iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Άγιος Νικόλαος Μύρων της Λυκίας, ο Θαυματουργός κατέβηκε στο χαράκωμα, – Παππούκα, πότε θα τελειώσει αυτός ο καταραμένος πόλεμος; – Σύντομα, σύντομα, παιδάκια μου! Αλλά δε θα είναι ο τελευταίος, θα δώσουν μάχη ακόμα τέσσερα άλογα και θα νικήσει το κόκκινο!”

Γέννηση του Ιησού Χριστού_ Рождество Христово_ Nativity of Christ-icon1122528d9401e31c_kΆγιος Νικόλαος Μύρων της Λυκίας, ο Θαυματουργός
Νικόλαος Πατάρων Λυκίας Μ. Ασίας, θείος του αγίου Νικολάου Μύρων της Λυκίας (4ος αἰ.)
Αβράμιος επίσκοπος Κρατέας Βιθυνίας Μ. Ασίας, από Έμμεσα Συρίας (5ος αἰ.)
Αντώνιος ο Νέος και θαυματουργός «ἐν Σιήσκῳ»
Νικόλαος Καραμάνος ο Νεομάρτυρας (1657)
Mνήμη απειλής μεγάλου σεισμού

Εορτάζουν στις 6 Δεκεμβρίου

Στίχοι
Ο Νικόλαος, πρέσβυς ων εν γη μέγας,
Και γης αποστάς εις το πρεσβεύειν ζέει.
Έκτη Νικόλεώ γε φάνη βιοτοιο τελευτή.

Ο άγιος Νικόλαος ο Ψωμάς

Άγιος Νικόλαος Μύρων της Λυκίας_Святой Николай Мирликийский_St. Nicholas Archbishop of Myra0088Πριν από πολλά χρόνια στη Ρωσία οι άνθρωποι δεν µπορούσαν ν’ αγοράσουν ελεύθερα όσο ψωµί ήθελαν. Την ποσότητα του ψωµιού, που έπρεπε να πάρουν, την όριζε το κράτος ανάλογα µε τα µέλη της κάθε οικογένειας. Έτσι στον καθέναν αντιστοιχούσε ένα «κουπόνι ψωµιού» και µε αυτό το κουπόνι µπορούσε να πάρει από τον φούρνο την ποσότητα ψωµιού, που του αναλογούσε.

Στην πόλη Λένινγκραντ – σήµερα η πόλη αυτή λέγεται Αγία Πετρούπολη – ζούσε µια ευσεβής γυναίκα, η Ελισάβετ Εφίµοβνα Χµελέβα. Με το κουπόνι του ψωµιού της µπορούσε κάθε µέρα να αγοράζει από τον φούρνο 400 γραµµάρια ψωµί.
Το 1941, στον Δεύτερο Παγκόσµιο Πόλεµο, το Λένινγκραντ πολιορκήθηκε από τους Γερµανούς για 900 ηµέρες, δηλαδή για δυόµιση περίπου χρόνια. Όταν άρχισε η πολιορκία τα τρόφιµα γίνανε δυσεύρετα και τα κουπόνια του ψωµιού, που κρατούσαν στα χέρια τους οι κάτοικοι, ήτανε πια άχρηστα.

Μια µέρα η Ελισάβετ άδικα προσπάθησε γυρνώντας ολόκληρη σχεδόν την πόλη να βρει λίγο ψωµί. Οι διαδόσεις πως τάχα σε «κάποια» γειτονιά «κάποιος» φούρνος είχε βρει αλεύρι κι έψησε ψωµί αποδείχτηκαν πως ήταν όλες ψεύτικες. Η γυναίκα γύρισε αργά το βράδυ απελπισµένη, ταλαιπωρηµένη και νηστική στο σπίτι της. Η στεναχώρια της ήταν πολύ µεγάλη. Έβγαλε το κουπόνι από την τσάντα της και κρατώντας το στα χέρια έστρεψε τα δακρυσµένα µάτια της στο εικονοστάσι και κοίταξε τον άγιο Νικόλαο. Δεν µπόρεσε από τη λύπη της να του µιλήσει την ώρα εκείνη.
Το µόνο που έκανε ήταν να σηκωθεί και να βάλει το άχρηστο εκείνο κουπόνι του ψωµιού, που κρατούσε, στο µικρό, στενόµακρο, ξύλινο κουτάκι των κεριών, που βρισκόταν µπροστά από την εικόνα.

– Ας το φυλάξω, σκέφτηκε, ίσως κάποτε ξαναγίνει χρήσιμο.

Έτσι, κουρασµένη και εξαντληµένη όπως ήταν, έπεσε αµέσως να κοιµηθεί. Την άλλη µέρα ένα απαλό σκούντηµα στην πλάτη της την έκανε να ξυπνήσει από τον βαθύ της ύπνο.

– Ελισάβετ, άκουσε τη γειτόνισσά της, τη Μάσα, να της µιλάει.

– Μάσα, πώς µπήκες στο σπίτι; ρώτησε η γυναίκα.

– Η ώρα κοντεύει εννιά και, σαν είδα πως δεν άνοιξες το κουρτινάκι σου από το παράθυρο που βλέπει στον δρόµο, σκέφτηκα µήπως ήσουν άρρωστη και ήρθα να σε δω. Χτύπησα πολλές φορές το χερούλι της πόρτας, µα δεν µου απάντησες. Κόλλησα το αυτί µου πάνω της και δεν άκουσα τον παραµικρό θόρυβο. Τότε πήρα την απόφαση να µπω στο σπίτι.

– Έκανες σαν καλή γειτόνισσα. Σ’ ευχαριστώ, Μάσα, είπε η Ελισάβετ και σηκώθηκε από το κρεβάτι. Κάθισε και θα βάλω το σαµοβάρι στη φωτιά για να πιούµε το τσάι µας.

Με τα λόγια αυτά η Ελισάβετ έστρεψε το βλέµµα της στο τραπέζι και είδε άξαφνα πάνω στο υφαντό τραπεζοµάντηλο ένα µικρό φραντζολάκι ίσαµε τετρακόσια γραµµάρια φρέσκο ψωµί.

– Μάσα, πού βρήκες το ψωµί; φώναξε έκπληκτη η Ελισάβετ στη γειτόνισσά της.

Η Μάσα, που την ώρα εκείνη είχε πλησιάσει το παράθυρο και τραβούσε το κουρτινάκι για να µπει το πρωινό φως, γύρισε σαστισµένη το κεφάλι της και κάρφωσε τα µάτια στο φραντζολάκι του ψωµιού, που ήταν πάνω στο τραπέζι.

– Ένα φραντζολάκι ψωµί, είπε σαστισµένη και πλησίασε αργά, σαν µαγεµένη απ’ την εικόνα που αντίκριζαν τα µάτια της.
– Μα πες µου, Μάσα, πού βρήκες το ψωµί; φώναξε ξανά τρελή από τη χαρά της η Ελισάβετ.
– Εγώ πού βρήκα το ψωµί; Εσύ θα µου πεις πού το βρήκες για να τρέξω µε το κουπόνι µου να πάρω κι εγώ.
– Μα τι λες, Μάσα! Εγώ χθες µάτωσα τα πόδια µου γυρίζοντας όλο το Λένινγκραντ ψάχνοντας να βρω σε φούρνο ψωµί.

Νικόλαος Μύρων της Λυκίας_Святой Николай Мирликийский_St. Nicholas Archbishop of Myra_s1565010Οι δυο γυναίκες, δίχως ν’ αγγίζουν το ξεροψηµένο φραντζολάκι, έσκυψαν από πάνω του και κλείνοντας τα µάτια τους µύρισαν το υπέροχο άρωµά του.

– Αν λες αλήθεια πως το ψωµί αυτό δεν το πήρες µε το κουπόνι σου, τότε να µου το δείξεις για να πειστώ, είπε η Μάσα.

– Να! Εδώ το έχω βάλει! Στάσου µια στιγµή και θα σου το δείξω!
Αυτά είπε τρέµοντας από συγκίνηση η Ελισάβετ κι απλώνοντας το χέρι της πήρε το στενόµακρο, ξύλινο κουτάκι των κεριών από το εικονοστάσι και το ακούµπησε πάνω στο τραπέζι, δίπλα στο µικρό φραντζολάκι του ψωµιού. Η Μάσα έσκυψε µ’ αγωνία από πάνω του και, καθώς το καπάκι άνοιξε, εκείνη έµεινε µε τα µάτια ορθάνοιχτα να κοιτάζει το κουπόνι του ψωµιού, που ήταν διπλωµένο κι ακουµπισµένο δίπλα σ’ ένα λεπτό κεράκι.
Οι δυο γυναίκες κοιτάχτηκαν έκπληκτες κι έπειτα µηχανικά γύρισαν τα µάτια τους και κοίταξαν την εικόνα του αγίου Νικολάου στο µικρό εικονοστάσι.

– Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση, Μάσα, είπε η Ελισάβετ. Το ψωµί µου το έφερε ο άγιος Νικόλαος.

– Ναι! Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση, ψέλλισε σαστισµένη µα µε σιγουριά και η Μάσα.

Ζούµε ένα θαύµα, Μάσα, ένα θαύµα, είπε η Ελισάβετ κι έκανε τον σταυρό της.

– Ελισάβετ, είπε συγκινηµένη η Μάσα. Σε παρακαλώ άφησέ µε να βάλω κι εγώ το κουπόνι µου µέσα στο κουτί µε τα κεριά. Πού ξέρεις; Ο άγιος Νικόλαος µπορεί να λυπηθεί τα παιδιά µου και να φέρει και σε µας ψωµί.

– Τρέξε και φέρε το κουπόνι σου, είπε µε χαρά η Ελισάβετ. Φέρε το και θα προσευχηθούµε στον άγιο να κάνει και πάλι το θαύµα του.

Η Μάσα σαν αγέρας πήγε και γύρισε στο σπίτι κρατώντας σφιχτά στη χούφτα της το κουπόνι του ψωµιού, που είχε γραµµένο πάνω του: Οι γυναίκες έβαλαν στο κουτί των κεριών τα δυο κουπόνια και το επέστρεψαν στη θέση του, µπροστά στην εικόνα του αγίου Νικολάου.
Την άλλη µέρα, µε το που ξηµέρωσε, η Ελισάβετ βρήκε πάνω στο τραπέζι της ένα ζεστό, φρεσκοψηµένο φραντζολάκι 400 γραµµαρίων, ενώ η Μάσα ένα καρβέλι ψωµί 800 γραµµαρίων.
Το νέο σαν αστραπή µαθεύτηκε στην γειτονιά και το κουτί των κεριών του αγίου Νικολάου γέµισε από κουπόνια τόσα, που δεν έκλεινε πια το καπάκι του. Κι ο άγιος Νικόλαος ο ψωµάς κάθε πρωί άφηνε πάνω στο τραπέζι τους το ψωµί, που αναλογούσε στον καθέναν σύµφωνα µε το κουπόνι του. Κι ετούτο το θαύµα κράτησε όσο και η πολιορκία του Λένινγκραντ, 900 ολόκληρες ηµέρες, δηλαδή δυόµισι περίπου χρόνια.

Η όμορφη αυτή πραγματική ιστορία βρίσκεται μεταξύ άλλων εννέα αυτοτελών παρόμοιων ιστοριών στο βιβλίο της κ. Άννας Ιακώβου: «Όταν γελάει ο ουρανός 2».
http://hristospanagia3.blogspot.com/2020/06/blog-post_650.html

***

Άγιος Νικόλαος Μύρων της Λυκίας_Святой Николай Мирликийский_St. Nicholas Archbishop of Myra0_71571_d7d3db49_XXXLΠριν κάποια χρόνια στην πόλη της Μπρεστ στη Λευκορωσία, έγινε ένα θαύμα του Αγ. Νικολάου. Μια γυναίκα πήγε στη μονή Zhyrovichy για την εορτή της «θαυματουργής εικόνας της Παναγίας του Zhirovichi» κι ενώ πλησίαζε με το αμάξι της στη μονή θυμήθηκε πως ξέχασε την πόρτα του διαμερίσματός της ανοιχτή. Είναι μια μοναχική γυναίκα και δεν είχε κανένα να ειδοποιήσει. Έφθασε στο μοναστήρι και έσπευσε στην εικόνα του Αγιου Νικολάου του Θαυματουργού και του ζήτησε να της φυλάξει το διαμέρισμα της όσο αυτή θα ήταν στην πανήγυρη της Παναγίας. Απορροφήθηκε από τη λειτουργία και ξέχασε το πρόβλημά της. Ενώ μέσα της ένιωθε μια απερίγραπτη όσο κι αδικαιολόγητη χαρά. Οδηγώντας στην επιστροφή προς την Μπρεστ, θυμήθηκε και πάλι το θέμα της. Θυμήθηκε ότι το διαμέρισμά της είχε παραμείνει ανοιχτό και μια ανησυχία την κατέλαβε. Όταν έφθασε τρέχοντας έσπευσε στο διαμέρισμά της βρήκε την πόρτα ανοιχτή αλλά μέσα στο σπίτι όλα τα πράγματα ήταν άθικτα και τίποτα δεν είχε κλαπεί. Αναστέναξε με ανακούφιση και έπειτα η γειτόνισσά της (μια γυναίκα που δεν είναι πιστή) μπαίνει και λέει, ακούστε, ήρθα να σας δω χθες, και ήταν κάποιος ηλικιωμένος άνδρας στο σπίτι, του λέω, πού είναι η γειτόνισσα μου; και μου είπε: πήγε στη Θεοτόκο να προσκυνήσει και μου ζήτησε να φυλάω το διαμέρισμα. Τότε η γυναίκα συνήλθε και θυμήθηκε ότι ζήτησε από τον Άγιο Νικόλαο να της φυλάξει το σπίτι. Πήγε κι έφερε μια εικόνα του την έδειξε στη γειτόνισσά της και της ρώτησε αν ήταν ο εικονιζόμενος αυτός που είδε στο διαμέρισμα της ; Και αυτή είπε: ναι, αυτός ήταν.

***

Ο Άγιος Νικόλαος, ο Τίμιος Πρόδρομος κι ο λαουτιέρης*

Νικόλαος Μύρων της Λυκίας_Святой Николай Мирликийский _St. Nicholas Archbishop of Myra -3327971390357966_nΚάποτε στην Κωνσταντινούπολη ζούσε ένας φτωχός λαουτιέρης1. Ο οργανοπαίκτης αυτός είχε την συνήθεια να πηγαίνει, δύο φορές την ημέρα, έξω από την ιστορική Μονή του Τιμίου Προδρόμου στην Πέτρα2, η οποία ήταν απέναντι από τον Ναό του Αγίου Νικολάου3, και να παίζει το λαούτο του προς τιμήν του Τιμίου Προδρόμου. Μετά έμπαινε στον Ναό προσκυνούσε την εικόνα του Αγίου και έφευγε. Αυτό το έκανε, διότι είχε μεγάλη αγάπη στον Τίμιο Πρόδρομο, αλλά κι επειδή ήταν πολύ φτωχός και δεν μπορούσε να προσφέρει τίποτε άλλο, ούτε λειτουργεία, ούτε κερί, ούτε θυμίαμα, πρόσφερε το παίξιμό του.

Μια μέρα πέθανε ένας αιρετικός και τον έφεραν να τον ενταφιάσουν στον Ναό του Τιμίου Προδρόμου. Ο άγιος όμως δεν ήθελε, και τόσο οργίσθηκε ώστε η χάρις του που κατοικούσε στον Ναό ήθελε να φύγει. Την ημέρα της κηδείας ήλθε πάλι ο λαουτιέρης, κατά την συνήθειά του. Τότε όμως βλέπει τον Τίμιο Πρόδρομο να βγαίνει από την εκκλησία του και να κατευθύνεται προς την εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Ο φτωχός μουσικός έσπευσε να τον ακολουθήσει διαλογιζόμενος το παράδοξο που έβλεπε και πλησιάζοντάς τον παρατηρεί με δέος πως ο Άγιος Νικόλαος έχει εξέλθει από το Ναό του κρατώντας το Ευαγγέλιο και το θυμιατό στα χέρια του, για να υποδεχθεί τον Τίμιο Πρόδρομο.
Αφού τον θυμίασε και αυτός ασπάστηκε το Ευαγγέλιο και μεταξύ τους, του είπε:

«Πως και ήλθες ως εδώ Βαπτιστά του Χριστού;».

Ο Τίμιος Πρόδρομος αποκρίθηκε:

«Έναν αιρετικό έθαψαν στην εκκλησία μου και γι᾿ αυτό τον λόγο έφυγα από αυτήν!»

Ο δε Άγιος Νικόλαος, κοιτάζοντας τον λαουτιέρη, ρώτησε τον Τίμιο Πρόδρομο ποιος είναι αυτός και γιατί τον ακολουθεί· και ο Βαπτιστής του απάντησε:

«Αυτός ο άνθρωπος έρχεται κάθε μέρα σε μένα και επειδή δεν έχει κάτι άλλο να μου προσφέρει ως δείγμα της αγάπης και της ευλάβειάς του προς εμένα, παίζει κατά Θεόν το λαούτο του με όλη του την καρδιά, αντί για προσευχή και δέηση, γιατί αυτή είναι η τέχνη του κι ύστερα προσκυνά και πηγαίνει στην δουλειά του. Εγώ θέλω μεν να τον ανταμείψω για την καλωσύνη και τον κόπο του, αλλά όπως πολύ καλά ξέρει η αγιοσύνη σου τίποτα δεν απέκτησα σε αυτόν τον κόσμο από υλικά αγαθά. Γι᾿ αυτό σε παρακαλώ, εσύ που κάνεις πάντοτε μεγάλες ελεημοσύνες και πατέρας των ορφανών και των φτωχών υπάρχεις και επειδή εσύ έλαβες το χάρισμα από τον Θεό να παρέχεις κάθε καλό στους πεινασμένους, τις χήρες και τα ορφανά, αντάμειψε και τον κόπο του φτωχού αυτού». Και λέγοντας αυτό ο θείος Ιωάννης μπήκε στον ναό του Αγίου Νικολάου.

Ο Άγιος Νικόλαος τότε παίρνει τον λαουτιέρη και πάνε στο παλάτι. Μπαίνοντας μέσα κατευθύνθηκαν προς το θησαυροφυλάκιο, στο οποίο βρήκαν τους φύλακες κοιμισμένους.

Ο Άγιος έκανε το σημείο του σταυρού και οι πόρτες του θησαυροφυλακίου άνοιξαν μόνες τους. Αφού μπήκαν μέσα ο Άγιος είπε στον λαουτιέρη να πάρει όποια σακούλα με φλουριά θέλει. Ο φτωχός μουσικός από τον φόβο του δεν τολμούσε να απλώσει να πάρει τίποτα.
Τότε ο Άγιος πιάνοντας μια σακούλα γεμάτη την έδωσε στον φτωχό και του είπε:

Άγιος Νικόλαος Μύρων της Λυκίας_Святой Николай Мирликийский_St. Nicholas Archbishop of Myra0_71570_bb5e84c3_XXXL«Πάρε αυτήν, πήγαινε στο καλό και διηγήσου τα μεγαλεία του Θεού».

Και ο μεν Άγιος γύρισε στον Ναό του, ο δε πτωχός πήγε στο σπίτι του δοξάζοντας τον Θεό και ευχαριστώντας τους Αγίους. Χαίρονταν με όλη την καρδιά του κι έκαμε φορέματα που ήταν γυμνός από την φτώχεια του.

Δεν πέρασαν πολλές μέρες και οι φύλακες ανακάλυψαν, ότι έλειπε η σακούλα αν και οι πόρτες ήταν κλειστές και οι σφραγίδες απείραχτες και το είπαν στον Aυτοκράτορα, ο οποίος διέταξε να γίνει έρευνα σε όλη την πόλη. Βρέθηκαν λοιπόν μερικοί γείτονες του λαουτιέρη, που ήξεραν ότι παλαιότερα ήταν φτωχός, ενώ τον τελευταίο καιρό απέκτησε ξαφνικά χρήματα, και το είπαν στον Βασιλιά, ο οποίος πρόσταξε να τον φέρουν μπροστά του αμέσως.
Ο λαουτιέρης του διηγήθηκε ακριβώς τι συνέβη και ο Aυτοκράτορας, ο οποίος ήταν πολύ ευσεβής, θαύμασε, του επέτρεψε να φύγει και να κρατήσει και τα χρήματα, λέγοντάς του:
«Επειδή ο Άγιος Νικόλαος, όπως μας είπες, έπιασε αυτήν την σακούλα με τα άγιά του χέρια, δώστην μου αδειανή, να την έχω για ευλογία και αγιασμό και ως αναμνηστικό του θαύματος αυτού».

* Δημοσιεύθηκε στην Ακολουθία του Αγίου Νικολάου, έκδοσις Ι. Κελλιον ‘’Μπαρμπεράδων’’, Άγιον Όρος 1993, στο Gustav Anrich, Hagios Νikolaos, Βerlin, 1913, p. 365-368 και στο περιοδικό AΓΙΟΡΕΙΤΙΚH ΒΙΒΛΙΟΘHΚH Ε΄ (1940 -41), σελ. 256-260.
1. Το πολίτικο λαούτο ή λάφτα είναι ένα παραδοσιακό έγχορδο μουσικό όργανο, το οποίο χρησιμοποιείται, κατά κύριο λόγο, στην εκτέλεση κομματιών της λεγόμενης Βυζαντινής Μουσικής, λόγω των διαστημάτων που μπορεί να παράγει.
2. Μονή του Προδρόμου «τοῦ ἐν τῇ Πέτρᾳ»: Την είχε ιδρύσει τον Ε΄ αιώνα ο Άγιος Βάρας, συνασκητής του Αγίου Παταπίου και του Αγίου Ραβουλά, βρίσκονταν δίπλα στο αυτοκρατορικό ανάκτορο των Βλαχερνών και κατείχε την τρίτη θέση στην ιεραρχία των άλλων μονών μετά την μονή του Στουδίου και των Μαγγάνων. Διεφύλασσε τον αριστερό βραχίονα του αγίου Ιωάννου του Βαπτιστού, ”μέρος, του άρτου, ον ο Σωτήρ ημών έδωκε την Πέμπτη του μυστικού δείπνου τω Ιούδα, ολίγου αίματος του Σωτήρος ημών, του αίματος, όπερ ανέβλυσεν εκ σταυρού πληγωθέντος υπό Ιουδαίων εν Βηρυτώ, των τριχών του πώγωνος του Σωτήρος ημών, τεμαχίου του λίθου, εφ ‘ ου κατετέθη ο Σωτήρ ημών αποκαθηλωθείς, του σιδήρου της λόγχης του Λογγίνου, του καλάμου και του σπόγγου και των ιματίων του Σωτήρος ημών και των τριχών της μητρός του Θεού», την κάρα του αγίου Βονιφατίου, λείψανα του αγίου Παντελεήμονος και της Αγίας Αναστασίας. Εκεί διέσωσε ο Άγιος Βάρας το άφθαρτο σκήνωμα του αγίου Παταπίου, όπου έμεινε στην Μονή της Πετρας ως τα χρόνια των Παλαιολόγων.
3. Ευκτήριο του Αγίου Νικολάου: βρίσκεται στην πλαγιά του έκτου λόφου της Κωνσταντινούπολης, είναι μικρών διαστάσεων, κτισμένο στο εσωτερικό κήπου καλουμένου «Μπογδάν Σεράϊ », δηλαδή «ανάκτορο της Μολδαβίας». Ο κήπος βρίσκεται λίγα βήματα ανατολικά του «Τεμένους Κεφελί» (της παλιάς Μονής του Μανουήλ), στην περιοχή Φατίχ, κοντά στο Edirnekapı (την αρχαία πύλη του Χαρισίου) και στη Μονή της Χώρας..Άγιος Νικόλαος Μύρων της Λυκίας_Святой Николай Мирликийский_St. Nicholas Archbishop of Myra0085Η διήγηση που ακολουθεί είναι απόσπασμα από την εισαγωγή του βιβλίου «Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα» που συνέγραψε ο Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης.

Στην Σκήτη των Ιβήρων, ο Γέρο-Νικόλαος από τη συνοδεία των Μαρκιανών μού διηγήθηκε για έναν Πατέρα, που είχε και αυτός παιδική απλότητα, ότι κάποτε, όταν είχε στερέψει το πηγάδι τους, είχε κατεβάσει την εικόνα του Αγίου Νικολάου στο ξεροπήγαδο, με το σχοινί δεμένη από τον χαλκά, και είπε:

Άγιε Νικόλαε, να ανέβης μαζί με το νερό, εάν θέλης να σου ανάβω το καντήλι, αφού μπορείς να το κάνεις αυτό. Βλέπεις, έρχονται τόσοι άνθρωποι, και δεν έχουμε λίγο κρύο νερό να τους δώσουμε.

Ω του θαύματος! το νερό ανέβαινε σιγά-σιγά, και η εικόνα του Αγίου έπλεε επάνω, μέχρι που την έπιασε με τα χέρια του, την ασπάσθηκε με ευλάβεια και την πήγε στον Ναό.

***

Όταν ο Άγιος Νικόλαος κατέβηκε στα χαρακώματα, στους στρατιώτες
Μοναχός Βαρσανούφιος (Κουζνετσόβ)

Μια αληθινή ιστορία του 1944

Νικόλαος Μύρων της Λυκίας_Св Николай Мирликийский_St. Nicholas of Myra_ΣΤΡΕΙΔΑς mon_Stavronikita_AfonΑυτή την ιστορία μου την είχε διηγηθεί ο παππούς μου, που ήταν συνεργός στα ακόλουθα γεγονότα.

Ο παππούς μου, ο Φιόντορ Σίντοροβιτς, είχε πάει στο μέτωπο του πολέμου το 1941. Είχε καταταγεί στο 282ο Σύνταγμα Πεζικού Τυφεκιοφόρων της 19ης Μεραρχίας Τυφεκιοφόρων. Οι μάχες στο Δυτικό Μέτωπο, κατά τους πρώτους μήνες του πολέμου, ήταν πολύ σκληρές και ήδη τον Αύγουστο του 1941 είχε τραυματιστεί βαριά στο κεφάλι, στα δυο του πόδια και το δεξί χέρι. Μετά την ανάρρωση, τον έστειλαν στο Βαλτικό Μέτωπο. Το χαρμόσυνο μήνυμα της Νίκης ο παππούς μου αναγκάστηκε να το υποδεχτεί σε στρατιωτικό νοσοκομείο, επειδή λίγο πριν, τον Φεβρουάριο του 1945, είχε τραυματιστεί και πάλι βαριά από θραύσμα νάρκης ενόσω έκαναν αναγνωριστική επιχείρηση με πυρά, στην περιοχή της πόλης Λιμπάβα. Για τα πολεμικά του επιτεύγματα ο Φιόντορ Σίντοροβιτς είχε βραβευτεί με το παράσημο «Τάγμα του Ερυθρού Αστέρα» και άλλα παράσημα και μετάλλια. Δεν του άρεσε να αναθυμάται τα χρόνια του πολέμου και στις ερωτήσεις των δικών του προτιμούσε να απαντάει με σιωπή. Ωστόσο, από το πολεμικό του παρελθόν ο παππούς μοιραζόταν με χαρά ένα επεισόδιο που είχε ξεχωριστή θέση στην καρδιά του. Ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του πιστό άνθρωπο, αν και ποτέ δεν έδειχνε τα θρησκευτικά του συναισθήματα προς τα έξω. Τη φλόγα της πίστης την είχαν ανάψει στην καρδιά του οι γονείς του για να την στερεώσει μέσα από το χωνευτήρι του Μεγάλου Πολέμου. Όταν θυμόταν τη μητέρα του, ο παππούς με δάκρια διηγούταν ένα θαύμα.

…Ήταν το 1944. Στον αέρα ήταν διάχυτη η μυρωδιά της νίκης, αν και ο θάνατος δεν το έβαζε κάτω. Στο πεδίο της μάχης, περιτριγυρισμένο από σύννεφα καπνού και μυρωδιά καπνίλας, υπήρχαν σκορπισμένα βλήματα που δεν είχαν εκραγεί. Η σιωπή διακόπτονταν που και που από βολές κατά ριπάς αυτόματων όπλων. Σε ένα από τα χαρακώματα κάθονταν τρείς σοβιετικοί στρατιώτες, ο Σίντορ, ο Βασίλης και ο Φιόντορ. Κάπνιζαν σιωπηλά και σκέφτονταν ο καθένας τα δικά του.

Ο Σίντορ ήταν αγροτικής καταγωγής. Καθώς είχε χάσει νωρίς τον πατέρα και την μητέρα του, συνήθισε με αξιοπρέπεια να αντιμετωπίζει τις κακουχίες της ζωής. Είχε καταρτιστεί ως οδηγός αλωνιστικής μηχανής και είχε γίνει ένας από τους καλύτερους εργάτες του κολχόζ του.

Ο πόλεμος είχε εισβάλει στην τακτοποιημένη και ευτυχισμένη ζωή του Βασίλη, όπως η πέτρα που ξαφνικά χτυπάει στο παράθυρο. Είχε αφήσει πίσω στο σπίτι του την αγαπημένη του γυναίκα και τα έξι παιδιά τους.

Ο Φιόντορ, ο παππούς μου, σκεφτόταν εκείνη τη στιγμή τη μητέρα του. Ο πόλεμος τη βρήκε βαριά άρρωστη και ο Φιόντορ τη φρόντιζε. Η άρρωστη μητέρα του χρειαζόταν φροντίδα. Δεν έμεινε κανένας από τους συγγενείς τους. Αλλά ακόμα περισσότερη φροντίδα από τα παιδιά της είχε ανάγκη η Μητέρα-Πατρίδα. Ο Φιόντορ πολύ συχνά θυμόταν τη στιγμή του αποχωρισμού, όταν η μητέρα τον φίλησε στο μέτωπο, τον σταύρωσε με φαρδιές κινήσεις και είπε: «Να σε φυλάει ο Κύριος, γιόκα μου!».

Εκείνη τη στιγμή που αυτοί οι τρείς ήταν απασχολημένοι με αυτές τις σκέψεις, στο χαράκωμα κατέβηκε ένας παππούλης. Αγαθά μάτια, φαλάκρα, απλό ντύσιμο. Τους φαινόταν ότι κάπου τον έχουν δει, αλλά δεν μπορούσαν να θυμηθούν που ακριβώς. Τόσους δρόμους έχουν περάσει, τόσα παπούτσια έχουν χαλάσει… Κανένας εκείνη τη στιγμή δε ρώτησε πώς ξέπεσε εκεί, αν και δεν ήταν καθόλου κατανοητό, πώς αυτός ο άνθρωπος μπόρεσε να περάσει το ναρκοπέδιο, κάτω από το σύριγμα από αδέσποτες σφαίρες.

Στον πόλεμο τα θαύματα δεν εκπλήσσουν. Το γεγονός ότι ζεις, ήδη θεωρείται θαύμα.

Και εδώ, ο Σίντορ θυμήθηκε ότι είχε δει αυτόν τον παππούλη στο σπίτι του. Εκεί, στο εικονοστάσι του σπιτιού του, ήταν η εικόνα του Αγίου Ιεράρχη Νικολάου ολόσωμη, και η μακαρίτισσα μητέρα του συχνά προσευχόταν μπροστά της.

Ο Φιόντορ κατάλαβε ότι μόλις τους είχε επισκεφτεί ο Άγιος Νικόλαος

Παππούκα, πότε θα τελειώσει αυτός ο καταραμένος πόλεμος; – ρώτησε ντροπαλά ο Φιόντορ.

Σύντομα, σύντομα, παιδάκια μου! – απάντησε ο αγαθός παππούλης και αινιγματικά συνέχισε: – Αλλά αυτός ο πόλεμος δε θα είναι ο τελευταίος, θα δώσουν μάχη ακόμα τέσσερα άλογα και θα νικήσει το κόκκινο!

Τη συνομιλία την διέκοψε ο θόρυβος εχθρικού αεροπλάνου. Ακούστηκε η εντολή του αρχηγού: «Στα όπλα!». Ο παππούς σηκώθηκε ήσυχα και βγήκε.

Ο Φιόντορ σκέφτηκε να φωνάξει στον άγνωστο επισκέπτη να περιμένει μέσα στο χαράκωμα όσο κρατάει η επίθεση του εχθρού, αλλά πλέον εκεί δεν υπήρχε κανένας. Και τότε κατάλαβε ότι μόλις τους είχε επισκεφτεί ο Άγιος Νικόλαος. Λυπήθηκε που η συνάντηση ήταν τόσο σύντομη. Ο Φιόντορ ήθελε να τον ρωτήσει πώς είναι η μάνα του. Ταυτόχρονα όμως, κατάλαβε ότι ο Άγιος Νικόλαος δεν τους είχε επισκεφτεί τυχαία. Άρα, κάποιος αυτή την ώρα προσευχόταν με δάκρια μπροστά στην εικόνα του Αγίου Ιεράρχη, όχι μόνο για το παιδί του, αλλά και για κάθε Ρώσο στρατιώτη, ζωντανό ή νεκρό, που θυσιάζει τη ζωή του για χάρη των φίλων του στο πεδίο της μάχης.
Μοναχός Βαρσανούφιος (Κουζνετσόβ)
Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα
https://gr.pravoslavie.ru/134458.html

Νικόλαος Μύρων της Λυκίας_Святой Николай Мирликийский _St. Nicholas Archbishop of Myra -1304249016_olympia0140Ένα θαύμα του Αγίου Νικολάου

Επί είκοσι έτη ζούσα στην Λίμα του Περού. Κατά το διάστημα αυτό, είχε ιδρυθεί και μια Ρωσική Ορθόδοξη ενορία εκεί. Ο διάκονός μας, ο αείμνηστος Ευγένιος Νικολάγιεβιτς Δολμάτεφ, μου είχε διηγηθεί ένα θαύμα που ο ίδιος είχε ζήσει, με μια επέμβαση του Αγίου Νικολάου.

Συνέβη στην Σιβηρία. Ο Λευκός Στρατός κάτω από την διοίκηση του Κολτσάκ υποχωρούσε. Ο Ευγένιος Νικολάγιεβιτς, παρά τον σοβαρότατο τραυματισμό που είχε υποστεί στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, υπηρέτησε στις δυνάμεις του Κολτσάκ, με βαθμό πρώτου υπολοχαγού. Ο χειμώνας εκείνος ήταν πολύ βαρύς.

Μπαίνοντας σε κάποιο χωριό, οι παρτιζάνοι συνέλαβαν ένα χωριάτη με την υποψία ότι συνεργαζόταν με τους Κόκκινους. Είχε ληφθεί η απόφαση να τον εκτελέσουν.
Ο Ευγένιος Νικολάγιεβιτς διέταξε να τον κρατήσουν τον ύποπτο στην φυλακή.

Το ίδιο βράδυ, καθώς ο υπολοχαγός καθόταν μοναχός και ετοίμαζε τα έγγραφα της κατηγορίας, ακούσθηκε ένα χτύπημα στην πόρτα του. Την άνοιξε, και μπήκε μέσα ένας ηλικιωμένος που φορούσε σκούφια, σαν εκείνες που φορούσαν οι μοναχοί, και ένα παλιό ράσο.

Νικόλαος Μύρων της Λυκίας_Святой Николай Мирликийский_St. Nicholas Archbishop of Myra8844“Κύριε αξιωματικέ” του είπε, “έχετε συλλάβει ένα χωριάτη εδώ. Μην τον σκοτώσετε. Είναι αθώος.”

“Και ποιός είσαι εσύ;” Τον ρώτησε ο Ευγένιος Νικολάγιεβιτς.

“Είμαι ο εφημέριος της τοπικής εκκλησίας, ο πατήρ Νικόλαος”, του απάντησε ο ηλικιωμένος, και αμέσως έφυγε.

Ο Ευγένιος Νικολάγιεβιτς κάθησε και καλοσκέφθηκε το ζήτημα, και αποφάσισε να αφήσει ελεύθερο τον φυλακισμένο. Νωρίς το επόμενο πρωί, παρήγγειλε να του ετοιμάσουν ένα έλκηθρο, διέταξε να επιβιβασθεί ο φυλακισμένος, πήρε μαζί του λίγο ψωμί, και είπε στους συνοδούς:

“Φεύγω – πάω να τον εκτελέσω.”

Όταν έφτασαν στο δάσος, έλυσε τα δεσμά του φυλακισμένου και του είπε:

“Φύγε τώρα, μέσα στο δάσος, και φρόντισε να μην ξαναβρεθείς ποτέ στο δρόμο μας!”

Επιστρέφοντας στο χωριό, ο Ευγένιος Νικολάγιεβιτς πέρασε από την εκκλησία. Ήταν κλειδωμένη. Ρώτησε ένα χωριάτη που περνούσε εκείνη στιγμή:

“Πού μένει ο πατήρ Νικόλαος;”

“Οι Κόκκινοι τον τουφέκισαν, πριν από πολλά χρόνια”, ήρθε η απάντηση.

Αιφνιδιάστηκε με την απάντηση ο Ευγένιος Νικολάγιεβιτς, αλλά αποφάσισε πως ήθελε να ρίξει και μια ματιά μέσα στον ναό. Κάποιος του ξεκλείδωσε την πόρτα του ναού, και μπήκε.

Ξαφνικά, βλέπει στα δεξιά του μια εικόνα του Αγίου Νικολάου και αμέσως αναγνώρισε τον νυχτερινό επισκέπτη του. Στην εικόνα αυτή, ο θαυματουργός ιεράρχης είχε αγιογραφηθεί φορώντας την ίδια ακριβώς σκούφια.Νικόλαος Μύρων της Λυκίας_Св Николай Мирликийский_St Nicholas of Myra_23ΕΝ ΘΑΛΑΣΣΗΎμνος στον θαυματουργό Άγιο Νικόλαο, Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2018/12/05/%CF%8D%CE%BC%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B8%CE%B1%CF%85%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CF%8C-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF-%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BB%CE%B1%CE%BF-%CE%B1/

Άγιος Νικόλαος Μύρων της Λυκίας, Σκεύος Εκλογής του Θεού, Δεχθείτε, αδελφοί, τον δικό σας ποιμένα, αυτόν πού έχρισε το Άγιο Πνεύμα για σας.. που για το έργο αυτό δεν τον εξέλεξε ανθρώπινη ψήφος, αλλά τον όρισε ο Θεός.
https://iconandlight.wordpress.com/2019/12/05/36176/

Ο Άγιος Νικόλαος και ο αιχμάλωτος όσιος Πέτρος ο Αθωνίτης
https://iconandlight.wordpress.com/2016/12/05/%CE%BF-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BB%CE%B1%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CE%B1%CE%B9%CF%87%CE%BC%CE%B1%CE%BB%CF%89%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%BF%CF%83%CE%B9%CE%BF/

Το θαύμα του Αγ. Νικολάου που συγκλόνισε την Ρωσία το 1956
https://iconandlight.wordpress.com/2015/12/05/9917/

Άγιος Νικόλαος Μύρων της Λυκίας, Ουδείς εν πειρασμοίς σε ποτέ προσεκάλεσε και την λύσιν ευθύς ουκ εδέξατο, Άγιε.
https://iconandlight.wordpress.com/2017/12/05/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BB%CE%B1%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CF%8D%CF%81%CF%89%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BB%CF%85%CE%BA%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%BF%CF%85%CE%B4%CE%B5%CE%AF/Νικόλαος Μύρων της Λυκίας_Святой Николай Мирликийский _St. Nicholas Archbishop of Myra -Kosovo-i-Decani-_002-680x447Απολυτίκιον  Ήχος δ’

Κανόνα πίστεως και εικόνα πραότητος, εγκρατείας Διδάσκαλον, ανέδειξέ σε τη ποίμνη σου, η των πραγμάτων αλήθεια, διά τούτο εκτήσω τη ταπεινώσει τα υψηλά, τη πτωχεία τα πλούσια, Πάτερ Ιεράρχα Νικόλαε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Ήχος δ’, Ως γενναίον εν Μάρτυσιν

Μύρω θείω σε έχρισε, θεία χάρις τού Πνεύματος, Μύρων προεδρεύσαντα και μυρίσαντα, ταις αρεταίς Ιερώτατε, τού κόσμου τα πέρατα, ηδυπνόοις τε ευχαίς, τα δυσώδη διώκοντα, πάθη πάντοτε, διά τούτό σε πίστει ευφημούμεν, και τελούμέν σου την μνήμην, την παναγίαν Νικόλαε.

Και παρών και φαινόμενος, εν ονείροις Νικόλαε, τούς αδίκως μέλλοντας θνήσκειν έσωσας, ως συμπαθής ως φιλάγαθος, ως ρύστης θερμότατος, ως προστάτης αληθής, των πιστώς εξαιτούντων σου, την αντίληψιν, Ιερώτατε Πάτερ των Αγγέλων, συμπολίτα Αποστόλων και Προφητών ισοστάσιε.

Ήχος β’  Ότε εκ του ξύλου σε νεκρόν

Μύροις, παροικήσας αισθητώς, μύρον αληθώς ανεδείχθης, μύρω χρισθείς νοητώ Άγιε Νικόλαε, Αρχιεράρχα Χριστού, και μυρίζεις τα πρόσωπα, των πίστει και πόθω, σού την παναοίδιμον, μνήμην τελούντων αεί, λύων συμφορών και κινδύνων, τούτους και των θλίψεων Πάτερ, εν ταις προς τον Κύριον πρεσβείαις σου.

Μέγας, αντιλήπτωρ και θερμός, τοις εν τοις κινδύνοις τελούσιν, υπάρχεις ένδοξε, Άγιε Νικόλαε, Ιεροκήρυξ Χριστού, τοις εν γη και τοις πλέουσι, τοις πόρρω και πέλας, οία συμπαθέστατος, και πρεσβευτής κραταιός, όθεν συνελθόντες βοώμεν, Πρέσβευε προς Κύριον όπως, πάσης λυτρωθώμεν περιστάσεως.

Εις τήν Λιτήν, Ήχος α’

Άνθρωπε τού Θεού και πιστέ θεράπον, και οικονόμε των αυτού μυστηρίων, και άνερ επιθυμιών των τού Πνεύματος, στήλη τε έμψυχε, και έμπνους εικών, ως θείον γάρ θησαυρόν σε, η των Μυρέων Εκκλησία, αγαμένη προσήκατο, και πρεσβευτήν των ψυχών ημών.

Ήχος δ’

Πάτερ Νικόλαε, του παναγίου Πνεύματος μυροθήκη υπάρχων, ως έαρ μυρίζεις ευφρόσυνον, των θείων αρωμάτων Χριστού, των Αποστόλων γάρ μιμητής γενόμενος, την οικουμένην περιπολεύεις, διά των λόγων των θαυμάτων σου. Όθεν και τοις πόρρω ως εγγύς, δι’ ονείρων οπτανόμενος, εκ θανάτου λυτρούσαι, τούς αδίκω ψήφω θνήσκειν μέλλοντας, διασώζων παραδόξως, εκ κινδύνων πολλών, τούς επικαλουμένους σε, Διό και ημάς των επεμβαινόντων δυσχερών, ελευθέρωσον σαις πρεσβείαις, τους αεί ανευφημούντάς σε.

Ήχος πλ. α’
Χαίροις ασκητικών

Χαίροις ο ιερώτατος νους, το της Τριάδος καθαρόν ενδιαίτημα, ο στύλος της Εκκλησίας, ο των πιστών στηριγμός, καταπονουμένων η βοήθεια, αστήρ, ο ταις λάμψεσιν, ευπροσδέκτων δεήσεων, διασκεδάζων, πειρασμών τε και θλίψεων, σκότος πάντοτε, Ιεράρχα Νικόλαε, όρμος ο γαληνότατος, εν ώ καταφεύγοντες, οι τρικυμίαις τού βίoυ περιστατούμενοι σώζονται, Χριστόν εκδυσώπει, ταις ψυχαίς ημών δοθήναι, το μέγα έλεος.

Δόξα… Ήχος πλ. β’

Άνθρωπε του Θεού, και πιστέ θεράπον, λειτουργέ Κυρίου, άνερ επιθυμιών, σκεύος εκλογής, στύλε και εδραίωμα της Εκκλησίας, Βασιλείας κληρονόμε, μη παρασιωπήσης, τού βοάν υπέρ ημών τον Κύριον.

Ωδή ζ’ Ο Ειρμός, Οι Παίδες ευσεβεία

Σοφίας τω κρατήρι πλησιάσας, μυστικώς τα χείλη σου Πάτερ Νικόλαε, κρουνούς αμβροσίας ένθεν ήντλησας, υπέρ μέλι και κηρίον τοις λαοίς εκβοών, Ο των Πατέρων, Θεός ευλογητός εί.

Ωδή η’ Ο Ειρμός, Θαύματος υπερφυούς

Φωτί ελλαμφθείς τω απροσίτω Πάτερ, τας ψυχάς των εν θλίψει αυγάζεις, διαλύων άπαντα, ζόφον σκότους των πειρασμών, απαστράπτων τε ακτίνας ευφροσύνης αεί, εν αις τηλαγώς καταλαμπόμενοι, Ευλογείτω, βοώμεν η κτίσις τον Κύριον, και υπερυψούτω, εις πάντας τους αιώνας.

Ἡ ὁμολογία καὶ ὁ ἱερὸς θυμὸς τοῦ ἁγίου Νικολάου (6.12.2018)Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου
youtube.com/watch?v=xxiWyhyeyaA

Ἅγιος Νικόλαος, ὁ ἅγιος τῶν ἀδικημένων καὶ τὸ Ψαλτήρι (6.12.20)Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου
youtube.com/watch?v=o-07uhi3RnU


He saw an old man walking right on the waves, St. Nicholas blessed the ship with both hands and immediately the wind died down. The storm was over. St. Nicholas the Wonderworker, Archbishop of Myra in Lycia

Γέννηση του Ιησού Χριστού_ Рождество Христово_ Nativity of Christ-icon1122528d9401e31c_kSt. Nicholas the Wonderworker, Archbishop of Myra in Lycia
Martyrs Dionysia, her son Majoricus, her sister Dativa, Leontia, Emilian the Physician, Tertius, Boniface, and Severus of Carthage.
Abramius, Bishop of Cratea in Bithynia, disciple of Saint Sabbas the Sanctified.
New Martyr Nicholas of Caramania
New Hieromartyrs Nicholas, Priest of Novo-Nikolskaya, Nicholas, Missionary of Moscow, and Nicholas, Priest of Tobolsk.

Commemorated December 6

It Happened in Siberia
by Alexandra Dabbart

Νικόλαος Μύρων της Λυκίας_Святой Николай Мирликийский_St. Nicholas Archbishop of Myra_1301424502_icons-020For twenty years I lived in Lima, Peru. During that time a Russian parish was established there. Our deacon, the late Eugene Nikolaevich Dolmatev, related to me a miracle which occurred through the intercession of St. Nicholas.
It happened in Siberia. The White Army under Kolchak was retreating. Eugene Nikolaevich, in spite of a severe wound suffered in the First World War, served in Kolchak’s forces in the rank of first lieutenant. It was a harsh winter.
Entering a village, the partisans seized a peasant suspected of collaborating with the Reds. It was decided to execute him. Eugene Nikolaevich ordered the prisoner to be locked up.
That night, as the lieutenant was sitting alone writing out the accusation, there came a knock at the door. He opened it and in stepped an old man wearing a skoufia, like those worn by monks, and an old cassock. “Mister officer,” he said, “you have an arrested peasant here. Don’t kill him. He’s innocent.”
“And who are you?” inquired Eugene Nikolaevich.
“I am the rector of the local church, Fr. Nicholas,” answered the old man, and he left.
Eugene Nikolaevich thought it over and decided to release the prisoner. Early in the morning he ordered a sleigh to be harnessed, had the prisoner get in, took some bread, and told the escorts: “I’m going to shoot him.” Once in the forest he untied the prisoner, gave him the bread, and said: “Into the woods with you, and don’t cross our path again!”
Returning to the village, Eugene Nikolacyich went to the church. It was locked. He asked a peasant walking by: “Where does Fr. Nicholas live? … “The Reds shot him long ago,” came the reply.
Eugene Nikolaevich was taken aback, but he decided to look around the church anyway. Someone unlocked the door for him, and he went inside. Suddenly he saw to the right an icon of St. Nicholas and immediately recognized him as his nocturnal visitor; in the icon the wonderworking hierarch was depicted wearing the very same skoufia.

By Alexandra Dabbart, Novoye Russkoe Slovo, December 20, 1980. Quoted by Orthodox America.
stnicholascenter.org/who-is-st-nicholas/stories-legends/modern-miracles/miracles-russia/it-happened-in-siberia

***

An account from the Soviet Union, 1965

Νικόλαος Μύρων της Λυκίας_Св Николай Мирликийский_St. Nicholas of Myra_ΣΤΡΕΙΔΑς mon_Stavronikita_AfonIn February, 1965, a bus full of people was going towards a city. Next to the driver there was sitting an old man with a white beard, tall, and full of vigor.He wore a heavy coat with a fur collar, and a fur cap with flaps. The bus was going slowly because of the snow which was falling outside. At one turn, the chains of the back wheels came off. The bus skidded and almost collided with another full bus. All these things happened very quickly. The driver lost control of the bus, and everyone’s heart jumped. Finally the two buses halted at a distance of barely three-quarters of an inch apart, without any mishap.

Then the old man made the sign of the Cross and cried out: “Glory to Thee, O Lord, glory to Thee! Blessed be thy name, O All-holy mother of God, who has saved us …” In a few moments the other bus left. The driver and his assistant went out to put on the chains.

Smiling, one young man opened a conversation with the old man. “Forgive me elder,” he said, “but I could not hold back from laughing when I heard you call upon the non-existent Heavenly Powers and saw you make your Cross. Habit, of course, is second nature. I see that you wear the distinguishing mark of a scientist. But in our times, in the year 1965, it is an incongruity.”

The conversation attracted the attention of all. The old man, without becoming troubled, said, “Gladly, My young comrade, shall I answer you. And if you want I shall make a self-criticism … Wherefore, do you know what I think? All of us are somewhat hypocrites. All of us pretend that we are atheists, dedicated members of the Party, with profound knowledge of Marxism and many other things. And yet there comes a moment every once in a while when the real man expresses himself. Behold, just as it happened even now! This mishap was sufficient to demonstrate it. Since you sit in that place, you of course did not see what happened behind you. I, however, who sit sideways, saw at least another eight or ten making their Cross. It is something within us which we will never be able to uproot, because it would be like uprooting our very bowels. Thus, every day all of us fall into ‘errors-—that is, we remember that there exists a certain great, unknown, and good Power Whom we pretend to ignore …”

“I assure you that this personally never happens with me,” said the young man.

The old man chuckled and said, “You will permit me to prove you false, beloved comrade, because just previously you said, ‘These things in our times, in the year 1965, are an incongruity.’ What was the reason for you to remember that one thousand nine hundred and sixty-five years have passed from the time when the Savior of the world, Jesus Christ, was born!”

“This,” said the young man after having been taken aback a little, “is an evil remnant of an evil past, which must definitely be wiped out. The way you are speaking, you are going to convince us that even miracles take place!”

The old man was silent some moments, and afterwards said, “Yes my beloved one, there are even miracles of God which you yourself will believe, just as all that are here will also believe. When, however, you see them, you will be obliged to keep silent because, if you speak, there is danger that they will close you in some psychiatric clinic.”

The bus had come into the main artery. The heavy snow stopped and thus the driver was able to increase the speed. At one moment, all—as many as were looking at and listening to the old man—saw his place empty! Two or three that were close to his seat made the sign of the Cross, saying, “Holy, holy is God the Almighty.” One of them turned toward the back of the bus and shouted, “Do you understand now who saved us from the collision? He himself, the old man with the white beard, was the Protector of our People … Saint Nicholas!” “I do not know what we are going to do comrades,” said one other in the meantime, “but wherever I may be, I am going to tell of this miracle of Saint Nicholas! And let them lock me in a psychiatric ward if they can. I have you all as witnesses; and especially you, comrade …” The young communist covered his face with his hands for a long time.

After about two hours, the bus stopped and all got down to drink hot tea. The young communist approached several of his fellow]passengers, full of emotion. He asked for their addresses. He also gave them his. All the other others did the same among themselves. “Do you know what I purpose, comrades?” said one young woman, “Let us not lose contact with one another. This which we saw today and heard with our ears is a great thing. Very great. What can it forbode? Certainly something good, because the little old grandfather was the Protector of our People.”

The above miracle was written by an eyewitness. “I cannot write more,” he says, “because I am overcome with emotion and am weeping. I also was on the bus.”
From Contemporary Miracles in Russia by Archimandrite Haralampos Basilopoulos, 1966. Translated by Holy Transfiguration Monastery, Jamaica Plain. Massachusetts. Published by Orthodox Life, May-June, 1967. From the Holy Orthodox Metropolis of Boston.
stnicholascenter.org/who-is-st-nicholas/stories-legends/modern-miracles/miracles-russia/bus

***

Νικόλαος Μύρων της Λυκίας_Святой Николай Мирликийский_St. Nicholas Archbishop of Myra_78_B_8bit_PE-IC27-DS2-Q1I heard this story from Hieromonk Theophylact, a monk of the Pskov Caves Monastery, during the latter half of the 1980s. He was told it by a military man—a first-rank captain and man of faith. How did come to the faith?
In his youth he commanded a torpedo boat on the Pacific Ocean. One day the boat went out on its watch into the sea. The weather forecasts were good, and nothing indicated any trouble. Just the same, on the horizon there appeared at first a large dark cloud, which started growing rapidly. A sharp wind blew, which grew into a strong squall. A storm began. Huge waves started beating against the small ship.

The ship was tossed from side to side. Water flowed into the machinery area. The ship was on the verge of stopping, and that would fatal for all.

The captain was no coward, but nevertheless the fear of death reached his heart—after all, he was not alone; he answered for the entire company. What should he do? Then suddenly he remembered his mother’s words of long ago: “Pray to God. He saves people everywhere.” And the words of his grandfather, an old sea dog: “Whoever has not been to sea has never prayed to God.” The captain had not gone to church since childhood—first there was the young pioneers, the komsomol, and then his service. He did not know how to pray. But inside, in his soul he was shouting, “Lord, save me! Lord have mercy!”

Νικόλαος Μύρων της Λυκίας_Святой Николай Мирликийский_St. Nicholas Archbishop of Myra_18361Suddenly, a miracle happened. He saw an old man walking right on the waves, wearing the garments of a priest. The captain even had time to look at his face—regular features, a small beard, and a clear gaze. The old man blessed the ship with both hands and immediately the wind died down. The sea went flat. The storm was over. The Captain caught his breath.

Returning, he promised to himself to go without delay to a church and place a candle as a sign of thanks for his deliverance and the salvation of the crew. But in the Far East during the years of persecution, nearly all the churches had been destroyed.

Nevertheless, an opportunity soon presented itself. He was sent on an assignment to Leningrad. While travelling along the Ring Road, the captain noticed a beautiful five-domed cathedral. He left the tram and walked over to it. It was the St. Nicholas Cathedral, of naval glory. But the captain did not know about this. He went into the half-dark lower church, bought a candle for two rubles and fifty kopecks and looked around for a candle stand to place it on. He noticed an icon with the image of a pious elder in the garb of a bishop and decided, “I’ll place a candle before this grandpa.” The captain walked closer, looked at the icon, and froze. The facial features corresponded exactly to those of the amazing elder who had stopped the storm on the Pacific Ocean! “Whose image is that?” the captain asked a church-worker in a dark apron. “What do you mean, whose? It’s the holy hierarch and wonderworker Nicholas, defender of those who sail the sea,” she replied.

This incident was written down in slightly different word by Fr. Theophylact in his collection, This Happened in Our Time. Twenty-seven years have passed since I read it. Much has been erased from my memory, but the main thing remained: the image of St. Nicholas, the merciful, miraculous deliverer of those who are perishing.
Deacon Vladimir Vasilik
https://orthochristian.com/70898.html

***

Άγιος Νικόλαος Μύρων της Λυκίας_Святой Николай Мирликийский_St. Nicholas Archbishop of Myra0_71570_bb5e84c3_XXXL“What are you doing?” he asked. “Is this all the wheat you have? No more?”
The fathers replied that this was all they had indeed, and: that they were unable to buy any more because of the Occupation. It should be noted that 10,000 okas’ weight of J wheat were needed a year for the monastery’s survival, and they could not buy even one oka of it.
The unknown priest took a few wheat kernels in his hand, 1 blessed them and threw them on top of the rest of the wheat. I He blessed the four points of the horizon, the monastery, and the sea, and then was about to leave.
“Where do you come from?” the fathers asked him. “Stay J to have some bread and olives!”
“I come from very far away—from Lycia’s Myra,” he said and departed.
One of the brothers had in the meantime gone for some food to offer their visitor, but the elder who was the monastery’s actual protector had vanished. The remaining 150 okas of blessed wheat lasted to the end of the year, that is, from the month of December when St. Nicholas appeared to them, until the following July when the new crop came.

From “On the Wondrous Interventions of the Mighty Right Hand of Divine Providence,” An Athonite Geronikon: Sayings of the Holy Fathers of Mount Athos, compiled by Archimandrite Ioannikios Kotsonis, translated from the Greek by sisters of the Holy Monastery of St. Gregory Palamas, published 2003 by Holy Monastery of St. Gregory Palamas in Thessaloniki.

***

“PAPA, IT’S HIM!”
A Miracle of St. Nicholas of Myra in Lycia

Νικόλαος Μύρων της Λυκίας_Γεώργιος_Св Николай Мирликийский_St Nicholas Archbishop of Myra-8844Hieromonk Theophylact (Belyanin), who labored at the Pskov Caves Monastery, shared this story with me. The story made it into his manuscript collection “It Happened in Our Time.”
It happened in the 1970s. There was a Soviet family loudly celebrating the birthday of the father of the household. As is the custom, they were celebrating with a feast, toasts, and libations. And in the midst of all the merry-making, they somehow forgot about the father’s five-year-old son. He was twirling around the guests, climbed under the table, and suddenly, unbeknownst to his parents, crawled out onto the balcony, which was off limits for him. Their apartment was on the eighth floor.

In the swing of things, the boy was finally missed. They looked for him, but he was nowhere. He wasn’t in the living room, or in the kitchen, or in the hallway. The door was locked, so he couldn’t leave. The parents darted for the open balcony door, but he wasn’t on the balcony either! In horror, the father looked below with a shudder, expecting to see the body of his son sprawled out on the ground—but his Sasha was quietly playing on the grass. Not waiting for the elevator, the father dashed down the stairs, jumped outside, picked up his son, hugged him, and asked,

“Sasha, how did you get here?”

“Papa, you won’t yell?”

“No, son.”

“You know, I was bored, so I went out on the balcony and was looking down below, and it was so interesting. I leaned over, and suddenly I was flying down. But while I was flying, some old grandpa caught me.”

“What grandpa? Your grandpa was sitting with us.”

“No, a different one, so handsome, with a short white beard. He was dressed like in church. He carried me down, put me down on the grass, and disappeared.”

The father didn’t know what to think. It didn’t fit at all into his materialistic head. It was against all laws of physics, and especially the law of gravity. But his son was there, alive, and he couldn’t pass through the locked door! It was absolutely against all laws.

To the delight of all the guests, the father carried Sasha home, sat him on his lap, and didn’t take his eyes off of him. Suddenly the son said, “Pop, I remember who this grandpa looked like.”

At first the father didn’t understand: “What grandpa?”

“Come on! The one that saved me.”

Sasha took his dad to his grandmother’s room. There he clambered up onto the stool and pointed his finger at the ancient icon of St. Nicholas in the modest prayer corner:

“Papa, it’s him!”
Deacon Vladimir Vasilik
Translated by Jesse Dominick – https://orthochristian.com/109288.html

St Nicholas Archbishop of Myra and the First Ecumenical Council
https://iconandlight.wordpress.com/2015/05/24/st-nicholas-archbishop-of-myra-and-the-first-ecumenical-council/

St. Nicholas Archbishop of Myra, a knight of the powerful Faith, by Saint Nikolai Velimirovič
https://iconandlight.wordpress.com/2017/12/05/st-nicholas-archbishop-of-myra-a-knight-of-the-powerful-faith-by-saint-nikolai-velimirovic/

St. Nicholas Archbishop of Myra the Wonderworker, “I come from very far away—from Lycia’s Myra”
https://iconandlight.wordpress.com/2018/12/05/st-nicholas-archbishop-of-myra-the-wonderworker-i-come-from-very-far-away-from-lycias-myra/

Childhood and early life of St. Nicholas Archbishop of Myra
https://iconandlight.wordpress.com/2016/12/05/9907/Νικόλαος Μύρων της Λυκίας_Св Николай Мирликийский_St Nicholas of Myra_23ΕΝ ΘΑΛΑΣΣΗApolytikion of Nicholas the Wonderworker in the Fourth Tone

A rule of faith are you, and an icon of gentleness, and a teacher of self-control. And to your flock this was evident, by the truth of your life and deeds. You were humble and therefore you acquired exalted gifts, treasure in heaven for being poor. O Father and Hierarch St. Nicholas, intercede with Christ our God, and entreat Him to save our souls.

Tone IV: Spec. Mel.: “As one valiant among the martyrs …”:

The grace of God the Spirit * having anointed thee with divine myrrh * set thee to preside as bishop for the people of Myra, * and perfumed with the myrrh of thy virtues * the ends of the world, O most sacred one, * for by thy sweetly spiritual prayers * thou dost ever drive away the fetid passions. * Wherefore, we praise thee with faith ** and celebrate thy most sacred memory, O Nicholas

Being here, and appearing in dreams, O Nicholas, * thou didst save those who were about to be unjustly put to death, * in that thou art compassionate, * as one right loving, * as a most fervent deliverer, as a true intercessor * for those who with faith ask of thee defense, * O most sacred father, * thou fellow citizen with the angels, ** peer of the apostles and prophets.

Tone 2. When from the Tree.

Bodily you dwelt in Myra, but anointed with spiritual myrrh you were revealed truly to be myrrh, Holy Nicolas, High Priest of Christ; and with myrrh you make fragrant the faces of those who with faith and love ever celebrate your most revered memory, as you free them, Father, from disasters, dangers and afflictions by your prayers to the Lord.

Truly you have been revealed, like your name, as a mighty Victory [Niki] of the faithful People [Laos] in trials, Holy Nicolas, true servant of Christ; for invoked everywhere you come swiftly to help those who with love take refuge under your protection; for appearing night and day by faith, you save them from trials and calamities.

Holy Nicolas, sacred herald of Christ, you are a great and fervent helper for those in dangers, those on land and those who sail, those far off and those nearby, a most compassionate and mighty intercessor. Therefore assembled together we cry, ‘Intercede to the Lord that we may be rescued from every calamity’.

Glory. Tone 6.

Lovers of feasts, let us assemble and with songs of praise hymn the ornament of Hierarchs, the glory of the Fathers, the fount of wonders and greatest helper of believers, as we say, Hail guard, august leader and immovable pillar of the people of Myra. Hail brightly shining beacon, who irradiate with your wonders all the ends of the earth. Hail divine joy of the afflicted, and most fervent defender of the wronged. And now, all-blessed Nicolas, do not cease to intercede with Christ God on behalf of those who ever honour with faith and love your joyous and all-festive memory.

At the Liti we sing Idiomels.
Tone 1.

Man of God and faithful servant and steward of his mysteries, and man of the desires of the Spirit, living monument and breathing image, with wondering admiration the Church of Myra has received you as a divine treasure and intercessor for our souls.

At the Aposticha. Prosomia. Mode pl. 1. Rejoice .

Rejoice, pure habitation wherein * the Holy Trinity made its dwelling, most sacred mind, * the Church’s unshaken pillar, and the believers’ support, * for you are the help of all who are oppressed. * O Star that at all times dispels the gloom of adversities * and of temptations by the radiance of your prayers * that are well received, holy Hierarch Nicholas, * calm haven wherein those who meet the turbulent storms of life * and are surrounded by tempests escape for refuge and hence are saved. * To Christ pray with fervor, * holy father, that great mercy be given to our souls.

Glory. – From Menaion -Mode pl. 2.

O man of God and loyal servant and minister of the Lord, man of holy desires, chosen vessel, pillar and foundation of the Church of Christ, and inheritor of the Kingdom, be not silent in calling out to the Lord on our behalf.

Both now. Prefestal. Tone 6.

Virgin without bridegroom, where have you come from? Who begot you? And who is your mother? How do you carry the Creator in your arms? How was your womb not corrupted? We see great marvels have come to pass on earth, All-holy, and we make ready in advance that which fits your need: the Cave from the earth; and we ask heaven to provide the Star; and Magi are advancing from the eastern regions of the earth towards the west, to look on the salvation of mortals being suckled as a babe.


Ποιος θα έπρεπε να είναι ο ρόλος μας: να αναλάβουμε την ιστορία της ανθρωπότητας, και να την βαστάξουμε στους ώμους μας μέσα από μια πράξη αγάπης και ελέους, και ας γίνουμε εκείνοι που θα οδηγήσουν τον κόσμο στην τέλεια ομορφιά που είναι το θέλημα του Θεού! Αντώνιος Bloom του Σουρόζ

Ιησούς Χριστός θεραπεία της συγκύπτουσας_Christ healing a Woman’s Infirmities in the synagogue on the sabbath_ womanΚυριακή Ι΄Λουκά
Η θεραπεία της συγκύπτουσας (Λουκά ιγ’ 10-17)

Άγιος Σάββας ο ηγιασμένος (532)
Ιούλιος, Ποταμία, Κρισπίνος, Φήλιξ, Γράτος και οι συν αυτοίς 7 μάρτυρες στην Ταουρά Νουμιδίας Αλγερίας (302) και Κρισπίνα μάρτυς στην Θεβέστη Αλγερίας (304)
Αναστάσιος Μάρτυς, Διογένης, λιθοβοληθείς, τελειούται, Αβέρκιος ξίφει τελειούται.
Όσιος Nόννος
Καρίων και Ζαχαρίας ο υιός του, όσιοι ερημίτες στην Αίγυπτο , (4ος αι.)
Νεκτάριος ο Καρεώτης του εν τω κελλίω του Ιάγαρι (1470), Φιλόθεος ο Καρεώτης, ο χρηματίσας πνευματικός πατήρ του Αγ. Νεκταρίου και Διονύσιος ο Καρεώτης συνασκητής αυτών (15ος αι.)
Κελλιώτες-Αγιορείτες οσιομάρτυρες της Σκήτης των Καρυών του Αγ. Όρους επί Βεκκου (1274) και Κοσμάς ο Πρώτος

Εορτάζουν στις 5 Δεκεμβρίου

Στίχ. Ψυχήν όπισθεν του Θεού κολλών πάλαι,
Έμπροσθεν αυτού νυν παρίσταται Σάββας.
Θεσπεσίοιο πόλου πέμπτη Σάββας εντός εσήχθη.

Θαύματα του Χριστού την ημέρα του Σαββάτου
Αντώνιος Bloom Μητροπολίτης Σουρόζ
9 Δεκεμβριου 1979

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Ξανά και ξανά διαβάζουμε στο Ευαγγέλιο για την οργή που προκάλεσε ο Κύριος Ιησούς Χριστός πραγματοποιώντας μια πράξη ελέους, ένα θαύμα την ημέρα του Σαββάτου. Και δεν βοηθάει σε κάτι αν θέσουμε στον εαυτό μας την ερώτηση: Γιατί το έκανε αυτό συνεχώς, με τέτοια επιμονή; Θα μπορούσε να είχε γίνει για να αμφισβητήσει εκείνους που βρίσκονταν γύρω Του; Για να τους προκαλέσει; Θα μπορούσε να είναι απλά μια παιδαγωγική πράξη;

Πιστεύω ότι κρύβονται πολύ περισσότερα στην πράξη Του. Ο Κύριος δημιούργησε τον κόσμο σε έξι ημέρες· την έβδομη ημέρα αναπαύτηκε από τον κόπο και τον μόχθο Του. Αλλά τι συνέβη τότε στον κόσμο; Η έβδομη ημέρα ήταν η μέρα που ο κόσμος περιήλθε στα χέρια του ανθρώπου για να τον οδηγήσει στην ολοκλήρωση του και η έβδομη ημέρα, το Σάββατο του Κυρίου είναι η ημέρα του ανθρώπου. Ολόκληρη η ανθρώπινη ιστορία καταρέει εκείνη την ημέρα. Αλλά ο Θεός δεν άφησε τον άνθρωπο να εργασθεί μόνος του, καθώς λέει ο Κύριος Ιησούς στο Ευαγγέλιο του Αγίου Ιωάννη, «Ο πατήρ μου έως άρτι εργάζεται, καγώ εργάζομαι», δείχνει την εργασία Του στον Υιό Του για να την ολοκληρώσει. Και σε ένα άλλο εδάφιο μας διδάσκει, μας λέει ότι η κρίση Του είναι αληθινή επειδή δεν είναι η δική Του κρίση· ακούει τα λόγια του Πατέρα και αυτή είναι η κρίση που κηρύττει.

Και έτσι, η ιστορία είναι η ημέρα του ανθρώπου, αλλά ο άνθρωπος καλείται να οδηγηθεί από τη σοφία, από την αγάπη του Θεού. Συμβαίνει αυτό επειδή τόσο συχνά αναζητούμε τους δικούς μας δρόμους, επειδή δεν αναρωτιόμαστε ποιος είναι ο δρόμος του Θεού, πως ο κόσμος έχει γίνει τόσο άσχημος, τόσο τρομακτικός, και τραγικός.

Υπάρχει ένα Εβραϊκό ποίημα που περιγράφει την δυστυχία αυτού του κόσμου όπου ο άνθρωπος δεν φέρει την χαρά του Θεού· λέει το ποίημα ότι ο Άνθρωπος έπαψε να πιστεύει στον Θεό και η αγάπη άφησε αυτόν τον κόσμο. Οι άνθρωποι κρεμάστηκαν στα δάση, πνίγηκαν στις λίμνες, στα ποτάμια. Ο Ουρανός δεν καθρεφτίζεται στις λίμνες, στα δάση· το πουλί δεν τραγουδάει πιά τραγούδια του παραδείσου, και ίδιος ο Προφήτης έγινε στο βάθρο του ένα απλό άγαλμα.

Αυτό δεν έχουμε γίνει; Όχι αγάλματα αλλά τόσο όμοιοι με την γυναίκα του Λωτ που στράφηκε προς τα πίσω κι έγινε στήλη άλατος. Παραμείναμε αλάτι και ακόμα είμαστε απολιθωμένοι, ακίνητοι, δεν φέρουμε εις πέρας το έργο μας. Και ο Χριστός μας δείχνει ξανά και ξανά, καθώς εργάζεται μέσα από τα θαύματα Του, τις πράξεις της αγάπης και της συμπόνιας την ημέρα του Σαββάτου, αυτός που είναι ο αληθινός άνθρωπος, ο μόνος άνθρωπος που βρίσκεται σε πλήρη ενότητα με τον Θεό, ποιος θα έπρεπε να είναι ο ρόλος μας: να αναλάβουμε την ιστορία της ανθρωπότητας, σε όποια περίπτωση κι αν βρισκόμαστε, και να την βαστάξουμε στους ώμους μας μέσα από μια πράξη αγάπης και ελέους.

Ένας Δυτικός συγγραφέας έχει πεί ότι Χριστιανός είνε εκείνος στον οποίον ο Θεός έχει αναθέσει την φροντίδα του κόσμου Του και των άλλων ανθρώπων. Εκπληρώνουμε τούτη τη βασική, κεντρική εντολή, νοιαζόμαστε; Ίσως νοιαζόμαστε δείχνοντας φροντίδα, ίσως νοιαζόμαστε με αυστηρότητα, αλλά πρέπει να έχουμε έννοια. Και τότε, αυτή η έβδομη ημέρα που ο Θεός ανέθεσε μέσα από μια πράξη ελέους και αγάπης αυτόν τον κόσμο στην φροντίδα μας, μπορεί να γίνει ακόμα ημέρα του Κυρίου. Και η Πόλη του ανθρώπου που χτίστηκε δίχως Θεό, που τόσο συχνά μοιάζει με τον Πύργο της Βαβέλ, ίσως ακόμα ν’ αποκαλυφθεί και να πλησιάσει το μεγαλείο και την αγιότητα της Πόλης του Θεού όπου ο Κύριος Ιησούς Χριστός, αληθινός Θεός αλλά και άνθρωπος, καλείται να γίνει πολίτης, να γίνει η καρδιά της, αλλά επίσης ένας από εμάς.

Δεν είναι αυτό το κάλεσμα αρκετά σπουδαίο; Δεν μας εμπνέει αρκετά η πίστη του Θεού σ’ εμάς; Πρόκειται ν’ απορρίψουμε την ελπίδα Του, ν’ απορρίψουμε την αγάπη Του για μας ή για τους άλλους; Ή πρόκειται να μάθουμε από τον τρόπο που ο Χριστός εκπληρώνει τον ανθρώπινο προορισμό Του την ημέρα του Κυρίου, δεν θα μάθουμε από Αυτόν και μαζί μ’ Εκείνον να κτίζουμε τον κόσμο που ο Θεός ονειρεύτηκε και που ακόμα αγαπά μέσα στις θλίψεις του και τόσο συχνά στην προδοσία μας!

Ας μάθουμε ν’ αγαπάμε ο ένας τον άλλον ενεργά, να σηκώνουμε το φορτίο ο ένας του άλλου, ν’ ακούμε τον ζωντανό Θεό όταν μιλάει, ν’ ακούμε με όλη μας την ενέργεια, να κοιτάζουμε τον τρόπο της ζωής Του και ας γίνουμε εκείνοι που θα φέρουν εις πέρας το θέλημα Του και θα οδηγήσουν τον κόσμο στην τέλεια ομορφιά που είναι το θέλημά Του! Αμήν.
http://www.mitras.ru/eng/eng_248.htm
Απόδοση στην Νεοελληνική:
http://www.agiazoni.gr/article.php?id=66207594504739652320

***

Η υποκρισία ρίζα έχει την πονηρία, καρπούς δε το ψεύδος, την απάτη, τη δολιότητα, την αισχροκέρδεια, την αδικία, τη βλάβη, και γενικά την εξόντωση του πλησίον. Δημήτριος Παναγόπουλος

Το νοσηρό φαινόμενο της υποκρισίας, της προσποιήσεως, της ανειλικρίνειας, της ηθοποιίας, του φαρισαϊσμού πάντοτε υπήρχε, αλλά στην εποχή μας παράγινε το κακό. «Μύρια πανταχού προσωπεία. Πολλαί των προβάτων αι δοραί, αναρίθμητοι πανταχού κεκρυμμένοι λύκοι», έλεγε ο ιερός Χρυσόστομος– πού σημαίνει ότι πάρα πολλοί άνθρωποι υποκρίνονται. Πλήθυναν υπερβολικά οι προβατόσχημοι. Έγιναν αναρίθμητοι οι «κεκρυμμένοι λύκοι»!
Τα συνηθέστερα όπλα των ανθρώπων αυτών είναι το ψεύδος, δολιότητα, η ραδιουργία, η διαστροφή και η συκοφαντία.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

ΡομφαιαἸησοῦς Χριστὸς_Jesus-Christ_Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon5_ 26422_original«Αποκριθείς δε ο αρχισυνάγωγος, αγανακτών ότι τω σαββάτω εθεράπευσεν ο Ιησούς, έλεγε τω όχλω· εξ ημέραι εισίν εν αις δει εργάζεσθαι· εν ταύταις ουν ερχόμενοι θεραπεύεσθε, και μη τη ημέρα του σαββάτου» (Λουκ. ιγ’ 14). Αυτά είναι λόγια τού πονηρού υιού τού σκότους. Θαρρείς πως ο σατανάς που έφυγε από τη συγκύπτουσα γυναίκα, μπήκε μέσα σ’ αυτόν. ’Ετσι μιλάει η φιλαυτία μαζί με τους αχώριστους συντρόφους της, το φθόνο και την οργή. Ο Χριστός θεράπευσε, ο αρχισυνάγωγος όμως κατέφυγε στην κατασπίλωση του θαύματος. Ο Χριστός ελευθέρωσε μια ανθρώπινη ζωή από τα σατανικά δεσμά κι ο άλλος κατασυκοφαντούσε. Ο Χριστός έβγαλε το πονηρό πνεύμα από την άρρωστη γυναίκα κι εκείνος οργίστηκε επειδή ο θεραπευτής έβγαλε το δαιμόνιο από μια πόρτα κι όχι από μίαν άλλη. Ο Χριστός άνοιξε τον ουρανό στους ανθρώπους κι αποκάλυψε το ζωντανό Θεό· ο άλλος εκνευρίστηκε επειδή άνοιξε τον ουρανό το πρωί κι όχι το απόγευμα. Ο Χριστός πήγε με φως στους αιχμαλώτους στη φυλακή κι ο άλλος τον επιτίμησε επειδή δεν άφησε να κάνει το καθήκον αυτό μια άλλη μέρα.
Βλέπετε πόσο φοβερή και τρομερή είναι η φιλαυτία! Ο εγωκεντρικός αρχισυνάγωγος δεν τόλμησε να επιτιμήσει το Χριστό, γι’ αυτό κι επιτιμούσε τους ανθρώπους,

Ο Κύριος γνωρίζει τις καρδιές των ανθρώπων. Ήξερε πως ο αρχισυνάγωγος Εκείνον ήθελε να επιτιμήσει, μ’ όλο που η γλώσσα του απευθυνόταν στους άλλους. Ο Κύριος το γνώριζε αυτό και δεν επέτρεπε να επιτιμηθούν άλλοι για κάτι που μοναδικός αίτιος ήταν ο ίδιος.
Ο Κύριος είναι λαμπρότερος από τον ήλιο και καθαρότερος από το κρύσταλλο, γι’ αυτό και μέσα Του δε χωρούσε υποκρισία…

Με το πνευματικό σκοτάδι και την ηθική νωθρότητα που τους διέκρινε, οι Ιουδαίοι πρεσβύτεροι μόνο το γράμμα τού Νόμου μπορούσαν να δουν και να το θεοποιήσουν. Έτσι ο Νόμος, αντί να γίνει οδηγός στο δρόμο της ζωής, έγινε ένα πτώμα που εκείνοι έσερναν μαζί τους. Αντί ο Νόμος να γίνει αναμμένη λαμπάδα στο σκοτάδι, έγινε κρύα στάχτη σε χρυσό δοχείο, που το προσκυνούσαν όπως οι προπάτορές τους κάποτε το χρυσό μόσχο (Εξ. λβ’ 4).
Στην περίπτωση αυτή όμως δεν ήταν ο ζήλος τού Νόμου που ξεσήκωσε τον αρχισυνάγωγο εναντίον τού Χριστού, αλλά η άρρωστη φιλαυτία του. Πώς μπορούσε κάποιος να δείξει στη συναγωγή πως είναι πιο δυνατός, πιο σοφός και πιο εύσπλαχνος από τον ίδιο; Έκανε μια επίδειξη του ζήλου του για το Νόμο τού Θεού, στα χείλη του όμως διαφαινόταν ένα δηλητήριο που έβγαινε από την άρρωστη καρδιά του. Αυτός ήταν ένας ακόμα λόγος για να τον αποκαλέσει ο Κύριος υποκριτή.

«Και ταύτα λέγοντος αυτού κατησχύνοντο πάντες οι αντικείμενοι αυτώ, και πας ο όχλος έχαιρεν επί πάσι τοις ενδόξοις τοις γινομένοις υπ’ αυτού» (Λουκ. ιγ’ 17). Πόσο εύκολο είναι να υπερασπιστείς ένα έργο που έγινε από αγάπη για τον άνθρωπο! Ο Θεός στέκεται πίσω από τέτοιο έργο ως μάρτυρας και προστάτης. Το καλό έργο δίνει μια ακατανίκητη ευγλωττία στη γλώσσα… Παραδειγματιστείτε από τον τρόπο που απάντησε ο πρωτομάρτυρας Στέφανος στους βασανιστές του. Από τον τρόπο που απαντούσαν οι πρώην ψαράδες Πέτρος και Ιωάννης, καθώς κι ο απόστολος Παύλος. Δεν είναι απαντήσεις ανθρώπων αυτές, που τις έμαθαν σε βιβλία, αλλά εκείνων που διδάχτηκαν από το Άγιο Πνεύμα. Δε μιλάνε έτσι οι συνήγοροι κι οι θνητοί άνθρωποι, παρά μόνο ο Θεός.
Ο σοφός βασιλιάς τού παλιού καιρού έδωσε προφητική φωνή σε μια ευαγγελική αλήθεια όταν είπε: «κακός υπακούει γλώσσης παρανόμων, δίκαιος δε ου προσέχει χείλεσι ψευδέσιν» (Παρ. ιζ’ 4). Η απάντηση του Χριστού στον αρχισυνάγωγο ήταν τέτοια, ώστε προκάλεσε ντροπή στους αντιπάλους και χαρά σ’ όλους τους ανθρώπους. Χάρηκαν οι άνθρωποι, γιατί είδαν στα λόγια Του μια λάμψη νίκης τού καλού πάνω στο κακό, όπως νωρίτερα είχαν δει την ίδια λάμψη στο θαύμα που έκανε στη συγκύπτουσα, αλλά και σε πολλά άλλα από τα θαύματά Του…

Η συγκύπτουσα γυναίκα υποδηλώνει τ’ αγκυλωμένα μυαλά όλων αυτών που δεν προσεγγίζουν τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Εκείνων που έχουν διεστραμμένο νου και δεν μπορούν με τις δικές τους δυνάμεις να σταθούν απέναντι στο Θεό, αλλ’ έρπουν διαρκώς στη γη, τρέφονται από τη γη, μαθητεύουν στη γη και χαίρονται στη γη.
Το διεστραμμένο μυαλό είναι ταυτόχρονα και αγκυλωμένο, περιορισμένο. Εξαρτάται από τις αισθήσεις. Τους προγόνους του τους αναζητά μόνο ανάμεσα στα ζώα. Την ευχαρίστησή του τη βρίσκει μόνο στο φαγητό και το ποτό. Δεν ξέρει τίποτα για το Θεό και τον πνευματικό κόσμο ή για την αιώνια ζωή κι επομένως δε γνωρίζει τίποτα για την πνευματική, την ουράνια χαρά. Είναι απαρηγόρητο, φοβισμένο, γεμάτο θλίψη και κακία. Ο Κύριος Ιησούς καλεί ένα τέτοιο μυαλό κοντά Του για να το ανορθώσει, να το φωτίσει, να του δώσει χαρά. Αν πάει γρήγορα κοντά Του, όπως η συγκύπτουσα, θ’ ανορθωθεί πραγματικά, θα φωτιστεί, θα χαρεί και θα ευχαριστησεί το Θεό μ’ όλη του τη δύναμη. Αν δεν πάει κοντά Του, θ’ αφεθεί στο σκοτάδι και θα πεθάνει μέσα στις αμαρτίες Του, όπως είπε ο Κύριος στους άπιστους Ιουδαίους: «εν τη αμαρτία υμών αποθανείσθε» (Ιωαν. η’ 21). Το ίδιο θα γίνει και με την αισθησιακή και κολλημένη στα γήινα ψυχή, που είναι στραμμένη προς τη γη και έρπει στην επιφάνειά της.
Δεν είναι καλύτερα τα πράγματα για την εξασθενημένη και παραλυμένη ψυχή, που δεν πιστεύει πως αυτό που έχει είναι αληθινό, που δεν έχει τη δύναμη ν’ απομακρυνθεί από το ψέμα και να προσεγγίσει την αλήθεια. Όταν ακούει την κλήση της αλήθειας, βρίσκει πάντα μια πρόφαση, όπως: «Σήμερα είναι Σάββατο, δεν μπορώ, δεν με κάλεσες μια βολική μέρα» ή «η κλήση σου είναι ξαφνική κι απότομη, δεν μπορώ – έπρεπε να βρεις καλλίτερα λόγια για να με καλέσεις» ή «είμαι νέος, ανήσυχος, δεν μπορώ – κράτα την κλήση σου ωσότου παίξω λίγο ακόμα με τα ψέματα» ή «έχω γυναίκα και παιδιά, δεν μπορώ – πρέπει πρώτα να φροντίσω γι’ αυτά κι έπειτα να με καλέσεις». Κι ύπαρχουν και πολλές άλλες δικαιολογίες και προφάσεις, δεκάδες ή και εκατοντάδες.
Το παραλυμένο μυαλό θα βρει πάντα κάποια αληθοφανή κι ανόητη δικαιολογία για να μην ακολουθήσει την αλήθεια. Η αλήθεια όμως κράζει μία, δυο, τρεις φορές και μετά ακολουθεί το δρόμο της. Κι η παράλυτη ψυχή εξακολουθεί να έρπει στο χώμα και θα πεθάνει στις αμαρτίες της. Όποιον αρνείται την κλήση τού Χριστού σ’ αυτή τη ζωή, ο θάνατος θα τον βρει ξαφνικά. Θα τον αρπάξει και θα κλείσει πίσω του τις πύλες της επίγειας ζωής. Αυτός δεν έχει πια ελπίδα να ξαναγυρίσει στη ζωή αυτή, να μετανοήσει στη μέλλουσα ζωή ή να λάβει έλεος στην Κρίση τού Θεού. Ο θάνατος είναι μπροστά μας, όπως μπροστά μας είναι κι η κρίση τού Θεού. Αυτές είναι δυο φοβερές υπομνήσεις σ’ εμάς, πως μπροστά μας πρέπει να είναι και η μετάνοια. Αν η μετάνοια δεν προηγηθεί του θανάτου και της Κρίσης τού Θεού, τότε θα μείνει για πάντα μακριά μας. Τώρα είναι στο χέρι μας, τώρα μπορούμε ακόμα να τη χρησιμοποιήσουμε.
Ας βιαστούμε να κάνουμε χρήση της μετάνοιας. Η μετάνοια είναι το πρώτο και σπουδαιότερο φάρμακο της ψυχής τού ανθρώπου. Ας μετανοήσουμε μόνο κι έπειτα θ’ ανοίξουν κι άλλες πόρτες και θα μάθουμε τι άλλο πρέπει να κάνουμε.

Εκείνος ο οποίος μας είπε να μην μεριμνούμε για το αύριο, Αυτός έχει και την φροντίδα μας. Άγιος Σάββας ο Ηγιασμένος
https://iconandlight.wordpress.com/2019/12/04/36130/

Άγιος Σάββας ο Ηγιασμένος, Κάθε μέρα φρόντιζε την ψυχή του.
https://iconandlight.wordpress.com/2016/12/04/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%83%CE%AC%CE%B2%CE%B2%CE%B1%CF%82-%CE%BF-%CE%B7%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%AC%CE%B8%CE%B5-%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%B1-%CF%86%CF%81/

Άγιος Σάββας ο ηγιασμένος, Κύριε Ιησού Χριστέ! Συ που αληθινά μας φωτίζεις και σώζεις, στα χέρια Σου εμπιστευόμαστε τον νου και την καρδιά μας.
https://iconandlight.wordpress.com/2020/12/04/%CE%BF-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8C%CF%82-%CF%86%CE%AD%CF%81%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AC%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AE%CE%BD%CE%B7-%CF%84%CE%BF/

Βίος Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου, Εκ του Συναξαριστού του Μακαρίου ιερομονάχου Σιμωνοπετρίτου
https://iconandlight.wordpress.com/2018/12/05/%CE%B2%CE%AF%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%83%CE%AC%CE%B2%CE%B2%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B7%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%BA-%CF%84%CE%BF%CF%85/Σάββας ο Ηγιασμένος_St Sabbas the Sanctified_св. Савва Освященный_ 334521354Απολυτίκιον Αγίου Σάββα Ηγιασμένου, Ήχος πλ. δ’.

Ταις των δακρύων σου ροαίς, της ερήμου το άγονον εγεώργησας· και τοις εκ βάθους στεναγμοίς, εις εκατόν τους πόνους εκαρποφόρησας· και γέγονας φωστήρ, τη οικουμένη λάμπων τοις θαύμασι, Σάββα Πατήρ ημών Όσιε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Απολυτίκιον της Οσίας Σοφίας, μητρός του Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου. Ήχος δ΄. ταχύ προκατάλαβε. [18 Δεκ.]

Σοφίαν ζηλώσασαν την ενυπόστατον, οσίως διέλαμψας ασκητική αγωγή, μητέρων αγλάισμα, συ γαρ Ηγιασμένον, ημίν έτεκες όντως, Σάββαν τον θεοφόρον, ω Σοφία θεόφρον· μεθ’ ου και νυν ικέτευε υπέρ των ψυχών ημών.

Ήχος πλ. α’  Όσιε Πάτερ

Σάββα θεόφρον, αρετών στύλος ο πύρινος, πυρσός ο εκ θαλάσσης, της κοσμικής τούς λαούς, λιμένα πρός τον θείον καθοδηγών, πλάνης τα πνεύματα ο καταβαλών, Πνεύματος Αγίου το καθαρόν δοχείον, ο ποδηγέτης των Μοναστών, ηκριβωμένη τε στάθμη της εγκρατείας, της ταπεινώσεως, περίβλεπτον το ύψος, κρήνη η βρύουσα, ιάσεων πελάγη, Χριστόν ικέτευε, Χριστόν δυσώπει Όσιε, δωρηθήναι τη Εκκλησία, ομόνοιαν, ειρήνην, και μέγα έλεος.

Ήχος πλ. α’  Αυτόμελον

Άνθραξ θεοφεγγής τω πυρί, προσομιλήσας θεοφόρε τού Πνεύματος, εδείχθης εν κόσμω Σάββα, καταλαμπρύνων ψυχάς, των πιστώς θεόφρον προσιόντων σοι, προς φως οδηγών αυτούς, το ανέσπερον Όσιε, ερημικούς δε, δροσιζόμενος άνωθεν, θεία χάριτι κατεμάρανας άνθρακας, Όθεν και τον της νίκης σοι, προδήλως δεδώρηται στέφανον Πάτερ της θείας, δικαιοσύνης ο πρύτανις, Χριστός, όν δυσώπει, ταίς ψυχαίς ημών δοθήναι, το μέγα έλεος.

Ο Οίκος

Σοφίας υπάρχων βλάστημα, Σάββα Όσιε, παιδιόθεν επόθησας Σοφίαν την ενυπόστατον, η συνοικήσασά σοι, από γης σε εχώρισε, και προς ύψος ανήγαγεν, εξ αϋλων ανθέων πλέξασα στέφανον, και τη σή επιθείσα ηγιασμένη κάρα θεόφρον, ώπερ κεκοσμημένος, εξιλέωσαι το θείον, τού δοθήναί μοι σοφίαν λόγου επαξίως, όπως ανυμνήσω την αγίαν σου κοίμησιν, ήν εδόξασε Χριστός ο Θεός ημών, διό και ημείς κράζομέν σοι, Χαίροις Πάτερ αοίδιμε.

Ήχος α’ Των ουρανίων ταγμάτων

Ο υπερόπτης των κάτω, και παρεπίδημος, ο εραστής των άνω, και ερημοπολίτης, Σάββας ο θεόφρων, πάντας ημάς, εορτάσαι προτρέπεται, της πρός Θεόν εκδημίας αυτού πιστώς, την ημέραν την σεβάσμιον. 

Δόξα… Ήχος β’

Όσιε Πάτερ, εκ βρέφους την αρετήν επιμελώς ασκήσας, όργανον γέγονας τού αγίου Πνεύματος, και παρ’ αυτού λαβών των θαυμάτων την ενέργειαν, έπεισας τούς ανθρώπους καταφρονείν των ηδέων, νυν δε τω θείω φωτί, καθαρώτερον ελλαμπόμενος, φώτισον και ημών τάς διανοίας, Σάββα Πατήρ ημών.

Και νυν… Θεοτοκίον

Την πάσαν ελπίδα μου, εις σε ανατίθημι, Μήτηρ τού Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου.

Κυριακή Ι’ Λουκά – Η θεραπεία της συγκύπτουσας
Ευαγγέλιο Κυριακής: Λουκ. ιγ΄ 10-17

Τω καιρώ εκείνω, ην διδάσκων ο Ιησούς εν μια των συναγωγών εν τοις σάββασι. 11 και ιδού γυνή ην πνεύμα έχουσα ασθενείας έτη δέκα και οκτώ, και ην συγκύπτουσα και μη δυναμένη ανακύψαι εις το παντελές. 12 ιδών δε αυτήν ο Ιησούς προσεφώνησε και είπεν αυτή· γύναι, απολέλυσαι της ασθενείας σου· 13 και επέθηκεν αυτή τας χείρας· και παραχρήμα ανωρθώθη και εδόξαζε τον Θεόν. 14 αποκριθείς δε ο αρχισυνάγωγος, αγανακτών ότι τω σαββάτω εθεράπευσεν ο Ιησούς, έλεγε τω όχλω· εξ ημέραι εισίν εν αίς δεί εργάζεσθαι· εν ταύταις ούν ερχόμενοι θεραπεύεσθε, και μη τη ημέρα του σαββάτου. 15 απεκρίθη ούν αυτώ ο Κύριος και είπεν· υποκριτά, έκαστος υμών τω σαββάτω ου λύει τον βούν αυτού η τον όνον από της φάτνης και απαγαγών ποτίζει; 16 ταύτην δε, θυγατέρα Αβραάμ ούσαν, ην έδησεν ο σατανάς ιδού δέκα και οκτώ έτη, ουκ έδει λυθήναι από του δεσμού τούτου τη ημέρα του σαββάτου; 17 και ταύτα λέγοντος αυτού κατησχύνοντο πάντες οι αντικείμενοι αυτώ, και πας ο όχλος έχαιρεν επί πάσι τοις ενδόξοις τοις γινομένοις υπ᾿ αυτού.


What our part should be: take on the history of mankind, and carry them on our shoulders in an act of mercy and of love. Let us be those who bring the world to the perfect beauty God has willed for it! Anthony Bloom Metropolitan of Sourozh

Ιησούς Χριστός θεραπεία της συγκύπτουσας_Christ healing a Woman’s Infirmities in the synagogue on the sabbath_ womanTenth Sunday of Luke
Healing a woman in the synagogue on the Sabbath (Luke 13:10-17)

Saint Sabbas the Sanctified (532).
Saint Karion (Cyrion) and his son St. Zachariah of Egypt (4th c.).
Saints Nectarius of Bitol (1500), and his elder, St. Philotheus, of Karyes Skete, Mt. Athos
Commemoration of St. Cosmas the Protos and Companions, killed by the Latins (1276) and the monks of Karyes, Mt. Athos, martyred by the Latins (1283). The Righteous Martyrs dwelling in the cells on Athos who censured the Latin-minded Emperor Michael Paleologus and the Patriarch John Beccus.

Commemorated on December 5

Miracles of Christ on the Sabbath Day
Anthony Bloom Metropolitan of Sourozh
9 December 1979

In the name, of the Father, of the Son and of the Holy Ghost.

Time and again we read in the Gospel of the anger which the Lord Jesus Christ provoked by performing an act of mercy, a miracle of healing on a Sabbath day. And we cannot help asking ourselves a question: Why did He do it so constantly, so persistently, with such insistence? Could it be to challenge those who surrounded Him? Could it be to provoke them? Could it be simply a pedagogical action?

I believe that there is a great deal more in His action. The Lord created the world in six days; on the seventh day He rested of His toils and labours. But what happened to the world then? The seventh day was the day when the world came into the hands of man to be brought to its fulfilment and to its completeness; the seventh day, the Sabbath of the Lord is the day of man. The whole of human history falls in that day. But God did not leave man to work alone as the Lord Jesus Christ says in the Gospel, as reported by Saint John, My Father still works, He shows His work to His Son for Him to fulfil them. And in another passage He teaches us, He tells us that His judgment is true because it is not His judgment; He hears the words of the Father and that is the judgment He pronounces.

And so, history is the day of man, but man is called to be guided by the wisdom, by the love of God. It is because we are so often seeking for our own ways, it is because we do not ask ourselves what is God’s way in one situation or the other that the world has become so ugly, and so frightening, and so tragic. There is a Hebrew poem that describes the misery of this world into which man does not bring the love of God; it says, Man has ceased to believe in God and love has departed this world. Men have hanged themselves in forests, have drowned themselves in lakes, in rivers. Heaven is no longer mirrored in the lakes, in the woods; the bird does no longer sing songs of paradise, and the Prophet himself on his pedestal has become a mere statue.

Is this not what we have become? Not statues but so much alike the wife of Lot who turned back and who became a statue of salt. We have remained salt and yet we are petrified, immobile, we do not fulfil on earth this function of ours. And Christ shows us, by working His miracles, His acts of love and of compassion on Sabbath day, time and again, He Who is the only true man, the only man who is in total, ultimate oneness with God, what our part should be: take on the history of mankind, take every situation in which we or others find themselves, and carry them on our shoulders in an act of mercy and of love. A Western writer has said that a Christian is the one to whom God has committed the care of His world and of other people. Are we discharging this basic central commission of ours, do we care? We may care with tenderness, we may care sternly, but we must care. And then, this seventh day when God in His mercy and love has committed this world to our care, still can become the day of the Lord. And the City of man which is been built without God, which so often is like the Tower of Babel, may still unfold and attain the greatness and the holiness of the City of God in which the Lord Jesus Christ, true God but also true Man, is called to be a citizen, the heart of it, but also one of us.

Is not this call great enough? Is not God’s faith in us sufficiently inspiring? Are we going to defeat His hope, to reject His love for ourselves or for others? Or are we going to learn from the ways in which Christ fulfils His human vocation in the day of the Lord, shall we not learn from Him and together with Him build the world which God has dreamed, has willed and is still loving in his distress and so often in our betrayal of Him!

Let us learn to love one another actively, bear one another’s burdens, listen to the Living God when He speaks, listen with all our energy, look into His ways and be those who fulfil His will and bring the world to the perfect beauty He has willed for it! Amen.
http://www.mitras.ru/eng/eng_146.htm
http://www.mitras.ru/eng/eng_248.htm

***

Blessed Nicolai Velomirivitch posits a significant aspect of this healing – none can plausibly claim that it was the result of auto-suggestion, a common slander of miracles by unbelievers:
“The Lord worked this wonderful miracle, not at the request of, or in response to the faith of, the woman, but on His own initiative and in His own power. Is this not a clear rebuttal to all those who seek maliciously to belittle the divine greatness of Christ’s miracles, intimating that these miracles only come about through auto-suggestion on the part of those to whom they happen? Where is there a trace of “magical” auto-suggestion in this twisted woman? Her infirmity prevented her from even seeing Christ’s face. She did not ask Christ for mercy, nor did she express faith in Him by any sign. Not only thins; the woman was not even near Christ. She did not go up to Him, but He called her to Him.” (Homilies, Volume 2, Page 279)

Saint Sabbas the Sanctified, Lord Jesus Christ, our true Enlightener and Savior, into Thy hands we give over our minds and our hearts.
https://iconandlight.wordpress.com/2020/12/04/54966/

Faithful is He Who commanded us not to be concerned about bodily things, and mighty is He to feed us in time of hunger. Saint Sabbas the Sanctified
https://iconandlight.wordpress.com/2019/12/04/36138/Σάββας ο Ηγιασμένος_St Sabbas the Sanctified_св. Савва Освященный_ 334521354Troparion of the saint, in Tone VIII—

With streams of thy tears thou didst irrigate the barren desert, and with sighs from the depths of thy soul thou didst make it to bear fruit an hundredfold. Thou wast a beacon to the whole world, radiating miracles. O Sabbas, our father, entreat Christ God, that our souls be saved!

Ikos: O leader of the fathers, adornment of the venerable, boldness of fasters before Christ, citizen and gardener of the desert: how can I hymn thy life, O venerable one? for thou dost shine forth in brilliance unto the ends of the earth, like the sun. Wherefore, I cry unto thee:
Rejoice, beauteous glory of the Cappadocians!
Rejoice, honored standard of the whole world!
Rejoice, most goodly scion of the desert!
Rejoice, godly delight of the righteous!
Rejoice, for thou didst disdain that which is fleeting and corruptible!
Rejoice, for thou dost dwell with the angels in the heavens!
Rejoice, correction and rule of monastics!
Rejoice, rousing of the slothful to God!
Rejoice, divinely flowing fountain of miracles!
Rejoice, honored instrument of the Spirit!
Rejoice, thou by whom the East is adorned!
Rejoice, thou through whom the western lands shine forth!
Rejoice, O Sabbas most rich!

At the Aposticha, these stichera, in Tone V: Spec. Mel: “Rejoice…”—

Rejoice, truly fragrant vessel of the struggles of fasting; for, having taken thy cross upon thy shoulder and offered thyself to Christ the Master, O most blessed one, thou didst trample down the base understanding of the flesh, didst illumine thy soul with the virtues, and didst take flight to divine desire. Wherefore, surrounding thy most holy shrine, O all-lauded Sabbas, we ask that, by thy supplications, we may receive God’s love for mankind, and that the world be granted great mercy.

Stichos: Precious in the sight of the Lord is the death of His saints.

O God-bearing Sabbas, having drawn nigh unto the fire of the Spirit, thou hast shown thyself forth as a divinely radiant ember, enlightening the souls of those who have recourse to thee in faith, O thou of godly wisdom, leading them to the never-waning Light, O venerable one. And, bedewed from on high with grace divine, thou didst quench the burning coal of the desert. Wherefore, Christ, the Helmsman of divine righteousness, hath manifestly bestowed upon thee a crown of victory, O blessed one. Him do thou entreat, that He grant our souls great mercy.

Stichos: Blessed is the man that feareth the Lord; in His commandments shall he greatly delight.

Thy life was clearly a ladder spanning the gulf between earth and the heavens, O divinely wise one, whereby thou didst ascend to the heights and wast vouchsafed to converse with the Master, O most blessed one. Having enlightened thy mind with the radiance there, with the rays thereof thou didst receive splendor equal to that of the angels. Standing now before Him, pray thou, O venerable one, that we who celebrate thy divine and most sanctified memory may stand with thee, and that He grant the world great mercy.

Glory…, in Tone VIII—

We honor thee as the instructor of a multitude of monks, O Sabbas, our father; for we have truly learned to walk aright in thy steps. Blessed art thou, who didst labor for Christ and didst renounce the power of the adversary, O converser with the angels. With them entreat the Lord, that He have mercy upon our souls.

Now and ever…, Theotokion—

O unwedded Virgin, who ineffably gavest birth unto God in the flesh, Mother of God Most High: Accept thou the entreaties of thy servants, O all-immaculate one, bestowing upon all cleansing from transgression. And now, receiving our supplications, do thou pray that we all be saved.

Gospel of St. Luke (Chapter 10, Verses 10-17)
Luke 13:10-17

Now He was teaching in one of the synagogues on the Sabbath. And behold, there was a woman who had a spirit of infirmity eighteen years, and was bent over and could in no way raise herself up. But when Jesus saw her, He called her to Him and said to her, “Woman, you are loosed from your infirmity.” And He laid His hands on her, and immediately she was made straight, and glorified God. But the ruler of the synagogue answered with indignation, because Jesus had healed on the Sabbath; and he said to the crowd, “There are six days on which men ought to work; therefore come and be healed on them, and not on the Sabbath day.” The Lord then answered him and said, “Hypocrite! Does not each one of you on the Sabbath loose his ox or donkey from the stall, and lead it away to water it? So ought not this woman, being a daughter of Abraham, whom Satan has bound-think of it-for eighteen years, be loosed from this bond on the Sabbath? And when He said these things, all His adversaries were put to shame; and all the multitude rejoiced for all the glorious things that were done by Him.


Ρωτήστε ένα χρυσοχόο: «Κάνει να ανακατέψουμε την σαβούρα με τον χρυσό;» Έγινε τόσος αγώνας, για να λαμπικάρη το δόγμα. Οι Άγιοι Πατέρες κάτι ήξεραν και απαγόρευσαν τις σχέσεις με αιρετικό. Άγιος Παΐσιος, ο Αγιορείτης

Γέννηση Ιησού Χριστού_Рождество Христово Икона_Nativity of Christ-icon-rojd_Christ_05

Μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας και Ιουλιανής στην Ηλιούπολι (σημ. Ζάχλε/Zahlah) Λιβάνου (†306).
Μαρτύρων Χριστοδούλης και Χριστοδούλου
Ιωάννου του Δαμασκηνού (†760).
Ιερομάρτυρος Σεραφείμ επισκόπου Φαναρίου και Νεοχωρίου (†1601).
Ιωάννου επισκόπου Πολυβότου, του θαυματουργού (716).

Εορτάζουν στις 4 Δεκεμβρίου

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Μια άλλη φορά που γινόταν συζήτηση για την Ορθοδοξία, ο Γέροντας είπε: «Να σας ρωτήσω κι εγώ κάτι. Ποιος νομίζετε ότι είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της Ορθοδοξίας;». Άλλος έλεγε ότι είναι ο πάπας, άλλος έλεγε οι μασόνοι, άλλος οι ιεχωβάδες. Στο τέλος ο Όσιος είπε: «Σκεφθήκατε ποτέ μήπως εμείς οι ίδιοι; Γιατί, αν εμείς ήμασταν σωστοί και τέλειοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, σήμερα δεν θα υπήρχε ούτε ένας άνθρωπος που να μην είναι Ορθόδοξος».

Μια φορά κάποιος τον ρώτησε:

– Γέροντα, τι γίνεται με όσους δεν γνώρισαν την Ορθοδοξία, ενώ μπορεί να είναι καλοί άνθρωποι;
– Στο Μοναστήρι του Σινά, απάντησε ο Όσιος, είναι οι Πατέρες της Μονής, είναι και οι Βεδουΐνοι. Ο Ηγούμενος συνεργάζεται και με τους μεν και με τους δε. Αν όμως χρειασθή να λείψη από την Μονή, σε ποιους θα αφήση τα κλειδιά του Μοναστηριού;
– Στους Πατέρες, απάντησε εκείνος
– Έτσι και ο Θεός, συνέχισε ο Όσιος, όλους τους ανθρώπους τους έχει παιδιά Του, την Χάρη Του όμως την δίνει μόνο στους Ορθοδόξους.

Βαρβάρα Μεγαλομάρτυς _ Saint Barbara the Great Martyr_ Святая Варвара Великомученика _βαρβαρα«Σήμερα, δυστυχώς, μπήκε η ευρωπαϊκή ευγένεια και πάνε να δείξουν τον καλό. Θέλουν να δείξουν ανωτερότητα και τελικά πάνε να προσκυνήσουν τον διάβολο με τα δύο κέρατα. «Μία θρησκεία, σου λένε, να υπάρχη» και τα ισοπεδώνουν όλα. Ήρθαν και σ’ εμένα μερικοί και μου είπαν: «Όσοι πιστεύουμε στον Χριστό, να κάνουμε μία θρησκεία». «Τώρα είναι σαν να μου λέτε, τους είπα, χρυσό και μπακίρι, χρυσό τόσα καράτια και τόσα που τα ξεχώρισαν, να τα μαζέψουμε πάλι και να τα κάνουμε ένα. Είναι σωστό να τα ανακατέψουμε πάλι; Ρωτήστε ένα χρυσοχόο: «Κάνει να ανακατέψουμε την σαβούρα με τον χρυσό;» Έγινε τόσος αγώνας, για να λαμπικάρη το δόγμα». Οι Άγιοι Πατέρες κάτι ήξεραν και απαγόρευσαν τις σχέσεις με αιρετικό. Σήμερα λένε: «Όχι μόνο με αιρετικό αλλά και με Βουδιστή και με πυρολάτρη και με δαιμονολάτρη να συμπροσευχηθούμε. Πρέπει να βρίσκωνται στις συμπροσευχές τους και στα συνέδρια και οι Ορθόδοξοι. Είναι μία παρουσία». Τι παρουσία; Τα λύνουν όλα με την λογική και δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα. Το ευρωπαϊκό πνεύμα νομίζει ότι και τα πνευματικά θέματα μπορούν να μπουν στην Κοινή Αγορά».

Μερικοί από τους Ορθοδόξους που έχουν ελαφρότητα και θέλουν να κάνουν προβολή, ΠΑΝΤΕς ΑΓΙΟΙ-1302627982_st.-pauls-mount-athos-039“Ιεραποστολή”, συγκαλούν συνέδρια με ετεροδόξους, για να γίνεται ντόρος και νομίζουν ότι θα προβάλουν έτσι την Ορθοδοξία, με το να γίνουν δηλαδή ταραμοσαλάτα με τους κακοδόξους.

Αρχίζουν μετά οι υπερζηλωτές και πιάνουν το άλλο άκρο· λένε και βλασφημίες για τα Μυστήρια των Νεοημερολογιτών κ.λπ. και κατασκανδαλίζουν ψυχές που έχουν ευλάβεια και ορθόδοξη ευαισθησία.

Οι ετερόδοξοι από την άλλη έρχονται στα συνέδρια, κάνουν τον δάσκαλο, παίρνουν ό,τι καλό υλικό πνευματικό βρίσκουν στους Ορθοδόξους, το περνάνε από το δικό τους εργαστήρι, βάζουν δικό τους χρώμα και φίρμα και το παρουσιάζουν σαν πρωτότυπο.

Και ο παράξενος σημερινός κόσμος από κάτι τέτοια παράξενα συγκινείται, και καταστρέφεται πνευματικά. 

Ο Κύριος όμως, όταν πρέπη, θα παρουσιάση τους Μάρκους τους Ευγενικούς και τους Γρηγορίους Παλαμάδες…

Που θα συγκεντρώσουν όλα τα κατασκανδαλισμένα αδέλφια μας, για να ομολογήσουν την ορθόδοξη πίστη και να στερεώσουν την παράδοση και να δώσουν χαρά μεγάλη στην Μητέρα μας Εκκλησία.
Από το βιβλίο «Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο» Έκδοση: Ιερού Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου» της Σουρωτής Θεσσαλονίκης.

***

Τα τρία παράθυρα
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Βαρβάρα Μεγαλομάρτυς _ Saint Barbara the Great Martyr_ Святая Варвара Великомученика _ΒΑΡΒΑΡΑ34ς3543 56Τρία παράθυρα είναι ανοιγμένα στον ουρανό για τον πνευματικό άνθρωπο: μέσω του πρώτου ο νους βλέπει με την πίστη, μέσω του δεύτερου η καρδιά βλέπει με την ελπίδα, μέσω του τρίτου η ψυχή βλέπει με την αγάπη.
Όποιος βλέπει τον ουρανό μόνο μέσω ενός παραθύρου, βλέπει το ένα τρίτο του ουρανού. Όποιος βλέπει μέσω και των τριών παραθύρων, βλέπει ολόκληρο τον ουρανό.
Η Αγία Βαρβάρα διάνοιξε τρία παράθυρα στον πύργο, στον οποίο φυλακίστηκε από τον πατέρα της, και μ’ αυτό ήθελε να δείξει την πίστη της στην Αγία Τριάδα.
Για να δούμε τη θεϊκή Τριάδα σε ενότητα, πρέπει πρώτα να γνωρίσουμε τον εαυτό μας ως Τριάδα σε ενότητα. Εφόσον μόνο η αγάπη της Τριάδας μπορεί να δει την Τριάδα.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Στοχασμοί περί καλού και κακού, εκδ. Εν πλω, Αθήνα, σ. 191

Να παρακαλάτε την Αγία Βαρβάρα να σας βοηθάη. Αυτή είναι και η δουλειά όλων γενικά των Αγίων∙ να βοηθούν να βοηθούν και να προστατεύουν εμάς τους ταλαίπωρους ανθρώπους από τους ορατούς και αοράτους πειρασμούς. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2020/12/03/%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%AC%CF%84%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CE%B2%CE%B1%CF%81%CE%B2%CE%AC%CF%81%CE%B1-%CE%BD%CE%B1-%CF%83%CE%B1%CF%82-%CE%B2/

Ο Χριστός ενθαρρύνει την Αγία Βαρβάρα, Εγώ είμαι μαζί σου και θα είσαι ασφαλισμένη κάτω από τη σκιά των πτερύγων μου.
https://iconandlight.wordpress.com/2019/12/03/%ce%bf-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%8c%cf%82-%ce%b5%ce%bd%ce%b8%ce%b1%cf%81%cf%81%cf%8d%ce%bd%ce%b5%ce%b9-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%b1-%ce%b2%ce%b1%cf%81%ce%b2%ce%ac%cf%81%ce%b1/

Απολυτίκιον της Αγίας Βαρβάρας Ήχος δ’.

Βαρβάραν την αγίαν τιμήσωμεν∙ εχθρού γαρ τας παγίδας συνέτριψε, και ως στρουθίον ερρύσθη εξ αυτών, βοηθεία και όπλω του Σταυρού η πάνσεμνος.

Έτερον τής Αγίας

Η αμνάς σου Ιησού, κράζει μεγάλη τη φωνή, Σε νυμφίε μου ποθώ, και σε ζητούσα αθλώ, και συσταυρούμαι, και συνθάπτομαι τω βαπτισμώ σου, και πάσχω διά σε, ως βασιλεύσω συν σοι, και θνήσκω υπέρ Σού, ίνα και ζήσω εν Σοί, αλλ’ ως θυσίαν άμωμον, προσδέχου την μετά πόθου τυθείσάν σοι, Αυτής πρεσβείαις ως ελεήμων, σώσον τάς ψυχάς ημών.

Εξαποστειλάριον τής Αγίας
Εν Πνεύματι τω Ιερώ

Την χάριν των ιάσεων, εκ Θεού δεξαμένη, Βαρβάρα παναοίδιμε, τού ιάσθαι τάς νόσους, των πίστει προστρεχόντων σοι, τον Θεόν δοξάζουσα, τον επί πάντων Δεσπότην, ρύσαι πάντας κινδύνων, λοιμικής ασθενείας, και ψυχικών νοσημάτων.


Είμαστε μέσα στην αποστασία. Μπήκαμε στο λούκι, αλλά οι πολλοί δεν το πήραμε ακόμα είδηση. Τώρα όλα τα στρατεύματα του σατανά έχουν ξεχυθεί στον κόσμο και παρασύρουν τους ανθρώπους στην απώλεια με όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή του. Εσύ ή με τον Θεό θα είσαι ή με τον σατανά. Ο Κύριος δεν θα μας αφήσει. Να είσθε βέβαιοι και πιστοί. Τα πιστά παιδιά Του θα Τον κηρύξουν εκεί πού δεν περιμένεις, θα είναι μέσα στις ταπεινές οικογένειες και από εκεί θα ξεφυτρώσουν τα διαμάντια. Άγιος Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης

Γέννηση του Ιησού Χριστού_ Рождество Христово_ Nativity of Christ-icon5792Σοφονίας ο Προφήτης, από των δώδεκα ελασσόνων Προφητών της Π. Διαθήκης, το όνομά του σημαίνει “θεοσκέπαστος”, “αυτόν που τον σκεπάζει ο Θεός” (665-605 π.Χ)
Ιωάννης ο ησυχαστής, επίσκοπος Κολωνίας (454-558),
Γεώργιος της Τσερνίκα Ρουμανίας (1806)
Ποιμήν ο Ζωγραφίτης (+1620) προστάτης άγιος των Βουλγάρων ζωγράφων
Σάββας του Σβετιγκορόντ Ρωσίας, μαθητής του Αγ. Σεργίου του Ραντονέζ και διάδοχός του στην ηγουμενεία της Μονής (1406)
Αγγελής νεομάρτυς στη Χίο (1813)

Εορτάζουν στις 3 Δεκεμβρίου

Στίχοι
Oυχ’ ησυχάζω. Kαι θανόντα γαρ στέφω,
Tον ησυχαστήν Iωάννην τοις λόγοις.

Άγιος Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης

Γέροντας Αμβρόσιος με τον Μακαριστό Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιο._sisaniou-antonios-gerontas-amvrosios-e12780702429681Χρειάζεται μετάνοια, όπως αυτή που έδειξαν οι Νινευίτες, για ν’ αλλάξουν οι βουλές του Κυρίου. Διαφορετικά, έρχονται πολλά δεινά στον κόσμο.

Να μην είσαι προσκολλημένος στα γήινα. Να βλέπεις ψηλά, τον Παράδεισο, κι Εκείνος θα σε περιμένει. Και να ξέρεις ότι δεν τα καταφέρνουμε μόνοι μας. Η Χάρις του Κυρίου θα μας βοηθήσει.

Ο Χριστός είναι εδώ! Γιατί δεν πιστεύεις; Πίστεψε και θα πάνε όλα καλά. Μόνο πίστεψε. Περίμενε! Μη φοβάσαι! Η Χάρις του Θεού σε σκεπάζει. Περίμενε! Να ζητάς αγάπη από τον Κύριο. Μέσα στην αγάπη κρύβονται όλες οι αρετές.

***

– Γέροντα, άμα γίνει πόλεμος με τους Τούρκους, τι θα κάνουμε;
Ο πόλεμος σήμερα δεν γίνεται με όπλα. Εμάς πάντοτε ο Θεός μας βοηθάει και η Παναγία είναι με το μέρος μας.
– Ναι, Γέροντα, αλλά οι Τούρκοι είναι πιο πολλοί από εμάς.
– Ας είναι! Την ψυχή του Έλληνα, που έχει τον Χριστό και την Παναγία δίπλα οδηγό, τη φοβούνται όλοι. (σελ. 50)

– Για πες μου, παιδί μου, μπορεί ένας άνθρωπος να τα βάλει με τετρακόσιους;
– Αδύνατον, Γέροντα.
– Όταν έχει τη Χάρη του Θεού, μπορεί να τα βάλει και με τετρακόσιους και με όλο τον κόσμο.

Γι’ αυτό θα ζητάς: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», και ο πειρασμός θα φεύγει. Έτσι είναι ο «άλλος», έχει δύναμη ίση με τετρακόσιους. Αλλά ο Θεός τον κρατάει σαν ένα σκυλί με αλυσίδα.
Του αφήνει λίγο χαλαρή την αλυσίδα, για να μας δοκιμάζει μέχρι το όριο που αντέχουμε, και, όταν βλέπει ότι εμείς δεν μπορούμε άλλο, τη σφίγγει την αλυσίδα και το γυρνάει. (σελ. 54)

Μη φοβάσαι τίποτα! Ξέρεις τι δυνάμεις έρχονται από ψηλά; Δεν τις βλέπεις εσύ. Μη φοβάστε τίποτα!.. Να ξέρετε ότι αοράτως πολλοί άγιοι κατεβαίνουν και µας βοηθούν. Δεν επιτρέπει ο Θεός να τους δούμε, αλλά καθημερινώς έχουμε πολλούς Αγίους κοντά µας. 

***

Την Ελλάδα ο Θεός την έχει σπίτι δικό Του. Η Ελλάδα είναι το καλύτερο μέρος του κόσμου. Είμαστε ευλογημένοι. Αλλά οι κυβερνήτες τα μπερδεύουνε μερικές φορές. Οι κυβερνήτες πρέπει να είναι χριστιανοί εν επιγνώσει, γιατί αλλιώς μπερδεύουν το κράτος.
Κατάληψις της Ελλάδος από ξένο κράτος δεν θα γίνει ποτέ! Τόση δύναμη δίνει στην Ελλάδα ο Κύριος τον καιρό του πολέμου, πού δεν λέγεται. Δεν θα έρθουν αυτοί μέσα. Το σώμα της Ελλάδος δεν μπορεί να το πάρει κανένα κράτος και να το πάει όπου θέλει. Είναι από πάνω γραμμένα αυτά, δεν είναι από ανθρώπους.

Nα κάνεις προσευχή κάθε μέρα και να λες, πέραν των άλλων: «Φύλα­ξε με, Θεέ μου, από την κακία των ανθρώπων».

Ο Θεός είναι δίπλα μας, θα του μιλήσεις σαν φίλο σου: «Έλα, βοήθησε με».

Όταν προσεύχεσαι, να ξέρεις ότι είσαι μπροστά στον Χριστό και την Παναγία. Να είσαι ταπεινή και να λες: «Έλα, Παναγία μου, να με βοηθήσεις να διορθωθώ».
Η Παναγία θα σε βοηθήσει, γιατί είναι εδώ και σε ακούει.

Nα δεις ένα αυτί πού κατεβάζει ο Θεός από τον Ουρανό και ακούει την προσευχή σου, όταν δεν νοιάζεσαι για υλικά, αλλά παρακαλάς για σωτηρία ψυχών!…

Είναι καλύτερα στην εποχή μας να ξέρεις λίγους και να μιλάς σε λί­γους. Ή ζωή μας είναι ένα πέλαγος με μπουνάτσες και φουρτούνες. Πολλές οι θλίψεις και οι πειρασμοί. Μη θέλετε μόνο τη χαρά. Οι Άγιοι πέρασαν από καμίνι. «Πάς πυρί ολισθήσεται». Ο καθένας θα ψη­θεί στη φωτιά, για να μπει στον Παράδεισο. Όταν πάς στον φούρνο, ζητάς ψημένο ψωμί και όχι ζυμάρι. Το ίδιο και στον Παράδεισο ανε­βαίνει ο «ψημένος» άνθρωπος.

Να προσέχετε, γιατί ο κακός στήνει παγίδες. Μη γελάτε! Είναι δίπλα μας κι εσείς δεν μπορείτε να τον δείτε. Ακουστέ τί σας λέω. Μη στα­ματάτε να προσεύχεσθε!

Θα μιλάς σε όλους με αγάπη, αλλά θα κάνεις παρέα με ανθρώπους που είναι στην ίδια συχνότητα.

Πονώ τους παντρεμένους, διότι τις θλίψεις πού περνούν δεν τις περ­νούν οι μοναχοί. Το καμίνι των θλίψεων των εγγάμων είναι μεγαλύ­τερο από αυτό των μοναχών.

Επειδή έρχονται πολύ δύσκολες μέρες για την ανθρωπότητα, ο Θεός πήρε ορισμένους ανθρώπους και τους έκανε αξιωματικούς.
Τα πράγματα θα εξελιχθούν πολύ γρήγορα. Ο διάβολος θα κυριαρχήσει. Όσοι τον πλησιάσουν, θα τους τσακίσει, θα τους συντρίψει. Φίλους αυτός δεν έχει. (σελ. 210)

Τώρα όλα τα στρατεύματα του σατανά έχουν ξεχυθεί στον κόσμο και παρασύρουν τους ανθρώπους στην απώλεια με όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή του. Εσύ ή με τον Θεό θα είσαι ή με τον σατανά.

***

Αμβρόσιος Λάζαρης_Elder Ambrose of Dadiou_Старец Амвросий Лазарис_imagesΤο 1990 είχε πει ότι σύντομα ο Θεός, επειδή θέλει να στηρίξει τους ανθρώπους, θα αποκαλύπτει τους Αγίους Του οφθαλμοφανώς. Επειδή οι πειρασμοί θα είναι μεγάλοι και τα βάσανα δυσβάσταχτα, θα παραχωρήσει ο Κύριος να εμφανίζονται Άγιοι, και μάλιστα μεγάλοι, όπως ο Άγιος Δημήτριος ή ο Άγιος Γεώργιος. Θα ακούν οι άνθρωποι ότι τη μία εβδομάδα παρουσιάστηκε ο τάδε Άγιος στην Κρήτη, την άλλη ο τάδε στη Μακεδονία, άλλος εδώ, άλλος εκεί.

Νηστεία και προσευχή ήταν η οδός των Αγίων. Εμείς οι γονείς φταίμε πού υποφέρουν τα παιδιά μας, γιατί δεν τα μαθαίνουμε να ζουν χριστιανικά κι επειδή οι γονείς δεν ζουν όπως πρέπει χριστιανικά…

Ποιος δίδαξε τη νεολαία; Εμείς οι ιερείς και όλοι όσοι είναι χριστιανοί δεν είπαμε σ’ ένα κήρυγμα:
«Πρόσεξε, ο δρόμος αυτός είναι της καταστροφής!… 

Μπήκαμε στο λούκι, αλλά οι πολλοί δεν το πήραμε ακόμα είδηση. Σε λίγο, όμως, θα δεις τι θα γίνει. Είμαστε μέσα στην αποστασία.
– Τι να κάνω με τα παιδιά μου, γέροντα, που είναι δύσκολα; Μου φωνάζουν, κοιτάζουν τα επικίνδυνα προγράμματα της τηλεόρασης και επηρεάζονται.
Μόνο ο Κύριος διορθώνει την κατάσταση, θα λες: «Κύριε, σώσε εμένα, διόρθωσέ με, και φώτισε και τα παιδιά μου να είναι κοντά Σου».
Και ο Κύριος θα σε ακούσει και θα σου δώσει εκείνο που πρέπει.

***

πό εδώ και πέρα, δεν έχεις διανοηθεί τι θα δεις και τι θα ακούσεις. Δεν έχουν ξαναγίνει ποτέ στον κόσμο, είπε μια μέρα το καλοκαίρι του 2005.
– Στην Ελλάδα θα συμβούν;
– Σε όλο τον κόσμο και σ’ εμάς. Και γιατί; Γιατί εμείς, λέει, είμαστε ο φάρος της Ορθοδοξίας, αλλά καταντήσαμε από την αμαρτία χειρότεροι από τους άθεους.

***

Από τα 10 εκατομμύρια Έλληνες τα 2 εκατομμύρια θα σωθούν, γιατί κρατάνε. Γιατί, είδες τι μου λες; Δεν αλλάζεις πορεία όπως είσαι, μα να σου κόψουν το κεφάλι. Έτσι είναι τα 2 εκατομμύρια των Ελλήνων. Αλλά τα 8, πού τα πήρε ο λύκος και τα έπνιξε, που είναι; Και δεν ξέρεις τι διαφθορά υπάρχει μέσα στην Ελλάδα. Μέχρι αφάνταστου βαθμού καταστροφή ψυχική και σωματική.

***

«Οι πνευματικοί να φροντίσουν ώστε τα πνευματικά παιδιά τους να μην πάρουν την ταυτότητα»!
«Τότε θα είναι μερικοί επίσκοποι που (ακόμα) θα κρατούν… Μόνο σ’ αυτούς θα πειθαρχούμε! Όσοι δεν πάρουν ταυτότητα! Αυτοί που πήραν ταυτότητα δεν έχουν μέρος με τον Χριστό! Δεν έχομε καμμία επικοινωνία, καμμία σχέση μ’ αυτούς»!
«Ο Κύριος δεν θα μας αφήσει. Να είσθε βέβαιοι και πιστοί»!
– Αυτό σημαίνει σχίσμα, γέροντα.
– Έχει αρχίσει το σχίσμα να γίνεται (διάκριση πιστών – απίστων).
…«Επομένως, θα ακούμε τους επισκόπους που δεν θα πάρουν ταυτότητα!… Αυτοί θα είναι η Εκκλησία του Θεού τότε»!

Όσοι κάνουν το χάραγμα, δεν θα βρουν στιγμή ησυχίας. Πρέπει ν’ αποκτήσετε ισχυρή πίστη, μόνοι σας, με υπομονή, με καλοσύνη, με δικαιοσύνη. Να μη χάσουμε την πίστη! Σταθερή πίστη, και ο Θεός θα δώσει βοήθεια. Χωρίς την προσευχή, πάμε χαμένοι. Μη σκέφτεστε για το μέλλον. Είναι όλα στα χέρια του Θεού. Να διαβάζετε Πατερικά κάθε μέρα από λίγο και ο Θεός θα φωτίζει. Ύστερα θα δυναμώνει ο νους σας.
Η ευχή «Κύριε, ελέησον» είναι σαν ένα σπαθί πού κόβει στα δύο τον Σατανά.

Βρεθήκαμε στους έσχατους καιρούς εμείς οι ταλαίπωροι, και οι μοναχοί και κοσμικοί, αλλά ο αγώνας είναι αγώνας. Δεν θα σταματήσεις τον αγώνα ούτε δευτερόλεπτο. Αγώνας μέχρι τέλους! και τότε ό Κύριος, πού στεφανώνει τους ανθρώπους και τους αποκαθιστά αιώνια, Εκείνος την τελευταία ώρα θα σου χαρίσει όχι πράγματα ψεύτικα και μάταια της ζωής αυτής, αλλά θα σε κάνει άξια να βασιλεύεις μέσα στη Βασιλεία του Θεού. Αιώνια! Όχι για 1.000 χρόνια, για 100.000 χρόνια. Αιώνια [σημαίνει] δεν έχει τέλος.

***

...Θα τα βρείτε μπροστά σας αυτά πού σας λέω. Θα τα δείτε από τώρα και μπρος.
– Να μας δίνει μόνο δύναμη ο Θεός, φώτιση, κουράγιο, να μπορέσουμε να αντέξουμε αυτά τα πράγματα.
– Θα δίνει ο Κύριος. Εδώ θα είναι και θα δίνει. Ο Θεός έθρεψε τους Εβραίους σαράντα χρόνια με το μάννα. Ούτε έσπερναν, ούτε θέριζαν, ούτε όργωναν, ούτε είχαν τίποτα, κανένα ζώο. Και κάθε πρωί πήγαιναν έξω, άνοιγαν την πόρτα τους και έβρισκαν στο κατώφλι μια κατσαρόλα με το μάννα, πού είχε όλες τις ουσίες όλων των φαγητών. Και ζήσανε σαράντα χρόνια, όχι έναν χρόνο και τρία χρόνια. Σαράντα! θ’ αφήσει τώρα, λες, ο Θεός τον άνθρωπο εκείνον πού θα Τον ακολουθήσει; Όχι! Δεν θα τον αφήσει!

***

Αμβρόσιος Λάζαρης_Elder Ambrose of Dadiou_Старец Амвросий Лазарис_geron-amvrosios-07Αυτά πού θα δουν τα μάτια μας και θ’ ακούσουν τ’ αυτιά μας από εδώ και πέρα δεν θα τα έχουμε ποτέ ξαναδεί ούτε ξανακούσει.
Μέσα στην επόμενη εικοσαετία θα γίνουν φοβερά πράγματα. Οι Ευρωπαίοι [για παράδειγμα] θα πάνε να καταργήσουν το άβατο του Άγιου Όρους.

Να μας φυλάει ό Θεός από σεισμό. Γιατί αυτά πού βλέπεις, τα παλάτια, στους έσχατους καιρούς θα σωριαστούνε, δεν θα μείνει ένα όρθιο.
Θα έρθει περίοδος, πού εμείς οι άνθρωποι θα πατάμε ένα κουμπί και θα πετάμε. Δεν θα έχουμε ανάγκη από μεταφορικά μέσα, ούτε αυτοκίνητο ούτε τίποτα.

-Λέει ο θείος Παύλος ότι θα έρθει ένας καιρός, και είναι αυτός ο καιρός, τον οποίο διερχόμεθα εμείς, που ο άνθρωπος θα αποστατήσει από την πίστη του στον Θεό και θα στραφεί στην παλαιά δοξασία, στους θεούς του ψεύδους. Θα επαναφέρουν το Δωδεκάθεο.
Και άρχισε να γίνεται αυτό, το έχει ξεκινήσει ένας Οργανισμός και πάνε στον Όλυμπο και ετοιμάζουν το Δωδεκάθεο. Θα στραφούνε, λέει, στην παλαιά δοξασία, που ήτανε η αθεΐα, και θα χάσει ο άνθρωπος την ανθρωπιά του, θα χάσει την αλήθεια, θα χάσει την ειλικρίνεια, την πίστη του. Δεν θα υπάρχει πίστη στους ανθρώπους. Στους χίλιους έναν θα βρίσκεις που θα μιλάει την αλήθεια και οι άλλοι θα τον λένε τρελό. Πόσα θ’ αλλάξουν! Κι όσο πας, χειρότερα θα γίνονται… (σελ. 110)

Ξέρεις τί θα γίνεται τότε;
Μέσα στον δρόμο πού θα περνάς, ένας πού θα του λείπουν τα λεφτά και θα ‘χει χρέος, το οποίο δεν θα μπορεί ποτέ να το βγάλει, άμα ξέρει ότι έχεις μία περιουσία, θα περνάει δίπλα σου και θα σου δίνει μία με το στιλέτο και θα σε σκοτώνει.
Αυτά θα γίνουν πριν από τις τελευταίες μέρες. Δεν θα γλιτώνεις, θα σε σφάζει μες στον δρόμο και θα σου παίρνει ότι έχεις και θα σηκώνεται να φεύγει. Και να ιδείς τότε! Οι άλλοι πού θα περνάνε δεν θα δίνουν καμιά σημασία. Σε σκότωσε; Σε σκότωσε, θα περνάνε σαν να μη συμβαίνει τίποτε και θα πηγαίνουν στη δουλειά τους. Γιατί κι αυτοί τα ίδια θα είναι. Αυτή η τρομερή κατάσταση θα υπάρχει τα τελευταία χρόνια.

Θα γίνονται πόλεμοι παντού.
Η Ελλάδα δεν θα αναμιχθεί πουθενά και θα έχει μικρές απώλειες. Αλλά θα υπάρχει φτώχεια, λιμός, θα κλείσουν και τα σύνορα. Εσύ θα ζεις, εγώ δεν θα ζω. θα ζεις και θα το θυμάσαι. Τότε θα μείνουν δύο εκατομμύρια Έλληνες πιστοί στον Κύριο. Από αυτούς θα βγουν μάρτυρες. Ο σωστός χριστιανός πρέπει να έχει πίστη, αγάπη, ειλικρίνεια, δικαιοσύνη, φιλανθρωπία.
Στους έσχατους χρόνους οι χριστιανοί θα πορεύονται, όπως θα διατάσσει τότε ο Κύριος. Όμως εκεί θα είναι ο Κύριος και δεν θ’ αφήσει τον άνθρωπο, θα μας βοηθά σε ότι θέλουμε. Δεν θα μας αφήσει, να είστε βέβαιοι και πιστοί.
Γιατί αυτό θέλει, να έχουμε εκείνες τις μέρες: ΠΙΣΤΗ!

Πάνω απ’ όλα, παιδιά μου, να κρατήσουμε την πίστη μας στον Κύριο, και ας έρθουν μέρες δύσκολες και ας έρθουν μέρες δοκιμασίας. Μέσα στους αιώνες πέρασαν τέτοιες εποχές. Και βλέπουμε, άλλους τούς σταυρώνανε στον σταυρό, άλλους τούς έκοβαν είκοσι κομμάτια, όμως δεν προδώσανε τον Χριστό και ζούνε στους Ουρανούς στους αιώνες των αιώνων. Πόσο μεγάλη πίστη είχαν!

Και αυτή η πίστη δεν είναι μόνο για τα δύσκολα μελλοντικά πράγματα, είναι γενικώς. Η πίστη είναι η κινητήριος δύναμις και χωρίς αυτήν ο άνθρωπος δεν θα κατόρθωνε τίποτα. Ζητούσε πίστη ο Κύριος!

Βρισκόμαστε σε καιρούς χαλεπούς αυτή την εποχή που ζούμε εμείς. Υπήρξαν και καλές εποχές, που ζούσαν οι άνθρωποι με αγάπη. Ο ένας εφύλαγε τον συνάνθρωπό του, τον αγαπούσε, τον βοηθούσε σε όλα τα πράγματα της ζωής. Τώρα πάμε αντίστροφη μέτρηση. Δεν προσέχουμε τη ζωή, δεν τη χαιρόμαστε. Η απιστία μας σπρώχνει μακριά από την κατάσταση της πολυτίμου αληθείας. Αν δεν έχουμε ούτε ίχνος από την πίστη μας προς τον Θεό, που ψάχνουμε να βρούμε μέσα στο σκοτάδι, να δω τι θα βρεις. Δεν θα βρεις τίποτα, πάνω στα βράχια θα χτυπήσεις.

Όποιος κατορθώσει να κρατήσει αυτά τα δύο, την αλήθεια στον Κύριο και την αγάπη στον άνθρωπο, αυτός πέτυχε τον στόχο του και τον προορισμό του στη γη.

Αλλά φαίνεται, παιδιά μου, ότι βρισκόμαστε σε μεγάλες εκπλήξεις Και κατά την Γραφή και κατά τις παραδόσεις της χριστιανικής πορείας από εδώ και πέρα πρέπει να περιμένουμε σοβαρές αλλαγές και πολύ σοβαρές καταστάσεις. Διότι πλησιάζουμε το τέλος και αυτά είναι προφητευμένα. Θα γίνουν όλα, όσα προφητεύουν οι μεγάλοι άνδρες της Εκκλησίας και όσα ο Κύριος έχει αποκαλύψει. Θα έλεγα, παιδιά μου, με μια μεγάλη ευχή, εμείς οι τελευταίοι άνθρωποι να μη βρεθούμε σ’ αυτόν τον κυκλώνα να μη βρεθούμε σ’ αυτό το κατάντημα το φοβερό.
Για να γλιτώσουμε κι εμείς από την τελεία καταστροφή, αν θελήσουμε όλοι μας, είναι καιρός ακόμα να μπορέσουμε να βρούμε τον δρόμο μας, τον δρόμο της επιστροφής. Ο δρόμος της επιστροφής είναι η μετάνοια και η επιστροφή μας προς τον Χριστό. Εκεί θα βρούμε μόνο παρηγοριά και ζωή αιώνιο, πού μάς υπόσχετε ο Δημιουργός.

Ο δρόμος μας ταξιδεύει και τρέχει ολοταχώς προς τον Ουρανό, γιατί εκεί είναι ή πατρίδα μας, όπως μάς παραγγέλλει ο θείος Απόστολος Παύλος.
Ο άνθρωπος αυτός περιήλθε τότε όλη τη γη και αναμόρφωσε τα ήθη και τα έθιμα των ανθρώπων, από άγριους τούς έκανε να είναι πρόβατα. «Ουκ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν, αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν». (Έβρ. ιγ’ 14). Δεν είναι εδώ η πατρίδα μας. Εδώ είμαστε περαστικοί.

…έχουμε και έναν εχθρό του ανθρωπίνου γένους, πού έρχεται και προσπαθεί με όλες του τις δυνάμεις να κατακτήσει τη γη. Η γη είναι του Ουρανού και του Θεού, αλλά για ένα διάστημα θα κυριαρχήσει κι αυτός, θα περάσει από τη γη και αλίμονο στους ανθρώπους πού θα βρεθούνε την εποχή εκείνη.
Ναι, έρχεται αυτός και μάς σερβίρει έναν καινούριο νόμο. Όχι αυτόν πού μάς προσφέρει ο Κύριος, την αγάπη, την ειρήνη, τη χαρά, την υγεία, τη μακροθυμία, τη χρηστότητα, την αγαθοσύνη, την πραότητα, την πίστη, την εγκράτεια, τα χαρίσματα τού Θεού δηλαδή, τον νόμο του Θεού. Αλλά μάς σερβίρει κάποιον άλλο νόμο. Ο άλλος νόμος αυτός είναι: όχι αγάπη, αλλά μίσος, όχι ειλικρίνεια, αλλά ψευτιά, όχι αλήθεια, αλλά συκοφαντία, κακία, αδικία, πλεονεξία, φιλαργυρία και φόνοι! …

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ_apokalypsi_valy2851Όμως είναι γεγραμμένα και θα περάσουν όλα τα γεγονότα εκείνα, όπου έρχεται αυτός ο φοβερός δαίμων, πού σάς λέγω, να κυριαρχήσει επί της γης και να καταστήσει το βασίλειό του παγκόσμιο.
Και αυτός ο κυρίαρχος θα είναι ο αντίχριστος, πού έρχεται να βασιλέψει για λίγο διάστημα, θα είναι ο καταστροφέας της ανθρωπότητας, θα ανατρέψει το Σύμπαν, θα επιβάλει βία, για να τον προσκυνήσουν οι άνθρωποι. Για τρία χρόνια δεν θ’ αφήσει τίποτα όρθιο, όταν έρθει ο χρόνος. Αλλά λίγο θα είναι το πέρασμά του, για να δείξει και αυτός εκείνα πού έχει μες στην καρδιά του, την κακία δηλαδή. Γιατί έρχεται ο Κύριος και θα ξεκαθαρίσει τα πράγματα, θα καθαρίσει άπαξ διά παντός και θα φέρει την τάξη την καινούρια, την αιώνια, πού θα είναι τάξη ασάλευτη, μέσα από το χέρι του Δημιουργού πού έπλασε τον άνθρωπο και έκτισε τον Ουρανό και τη γη.

Όμως, για να βρεθούμε κι εμείς, παιδιά μου, σε μια πορεία τέτοια, θέλει λίγο να προσπαθήσουμε, ο καθένας με τη θέληση τη δική του, να αφήσουμε τις μικροδιαφορές μας, να αφήσουμε τα μικρά μας ελαττώματα, να αφήσουμε τούς εγωισμούς.
Και έχουμε ανάγκη αυτή την ώρα από λίγη αγάπη μεταξύ μας, λίγη αγάπη χριστιανική πού θα μένει αιώνια και θα είναι η πορεία προς τον Ουρανό — με τον τρόπο αυτόν, της αγάπης. Γιατί δεν υπάρχει άλλος δρόμος να βαδίζουμε. Οι δρόμοι πού ακολουθούμε σήμερα είναι παράξενοι και δεν μάς κατευθύνουν προς τον Ουρανό….

Σας ευχαριστώ πολύ πού είχατε την επιμονή και την υπομονή να με ακούσετε γι’ αυτά τα ολίγα.

***

Όταν έρθει ο αντίχριστος και αρχίσει τη δράση του, οι άνθρωποι θα κάνουν βιαιότητες. Ο Χριστός, όμως, θα φροντίζει τα παιδιά του για την τροφή τους, όπως φρόντιζε τους Ισραηλίτες στην έρημο, θυμάμαι ότι στο Άγιον Όρος, πριν τον πόλεμο του ’40, οι μοναχοί τρέφονταν με τα μικρά ραδίκια και με όλες τις άλλες τροφές. Αλλά την περίοδο της πείνας ο Θεός αύξησε τόσο τα ραδίκια, πού έφτασαν περίπου ένα μέτρο και ήταν πολύ τρυφερά– μ’ αυτά τρέφονταν οι μοναχοί και δεν πέθαναν της πείνας. Το ίδιο θα φροντίσει και για εμάς ο Θεός την περίοδο του αντίχριστου.

Τα πιστά παιδιά Του θα Τον κηρύξουν εκεί πού δεν περιμένεις. Και μη ζητάς μέσα στην πλουτοκρατία να βρεις αυτά τα παιδιά πού ψάχνουν τον Κύριο, θα είναι μέσα στις ταπεινές οικογένειες και από εκεί θα ξεφυτρώσουν τα διαμάντια.

Ο όσιος Ιωάννης ο Ησυχαστής, επίσκοπος Κολωνίας, ”Σε κάθε πλάσμα Του ο Θεός δίνει την τροφή!”
https://iconandlight.wordpress.com/2019/12/02/%ce%bf-%cf%8c%cf%83%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b9%cf%89%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%82-%ce%bf-%ce%b7%cf%83%cf%85%cf%87%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%ae%cf%82-%ce%b5%cf%80%ce%af%cf%83%ce%ba%ce%bf%cf%80%ce%bf%cf%82/Αμβρόσιος Λάζαρης_Elder Ambrose of Dadiou_Старец Амвросий Лазарис_hqdefaultἈπολυτίκιον Ήχος β’

Του Προφήτου σου Σοφονίου την μνήμην, Κύριε εορτάζοντες, δι’ αυτού σε δυσωπούμεν· Σώσον τας ψυχάς ημών.

Απολυτίκιον. Ήχος α’, Της ερήμου πολίτης

Της ερήμου πολίτης και εν σώματι Άγγελος, και θαυματουργός ανεδείχθης, θεοφόρε Ιωάννη , πατήρ ημών όσιε, νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, ουράνια χαρίσματα λαβών, θεραπεύεις τους νοσούντας και τας ψυχάς, των πίστει προστρεχόντων σοι. Δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου πάσιν ιάματα.

Ἀπολυτίκιον Ήχος α’. Χορός αγγελικός.

Χορός αγγελικός Αγγελή Νεομάρτυς, και δήμος Αθλητών, επεκρότησαν άνω, την σην υπέρ της πίστεως, καρτερίαν και ένστασιν, και το πνεύμα σου μετ` ευφροσύνης λαβόντες, ανεβίβασαν, εις ουρανού μετά δόξης, Χριστώ τω Θεώ ημών.

Απολυτίκιον Αγίου Αμβρόσιου της Μονής Δαδιου. Ήχος πλ. δ’

Εν σοί Πάτερ, ακριβώς διεσώθη το κατ’ εικόνα· λαβών γαρ τον σταυρόν, ηκολούθησας τω Χριστώ και πράττων εδίδασκες, υπεροράν μεν σαρκός, παρέρχεται γαρ’ επιμελείσθαι δε ψυχής, πράγματος αθανάτου, διό και μετά Αγγέλων συναγάλλεται, όσιε Αμβρόσιε το πνεύμα σου.


Tough years will come, but don’t be afraid. God does not forsake His children, he will protect them brazenly, if you don’t have anything to eat, you will wake up in the morning finding a loaf of bread on the table and you will say: “Where did this come from?” Don’t think about the future, everything is in God’s hands. Elder Ambrose Lazaris of Dadiou

Γέννηση του Ιησού Χριστού_ Рождество Христово_ Nativity of Christ-icon5792Prophet Sophonias (635 B.C.).
St. John the Hesychast, disciple of Saint Sabbas the Sanctified, former bishop of Colonia (454-558),
Saint George of Cernica Romania
New Martyr Angelis of Chios formerly a doctor of Argos (1813)
Saint George Sedov, Confessor (1960)

Commemorated December 3

Words of Eternal Life by Father Ambrose Lazaris of Dadiou

Towards the end of August 2001, someone asked him to pray to Saint Nektarios to help him and the Elder said:
“Let the Saint be, my child. He is now in America running to save lives”.
On September 11th, the disaster at the Twin Towers took place. Some months earlier he had seen what was going to happen and had warned that it was going to change history.
“A great evil will begin in America, and not just in September. Alas!”
He had given this warning to the Metropolitan of Sisaniou, Anthony, in one of the latter’s visits, in the presence of other people. However, he did not give any explanation.
“Your Eminence, wait and see what calamity will befall the Americans in two months.” (p. 119)

Αμβρόσιος Λάζαρης_Elder Ambrose of Dadiou_Старец Амвросий Лазарис_geron-amvrosios-07In 1990, he had said that the Lord will soon start revealing his Saints in front of people, because He wishes to strengthen mankind. Since temptations will be great and the trials unbearable, the Lord will instruct his Saints to show up, especially great Saints like Saint Demetrios or Saint George. People will hear that this Saint appeared in Crete this week, next week in Macedonia, the other one there, etc.

– Tough years will come, but don’t be afraid. God does not forsake His children, he will protect them brazenly.
– What do you mean, Elder?
– Well, if you don’t have anything to eat, you will wake up in the morning finding a loaf of bread on the table and you will say: “Where did this come from?” But you must have faith. Without faith, nothing happens.

Because very hard times are coming for mankind, God took certain people and made them officers.

Things will advance very rapidly. The devil will prevail. Whoever approaches him, he will strike and he will crush. He has no friends.

Whoever gets the mark (of the beast), will not find a moment of peace. You must acquire strong faith, by yourselves, with patience, with kindness, with fairness. We must not lose the faith! Have steadfast faith, and God will provide help. Without praying, we are doomed. Don’t think about the future, everything is in God’s hands. Read the Patristic texts every day a little and God will enlighten. Then your mind (nous) will grow stronger.

The Elder was speaking about the end of the world and was saying that it will only last as long as it takes to sing the Exapsalmos [the six Psalms at the beginning of Orthros]: a few minutes.
“At the time of our judgment, the angels will sing the Exapsalmos in the heavens. All the people, who will be alive at the time, will die simultaneously and immediately afterwards they will rise again. Everyone will possess their bodies, but without matter, they will take no room, each one of us will see the others’ bodies and we will all be 33 years old.

“The Lord will hold the Book of Life, the Gospel, and immediately we will move to the right or the left by ourselves, because we will know if we are destined to go to Paradise or not. That’s the reason why inside the church, the icon depicting Christ at the Throne of the Lord, is showing Him holding an open book without an oil candle. This means that there will be no mercy during His Second Coming. Whereas on the iconostasi, where all the icons are, His icon depicts Him holding a closed book and on top there is an oil candle burning. This means that we are still living in the hour of mercy.”

“You must be careful because the Evil One is setting traps. Do not laugh! He is next to us and you cannot see him. Listen to what I am saying to you. Do not stop praying!
“The Devil pushes people to commit a sin and then he scares them off and they are embarrassed to confess it.
“I went to Hell for 15 minutes and I thought I was there for three hours.”

Αμβρόσιος Λάζαρης_Elder Ambrose of Dadiou_Старец Амвросий Лазарис_images“The prayer “Lord, have mercy” is like a sword which cuts the Devil in half.”
Poor people! Both monks and laymen! We are living during the difficult times, but the struggle is a struggle. You must not stop struggling, not even for a second. You must fight until the end. Then at the last minute, the Lord, who awards people the wreath, will give you not the futile possessions of this life, but will make you worthy of reigning in His Kingdom! Forever! Not just for a thousand or a hundred thousand years.‘Forever’ means it has no end.”

Malice is the worst sin and we cannot have any excuses. It must be expelled from inside us.
The Saints also committed sins, but they were sanctified. As human beings, they have also committed trespasses, but they were sanctified.

 Out of the 10 million Greeks, the 2 million will be saved, because they are steadfast. Why, did you see what you’re telling me? You won’t change course the way you are, even if they chop your head off. That’s how those 2 million of the Greeks are.
But the 8 million that the wolf took and choked, where are they? You really don’t know what corruption exists inside Greece. An unimaginable catastrophe, both of the spirit and of the body.

St John the Silent (the Hesychast) disciple of Saint Sabbas the Sanctified, former bishop of Colonia, Will I be saved? This question should torment every one of us..
https://iconandlight.wordpress.com/2019/12/02/35614/

I will never leave thee, nor forsake thee… St John the Silent bishop of Colonia of St Sabbas Monastery
https://iconandlight.wordpress.com/2016/12/02/i-will-never-leave-thee-nor-forsake-thee-st-john-the-silent-bishop-of-colonia-of-st-sabbas-monastery/

Apolytikion in the Plagal of the Fourth Tone

You are a guide of Orthodoxy, a teacher of piety and modesty, a luminary of the world, the God inspired pride of monastics. O wise John, you have enlightened everyone by your teachings. You are the harp of the Spirit. Intercede to Christ our God for the salvation of our souls.

Troparion St. Ambrosios Lazaris of Dadiou In Tone VIII:

   In thee, O Father, the image of God was preserved unspoiled, * for taking up thy Cross, and following Christ, * thou didst teach by thine own example to despise the flesh as transient, * that we should rather bestow upon the immortal soul particular care; * wherefore, together with the Angels, thy most pure spirit rejoiceth, O venerable Ambrosios.  


Ο Άγιος Πορφύριος μου είπε πως θέλουν να ρίξουν την Ορθοδοξία και την Ελλάδα, αλλά ο Χριστός μας δεν θα τους αφήσει.. θα έρθουνε δύσκολα χρόνια, θα έρθει πείνα και αποστασία του κλήρου.. να πιαστείτε από την κολώνα της Εκκλησίας και να κρατιέστε εκεί, από την πίστη σας, από την αληθινή Εκκλησία. Αλλά να μην απελπιζόμαστε, διότι όλα είναι στα χέρια του Θεού… Ο Χριστός δεν θα μας αφήσει ότι και αν γίνει. Τόοοσο μεγάλη είναι η αγάπη Του! Μόνο η ελπίδα μας να μη χαθεί…

Γέννηση του Χριστού_Nativity of Christ_Рождество Христово_112349Αββακούμ ο Προφήτης (7ος αἰ. π.Χ.) πήγε στη Βαβυλώνα της Μεσσοποταμίας και έδωσε φαγητό στον Προφήτη Δανιήλ στον λάκκο των λεόντων χωρίς να τον γνωρίζη·
Ιεσσαί Επίσκοπος Τσιλκάνι Γεωργίας, απ’ τούς 13 Σύριους Πατέρες, από Συρία (6ος αι.)
Χρωμάτιος επίσκοπος Ακυληίας, Βενετία, στενός φίλος του Αγίου Αμβροσίου και φίλος και υποστηρικτής του Αγίου Ιωάννου του Χρυσoστομου (407)
Κύριλλος ο Φιλεώτης (1110)
Στέφανος-Ούρος Ε΄, βασιλιάς Σερβίας, μάρτυρας, υιός του μεγάλου Στεφάνου-Ούρος Δ΄ Δουσάν [μαρτύρησε 31 ετών] (1367)
Όσιος Ιωαννίκιος ο εν Ντέβιτς Σερβία (13ο αι.)
Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου της Γεροντίσσης
Άγιος Πορφύριος o Καυσοκαλυβίτης του Ωρωπού

Εορτάζουν στις 2 Δεκεμβρίου

Κοιμήθηκαν την ίδια μέρα οι άγιοι Γέροντες :
Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης, πνευματικός μονής Δαδίου (†2006)
Γέρων Κλεόπα Ηλίε της Ρουμανίας (†1998)
Γέρων Ελπίδιος Νεοσκητιώτης δίδυμος αδελφός του Ιερομάρτυρος Φιλουμένου (†1983)
Γέρων Αναστάσιος του Κουδουμά Κρήτης († 2013)

Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης_ Порфирий (Баирактарис )Кавсокаливит_ St Porphyrios (Bairaktaris) the Kapsokalyvite-ΠΟΡΦΘυμάμαι κάποτε που μου είπε το εξής:
«Δεν θα λέγεις «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με..! Θα λέγεις «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν μας…!» για να φωτισθούμε όλοι, διότι όλοι έχουμε ανάγκη. Και να το φωνάζεις μωρέ και να το λέγεις ότι ο Χριστός είναι το παν! Ο Χριστός θα τακτοποιήσει τα πάντα! Πολλές φορές έχουν ξεκινήσει, επειδή θέλουν να ρίξουν την Ορθοδοξία και την Ελλάδα, αλλά ο Χριστός μας δεν τους αφήνει και δεν θα τους αφήσει. Μόνο η ελπίδα μας να μη χαθεί και να λέγεις στους ανθρώπους ότι ο Χριστός είναι το παν! Όλα τα καλά είναι στο Χριστό. Να ελπίζουμε, να ελπίζουμε, να ελπίζουμε…! Ο Χριστός είναι για όλους. Μας αγαπά όλους. Σταυρώθηκε για όλους μας και δεν θα μας αφήσει ότι και αν γίνει. Τόοοσο μεγάλη είναι η αγάπη Του! Γι’ αυτό είναι πάντοτε δίπλα μας, είναι στον καθένα μας…, για να βρει ευκαιρία να μας αρπάξει, να μας σώσει…!».
Το γλυκό του στόμα τα έλεγε αυτά.
*Μαρτυρία Μελετίας μοναχής, Ηράκλειο Κρήτης
Από το νέο βιβλίο: «Ο Όσιος Πορφύριος ο Προφήτης, Μαρτυρίες – ΤΟΜΟΣ Β’» (Αγιοπαυλίτικο Ιερό Κελλί Αγίων Θεοδώρων – Άγιον Όρος)

***

Απόσπασμα οπό τη συνέντευξη του γιατρού του Αγίου Πορφυρίου, ομότιμου καθηγητή μικροβιολογίας κ. Γεωργίου Πιπεράκι
«Όταν κάναμε κουβέντα για την κατάπτωση του κόσμου και ότι πηγαίνει προς το κακό έλεγε ότι ‘‘όλα χαλάνε, θα πηγαίνουμε προς το χειρότερο, προς το κακό’’, ενώ τόνιζε ότι θα φτάσουμε ακόμα και στην αποστασία του κλήρου. Τον ρώτησα με αγωνία, εμείς τι θα κάνουμε; Μου είπε ότι θα πιαστείτε από την κολώνα της Εκκλησίας και θα κρατιέστε εκεί. Καλά του είπα, ποια θα είναι η Εκκλησία, τι σημαίνει να κρατηθούμε από την κολώνα της Εκκλησίας;
Εκείνος επέμεινε, από την πίστη σας, από την αληθινή Εκκλησία».

έροντα, ο Όσιος Νείλος προφητεύει ότι μετά το 1900 θα αρχίσει να σκοτίζεται η διάνοια των ανθρώπων από τη πορνεία, τη μοιχεία, την ομοφυλοφιλία και την ασέβεια.
Ο κόσμος θα γίνει αγνώριστος και δεν θα μπορούμε να ξεχωρίσουμε τους άντρες από τις γυναίκες, λόγω της ξετσίπωτης ενδυμασίας και των τριχών της κεφαλής.
Οι ποιμένες της εκκλησίας θα γίνουν κενόδοξοι και ασεβείς. Θα αλλάξουν τα ήθη και οι παραδόσεις των Χριστιανών.
Οι επιστήμες θα προοδεύσουν κατά φαντασία και οι άνθρωποι στο τέλος θα στερηθούν τη Χάρι του Αγίου Πνεύματος. Όλα αυτά τα συζητήσαμε και συμφώνησε πως όλα θα πραγματοποιηθούν επακριβώς. Μου είπε πως θα έρθουνε δύσκολα χρόνια, θα έρθει πείνα και αποστασία του κλήρου. Αλλά να μην απελπιζόμαστε, διότι όλα είναι στα χέρια του Θεού.
*Μαρτυρία κ. Ιωάννου Κ., εργοστασιάρχη, Αθήνα.

Θα ‘ρθη καιρός που θα πέσουν οι κοιλιές.
Στο τέλος θα νικήση η Ορθοδοξία, όμως εγώ τότε δεν θα ζω.

«Θα έρθουν δύσκολοι καιροί και ο κόσμος θα χρειασθεί φροντίδα από τα Μοναστήρια»!…

Παναγίας Γεροντίσσης Icon of the Mother of God, named Gerontissa геронтисса икона божией матери 406-рь Пантократора на Афоне. Фото из инт. 3.«Αργότερα θα δείτε ότι όλα τα τρόφιμα θα είναι μολυσμένα. Να μην φοβόσαστε. Εσείς θα κάνετε τον σταυρό σας και θα τρώτε. Ο Θεός είναι που μας προστατεύει όλους…».

Όλοι φροντίζουν, μικροί, »μεγάλοι» και κράτη.. να γίνει μία θρησκεία! Και θα γίνει με έναν τρόπο τέτοιο· ότι όλες οι θρησκείες είναι το ίδιο, να φτιάξουμε μια νέα θρησκεία. Αυτό το κάνουνε οι Σιωνισταί και εργάζονται πολύ γι’ αυτό το πράγμα, οι άνθρωποι να αφήσουνε να βγάλουμε μια νέα θρησκεία »καλή»… και να αφήσουμε ότι υπάρχει κόλαση, ότι υπάρχει σατανάς και κάτι τέτοια. Ενώ η Ορθοδοξία τον σατανά τον έχει βάλει ως δόγμα. Δεν τα ξέρετε; Μέσ’ το Ευαγγέλιο είναι γραμμένα!

«Μόνο η θρησκεία του Χριστού ενώνει. Και όλοι πρέπει να προσευχόμαστε να έρθουν σε αυτή τη θρησκεία. Έτσι θα γίνει ένωση, όχι με το να πιστεύεις ότι όλοι είμαστε το ίδιο και όλες οι θρησκείες είναι το ίδιο. Δεν είναι το ίδιο.. προσεύχομαι ο Θεός να σας δώσει φώτιση να καταλάβετε ότι δεν έχει σχέση η Θρησκεία, η Ορθοδοξία μας, με άλλες θρησκείες»!.
Μια θρησκεία μόνον είναι, η Ορθόδοξος Χριστιανική Θρησκεία. Και το πνεύμα αυτό το ορθόδοξον είναι το αληθές. Τα άλλα πνεύματα, είναι πνεύματα πλάνης και οι διδασκαλίες είναι μπερδεμένες….». « Η αλήθεια είναι στην Ορθοδοξία… Υπάρχουν πολλά φώτα, που βλέπει κανείς και εντυπωσιάζεται, μα ένα είναι το φως το αληθινόν… αξίζει να λατρέψει κανείς τον μόνον αληθινόν Θεόν, τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν… Οι αλήθειες του Θεού, όπως τις έχει πει, από την αρχή, αυτές είναι. Δεν υπάρχουνε άλλες αλήθειες, νέες, επειδή ο κόσμος προόδεψε και η επιστήμη και οι άνθρωποι πήγανε στα άστρα…».

Ο άνθρωπος έχει φτιάξει πολλούς θεούς, και οι θεοί είναι πάρα πολλοί. Ακόμη και αυτοί οι άσωτοι, οι άθεοι πιστεύουνε στον Θεό, όχι στον αληθινό, αλλά εις την σάρκα, εις τα πάθη, στην ύλη…, όλοι κάτι λατρεύουνε… Σ’ αυτό που λατρεύει κανείς σ’ αυτό δουλεύει. Δηλαδή είσαι πόρνος, είσαι άνθρωπος της σαρκός, δουλεύεις για την σάρκα, για την ύλη.

Μόνο η Θρησκεία του Χριστού ενώνει και όλοι πρέπει να προσευχόμαστε να έρθουνε σ’ αυτή. Έτσι θα γίνει ένωσις, όχι με το να πιστεύεις ότι όλοι είμαστε το ίδιο και ότι όλες οι θρησκείες είναι το ίδιο. Δεν είναι το ίδιο… προσεύχομαι ο Θεός να σας δώσει φώτιση να καταλάβετε ότι δεν έχει σχέση η Θρησκεία, η Ορθοδοξία μας, με άλλες θρησκείες.

***

Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης_Порфирий Кавсокаливит_St Porphyrios the Kapsokalyvite_23333ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ16 Ιανουαρίου 1982: «Αντίχριστοι πολλοί γεγόνασι. Αισθάνομαι πόσο έντονα εργάζονται μυστικά για την καταστροφή της Ελλάδος. Αρχίσανε με την γλώσσα. Όσο ξεπέφτει η γλώσσα τόσο ξεπέφτει ο λαός.

Λένε ότι θέλουν να ευκολύνουν τα παιδιά. Αλλ’ αυτό δεν είναι σωστό. Τα παιδιά και πάλι δεν θα μάθουν γράμματα, γιατί άλλο είναι το αίτιο.
Το αίτιο είναι η ορφάνια, η έλλειψη του πατέρα. Η απομάκρυνση από τον Θεό. Αυτή δίνει τόπο στον παλαιό άνθρωπο που μπερδεύεται με τον νέο και κάνει μπερδεμένη την ψυχή.»

[…] Ο άσωτος όταν κατάλαβε την απελπιστική κατάστασή του είπε μέσα του «Θα σηκωθώ να πάω στον πατέρα μου».
Για να το ειπεί όμως αυτό αισθανόταν ότι είχε πατέρα, γιατί μόνο ένας άνθρωπος που έχει πατέρα μπορεί να ειπεί «θα γυρίσω στον πατέρα μου».

Γι’ αυτό, ο διάβολος ή ο παλαιός μέσα μας άνθρωπος προσπαθεί να μας πείσει ότι δεν έχουμε πατέρα, ότι είμεθα ορφανοί και γι’ αυτό δεν έχουμε που να επιστρέψουμε. Άρα μας οδηγεί στην απελπισία και στην αυτοκτονία.
Θυμηθείτε ότι ο Ιούδας κατάλαβε ότι αμάρτησε με το να παραδώσει αίμα αθώο, αλλά δεν αισθανόταν ότι είχε πατέρα και δεν είχε πιά νόημα γι’ αυτόν η ζωή και έτσι απηγχονίσθη μόνος του.

Η έλλειψη νοήματος στην ζωή, που αποτελεί πρόβλημα για εκατομμύρια ανθρώπους έχει θεμέλιο και αιτία της το γεγονός ότι όλοι αυτοί δεν γνωρίζουν ή δεν πιστεύουν ότι έχουν πατέρα και μάλιστα ότι έχουν πατέρα τον ίδιο τον Θεό που είναι έτοιμος να τους υποδεχθεί με ανοιχτή αγκαλιά.
Ο άσωτος δεν απελπίστηκε, διότι είχε πατέρα ο οποίος τον περίμενε, όπως πίστευε, παρ’ όλο που αισθανόταν ότι δεν είναι άξιος να είναι γυιός του. Ο Ιούδας αυτοκτόνησε, γιατί δεν πίστευε πιά ότι είχε πατέρα, αφού τον πρόδωσε για τριάκοντα αργύρια.
Το βασικό, λοιπόν, αίτιο της κακοδαιμονίας μας είναι ότι αισθανόμαστε ότι είμαστε ορφανοί (κατά την αντίληψή μας) και έτσι μας κάνει ο παλαιός άνθρωπος να πιστεύουμε και να ζούμε στην ορφάνια και στην απελπισία της ορφάνιας.
Απόσπασμα από το βιβλίο «Από το Σημειωματάριο ενός Υποτακτικού, τ. Α΄»

***

ια φορά επισκέφτηκα τον Άγιο Πορφύριο και μιλήσαμε για την Ελλάδα και τους πολιτικούς της. Τότε μου είπε το εξής, που μου έκανε μεγάλη εντύπωση:
«Θα έρθει μετά από χρόνια ένα παλικάρι που θα είναι πάρα πολύ πιστό στον Θεό και θα μας κυβερνήσει. Θα έρθει ένα παλικάρι και θα φέρει όλη τη νεολαία κοντά στον Χριστό».

***

…Ένα πρωινό, μου τηλεφώνησαν από το Μοναστήρι και μου είπανε: «Έλα, έλα, σε θέλει ο Γέροντας, γιατί φεύγει σήμερα για το Άγιον Όρος και δεν θα ξανάρθει. Έλα να πάρεις την ευχή του!».
Αμέσως πήρα μαζί μου ένα φιλικό ζευγάρι και πήγαμε.
Συγκινημένη πήρα την ευχή του, μου ευχήθηκε, με σταύρωσε και τον αποχαιρέτησα. Τον άντρα αυτού του ζευγαριού, τον κύριο Λάζαρο, τον κράτησε μισή ώρα μέσα στο Κελλί του και τον συμβούλευε. Επειδή είχανε κατσίκια, κουνέλια, κότες και βάζανε κηπευτικά, του έλεγε πως να τα προσέχει και πως να τα φροντίζει. Συγκεκριμένα, μεταξύ άλλων του είπε:
«Τα ζώα σου να μην τα »χαλάσεις» ποτέ. Να τα κρατήσεις και να κάνεις και άλλο μαντρί, γιατί έρχονται δύσκολα χρόνια. Θα έρθουν δύσκολες μέρες, γι’ αυτό να τα κρατήσεις, να έχεις το κρέας σου και το γάλα σου. Μετά έχει ο Θεός. Αυτά τα δύσκολα χρόνια δεν θα κρατήσουνε για πολύ. Θα έρθουνε καλύτερες μέρες, καλύτερη ζωή και θα περάσετε πολύ καλά».

***

Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης_ Порфирий (Баирактарис )Кавсокаливит_ St Porphyrios (Bairaktaris) the Kapsokalyvite8987_6308__nΚάποτε ήρθε μια κυρία στον Άγιο και του είπε:
– Γέροντα, φοβάμαι! Βάλανε το 666 σε όλα τα τρόφιμα. Έρχεται σιγά-σιγά ο Αντίχριστος!
– Μωρέ, άσε το 666. Εσύ πιστεύεις και αγαπάς τον Χριστό; Άμα αγαπάς τον Χριστό, δεν έχεις φόβο για τίποτα. Τώρα έχεις ανάγκη να ζήσεις και θα αγοράσεις τρόφιμα. Αγαπήστε τον Χριστό κι όλα τα άλλα μην τα σκέφτεστε τώρα. Αγαπήστε τον Χριστό και αφήστε όλα τα άλλα να τα αναλάβει ο Χριστός.
Ο Άγιος έδιωχνε τον επιπόλαιο φόβο και διαρκώς μας «έσπρωχνε» να αγαπήσουμε τον Χριστό. Ωστόσο μια ημέρα που ήμασταν μόνοι μας μου είπε: «Θα έρθει καιρός που θα βάλεις όσπρια στο πατάρι σου, διότι θα δυστυχήσει η Ελλάδα!». Ακόμη δεν έχω βάλει και σκέφτομαι πως θα έρθουν ακόμη πιο δύσκολα χρόνια.
(Μαρτυρία κ. Κωνσταντίνου Κόκορου, Αθήνα), Από το νέο βιβλίο: «Ο Όσιος Πορφύριος ο Προφήτης, Μαρτυρίες – ΤΟΜΟΣ Γ’» – Αγιοπαυλίτικο κελλί Αγίων Θεοδώρων, Άγιον Όρος

***

Να έχετε εμπιστοσύνη στον Θεό.
Δεν είναι ανάγκη να προσπαθείτε και να σφίγγεσθε. Όλη σας η προσπάθεια να είναι ν’ ατενίσετε το φως, να κατακτήσετε το φως. Έτσι, αντί να δίδεσθε στη στενοχώρια, που δεν είναι του Πνεύματος του Θεού, να δίδεσθε στη δοξολογία του Θεού.
Η στενοχώρια δείχνει ότι δεν εμπιστευόμαστε τη ζωή μας στον Χριστό.

Η τελεία εμπιστοσύνη στα χέρια του Θεού -αυτή είναι η αγία ταπείνωση. Η τέλεια υπακοή στο Θεό χωρίς αντίρρηση, χωρίς αντίδραση, έστω κι αν ορισμένα πράγματα φαίνονται δύσκολα και παράλογα. Το άφημα στα χέρια του Θεού. Αυτό που λέμε στην Θεία Λειτουργία τα λέγει όλα: «πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα». Σ’ εσένα Κύριε, τα αφήνομε όλα. Αυτή είναι η εμπιστοσύνη στον Θεό. Αυτή είναι η αγία ταπείνωση. Αυτή μεταμορφώνει τον άνθρωπο. Τον καθιστά θεάνθρωπο. Ο ταπεινός πιστεύει ότι όλα εξαρτώνται απ’ τον Χριστό κι ότι ο Χριστός του δίδει την χάρι Του κι έτσι προχωράει. Όποιος έχει την αγία ταπείνωση, ζει από τώρα στην επίγεια άκτιστη Εκκλησία.

Αυτό έχει μεγάλη αξία να οδηγείσαι απ’ τον Θεό, να μην έχεις κανένα θέλημα. … Αυτή είναι η πραγματική ελευθερία. Να καίγεσαι για τον Θεό. Να καίγεσαι για τον Θεό· αυτό είναι το παν.

Μια φορά μου είπε:
Εσύ είσαι ευλαβής. Κι αυτή σου την ευλάβεια, αυτή σου την πίστη, θέλεις να επιβάλεις στους γύρω σου. Νομίζεις ότι βγαίνει τίποτε έτσι; Κακό κάνεις. Διότι οι άνθρωποι είναι αντιδραστικοί. Λες στον άλλο να κάνει κάτι και δεν το κάνει, επειδή του το είπες. Αντιδρά και δεν το κάνει. Αν δεί εσένα να κάνεις αυτό το πράγμα, ίσως το κάνει κι εκείνος, γιατί θα σκεφτεί «αφού το κάνει αυτός, να το κάνω κι εγώ».
Και συνέχισε:
— Αν, όμως, θελήσεις να προσευχηθείς στο Χριστό και να του πείς «Χριστέ μου, σε παρακαλώ, φώτισε ή ελέησε ή κατεύθυνε αυτό το πρόσωπο» και κάμνεις συνεχώς αυτή την προσευχή, τότε ο Χριστός αρχίζει και στέλλει στο πρόσωπο εκείνο καλούς λογισμούς. Κάθε φορά, που εσύ λες, για παράδειγμα, «Κύριε, ελέησον το παιδί μου», το παιδί σου παίρνει ένα αγαθό λογισμό από τον Χριστό. Κι όσο εσύ συνεχίζεις να προσεύχεσαι, τόσο περισσότερους αγαθούς λογισμούς παίρνει το παιδί σου. Κι αν τώρα το παιδί σου είναι όπως ένα άγουρο πορτοκάλι, σιγά-σιγά θα ωριμάσει και θα γίνει όπως το θέλεις. Αυτός είναι αποδεδειγμένα, από τη δική μου πείρα, ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να λύει ο άνθρωπος τα προβλήματά του σ’ οποιοδήποτε τομέα θέλει. Διότι όλοι οι άλλοι τρόποι, που οι άνθρωποι εφαρμόζουν από ένστικτο, τις πιο πολλές φορές αποτυγχάνουν.

Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης_ Порфирий Кавсокаливит_ St Porphyrios the Kapsokalyvite23333Ρίχνει κυβέρνηση με την προσευχή του.

«- Μια ρωσίδα συγγραφέας πολύ ευσεβής η Τατιάνα Κορίσεβα σε ένα βιβλίο της αναφέρει ότι υπάρχει Γέροντας έξω από την Αθήνα, ο οποίος επηρεάζει τα αποτελέσματα των πολιτικών εκλογών στην Ελλάδα.
Του πήγαμε το βιβλίο αυτό και του το διαβάσαμε …
Και λέει ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ
-και πως το κατάλαβε αυτή μωρέ…
 -Δηλ. ο Γέροντας το επιβεβαίωσε
-Μάλιστα ένα χρόνο πριν φύγουμε για τα Καυσοκαλύβια
Τον ρωτήσαμε
-Γέροντα πότε θα πάμε επάνω;
Μου λέει..
-Κοίταξε να δεις..
Η κυβέρνηση αυτή θέλει να μας επιβάλλει ολοκληρωτικό κράτος…
-κάτσε να την εμποδίσουμε …( δεδομένο ότι ο Γέροντας δεν είχε πολιτικές θέσεις, απλώς ήθελε να προστατεύσει την χώρα μας από ένα ολοκληρωτικό κράτος που ο τότε κυβερνών ήθελε να επιβάλλει)
-κάτσε να τον ρίξουμε αυτόν και μετά να πάμε επάνω στο ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ» είπε ο ΑΓΙΟΣ.

Μαρτυρία π. Ακάκιος ο Καυσοκαλυβίτης

https://youtu.be/bFbYg3MWGeI
π. Ακάκιος ο Καυσοκαλυβίτης: Ο Γέροντάς μου ο π. Πορφύριος, Δευτέρα 1η Νοεμβρίου 2010, σχολή γονέων Κατερίνης.

***

«Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν πολιτικοποιείται και πολύ περισσότερο δεν κομματικοποιείται. Σκεπάζει με την αγάπη όλους, χωρίς να ταυτίζεται με φατρίες.
Κάποτε ο Γέροντας με ρώτησε πώς πάνε τα πολιτικά πράγματα. Του απάντησα ότι γενικά δεν πάνε καλά. Κι ο Γέροντας είπε: «Τι να σου κάνουν οι πολιτικοί;
Είναι μπερδεμένοι με τα ψυχικά πάθη τους. Όταν ένας άνθρωπος δεν μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό του, πώς θα μπορέσει να βοηθήσει τους άλλους;
Φταίμε κι εμείς για την κατάσταση αυτή. Αν ήμασταν αληθινοί χριστιανοί, θα μπορούσαμε να στείλουμε στη Βουλή, όχι βέβαια χριστιανικό κόμμα, αλλά χριστιανούς πολιτικούς, και τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά».

Τον Μάρτιο του 1986 ο Γέρων Πορφύριος έφερε στο κελάκι του στη Μαλακάσα  έναν υπολογιστή και είπε στο πνευματικο του παιδί, νυν π. Γεώργιο Αλευρά : 
-Αυτό, να γνωρίζεις, ότι θα βοηθήσει πολύ την Εκκλησία.
Ο Άγιος λίγο πριν την κοίμησή του, αρχές της δεκαετίας του 1990, είχε προβλέψει την επανάσταση που θα έφερνε σε όλη την ανθρωπότητα το ιντερνέτ.  Έλεγε τότε: «Τι ωραία που θα είναι όταν τα κομπιούτερ θα μιλούν μεταξύ τους!» και πράγματι το μεγαλείο του ιντερνέτ στηρίζεται σε αυτή τη δυνατότητα και ιδιότητα που έχουν τα κομπιούτερ και μιλούν μεταξύ τους στο ένα παγκόσμιο υπερδίκτυο του ιντερνέτ.

***

Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης_ Порфирий (Баирактарис )Кавсокаливит_ St Porphyrios (Bairaktaris) the Kapsokalyvite_6308__150-01-13Σε μια ομιλία της η κυρία Αθηνά Σιδέρη διηγείται την εμφάνιση του αγίου Πορφυρίου σε μία κοπέλα που νοσηλεύονταν σε νοσοκομείο των Αθηνών με μια σπάνια και άγνωστη για τους γιατρούς ασθένεια. ‘’… και κάθεται η κοπέλα και μου λέει.. κοιμόμουνα και έρχεται, ανοίγει την πόρτα και μπαίνει ένας ιερέας μέσα. Ενώ κοιμόμουν, είχα συνείδηση ότι βρισκόμουν στο νοσοκομείο.
Έρχεται ο ιερέας στο κρεβάτι και του λέω, πάτερ, είσαστε ο ιερέας του νοσοκομείου; Και μου λέει, όχι. Εγώ είμαι ο ιερέας που με έστειλε ο Κύριος να σε θεραπεύσω. Τώρα κιόλας θα σε θεραπεύσω αλλά δεν θα μαρτυρήσεις σε κανέναν τίποτα, διότι παρακολουθεί ο Κύριος τις έρευνες τις ιατρικές και βρίσκονται σε πολύ καλό δρόμο και δεν πρέπει να τους πούμε ότι θεραπεύτηκες εσύ από θαύμα για να συνεχίσουν τις έρευνες. Γιατί, αυτήν την ασθένεια που σου ‘λαχε θα την βλέπουμε συχνά. Προέρχεται από ισχυρό σοκ.
Της είπε τι θα κάνει, … Την Πέμπτη της λέει σε περιμένω στο σπίτι μου.
-Που είναι πάτερ το σπίτι σας;
–Θα πας στο Πεδίο του Άρεως, θα πάρεις το λεωφορείο για Μήλεσι και θα πεις στον οδηγό να σε κατεβάσει στον παπα-Πορφύριο.
Αυτήν την ώρα του λέει, πάτερ, σας παρακαλώ κάντε και μια προσευχή διότι εμένα με απέλυσαν απ’ τη δουλειά μου.
Αυτή ήταν η αιτία που έπαθες αυτό, της είπε, και ξέρω ότι και ο πατέρας σου είναι άνεργος και η μητέρα σου είναι άνεργη αλλά μη φοβάσαι παιδί μου, κοντά στην Εκκλησία, μέσα στην Εκκλησία .. δεν θα πεινάσετε. Ο άρτος ποτέ δεν θα λείψει απ’ την Εκκλησία. Θα περάσετε δύσκολα αλλά κοντά στην Εκκλησία κανένας δε θα χαθεί. Μη φοβάσαι, θα επέμβει ο Κύριος διότι η σωτηρία της Ελλάδος μόνο δια του Κυρίου θα γίνει…
Πραγματικά, της δίνουν το εξιτήριο και την Πέμπτη βρίσκεται στο Μήλεσι. Της είπε ότι θα πάρεις απ’ την μεγάλη καντήλα λαδάκι, θα πάρεις και τα φάρμακα των γιατρών, θα πίνεις μια κουταλιά λάδι μαζί με το αντίδωρό σου το πρωί και αυτό θα σε θεραπεύσει. Της είπε επίσης, όταν θα ‘ρθετε εγώ θα λείπω. …Αυτά λοιπόν συμβαίνουν με τους αγίους αγαπητοί μου. Μην πούμε, οι άγιοι άραγε μας ακούνε; Μας ακούνε και είναι δίπλα μας ..

Άγιος-Πορφύριος-ως-διδάσκαλος_ Порфирий (Баирактарис )Кавсокаливит_ St Porphyrios (Bairaktaris) the KapsokalyviteπολυχρονιαΘα περάσετε δύσκολα αλλά κοντά στην Εκκλησία κανένας δε θα χαθεί. Μη φοβάσαι, θα επέμβει ο Κύριος…. Άγιος Πορφύριος
iconandlight.wordpress.com/2018/05/21/22878/

Ο Χριστός μας, είναι σαν τον ήλιο, μόλις του ανοίξουμε μια χαραμάδα στην καρδιά μας, μπαίνει αμέσως μέσα μας. Άγ. Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης του Ωρωπού
https://iconandlight.wordpress.com/2015/10/05/%CE%BF-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8C%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%AE%CE%BB%CE%B9%CE%BF-%CE%BC%CF%8C%CE%BB%CE%B9%CF%82/

Σας έχω φίλους, βρε… δεν βαστάω την κόλαση στο χέρι, δεν σας φοβερίζω, σας αγαπάω. Σας θέλω να χαίρεστε μαζί μου τη ζωή. Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης του Ωρωπού
https://iconandlight.wordpress.com/2016/12/01/%CF%83%CE%B1%CF%82-%CE%AD%CF%87%CF%89-%CF%86%CE%AF%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B2%CF%81%CE%B5-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B2%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%AC%CF%89-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CF%8C%CE%BB%CE%B1/

Αηδόνι μου, μου δείχνεις με το κελάηδημά σου πώς να υμνώ τον Θεό… Μιμηθείτε τον αγγελικό τρόπο στη ζωή σας! Άγιος Πορφύριος o Καυσοκαλυβίτης
https://iconandlight.wordpress.com/2017/12/01/%CE%B1%CE%B7%CE%B4%CF%8C%CE%BD%CE%B9-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CE%B5%CE%AF%CF%87%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%B5%CE%BB%CE%AC%CE%B7%CE%B4%CE%B7%CE%BC/

Η προσευχή σου θα γίνει σαν το πνευματικό χάδι που αγκαλιάζει τα παιδιά… Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης
https://iconandlight.wordpress.com/2014/02/11/η-προσευχή-σου-θα-γίνει-σαν-το-πνευματι/

Θα εκπλαγούμε όταν βρεθούμε στην ουράνιο Βασιλεία. Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης
https://iconandlight.wordpress.com/2017/02/20/%CE%B8%CE%B1-%CE%B5%CE%BA%CF%80%CE%BB%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5-%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%B2%CF%81%CE%B5%CE%B8%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AC/

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης, ο απλός και αληθινός … είναι αυτός που σε βοηθά με μόνη την παρουσία του.
https://iconandlight.wordpress.com/2016/11/27/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%BF%CF%81%CF%86%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%85%CF%83%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%85%CE%B2%CE%AF%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BF-%CE%B1%CF%80%CE%BB/

Ο Χριστός είναι η Σοφία του Θεού, η πηγή της ζωής, η πηγή της χαράς, η πηγή του φωτός του αληθινού, που ξεδιψά και αρδεύει τις συνεχόμενες από δίψα ψυχές των ανθρώπων. Που μεταβάλλει τους πίνοντας σε πηγές. Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης
https://iconandlight.wordpress.com/2020/05/12/%ce%bf-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%8c%cf%82-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%b7-%cf%83%ce%bf%cf%86%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b8%ce%b5%ce%bf%cf%8d-%ce%b7-%cf%80%ce%b7%ce%b3%ce%ae/

Είσαι κοινωνημένος; Τότε, Γιωργάκη, πηγαίνει ὁ Χριστός μέσα στό αμφιθέατρο. Άγ. Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης
https://iconandlight.wordpress.com/2014/12/17/%CE%B5%CE%AF%CF%83%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82%CF%84%CF%8C%CF%84%CE%B5-%CE%B3%CE%B9%CF%89%CF%81%CE%B3%CE%AC%CE%BA%CE%B7-%CF%80%CE%B7%CE%B3/

Η ορφάνια από τον Ουράνιο Πατέρα. Άγ. Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης του Ωρωπού
https://iconandlight.wordpress.com/2015/12/02/%CE%B7-%CE%BF%CF%81%CF%86%CE%AC%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AC%CE%BD%CE%B9%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CF%84%CE%AD%CF%81%CE%B1-%CE%AC%CE%B3-%CF%80%CE%BF/

Η τελευταία είσοδος του Οσίου Πορφυρίου στο Άγιον Όρος
https://iconandlight.wordpress.com/2017/02/25/%CE%B7-%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B1%CE%AF%CE%B1-%CE%B5%CE%AF%CF%83%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BF%CF%83%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%BF%CF%81%CF%86%CF%85%CF%81%CE%AF/

ΙΑΚΩΒΟΣ_Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης_ Порфирий (Баирактарис )Кавсокаливит_ St Porphyrios (Bairaktaris) the KapsokalyviteπολυχρονιαΑπολυτίκιον
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Ως Μήτηρ φιλεύσπλαγχνος, Χριστού του πάντων Θεού, Γερόντισσα πέφηνας, εν συμπαθεία πολλή, ημών Αειπάρθενε. Όθεν υπό την σκέπην της θερμής σου πρεσβείας, σπεύδοντες καθ’ εκάστην, ευλαβώς σοι βοώμεν· Χαίρε Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου.

Απολυτίκιον Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου .Ήχος β´.

Ως ουν επί της γης προσηύχεσο δια την ίασιν των ασθενειών ημών και την συγχώρησιν των παραπτωμάτων ημών ούτω και εν τοις ουρανοίς Πάτερ Πορφύριε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Απολυτίκιον Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου. Ήχος α´. Της ερήμου πολίτης.

Της Ευβοίας τον γόνον, Οικουμένης αγλάϊσμα, της Θεολογίας τον μύστην και Χριστού φίλον γνήσιον, Πορφύριον τιμήσωμεν, πιστοί, τον πλήρη χαρισμάτων εκ παιδός. Δαιμονώντας γαρ λυτρούται, και ασθενείς ιάται πίστει κράζοντας· δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε αγιάσαντι, δόξα τω ενεργούντι διά σού πάσιν ιάματα.

Απολυτίκιον Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου. Ήχος πλ. δ´. Ορθοδοξίας οδηγέ. (Υπό Αδαμαντίας Πιπεράκη)

Φωτός χωρίον του Θεού και χαρισμάτων του Πνεύματος έμπλεως, των ιερέων καλλονή, των μοναστών κανών ακριβέστατος, Πορφύριε σοφέ, τη διακρίσει λάμψας και θαύμασι, Πατήρ ημών όσιε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Ο Άγιος Πορφύριος Όπως Τον Έζησα – Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος


Love, worship of and craving for God, the union with Christ and with the Church is Paradise on earth. Saint Porphyrios the Kapsokalyvite

Γέννηση του Χριστού_Nativity of Christ_Рождество Христово_112349Prophet Habakkuk (Abbacum) (7th c. B.C.).
Venerables John, Heraclemon, Andrew, and Theophilus of Egypt (4th c.).
Venerable Jesse (Ise), bishop of Tsilkani in Georgia (6th c.)
St. Stephen-Urosh IV, king (1371), and St. Helen of Serbia.
Venerable Cyril of Philea (1110).
Venerable Ioannicius, monk of Devich (1430) .
New Hieromartyrs Alexis, Constantine, Nicholas, Sergius, Vladimir, John, Theodore, Nicholas, John, Nicholas, Paul, Sergius priests, Hieromartyr Danact, Cosmas,, Woman Hieromartyrs Theuromia, Tamara, Antonina, and Mary; and Virgin-martyrs Mary and Matrona (1937).
Saint Porphyrios the Kapsokalyvite of Milesi , Oropos
Icon of the Mother of God, named “Gerontissa”.

Commemorated on 2 December

Holy Elders Who Reposed on December 2nd.
Elder Ambrose Lazaris of Dadiou Monastery († 2006)
Elder Cleopas Ilie of Sihastria Monastery. († 1998)
Elder Elpidios of Nea (New) Skete, Holy Mount Athos twin brother of the Holy Martyr Filoumenos († 1983)
Elder Anastasios Koudoumas Crete († 2013)
Elder Luke “the Guestmaster” of Valaam (Schema-abbot Luke), (1965)

Saint Porphyrios the Kapsokalyvite

Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης_ Порфирий (Баирактарис )Кавсокаливит_ St Porphyrios (Bairaktaris) the Kapsokalyvite-ΠΟΡΦLove, worship of and craving for God, the union with Christ and with the Church is Paradise on earth.

We must become filled, replete with the Holy Spirit. This is where the essence of spiritual life lies. This is an art––the art of arts. Let us open our arms and throw ourselves into Christ’s embrace.

Pray to God with love and yearning. And when you repeat the prayer, “Lord Jesus Christ, have mercy on me.” Say it slowly, humbly, gently and with divine love. Pronounce the name of Christ with sweetness. Say the words one at a time: “Lord…Jesus…Christ…have mercy on me,” smoothly, tenderly, affectionally, silently, secretly, mystically, but with exaltation, with longing, with passion, without tension, force of unbecoming emphasis, without compulsion and pressure. In the way a mother speaks to the child she lovesL “my little boy…me darling girl…my little Johnny…my sweet Mary!”

We shouldn’t continue relentlessly in order to acquire what we want; rather we should leave all things to the will of God. What happens when we peruse what we want? These always increase and we are never satisfied with what we have. The more we chase after these wants the more elusive they become. If we pray for good grades next we will ask for a good job. Then it will be for a better job and so forth.
What should we ask for in our prayer?

In our prayer we should ask only for the salvation of our soul…. The secret is to ask for your union with Christ with utter selflessness, without saying “give me this” or “give me that.”… We should ask for the will of God to be done.
The enemy is our egoism.

Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης_Порфирий Кавсокаливит_St Porphyrios the Kapsokalyvite_23333ΠΟΡΦΥΡΙΟΣOnly a person who has humility receives these gifts from God; he attributes them to God and he uses them for His glory. The good, humble, devout man who loves God, deluded or led astray. He feels in his heart that he is truly unworthy, and that all those things are given to him so that he may become good, and for that reason he makes his ascetic struggle.
Our aim must be to become holy and God may then grant us additional powers. Grace does not come to those who are ego-centered. It comes only to those who are humble, selfless, and love God above all else.

To benefit others you must live in the love of God, otherwise you are unable to do good to your fellowman. You mustn’t pressurize the other person. His time will come, as long as you pray for him. With silence, tolerance and above all by prayer we benefit others in a mystical way.

Seeking Christ is the highest of goals in our Orthodox faith. There is nothing higher. ,“He is the summit of desire.” The more you give yourself to the love of Christ, the more you want to give yourself. We must love Him with all our soul, heart, strength, power and mind. We must plug our heart into His love and be united with Him. As we pursue the Way of Love we come to a point where we are united with Christ. It is at this point that satiety ceases. This is called theosis. We find ourselves in union with God and bathed in His light. We know then that nothing will ever again separate us.

Apolytikion St. Porphyrios the Kapsokalyvite – Mode 1

“The son of Evia (Euboea), the Elder of All Greeks, *
the initiate of Divine Vision and True friend of Christ. *
Porphyrios, O faithful, let us praise *
who from childhood was filled with divine gifts *
the demonized are redeemed and the sick are healed who cry out
“Glory to Him who gave His might to you! *
Glory to Him who made you Holy! *
Glory to Him, who, through you, effects cures for all.”

Kontakion St. Porphyrios the Kapsokalyvite in the Plagal of the Fourth Tone.

The most-holy temple of the Comforter,
And the beloved of the All-Pure Theotokos,
Let us praise Porphyrios from our heart,
For he loves and heals all, and protects,
And intercedes, that we be granted theosis.
Therefore, we cry out:
Hail, O Father Porphyrios.

Sermon of Saint Porphyrios about Orthodox Christian Faith


Δεν υπάρχει δύναμη ικανή να κατεδαφίσει το έργο του Θεού. Ο Πύργος της Βαβέλ δεν είναι το μοναδικό κτίσμα στην ιστορία που κατέπεσε. Πολλοί πύργοι που οικοδόμησαν ιδιώτες, με την επιθυμία να κυβερνήσουν τα πλάσματα του Θεού, το λαό του Θεού, να γίνουν δηλαδή μικροί θεοί, σκορπίστηκαν κι έγιναν καπνός. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Γέννηση του Ιησού Χριστού_ Рождество Христово_ Nativity of Christ-135533.pΜην Δεκέμβριος έχων ημέρας λα’.
Η ημέρα έχει ώρας θ’, και η νυξ ώρας ιε’.

Προφήτης Ναούμ (7ος αιώνας π.Χ.)
Ονήσιμος, Αρχιεπίσκοπος Εφέσου (περ. 107–17)
Ανανίας και Σολόχων Αρχιεπισκόποι Εφέσου. (δείτε επίσης: 2 Δεκεμβρίου)
Ιερομάρτυς Ανανίας της Περσίας (345)
Πορφύριος, Πατριάρχης Αντιοχείας (404-413)
Δίκαιος Φιλάρετος ο Ελεήμων, της Αμνίας Παφλαγονίας της Μικράς Ασίας (792)
Αντώνιος ο Νέος, ο εν Ολύμπω Κίου στη Βιθυνία (865)
Θεόκλητος Αρχιεπίσκοπος Σπάρτης και Λακεδαιμονίας (870)
Διόδωρος και Μαριανός, και οι συμμάρτυρες εν Ρώμη υπό τον Νουμεριανό (περίπου 283)
Λούκιος, Ρογάτος, Κασσιανός και Κανδίδα, μάρτυρες εν Ρώμη.
Ουρσίκινος της Μπρέσια, στην Ιταλία, έλαβε μέρος στη Σύνοδο της Σάρδικης (347)
Ιερομάρτυς Ευάσιος, πρωτοεπίσκοπος Άστις του Πιεμόντε της Ιταλίας, μαρτύρησε επί Ιουλιανού του Αποστάτη (περίπου 362)
Λεόντιος του Fréjus, στην Προβηγκία Γαλλίας, μεγάλος φίλος του Αγίου Ιωάννη Κασσιανού (περίπου 432)
Ελίγιος (Eloi, Eloy), Επίσκοπος Noyon (Νεθ.) (660)
Βιτάλιος Σιντόρενκο, διά Χριστόν σαλός και ομολογητής, ιδρυτής και ηγούμενος πολλών κρυφών Μονών, στην Τιφλίδα (=Tbilisi) Γεωργίας, από Krasnodar Ρωσίας (1992))

Εορτάζουν την 1 Δεκεμβρίου

Στίχοι
Ναούμ, τον Ελκεσαίον εκπεπνευκότα,
Έλκει πόθος με σμυρνίσαι σμύρνη λόγου.
Πρώτη εκ βιότοιο Δεκεμβρίου ώχετο Ναούμ.

Oρών προς Aντώνιον ούτος τον Mέγαν,
Kαι τοις τρόποις όμοιος ασκών ωράθη.

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΝΑΟΥΜ
Άγιος Νικόλαος Βελιμιροβιτς

Ο Ναούμ ήταν από τη φυλή του Συμεών από ένα μέρος που λέγεται Ελκός στα βάθη της Ιορδανίας. Έζησε περίπου επτακόσια χρόνια πριν από τον Χριστό και προφήτεψε την καταστροφή της Νινευή περίπου διακόσια χρόνια μετά τον Προφήτη Ιωνά. Λόγω του κηρύγματος του Ιωνά, οι Νινευίτες μετανόησαν και ο Θεός τους έσωσε και δεν τους κατάστρεψε. Με τον καιρό όμως ξέχασαν το έλεος του Θεού και πάλι διεφθάρησαν. Ο Προφήτης Ναούμ προφήτευσε την καταστροφή τους και αφού δεν υπήρχε μετάνοια, ο Θεός δεν τους λυπήθηκε. Ολόκληρη η πόλη καταστράφηκε από σεισμό, πλημμύρα και πυρκαγιά, με αποτέλεσμα να μην είναι πλέον γνωστή η τοποθεσία της. Ο Άγιος Ναούμ έζησε σαράντα πέντε χρόνια και αναπαύθηκε εν Κυρίω, αφήνοντάς μας ένα μικρό βιβλίο με τις αληθινές προφητείες του .

Το όνομα Ναούμ, ειναι εβραϊκό και στα ελληνικά θα πη παρηγορια ἤ ανάπαυση

Ναούμ Προφήτης -Prophet Nahum-f%cf%86%ce%ae%cf%84%ce%b7%cf%82-prophet-nahum-nahum-prophetΤο βιβλίο της προφητείας του αποτελείται από τρία μικρά κεφάλαια και αφορά την τύχη της πόλης Νινευή.

Κεφάλαιο πρώτο

Ο Προφήτης υπενθυμίζει την πριν από εκατό χρόνια προφητεία του Ιωνά για τη Νινεβή και κηρύττει ότι η οργή του Θεού εκδηλώνεται στον κόσμο μαζί με το έλεός του· «εκδικών Κύριος», αλλά και «Κύριος μακρόθυμος».

Ο Θεός είναι ζηλότυπος σύζυγος της Ιουδαίας. Τόση δηλαδή είναι η μυστική αγάπη Του προς τον Ισραήλ ώστε θέλει να έχει την αποκλειστικότητα στην καρδιά του.
Την Νινευή ο Κύριος την υπέμεινε για πολλά χρόνια δείχνοντας έτσι την μακροθυμία Του. περίμενε την μετάνοιά της, όμως μάταια. Ο Δίκαιος και Παντοδύναμος Θεός που ενώπιόν Του κάθε τι τρέμει, και κανείς δεν μπορεί να Του αντισταθεί, θα καταστρέψει την πάλαι ποτέ κραταιά Ασσυριακή αυτοκρατορία. Η δε καταστροφή της θα είναι ριζική και ανεπανόρθωτη. Οι Νινευίτες για χρόνια καταδυνάστευαν την Ιουδαία. Η αμαρτία τους αυτή θα είναι και η αιτία της καταστροφής της.

Κεφάλαιο δεύτερο

Μέγας στρατός οδεύει κατά της Νινευή. Η είδηση αυτή ακούγεται ως χαρμόσυνη είδηση στα αυτιά των Ιουδαίων διότι πλέον δεν θα φοβούνται πιθανότητα της Ασσυριακής εισβολής..
Πανικόβλητοι οι άρχοντες της Νινευή ετοιμάζονται για να αμυνθούν. Όμως τίποτε και κανείς δεν μπορεί να αποτρέψει το τραγικό τους τέλος. Οι εχθροί θα εισβάλλουν στην πόλη τους, τους περισσότερους θα τους φονεύσουν ενώ κάποιους θα τους οδηγήσουν αιχμάλωτους και ταπεινωμένους.

Στην Νινευή για χρόνια είχαν συγκεντρωθεί αμύθητοι θησαυροί από τις αρπαγές και τις κλεψιές που είχαν επιτύχει εναντίον άλλων βασιλείων. Τίποτα όμως δεν θα μείνει, οι εισβολείς δεν θα αφήσουν τίποτα που να μην το λεηλατήσουν. Πράγματι· οι αρχαιολόγοι κατά τις ανασκαφές της Νινευή δεν βρήκαν κανένα ίχνος πλούτου από τους περιβόητους θησαυρούς της Νινευή.

Κεφάλαιο τρίτο

Ο Προφήτης προβλέποντας την επικείμενη καταστροφή της Νινευή, την ονομάζει πόλη αιμάτων· «Ω πόλις αιμάτων, όλη ψευδής, αδικίας πλήρης».

Η Νινευή ήταν περίφημη για την σκληρότητα των κατοίκων της και τους φόνους που διέπρατταν. Δεν υπήρχε κανένα στοιχείο ηθικής στους κατοίκους της.
Όμως το τέλος τους έφτασε, ο εχθρός σύντομα θα εισβάλλει, τόσοι θα είναι αυτοί που θα φονευθούν, ώστε οι εισβολείς θα σκοντάφτουν πάνω στα πτώματα των φονευθέντων Νινευιτών.

Το πιο τραγικό όμως απ’ όλα θα είναι ότι κανείς δεν θα λυπηθεί, κανείς δεν θα συμπονέσει, κανείς δεν θα θελήσει να βοηθήσει, ή έστω να παρηγορήσει του Νινευίτες, διότι όλοι ήταν δυσαρεστημένοι μ’ αυτούς.

«Χριστὸς Κύριος τοις υπομένουσιν αυτόν εν ημέρα θλίψεως και γινώσκων τους ευλαβουμένους αυτόν και εν κατακλυσμοίς πορείας συντέλειαν ποιήσεται τους επεγειρομένους, και τους εχθρούς αυτού διώξεται σκότος» (Ναούμ, Α΄ 7-8). Δηλαδή, ο Κύριος είναι ευεργετικός για εκείνους που μένουν κοντά Του στις ημέρες των θλίψεών τους. Γνωρίζει ο Κύριος και περιβάλλει με συμπάθεια εκείνους που Τον σέβονται. Εναντίον όμως των αμαρτωλών, που αλαζονικά με κάθε είδους αμαρτία εγείρονται εναντίον Του, θα ορμήσει σαν κατακλυσμός για να τους εξαφανίσει τελείως. Θα καταδιώξει τους εχθρούς Του και θα τους κυριεύσει το σκοτάδι του θανάτου.

https://orthodoxoiorizontes.gr/Palaia_Diathikh/Naoum/Naoum.htm

***

Γέννηση του Ιησού Χριστού_ Рождество Христово_ Nativity of Christ-icon112252_8660134380229257224_nΕκατό χρόνια πριν από το Ναούμ, με εντολή του Θεού κήρυξε μετάνοια στη Νινεβή ο προφήτης Ιωνάς. Τότε, επειδή μετανόησαν οι Νινεβίτες, η πόλη δεν καταστράφηκε, αλλά τώρα, λίγα χρόνια μετά την προφητεία του Ναούμ, η Νινεβή καταστράφηκε ολοκληρωτικά από τους Βαβυλώνιους. Η Νινεβή ήταν η πρωτεύουσα των Ασσυρίων, μία πόλη τότε με ένα εκατομμύριο κατοίκους και με μία από τις μεγαλύτερες και σπουδαιότερες βιβλιοθήκες του αρχαίου κόσμου…

Στα δύσκολα χρόνια του ισραηλιτικού λαού, ο Θεός κάλεσε ωρισμένους ανθρώπους, που τους έστειλε να κηρύξουν στο λαό μετάνοια και επιστροφή… Οι Προφήτες βλέπουν εξωκόσμια οράματα και κρίνουν τα ιστορικά γεγονότα της εποχής των και την πολιτική και κοινωνική κατάσταση του Ισραήλ από τη σκοπιά του θείου νόμου. Η γλώσσα τους είναι συμβολική και η αλήθεια μες από τις προφητείες βγαίνει αινιγματική, περιμένοντας έναν καιρό στα κατοπινά χρόνια, για να ξεδιαλυθή. Ο Προφήτης δεν εξηγεί, αλλά σημαίνει και προμηνάει ο,τι θα βρη την εκπλήρωσή του στο πρόσωπο και το έργο του Μεσσία. Το Άγιον Πνεύμα λαλεί στις Γραφές «διά των Προφητών» και προμηνάει «τα εις Χριστόν παθήματα και τας μετά ταύτα δόξας». Η προφητεία του Ναούμ τις παραμονές της καταστροφής της Νινευή είναι η κραυγή των βασανισμένων του κόσμου για δικαιοσύνη. Αμήν.
Διονύσιος Ψαριανός (Μητροπολίτης Σερβίων καί Κοζάνης)

***

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ἰησοῦς Χριστὸς_Jesus-Christ_Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon5_christ-the-new-adam_bΕκείνος που πιστεύει πως ο κόσμος αυτός είναι ένα από τα θαύματα του Θεού, όπως κι ο ίδιος, ερευνά πάντα τους τρόπους της θείας πρόνοιας, παρατηρώντας με δέος την άπειρη σειρά των θαυμάτων. Τέτοιος άνθρωπος μπορεί να μιλήσει όπως ο απόστολος Παύλος: «Εγώ εφύτευσα, Απολλώ επότισεν, αλλ’ ο Θεός ηύξανεν· ώστε ούτε ο φυτεύων εστί τι ούτε ο ποτίζων, αλλ’ ο αυξάνων Θεός» (Α’ Κορ. γ’ 6-7). Κάποια ανάλογη σκέψη εκφράζεται με μια παροιμία που υπάρχει σε πολλούς λαούς: «Ο άνθρωπος προτείνει, μα ο Θεός ρυθμίζει».

Ο άνθρωπος προτείνει σχέδια, ο Θεός τ’ αποδέχεται ή τ’ απορρίπτει. Ο άνθρωπος κάνει σκέψεις, λέει λόγια και πράττει έργα· ο Θεός είτε τα υιοθετεί είτε όχι. Τί υιοθετεί ο Θεός; Αυτά που είναι δικά Του, που προέρχονται από Εκείνον. Ό,τι δεν είναι δικό Του, δεν προέρχεται από Εκείνον, το απορρίπτει. «Εάν μη Κύριος οικοδομήση οίκον, εις μάτην εκοπίασαν οι οικοδομούντες» (Ψαλμ. ρκστ’ 1). Όταν οι «οικοδομούντες» οικοδομούν στο όνομα του Θεού, θα φτιάξουν παλάτι, ακόμα κι αν τα χέρια τους είναι αδύνατα και τα υλικά τους φτωχά. Αν όμως οι οικοδομούντες χτίζουν στο δικό τους όνομα, αδιαφορώντας για το Θεό, το έργο των χεριών τους θα πέσει, όπως έγινε με τον πύργο της Βαβέλ.

Ο Πύργος της Βαβέλ δεν είναι το μοναδικό κτίσμα στην ιστορία που κατέπεσε. Υπήρχαν και πάρα πολλοί άλλοι πύργοι, που οικοδομήθηκαν από εγκόσμιους κυβερνήτες, στην επιθυμία τους να μαζέψουν όλα τα έθνη κάτω από μια οροφή – τη δική τους – και κάτω από ένα χέρι – το δικό τους. Πολλοί πύργοι πλούτου, δόξας και μεγαλείου που οικοδόμησαν ιδιώτες, με την επιθυμία να κυβερνήσουν τα πλάσματα του Θεού, το λαό του Θεού, να γίνουν δηλαδή μικροί θεοί, σκορπίστηκαν κι έγιναν καπνός. Οι πύργοι που έχτισαν όμως οι απόστολοι κι οι άγιοι, καθώς κι άλλοι θεάρεστοι άνθρωποι, δεν σκορπίστηκαν. Πολλές βασιλείες που δημιούργησε η ματαιότητα των ανθρώπων, έπεσαν και διαλύθηκαν σαν σκιά. Η αποστολική Εκκλησία όμως ζει ως σήμερα και θα στέκεται όρθια πάνω στους τάφους πολλών από τις σημερινές βασιλείες. Τα παλάτια του Ρωμαίου Καίσαρα, που πολέμησε την Εκκλησία, έγιναν στάχτη. Τα χριστιανικά σπήλαια κι οι κατακόμβες όμως παραμένουν μέχρι σήμερα. Εκατοντάδες βασιλιάδες κι αυτοκράτορες κυριάρχησαν στη Συρία, στην Παλαιστίνη και την Αίγυπτο. Τα μόνα που έχουν απομείνει από τα μαρμάρινα παλάτια τους είναι μερικές μαρμαρένιες πλάκες σε μουσεία. Τα μοναστήρια και τα ησυχαστήρια όμως που έχτισαν την ίδια εποχή άνθρωποι της προσευχής και ερημίτες μέσα σε χαράδρες και σε αμμουδερές ερήμους, στέκονται όρθια μέχρι σήμερα κι αναδίδουν την ευωδία των προσευχών και του θυμιάματος που ανεβαίνει στο Θεό εδώ και δεκαέξι ή δεκαεπτά αιώνες. Δεν υπάρχει δύναμη ικανή να κατεδαφίσει το έργο του Θεού. Τα ειδωλολατρικά παλάτια κι οι πόλεις καταστρέφονται, τα παραπήγματα του Θεού όμως παραμένουν όρθια. Αυτό που κρατά το δάχτυλο του Θεού στέκεται πιο σταθερά από εκείνο που κρατά ο Άτλας στους ώμους του.

(Απόσπασμα από το βιβλίο «ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟ Β’ – ΟΜΙΛΙΕΣ Ε’ Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Κυριακή Α’ Λουκᾶ: Ἡ μεγάλη ψαριά », Επιμέλεια – Μετάφραση: Πέτρος Μπότσης, Αθήνα 2013)

***

Ο Γέροντας Βιτάλιος (Σιδόρενκο):

Βιτάλιος (Sidorenko) της Γεωργίας_Vitaly (Sidorenko) of Glinsk and Tbilisi-Схиархимандрит Виталий (Сидоренко)d7HvQMXdIEEΟ θαυμάσιος αυτός άνθρωπος, πυρπολήθηκε από την αγάπη προς τον Θεό και περισσότερο από όλα προσπαθούσε να υπηρετεί μόνο Εκείνον, στον οποίο έδωσε όλο τον εαυτό του.
Με την γεμάτη αυταπάρνηση αγάπη του δούλευε αυτός στα χωράφια του Κυρίου και καλλιεργούσε τα λεπτά βλαστάρια των πολύτιμων ανθρώπινων ψυχών, προστατεύοντάς τα από τον μεσημεριανό καύσωνα, με την σκιά του και από την χειμωνιάτικη παγωνιά, με την ζεστασιά της αναπνοής του.

Η ταπείνωση ήταν η κυριώτερη αρετή του, την οποία ο πατήρ Βιτάλιος άκρως απέκτησε, και η αρετή αυτή προκαλούσε θαυμασμό και έκπληξη στο περιβάλλον του Γέροντα. Γι’ αυτήν μάλλον και εδόθηκε σ’ αυτόν η χάρη του Αγίου Πνεύματος, για την οποία απόδειξη είναι η γεμάτη αυταπάρνηση αγάπη του προς τον Θεό και τους ανθρώπους. Είναι αδύνατο να καθορίσει κανείς εξακριβωμένα πόσες ακόμα άλλες αρετές έκρυβε μέσα του αυτό το δοχείο του Αγίου Πνεύματος. Αυτό είναι γνωστό μόνο σ’ Εκείνον, στον Οποίον αφιέρωσε όλη την ζωή του. Ο πατήρ Βιτάλιος Τον ακολούθησε, κρατώντας τον σταυρό του.

Ο πολυέλεος Θεός μας, θέλοντας την σωτηρία κάθε ψυχής και ξεσκεπάζοντας την δολιότητα της ψεύτικης ταπείνωσης άφησε κάποιους ανθρώπους στην πονηρή σκέψη τους να καταστρέψουν τον νεαρό ασκητή. Οι ζηλόφθονοι τον χτύπησαν στο κεφάλι του, τον έβαλαν σε ένα μεγάλο τσουβάλι και κρυφά, καλυπτόμενοι από το σκοτάδι, τον πέταξαν σε μια άβυσσο. Πέρασε λίγη ώρα και στην μονή ήρθαν, κάποιοι κυνηγοί κουβαλώντας μαζί τους καταπληγωμένο αλλά ζωντανό τον μάρτυρά μας. Όταν ο Γέροντας συνήλθε του ζήτησαν να δείξει τους δράστες. Αυτός όμως απάντησε ότι δεν θυμάται τα πρόσωπά τους. Η συμπεριφορά του συγκίνησε βαθιά τους κακούργους και αυτοί μετάνοιωσαν πραγματικά και άρχισαν μια ενάρετη ζωή….

«Σ᾿ όλη την ζωή μας πρέπει να μαθαίνουμε την ταπείνωση»

«Όλους να αγαπάς, όλους να έχεις σαν αγίους, να κατακρίνεις τον εαυτό σου και με δάκρυα να εργάζεσαι το θέλημα του Κυρίου μας».

Γέροντας Βιτάλιος (Sidorenko) της Γεωργίας, για τα δεινά του κόσμου φταίει ο καθένας μας, φταίνε οι αμαρτίες μας.
https://iconandlight.wordpress.com/2020/11/30/%ce%b3%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%82-%ce%b2%ce%b9%cf%84%ce%ac%ce%bb%ce%b9%ce%bf%cf%82-sidorenko-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b3%ce%b5%cf%89%cf%81%ce%b3%ce%af%ce%b1%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b1/

Απολυτίκιον
Ήχος β’.

Του Προφήτου σου Ναούμ την μνήμην, Κύριε εορτάζοντες, δι᾽ αυτού σε δυσωπούμεν· Σώσον τας ψυχάς ημών.

Έτερον Απολυτίκιον
Ήχος γ’. Θείας πίστεως.

Νόμω έλαμψας, προαναγγέλλων, τας της χάριτος, Ναούμ Προφήτα, ομωνύμως παρακλήσεις εν Πνεύματι· δι’ ων ο Λόγος ουσίαν την βρότειον, επιφανείς τοις ανθρώποις κατηύφρανεν όθεν πρέσβευε, Τριάδι τη πανοικτίρμονι, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Απολυτίκιον
Ήχος γ’. Θείας πίστεως.

Θείας πίστεως περιουσία, διεσκόρπισας τοις δεομένοις τον προσιόντα σοι πλούτον, Φιλάρετε· και ευσπλαχνία κοσμήσας τον βίον σου, τον χορηγόν του ελέους εδόξασας· Ον ικέτευε δοθήναι τοις ευφημούσι σε ρανίδα οικτιρμών και θείον έλεος.

Κοντάκιον
Ήχος δ’. Επεφάνης σήμερον.

Ως πυρσός ακοίμητος Ναούμ Προφήτα, φρυκτωρείς εν πέρασι, δι’ αινιγμάτων ιερών, την των μελλόντων αλήθειαν, ων τας εκβάσεις ορώντες τιμώμέν σε.

Κάθισμα
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.

Αμιγή χαρακτήρων των κάτω ένδοξε, συ τον νούν κεκτημένος, του θείου Πνεύματος, καθαρώτατον Ναούμ δοχείον γέγονας, τας ελλάμψεις τας αυτού, εισδεχόμενος λαμπρώς, και πάσι διαπορθμεύων· διό σε εκδυσωπούμεν, υπέρ ειρήνης του κόσμου πρέσβευε.

Μεγαλυνάριον

Φρόνημα ουράνιον αισχηκώς, ουρανίου δόξης, εχρημάτισας θεωρός,βίω τε τον λόγον, Ναούμ επισημαίνων· διό σε ως Προφήτην, θείον γεραίρομεν.

Χαίροις των πενήτων ο προμηθεύς, και των δυστυχούντων, αντιλήπτωρ και βοηθός· χαίροις ο εν οίκτω, τον Λόγον θεραπεύσας, Φιλάρετε τρισμάκαρ, Δικαίων σύσκηνε.