iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Φυλάξου πολύ να μην κατηγορείς κανέναν απολύτως, να μην περιφρονείς, Όλους να τους δέχεσαι σαν τον Χριστό. Γίνε ταπεινός και συντετριμμένος στην καρδιά, ώστε να ποθήσει το Άγιο Πνεύμα να κατοικήσει μέσα σου. Τότε πραγματικά θα ζεις συντροφιά με τον Χριστό. Άγιος Νήφων ο Κωνσταντιανής

Μωϋσής Προφήτης_Prophet Moses the God-seer_burning bush-Моисей пророк Икона_Byzantine Orthodox icon_βάτος_Σινά 8508_3-2010

Τῇ ΚΕ'(25η) τοῦ μηνός Σεπτεμβρίου, Μνήμη τῆς Ὁσίας Μητρὸς ἡμῶν Εὐφροσύνης, θυγατρὸς Παφνουτίου τοῦ Αἰγυπτίου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Παφνουτίου, τοῦ πατρὸς αὐτῆς.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Ὁσιομάρτυρος Παφνουτίου καὶ τῶν μετ’ αὐτοῦ 546 ὁσιομαρτύρων μοναχῶν ἐν Τέντυρα τοῦ Νείλου τῆς Ἄνω Αἰγύπτου (303)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ ἀνάμνησις τοῦ μεγάλου σεισμοῦ ἐν Κωνσταντινουπόλει τῷ 447, ἐν ᾗ τελεῖται ἡ ἐν ἀέρι ἁρπαγὴ τοῦ παιδὸς καὶ τοῦ θαύματος τοῦ Τρισαγίου, ἐπὶ τῆς βασιλείας Θεοδοσίου Β’ τοῦ Νέου καὶ Πρόκλου Πατριάρχου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν Ἁγίων μαρτύρων Παύλου, Τάττης, καὶ τέκνων αὐτῶν Σαβινιανοῦ, Μαξίμου, Ῥούφου καὶ Εὐγενίου τῶν ἐν Δαμασκῷ μαρτυρησάντων (4ος αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ Ἁγίες Αὐρηλία καὶ Νεομισία ὁμολογήτριες ἐν Capua Ἰταλίας καὶ ἀναπαυόμενες ἐν Macerata Ἰταλίας, ἐκ Μικράς Ἀσία
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν Ἁγίων Βυζατηνοῦ καὶ Βισκόρου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ἁγίου Θεοφίλου, ἀρχιεπισκόπου Ἐφέσσου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ ἅγιος Ἀρσένιος Καθολικὸς τῆς Γεωργίας, ὁ Μέγας (887)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ ἅγιος Γεώργιος Τσκοντιντέλι, ὁ Γεωργιανός, Ἐπίσκοπος Τσκοντίντι τῆς Γεωργίας (11ος αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου
Σεργίου τοῦ Ῥαδονὲζ τοῦ θαυματουργοῦ τῆς Ῥωσίας (1392)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ Ὁσία Εὐφροσύνη τοῦ Σούζνταλ, θυγατέρα Ἁγίου Μιχαὴλ ἡγεμόνος τοῦ Τσερνιγκώφ (1250)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ Ὁσία Δοσιθέα ἡ ἔγκλειστη, τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου, ἡ καθοδηγήσασα τὸν Ὅσιον Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ (1776)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ ἅγιος νεομάρτυς Ἀλέξιος ὁ διά Χριστὸν σαλὸς τοῦ Ἔλνατ Ῥωσίας, ἐν πολλαῖς βασάνοις ἐν τῇ φυλακῇ ὑπὸ τῶν μπολσεβίκων ὑπωπιασθείς, ἐτελειώθη ἐν ἔτει 1985

Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος (Σαχάρωφ) του Έσσεξ

Πλησιάζουμε το Θεό σαν οι ελεεινότεροι από τους αμαρτωλούς. Κατηγορούμε τον εαυτό μας για όλα τα πράγματα. Δεν σκεφτόμαστε τίποτα. Δεν αναζητούμε τίποτα, παρά συγχώρηση και έλεος. Καταδικάζουμε τον εαυτό μας σαν άξιο της κολάσεως. Και σ’ αυτή την κατάσταση συνεχίζουμε. Παρακαλούμε το Θεό να μας βοηθήσει να μην πικράνουμε το Άγιο Πνεύμα με τα πάθη μας, να μην βλάψουμε τον αδελφό μας. Δεν περιμένουμε εξαιρετικά χαρίσματα από ψηλά. Με όση δύναμη έχουμε προσπαθούμε να συλλάβουμε και να εφαρμόσουμε τις εντολές του Χριστού, ζώντας σύμφωνα με αυτές. Τον παρακαλούμε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ Θεού, ελέησον με τον αμαρτωλόν». Ο Θεός ακούει αυτήν την ευγενή προσευχή και βιάζεται για τη σωτηρία μας. «Και έσται πας, ός αν επικαλέσηται το όνομα Κυρίου, σωθήσεται» (Ιωήλ 2,32).

***

Από τον βίο του αγίου Αλεξίου του Έλνατ, του δια Χριστόν σαλού

Αλέξιος του Ελνάτ ο δια Χριστόν σαλός_блж.мученик Алексей Елнатский Христа ради юродивый Blessed Alexis of Elnatp1at3b466cln01sc01fnqd4d1nht3Ο Άγιος Αλέξιος διαισθανόταν ότι ένας επικείμενος κίνδυνος ήταν προ των πυλών.

Έφτασε ο Μάρτιος του 1917 και η Ρωσία άρχισε να δέχεται το πρώτο ταρακούνημα από το προεπαναστατικό κίνημα. Στα χωριά δεν υπήρχαν κάποιες κρατικές αρχές για να βάζουν μια τάξι. Οι κάτοικοι συγκεντρώνονταν στις τοπικές συνελεύσεις αγροτών για ν᾿ αποφασίσουν πάνω σε θέματα που τους αφορούσαν. Στο χωριό του Αλεξίου οι κάτοικοι τον επέλεξαν ως πρόεδρο της κοινότητός τους. Με το που έγινε πρόεδρος ο Αλέξιος δεν άλλαξε καθόλου τις συνήθειες που είχε μέχρι τότε· προσευχόταν πολύ και συμμετείχε στις ακολουθίες της Εκκλησίας. Ακόμη κι όταν έπρεπε ν᾿ αποφασίση για κάτι, δεν έφευγε από την εκκλησία αλλά παρέμενε μέσα προσευχόμενος μέχρι να πάρη κάποια πληροφορία. Παρέμεινε πρόεδρος μόνο ένα χρόνο, γιατί κάποιος άλλος τοποθετήθηκε στη θέσι του από τις αρχές κ᾽ έτσι ο Αλέξιος σταμάτησε να έχη επαφές με τον κόσμο και κλείστηκε στο κελλί του, αφιερώνοντας όλο του τον χρόνο στην προσευχή και στη νηστεία. Έτσι πέρασαν εννιά χρόνια.

Το 1928 επέλεξε να βαδίση τον δύσκολο δρόμο της σαλότητας…. Εκείνη την εποχή δεν περνούσε από το μυαλό κανενός χωρικού ότι θα μπορούσε κάποιος να εξοριστή χωρίς να είνε ένοχος. Όμως ο όσιος πήγαινε στους χωρικούς που θα εξωρίζονταν και τους προειδοποιούσε.
Οι χωρικοί άρχισαν να συνηθίζουν τις εκκεντρικότητες του Αλεξίου, αλλά μια μέρα εμφανίστηκε γυμνός σε δύο υποδηματοποιούς, τον Αλέξανδρο Σταπάνοβιτς και τον Δημήτριο Ιβάνοβιτς, κάτι που τους έκανε όλους να απορρήσουν. Μετά από λίγο καιρό, ήρθαν στο χωριό αντιπρόσωποι της κυβερνήσεως και κατέσχεσαν όλη την περιουσία των δύο υποδηματοποιών, μέχρι το τελευταίο ρούχο, αφήνοντάς τους γυμνούς δίπλα από τα σπίτια τους που δεν τους ανήκαν πλέον.

Άλλες φορές ο άγιος πήγαινε σε κάποια χωριά κι άρχιζε να μετρά τα σπίτια, δίνοντας ένα νούμερο άσχετο με το πραγματικό εμβαδόν των σπιτιών. Οι κάτοικοι τον έβλεπαν και γελούσαν. Μετά από λίγο καιρό όμως οι ιδιοκτήτες αυτών των σπιτιών συλλαμβάνονταν και φυλακίζονταν για τόσα χρόνια όσο ο Αλέξιος έλεγε ότι ήταν το εμβαδόν των σπιτιών τους.

Κάποια άλλη φορά ο Αλέξιος εμφανίστηκε στην αδελφή του Άννα. Μάζεψε κάποια πράγματα και τα έβαλε πάνω στο τραπέζι. Όταν το τραπέζι γέμισε, φόρεσε το καπέλλο του κ᾽ έφυγε. Η Άννα σκέφτηκε ότι ίσως ήταν κάποιο σημάδι, έτσι έκρυψε αυτά τα πράγματα κάπου μακριά κι όταν της πήραν όλα της τα υπάρχοντα, τα μόνα που είχε ήταν όσα είχε κρύψει.

Πολλές φορές οι αρχές τον είχαν συλλάβει, στέλνοντάς τον σε ψυχιατρική κλινική, αλλά εκεί οι γιατροί δεν μπορούσαν να διαγνώσουν κάποια ψυχική πάθησι, κ᾽ έτσι τον άφηναν ελεύθερο.

Πλησίαζε η επέτειος των 20 ετών από την πτώσι του Ρωσικού κράτους και οι συλλήψεις συνεχίζονταν. Ο Αλέξιος γνώριζε, ότι αυτή τη φορά δεν θα διαφύγη τη σύλληψι και το θάνατο… Εκείνα τα χρόνια οι φυλακές ήταν γεμάτες από ιερείς, μοναχούς, ασκητάς, πιστούς άντρες και γυναίκες, ακόμη και παιδιά. Ανάμεσά τους όμως ήταν και κομμουνισταί, που είχαν καταληστέψει το κράτος, άγριοι κακοποιοί και φονιάδες. Όλοι αυτοί βρίσκονταν ανακατεμένοι στα ίδια κελλιά. Ο Αλέξιος, παρ᾿ όλο που ήταν μαζί με εγκληματίες, δεν παρέλειπε να προσεύχεται νύχτα και μέρα. Κανείς δεν γνώριζε πότε κοιμάται η αν έτρωγε, διότι όλα τα έδινε στους συγκρατουμένους του.
Επειδή δεν εύρισκαν κάποια κατηγορία εναντίον του, χρησιμοποίησαν βασανιστήρια κ᾽ έτσι τον έβαλαν να σταθή ξυπόλητος πάνω σε μια σόμπα που έκαιγε.

Σύντομα στη φυλακή διαδόθηκε η φήμη, ότι ανάμεσά τους υπάρχει ένας άγιος, κ᾽ έτσι ο υπεύθυνος της φυλακής τον πλησίασε μια μέρα και τον ρώτησε•
Όλοι σε αποκαλούν άγιο. Τι έχεις να πης γι᾿ αυτό;
–Τι είδους άγιος είμαι εγώ; είμαι ένας αμαρτωλός και απλός άνθρωπος.
–Σωστά, απάντησε ο υπεύθυνος, εμείς δεν βάζουμε αγίους στη φυλακή, κάτι θα έκανες για να ᾿σαι εδώ. Γιατί λοιπόν σε έφεραν εδώ;
–Επειδή αυτό είνε αρεστό στο Θεό, απάντησε με πραότητα ο Αλέξιος.
Λίγα λεπτά σιγής ακολούθησαν όταν ο Αλέξιος είπε•
–Γιατί μιλάς τώρα σ᾿ εμένα, ενώ αυτή τη στιγμή στο σπίτι σου υπάρχει μια μεγάλη συμφορά;
Ο υπεύθυνος των φυλακών ξαφνιάστηκε, αλλά δεν πήγε αμέσως στο σπίτι του. Όταν επέστρεψε, βρήκε τη γυναίκα του κρεμασμένη. Από κείνη τη στιγμή προσπάθησε πολλές φορές να ελευθερώση τον Αλέξιο, αλλά δεν ήταν θέλημα Θεού.

Μετά από πολλά βασανιστήρια ο Αλέξιος κοιμήθηκε εν Κυρίω στο αναρρωτήριο των φυλακών. Μετά από 13 μέρες το σώμα του παραδόθηκε στους συγγενείς του να το θάψουν. Θάφτηκε στο παλιό κοιμητήριο του Κίνεσμα και στις 25 Σεπτεμβρίου του 1985 το άφθαρτο λείψανο του οσίου Αλεξίου μεταφέρθηκε στην εκκλησία της πόλεως Ζάρκι.
[από το περιοδικό «Orthodox Word», τ. 286 Σεπτ.-Οκτ./2012 του αρχιμανδρίτου Δαμασκηνού Orlovsky – μετάφρασις• ι. μονή Αγίου Αυγουστίνου Φλωρίνης]

***

αββάς Ιωάννης ο Σαββαΐτης του Σινά

Ασκητές ΕΡΗΜ 000074191. Ας ακούσουμε πόση διάκριση απέκτησε ο όσιος εξ αιτίας της τελείας υπακοής του. Όταν βρισκόταν στην μονή του αγίου Σάββα προσήλθαν τρεις νέοι μοναχοί, θέλοντας να γίνουν μαθητές του. Τους δέχθηκε αμέσως και τους φιλοξένησε με χαρά, θέλοντας να τους ξεκουράσει από τον κόπο της οδοιπορίας. Μετά την τρίτη ημέρα τους λέγει ο γέροντας· «Επειδή εγώ, αδελφοί, είμαι εκ φύσεως άνθρωπος πόρνος, δεν μπορώ να δεχθώ κανέναν από σας». Εκείνοι όμως δεν σκανδαλίσθηκαν, γιατί γνώριζαν την αρετή του γέροντα. Επειδή λοιπόν πολύ τον παρακάλεσαν και δεν κατόρθωσαν να τον μεταπείσουν, πέφτουν στα πόδια του και τον παρακαλούν να τους ορίσει τουλάχιστον πως και που πρέπει να μονάσουν.
2. Υποχώρησε λοιπόν ο γέροντας και γνωρίζοντας ότι δέχονται την συμβουλή του με ταπείνωση και υπακοή, λέγει στον ένα · «Εσένα, παιδί μου, θέλει ο Κύριος να καθίσεις σε ησυχαστικό τόπο με υποταγή σε πνευματικό πατέρα». Λέγει και στον δεύτερο· «Πήγαινε, πούλησε τα θελήματά σου και δωστα στον Θεό και σήκωσε τον σταυρό σου και υπόμεινε μέσα σε συνοδεία και κοινόβιο αδελφών και ασφαλώς θα έχεις θησαυρό στους ουρανούς». Ύστερα λέγει στον τρίτο· «Ταύτισε με την αναπνοή σου το λόγο που λέγει· «Αυτός που θα υπομένει ως το τέλος θα σωθεί» και φύγε, αν είναι δυνατόν μην αφήσεις να υπάρξει πιο ελεγκτικός και απότομος άνθρωπος απ’ αυτόν που θα κάνεις δάσκαλό σου στην πνευματική ζωή και με καρτερία πίνε καθημερινά τον μυκτηρισμό και τον χλευασμό σαν μέλι και γάλα». Κι ο αδελφός είπε στον μεγάλο Ιωάννη· «Αν όμως αυτός ζει με αμέλεια , πάτερ, τι να κάνω;». Κι ο γέροντας είπε· «Ακόμα κι αν τον δεις να πορνεύει, να μην φύγεις, αλλά να λες μέσα σου· «Φίλε, ήλθες για να κρίνεις;» Και τότε θα δεις να εξαφανίζεται η υπερηφάνεια και να μαραίνεται η πύρωση της σαρκός».
Γεροντικό του Σινά και «Κλίμαξ», Λόγος τέταρτος περί υπακοής, 113 

***

Άγιος Νήφων ο Κωνσταντιανής

Κάποτε που ήταν στην εκκλησία της Θεοτόκου το Χαλκοπρατίου, τον πλησίασε ένα πολύ ενάρετο παιδί που έτρεχε πάντα ακούραστο στις ιερές ακολουθίες.

-Πάτερ, τον ρώτησε, τι να κάνω για να κερδίσω τη σωτηρία;

-Εσύ παιδάκι μου, είσαι μια αγνή ψυχή. Πως ζητάς ν’ ακούσεις σωτήριο λόγο από ένα γέρο που σάπισε στην αμαρτία;

-Ο λόγος του Θεού, πάτερ, λέει: «Επερώτησον τον πατέρα σου και αναγγελεί σοι». Γι’ αυτό κι εγώ ζητάω να ακούσω από σένα ένα καλό λόγο. Μη με περοφρονήσεις, λοιπόν, τον ανάξιο.

-Τι σκέπτεσαι; Να γίνεις μοναχός ή να ευαρεστήσεις στον Θεό ακολουθώντας τη συνήθη ζωή;

Τον ρώτησε τότε ο άγιος.

-Σκέπτομαι, Πάτερ, να γυμνασθώ πρώτα μέσα στη ζωή και μετά ό, τι θέλει ο Θεός.

Αβραάμ πατριάρχης_Abraham_ Жертвоприношение Авраам73132504_YAvlenie_Svyatoy_Troicuy_sv_AvraamuΑν θέλεις, παιδί μου, να κατοικήσεις ανάμεσα στους ανθρώπους, οφείλεις να προσέξεις τα εξής: Να μην κατηγορείς κανέναν απολύτως, να μην κοροϊδεύεις, να μην οργίζεσαι, να μην περιφρονείς. Φυλάξου πολύ να μη λες «ο τάδε ζει ενάρετα ή ο δείνα άσωτα», διότι αυτό ακριβώς είναι το «μη κρίνετε». Όλους να τους βλέπεις με το ίδιο μάτι, με την ίδια διάθεση, με την ίδια σκέψη, με απλή καρδιά, να τους δέχεσαι σαν τον Χριστό.

Μην ανοίξεις τ’ αυτί σου σε άνθρωπο που κατακρίνει. Ούτε, πολύ περισσότερο, να ευχαριστείσαι και να συμφωνείς με όσα λέει. Αλλά να κρατάς το στόμα σου κλειστό. Να είσαι δηλαδή αργός στα λόγια και επιμελής στην προσευχή. Αλλά ούτε κι αυτόν τον ίδιο που κατακρίνει να τον καταδικάσεις μέσα σου. Κάνει βέβαια κάτι κακό. Αλλά εσύ να βλέπεις τα δικά σου ελαττώματα και να κατηγορείς τον εαυτό σου μόνο.

-Αυτά που μου είπες, πάτερ, παρατήρησε το παιδί, είναι για τους φτασμένους αγωνιστές. Πως όμως εγώ ο μηδαμινός θα μπορέσω να φτάσω ως εκεί, για να ευαρεστήσω στον Θεό;

Η νεότητα, παιδί μου, αν έχει ταπείνωση και αγνότητα, αρκεί. Δεν της ζητάει τίποτα άλλο ο Θεός. Γι’ αυτό, παλικάρι μου, να είσαι αγνός και ταπεινός. Βάζε τον εαυτό σου κάτω απ’ όλους. Τότε πραγματικά θα ζεις συντροφιά με τον Χριστό.

Αγωνίσου επίσης να μη φαντάζεσαι με το νου σου ότι έφτασες στα μέτρα των αγίων, αλλά να λες συνεχώς: «Ξέρεις, ψυχή μου, ότι ξεπεράσαμε στις αμαρτίες και τους δαίμονες και μέχρι τώρα δεν κάναμε καμία καλή πράξη για τον Θεό; Αλλοίμονο μας, ταλαίπωρη! Τι θα γίνουμε την ημέρα της κρίσεως;»

Για αυτό να θεωρείς την προσευχή σου, παιδί μου, όλο τον καιρό της ζωής σου, σαν του χειρότερου αμαρτωλού. Διότι τότε αμαρτάνουμε χειρότερα, όταν νομίζουμε ότι η προσευχή μας είναι άγια και καθαρή. Άλλωστε και αν ακόμη κάνει κανείς σημεία και τέρατα, πρέπει να θεωρεί τον εαυτό του αναπολόγητο, γιατί οπωσδήποτε θα αμαρτάνει στην προσευχή με τα εσωτερικά σκιρτήματα της καρδιάς ή και με τους απρόσεκτους λογισμούς. (Δηλαδή, όταν άλλα λέει το στόμα κι αλλού τρέχει ο νους). Γι’ αυτό θυμήσου να λες πάντα τούτα τα λόγια: «εκ τών κρυφίων μου καθαρισόν με καί από αλλοτρίων φείσαι του δούλου σου».

Πρέπει ακόμη να έχεις και τούτο υπ’ όψη σου: Ποτέ να μην ευχαριστείσαι με τα καλά σου έργα ούτε να ξεθαρρεύεις εξ αιτίας τους.

Δεν ξέρεις, αν είναι αρεστά ή αποκρουστικά στο Θεό. Για αυτό καλύτερα να έχεις το θάρρος σου σ’ Εκείνον και στη δύναμη του, λογαριάζοντας τον εαυτό σου ανώφελο χώμα. Αχ, παιδί μου, πόσες αμαρτίες κάνουμε και δεν τις ξέρουμε!

Όταν δεις τους συνανθρώπους σου να σφάλλουν, εσύ να τα βάζεις με τον εαυτό σου. Κι αν κανείς σε βρίσει, σε κατακρίνει ή σε περιφρονήσει, έστω και μέχρις εξευτελισμού, ταπείνωσε τον λογισμό σου και κατάκρινε και συ ο ίδιος τον εαυτό σου σαν αμαρτωλό και ανάξιο να ζει!… Ε, μ’ όλ’ αυτά θα έρθει η διόρθωση και η σωτηρία.

Τότε ο νέος τον ξαναρώτησε:

-Πάτερ, πως μπορεί ο άνθρωπος να νικάει κάθε πειρασμό του διαβόλου;

Η νίκη σε κάθε πειρασμό είναι η σιωπή και η ταπείνωση. Όλα τα έργα του ταπεινόφρονος είναι γνωστά στον Θεό και επαινετά από τους αγγέλους του. Γι’ αυτό είναι φρικτά και φοβερά στους δαίμονες. Γίνε, λοιπόν, ταπεινός και συντετριμμένος στην καρδιά, ώστε να ποθήσει το Άγιο Πνεύμα να κατοικήσει μέσα σου και να σου δώσει έτσι δύναμη ν’ αποκρούσεις κάθε βιοτική μέριμνα. Γιατί διαβλέπω ότι αυτή περισσότερο σε απομακρύνει από το δρόμο του Θεού απασχολώντας σε με ανώφελα πράγματα. 

Προσευχή_prayer_proseyhi_Молитва_95ffb4a9d1e2Αυτά δεν θα μας ωφελήσουν σε τίποτε, παιδί μου, την ημέρα της Κρίσεως. Δεν μας έστειλε ο Κύριος σε τούτη τη ζωή, για να πνίξουμε τον εαυτό μας μέσα στις μέριμνες και τις υπερβολικές φροντίδες δελεαζόμενοι απ’ τον διάβολο- μη γένοιτο! Καλυτέρεψε ολόκληρο τον εαυτό σου προς τον Θεό φροντίζοντας μόνο για την ψυχή σου, και Εκείνος έχει έννοια και για τις υλικές σου ανάγκες. Γιατί κανένας, όσο κι αν φροντίζει στην παρούσα ζωή για τη σάρκα του, δεν μπορεί να προσθέσει στο ανάστημά του ένα πήχη, καθώς είπε ο Κύριος. Τι όφελος έχουμε απ’ τα πράγματα του κόσμου, έστω κι αν λάχει να τα συνάξουμε όλα στις αποθήκες μας; Στο τέλος τα αφήνουμε εδώ.

Κι εμείς γυμνοί από αρετές κατοικούμε στον τάφο!…

Ποιο υλικό κέρδος μπορεί να μας σώσει τότε; Ασφαλώς κανένα. Θα μας ζώσει από παντού το σκοτάδι, το ουαί, η αιώνια κόλαση. Γι’ αυτό είναι απόλυτη ανάγκη να προσευχόμαστε αδιάλειπτα με πολλή περισυλλογή και γαλήνη. Νιώσε, λοιπόν, παιδάκι μου, και βάλε καλά στην καρδιά σου όλα όσα σου λέω και από δω και μπρος κόψε τις φροντίδες και ζήσε συνετά και ευάρεστα στον Κύριο και Θεό σου.

Μ’ αυτές τις συμβουλές του ο μακάριος έφερε βαθειά κατάνυξη στην καρδιά του νέου. Τέλος εκείνος φεύγοντας έπεσε στα πόδια του και ζήτησε την ευχή του. Το ίδιο έκανε και ο Νήφων. Έπεσε κι αυτός στα πόδια του παιδιού κι έπειτα του έδωσε την ευχή του, για να φύγει.

Το παιδί αυτό ήταν υιός ενός από τους μεγάλους άρχοντες του παλατιού. Από τότε τον περισσότερο καιρό του τον περνούσε μαζί με τον όσιο πριν αυτός να τιμηθεί με το επισκοπικό αξίωμα.

Έμαθε και το κελί του και σύχναζε εκεί τρυγώντας τα θεία διδάγματα, τα γλυκύτερα «υπέρ μέλι και κήριον». Έτσι τράφηκε η ψυχή του κι από μικρός έγινε εύχρηστο σκεύος στα χέρια του Θεού. Με τα πνευματικά του χαρίσματα ευαρέστησε στον Κύριο κι όταν ήρθε η ώρα, του παρέδωσε την ψυχή του κι αναπαύτηκε μέσα στη θεϊκή του αγκάλη. Το όνομα του ήταν Νεόφυτος.
Απόσπασμα από το βιβλίο «Ένας Ασκητής επίσκοπος, Άγιος Νήφων ο Κωνσταντιανής» του Πέτρου Ιερομονάχου (μαθητού του Αγ.Νήφωνος). Εκδόσεις Αστήρ.

Άγιος Σέργιος του Ραντονέζ, Θεοσεβείς χριστιανοί αυτοκράτορες θεωρούσαν τους αγίους ανθρώπους, που βρίσκονταν μέσα στα όρια της αυτοκρατορίας τους ως τη μεγαλύτερη ευλογία του Θεού. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2021/09/24/%ce%b7-%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%b7-%ce%b1%cf%81%cf%81%cf%8e%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%bf%cf%85%ce%bc/

Πως ο Άγιος Σέργιος του Ραντονέζ ως μικρός μαθητής έλαβε το θαυμαστό δώρο της γνώσης και της μάθησης, με τη χάρη του Θεού!
https://iconandlight.wordpress.com/2019/09/05/%cf%80%cf%89%cf%82-%ce%bf-%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%83%ce%ad%cf%81%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%81%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%bf%ce%bd%ce%ad%ce%b6-%cf%89%cf%82-%ce%bc%ce%b9%ce%ba/

Ἀπολυτίκιον τῆς Ὁσίας Εὐφροσύνης, θυγατρὸς Παφνουτίου τοῦ Αἰγυπτίου.
Ἦχος πλ. α΄. Τὸν Συνάναρχον Λόγον.

ς παρθένος φρονίμη καὶ ἀδιάφθορος, κατηγγυήθης ὁσίως τῷ Ζωοδότῃ Χριστῷ, καὶ προσκαίρων τὴν χλιδὴν ἐμφρόνως ἔλιπες· ὅθεν ἐν μέσῳ τῶν ἀνδρῶν, ὡς ἀμόλυντος ἀμνάς, ἐξέλαμψας, Εὐφροσύνη· καὶ τοῦ Βελίαρ τὰ κέντρα, τῇ πολιτείᾳ σου ἀπήμβλυνας.

Ἀπολυτίκιον.τοῦ Ὁσίου Σεργίου καθηγουμένου Ῥαδονέζ
Ἦχος πλ. δ΄. Ταῖς τῶν δακρύων.

ν τῇ ψυχῇ σου τὸν Χριστόν, ἀπὸ νεότητος ἐδέξω μακάριε, τὰς δὲ τοῦ κόσμου ἡδονὰς ἀποβαλών, ἐν ἐρήμοις κατώκησας, καὶ τέκνα ἐν ὑπακοῇ τῆς ταπεινοφροσύνης, καρπὸν σὺ ἐξήνθησας, Σέργιε Πατὴρ ἡμῶν Ὅσιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Απολυτίκιον ῾Οσίου Δοσιθέου τοῦ ᾿Ερημίτου τοῦ Κιέβου
῏Ηχος δʹ. Ταχὺ προκατάλαβε.

Θεῷ ἐκ νεότητος, ὁσιωθεῖσα σεμνή, ὡς δόσις οὐράνιος, τῇ ᾿Εκκλησίᾳ Χριστοῦ, ἐφάνης Δοσίθεε· σχῆμα γὰρ ἐναλλάξας, καὶ τὸ φρόνημα ἅμα, ἤθλησας ἐν σπηλαίῳ, μέχρι τέλους ἀνδρείως· διὸ καὶ νῦν σὲ τιμῶμεν, Κιέβου τὸ καύχημα!


Η καρδιά να χτυπά με το Χριστό, να αναπνέει Χριστό! Τότε μόνον είσαι πραγματικά, αληθινός άνθρωπος. Άγιος Σωφρόνιος Ἔσσεξ

Ζαχαρίας Ιωάννη Προδρόμου_Zechariah priest_Захария отец Иоанна Крестителя_0_8963e_fe156ac6_Συναξάριον .
Τῇ ΚΓʹ τοῦ μηνὸς Σεπτεμβρίου ἡ Σύλληψις τοῦ ἁγίου καὶ ἐνδόξου Προφήτου, Προδρόμου, καὶ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τῶν ἁγίων Μαρτύρων Ἀνδρέου τοῦ γέροντος, Ἰωάννου καὶ τῶν υἱῶν αὐτοῦ Πέτρου, καὶ Ἀντωνίου, τῶν ἐκ Συῤῥακουσῶν μὲν καταγομένων, ἐν Ἀφρικῇ δὲ τελειωθέντων, ἐν ἔτει ὀκτακοσιοστῷ ἑξηκοστῷ ἑβδόμῳ (867).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τῆς ἁγίας Μάρτυρος Ῥαΐδος τῆς παρθένου ἐν ἔτει τριακοσιοστῷ καὶ ὀγδόῳ (308) τελειωθείσης
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τῶν ὁσίων γυναικῶν Ξανθίππης καὶ Πολυξένης, τῶν αὐταδέλφων τῶν ἐν Ἱσπανίᾳ, μαθητριῶν γενομένων τοῦ Πρωτοκορυφαίου Παύλου, περὶ τὸ ἐνενήκοντα (90) μετὰ Χριστόν, εἰρηνικῶς τελειωθεισῶν ἐν τῇ πατρίδι αὐτῶν (109)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ ἅγιος Νεομάρτυς Νικόλαος ὁ παντοπώλης, ὁ ἐν Κωνσταντινουπόλει μαρτυρήσας κατὰ τῷ ͵αχοβʹ (1672), ξίφει τελειοῦται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ ἅγιος ἔνδοξος Νεομάρτυς Ἰωάννης, ὁ πρῴην Δερβίσης, ἐκ Κονίτσης καταγόμενος, ξίφει τελειοῦται ἐν τῷ περιβόλῳ τοῦ Παλαιοῦ Ναοῦ Ἁγίου Δημητρίου ἐν Βραχωρίῳ (Ἀγρινίῳ) τῆς Αἰτωλίας, ὑπὸ τὸν ἐκεῖσε πλάτανον, ἐν ἔτει χίλια ὀκτακόσια δέκα τέσσερα (1814). Τὰ δὲ ἱερὰ αὑτοῦ λείψανα μετεκομίσθησαν μετὰ πενταετίαν καὶ ἐναπετέθησαν ἐν τῇ Μονῇ Προυσσοῦ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ Ὁσία Εὐπραξία ἡγουμένη τῆς Μονῆς Παλαιᾶς Λαντόγκας Ῥωσίας (1823)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἱερωνύμου τοῦ ἐν Σολόβκι Ῥωσίας (1847)
Ἡ ἀνάμνησις τοῦ θαύματος τῆς Μυρορροῆς τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνας τῆς Παναγίας τῶν Ἰβήρων (Παναγίας Πορταϊτίσσης) ἐν Χαβάη (2007)
Τῆ αὐτῆ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Τύχωνος τοῦ Ῥώσου τοῦ ἀσκήσαντος ἐν τῇ Καψάλᾳ τοῦ Ἁγίου Ὄρους (π.ἡμ. 10 Σεπτεμβρίου 1968)

Στίχοι
νδρὶ Προφήτῃ χρησμὸς ἐξ Ἀρχαγγέλου,
Τεκεῖν προφήτην, καὶ Προφήτου τι πλέον.
Εἰκάδῃ τῇ τριτάτῃ γαστὴρ λαβὲ Πρόδρομον εἴσω.

Από τα παιδικά χρόνια του αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ

Ο Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ γεννήθηκε στην Μόσχα στις 22 Σεπτεμβρίου του 1896, 04.00 η ώρα το πρωί.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΡΟΣΤΑΝΔΗΣ_St John of Kronstadt_Св. Иоанн Кронштадтский_Ioann_kron.jpgΉταν το δεύτερο παιδί μιας οικογένειας με άλλα εννέα αδέλφια. Πέθανε όμως τελευταίος απ’ όλα τ’ αδέλφια του. Βαφτίστηκε στην εκκλησία του Σωτήρα και πήρε το όνομα Σέργιος, ονομαζόταν Σέργιος Σιμόνοβιτς Σαχάρωφ. Από την παιδική του ηλικία έδειχνε μια σπάνια ικανότητα στην προσευχή. Όπως ο ίδιος θυμάται, την πρώτη του εμπειρία από τη θεωρία του ακτίστου φωτός συνέβη στην παιδική του ηλικία. 

Κατά τη διάρκεια όλης της ζωής του ο Γέροντας διατήρησε προσεκτικά στην καρδιά του τη μνήμη των γονέων του, και ιδιαίτερα της μητέρας του Αικατερίνας (Κατερίνας).
Η μητέρα του ήταν άνθρωπος με βαθειά καρδιά και δίκαιη ζωή, πράγμα που έγινε σαφές στις ακόλουθες περιστάσεις. Μία φορά περνώντας από κάποιο δρόμο της Μόσχας, είδε μπροστά από τον ναό του Αγίου Νικολάου πλήθος λαού που συνωστιζόταν στην είσοδο της εκκλησίας. Η Κατερίνα προσπάθησε να θυμηθεί μήπως υπήρχε κάποια εκκλησιαστική εορτή την ημέρα εκείνη, που θα εξηγούσε τέτοια συρροή πλήθους. Πλησιάζοντας το πλήθος πληροφορήθηκε ότι εκεί βρισκόταν ο άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης. Μη θέλοντας να χάσει την ευκαιρία να δει τον δοξασμένο λειτουργό της Εκκλησίας, η Κατερίνα προσπάθησε να εισχωρήσει βαθύτερα στο πλήθος, όσο το δυνατόν πλησιέστερα προς το σημείο εκείνο όπου βρισκόταν ο πατήρ Ιωάννης. Συνέβη, ώστε ακριβώς εκείνη τη στιγμή να βγαίνει από την εκκλησία. Για να τον δει καλύτερα, σηκώθηκε στις μύτες των ποδιών της. Βλέποντάς την ο Ιωάννης της Κρονστάνδης αναφώνησε εις επήκοον όλων: «Κοιτάξτε, να δίκαιος άνθρωπος!», δείχνοντας ταυτόχρονα την Κατερίνα, που ταράχθηκε από το αναπάντεχο.

Ο Γέροντας Σωφρόνιος συχνά θυμόταν ότι, πριν από την αναχώρησή του για το εξωτερικό, το 1921, η μητέρα του του έδωσε έναν μικρό επιστήθιο σταυρό ως ένδειξη της μητρικής ευλογίας της. Αυτό έγινε κατά τον καιρό που εκείνος προσελκύσθηκε από τη μη χριστιανική Ανατολή, αφήνοντας την πίστη της νεανικής του ηλικίας. Δεχόμενος όμως τον μικρό αυτό σταυρό μόνο για να μη στενοχωρήσει τη μητέρα του, με την πάροδο του χρόνου, σύμφωνα με τα λόγια του, ολοένα και ισχυρότερα αισθανόταν δια μέσου αυτού τη δύναμη της ενέργειας της μητρικής ευλογίας, που τον συνόδευσε σε όλη τη ζωή του. Ο μικρός αυτός σταυρός βρισκόταν πάντα κοντά στον Γέροντα Σωφρόνιο, μέσα στο κελλί του, και λίγο πριν τον θάνατό του παράγγειλε να τον θάψουν με αυτό τον σταυρό. Στον τάφο επίσης, σύμφωνα με αίτημά του, έριξαν μια χούφτα χώμα από τον τάφο της μητέρας του, το οποίο φύλαξε από τον καιρό ενός ταξιδιού του στη Ρωσία.

Με μεγάλη αγάπη ο Γέροντας θυμόταν επίσης την παραμάνα του. Η επίδρασή της στη διαμόρφωση της πνευματικής μορφής του Σεργίου (του μετέπειτα αγίου Σωφρονίου) κατά τα παιδικά του χρόνια ήταν αποφασιστική. Γι’ αυτήν ο Γέροντας Σωφρόνιος εν μέρει αναφέρεται στη «Συνομιλία με την οικογένεια». Η παραμάνα ανατράφηκε σε αγροτική οικογένεια. Χάρη στη στενή σχέση της αγροτικής ζωής με την Ορθόδοξη Εκκλησία η παραμάνα συνήθισε από την αρχή της παιδικής ηλικίας της να προσεύχεται επί πολύ στην εκκλησία και στο σπίτι. Από τα νεανικά της χρόνια διακριτικό χαρακτηριστικό ήταν η παρθενική εκείνη καθαρότητα της ψυχής της, που την έκανε τόσο ικανή για τη βαθειά καρδιακή προσευχή. Όταν έφθασε σε ηλικία γάμου, οι γονείς της την αρραβώνιασαν δια της βίας μ’ ένα παλικάρι του χωριού. Την πρώτη νύκτα του γάμου πήδηξε από το παράθυρο στον δρόμο, κι έτσι, χωρίς να πάρει μαζί της κανένα εφόδιο, κατέφυγε στη Μόσχα με την ελπίδα να βρει εκεί κάποια εργασία. Έτσι προσελήφθη ως παραμάνα στην οικογένεια του Σαχάρωφ, όπου της εμπιστεύθηκαν την ανατροφή του νεογέννητου Σεργίου.
Οι αναμνήσεις του Γέροντος από τα νηπιακά και παιδικά του χρόνια συνδέονταν ακριβώς με αυτήν. Εκείνη δεν τον πήγαινε μόνο περίπατο, αλλά και στην εκκλησία για τις ακολουθίες. Εκεί ο μικρός Σέργιος καθόταν στα πόδια της, όσο αυτή προσευχόταν. Η βαθειά αυτή και ολόθερμη προσευχή της παρθενικής καρδιάς δεν πέρασε χωρίς να αφήσει τα ίχνη της στο παιδί. Και η παραμάνα, χωρίς η ίδια να το συνειδητοποιήσει, έγινε ο πρώτος δάσκαλος προσευχής για τον Γέροντα Σωφρόνιο.

Η συνήθεια αυτή και η απαίτηση για αδιάλειπτη προσευχή διατηρήθηκαν στον Γέροντα κατά τη διάρκεια όλης της ζωής του, ακόμη και κατά τους χρόνους εκείνους που άρχισε να προσελκύεται από τις ανατολικές θρησκείες στην αναζήτηση του Υπερπροσωπικού Απολύτου. Αυτή ήταν η περίοδος κατά την οποία έπαυσε να εκκλησιάζεται και, σύμφωνα με τα ίδια του τα λόγια, «με μεγάλη προσπάθεια … άρχισε να αναχαιτίζει στον εαυτό του … την προσευχή» και «αποφάσισε να απομακρυνθεί από την παιδική προσευχή …». Το γεγονός αυτό η παραμάνα το ζούσε με πόνο, γιατί αγαπούσε τον Σέργιο με μητρική αγάπη. Έτσι κάποτε, λίγο πριν από τον καιρό που ο Σέργιος όφειλε να καταταγεί στο στρατό, ενώ αυτή ήταν απασχολημένη με τις καθημερινές δουλειές του σπιτιού –σιδέρωνε τα ρούχα–, και ο Σέργιος βρισκόταν στο δωμάτιο δίπλα της, ξαφνικά αυτή, ακουμπώντας το χέρι της στο κεφάλι του, με πικρία του είπε τρυφερά: «Ανόητο παιδί! Μα ο άνθρωπος χωρίς τον Θεό είναι σαν το άγαλμα»! Είναι φανερό ότι η φλογερή προσευχή της παραμάνας συγκράτησε τον νεαρό Σέργιο από τον τελικό χωρισμό του από τον χριστιανισμό κατά τα χρόνια εκείνα και την ολοκληρωτική στροφή του προς τις θρησκευτικές ιδέες της μη χριστιανικής Ανατολής.

Ο Γέροντας μνημόνευε και μία άλλη περίπτωση που συνδέεται με την παραμάνα του, όταν αυτή, παρά την αγραμματοσύνη και την απλότητά της, φανέρωσε τη βαθειά πνευματική διαίσθησή της. Κάποια φορά ζωγράφιζε το πορτραίτο της αδελφής του Αικατερίνας σε προφίλ. Βλέποντάς το η παραμάνα είπε: «Μα γιατί τη ζωγραφίζεις έτσι, ώστε να φαίνεται μόνο το ένα μάτι της»; Μετά από παρέλευση πολλών ετών, όταν ο Γέροντας Σωφρόνιος άρχισε να ασχολείται με την εικονογραφία, θυμήθηκε τα λόγια αυτά και εξεπλάγη για το βάθος τους. Σύμφωνα με την εικονογραφική παράδοση η ζωγράφιση προσώπων αγίων σε προφίλ αποφεύγεται, εφόσον μόνο με την απεικόνιση των δύο ματιών, και όχι του ενός, είναι δυνατό να αποδώσουμε με χρώματα την πνευματική ουσία, την προσωπικότητα του ανθρώπου.

***

Σωφρόνιος του Έσσεξ_Elder Sophrony of Essex_მამა სოფრონი_Старец Софроний (Сахаров) Эссекс_933925640-2333Ο Γέροντας ζούσε το δράμα της ψυχής, που δεν εξωτερικεύεται, εγνώριζε τη χαρά που δεν εκφράζεται και φερόταν ανάλογα. Έτσι ξεκούραζε όλους, όσοι τον πλησίαζαν.

Ανέπαυε, παρηγορούσε.

Συχνά έλεγε:
Αν δε ζει μέσα σου ο Χριστός, δεν μπορείς να καταλάβεις σωστά τα πράγματα στη ζωή. Πώς θα καταλάβεις τον πόνο, τη χαρά των ανθρώπων, αφού δεν ζεις και δε ζει μέσα σου ο Χριστός!

Έλεγε: Η καρδιά να χτυπά με το Χριστό, να αναπνέει Χριστό! Τότε μόνον είσαι πραγματικά, αληθινός άνθρωπος.

Ήταν μερικές φορές που έπαιζε με τα παιδιά, σαν παιδί. Τον έβλεπες και απορούσες που εύρισκε τόση χαρά. Πώς τα έπαιζε!

Τον απορροφούσε το παιδί τόσο πολύ, που έδινε την εντύπωση πως ξεχνούσε όλα τα άλλα. Τα έπαιρνε στην αγκαλιά του, τα έσφιγγε, τα φιλούσε, γινόταν ένα με αυτά.

Εκείνα τον αγκάλιαζαν, τον φιλούσαν, τράβαγαν τα μαλλιά του, πω, πω τι γινόταν!

Πάντα μου έλεγε:
Τα παιδιά καταλαβαίνουν πολύ καλά αυτά που τους λες. Πρέπει να τους μιλάς με σεβασμό όπως στους μεγάλους, αν και οι μεγάλοι δεν καταλαβαίνουν όπως αυτά…

Έλεγε επίσης, πως τα παιδιά που ζουν σε χριστιανικές οικογένειες και έχουν καθαρή ζωή, φθάνουν στην τέλεια θεωρία.

Δεν τον συγκινούσε και τόσο όταν έβλεπε πολλά παιδιά να μαζεύονται στα Μοναστήρια χωρίς να έχουν γονείς ευσεβείς. Έλεγε, ότι για να μη φύγη ένα παιδί από το δρόμο της Εκκλησίας, δε φτάνουν μόνον οι καλοί πνευματικοί, αλλά θα πρέπει και οι γονείς να δίνουν ανάλογο παράδειγμα στα παιδιά.

Σε κάθε γιορτή των παιδιών ήταν παρών. Οι γονείς των παιδιών έστρωναν το τραπέζι με διάφορα γλυκά, το εορταζόμενο παιδί καθόταν δίπλα του, έπιναν όλοι το τσάι η τον καφέ, ο Γέροντας έκανε μια ευχή και μετά έλεγε το πολυχρόνιο του εορταζόμενου, στα Ελληνικά και στα Ρωσικά… Δεν ήθελε τα παιδιά να πικραίνουν τους γονείς. ‘’Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου’’ έλεγε. Επέμενε στον σεβασμό που πρέπει να έχουμε στους γονείς’’ .

***

Όταν πήγαινε στην Μόσχα μαζί με την αδελφή του Μαρία, ‘’τραγουδούσαν, αστειεύονταν και θυμόνταν τα παιδικά τους χρόνια . Η αδελφή του καθόταν στο πιάνο και του έλεγε πάντα με μια γλυκύτητα ‘’Θυμάσαι Γέροντα αυτό το κομμάτι!’’ Ύστερα , καθόταν και ο ίδιος στο πιάνο και τραγουδούσαν μαζί. Τότε όλοι εμείς μαζευόμασταν δίπλα του… Σαν μαγνήτης μας τραβούσε όλους κοντά του και δεν θέλαμε να τον αποχωριστούμε…. Τίποτα δεν σκεφτόμασταν κοντά του. Νοιώθαμε όλοι μια γλυκύτητα που μας συνέπαιρνε την καρδιά και τον νου.’’
(Από το βιβλίο της Δήμητρας Β. Δαβίτη: «Αναμνήσεις από το Γέροντα Σωφρόνιο του Έσσεξ», των εκδόσεων Άθως)

***

Άγιος Σωφρόνιος (Ἔσσεξ): «Από τριών ετών πρέπει να μάθουμε στα παιδιά μας την ευχή»

Σύλληψις του Αγίου Iωάννη Προδρόμου και Bαπτιστού: ας ευχαριστήσουμε τον Θεό, ο οποίος μας αποκαλύπτει συχνά τη δύναμη, το έλεος και τη σοφία Του με τρόπους έξω από τους φυσικούς νόμους..
https://iconandlight.wordpress.com/2021/09/22/%ce%b7-%cf%83%cf%8d%ce%bb%ce%bb%ce%b7%cf%88%ce%b9%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%bf%cf%85-i%cf%89%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7-%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%b4%cf%81%cf%8c%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%ba/

Να ένα υπέροχο παράδειγμα, ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ προσεύχονταν για πολύ καιρό να τους χαρισθεί τέκνο… Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2019/09/22/%CE%BD%CE%B1-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CF%85%CF%80%CE%AD%CF%81%CE%BF%CF%87%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%B4%CE%B5%CE%B9%CE%B3%CE%BC%CE%B1-%CE%BF-%CE%B6%CE%B1%CF%87%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%BA/

Ἀπολυτίκιον τοῦ Τιμίου Προδρόμου
Ἦχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.

πρῴην οὐ τίκτουσα, στεῖρα εὐφράνθητι· ἰδοὺ γὰρ συνέλαβες, Ἡλίου λύχνον σαφῶς, φωτίζειν τὸν μέλλοντα, πᾶσαν τὴν οἰκουμένην, ἀβλεψίαν νοσοῦσαν· χόρευε Ζαχαρία, ἐκβοῶν παῤῥησίᾳ· Προφήτης τοῦ Ὑψίστου ἐστίν, ὁ μέλλον τίκτεσθαι.

Ἀπολυτίκιον τῶν Ὁσίων αὐταδέλφων γυναικῶν Πολυξένης καὶ Ξανθίππης
Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

ποστόλων ταῖς τρίβοις ἀκολουθήσασαι, ὑμῶν τὸν βίον ἐν ἔργοις, φιλαδελφείας καλῶς, καὶ ἀγάπης ἀκραιφνοῦς ἐδαπανήσατε, σῶφρον Ξανθίππη θαυμαστή, καὶ Ὁσίων παμφαὲς, ὡράϊσμα Πολυξένη· καὶ νῦν Χριστὸν δυσωπεῖτε, ὑπὲρ ἡμῶν σεμναὶ αὐτάδελφοι.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Νεομάρτυρος Νικολάου τοῦ παντοπώλου, τοῦ ἐκ Καρπενησίου
Ἦχος γ΄. Θείας πίστεως.

Θεῖον βλάστημα, Καρπενησίου, ἄνθος εὔοσμον, τῆς Ἐκκλησίας, ἀνεδείχθης Νεομάρτυς Νικόλαε, σὺ γὰρ ἀνδρείῳ φρονήματι ἤθλησας, καὶ τῆς ἀπάτης καθεῖλες τὸ φρύαγμα, καὶ νῦν πρέσβευε, Κυρίῳ τῷ σὲ δοξάσαντι, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Νεομάρτυρος Ίωάννου τοῦ ἐξ Ὀθωμανῶν καὶ ἐν Βραχωρίῳ μαρτυρήσας
Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τῆς Κονίτσης τὸν γόνον, Βραχωρίου* τὸ καύχημα, καὶ Χριστοῦ ὁπλίτην τὸν νέον, Ἰωάννην τιμήσωμεν· ἐκ ῥίζης γὰρ δυσώδους προελθών, ἐνήθλησε λαμπρῶς ὑπὲρ Χριστοῦ,καὶ κινδύνων ἐξαιτεῖται ἀπαλλαγήν, τοῖς πρὸς αυτὸν κραυγάζουσι· Δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι· δόξα τῷ χορηγοῦντι διὰ σοῦ, ἡμῖν παθῶν ἐκλύτρωσιν.
*Βραχώρι (Ἀγρίνιο)

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Σωφρονίου τοῦ Ἀθωνίτου.
 Ἦχος γ΄. Θείας πίστεως.

Πλήρης χάριτος καὶ ἀληθείας, φῶς γενόμενος θεολογίας, προφητικῶς τὸν σὸν βίον διήνυσας· τὸν Ἐνυπόστατον Λόγον ἑώρακας, καὶ σωτηρίας ὁδοὺς ἡμῖν ἐγνώρισας. Πάτερ, πρέσβευε ἀεὶ τῷ Θεῷ δωρήσασθαι, Σωφρόνιε, ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος


Blessed Prascovia (Parasceva) Ivanovna of Sarov and Diveyevo. The Fool in Christ is a Prophet and a Apostle, is a living witness to the truth that Christ’s kingdom is not of this world;

Παρασκευή-Πάσα του Σάρωφ, η δια Χριστόν Σαλή_Blessed Parasceva Ivanovna (Pasha of Sarov)_Блж. Параскева Дивеевская_09Synaxarion.
On September 23 we remember the conception of the holy and glorious Prophet, Forerunner and Baptist John.
On this day we commemorate the holy martyrs Andrew, John, Peter and Anthony of Syracuse, martyred in Africa (9th century)
On this day we commemorate the holy Martyr Rais the virgin of Egypt. (308)
On this day we commemorate the holy women Xanthippe and Polyxeni the sisters, of Spain, disciples of the Apostles, and Rebecca (109)
The holy New Martyr Nicholas the Grocer (“O Pantopolis”) witnessed in Constantinople in 1672 and died by the sword.
The holy New Martyr John, the former Hagarene and Dervish, of Epirus from Vrahori (today’s Agrinio) (1814).
Our righteous Father Adamnan, Abbot of Iona, biographer of St. Columba (704)
Repose of Abbess Eupraxia of Old Ladoga Convent (1823)
Repose of Hieroschemamonk Jerome of Solovki (1847)
Myrrh-streaming Iveron Icon of the Theotokos “Hawaiian” (2007)

“The Fool in Christ is a Prophet and a Apostle, is the living conscience of society.”
Metropolitan Kallistos Ware

Inspired by the Spirit, the fool carries the act of metanoia or ‘change of mind’ to its farthest extent. More radically than anyone else, he stands the pyramid on its head. He is a living witness to the truth that Christ’s kingdom is not of this world; he testifies to the reality of the ‘anti-world’, to the possibility of the impossible. He practises an absolute voluntary poverty, identifying himself with the humiliated Christ…Forgoing family life, he is the wanderer or pilgrim who feels equally at home everywhere, yet settles down nowhere… Yet thereby he becomes a channel for the higher wisdom of the Spirit. He is the living conscience of society… The life of a holy fool is thought to be lived in imitation of the advice of St. Paul in the First Letter to the Corinthians: “If anyone among you considers himself wise in this age, let him become a fool so as to become wise. For the wisdom of this world, is foolishness in the eyes of God” (3:18-19).
The Yurodivy is a Saint who acts intentionally foolish in the eyes of men while at the same time mysteriously helping people. Fools-for-Christ may employ unexpected and unconventional behavior to deliver prophecies, reveal the truth, unmask delusions, and beneficially influence those who are indifferent. In this way the Yurodivy conceal their virtues, increase their humility, eradicate pride (by avoiding man pleasing and the praise of men) and dedicate themselves, wholeheartedly, to fulfilling the will of God… in the heart of a fool-for-Christ lives the memory of the Cross and the One Crucified, the slaps on His face, the spitting and the flagellation, which encourages them at any moment to endure any reviling and oppression for Christ’s sake. (Metropolitan Kallistos Ware ,THE ORTHODOX WAY ,CHAPTER 5: GOD AS SPIRIT, Fathers in the Spirit and Fools)

***

Blessed Prascovia (Parasceva) Ivanovna of Sarov and Diveyevo
Synaxarion (September 22)

Παρασκευή-Πάσα του Σάρωφ, η δια Χριστόν Σαλή_Blessed Parasceva Ivanovna (Pasha of Sarov)_Блж. Параскева Дивеевская_bl.-ParaskevaBlessed Prascovia Ivanovna,1 in the world Irina, was born in the early 19th century in the village of Nikolsky, Spassky District, Tambov Province. Her parents, Ivan and Darya, were serfs of the noble family of the Bulygins. When the maiden reached the age of seventeen, her master gave her in marriage to the peasant Theodore. Submitting unmurmuringly to her parents’ and master’s will, Irina became an exemplary wife and housewife. Her husband’s family loved her for her meek manners, her love of labor, and because she loved church services. Praying fervently, fleeing visitors and society, she never participated in village games. Thus she and her husband lived for fifteen years, but the Lord did not bless them with children. After these fifteen years had passed, the masters Bulygin sold Irina and her husband to the German masters Schmidt in the village of Sukrot. In five years after resettlement, Irina’s husband became sick with tuberculosis and died. Later, when the blessed one was asked what her husband was like, she replied, “He was just as silly as me.”
After her husband’s death the Schmidts took her in as a cook and bookkeeper. They tried several times to marry her off a second time, bur Irina decisively refused. “I won’t get married again even if you kill me!” So they left her alone.

In a year and a half a catastrophe occurred—two paintings were discovered missing in the nobleman’s house. The servant woman blamed Irina, trying to prove that she had stolen them. The commissary of the rural police came with soldiers, and the landowners convinced him to punish Irina. The soldiers at the orders of the commissary whipped her cruelly, broke her skull and tore her ears. But even during the punishment Irina continued to say that she had not stolen the canvases. Then the Schmidts called a local fortune-teller who said that the paintings had been stolen by a woman named Irina, but not this Irina, and that they could be found in the river. They began to search for them, and did in fact find them in the place the fortune­teller had named.

After enduring the punishment, Irina was no longer able to live with the heterodox landowners and, leaving them, went to Kiev on a pilgrimage.

The holiness of Kiev and her meetings with elders completely changed her inner state—she now knew for what and how to live. Now she desired that only God live in her heart, the only Lover of all mankind and merciful Christ, the Giver of all good things. Unfairly punished, Irina felt more profoundly the unspeakable depths of Christ’s suffering and His mercy.

The landowner at that time reported her missing. In a half year the police found her in Kiev and sent her with an armed escort to her masters. The trip was long and torturous—she had to fully experience hunger, cold, the cruel treatment of the convoy soldiers, and the crudeness of the men who arrested her.

The Schmidts, feeling guilty before Irina, “forgave” her for running away and made her the gardener. Irina served them for over a year, but having come into contact with that holy place and spiritual life, she could no longer remain in servitude, and she ran away.

The landowners once again sent out a search party, and in a year the police found her in Kiev. After placing her under arrest they sent her back under escort to the Schmidts, who, wanting to show their authority over her, did not receive her but threw her our onto the street with neither warm clothing nor a piece of bread. Having received the tonsure in Kiev with the name Parasceva, she was not saddened—she knew her path, and the fact that the landowners had thrown her out only served as a sign that the time had come for her to fulfill the blessing of the elders.

She wandered around the village for five years like a lunatic, and was the laughing-stock not only of the children but of all the peasants. She developed the habit of living year round under the open sky, enduring cold, hunger, and summer heat. Then she hid herself in the Sarov forest and lived there for over two decades in a cave that she had dug herself.

They say that she had several caves in various spots in the vast, impenetrable forest, where at the time many wild animals roamed. She sometimes went to Sarov or Diveyevo, but she was most often seen at the Sarov mill, where she came to work.

At one time Pasha possessed a remarkably pleasant appearance. After her life in the forests of Sarov and the years of ascetic labor and fasting, she came to look like St. Mary of Egypt: thin, brown-skinned from the sun, with short hair—long hair was a hindrance in the woods. Barefoot, in a men’s monastic shirt, an overcoat that was open at the chest, with arms exposed, the blessed one came to the monastery and threw into a terror everyone who did not know her.

Before she moved into Diveyevo Convent she lived a while in one village. Seeing her ascetic life, people began to turn to her for advice, and to ask her prayers. The enemy of mankind taught evil people to attack and rob her. They beat her up, but did not find any money on her. The blessed one was found lying in a pool of blood with a broken skull. She was sick for a year after this, and she never really recovered from it the rest of her life. The pain in her broken head and in her lower chest tormented her constantly, but she scarcely paid attention to it, and only every now and then she would say, “Ach, Mamenka, how it hurts! No matter what I do, Mamenka, the pain in my chest doesn’t go away!”
When she still lived in the Sarov forest, some Tartars rode past who had just robbed the church. The blessed one came out of the woods and scolded them, for which they beat her till she was half dead and broke her skull. The Tartars came to Sarov and told the guestmaster, “An old lady came out and yelled at us, and we beat her up.”

The guestmaster said, “That must be Prascovia Ivanovna.” He mounted a horse and went to get her.

Her wounds healed after the beatings, but her hair grew back unevenly, so that her head itched and she was always asking to be “checked” [for lice].

Before she moved into Diveyevo, Prascovia Ivanovna often visited Diveyevo’s blessed Pelagia Ivanovna. Once she went in and sat silently next to the blessed one. Pelagia Ivanovna looked at her a long time and said, “Yes! It’s good for you, no worries like I have; look how many children I have!” Pasha (diminutive for Prascovia) arose, bowed to her and quietly left, without having said a word.

A few years passed. One day Pelagia Ivanovna slept, then suddenly jumped up, just as if someone had woken her, ran to the window, and leaning halfway out began to peer into the distance and threaten someone.

Near the Kazan Church the gate opened, and in walked Prascovia Ivanovna, headed straight for Pelagia Ivanovna’s, muttering something to herself.

Walking up closer and seeing that Pelagia Ivanovna was saying something, she stopped and asked, “What, matushka, shouldn’ t I come?”
“No.’’
“Still early? Not time yet?”
“Yes,” Pelagia Ivanovna affirmed.

Prascovia Ivanovna bowed low to her and, without entering the monastery, went out the same gate.

Six years before blessed Pelagia Ivanovna’s death Pasha again appeared in the monastery, this time with some sort of doll, and later with many dolls: taking care of them, feeding them, calling them children. Now she would stay for weeks, sometimes months at a time in the monastery. During the final year of blessed Pelagia’s life, Pasha lived there without leaving. In late autumn of 1884 she walked past the walls of the cemetery church of the Transfiguration and, hitting her finger again at the post said, “They will go a-dying just as I’ll knock over this post; you won’t even have time to dig the graves!”

These words soon came true—Pelagia Ivanovna died, and after her, so many nuns that the forty-day prayers2 never ceased for an entire year; it even happened that they would have two funerals at once.

When Pelagia Ivanovna reposed, at two o’clock in the morning they rang the large monastery bell. The cliros nuns with whom blessed Pasha lived at the time, thinking it might have signaled a fire, were all alarmed and jumped out of their beds. Pasha arose all radiant and began to place icons all around the room and light candles.

“Well, there,” she said, “What fire? There’s no fire, just a little snow has melted here, and now it will be dark!”

Several times Pelagia Ivanovna’s cell-attendant invited Pasha to move into the reposed one’s cell.

“No, it’s forbidden,” replied Prascovia Ivanovna. “Mamenka there won’t allow it,” as she pointed to Pelagia Ivanovna’s portrait.
“I don’t see it.”
“You don’t see it, but I see it—she doesn’t bless!”

Παρασκευή-Πάσα του Σάρωφ, η δια Χριστόν Σαλή_Blessed Parasceva Ivanovna (Pasha of Sarov)_Блж. Параскева-Паша Дивеевская_-b835-623062396163__1-02So she left, living first with the cliros nuns, and then in a separate cell near the gates. In her cell was a bed with enormous pillows, upon which she rarely lay, for dolls rested on it.

She required those who lived with her to arise at midnight to pray, and if someone refused she would make such a noise, fighting and shouting, that they would arise against their will to placate her.

In the beginning Prascovia Ivanovna went to church and watched sternly over the sisters’ daily attendance. During her final ten or so years the blessed one changed some of her rules: For instance, she never left the monastery and did not even go far from her cell; she did not go at all to church but received Communion at home, and rarely at that. The Lord Himself revealed to her what rules and way of life to follow.

Having taken tea after Liturgy, the blessed one sat down to work, knitting socks or spinning thread. She conducted this work with ceaseless Jesus Prayer, and for that reason her thread was highly valued in the monastery; they made belts or prayer ropes out of it. She used the knitting of stockings as a parable for exercise in ceaseless Jesus Prayer. Thus, one day a visitor came to her with the thought of moving closer to Diveyevo. She said in answer to his thoughts, “Well, why not? Come to us in Sarov, we’ll collect mushrooms and knit stockings,” that is, make prostrations and learn the Jesus Prayer.

Before she moved into Diveyevo Monastery, Pasha wandered from the monastery on far-away obediences or went to Sarov, to her beloved former dwelling places. On her travels she took a simple walking stick that she called a cane, a bundle with various things, or a sickle over her shoulder and several dolls in her lapel. With her cane she sometimes threatened people who bothered her or those guilty of some transgression.

One day a pilgrim came and asked to be permitted into the cell, but the blessed one was busy, and the cell-attendant decided not to disturb her. But the pilgrim insisted, “Tell her, that I am just the same as she!”

The cell-attendant was amazed at such a lack of humility and went to relay his words to the blessed one.

Prascovia Ivanovna did not answer but took her cane, went outside and began to beat the pilgrim with all her strength, exclaiming, “Ach, you soul-destroyer, deceiver, thief, pretender!…”

The pilgrim left and no longer insisted upon a meeting with the blessed one.

The sickle had great spiritual meaning for the blessed one. She cut weeds with it and, under the pretense of this work, made full prostrations to Christ and the Mother of God. If people came to her of the upper classes, with whom she did not consider herself worthy to sit, the blessed one would arrange for them to be served refreshments, bow to their feet, and leave to cut weeds-that is, to pray for them. She never left the cut weeds in the fields or in the monastery yard, but always gathered them and took them to the horse stable. As an omen of some unpleasantness she would give her guest burdock or spiny pine cones….

She prayed her own prayers, but she knew certain prayers by heart. She called the Mother of God “Mamenka behind the glass.” Sometimes she would stop as though rooted to the spot before the icon and pray, or kneel wherever she happened to be—in the field, in her room, or in the middle of the street—and pray fervently with tears. Sometimes she would go into the church and put out all of the candles and lampadas near the icons, or she would not allow the lampadas in her cell to be lit. Requesting the Lord’s blessing for every step and action, she sometimes asked loudly, then answered herself, “Should I go? Or wait?… Go, go quickly, silly!”—and then she would go. “Should I pray some more, or finish? St. Nicholas the Wonder­worker, is it good that I ask? Not good, you say? Should I leave? Leave, leave, quickly, Mamenka! I hurt my finger, Mamenka! Should I have it fixed? No? It will heal by itself!”

During the days when she was struggling with the enemy of mankind she would begin to talk without pause, but it was impossible to understand her; she broke dishes and other things, worried, shouted, and argued. One day she woke up in the morning upset and worried. After midday office a visiting noblewoman came to see her, greeting her and wishing to talk with her, but Prascovia Ivanovna shouted and waved her arms. saying, “Go away, go away! Don’t you see, there, the devil? They cut off the head with an axe, they cut off the head with an axe!” The visitor was frightened and left, not understanding anything, but soon the bell was rung to bring to news that an epileptic nun had died during a fit in the hospital.

Παρασκευή-Πάσα του Σάρωφ, η δια Χριστόν Σαλή_Blessed Parasceva Ivanovna (Pasha of Sarov)_Блж.святых блаженных Дивеевских Пелагии, Параскевы_______20120211_1324941234 (1)One day the virgin Xenia from the village of Puzina came to the blessed one to ask her blessing to join the monastery.

“What are you saying, girl?!” the blessed one yelled. “First you need to go to Petersburg, and serve all the noblemen; then if the Tsar gives me money, I’ll build you a cell!”

In a little while Xenia’s brothers began to divide the inheritance, and she again came to Prascovia Ivanovna and said, “My brothers want to divide the inheritance, and you don’t bless me! As you like, I won’t obey you, and will build a cell.”

The Blessed Pasha, troubled at her words, jumped up and said, “What a silly girl you are! Well, the nerve! You see, you don’t know how many infants are more important than we are!” Having said this, she laid down and stretched out. In the fall Xenia’s relative died and a girl, a complete orphan, was left in her care.

One day Prascovia Ivanovna went to see a priest in the village of Arzamas, at whose house at the time a psalmist was on liturgical business. She went up to him and said, “Lord! I beg you, get a good wet nurse or some nanny.”
And what do you know? The psalmist’s previously healthy wife got sick and died, leaving an infant.

One of the peasants of the nearby village bought some cement sand. He was offered several extra pounds for free; he thought about it and took it.

“A lot richer you’ll be for obeying a demon! You’d do better to live by the truth that you lived by!…”

When the new church was being built in Diveyevo, Abbess Alexandra decided not to ask a blessing from blessed Prascovia Ivanovna.

A solemn prayer service was taking place at the site of the building, when the Abbess’ aunt Elizabeth came to see Prascovia Ivanovna. She was old and hard of hearing. She said to the blessed one’s novice, Dunya, “I will ask, and you tell me what she answers, otherwise I won’t hear.”

She agreed.
“Mamashenka, they’re donating a cathedral to us.”
“A cathedral, a cathedral,” Prascovia Ivanovna replied, “ But I had a look: wildberry trees are growing in the corners, they could knock the cathedral over.”
“What did she say?” asked Elizabeth.
“Why say it?” Dunya thought. “They have already laid the foundation for the cathedral,” and she answered, “She blesses.”
The cathedral was never finished.

One hierarch came to the monastery. She expected him to come to her, but he went on to the monastery clergy. She waited for him until evening, and when he came she flew at him with a stick and tore the veil on his klobuk. He hid out of fear in Mother Seraphima’s cell. When the blessed one fought she was so fearsome that she made everyone tremble. Later some men attacked the hierarch and beat him.

One Hieromonk Iliodore (Sergei Trufanov) came to see her from Tsaritsyn. He had come with a procession, along with many people. Prascovia Ivanovna received him, sat him down, then took his klobuk off of him, his cross, and all his medals and awards, then put them all in her trunk, locked the lid and tucked the key in her belt. Then she asked that a box be brought to her, where she planted an onion, watered it and said, “Onion, grow call….” and then lay down to sleep. He sat there crestfallen. He was supposed to begin the Vigil, and he could not stand up. It was good, at least, that she had tied the key to her belt and was lying on the opposite side, so that they could untie the key and take everything out of the trunk for him.

A few years passed and he cast off his priestly rank and renounced all of his monastic vows.

One day Bishop Hermogenes (Dolganov) came to her from Saratov. He had just had a great misfortune—someone had thrown a child to him in his carriage with a note saying, “Thine own of thine own.”

He ordered a large prosphoron and went to the blessed one with the question, what should he do? She grabbed the prosphoron, threw it at the wall, so that it bounced off and hit the room divider. She didn’t want to answer. On the next day, she did the same thing. On the third day she locked herself in, and did not even come out to greet the hierarch. What to do? He so respected the blessed one that he did not want to leave without her blessing, even though matters in his bishopric demanded his attention. Then he sent a cell-attendant. She received him and gave him tea. The hierarch asked through him, “What should I do?” She answered, “I prayed and fasted for forty days, then they sang the Pascha.”

Her words meant that apparently, all of his current sorrows needed to be endured with dignity, and they would resolve themselves successfully in their own time. The bishop rook her words literally, went to Sarov and lived there for forty days, fasting and praying, and during that time his problem dissipated.

Sometimes Prascovia Ivanovna would begin to make a fuss, and to the nuns who came to see her she would say, “Get out of here, you rascals, this is the cashier.” (After the monastery closed, her cell would be turned into a cash-bank.)

One time, Eudocia Ivanovna Barskova, who never joined a monastery, bur never got married either, went on a pilgrimage to Kiev. On the return trip she stopped in Vladimir, at the house of one blessed merchant who received all pilgrims. In the morning he called her, blessed her with a picture of the Kiev­Caves Lavra and said, “Go to Diveyevo; there Blessed Pasha of Sarov will show you your path.”

Dunya3 flew as on wings to Diveyevo. During Dunya’s entire two-week trip (she had walked nearly two hundred miles) blessed Prascovia would come out on the porch, sighing and waving her arms, saying, “Ay, my little droplet4 is coming, my servant is coming.”

She arrived in the evening, after Vigil—and ran straight to Prascovia lvanovna.

Mother Seraphima, the senior cell-attendant, came out and said, “Go away, girl, go away. We’re tired, come tomorrow, after the early Liturgy.

They led her out to the gate, and Prascovia Ivanovna wailed, “You’ re sending my servant away. Why are you sending my servant away? My servant has come! My servant has come!”

In the morning Dunya came to the blessed one; she met her, spread out napkins on the bench, blew away the dust and sat her down, began to serve her tea and to treat her. Dunya remained with the blessed one. Prascovia Ivanovna entrusted her right away with everything, and the senior cell-attendant, Mother Seraphima, came to love her.

Nun Alexandra (Trakovskaya), the future abbess, asked Dunya, “Aren’t you afraid of the blessed one?”
‘‘I’m not afraid.”
As soon as Mother Alexandra walked away, the blessed one said, “She’ll be a mother.” (That is, an Abbess.–Auth.)

Every night at twelve o’clock Prascovia Ivanovna was given a hot samovar.

She would only drink tea if the water in the samovar had been brought to a boil, otherwise she would say, “It’s dead,” and would refuse to drink it. Incidentally, when she would pour a cup of tea she would seem to forget about it, and it would cool off. When she had drunk a cup, and even when she hadn’t, she would then light and put out candles all night. She prayed all night until morning in her own manner.

Παρασκευή-Πάσα του Σάρωφ, η δια Χριστόν Σαλή_Blessed Parasceva Ivanovna (Pasha of Sarov)_Блж. Параскева Дивеевская_)15631575859_Mother Raphaella related that when she joined the monastery, she often had to keep the night watch. She could easily see Prascovia Ivanovna’s cell from far away. She saw every night at twelve o’clock in the blessed one’s cell candles being lit, and the blessed one’s figure moved quickly around, now putting candles out, now lighting them. Raphaella wanted very much to see how the blessed one prayed. Having received a blessing from the sister who kept watch with her to walk along the lane, she headed in the direction of Prascovia Ivanovna’s house. The curtains were open in all the windows. Stealing up to the first window, she had just tried to climb onto the cornice to peek into the window, when an arm quickly pulled the curtains shut. She went to the second window, to the third, and the same thing was repeated. Then she went all the way around to another window where the curtains were never closed, and the same thing happened. Thus she never saw a thing.

A little time passed and Mother Raphaella came to see the blessed one, who received her and said, “Pray.”

Mother Raphaella began to pray on her knees. “Now lie down.”

Then the blessed one began to pray herself. What prayer it was! She suddenly became transfigured, raised her arms, and tears screamed copiously from her eyes; it seemed to Raphaella that the blessed one rose into the air—she did not see her legs on the ground.

Mother Raphaella also told how a half-year before the death of her mother she had gone to Prascovia Ivanovna. The blessed one started peering in the direction of the bell tower, but there was nothing there.

“They’ re flying, flying, there, one after another, higher, higher,” and she clapped her hands, “and higher still!”

Mother Raphaella immediately understood. In a half year her mother died, and in another half year her grandfather.

When Raphaella joined the monastery, she was constantly late for services. She went to the blessed one, who said, “A good girl, but she’s a lay-about. Mother prays for you.”

Schema-Archimandrite Barsanuphius of Optina was transferred out of Optina Monastery and appointed Archimandrite of Golutvin Monastery. He became very ill, and wrote a letter to Blessed Prascovia Ivanovna, whom he had visited, and in whom he had great faith. Mother Raphaella brought the letter. When the blessed one heard the letter, she only said, “Three hundred sixty-five.” In exactly 365 days the elder reposed. This was confirmed by the Elder’s cell-attendant, who was present when the blessed one’s answer was received.

When they brewed her tea, she waited for an opportunity to seize the packet and pour the whole thing into the teapot. She would empty it completely, then not drink the tea. When they poured in the tea leaves, she would try to knock their arms so that more poured in; then the tea would brew very strong, and she would say, “The broom, the broom.” She would then pour all of that tea into a wash bowl, and dump it outside. Eudocia took one rim while the blessed one took the other saying, “Lord, help us; Lord, help us,” as they took the bowl outside. When they had carried it onto the porch, the blessed one would pour it out saying, “Bless, Lord, on the fields, on the meadows, on the dark oak groves, on the tall hills.”
If someone brought jam, they tried not to give it to her directly, and if she should happen to receive any, she rook it straightway to the cleaning room and turned it upside-down into the washtub chanting, “Swear to God, from inside, swear to God, from inside.”

Dunya related that the blessed one loved her very much and treated her like a friend. Dunya would intentionally come up to the blessed one without a headscarf. The latter would immediately take out a new one and cover her head with it. In a little while she would come to her again bareheaded. Mother Seraphima commented, “Ducia,5 you’ll take all of her scarves that way.”

But Dunya gave them away to others.

Παρασκευή-Πάσα του Σάρωφ, η δια Χριστόν Σαλή_Blessed Parasceva Ivanovna (Pasha of Sarov)_Блж. Параскева Дивеевская_Параскева, Серафим и Александра204_0190009bPrascovia Ivanovna was occupied with people all day long. Her monastic cell-attendant, Mother Seraphima, read Prascovia Ivanovna’s entire cell rule for her. Prascovia Ivanovna was tonsured into the great schema, but she had no time to read her rule, so Mother Seraphima read her own monastic rule as well as the schema rule for Prascovia Ivanovna. Mother Seraphima had a separate cell in the monastery. For appearances’ sake she had a bed with a feather mattress and pillows, on which she never lay; she only rested in an armchair. The two of them lived as one soul. It was better to offend Prascovia Ivanovna than Mother Seraphima. If you should offend her, then it was best not to come anywhere near Prascovia Ivanovna.

Mother Seraphima died of cancer, and her illness was so torturous that she rocked on the floor from pain. When she died, Prascovia Ivanovna went to the church. The sisters immediately took note of her, for by that time she rarely went to church. But she said to them, “You foolish ones—you look at me, but you don’t see that she has three crowns.” This was about Mother Seraphima.

On the fortieth day Prascovia Ivanovna waited for the priests to come and serve a Pannikhida in her cell. In the evening she waited, but they passed by, and she became upset, saying accusingly,” Ech, priests, priests … passed me by … if they would just swing a little incense, my soul would be consoled.”

One day Eudocia had a dream. There was a beautiful house and a room with what they call Italian windows—very large. The windows were open into the garden; extraordinary apples hung from the trees, even knocking against the window, and everywhere it was dressed and swept. She saw Seraphima, who told her, “Let me show you the place where Prascovia Ivanovna is.” Then she awoke and went to Prascovia Ivanovna; but when she tried to tell the blessed one she covered her mouth…

Notwithstanding the many miracles that people witnessed during the seventy years following the repose of St. Seraphim of Sarov, there was resistance to the opening of his relics and his canonization. They say that the Tsar insisted upon the canonization but almost the entire Synod was against it, the only supporters being Metropolitan Anthony (Vadkovsky) and Archbishop Cyril (Smirnov).

During that time blessed Prascovia Ivanovna fasted for fourteen or fifteen days, not eating anything, so that she could not even walk, bur crawled on her hands and knees.

Some time during the evening Archimandrite Seraphim (Chichagov) came and said, “Mamashenka, they won’t let us open the relics.”
Prascovia Ivanovna said, “Take my hand; let’s go out in the open.”
Mother Seraphima took one arm and Archimandrite Seraphim the other.
“Grab a tool. Dig on the right—there are the relics.”
The investigation into the relics of St. Seraphim was conducted on the night of January 11, 1903.

During that time in the village of Lomasov, eight miles from Sarov, a fiery glow was seen in the sky above the monastery and, crossing themselves, the witnesses ran there to ask about it. “Where did you have the fire? We saw a glow.”

But there was no fire. Only later did one hieromonk quietly say, “Tonight a commission came and opened the remains of Father Seraphim. Only St. Seraphim’s bones remained, and the Synod was confused. What should they do? No incorrupt relics, only bones. One eldress who was still alive at the time and knew the Saint said then, “We bow down before miracles, not bones.” There was talk amongst the sisters that the Saint himself appeared to the Tsar, who then used his authority to insist upon the opening of the relics. When it was decided to canonize the Saint and open the relics, grand princes came to Sarov and Diveyevo to blessed Prascovia lvanovna.

At that rime in the Royal Family there were four daughters, but the boy heir had not yet been born. They came to the Saint to pray for the granting of an heir. Prascovia Ivanovna had the custom of showing everything with the dolls, and now she was preparing a boy-doll. She made him a bed out of scarves that was soft and high. “Quiet, quiet, he’s sleeping,” she would say. Everything that she said was relayed to the Tsar by telephone, and he himself came later.

Eudocia Ivanovna told how Mother Seraphima was getting ready to go to Sarov for the opening of the relics, but she suddenly broke her leg. Prascovia Ivanovna healed her.

It was revealed to the blessed one that after the Tsar had been greeted in the abbatial quarters, and they had sung him a concert, he would seat everyone to breakfast but he himself would come to her.

Mother Seraphima returned with Dunya from the reception, and Prascovia Ivanovna would not allow them to clean up anything. There were potatoes in the skillet and the samovar was cold.

While they argued with her they heard from the shed, “Lord Jesus Christ, Son of God, have mercy on us.” In walked Nicholas Alexandrovich and Alexandra Feodorovna.

Already in their presence, the others laid out the carpet, cleared the table, and brought in a hot samovar. Everyone left, except the Royal couple and Prascovia Ivanovna, but their Highnesses could not understand what the blessed one was saying. Soon the Tsar went out and said, “The senior among you, please come in.”

The discussion took place in the cell-attendant’s presence, who related later that the blessed one told the Tsar, “Your Highness, come down from the throne yourself.”

Σύναξη των Αγίων Diveevo Собор Дивеевских святыхp1916amup66a156rqsk1u4k18bjWhen they began to part, Prascovia lvanovna opened the chest of drawers. She took out a new tablecloth, spread it on the table, and started setting out food; linen cloth of her own work (she spun her own thread), a new lump of sugar, colored eggs, and some sugar in pieces. She tied it all up in a bundle very firmly, with several knots, so that when she had tied it she had to sit down from the exertion. She then gave it to him, saying, “Tsar, carry it yourself.”

She herself stretched out her hand, saying, “And give us some money, we need to build a hut.”6

The Tsar had no money with him. He immediately sent for some, and he gave her a wallet of gold coins, which was then taken directly to the Abbess.

When Nicholas Alexandrovich left, he said that Prascovia lvanovna was a true slave of God. Everywhere, everyone received him like a Tsar; only she treated him like a simple human being. Prascovia Ivanova died on September 22, 1915.

Before her death she was always making prostrations before the Tsar’s portrait. She herself was already physically unable to do so—the others lifted her up and set her down.

“Why, Mamashenka, do you pray so to the Tsar?” “Sillies. He will be higher than all the Tsars.”
She said of the Tsar, “I don’t know … a monastic saint, I don’t know … a martyr.”
Not long before she died, the blessed one took down the portrait of the Tsar and kissed his feet with the words, “My dear one is already near the end.”

The blessed one died a long and difficult death. She was paralyzed just before death. She suffered very much. Some were amazed that such a great slave of God would die with such suffering. It was revealed to one of the sisters that through these sufferings she bought the souls of her spiritual children from hell.

When the blessed one was dying, one nun in Petersburg went out onto the street and saw how Prascovia Ivanovna’s soul rose up into the heavens.
From Igumen Damascene (Orlovsky), New Confessors of Russia, Nizhny Novgorod Province,(Platina: St. Herman of Alaska Brotherhood, 1998).

1 This Life is taken from the Chronicles of the St. Seraphim-Diveyevo Monastery, compiled by Archimandrite Seraphim (Chichagov), St. Petersburg, 1903; and information given by Nun Seraphima Bulgakova
2 It is Orthodox custom to pray for the reposed at the Liturgy for forty days after death. In monasteries, the Psalter is also read for them for forty days.
3 Diminutive of Eudocia.
4 Eudocia lvanovna was very short in stature.
5 Another diminutive of Eudocia.
6 A new cathedral.
https://orthochristian.com/106863.html

Memorial House of Blessed Paraskevi of Diveyevo
https://diveevo-monastyr.ru/en/memorial-house-of-blessed-paraskevi-of-diveyevo/

Παρασκευή-Πάσα του Σάρωφ, η δια Χριστόν Σαλή_Blessed Parasceva Ivanovna-Pasha of Sarov_Блж. Параскева-Паша Дивеевская_-4639-a (1) - ΑντιγραφήBlessed Maria Ivanovna of Diveyevo, fool for Christ’s received her spiritual nourishment from Blessed Prascovia Ivanovna, to whom she went for advice. When they would ask her why she was known as “Ivanovna,” she would reply, “All of us blessed ones are Ivanovny, [children] of [St.] John the Forerunner.”

Apolytikion of Conception of the Forerunner
Fourth Tone

Rejoice, O thou barren one who hadst not borne until now; for lo, in all truth thou hast conceived the lamp of the Sun, and he shall send forth his light over all the earth, which is afflicted with blindness. Dance, O Zacharias, and cry out with great boldness: The one to be born is the blest Prophet of God Most High.

Apolytikion.
Mode 4. Come quickly.

Sing now, O barren one who did not bear before, * for you have indeed conceived the burning lamp of the Sun; * and he will illuminate * all the world afflicted * with spiritual blindness. * Dance, O Zacharias, and now openly cry out: * “The one who is to be born is a Prophet of the Most High God.”

Apolytikion of Saints Xanthippe, Polyxena, and Rebecca
―Tone 3

You accepted the light, of the divine faith, your works shined, with piety, Venerable Polyxene the divinely-inspired, and you magnified Christ by your life, as well as by your blameless actions, therefore intercede to the Lord who glorified you, to grant us the great mercy.

Apolytikion of Saint New Martyr Nicholas the Huckster from Karpenisi
― Tone 3

You brought victory to the Church, forever bringing to your homeland your gloriously triumphant contest, Nicholas. The imperishable glory of Neomartyrs, you showed us the path of the Lord as a youth, wherefore beseech with fervent entreaties Christ to ever grant us victory.

Troparion of Saint New Martyr John the Hagarene from Vrahori
— Tone 3

Your holy martyr John, O Lord, / through his sufferings has received an incorruptible crown from You, our God. / For having Your strength, he laid low his adversaries, / and shattered the powerless boldness of demons. / Through his intercessions, save our souls!

Troparion “HAWAIIAN” Myrrh-streaming Iveron Ikon of the Theotokos
— Tone 6

From thy Holy Icon, O Lady Theotokos, blessed myrrh has flowed abundantly./ Thou hast thereby consoled those, in exile, faithful/ unto thee, and hast enlightened the unbelievers by/ thy Son’s light. / Therefore O Lady, with tears we bow down to thee./ Be merciful to us in the hour of judgment./ Lest having received thy mercy we be punished as those who have been contemptuous of it./ But grant us// through thy prayers to bring forth spiritual fruit, and save our souls

Apolytikion of the Blessed Parasceva (“Pasha of Sarov”), Fool-for-Christ, of Diveyevo
Plagal of the Fourth Tone

In thee the image was preserved with exactness, O Mother;for taking up thy cross, thou didst follow Christ,and by thy deeds thou didst teach us to overlookthe flesh,for it passeth away, but to attend to the soul since it is immortal.Wherefore, O righteous Parasceva, thy spirit rejoiceth with the Angels.

The other troparion of the Blessed Parasceva (“Pasha of Sarov”), Fool-for-Christ, of Diveyevo,
In Tone I:

Having heard the voice of Thine Apostle Paul, saying: * We are foolish for Christ’s sake, * Thy servant Parasceva, O Christ God, * did love the life of the foolish for Thy sake on earth. * Wherefore in venerating her memory * we entreat Thee, O Lord, to save our souls.Ντιβεγιεβο_Diveyevo St. Seraphim of Sarov_Серафи́мо-Диве́евский монасты́рь- __Дивеево-с-высотыΠαρασκευή-Πάσα του Σάρωφ, η δια Χριστόν Σαλή_Blessed Parasceva Ivanovna (Pasha of Sarov)_Блж. Параскева Дивеевская_05-060Παρασκευή-Πάσα του Σάρωφ, η δια Χριστόν Σαλή_Blessed Parasceva Ivanovna (Pasha of Sarov)_Блж. Параскева Дивеевская_Seraphin_(Chichagov)_and_Pasha_of_SarovΠαρασκευή-Πάσα του Σάρωφ, η δια Χριστόν Σαλή_Blessed Parasceva Ivanovna (Pasha of Sarov)_Блж. Параскева Дивеевская_07Παρασκευή-Πάσα του Σάρωφ, η δια Χριστόν Σαλή_Blessed Parasceva Ivanovna (Pasha of Sarov)_Блж. Параскева Дивеевская_03Παρασκευή-Πάσα του Σάρωφ, η δια Χριστόν Σαλή_Blessed Parasceva Ivanovna (Pasha of Sarov)_Блж. Параскева-Паша Дивеевская_sv.-


Οι άγιοι Ζωγραφίτες Οσιομάρτυρες ομολόγησαν τον Δεσπότη Χριστό ως κεφαλή της Εκκλησίας και όχι τον πάπα. Ω, εωσφορική αδιαντροπιά! Οι νόθοι να θεωρούνε για νόθα, τα γνήσια παιδιά της Εκκλησίας, και να κάνουνε κάθε τρόπο να τα ταπεινώσουνε και να τα ποδοπατήσουνε. Φώτης Κόντογλου

Ζωγραφιτες_Μονή Ζωγράφου47i2KmiΣυναξάριον.
Τῇ ΚΒʹ (22ᾳ) τοῦ μηνός Σεπτεμβρίου μνήμη τοῦ ἁγίου Ἱερομάρτυρος Φωκᾶ τοῦ θαυματουργοῦ, τοῦ ἐν λουτρῷ σφοδρῶς πυρωθέντι τελειωθέντος (117).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ ἁγίου Φωκᾶ τοῦ κηπουροῦ μάρτυρος ἐν Σινώπῃ, ξίφει τελειωθέντος (320)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ ἁγίου Μάρτυρος Ἰσαάκ, καὶ τοῦ Ἁγίου Μαρτίνου, ξίφει τελειοῦνται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, οἱ Ἅγιοι Εἴκοσι Ἓξ Ὁσιομάρτυρες οἱ ἐν τῇ Μονῇ τοῦ Ζωγράφου, οἱ ἐλέγξαντες τοὺς λατινόφρονας· τὸν τε βασιλέα Μιχαήλ, καὶ πατριάρχην Βέκκον καὶ λοιπῆς δυσσεβοῦς συμμορίας αὐτῶν, ἐπάνωθεν τοῦ πύργου, πυρὶ τελειοῦνται (1284). Ὧν τὰ ὀνόματα: Θωμᾶς ἡγούμενος, Βαρσανούφιος, Κύριλλος, Μιχαῖος ἢ Μιχαῖας, Σίμων, Ἱλαρίων, Ἰάκωβος, ἕτερος Ἰάκωβος, Ἰώβ, Κυπριανός, Σάββας, Μαρτινιανός, Κοσμᾶς, Σέργιος, Μηνᾶς, Ἰωάσαφ, Ἰωαννίκιος, Παῦλος, Ἀντώνιος, Εὐθύμιος, Δομέτιος, Παρθένιος καὶ Τέσσερις Ἀνώνυμοι. (Εορτάζουν στις 10 Οκτωβρίου)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ὁ Ὅσιος Κοσμᾶς ὁ Ζωγραφίτης (1323)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ ἁγίου Ιωνᾶ τοῦ ᾿Ιατσεζὲρσκ ἢ ᾿Ιατσέρα, μοναχοῦ (1589)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ ἁγίου Μαυρικίου λεγεωναρίου και 6.600 στρατιώτες μάρτυρες στό Saint Moritz Ἑλβετίας (287)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ ἁγίου Θεοδοσίου Β΄ Μητροπολίτου Μολδοβλαχίας ἱερομάρτυρος (17ος αἰών)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς ᾿Ιβάνοβνας τοῦ Ντιβέγιεβο (Πάσας τοῦ Σαρὼφ) διὰ Χριστὸν Σαλῆς (1915)

Στίχοι εἰς τοὺς Ἁγίους Εἰκοσιὲξ Ὁσιομάρτυρας Ζωγραφίτας (και στις 10 Οκτωβρίου)
ς πυρίκαυστοι θυσίαι Κυρίῳ,
Οἱ εἰκοσιὲξ ὡράθησαν εἰκότως.

Κοίμηση Βασιλείου Κριβοσέϊν Αρχιεπισκόπου Βρυξελλών και Βελγίου (1900 – 22 Σεπτεμβρίου 1985), συμμοναστής του αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ στην ιερά μονή Αγίου Παντελεήμονος

Ύμνος
στους Αγίους Μάρτυρες της μονής Ζωγράφου
Αγίου Νικολάου Βελιμιροβιτς

Ζωγραφίτες Ὁσιομάρτυρεςagioi agiou oroys0001ΖΩΓΡΑΦΙΤΕΣ ΜΑΡΤΥΡ135653.pΟι ανδρείοι της Ζωγράφου, οι τροπαιοφόροι της Αληθείας,
θυσιάστηκαν για την Ορθόδοξο Πίστη.
Και κατίσχυναν τους υπερήφανους και αναίσχυντους Λατίνους,
καθώς οι ψυχές τους ανέβαιναν προς τη Βασιλεία του Θεού.

Οι φλόγες από τον πύργο της μονής υψώνονταν στον ουρανό,
καθώς οι μοναχοί φλεγόμενοι ανέπεμπαν δοξολογία προς τον Θεό!
Ο Παράδεισος με τους αγγέλους του έβλεπαν εκείνο το θέαμα,
καθώς οι εγκληματίες σέρνονταν σαν σκουλήκια κάτω χαμηλά στον πύργο.

Μες στις φλόγες, ο ηγούμενος Θωμάς, ένας πραγματικός πατέρας,
ενθάρρυνε τους αδελφούς του και έψελνε:
Αυτός που δοξάζει τον Κύριο δεν φοβάται τον θάνατο,
Και αυτός που πεθαίνει για τον Θεό, δεν θα χαθεί.

Η θυσία προσφέρθηκε και το θυσιαστήριο της προσφοράς παραμένει:
Τα σώματα κάηκαν, οι ψυχές πέταξαν ψηλά,

Και με αυτή τη θυσία, η μονή Ζωγράφου καταπλουτιστηκε
με δόξα αιώνια, αληθινή.
Ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος, χαίρων τιμά τους στρατιώτες του *
η Μητέρα του Θεού τιμά όλους τους ουράνιους πολίτες.
Η Εκκλησία χαίρεται τους ανδρείους στρατιώτες της δικαιοσύνης,:
αυτοί είναι τα παιδιά της, τα γόνιμα κλαδιά της.
Από τον Πρόλογο της Αχρίδος
http://prologue.orthodox.cn/October10.htm

***

Οι Ζωγραφίτες Οσιομάρτυρες και η Παναγία του «Χαίροβο» ή Προαγγελλόμενη

Γεώργιος Τροπαιοφόρος_Αχειροποίητη εικόνα_Ζωγράφου Αγίου Όρους_St George the Trophy-bearer iconAcheiropoietos_Monastery Zographou_Свя Георгий_нерукотворн__Zografou (1)Με την σύνοδο που συνεκάλεσε ο πάπας Ουρβανός στην Λυών το 1274, έγινε η πρώτη σοβαρή απόπειρα ένωσης ή για να είμαστε ακριβέστεροι, υποδούλωσης των ορθοδόξων στους Λατίνους.
Στην σύνοδο αυτή, συμμετείχαν δυστυχώς και εκπρόσωποι της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας με αρχηγό τον πρώην Πατριάρχη Γερμανό Γ’, λόγω άρνησης του κανονικού Πατριάρχου Ιωσήφ (και του ευσεβούς ποιμνίου του να συμμετάσχει σ’ αυτήν.) Η αυτοκρατορική πρεσβεία, που επίσης συμμετείχε, ενεχείρησε στην σύνοδο χωρίς κανένα θεολογικό διάλογο γραπτή ομολογία πίστεως εκ μέρους του λατινόφρονα Μιχαήλ Η’ του Παλαιολόγου βάσει της οποίας η Ανατολική Εκκλησία δέχονταν το πρωτείο του Πάπα, την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος και εκ του Υιού καθώς και το καθαρτήριον πυρ.

Μετά την ψευδοσύνοδο της Λυών, ο αυτοκράτορας έθεσε σε εφαρμογή τις αποφάσεις της. Αντικατέστησε τον ανθενωτικό Πατριάρχη Ιωσήφ με τον Λατινόφρονα Ιωάννη Βέκκο, διέταξε να εγγραφεί το όνομα του Πάπα στα δίπτυχα της Εκκλησίας και κήρυξε επίσημα την ”ένωση των Εκκλησιών” στις 16 Ιανουαρίου 1275.

Οι μοναχοί λοιπόν του Αγίου Όρους, αρχικά απέστειλαν δύο επιστολές (μία στόν αυτοκράτορα και μία στη Σύνοδο του Πατριάρχου Ιωάννη Βέκκου) μέσα απο τις οποίες τους συμβούλευαν και ταυτόχρονα τους ήλεγχαν για την πολιτική της ενώσεως των δύο Εκκλησιών. Όταν ο Αυτοκράτορας και ο Πατριάρχης Βέκκος παρέλαβαν τις επιστολές, έγιναν έξω φρενών και λαβόντες στρατό ήρθαν στο Άγιον Όρος. Εκεί άρχισαν να φονεύουν, να πνίγουν και να απαγχονίζουν οποιονδήποτε μοναχό τολμούσε να τους ελέγξει και να αντιταχθεί στα φιλενωτικά τους σχέδια…

Οι Μονές Μεγίστης Λαύρας και Ξηροποτάμου υπέκυψαν προς στιγμήν στην βία των Λατινοφρόνων και αποδέχτηκαν την βδελυρή ψευδοένωση.
Οι Μοναχοί, της Μονής των Ιβήρων αντιστάθηκαν με άκαμπτο και αδιάλλακτο φρόνημα. Ο Μιχαήλ εξοργισμένος έδωσε εντολή στους στρατιώτες του να βάλουν σ’ ένα πλοίο τους μοναχούς που κατάγονταν από την Ιβηρία και αφού ξανοιχτούν στο πέλαγος να το βυθίσουν μαζί με τους επιβάτες του. Έτσι οι άγιοι Οσιομάρτυρες έλαβαν τον στέφανο του μαρτυρίου επισφραγίζοντας με τη θυσία τους την όλη οσιακή βιωτή τους. Τους Αγίους Ιβηρίτες Οσιομάρτυρες εορτάζουμε στις 13 Μαΐου.
Οι λατινόφρονες συνεχίζοντας την καταστροφική επιδρομή τους έφθασαν στη Μονή Βατοπαιδίου, αλλά και εκεί αντιμετώπισαν ισχυρή αντίδραση, έσυραν έξω τον αγιώτατο προηγούμενο Όσιο Ευθύμιο και δώδεκα από τους μοναχούς και τους απηγχόνισαν. Η μνήμη αυτών των Βατοπαιδινών οσιομαρτύρων εορτάζεται στις 4 Ιανουαρίου.

Έπειτα από όλα αυτά και ενώ οι Λατινόφρονες συνέχιζαν να λεηλατούν τα πάντα στο πέρασμά τους, έφθασαν στην Ιερά Μονή του Ζωγράφου προκειμένου να υποτάξουν όσους μοναχούς κοινοβίαζαν εκεί. Όμως η Κυρία Θεοτόκος δεν άφησε απροειδοποίητους τους δούλους της. Λίγο έξω απο τη Μονή, ασκήτευε σε ένα κελλάκι ένας πολύ ενάρετος γέροντας. Αυτός νήστευε και αγρυπνούσε τακτικά ενώ είχε την ευλογημένη συνήθεια να λέει πολλές φορές την ημέρα τον Αρχαγγελικό ύμνο, δηλαδή τους Χαιρετισμούς της Παναγίας…

Παναγία του Ακαθίστου_Προαναγγελομένη_Χαιροβο_Μονή Ζωγράφου_εικόνα_Prevestitoarea_Μαρτύρων Ζωγράφου10 Οκτωβριου_md-prevestitoareaΗ συνοδία των λατινοφρόνων πλησίαζε στην Ιερά Μονή…
Ο μοναχός κατά την συνηθειά του, έλεγε γονατιστός τους Χαιρετισμούς της Θεοτόκου.
Όταν δε έφθασε στον στίχο «Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε» τότε απάντησε η Παναγία από την εικόνα της: «Χαίρε και συ, γέρων του Θεού»!
Ο γέροντας τρόμαξε «Μη φοβού»! συνέχισε η φωνή εκ της εικόνος «αλλ’ απελθών ταχέως εις την Μονήν, ανάγγειλον τοις αδελφοίς και τω καθηγουμένω ότι οι εχθροί Εμού και του Υιού Μου επλησίασαν. Όστις ουν υπάρχει ασθενής τω Πνεύματι εν υπομονή κρυβήτω, έως του παρελθήναι πειρασμόν, οι δε στεφάνων μαρτυρικών εφιέμενοι παραμενέτωσαν εν τη Μονή άπελθε ουν ταχέως».

Μόλις ο Γέροντας έφθασε στην είσοδο της Μονής είδε παράδοξο πράγμα και εξέστη. Είδε την εικόνα της Θεομήτορος, μπροστά στην οποία συνήθιζε να διαβάζει τους Χαιρετισμούς στο κελλί του, να είναι τοποθετημένη στην πύλη της Μονής! Αφού την προσκύνησε μέχρι εδάφους, την πήρε στα χέρια του και με αυτή πήγε στον ηγούμενο και του είπε καταλεπτώς την υπόθεση.

Αφού άκουσε από τον γέροντα αυτά ο ηγούμενος της Μονής Θωμάς, μαζί με άλλους είκοσι πέντε Πατέρας δεν εγκατέλειψαν τον τόπο της ασκήσεως και μετανοίας τους, αλλά παρέμειναν και εμαρτύρησαν! Ανέβηκαν λοιπόν στον πύργο του Μοναστηριού έτοιμοι για το μαρτύριο και από εκεί ήλεγξαν τον Λατινόφρονα Πατριάρχη. «Δεν υποτασσόμεθα στην αίρεση», είπαν με μια φωνή, «αλλά δέν αναχωρούμε από την μετανοιά μας».

Οι 26 Οσιομάρτυρες δεν άνοιξαν τις πόρτες του Μοναστηριού στους Λατινόφρονες. Τους ζητήθηκε να συλλειτουργήσουν με τους παπικούς και να αναγνωρίσουν τον πάπα ως κεφαλή όλης της Εκκλησίας και αυτοί από τον Πύργο επάνω απάντησαν: «Κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο Χριστός και όχι ο πάπας.» «Ευκολώτερα εμείς αποφασίζουμε να πεθάνουμε, παρά να υποχωρήσουμε στα θέματα της Ορθοδόξου Πίστεως και να αναγνωρίζουμε τον αιρετικό πάπα της Ρώμης ως κεφαλή της Εκκλησίας, ώστε να μολυνθεί αυτός ο τόπος από την δική σας βία και τυραννία, δεν σας ανοίγουμε τις πόρτες του Μοναστηριού! Φύγετε απ’ εδώ!».
Οι δε Λατινόφρονες μαζί με τους Λατίνους απάντησαν με οργή: «Πρέπει λοιπόν να πεθάνετε…»
Τότε, αφού συγκέντρωσαν πολλά φρύγανα και ξύλα, τα έβαλαν γύρω από τον πύργο, άναψαν μεγάλη φωτιά και τους κατέκαυσαν την 22α Σεπτεμβρίου του έτους 1274.

Οι 26 Οσιομάρτυρες παρέδωσαν τις ψυχές τους στον Δεσπότη Χριστό, ομολογήσαντες μόνον Αυτόν ως κεφαλή της Εκκλησίας και όχι τον πάπα.
Τα ονόματα τους είναι: Θωμάς ηγούμενος, Βαρσανούφιος, Κύριλλος, Μιχαίος (ή Μιχαίας), Σίμων, Ιλαρίων, Ιάκωβος, έτερος Ιάκωβος, Ιώβ, Κυπριανός, Σάββας, Μαρτινιανός, Κοσμάς, Σέργιος, Μηνάς, Ιωάσαφ, Ιωαννίκιος, Παύλος, Αντώνιος, Ευθύμιος, Δομέτιος, Παρθένιος και τέσσερα ακόμα άτομα που τα ονόματα τους είναι άγνωστα.

Όταν μετά την συμφορά και την απομάκρυνση των κακούργων επέστρεψαν οι πατέρες που είχαν κρυφθεί, απομακρύνοντας τα αποκαΐδια από τον Πύργο και τα άγια λείψανα των μαρτύρων, βρήκαν ακέραια και άβλαπτη την Θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, που είχαν πάρει μαζί τους όταν κλείστηκαν στον Πύργο για βοήθεια και ενθάρρυνση στο μαρτύριό τους. Με πολλή ευλάβεια την μετέφεραν και την τοποθέτησαν στο τέμπλο του ιερού ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, όπου υπάρχει μέχρι σήμερα. Οι Ζωγραφίτες πατέρες φροντίζουν ώστε το κανδήλι της να καίει «ακοιμήτως». Την αποκαλούν «Χαίροβο», που είναι το Αρχαγγελικό Χαίρε, στα βουλγαρικά, γνωστής επίσης ως Παναγίας του Ακάθιστου ή Παναγίας Προαγγελλόμενης. Χαίροβο επίσης αποκαλούν και την τοποθεσία που ησύχαζε ο άγιος εκείνος Γέροντας, που καταξιώθηκε του Θεομητορικού χαιρετισμού. Προς τιμήν της Αειπαρθένου και σε ανάμνηση του θαύματος και της εύνοιας προς την Μονή, καθιερώθηκε στις θείες λειτουργίες αντί του Κοινωνικού να διαβάζεται μπροστά από την θαυματουργή εικόνα ο Ακάθιστος Ύμνος.

Αφού ο Μιχαήλ ανεχώρησε από εκεί, έφθασε στην κελλιώτικη Λαύρα των Καρεών, στην οποία είναι εγκατεστημένη και η έδρα του Πρώτου του Αγίου Όρους.
Πρώτον πάντων εφόνευσαν τον Πρώτον του Αγίου Όρους, π. Κοσμά ο οποίος βρισκόταν στην Σκήτη των Καρυών. Οι φιλενωτικοί αφού αρχικά του έκοψαν με τσεκούρι τα δύο πόδια του σεβασμίου Ιερομονάχου, στη συνέχεια έκοψαν και την τιμίαν του κεφαλή. Κατόπιν πάνω σε ένα μάρμαρο αποκεφάλισαν και άλλους πατέρες με το ίδιο φονικό όργανο… Η ανακομιδή των λειψάνων του οσίου Κοσμά του Πρώτου έγινε στις 5 Δεκεμβρίου του 1981. 

***

Ορθοδοξία: Η Μεγαλομάρτυς του Χριστού
Φώτης Κόντογλου

Ζωγραφίτες Ὁσιομάρτυρεςagioi agiou oroys0001 - ΑντιγραφήΗ Εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού κι απαρτίζεται από όσους ανθρώπους πιστεύουνε σ’ Αυτόν ορθά κι αληθινά όπως εδίδαξε Εκείνος. Η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι «η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία», όπως λέγει το Σύμβολον της Πίστεως. Λέγει «Μία», που θα πη πως δεν υπάρχουν άλλες Εκκλησίες. Κι αυτή η Μία Εκκλησία είναι η Ορθόδοξος. Οι άλλες που παρουσιάζονται σαν Εκκλησίες δεν είναι εκκλησίες, αλλά είναι αιρέσεις.

Η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι η μόνη που κράτησε έως σήμερα όσα παρέλαβε από τους Αποστόλους κι από τους διαδόχους των, τους αγίους Πατέρας. Η Παπική, η Προτεσταντική κι οι άλλες, μικρότερες, λεγόμενες Εκκλησίες, δεν κρατήσανε ανάλλαχτα όσα παραλάβανε από καταβολής της Χριστιανικής Εκκλησίας, αλλά τα αλλάξανε, κατά τις γνώμες και κατά τα θελήματα των ανθρώπων, και γι’ αυτό σήμερα είναι παραμορφωμένες, σε πολλά μάλιστα σε τέτοιο σημείο που να αναρωτιέται κανείς τι σχέση έχουνε με τη διδασκαλία του Χριστού ορισμένα πράγματα που διδάσκουνε και κάνουνε.

Κατεβάσανε τη θεϊκή διδασκαλία στα μέτρα του αμαρτωλού ανθρώπου, με τις μικρότητες του, με τις μωροφιλοδοξίες του, με τα συμφέροντα του, με τους φυλετικούς εγωισμούς του. Μ’ αυτό τον τρόπο, αυτές οι λεγόμενες Εκκλησίες καταντήσανε σαν συστήματα εγκόσμια, όπως όλα τ’ άλλα που αποβλέπουνε σε εγκόσμιες σκοπιμότητες, πολλές φορές με τον πιο αποκρουστικό και σατανικό τρόπο, τόσο, που αντί να τραβούνε προς τον Χριστό τις ψυχές που διψάνε τη σωτηρία, τα απολωλότα αυτά πρόβατα, τα διώχνουνε και τα ρίχνουνε στην αθεΐα και στην αδιαφορία για την ψυχή τους, όπως κάνανε οι Φαρισαίοι, που γι’ αυτούς είπε ο Κύριος, ωργισμένος: «Αλλοίμονο σας, Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, γιατί κλείνετε τη Βασιλεία των Ουρανών (τη σωτηρία) μπροστά στους ανθρώπους. Επειδή, μήτε εσείς οι ίδιοι μπαίνετε μέσα, μήτε τους άλλους αφήνετε να μπουν». (Ματθ. κ.γ’ 14).

Οι δήθεν αυτές Εκκλησίες είναι κατά βάθος συστηματικά βολικά, καμωμένα σύμφωνα με τις αδυναμίες και με τις αμαρτωλές επιθυμίες του ανθρώπου, γιατί, με το πρακτικό πνεύμα τους, επιχειρήσανε να καθαρίσουνε τη διδασκαλία του Χριστού από τις τάχα υπερβολές, που είναι απαράδεκτες απ’ αυτό το πρακτικό πνεύμα, όπως είναι, λ.χ. η ακτημοσύνη, η απάθεια, η τέλεια αφοσίωση στον Θεό εξ όλης της ψυχής και εξ’ όλης της διανοίας, δηλ. ο μοναχικός βίος, η αποξένωση από τον κόσμο από τα του κόσμου κι’ από την κοινωνική δραστηριότητα κι από την πολιτική, η πνευματική θεωρία, η εγκατάλειψη του σώματος κ.λ.π. Αυτά τα θεωρήσανε σαν πράγματα απάνθρωπα κι ακατόρθωτα από το άνθρωπο, απάνω από τις δυνάμεις του. Και γι’ αυτό, συμβιβάσαμε τον Χριστιανισμό με τις αδυναμίες τους, κάνοντας ένα βολικό Χριστιανισμό, δηλαδή μια ψεύτικη διδασκαλία του Χριστού, διορθωμένη κατά τα εγκόσμια συστήματα, που δεν έχει άλλη σχέση με τον Χριστό, παρεκτός από το όνομά του.

Με άλλα λόγια, αυτές οι Εκκλησίες, που τα βολεύουνε όλα για να τραβάνε εύκολα τους ανθρώπους που δεν αντέχουν στις δοκιμασίες και στους πνευματικούς αγώνες, κατά βάθος δεν αποβλέπουνε στην μέλλουσα ζωή, αλλά σε τούτη, την υλική, και δεν λένε τα λόγια του αποστόλου Παύλου «Ούκ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν, αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν», αλλά λένε τ’ ανάποδο: «Ούκ έχομεν μέλλουσαν πόλιν, αλλά την ώδε μένουσαν επιζητούμεν». Γι’ αυτό και η λατρεία τους, αντί να έχει το λατρευτικό και λειτουργικό πνεύμα που έχει η Ορθόδοξος Εκκλησία, επήρε κοσμικόν χαρακτήρα, η τελετουργία πήρε θεατρικόν χαρακτήρα, η μουσική κι η ζωγραφική χάσανε το λειτουργικό και πνευματικό ύφος και καταντήσανε τέχνες κοσμικές, που τις υπηρετούνε άνθρωποι κοσμικοί, όπου δεν έχουνε καμία σχέση με τη Θρησκεία και με την Εκκλησία.

Μ’ όλα ταύτα, αυτές οι λεγόμενες Εκκλησίες, που είναι, όπως είπαμε, αγνώριστες παραμορφώσεις της αληθινής Εκκλησίας του Χριστού, παρουσιάζονται ως οι γνήσιες Εκκλησίες Του, και με εωσφορική έπαρση θέλουνε να ρυθμίζουμε αυτές τα ζητήματα της Χριστιανικής θρησκείας, στον κόσμο και διεκδικούν τις πρωτοκαθεδρίες στα συνέδρια. Και τούτο γίνεται, επειδή οι χώρες, στις οποίες έχουν στήσει τις έδρες τους αυτές οι ψευτοεκκλησίες, έχουνε σήμερα πολιτική δύναμη και μηχανικόν πολιτισμό και μ’ αυτά επιβάλλονται απάνω στην ανθρωπότητα. Ενώ η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία δηλαδή η Ορθόδοξος, η αληθινή κι απαραμόρφωτη Εκκλησία, του Χριστού, που δεν άλλαξε δρόμο, χαρακτήρα και εξωτερική έκφραση μέχρι σήμερα, αυτή η «Μία Εκκλησία», που τη θεωρούνε σαν αίρεση οι αιρετικοί, κάθεται συμμαζεμένη, σαν «πτωχός γείτονας» κι αυτό γίνεται γιατί δεν αντιπροσωπεύει μεγάλα έθνη, που έχουνε πολιτική δύναμη και μηχανικόν πολιτισμό, δηλ. γιατί δεν έχει απάνω της τα οικόσημα του Σατανά. Κι αντί να την αναγνωρίζουνε σαν το ακατάλυτο θεμέλιο του Χριστιανισμού, σαν τη σεβάσμια μητέρα των Χριστιανών, που απ’ αυτή διδαχθήκανε τη θρησκεία και πήρανε τα πάντα, πίστη, τελετουργία, εκκλησιαστική τέχνη κ.λ.π. της κάνουνε το δάσκαλο και τον συμβουλάτορα. Κι αντί να γυρίσουμε πίσω στον αληθινό δρόμο αυτοί οι παραστρατημένοι που τον αφήσανε και περιπλανηθήκανε στην έρημο της πλάνης, αυτοί έχουνε την αλαζονεία να την καλούνε επιτακτικά να αφήση το δρόμο που της χάραξε ο Κύριος και να πάη μαζί τους.

Ω, εωσφορική αδιαντροπιά! Οι νόθοι να θεωρούνε για νόθα, τα γνήσια παιδιά της Εκκλησίας, και να κάνουνε κάθε τρόπο να τα ταπεινώσουνε και να τα ποδοπατήσουνε. Αυτά δεν τα λέγει καμία φαντασία, σ’ αυτά τα λέγει η Ιστορία, που δεν μπορεί να την αλλάξη κανένας Ποντίφικας. Αλλά κοντά στα άλλα γνωρίσματα που πιστοποιούν πως η γνήσια Εκκλησία είναι η Ορθόδοξος, είναι και τούτο: Το ότι αυτή η Εκκλησία καταδιώκεται, δεινοπαθεί αγωνίζεται, ταπεινώνεται, υποφέρει μαρτύρια, από τον καιρό που εξουσιάζουνε τον κόσμο τα ρωμαϊκά στίφη έως σήμερα. Αυτή η κακοπάθηση της Ορθοδοξίας είναι περισσότερο ατράνταχτος τίτλος της γνησιότητας της κι από τα πρωτοτόκια της ακόμα, κατά τον λόγο που είπε ο Κύριος: «Ει εμέ εδίωξαν και υμάς διώξουσι», και «Ος εάν θέλη γενέσθαι μέγαν εν υμίν, έσται υμών διάκονος, και ος εάν θέλη υμών γενέσθαι πρώτος, έσται πάντων δούλος» (Μαρ. 10, 43-44). Ο απόστολος Πέτρος λέγει: «Αγαπητοί, καθ’ ο κοινωνείτε τοις του Χριστού παθήμασι, χαίρετε» (Α’ Πετρ. 4,13). Κι ο απόστολος Παύλος λέγει: «Ειδότες ότι ώσπερ κοινωνοί έστε των παθημάτων, ούτω και της παρακλήσεως» (Β’ Κορ.1,7).

Και για να μιλήσουμε με συντομία, ο Κύριος δεν εμακάρισε ποτέ τους καλοπερασμένους και τους εξουσιαστές, αλλά τους καταδιωγμένους, τους φτωχούς και τους κατατρεγμένους. Φτωχή και κατατρεγμένη είναι η Ορθόδοξος Εκκλησία, πλούσιες και εξουσιαστικές είναι κάποιες από τις άλλες λεγόμενες Εκκλησίες. Ποιά, λοιπόν, απ’ αυτές είναι η αληθινή, η κατά Χριστόν Εκκλησιά, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο;

Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_84353_originalΟ Άγιος Ισαάκ ο Σύρος γράφει τα εξής λόγια: «Τούτο είναι εκείνο που φανερώνει σε ποιους κατοικεί το Άγιον Πνεύμα, το ότι δεν τους συνηθίζει στη καλοπέραση, στην ανάπαυση και στην αμέριμνη ζωή, αλλά όλο ταλαιπωρίες πειρασμούς και βάσανα παραχωρεί ο Θεός να τους τυρρανούν». Και τότε που παρακάλεσε ο απόστολος Παύλος τον Χριστό να τον γλυτώση από κάποιο βάσανο που είχε και που το λέγει σκόλοπα (αγκάθι), ο Χριστός του είπε: «Σου φθάνει η χάρη μου. Γιατί η δύναμη μου με τη δική σου την αδυναμία φανερώνεται». Δηλ. «Δεν σου παίρνω τη δοκιμασία, αλλά σου δίνω τη δύναμη να την υποφέρεις. Γιατί, αλλιώς, πως θα φανή η δύναμη μου;».

Σύμφωνα μ’ αυτά τα λόγια η Ορθοδοξία έχει την ευλογία να καταδιώκεται. Προχθές ακόμα, ο Εγγλέζος αρχιεπίσκοπος που είχε ταξιδέψει στην Μόσχα, δήλωσε πως η Ρωσική Εκκλησία κάνει σκληρό αγώνα καταπάνω στη αθεϊστική προπαγάνδα, όπου υπάρχει αγώνας για την πίστη, εκεί υπάρχει κι ο Χριστός που είπε: «Η Βασιλεία του Θεού βιάζεται και οι βιασταί αρπάζουσιν αυτήν».

Αλλά η δική μας Ορθόδοξος Εκκλησία, σε τούτη την πονηρή εποχή της υλοφροσύνης και των συμβιβασμών έχασε τον ηρωικό χαρακτήρα της και την ταπεινή επίγνωση της πως είναι η Μία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, και μιλά για Ένωση! Τα πρόβατα δεν ενώνονται με τους λύκους. Η Ένωση, αυτό το αιώνιο τροπάρι, που λένε στην τυραννισμένη την Ορθοδοξία εκείνοι που την μισούν και που κοιτάζουνε πάντα να εκμεταλλευθούν τις αγωνίες της, οι «ψευδαδελφοί της», αυτή την Ένωση είναι η ένωση που λέγει ο λύκος στο πρόβατο. Το κακόμοιρο το πρόβατο ταπεινό και ανύποπτο, κι ο λύκος του λέγει με γλυκειά φωνή: «Αρνάκι μου, πόσο σ’ αγαπώ! Να, βλέπεις πως τρέχουνε τα σάλια μου από την αγάπη. Τώρα θα σε φάω, και θα ενωθούμε»! Γι’ αυτή την ένωση μιλά ο αγαπητός εν Χριστώ αδελφός μας. ‘Ω εσείς, οδηγοί της Ορθοδοξίας, που ερωτοτροπείτε μαζί του και που απογυμνώνετε την Εκκλησία μας από τον σεβάσμιο και ελληνικό χαρακτήρα της, για να διευκολύνετε αυτή την καταραμένη Ένωση. Αδιάφορο αν το Γένος μας θα το καταπιεί ο Λατίνος, και θα χαθή. Αλλοίμονο! Σήμερα λείψανε «οι καλοί ποιμένες οίτινες την ψυχήν αυτών τιθέασιν υπέρ των προβάτων» Θέλουνε να μπάσουνε στο μαντρί τους λύκους μαζί με τα πρόβατα.

Να τι έγραφε για τους Δυτικούς, πριν από 350 χρόνια ένας Πατριάρχης παλληκάρι, που μαρτύρησε για την πίστη: «Εκείνοι οι Ρωμαίοι (Ρωμηοί, Ορθόδοξοι) όπου υπαγαίνουν εις την Ρώμην δια να μάθουν άλλο δεν μαθαίνουσι, παρά να εναντιούνται των Ρωμαίων. Ούτε εκείνοι όπου διδάσκουν, άλλο δεν τους δείχνουν, παρά να μάθουν να χαλούσι τα δόγματα της ανατολικής Εκκλησίας». Ο ίδιος έγραφε στον Πάπα: «Αν δεν έχωμεν σοφίαν εξωτέραν (κοσμικήν), έχομεν, χάριτι Χριστού, σοφίαν εσωτέρα και πνευματικήν, η οποία στολίζει τη ορθόδοξον πίστιν και εις τούτου πάντοτε είμεθα ανώτεροι από τους Λατίνους, εις τους κόπους, εις τας σκληραγωγίας και εις το να σηκώνωμεν τον σταυρόν μας και να χύνωμεν το αίμα μας δια την πίστι και την αγάπην της προς τον Κύριον ημών Ιησού Χριστόν. Αν είχε βασιλεύσει ο Τούρκος εις την Φραγκίαν δέκα χρόνους, Χριστιανούς εκεί δεν θα εύρισκες. Και εις την Ελλάδα, τώρα τριακοσίους χρόνους ευρίσκονται, και κακοπαθούσιν οι άνθρωπο και βασανίζονται δια να στεκουν εις την πίστιν τους, λάμπει η πίστης του Χριστού και το μυστήριον της ευσεβείας, και εσείς μου λέγετε ότι δεν έχομεν σοφίαν; Την σοφίαν σου δεν τη θέλω, ομπρός εις το Σταυρόν του Χριστού».

Έτσι μιλούνε τα παλληκάρια της Ορθοδοξίας, οι Ομολογηταί κι οι Μάρτυρες, εκείνοι που την αγαπούν περισσότερο από τη ζωή τους.
(Σωτήρια μηνύματα για την προστασία μας στους εσχάτους καιρούς, Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη” Θεσσαλονίκη) (Πηγή: Ι.Μ. Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου)

Ο Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός και Ομολογητήςς συχνά επαναλάμβανε: «Η ψυχή χάνεται αν δεν υπερασπιστείς την πίστη σου, και αν χαθείς υπερασπιζόμενος την πίστη σου, ανοίγονται μπροστά σου οι πύλες της Βασιλείας των Ουρανών».

Ορθοδοξία: Η Μεγαλομάρτυς του Χριστού, Φώτης Κόντογλου
https://iconandlight.wordpress.com/2021/10/08/%ce%bf%cf%81%ce%b8%ce%bf%ce%b4%ce%bf%ce%be%ce%af%ce%b1-%ce%b7-%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%b1%ce%bb%ce%bf%ce%bc%ce%ac%cf%81%cf%84%cf%85%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%8d/

«Σσσσσώπα!…Είναι ο Άγιος ιερομάρτυς Φωκάς!…», Άγιος Νικόλαος (Πλανάς)
https://iconandlight.wordpress.com/2017/09/22/18873/

Τώρα βλέπουμε ότι παντού καταστρέφονται και διαλύονται τα πάντα χωρίς νόημα… άρχισαν να θεωρούν τους φυσιολογικούς ανθρώπους ως «άρρωστους» και «παράφρονες». Ας χαιρόμαστε, ναι, ναι, πράγματι είμαστε ανόητοι για χάρη του Χριστού! Πάνσοφε Κύριε, ενισχύσε μας, ώστε να μην φοβόμαστε τον άπιστο κόσμο όταν μας χτυπά με μαστίγια ή όταν μας προσβάλλει με λόγια για χάρη Σου. Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ – άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2021/09/21/%cf%84%cf%8e%cf%81%ce%b1-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%b7%cf%81%ce%b5%ce%af%cf%84%ce%b1%ce%b9-%ce%b4%ce%b9%cf%89%ce%b3%ce%bc%cf%8c%cf%82-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%bf%cf%81%ce%b8%ce%bf%ce%b4%cf%8c-2/

Η Οσία Παρασκευή Ιβάνοβνα (Πάσα του Σάρωφ), η δια Χριστόν Σαλή, ξεχείλισε το φλυτζάνι του Τσάρου Νικολάου Β΄ με ζάχαρη, για να δείξει τους πειρασμούς που τον περίμεναν.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/09/21/25293/

Αγνοούμε σε ποια δοκιμασία τελικά θα υποβληθεί όλη η κτίση. Είναι απαραίτητος ο ευλαβής φόβος, έως ότου διαβούμε όλα τα κτιστά ‘’κατώφλια’’ και εμπλησθούμε από την άκτιστη Ζωή που εκπορεύεται από τον Θεό. Αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2022/02/15/%ce%b1%ce%b3%ce%bd%ce%bf%ce%bf%cf%8d%ce%bc%ce%b5-%cf%83%ce%b5-%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%b1-%ce%b4%ce%bf%ce%ba%ce%b9%ce%bc%ce%b1%cf%83%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%b5%ce%bb%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%ce%b8%ce%b1-%cf%85/

Οσία Παρασκευή (Πάσα του Σάρωφ), η δια Χριστόν Σαλή, μαθήτρια του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ
https://iconandlight.wordpress.com/2015/09/22/%CE%BF%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%B5%CF%85%CE%AE-%CF%80%CE%AC%CF%83%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%86-%CE%B7-%CE%B4%CE%B9%CE%B1-%CF%87%CF%81/

Παναγία_Божией Матери Икона_Virgin Mary –Byzantine Orthodox Icon_Εὐσταθίου Γιαννῆ Φιλοκαλικὴ σύνθεση23335645645645Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἱερομάρτυρος Φωκᾶ
Ἦχος δ’

Καὶ τρόπων μέτοχος, καὶ θρόνων διάδοχος, τῶν Ἀποστόλων γενόμενος, τὴν πρᾶξιν εὗρες θεόπνευστε, εἰς θεωρίας ἐπίβασιν· διὰ τοῦτο τὸν λόγον τῆς ἀληθείας ὀρθοτομῶν, καὶ τῇ πίστει ἐνήθλησας μέχρις αἵματος, Ἱερομάρτυς Φωκᾶ, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἀποστόλου
Ἦχος γ’

πόστολε Ἅγιε Κοδρᾶτε, πρέσβευε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν, παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.

Ἀπολυτίκιον Ὁσίας Πάσας τοῦ Σάρωφ
Ἦχος πλ. δ’

ν σοὶ Μῆτερ ἀκριβῶς διεσώθη τὸ κατ’ εἰκόνα· λαβοῦσα γὰρ τὸν Σταυρόν, ἠκολούθησας τῷ Χριστῷ, καὶ πράττουσα ἐδίδασκες ὑπερορᾶν μὲν σαρκὸς παρέρχεται γάρ, ἐπιμελεῖσθαι δὲ ψυχῆς, πράγματος ἀθανάτου· διὸ καὶ μετὰ Ἀγγέλων συναγάλλεται Ὁσία Πάσα τοῦ Σάρωφ τὸ πνεῦμά σου.

Ἀπολυτίκιον τῶν ἐν τῇ Μονῇ τοῦ Ζωγράφου ἀθλησάντων ἐπὶ τοῦ λατινόφρονος πατριάρχου Βέκκου. Ἦχος α΄. Τοὺς τρεῖς μεγίστους φωστῆρας.

Τὴν ὁσιόαθλον πάντες θεοσύλλεκτον φάλαγγα, τῶν ἓξ καὶ εἴκοσι θείων Μονῆς Ζωγράφου Πατέρων τιμήσωμεν, τοὺς δὲ ἐλέγξαντας πλάνην λατίνων, καὶ βιαίως μόρον διὰ πυρὸς ἐν πύργῳ καθυπομείναντας· Θωμᾶν τὸν ποιμενάρχην καὶ ἱερὸν Βαρσανούφιον, σὺν τῷ κλεινῷ Παρθενίῳ, καὶ λοιποὺς συναθλήσαντας. Πάντες οἱ Μονῆς τῆς αὐτῆς φοιτηταί, συνελθόντες ὕμνοις τιμήσωμεν, αὐτοὶ γὰρ τῇ Τριάδι, ὑπὲρ ἡμῶν ἀεὶ πρεσβεύουσι.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Κοσμᾶ τοῦ Ζωγραφίτου. Ἦχος γ΄.Θείας πίστεως.

Κόσμος πέφηνας τοῦ Ὄρους Ἄθω, τῇ ἀσκήσει σου Κοσμᾶ θεόφρον, καὶ τῆς Μονῆς τοῦ Ζωγράφου ἀγλάϊσμα. Ὅθεν οἰκήσας τοῖς ἄνω σκηνώμασι, τοὺς σὲ τιμῶντας ἐκ πόθου εὐλόγησον, καὶ ἀξίωσον, τῶν ἀρετῶν κόσμον κτήσασθαι, πρεσβείαις σου σεπταῖς πρὸς τὸν Φιλάνθρωπον.

Εἰς τὸν Στίχον, προσόμοια. Ἦχος πλ. α΄. Χαίροις ἀσκητικῶν.

Χαίροις ἡ τῆς Ζωγράφου Μονῆς, φάλαγξ ἡ θεία τροπαιοῦχος παράταξις· οἱ πύργοι τῆς εὐσεβείας, καὶ ὁπλομάχοι στερροί, κατ᾿ ἐχθρῶν ἀσπόνδων, καὶ ἀπτόητοι· οἱ πλάνην ἐλέγξαντες, τῶν λατίνων στερρώτατα, καὶ βυζαντίου Μιχαὴλ σαθρὸν ἄνακτα, καὶ σὺν τούτῳ δὲ Βέκκον ἄνουν προδόσαντα, ποίμνην Χριστοῦ τοῖς λέουσι· καὶ τούτους αἰσχύναντες, ἔσωθεν πύργου ἑστῶτες, καὶ ἀποτόμως ἐλέγχοντες. Διὸ δυσωπεῖτε, τὸν Σωτῆρα τοῦ δοθῆναι ἡμῖν τὸ ἔλεος.

Χαίροις, Τροπαιοφόρου κλεινοῦ, καὶ τῆς αὐτοῦ Μονῆς Ζωγράφου τὸ ἔκθρεμμα, Κοσμᾶ τῶν ὁσίων κλέος, ἀθωνιτῶν κορωνίς, ὁ τὴν Θεοτόκον σχὼν μεσίτριαν, καὶ θείαν προστάτιδα, ἐν τῷ βίῳ σου ἅπαντι, ἥνπερ κατεῖδες, ἐν ναῷ ὡς διάκονον, καὶ τὰ χρῄζοντα ἐν τραπέζῃ παρέχουσαν, ὅτε εἰς Βατοπαίδιον, εὑρέθης μακάριε, καὶ τῆς φωνῆς ἐπακούσας, ταύτης εἰπούσης πρὸς Κύριον· Υἱὲ καὶ Θεέ μου, τὴν ὁδὸν τῆς σωτηρίας δεῖξον τῷ δούλῳ σου.

Ἦχος πλ.δ΄. Ὤ τοῦ παραδόξου θαύματος.

τε τοῦ Ἄθω ἡ Δέσποινα, ἐκάλεσέ σε Κοσμᾶ, κοσμικὴν ματαιότητα, πάραυτα κετέλιπες, καὶ ὡς ἔλαφος ἔδραμες, πρὸς τὴν Ζωγράφου Μονὴν μακάριε, τῆς συνειδήσεως τὸ μαρτύριον, τελέσαι ἄριστα, ἔχων ἀντιλήπτορα, τὸν θαυμαστόν, τοῦ Κυρίου Μάρτυρα, μέγαν Γεώργιον.

Σήμερον Κοσμᾶ εὐφραίνεται, ἡ τοῦ Ζωγράφου Μονή, εὐλαβῶς ἑορτάζουσα, τὴν ἁγίαν μνήμην σου, καὶ γεραίρει παλαίσματα, ἅπερ ἀγάπῃ τῆς Θεομήτορος, καὶ Γεωργίου μεγαλομάρτυρος, ᾧδε ἐτέλεσας, καὶ καλῶς συνήγαγες πνευματικόν, πλοῦτον ἐξ οὗ πάρεχε, τοῖς σὲ δοξάζουσι.

Πρὸ τῆς σεπτῆς σου κοιμήσεως, ἔσχες Κοσμᾶ Ἰησοῦν, ἐπισκέπτην οὐράνιον, Ὅστις σοι προείρηκε, τοῦ ἐχθροῦ τὴν ἐπίθεσιν, καὶ μετὰ ταῦτα τὴν ἀναχώρησιν, ἐν ᾗ μετέσχεν ἡ κτίσις ἅπασα. Ὡς δὲ ἰσότιμον, Ἠλιοὺ ἐξήρπασεν ὑπερφυῶς, σκῆνός σου τὸ τίμιον, τόπῳ ὃν οἶδεν Αὐτός.


When it is necessary to defend the faith and you do not, your soul perishes; and if you perish defending the faith, you will enter the Kingdom of Heaven.St Gabriel the Confessor of Samtavro – The Holy Martyrs of Zographou

Ζωγραφιτες_Μονή Ζωγράφου47i2KmiSynaxarion .
On September 22, we commemorate the holy Hieromartyr Phocas the Wonderworker, who died after being severely burnt in a bathhouse (117).
On this day we also commemorate Saint Phocas the gardener of Sinope (320).
On this day we also commemorate the holy Martyr Isaac, and also Saint Martin.
On this day we also commemorate the holy Martyrs Maurice and the Theban Legion, including the officers Candidus and Exuperius, at Agaunum, Gaul (c. 287)
On this day we also commemorate the holy 26 Martyrs of Zographou Monastery, Mount Athos, martyred by the Latins (1284)
On this day we also commemorate the Venerable Cosmas, Desert-dweller of Zographou, Mt. Athos (1323)
On this day we also commemorate the Blessed Parasceva (“Pasha of Sarov”), Fool-for-Christ, of Diveyevo Monastery (1915)
New Hieromartyrs Sergius Uklonsky, Joseph Arkharov, Alexis Uspensky, Priests, Zachariah (Lobov), Archbishop of Voronezh, Dmitry Troitsky, Deacon, Martyr Basil Shikalov (1937)
Andronicus (Surikov), Hieromonk, of Moscow (1938), Alexander Vinogradov, Priest (1942)
On this day we also commemorate the Icon of the Most Holy Theotokos “She Who Is Quick to Hear” (14th century)
Repose of Abbot Innocent of Valaam Monastery (1828)

HYMN OF PRAISE
The Holy Martyrs of Zographou
by St Nikolai Velimirovich

Ζωγραφίτες Ὁσιομάρτυρεςagioi agiou oroys0001 - ΑντιγραφήHeroes of Zographou, knights of truth,
Sacrificed themselves for the Orthodox Faith,
And shamed the proud, shameless Latins,
As their souls rose up to the Kingdom of God.
The tower’s flames mounted up to heaven,
As the monks in the fire sent up praise to God!
Heaven with its angels beheld that spectacle,
As the criminals crawled about like worms below the tower.
In the flames, Abbot Thomas, a true parent,
Encouraged his brethren, and began the Psalms:
He who glorifies the Lord does not fear death,
And he who dies for God will not perish.
The sacrifice is offered, and the altar of oblation remains:
The bodies were burned, the souls flew off,
And by that sacrifice, Zographou increased in glory
With magnificence eternal and true.
St. George the knight, cherishes his knights
As the Mother of God cherishes all heavenly citizens.
In these knights of righteousness, the Church rejoices:
They are her children, her fruitful branches.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by St Nikolai Velimirovich,
http://prologue.orthodox.cn/October10.htm

***

By God’s providence, the greatest number of miracles and heavenly manifestations occur during the martyrdom of His servants. On the day that the Latins set out for the Monastery of Zographou, an old monk had an obedience in a vineyard half an hour’s distance from the monastery. At the prescribed time, he read the Akathist before the icon of the Mother of God. However, when he began to pronounce the word “Rejoice!” a voice came to him from the icon: “Do thou also rejoice, O elder! Flee from here now, or misfortune will befall thee; go and tell the brethren of the monastery to lock themselves in, for the God-opposing Latins have attacked this, my chosen Mountain, and are already near.” The frightened elder fell to his knees and cried out in fear: “How can I leave thee here, my Queen and Intercessor?” At this he again heard the voice: “Do not worry about me, but go quickly!” The elder went to the monastery immediately. But when he reached the monastery gates he beheld that same icon of the Mother of God. In a miraculous manner, the icon had preceded him to the monastery. The amazed elder related all that had been revealed to him to the abbot and the brethren. At that, all of them glorified God and the Mother of God.

Once, during the celebration of the Feast of the twenty-six martyrs of Zographou, on October 10, 1873, there was a great all-night vigil. It was a moonless night. In the middle of the night, while the monks were chanting and reading the lives of the holy martyrs in the church, a noise was suddenly heard, and over the church a fiery pillar appeared, extending from earth to heaven. It was so bright that things at a distance could be seen as though it were midday. This wondrous manifestation lasted for about a quarter of an hour and then disappeared.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by St Nikolai Velimirovich,
http://prologue.orthodox.cn/October10.htm

***

St Gabriel the Confessor of Samtavro

When it is necessary to defend the faith and you do not, your soul perishes; and if you perish defending the faith, you will enter the Kingdom of Heaven.”

Γεώργιος Τροπαιοφόρος_Αχειροποίητη εικόνα_Ζωγράφου Αγίου Όρους_St George the Trophy-bearer iconAcheiropoietos_Monastery Zographou_Свя Георгий_нерукотворн__Zografou (1)Saint Gabriel said* : “Do you know the central square in Tbilisi? During the May Day Demonstration, the government speakers and the speaker’s rostrum stood there. Behind them, on the building of the Executive Committee of the Communist Party, there always hung portraits of the party leaders in full figure, two floors in height. At the peak of the demonstration, when the square was packed with people and while a member of the government was delivering a speech, suddenly a portrait of Stalin burst into flames. Fr. Gabriel had gained entrance to a window and poured kerosene on the back of the portraits and then set them on fire.”

“Perhaps it is a legend?”

“Some things, of course, have been enshrouded by legend; but he burned the portraits. Lenin’s portrait burned immediately, too. Horror came over the square, they all froze and from fear and everything became still. While the pictures of the leaders were in flames, from the second floor window, Fr. Gabriel gave a sermon: “The Lord said, ‘Thou shalt not make unto thee idols, or any graven images… Thou shalt not bow down before them nor serve them for I am the Lord your God, Thou shalt have no other Gods!’ (Exodus 20:3-5). People, come to your senses! The Georgians have always been Christians! So why are you bowing down before Idols? Jesus Christ died and rose again… But your cast idols will never be resurrected. Even during their life they were dead…”

“It is impossible to imagine… How could they let him utter another phrase!?”

“Evidently he also said another phrase, and perhaps more. The doors of the Executive Committee building had been locked; he had entered the attic earlier and sat there until the demonstration began. They brought him down; it is true, quick enough: they brought in some fire engines and raised ladders…”

“But when they brought him down, the crowd fell upon him, breaking through all the barricades… They kicked him, hit him with rifle butts, and flailed him with fire hoses. They screamed: ‘Let me finish off that louse!’ Each person wanted to trample the enemy of the people underfoot with their shoes, to express their zeal. The firemen dragged him away.”

“How was it that he was not shot?”

Γαβριήλ της Γεωργίας-Λένιν-Гавриил (Ургебадзе) Самтаврийский-წმ. ღირსი მამა გაბრიელი აღმსარებელ903ee8a645 (1)“The reason they didn’t shoot him is that they carried him off almost like a corpse. His face couldn’t be made out; he was one bloody mess. His skull was fractured and there were seventeen bones broken in his body. He lay barely conscious for almost a month. But he was treated carefully so that investigations could be conducted… It seemed that they were going to arrange a show trial-but they couldn’t even get the condemned man onto a stretcher. He didn’t respond to the treatment at all; the entire time he was at death’s door, but didn’t die. This is what I was told; I had only been born at that time. Beyond that I don’t know anything with certitude; Fr. Gabriel won’t speak with anyone about it. Either it dragged on until Khrushchev amnesty, or they tried for a long time to uncover a conspiracy, to get out of him the names of the conspirators. Then, either he was certified psychologically not responsible for his actions, or it became too unpleasant for the authorities. When they finally released him, he was suspended from Priestly ministry. Not only in the Church, but for ten years time they wouldn’t hire him anywhere. It is fortunate for him that there was a house, that he had a mother-the old woman who opened the gate for you. Both of them lived on his pension: since he was a certified lunatic, he was allotted by the State seventeen rubles a month. No one would let him into their house to earn a little money on the side; everywhere people knew and were afraid of him. Neither he nor his mother could appear outside in the daylight; if they did, the neighbors would let their dogs loose on them… At first he wondered among the villages and was hired to guard vineyards or attend to the fire in Churches. Then his mother became paralyzed from all the trauma and he could no longer go anywhere. For several years he could be found sitting at the portico of some Church with an outstretched hand. Only the people who did not know him would give him anything-his acquaintances turned away from him or derided him.”

But after that even more horrible things happened to him. In order to please the authorities, the hierarchs of the Church did not allow him to come into the church and did not let him into the services—they drove him away. Batiushka5 did not have the possibility of receiving Holy Communion, which he wanted with all his heart. He could go several days without food, could go a long time without sleep, but he could not live without the Church. And the starets often cried out of powerlessness, opening his soul to his sisters.

Father Gabriel endured a lot of reproach from the atheists, but he never condemned even those who beat him terribly after setting fire to the portrait of Lenin.
“Father Gabriel categorically forbade us to condemn anyone,” writes Abbess of the Samtavrian monastery Ketevan (Kopaliani), “and he said this: “If you see a murderer, or a harlot, or a drunkard lying on the ground, do not condemn anyone, because God let him go a reason, and your reason holds in his hands. If yours also lets go, you will be in a worse position: you can fall into the sin in which you condemn another, and perish.
The elder hid his spiritual gifts under the guise of foolishness, but those around him felt grace in him and listened to his advice.

*The account is taken from an interview with Fr Gabriel in the Death to the World magazine, one year before his repose in 1995. Saint Gabriel Urgebadze burning a portrait of Lenin, May 1, 1965. As for “Lenin Square”, the scene of the burning of the Soviet-leader’s portrait, that square is now called “Freedom Square”, and a golden statue of Saint George the Victory-Bearer now stands on the podium where Vladimir’s likeness once stood.

St. Praskovya Ivanovna (Pasha of Sarov) fool for Christ’s of Diveyevo, yes, yes, indeed we are fools for Christ’s sake! Saint Nikolai Velimirovič
https://iconandlight.wordpress.com/2018/09/21/25297/

Blessed Praskovya Ivanovna ”Pasha of Sarov”,Fool-for Christ of Diveyevo
https://iconandlight.wordpress.com/2015/09/22/he-who-gives-to-the-poor-gives-to-christ-saint-bishop-nikolai-velimirovic/

Troparion of the Hieromartyr Phocas.
Mode 4.

Becoming a partner with the Apostles in way of life and successor to their thrones, O God-inspired Saint, in the active life you found an entrance to contemplation. Hence you rightly expounded the word of truth, and you shed your blood in struggling for the faith, O Hieromartyr Phocas. Intercede with Christ our God, beseeching Him to save our souls.

Troparion of the Twenty-Six Martyred Monks of Zographou, in Tone I—

Having honorably passed through life by asceticism in the Monastery of Zographou, O venerable regiment, ye twenty-six valiant fathers, ye offered yourselves as sacrifices to God in the fire, with the steadfast resolve of piety. Wherefore, ye have received a twofold wreath from the Lord God, sending up glory unto Him Who hath crowned you.

Then the other troparion of the martyrs, in Tone IV—

Rendering honor today as is meet, O venerable martyrs, we offer up praise at your annual feast, for for us it is the cause of good things; and celebrating the all-night vigil we chant: O proclaimers of the Spirit, faithful servants of the Trinity, pray ye fervently to the Lord in our behalf!

Apolytikion of the Blessed Parasceva (“Pasha of Sarov”), Fool-for-Christ, of Diveyevo
(Plagal of the Fourth Tone)

In thee the image was preserved with exactness, O Mother; for taking up thy cross, thou didst follow Christ,and by thy deeds thou didst teach us to overlookthe flesh,for it passeth away, but to attend to the soul since it is immortal.Wherefore, O righteous Parasceva, thy spirit rejoiceth with the Angels.

The other troparion of the Blessed Parasceva (“Pasha of Sarov”), Fool-for-Christ, of Diveyevo,
In Tone I:

Having heard the voice of Thine Apostle Paul, saying: * We are foolish for Christ’s sake, * Thy servant Parasceva, O Christ God, * did love the life of the foolish for Thy sake on earth. * Wherefore in venerating her memory * we entreat Thee, O Lord, to save our souls.

At the Aposticha, these stichera, in Tone V: Spec. Mel.: “Rejoice…”—

Rejoice, O divine regiment of the Monastery of Zographou, victorious company, pillars of piety, and steadfast, unyielding and undaunted contenders against the enemy, who, taking your stand upon the tower, did most boldly condemn the falsehood of the Latins, of Michael, the vainglorious emperor of Byzantium, and with him the mindless Beccus, denouncing them all exceedingly, in that they had cast the flock of Christ to the lions. Wherefore, entreat ye the Savior, that He grant us great mercy.

Stichos: Precious in the sight of the Lord is the death of His saints.

Rejoice, ye victorious multitude who prevailed in the sacred battle and have joyfully received a crown from the Lord! And now, gazing upon the ineffable glory of the blessed, deified by communion with God, emulating the singing of the immaterial seraphim, and offering up spontaneous entreaty for the world, in that ye made yourselves temples of the Holy Spirit, ye behold the mysteries of the exalted wisdom of God. Beseech Christ, that He send down great mercy upon our souls.

Akathist to the Venerable Gabriel of Samtavro, Confessor and Fool-for-Christ
Ikos 4

When the inhabitants of Iberia heard of thy boldness in glorifying the name of Christ out loud, they marvelled at thy feat. Having put to shame the worship of an idol, thou didst ascend to the cross of sufferings. Singing of thy feat, O Venerable Father Gabriel, we proclaim to thee:

Rejoice, spirit-bearing child of the fathers of Betania;
Rejoice, zealot of monastic feats.
Rejoice, bright adornment of the Church of Christ;
Rejoice, illumination of the Iberian land.
Rejoice, thou who didst enrich thyself by poverty and reason;
Rejoice, thou who partookest of heavenly glory.
Rejoice, thou who didst capture the devil by thy exploits;
Rejoice, thou who didst commit an image of the Godless leader to fire.
Rejoice, thou who didst preach the faith of Christ while in bonds;
Rejoice, thou who didst bring sinners to repentance.
Rejoice, thou who wast confined to a home for the insane;
Rejoice, thou who wast glorified by Divine miracles.
Rejoice, O venerable confessor Gabriel, fool for Christ and wonderworker!


Εσύ Ιωνά λυπήθηκες για την κολοκύνθη αλλά ο Θεός λυπήθηκε τους ανθρώπους. Πολυεύσπλαχνε Κύριε, βοήθησέ μας να μετανοήσουμε, προτού πεθάνουμε, για να μπορούμε να ζούμε αιώνια! Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ιωνάς προφήτης_Jonah or Jonas prophet_Иона пророк-Menologion_of_Basil_008Συναξάριον
Τῇ ΚΑ'(21ῃ) τοῦ μηνὸς Σεπτεμβρίου, ἡ ἀπόδοσις τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ· καὶ μνήμη τοῦ Ἁγίου Προφήτου Ἰωνᾶ. (9ο αἰ. π.Χ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Κοδράτου, ἐκ τῶν 70΄ Ἀποστόλων, ἐπισκόπου Ἀθηνῶν (117/130)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Ἰωνᾶ τοῦ Σαββαΐτου, πατρὸς τῶν ἁγίων Θεοδώρου καὶ Θεοφάνους τῶν Γραπτῶν (9ο αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ἁγίου μάρτυρος Εὐσεβίου τοῦ Ὁμολογητοῦ, ἐν Φοινίκῃ Λιβάνου (2ο αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν Ἁγίων μαρτύρων καὶ αὐταδέλφων Εὐσεβίου, Νεστάβου, καὶ Ζήνωνος καὶ Νέστορος τοῦ ὁμολογητοῦ, τῶν ἐν Γάζῃ τῆς Φοινίκης μαρτυρησάντων (361)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τῶν Ἁγίων Μελετίου καὶ Ἰσαακίου Σίτης ἐπισκόπων Κύπρου .
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Πρίσκου ἐν Φρυγία
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τῶν Ἁγίων ς'(ἓξ ) μαρτύρων, ὑπασπιστῶν ὄντων Μαξιμιανοῦ , ξίφει τελειωθέντων ἐν ἔτει 298
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς Ἁγίας μάρτυρος Βάσσης τῆς ἐν Τύρῳ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Ὁ ὅσιος Δανιήλ τῆς Μονῆς τοῦ ἐν Σουζγκόρσκ Ρωσίας (16ο αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ὁσίου καὶ Θεοφόρου Πατρὸς ἡμῶν Ἰωσήφ, ἀσκήσαντος ἐν τῇ ἱερᾷ Μονῇ τοῦ Ζαονίκεφ (1612)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Νέου Ἱερομάρτυρος Πλάτωνος, τοῦ Ἀϊβαζίδου, ἐν Ἀμασείᾳ καὶ ὑπὸ τῶν ἀνόμων υἱῶν τῆς Ἄγαρ ἀπαγχονισθέντος, ὑπὲρ τῆς τοῦ Κυρίου ἡμῶν ἁγίας πίστεως καὶ τῆς τοῦ εὐσεβοῦς ἡμῶν λαοῦ προστασίας ἐν ἔτει 1921
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν Ὁσίων πατέρων ἡμῶν Ἰωάννη (Μαϊσουράτζε) (1957) καὶ Γεωργίου (Μχεΐτζε) (1960) τῆς Μονῆς Μπετάνια, τῶν ἁγίων Ὁμολογητῶν τῆς Γεωργίας, ἐν εἰρήνῃ τελειωθέντων.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Δημητρίου Μπεζὰν τοῦ Νέου Ὁμολογητοῦ τοῦ Ῥουμάνου, ἐν πολλαῖς βασάνοις, φυλακαῖς καὶ ἐξορίαις ὑπό τῶν μπολσεβίκων ὑπωπιασθεὶς, ἐν εἰρήνῃ ἐτελειώθη ἐν ἔτει 1995.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ ἀνάμνησις τῆς ἀνακομιδῆς τῶν λειψάνων τῆς Ἁγίας μάρτυρος Πραξέδης τῆς Ρωμαίας, θυγατρὸς Ἁγίων Ἀπ. Ρούφου-Πούδη καὶ Κλαυδίας, (140)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ ἀνάμνησις τῆς Ἀνακομιδῆς τῶν λειψάνων (1752) τοῦ Ἁγίου Δημητρίου ἐπισκόπου Ῥοστόφ (1709)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τελεῖται ‐ἰδίᾳ ἐν τῇ ἡγιασμένῃ Νήσῳ Σκιάθῳ‐ τῆς ἁγίας ἐνδόξου, θεο‐ στέπτου καὶ ἰσαποστόλου Βασιλίδος Ἑλένης, καθ᾿ ὃ ἠξιώθη αὕτη, διὰ τὴν πολλὴν αὐτῆς πίστιν καὶ εὐλάβειαν, τὸν Πάντιμον Σταυρὸν τοῦ Λυτρωτοῦ ἀνευρεῖν.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ Σύναξις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Γιάτρισσας ἐν τῇ Θηρασίᾳ

Στίχοι
Οὐ παύεται λαὸς Θεοῦ ὑψοῦν τὸ Ξύλον
Ὡς σημεῖον Χριστοῦ νίκην ἀεὶ φέρον.
Στίχοι
Σταυρὸν ἀνευρεῖν ἠξιώθης, Ἑλένη,
Βασιλὶς περίδοξε τοῦ Βυζαντίου.
Στίχοι εἰς τὸν Προφήτην
πὸ προσώπου τοῦ Θεοῦ φεύγεις πάλαι,
Νῦν δὲ πρόσωπον, Ἰωνᾶ, τούτου βλέπεις.

Ύμνος
στον Άγιο Προφήτη Ιωνά
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ιωνάς προφήτης_Jonah or Jonas prophet_Иона пророк-0_8d228_27812c1c_origs1018006Η Νινευή! Η Νινευή αντηχεί απο την αμαρτία της
και ο Θεός στέλνει τον Ιωνά να θεραπεύσει όλη την πόλη.
Ο Ιωνάς δεν θέλει και φεύγει από προσώπου του Θεού!

Ω, πού θα πας, Ιωνά, πως να κρυφτείς από τον Ύψιστο;
Ο Ιωνάς κοιμάται, κοιμάται και η καταιγίδα εξεγείρεται.
Ο Θεός κινείται αργά, αλλά θα σε βρει εν καίρω.
Ρίχνεται στα κύματα, καταπίνεται από τη φάλαινα,
“Από ποιον έφυγα;” αναρωτιέται ο Ιωνάς:
“Έφυγα από Αυτόν, από τον οποίο κανένας δεν μπορεί να κρυφτεί!”
Ο Θεός παιδεύει τον Ιωνά, όμως τον διασώζει
και, με την πρόνοιά Του, τον δοξάζει για πάντα.

Ιωνά, δεν θέλεις να μιλήσεις στους Νινευίτες,
αλλά με την τιμωρία σου θα προφητεύσεις τον Αθάνατο Χριστό!

Δεν θέλεις να προφητεύσεις με λόγια; Τότε, πρέπει με πράξεις,
να προφητεύσεις τον Χριστό και τον θάνατο και την Ανάσταση του σώματος!
Τα έργα σου, θεουργέ Ιωνά, δεν θα σβήσουν στον χρόνο
ο Χριστός, ο Κύριος θα μιλήσει για σένα στους ανθρώπους,
πως, μέσα από σένα, το έλεος του Ζώντος Θεού, έμελε να αποκαλυφθεί,
δια του οποίου εσύ και η Νινευή θα σωθείτε.
Μέσα από σένα η δύναμις της μετανοίας θα αποκαλυφθεί,
η δύναμη της μετάνοιας και η συγχώρεση του Θεού.
Εσύ Ιωνα λυπήθηκες για την κολοκύνθη αλλά ο Θεός λυπήθηκε τους ανθρώπους.
Βοηθήσέ μας να μετανοήσουμε, Θεέ,
και σώσε μας από την αιώνια καταδίκη!
http://prologue.orthodox.cn/September22.htm

***

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Το βάδισμα της ανθρωπότητας διά μέσου της Ιστορίας είναι ένα μακρινό ταξίδι. Σ’ αυτό το μακρινό ταξίδι, η ανθρωπότητα «λερώνεται» και «σκονίζεται» πάντα με την ίδια σκόνη και «πλένεται» πάντα με το ίδιο νερό. Η σκόνη είναι η αμαρτία και το νερό είναι η μετάνοια.
Μελετήστε τις ζωές των μεγάλων Αγίων και Πατέρων της Εκκλησίας και θα ανακαλύψετε πως στην αρχή της Αγιότητάς τους, μετανόησαν. Χωρίς Μετάνοια, δεν υπάρχει χριστιανισμός.

Ο Θεός επιτιμά και ο Θεός πάλι ευδοκεί σε αγαλλίαση. Μία σκέψη μετανοίας μας αρκεί για να κατευνάσει την οργή του Θεού· διότι ο Θεός δεν οργίζεται με τους ανθρώπους όπως οργίζεται ένας που εχθρεύεται, αλλά η οργή Του προς τους ανθρώπους είναι όπως του πατέρα προς τα παιδιά του. Η οργή Του είναι στιγμιαία ενώ το έλεός Του άπειρο και αιώνιο.
Προτείνω λοιπόν, σε όλους, και σε εμένα και σε εσένα την μετάνοια. Επειδή όλες οι μέρες μας πάνω στην γη είναι μέρες πριν τον θάνατό μας. Και γι’ αυτό τον λόγο οι προφήτες και οι διδάσκαλοι της πίστεως και της καλοσύνης, ακούραστα καλούσαν σε μετάνοια όλους τους ανθρώπους. Γιατί ο θάνατος έχει το δικό του ρολόι, το οποίο δεν συμφωνεί με το ρολόι των ανθρώπων. Όταν εμείς λέμε για κάποιον πως είναι νωρίς, ο θάνατος λέει: «ήρθε η ώρα». Όταν όμως λέμε: «ήρθε η ώρα», εκείνος απαντά: «είναι νωρίς». 

Πολυεύσπλαχνε Κύριε, βοήθησέ μας να μετανοήσουμε, προτού πεθάνουμε, για να μπορούμε να ζούμε αιώνια!

Ιωνάς προφήτης_Jonah or Jonas prophet_Иона пророк-0_8d228_27812c1c_origΑν βάλουμε, έστω μιαν αρχή, με σταθερή απόφαση να ζούμε σύμφωνα με τις εντολές του Θεού, δεν χρειάζεται πλέον να φοβόμαστε πόσο μπορεί να μας αδικήσει οποιοσδήποτε άνθρωπος. Διότι, όποιος αληθινά αρχίζει να ζει σύμφωνα με τον Νόμο του Θεού, βρίσκει ότι καθετί που παθαίνει από άλλους ανθρώπους είναι προς το συμφέρον του και προς δόξαν του Θεού!
Ιδιαιτέρως μάλιστα, δεν πρέπει κανείς να φοβάται μήπως αναγκαστεί να μετακινηθεί από έναν τόπο που αγαπά σε άλλον που δεν επιθυμεί. Αν μας συμβεί τέτοια περίπτωση, αντί να πέσουμε σε άκαρπη μεμψιμοιρία και μάταιο φόβο, καλύτερα ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε ποιο είναι το θέλημα του Θεού για μας.
Τι κακό έπαθε ο Ιωσήφ από τις φθονερές πράξεις των αδελφών του; Μήπως δεν δοξάστηκε τελικά, μετά από την ακούσια αναχώρηση του στην Αίγυπτο; Δεν σωθήκαν από την πείνα οι αδελφοί του και δεν δημιουργήθηκαν οι κατάλληλες συνθήκες για όλα τα μετέπειτα θαυμαστά που εργάστηκε ο Θεός δια του Μωυσή στην Αίγυπτο και στην έρημο;
Οι ειδωλολάτρες και οι αιρετικοί εξόριζαν συχνά τους ορθοδόξους χριστιανούς σε περιοχές βαρβαρικών λαών. Όμως τι πέτυχαν με αυτό; Μήπως κατέστρεψαν την Ορθοδοξία; Όχι! Μάλλον την ενδυνάμωσαν έτι περισσότερο, την εδραίωσαν στις ψυχές των διωκομένων χριστιανών και τη διέδωσαν ευρύτερα, ανάμεσα στους βαρβαρικούς λαούς.
Ο φαύλος αιρετικός Λούκιος εξόρισε τον αοίδιμο άγιο Μακάριο, μαζί με αρκετούς ακόμη Ταβεννησιους συνασκητες του, από την Αίγυπτο, σε ένα νησί όπου όλος ο πληθυσμός προσκυνούσε τα είδωλα. Μολαταύτα, με τα διδάγματα και τα παραδείγματα των αγίων αυτών πατέρων, ολόκληρος ο πληθυσμός του νησιού έσπευσε να βαπτιστεί. Χαρακτηριστικό είναι ότι το νησί αυτό αργότερα ονομάστηκε ‘’Νησί της Μετανοίας’’. ( Ο Πρόλογος της Αχριδος)

***

Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός και
οι Άγιοι Ιωάννης και Γεώργιος της μονής Μπετάνια της Γεωργίας

Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός και Ομολογητής της Γεωργίας-წმ. ღირსი მამა გაბრიელი აღმსარეΤους ταπεινούς η οποιαδήποτε δοκιμασία δεν θα τους κλυδωνίσει. Ο Θεός τους έδωσε Χάρη. Σε όλους τους ανθρώπους να φέρεστε με ταπεινοφροσύνη, αγάπη και καλοσύνη, Αρετές χωρίς τις οποίες κανείς δεν θα μπει στη Βασιλεία των Ουρανών.

Ο π. Γαβριήλ συχνά παρακαλούσε τον Θεό να τον προστατεύει από τον πειρασμό, όπως αναφέρεται και στην Κυριακή προσευχή, «μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν», αλλά ταυτόχρονα ζητούσε από τον Κύριο να τον δυναμώνει στις δοκιμασίες για να τελειοποιείται η πίστη του. Με αυτόν τον τρόπο οι άγιοι αισθάνονται ότι ο Θεός δεν τους εγκαταλείπει. Ο ίδιος έλεγε χαρακτηριστικά: «Αν δεν πέσεις, πώς θα σηκωθείς; Κι αν δεν ταπεινωθείς, πώς θα υψωθείς;».

Γυρίζοντας από το Μπατούμι ο π. Γαβριήλ ξαναπήγε στο ναό Σιόνι. Ποθούσε να ζει τη μοναχική ζωή. Γι’ αυτόν το λόγο, ύστερα από αίτημά του, τον έστειλαν στη μονή Μπετάνια, όπου εγκαταβίωναν δύο ιερομόναχοι, ο π. Ιωάννης Μαϊσουράτζε και ο ηγούμενος π. Ιωάννης – Γεώργιος Μχεΐτζε.
Διηγείται ο άγιος: «Ο π. Ιωάννης – Γεώργιος ήταν ο Γέροντάς μου, ο οποίος είχε το χάρισμα της νοεράς προσευχής. Εκεί καλλιεργούσαμε ό,τι μας ήταν απαραίτητο. Έρχονταν και άνθρωποι πιστοί και μας βοηθούσαν. Ο π. Ιωάννης – Γεώργιος ήταν ένας άγιος πατέρας. Του είχε εμφανιστεί και η ίδια η κυρία Θεοτόκος για να τον γιατρέψει από πόνους στα πλευρά. Διέθετε ακόμη και το προφητικό χάρισμα, με το οποίο βοήθησε πολλούς ανθρώπους να βρουν το δρόμο τους. σε εμένα είχε πει: ¨Μόλις πεθάνω, θα περάσεις μεγάλες δοκιμασίες. Δεν θα σε αφήσουν εδώ. Θα σε διώξουν¨».

Ο π. Γαβριήλ με πολλή αγάπη και ταπείνωση διακονούσε τους δύο πατέρες. «Προσπαθούσα να τους προλάβω σε όλα. Ήταν άγιοι και δεν ήθελα οι καθημερινές μέριμνες να τους αποσπούν από την προσευχή», έλεγε ο ίδιος αργότερα. Επειδή την εποχή εκείνη απαγορευόταν να λειτουργούν οι εκκλησίες, οι άγιοι πατέρες τελούσαν τους γάμους και τις βαπτίσεις στα απόμερα μονοπάτια του δάσους που περιέβαλλε το μοναστήρι. Με τη χάρη του Θεού προγνώριζαν ποιος και για ποιο λόγο θα πήγαινε εκεί και προφυλάσσονταν έτσι από όσους είχαν κακές προθέσεις.

Την αγάπη που είχαν οι δύο ιερομόναχοι αναμεταξύ τους δεν στάθηκε δυνατόν να την καταλύσει ούτε ο θάνατος. Όταν ο π. Ιωάννης Μαϊσουράτζε κοιμήθηκε, ο ηγούμενος πήγε στον τάφο του και αναφώνησε: «Χριστός ανέστη!». Μέσα από το μνήμα του τότε ακούστηκε: «Αληθώς ανέστη!». Πέντε χρόνια μετά κοιμήθηκε και ο ηγούμενος. Ο π. Γαβριήλ τον κοινώνησε και στάθηκε στο πλευρό του μέχρι την τελευταία του πνοή. Διηγείται ο Γέροντας:

«Προσευχόμουν όταν άκουσα μέσα μου μια φωνή: ¨Γρήγορα, πήγαινε στην Μπετάνια¨. Αυτή η φράση επαναλήφθηκε τρεις φορές. Σταμάτησα την προσευχή, ντύθηκα, πήρα το ραβδί μου και ξεκίνησα. Καθ’ οδόν αγόρασα λίγο ψωμί και μη συναντώντας κανένα διερχόμενο αυτοκίνητο συνέχισα με τα πόδια. Περπατώντας μέσα στο δάσος, κάποια δύναμη με έσπρωχνε: ¨Μη σταματάς, πήγαινε γρήγορα!¨. Άρχισε να βραδιάζει όταν έφτασα στο μοναστήρι. Ο ηγούμενος με υποδέχτηκε λέγοντάς μου: ¨Εγώ, παιδί μου, προσευχόμουν να ‘ρθεις γρήγορα, για να μου διαβάσεις την ευχή για τους ψυχορραγούντες¨.

Παρότι ο π. Ιωάννης ήταν για πολύ καιρό ασθενής, δεν έμοιαζε με ετοιμοθάνατος. Με περίμενε όρθιος. Και η όψη του ήταν πιο ιλαρή από την τελευταία φορά που τον είχα δει. Μόλις έβαλα το ψωμί στο τραπέζι, το ευλόγησε και μου είπε:

-Κουράστηκες πολύ από το δρόμο. Φάε λίγο να δυναμώσεις. Τότε τεμάχισε το ψωμί, πήρε και εκείνος λίγο, και συμπλήρωσε:

-Είναι το τελευταίο μου δείπνο. Ο Θεός θα βοηθήσει και η δική σου ζωή θα συνεχιστεί.

–Αν φύγετε κι εσείς, δεν θα υπάρχει πια ο μοναχισμός, απάντησα εγώ.

Ούτε από μένα άρχισε, ούτε σε μένα τελειώνει ο μοναχισμός, μου αποκρίθηκε με αγάπη ο π. Ιωάννης. Και συνέχισε: – Ήρθε η ώρα να πάω κοντά στον πνευματικό μου αδελφό, και θέλω να με θάψουν δίπλα του. Υποφέραμε μαζί πολλά βάσανα και διωγμούς. Σήμερα ανοίγει ο δρόμος για να είμαστε και πάλι μαζί.

Ιωάννης Μαϊσουράτζε - Ιωάννης – Γεώργιος Μχεΐτζε Saint Ioane (Maisuradze) - Saint Giorgi-Ioane (Mkheidze. იოანე (მაისურაΕίχε βραδιάσει. Ο ηγούμενος μου ζήτησε να ανάψω μερικά κεριά και αφού πήρε το Μικρό Ευχολόγιο, το άνοιξε στη σελίδα με τις ευχές για τους ψυχορραγούντες. Με παρακάλεσε να τις διαβάσω. Άρχισα να κλαίω και να τον ικετεύω:

-Πάτερ, άφησέ με να πεθάνω εγώ για σένα.

-Δεν καταλαβαίνεις τι λες και τι μου ζητάς, μου είπε.

Είχα πέσει στα γόνατά του και τα δάκρυά μου έτρεχαν από τα μάτια μου ποταμός. Τότε σηκώθηκε όρθιος και με εορταστική διάθεση άρχισε να εκφωνεί ο ίδιος τις ευχές, όπως ο επίσκοπος όταν λειτουργεί. Δεν μπορούσα να τον ακούω και συνέχισα εγώ να τις διαβάζω. Μόλις τελείωσα, μου είπε με αγάπη:

-Γι’ αυτό σε φώναξα, παιδί μου. Θέλω να είσαι κοντά μου στην τελευταία μου πνοή. Έπειτα από μικρή παύση πρόσθεσε: – Κάθισε δίπλα μου με το κομποσκοίνι σου και λέγε την ευχή.

Αμίλητοι και οι δύο προσευχόμασταν, όταν ύστερα από λίγο με ρώτησε:

-Βλέπεις πόσοι μοναχοί ήρθαν στο κελί;

Κατάλαβα ότι έβλεπε τους μοναχούς που υπηρέτησαν στη μονή κατά τους περασμένους αιώνες και είχαν ταφεί εκεί. Και συνέχισε:

-Θα σου εξομολογηθώ ένα όραμά μου, αλλά θα το κρατήσεις μυστικό. Δεν θέλω να το μάθει κανείς άλλος.

Μου το αποκάλυψε κι η καρδιά μου γέμισε φόβο και τρόμο. Μου επανέλαβε πολλές φορές να το κρατήσω μέσα μου καλά κρυμμένο. Σεβάστηκα την επιθυμία του. Τα κεριά είχαν σβήσει. Πήγα και άναψα άλλα. Όταν γύρισα, πρόσεξα ότι είχε πέσει το κομποσκοίνι του. Το σήκωσα και το ξανάβαλα στο χέρι του. Με παρακάλεσε να προσεύχομαι δυνατά για να με ακούει κι εκείνος. Έλεγα την ευχή όταν ο π. Ιωάννης ταράχτηκε σύγκορμος, ενώ το πρόσωπό του πλημμύρισε από χαρά. ¨Ο αδελφός μου, ο π. Ιωάννης, ήρθε σε μένα! Και μαζί του…¨. Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τη φράση κι έγειρε το κεφάλι του. Τον πλησίασα και έσκυψα κοντά του. Είχε πεθάνει.

Όλη τη νύχτα προσευχόμουν. Το πρωί ήλθαν και άλλοι, όσοι πληροφορήθηκαν τον θάνατο του αγαπημένου μας πνευματικού. Την εξόδιο ακολουθία του τέλεσε ο πατριάρχης Εφραίμ, ο οποίος παρακαλούσε με λυγμούς: ¨Πάτερ Ιωάννη, όταν θα είσαι μπροστά στον Παντοκράτορα, να μας μνημονεύεις και να προσεύχεσαι για μας¨.

Μαζί με άλλους προσκυνητές έμεινα στην Μπετάνια και κάθε μέρα προσευχόμουν στον Θεό για την ψυχή του πνευματικού μου. Για την ακρίβεια, προσευχόμουν και για τους δύο αυτούς σπουδαίους και αγίους ιερομονάχους, των οποίων τα μνήματα βρίσκονται το ένα δίπλα στο άλλο. Ο π. Ιωάννης μου άφησε ευλογία το κομποσκοίνι του. Όταν ανοίξουν τον τάφο του, ο άγιος Γέροντάς μου θα βρεθεί αναλλοίωτος, όπως ακριβώς τον ενταφίασα, με το Ευαγγέλιο τοποθετημένο στην καρδιά του».

Μετά το θάνατο του π. Ιωάννη, το 1960, άρχισαν πάλι οι πειρασμοί και οι σκληρές δοκιμασίες για τον π. Γαβριήλ. Το καθεστώς απαγόρευσε τη λειτουργία του μοναστηριού, για να το μετατρέψει σε μουσείο. Έτσι ο άγιος υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει οριστικά τον προσφιλή του τόπο, αφήνοντας τη μισή του ζωή εκεί, όπως έλεγε αργότερα χαρακτηριστικά ο ίδιος. (Από το βιβλίο: Μαλχάζι Τζινόρια, Ο Άγιος Γαβριήλ ο Διά Χριστόν σαλός και Ομολογητής, 1929-1995, μτφρ. Νάνα Μερκβιλάτζε, Αθήνα 2013)

Μπετάνια Γεωργίας_Betania Monastery_betania***

Βίος και πολιτεία του π. Δημητρίου Μπεζάν

Η αναφορά αυτή αγαπητοί αναγνώστες, πήγασε από μια πιστή, ταπεινή και σκληρά δοκιμασμένη καρδιά, του πατρός Δημητρίου Μπεζάν από το Χιρλάου της Ρουμανίας, που έζησε στις ημέρες μας, 1909-1995.

Η Θεία Πρόνοια τον ενίσχυσε και αντιμετώπισε τις απάνθρωπες συνθήκες της επί 24 χρόνια ταλαιπωρίας του σε διάφορες φυλακές, για την πίστη και αγάπη του στον Χριστό, με υπομονή, καρτερία, δοξολογία και ευχαριστία προς τον Θεόν. Αξίζει με ιδιαίτερη προσοχή να μαθητεύσουμε στα θαυμαστά γεγονότα της ζωής του, που έζησε μέσα σε θλίψεις και δοκιμασίες, αλλά χαρούμενος.
Σαν στρατιωτικός ιερέας στο Ανατολικό μέτωπο, σε ηλικία 32 ετών, υπέφερε για 7 χρόνια σαν αιχμάλωτος στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως στην Ρωσία και Σιβηρία. Γλιτώνοντας, ως από θαύμα, από την καταδίκη σε θάνατο, στάλθηκε στην Ρουμανία όπου καταδικάστηκε ισόβια στις κομουνιστικές φυλακές της Ρουμανίας και παρέμεινε μέχρι το 1964.
Μετά την απελευθέρωση του διορίστηκε, με μεγάλη δυσκολία, σε μια μικρή ενορία στο χωριό Γκιαδασάνι του νομού Νεάμτζι όπου με μεγάλο ζήλο εξυπηρετεί τους πιστούς για πέντε περίπου χρόνια.
Η μεγάλη κοσμοσυρροή ενόχλησε τους άθεους διώκτες των χριστιανών και τον οδήγησαν σε μια νέα δίκη όπου συνταξιοδοτήθηκε και εξορίστηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό στο πατρικό του σπίτι στο Χιρλάου το 1970. Με τέτοιες συνθήκες έζησε για 20 ακόμη χρόνια μέχρι το 1990, με φόβο και ταπείνωση από τους φύλακες. Δεν είχε την άδεια να λειτουργήσει σαν ιερεύς, ούτε και να κινηθεί ελεύθερος.
Εγκαταλελειμμένος από τους συναδέλφους του, λογοκρινόμενος και υπό παρακολούθηση από τις αρχές, ο πατήρ Δημήτριος, δεν απελπίστηκε, ούτε στενοχωρήθηκε, αλλά τα δέχτηκε όλα με χαρά, σαν από το χέρι του Θεού, με υπομονή και ευχαριστία, σαν άλλος μικρός Ιώβ. Οι μοναδικοί αληθινοί του φίλοι στα χρόνια αυτά ήταν οι πιστοί από τα γύρω χωριά και λίγοι ιερείς και μοναχοί, που τον αναζητούσαν με μεγάλη διακριτικότητα, για να τον συμβουλευθούν.
Στα τελευταία του χρόνια, αν και είχε περισσότερη ελευθερία, ο π. Δημήτριος, ήταν όλο και περισσότερο άρρωστος. Την ημέρα συμβούλευε και παρηγορούσε τους προσερχόμενους πιστούς, ενώ την νύχτα προσευχόταν στο φως του κανδηλιού, στο ταπεινό σπιτάκι του και χαιρόταν κατά Χριστόν.
Το βράδυ της 21 Σεπτεμβρίου του 1995 παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο, τον οποίον τόσο πολύ αγάπησε και ομολόγησε με θάρρος ενώπιον των ανθρώπων.

Η προσευχή μας στην φυλακή, όπως και μετά στην ζωή, έρεε γάργαρα, όπως το νερό της πηγής, στην οποία έλεγες στο Θεό, με ευθύτητα, ό,τι σε πονούσε. Είχες πάντα το αίσθημα ότι ο Θεός σε ακούει και σε βοηθάει να αντέχεις το βάρος.

π. Δημήτριος Μπεζάν: Όλοι οι μοναχοί πορεύονται προς την τελειώσει, αφήνοντας πίσω τους όλα τα προβλήματα της κοινωνικής ζωής. Έχουν ένα έργο και μια οδό: η επιμονή να φτάσουν φωτισμένοι στις πύλες του Παραδείσου… Τα μοναστήρια ήταν, είναι και θα είναι οι βασικές εστίες για την αναγέννηση του ορθοδόξου χριστιανικού πνεύματος. Όμως, πάνω απ’ όλα είναι ο Θεός, ο οποίος φροντίζει τα πάντα. Στις περισσότερες περιπτώσεις, όπως και στην Παλαιά Διαθήκη, εμφανίζεται ένας άνθρωπος απεσταλμένος από επάνω, ο οποίος φλέγεται για την πίστη και ο κόσμος τον ακολουθεί. Υπάρχουν πολλοί μοναχοί που είναι ενάρετοι, τους οποίους τους ξέρει μόνο ο Θεός… Η αναγέννηση εν Πνεύματι του ορθοδόξου χριστιανισμού πραγματοποιείται πρώτα στα ζωντανά μοναστήρια, δεύτερον μέσω των ιερέων με κλίση, και, τρίτον μέσω των καλών πιστών.

[Διήγηση π. Δημητρίου Μπεζάν]: Ήταν το καλοκαίρι τού 1966-1967. Μετά την νυχτερινή ακολουθία, όταν στην εκκλησία [στην Ιερά Μονή Συχαστρία της Ρουμανίας] έμεινε μόνο ένας μοναχός, που διάβαζε το Ψαλτήρι, είδα δυο μοναχούς σε πολύ μεγάλη ηλικία να παραμένουν στην εκκλησία βυθισμένοι στην προσευχή.
Έκαιγε ένα κανδήλι στο Ιερό και ένα στην εικόνα της Θεοτόκου. Γονάτισαν με το πρόσωπο στο πάτωμα, προσευχόντουσαν σιωπηλά. Ήμουν στο τελευταίο στασίδι, απαρατήρητος παραμελημένος, με το κεφάλι στα χέρια, λέγοντας στον Θεό τον πόνο μου.
Ανάμεσα στα δάχτυλα είδα ένα φως που επήγασε από τα κεφάλια των δύο μοναχών. Περίπου 10 εκατοστά πάνω από τα κεφάλια τους, τρεμόλαμπε, ένα φως που αναβοέσβηνε.
Σε μια απόλυτη ησυχία τους κοίταζα και δεν μπορούσα να το πιστέψω. Προσκύνησα σιγά όπως μπροστά σε ένα θαύμα.
Οι δύο μοναχοί σηκώθηκαν ταυτόχρονα, προσκύνησαν, πέρασαν από κοντά μου, σαν να με επέπληξαν και πήγαν στα κελιά τους. [Απόσπασμα από το βιβλίο του Ιερέως, π. Δημητρίου Μπεζάν, “Η χαρά της ταλαιπωρίας” που περιέχει “συγκλονιστικές μαρτυρίες από τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, θαυμαστές εμπειρίες και αξιόλογες πνευματικές απαντήσεις”. Έκδοση Ορθοδόξου Κυψέλης.]

Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός και Ομολογητής της Γεωργίας-წმ. ღირსი მამა გაბრიელი აღმსარეΑυτοί είναι αποκαλυπτικοί καιροί. Ο κόσμος βρίσκεται βυθισμένος στον ύπνο της αμαρτίας. Κι ο Θεός τον ξυπνάει με πολέμους, επιδημίες, πυρκαγιές, καταιγίδες, σεισμούς… Άγιος Ιωάννης της Σύχλας – Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης
https://iconandlight.wordpress.com/2019/09/21/%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%AF-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%85%CF%80%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%AF-%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%BF%CE%AF-%CE%BF-%CE%BA%CF%8C/

Προφήτης Ιωνάς, Μόνο Εσύ, Κύριε, μπορείς να με σώσεις…
https://iconandlight.wordpress.com/2016/09/20/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B9%CF%89%CE%BD%CE%AC%CF%82-%CE%BC%CF%8C%CE%BD%CE%BF-%CE%B5%CF%83%CF%8D-%CE%BA%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%B5-%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%AF%CF%82/

Ας μετανοήσουμε τόσο βαθιά και τόσο ειλικρινά, έτσι ώστε να γίνουμε «καθαροί» σαν πρωινή δροσιά και σαν τις πρώτες ακτίνες του ήλιου, που πέφτουν πάνω σ’ αυτή. Έτσι θα αντέξετε τις σκοτεινές δυνάμεις του Άδη, πού κτύπησαν το κράτος μας και σαν εφιάλτης μας ταλάνισαν …. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2021/01/09/%ce%b1%cf%82-%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%ae%cf%83%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%cf%84%cf%8c%cf%83%ce%bf-%ce%b2%ce%b1%ce%b8%ce%b9%ce%ac-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%cf%8c%cf%83%ce%bf-%ce%b5%ce%b9/

Ιωνάς προφήτης_Jonah or Jonas prophet_Иона пророк-0_8d ΙΩΝΑΣΒιβλίο Προφήτου Ιωνά
https://orthodoxoiorizontes.gr/Palaia_Diathikh/Iwnas/Iwnas.htm

Ἀπολυτίκιον τοῦ Τιμίου Σταυροῦ
Ἦχος α’

Σῶσον Κύριε τὸν λαόν σου καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν σου, νίκας τοῖς Βασιλεῦσι κατὰ βαρβάρων δωρούμενος καὶ τὸ σὸν φυλάττων διὰ τοῦ Σταυροῦ σου πολίτευμα. (Ἐκ τρίτου)

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἀποστόλου
Ἦχος γ’

πόστολε Ἅγιε Κοδρᾶτε, πρέσβευε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν, παράσχῃ ταῖς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἀποστόλου
Ἦχος α΄. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος.

Σοφίας ταῖς ἀκτῖσι φαιδρύνας σου τὸν βίον, εἵλκυσας τοῦ Πνεύματος, μάκαρ, τὴν πυρίπνοον χάριν καὶ ηὔγασας δόγματα ζωῆς, Κοδρᾶτε, ὡς ἀπόστολος Χριστοῦ· διὰ τοῦτο ὡς φωστῆρα σὲ ἀπλανῆ γεραίροντες ἐκβοῶμεν· δόξα τῷ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἀποστόλου. (Χαραλάμπη Μπούσια)
Ἦχος α´. Χορὸς ἀγγελικός.

πόστολε Χριστοῦ, ἡ λαμπὰς τῶν σῶν λόγων ἐφώτισε λαοὺς ἐν σκοτίᾳ κειμένους, Κοδρᾶτε θεο‐ φόρητε, ἀρετῶν ἐνδιαιτημα· Ὅθεν ἅπαντες τοὺς πανιέρους σου ᾄθλους μεγαλύνοντες ἀναβοῶ‐ μεν λιταῖς σου ἡμᾶς σκότους λύτρωσαι

Ἀπολυτίκιον τοῦ Προφήτου Ἰωνᾶ. (Γερασίμου Μικραγιαννανίτου)
Ἦχος γ´. Θείας πίστεως.

Σάλπιγξ εὔηχος, θείων κριμάτων, κόσμῳ πέφηνας, ἀναφωνοῦσα, Ἰωνᾶ τοῖς Νινευΐταις μετάνοι‐ αν· καὶ συσχεθεὶς ἐν τῷ κήτει προέγραψας, τὴν τοῦ Σωτῆρος τριήμερον ἔγερσιν· ὅθεν πρέσβευε, δοθῆναι τοῖς σὲ γεραίρουσι, πταισμάτων ἱλασμὸν καὶ μέγα ἔλεος

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Προφήτου Ἰωνᾶ. (Ἱερομονάχου Ἀθανασίου Σιμωνοπετρίτου)
Ἦχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.

Προφήτης γενόμενος, τῆς παρουσίας Χριστοῦ, αὐτοῦ τὴν τριήμερον, μάκαρ Ἀνάστασιν, σαφῶς προεμήνυσας, κήτους τριημερεύσας, ἀβλαβῶς ἐν κοιλίᾳ, κράζων νῦν ἀναβήτω, ἐκ φθορᾶς ἡ ζωή μου, πρὸς σὲ τὸν ἐκ φθορᾶς τοὺς βροτούς, μέλλοντα ῥύσασθαι.

Ἀπολυτίκιον Ἁγίας Ἑλένης Αὐγούστης τῆς Ἰσαποστόλου. (Χαραλάμπη Μπούσια)
Ἦχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.

Τὴν πάνσεμνον ἄνασσαν τὴν ἐν καμάτοις πολλοῖς εὑροῦσαν τὸ πάντιμον καὶ ζωηφόρον φυτόν, Σταυρὸν τὸν πανάγιον, κλώνοις τοῖς τοῦ ὠκίμου καταστέψωμεν ταύτην σὺν ὑμνῶν μελῳδίαις καὶ βοήσωμεν Μῆτερ, πιστοὺς σαῖς λιταῖς πρὸς Κτίστην, Ἑλένη, λύτρωσαι.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Νέου Ἱερομάρτυρος Πλάτωνος. (Χαραλάμπη Μπούσια)
Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον

π᾿ ἀνόμων τῆς Ἄγαρ υἱῶν σκαιότατα, ἀπῃωρήθης ἐσχάτως, διὰ τὴν πίστιν Χριστοῦ, Ἀμασείας Πρωτοσύγκελλε στεῤῥόψυχε, Πλάτων ὀφθεὶς ὑπογραμμός, πολιτείας ἀκραιφνοῦς, καὶ γνώμων εὐθὺς ἀνδρείας· διὸ σὲ πάντες τιμῶντες, τὰς σὰς θερμὰς εὐχὰς αἰτούμεθα.

Δόξα. Ἀπολυτίκιον τῆς Εὑρέσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καὶ τῶν Τιμίων Ἥλων, ὑπὸ τῆς Ἁγίας Ἑλένης.
Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Τοῦ Σταυροῦ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν τὴν εὕρεσιν, ὑπὸ Ἑλένης Ἁγίας, ἐν τοῖς λαγόσι τῆς γῆς, ἀνυμνοῦντες οἱ πιστοὶ εὐτάκτως κράζομεν· Ξύλον πανάγιο σεπτόν, καὶ μακάριον ἐν ᾧ, ἐτάθη Χριστὸς ἡ πάντων, ζωὴ σταυρῶσαι τὰ πάθη, ἡμᾶς δυνάμει Σου ἀξίωσον.

Τὸ Κοντάκιον τῆς Ἑορτῆς.
Αὐτόμελον. Ἦχος δ´.

ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ ἑκουσίως, τῇ ἐπωνύμῳ σου καινῇ πολιτείᾳ, τοὺς οἰκτιρμούς σου δώρη‐ σαι, Χριστὲ ὁ Θεός. Εὔφρανον ἐν τῇ δυνάμει σου, τοὺς πιστοὺς Βασιλεῖς ἡμῶν, νίκας χορηγῶν αὐτοῖς, κατὰ τῶν πολεμίων, τὴν συμμαχίαν ἔχοιεν τὴν σήν, ὅπλον εἰρήνης, ἀήττητον τρόπαιον.

ᾨδὴ ε΄. Ἐξέστη τὰ σύμπαντα.

θύντωρ προσφύγων σου, ἐδείχθης ἀπλανέστατος, πάτερ Γαβριὴλ πρὸς σωτήριαν, οἷς ἐβοήθεις, ὥσπερ πατὴρ συμπαθής, ἐν πτώσεσι ταῖς βιοτικαῖς, πρὸς ταχεῖαν ἔγερσιν, καὶ οὐράνιον ἄνοδον.

σίως ἐβίωσας, καὶ χαίρων διηκόνησας, τὴν δυάδα τῶν πνευματικῶν σου, πατέρων μάκαρ, ἐν Μπετανίας Μονῇ, λαβόντων τὴν χάριν ὁμιλεῖν,, Γαβριὴλ πανθαύμαστε, τοῖς νεκροῖς ὑπὲρ ἔννοιαν.

Ἦχος δ΄. Ὡς γενναῖον ἐν μάρτυσιν.

Πειρασμοὶ κυματούμενοι, ὥσπερ ὄρη ἐγείρονται, βυθισμὸν αἰώνιον προμηνύοντες, διὸ προφῆτα βοῶμέν σοι· ὡς σὺ θηρὸς σέσωσαι, τοῦ βυθίου θαυμαστῶς, οὕτω σῶσον τοὺς μέλποντας, καὶ γεραίροντας, Ἰωνᾶ τὴν ἁγίαν ἑορτήν σου, καὶ πρὸς Κύριον ἱκέτην, προβαλλομένους ἀείποτε.

Δόξα. Ἦχος δ΄..

Τοῦ Φιλανθρώπου Κυρίου προβλέπων τὴν εὐσπλαγχνίαν, καὶ χαίροντος ἐπὶ τῇ ἐπιστροφῇ τῶν ἁμαρτανόντων, λανθάνων ἐζήλωσας Ἰωνᾶ ἀποσταλείς, κηρύξαι τὴν μετάνοιαν Νινευΐταις. Καὶ ἐκ προσώπου Αὐτοῦ νομίσας διαφυγεῖν, εἰς κλύδωνα καταποντισμοῦ παιδευτικῶς κατέληξας. Ἀλλὰ διασωθεὶς ὑπὲρ πάντα λόγον καὶ νόησιν, πρέσβευε λυτρωθῆναι καὶ ἡμᾶς ἐκ τοῦ πνιγμοῦ τῆς ἁμαρτίας, τοὺς γεραίροντας ἐν ὕμνοις, τὴν χαροπάροχον μνήμην σου.


You need to repent more with your heart than with tears. Repentance is the abandoning of all false paths that have been trodden by men’s feet, and men’s thoughts and desires, and a return to the new path: Christ’s path. Help us to repent, O God, and save us from condemnation.

Ιωνάς προφήτης_Jonah or Jonas prophet_Иона пророк-Menologion_of_Basil_008Synaxarion.
On Sept ember 21 we commemorate the Apodosis of the Exaltation of the Cross.

Prophet Jonah (8th century BC)
Apostle Quadratus of the Seventy, bishop of Athens (130).
Martyr Eusebius of Phoenicia (2nd c.) and Martyr Priscus of Phrygia.
Holy Six Martyrs, by the sword (298)
Martyrs Eusebius, Nestabus, Zeno, and Nestor and Busiris, the Confessor of Gaza (4th c.).
Hieromartyr Hypatius, bishop of Ephesus, and his presbyter Andrew (730).
Sts. Isaacius and Meletius, bishops of Sitis (Σίτης) in Cyprus.
Venerable Jonah the Sabbaite (9th c.), father of Sts. Theophanes the Hymnographer and Theodore Graptus
Venerable Daniel, abbot of Shugh Hill (Novgorod) (16th c.).
Venerable Joseph of Zaonikiev Monastery (Vologda) (1612).
New Hieromartyr Platon (Aivazidis), Protosyncellus of Metropolitan Germanos Karavangelis of Amasya (1921)
St. Ioane (Maisuradze) (1957) and St. Giorgi-Ioane (Mkheidze), (1960), confessors, of Georgia
Uncovering of the relics (1752) of St. Demetrius, metropolitan of Rostov (1709)

Commemorated on September 21

Walking humanity through history is a long journey. On this long journey, humanity ‘ gets dirty ‘ ‘ and ‘ ‘ dust ‘ ‘ always with the same dust and ‘ ‘ wash ‘ ‘ always with same water. Dust is sin and water is Repentance. Saint Nikolai Velimirovič

Hymn of Praise
The Holy Prophet Jonah
by Saint Nikolai Velimirovič

Ιωνάς προφήτης_Jonah or Jonas prophet_Иона пророк-0_8d228_27812c1c_origs1018006Nineveh! Nineveh resounds with sin,
And God sends Jonah to heal Nineveh.
Jonah does not want to, and flees from God!
Oh, where will you go, Jonah, to hide from the Most High?
Jonah sleeps; he sleeps and the tempest rises.
God moves slowly, but He will find you in time.
Hurled into the waves, swallowed by the whale,
“From whom did I flee?” Jonah asks himself.
“I fled from Him, from Whom one cannot hide!”
God chastises Jonah and yet delivers him,
And, by His providence, glorifies him forever.
Jonah, you do not want to speak to the Ninevites,
But through your punishment you will prophesy the immortal Christ.
You do not want to by words? Then you must, by deeds,
Prophesy Christ and the death and resurrection of the body!
Your deeds, Jonah, will not fade away,
And Christ the Lord will speak of you to men,
That, through you, the mercy of the Living God might be revealed,
By which you will be saved, as well as Nineveh.
Through you, the power of repentance shall be revealed-
The power of repentance and God’s forgiveness.
You pitied the gourd, and God pitied men.
Help us to repent, O God, and save us from condemnation.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič
http://livingorthodoxfaith.blogspot.com/2010/04/prologue-september-22-october-5.html

***

St. Nikolai Velimirovich

Ιωνάς προφήτης_Jonah or Jonas prophet_Иона пророк-0_8d228_27812c1c_origGod was the reason of true faith and good behavior and of the knowledge of technology among people.

While people continually felt God above them, before them, and around them, in the same way air and light is felt, they attributed and dedicated all their technological works and handiwork to Him, their Lord and Creator.

When the feeling of God’s presence became dulled and spiritual vision darkened, that is when pride entered into tradesmen and technologists, and they started to give glory exclusively to themselves for their buildings, handiwork and intellectual works, and began to misuse their work that is when the shadow of cursedness began to fall on technology.
St. Nikolai Velimirovich, From the Complete Works of Bishop Nikolai [in Serbian], Book 12, p. 23. Translated from the Serbian by Marija Miljkovic.

***

Many complain against technology.
Many accuse modern technology for all the woes in the world.
Is technology really to blame, or those who create technology and use it?
Is a wooden cross to blame if somebody crucifies someone on it?
Is a hammer to blame if a neighbor breaks his neighbors skull?
Technology does not feel good or evil.
The same pipes can be used for drinking water or the sewer.
Evil does not come from unfeeling, dead technology, but from the dead hearts of people.

***

Repentance is the abandoning of all false paths that have been trodden by men’s feet, and men’s thoughts and desires, and a return to the new path: Christ’s path. But how can a sinful man repent unless he, in his heart, meets with the Lord and knows his own shame? Before little Zacchaeus saw the Lord with his eyes, he met Him in his heart and was ashamed of all his ways.
St. Nikolai Velimirovic, “The Thirty-Second Sunday After Pentecost: The Gospel on Repentant Zacchaeus, Luke 19:1-10,” Homilies Volume II: Sundays after Pentecost

***

Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός και Ομολογητής της Γεωργίας-წმ. ღირსი მამა გაბრიელი აღმსარეSt. Gabriel the Confessor of Mtskheta also admonished: “You need to repent more with your heart than with tears.”

Sometimes Father Gabriel walked around with a sign on his chest, on which was written: “A man without love is like a jug without a bottom.” At the same time, he carried with him a leaky jug through which he looked at people like through binoculars.
The ascetic admonished: “Whoever learns to love will be happy. Just don’t think that love is an innate talent. Love can be learned, and we must do it. ” The elder explained: “There is no person on earth who could fully explain what love is. On earth you will never understand it. “
He also said: “If someone is sick and in need of medicine, but it must be brought from afar, perhaps at night, and through the forest, where wolves roam, – and you, without hesitation, go on a journey to save your neighbor – this is and there is love. ” He also said: “How will a person’s soul be calm when a neighbor is in danger? If you have a patient at home and there is no one to look after him, it is better not to go to church, to stay at home. “
Father Gabriel taught: “We must love everyone. But if you can’t, at least wish everyone well.

He also said: “The Lord had mercy on the harlot, he saved the thief. Mary of Egypt was a harlot, but with the help of God she began to struggle in the wilderness, fasted, prayed and conquered the passions, was cleansed and became worthy of the Kingdom of Heaven. The Lord will diminish and exalt ”.
The elder remarked: “Others’ sins are none of your business. You sit and cry over your sins. ” He also said: “Only with a heart full of love can one expose the sins of another person.”
He also instructed: “Do not judge, God Himself is the judge. The one who condemns is like an empty ear of wheat, whose head is always raised and who therefore always looks down at others. “

***

Saint Ioane (Maisuradze) and Saint Giorgi-Ioane (Mkheidze)
St. Gabriel the Confessor of Mtskheta, Georgia

Ιωάννης Μαϊσουράτζε - Ιωάννης – Γεώργιος Μχεΐτζε Saint Ioane (Maisuradze) - Saint Giorgi-Ioane (Mkheidze. იოანე (მაისურაFather Raphael (Karelin) narrated the story of the St. Gabriel the Confessor of Mtskheta, Georgia himself: “When I was standing in prayer, I suddenly heard a voice:” Hurry, go to Betania. “ This voice was repeated three times. I left prayer rule, dressed, took a staff and a bag and went to Bethany. On the way I bought some bread. There was no passing car, and I went on foot. I was walking through the forest, and some force was hurrying me: “Don’t stop, go quickly.” By evening I arrived at the monastery.

Schema-Archimandrite John, the last surviving monk, met me. He said: “I prayed, child, that you would come to me and read over me a prayer of death.”

Despite the fact that Schema-Archimandrite John was ill for a long time, nothing foreshadowed his imminent death: he met me on my feet, not in bed; his appearance was even more cheerful than when I saw him in last time…

Evening came. Schiarchimandrite blessed me to light the candles. He gave me the book “Kurtkhevani” (this is the name of the Trebnik in Georgian. – Ed. Note), opened in the place where the canon for the exodus of the soul was, and told me to read it. I cried and began to ask: “Father, may I die before you and instead of you.” He replied: “You do not know what you are talking about and what you are asking for.” I continued to cry, falling at his feet. Then he got up and uttered the first exclamation solemnly, like a bishop during a divine service. I could not disobey and began to continue my prayer. I read the canon for the exodus of the soul to the end …

Then I began to read the Jesus Prayer aloud, and suddenly Father John seemed to start, joy was reflected on his face. “My brother and father John came for me,” he said, “and with him …” and he fell silent, his head sank on his chest. Minutes of silence passed. I went up to him. He was already dead … I prayed all night. In the morning, people came to the monastery, as if having learned about the death of the abbot. We informed Patriarch Ephraim about the death of the great elder … “

St. Gabriel the Confessor of Mtskheta, Georgia said:Father Giorgi and Father Ioane were two pillars of fire standing front of God for Georgia and for salvation of human souls. Father Giorgi possessed unlimited strength of prayer. I put him into the grave myself and put a book of the New Testament and a cross on his chest. He lies incorrupt in the grave; I not’only believe in this, but also see it. Open his grave; why would an incorrupt father lie in the soil!”

The Theotokos appeared to Fr. Giorgi-Ioane in a vision and relieved his terrible physical pain. The protomartyr Thekla also appeared to him, presenting him with a bunch of grapes. Several days before his repose, the holy father was in the city when an angel appeared to him and announced his imminent repose. The angel told him to return to the monastery to prepare for his departure from this world.
St. Giorgi-Ioane (Mkheidze) reposed in 1960. He was buried at BetaniaMonastery, next to Fr. Ioane (Maisuradze).

***

,,When the word of God was no longer uttered in Georgia, the Monastery of Betania carried out a significant mission: it was the only place in the country where eternal and life-giving truth of God was still preached overtly, where active confession of the faith was carried out with not only eloquent words of the monks, but also with their very pure and ascetic life… [[Fathers from Betania] were like a beacon standing above the omi- nous and dark abyss, which showed the way to the salvation haven for the spiritually bewildered population”.
(Archimandrite Lazare Abashidze, “Iveria of Betania”, Tbilisi, 1994, pg. 29; 31)

Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός και Ομολογητής της Γεωργίας-წმ. ღირსი მამა გაბრიელი აღმსარეApolytikion of the Holy Cross – First Tone

O Lord, save Thy people and bless Thine inheritance. Grant victories to the to the Emperor over the barbarians; and by the power of Thy Cross, preserve Thy habitation. (3 times)

Troparion Holy Prophet Jonah – Tone 2

The memory of your Prophet Jonah, we celebrate today, O Lord. By his prayers we entreat you: O Christ God, save our souls!

Apolytikion of Prophet Jonah
Third Tone

To the Ninevites, thou wast a trumpet, blaring fearful threats of Heaven’s judgments, at the which they repented with all their hearts; and from the sea-monster’s belly didst thou foreshow the Lord’s divine Resurrection to all the world. Hence, entreat Him to bring out of corruption all of us, who honour thee, O Jonah, as a friend of God.

Kontakion of Prophet Jonah
Third Tone

Thou didst pass three days and nights within the sea-monster’s entrails, showing forth the Lord’s descent into the belly of Hades; for when He had freely suffered His saving Passion, He arose out of the sepulchre on the third day. Hence, we honour thee, O Prophet, who wast deemed worthy to be a figure of Christ.

Apolytikion of St Apostle Quadratus — Tone 3

O Holy Apostle Kodratos, intercede with the merciful God that He grant unto our souls forgiveness of offences.

Troparion of St Apostle Quadratus — Tone 1

Thy life became radiant with wisdom; thou didst draw down the fire of the Spirit/ and discern the doctrines of life,/ Quadratus, Apostle of Christ./ We cry to thee as to an enlightener:/ Glory to Christ Who has glorified thee; glory to Him Who has crowned thee:/ glory to Him Who through thee works healings for all.

Saint Ioane (Maisuradze) (1957) and Saint Giorgi-Ioane (Mkheidze), (1960), the Confessors of Georgia

Troparion — Tone 8

By a flood of tears you made the desert fertile, / and your longing for God brought forth fruits in abundance. / By the radiance of miracles you illumined the whole universe! / O our holy father John, pray to Christ our God to save our souls!

Troparion — Tone 8

By a flood of tears you made the desert fertile, / and your longing for God brought forth fruits in abundance. / By the radiance of miracles you illumined the whole universe! / O our holy father George, pray to Christ our God to save our souls!

Apolytikion of St. Gabriel (Urgebadze) the Fool-for-Christ of Georgia ― Tone 4

As the Master Christ hid His divinity, clothing it in humanity, and, unseen by us, brought into being His ineffable glory, likewise didst thou hide thy glory by means of foolishness, and by the wonder of thy confession wast shown forth as a shepherd of souls; O venerable Father Gabriel, entreat Christ God to have mercy on our souls.

The Book of Jonah
http://www.christopherklitou.com/old_testament_greek_english_jonah_1-4.htm

Jonah prayer: Jonah 2: 3-10,
(the Sixth ode of the Holy Psalter)

I cried in my affliction to the Lord my God, and he hearkened to me, even to my cry out of the belly of hell: thou heardest my voice.
4 Thou didst cast me into the depths of the heart of the sea, and the floods compassed me: all thy billows and thy waves have passed upon me.
5 And I said, I am cast out of thy presence: shall I indeed look again toward thy holy temple?
6 Water was poured around me to the soul: the lowest deep compassed me, my head went down to the clefts of the mountains;
7 I went down into the earth, whose bars are the everlasting barriers: yet, O Lord my God, let my ruined life be restored.
8 When my soul was failing me, I remembered the Lord; and may my prayer come to thee into thy holy temple.
9 They that observe vanities and lies have forsaken their own mercy.
10 But I will sacrifice to thee with the voice of praise and thanksgiving: all that I have vowed I will pay to thee, the Lord of my salvation.
http://www.christopherklitou.com/old_testament_greek_english_jonah_1-4.htm


Η οδός των Πατέρων μας απαιτεί ισχυρή πίστη και μεγάλη υπομονή… Σας παρακαλώ, αδέρφια, πολλά υπομονήν· πολλά υπομονήν να κάνετε…

Ευστάθιος_ St. Eustathius- Eustace _ Св Евстафий___20111002_1336051836Συναξάριον.
Τῇ Κʹ (20ῃ) τοῦ μηνὸς Σεπτεμβρίου τοῦ ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Εὐσταθίου τοῦ Πλακίδα καὶ Θεοπίστης, συμβίου αὐτοῦ, καὶ τῶν δύο υἱῶν αὐτῶν, Ἀγαπίου καὶ Θεοπίστου, ἐν ἔτει ἑκατοστῷ δεκάτῳ καὶ ὀγδόῳ (118) ἐν χαλκίνῳ βοῒ πεπυρωμένῳ ἐγκλεισθέντων καὶ τελειωθέντων.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν καὶ Ὁμολογητῶν Ὑπατίου Ἐπισκόπου καὶ Ἀνδρέου Πρεσβυτέρου, ἐν ἔτει ἑπτακοσιοστῷ εἰκοστῷ καὶ ἕκτῳ (726) ὑπέρ τῶν ἱερῶν εἰκόνων δεινῶς βασανισθέντων καὶ κατασφαγέντων.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τῶν ἁγίων Ὁμολογητῶν Μαρτίνου πάπα Ῥώμης ἐν Χερσῶνι ἐξορισθέντος (655), Μαξίμου τοῦ σοφωτάτου τοῦ Ὁμολογητοῦ, καὶ τῶν σὺν αὐτοῖς· Ἀναστασίου τοῦ πρεσβυτέρου καὶ ἀποκρισιαρίου καὶ Ἀναστασίου τοῦ μοναχοῦ, Θεοδώρου, καὶ Εὐπρεπίου, μαθητῶν τοῦ αὐτοῦ Ἁγίου Μαξίμου, ἐν τῇ ἐξορίᾳ ἐν πολλαῖς βασάνοις ὑπωπιασθέντων καὶ τελειωθέντων.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τῶν ἁγίων Μαρτύρων Ἀρτεμιδώρου καὶ Θαλοῦ, ξίφει τελειωθέντων.
Καὶ μνήμη τοῦ ἐν Ὁμολογηταῖς μεγίστου Ἰωάννου τοῦ Αἰγυπτίου, καὶ τῶν σὺν αὐτῷ τεσσαράκοντα Μαρτύρων ἐν Φαινῷ Παλαιστίνης, ἐν ἔτει τριακοσιοστῷ καὶ ἐννάτῳ (309), ξίφει τελειωθέντων.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ἁγίας παρθενομάρτυρος Κανδίδας ἐν Καρχηδόνι Τυνησίας (300)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Μελετίου, Ἐπισκόπου Κύπρου. (10ος αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Κυρ‐Ἰωάννου τοῦ Ξένου, τὸ ἐπίκλην Τζιοβαέρης, ἐκ Σίββα τῆς Μεσαορίας τῆς Κρήτης καταγομένου καὶ ἐν τῇ Ἐπαρχίᾳ Κισσάμου εἰρηνικῶς τελειωθέντος, περὶ τὸ ἔτος χίλια καὶ τεσσαράκοντα (1040).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ἁγίου Εὐσταθίου τοῦ Καταφλώρου, ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης. (1197)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τῶν ἐνδόξων τοῦ Χριστοῦ Μαρτύρων Μιχαήλ, Ἡγεμόνος Τσερνιγκὼφ τοῦ Κιέβου, καὶ Θεοδώρου τοῦ Βογιάρου αὐτοῦ, ἐν ἔτει χιλιοστῷ διακοσιοστῷ τεσσαρακοστῷ καὶ ἕκτῳ (1246) ὑπὸ τῶν ἀπηνῶν Τατάρων ἀναιρεθέντων. Τὰ δὲ τίμια λείψανα αὐτῶν διασῴζονται ἐν τῷ Ναῷ τῶν Ἁγίων Ἀρχαγγέλων ἐν Μόσχᾳ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ εὐλαβεστάτου Πρίγκηπος τοῦ Μπριάνσκ Ὀλέγκ, τοῦ συστησαμένου τὴν Μονὴν τῶν Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου καὶ ἐν αὐτῇ μονάσαντος καὶ κοιμηθέντος, ἐν ἔτει χιλιοστῷ διακοσιοστῷ καὶ ὀγδοηκοστῷ (1280).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἐνδόξου Νέου Ἱερομάρτυρος Ἀνατολίου, Ἀρχιεπισκόπου Ἰρκούτσκ, τοῦ Καμένσκυ, ἐν ἔτει χιλιοστῷ ἐνεακοσιοστῷ εἰκοστῷ καὶ πέμπτῳ (1925) τελειωθέντος.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Ὁ ἅγιος Νέος ὁσιομάρτυς Ἱλαρίων ὁ Ἁγιαννανίτης, ὁ Κρής, ἐν Κωνσταντινουπόλει μαρτυρήσας κατὰ τὸ ἔτος χιλιοστῷ ὀκτακοσιοστῷ καὶ τετάρτῳ (͵αωδʹ-1804), ξίφει τελειοῦται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ὁ ὅσιος Δανιὴλ Κατουνακιώτης, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται, (1929) [7ῃ Σεπτεμβρίου π.η.]
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων Νεομαρτύρων καί Ὁμολογητῶν· Εὐγενίου (Ζερνόφ) Ἀρχιεπισκόπου Νίζνι Νόβγκοροντ (Γκόρκυ)· τῶν Ἡγουμένων Λέοντος (Γεγκόροφ) τῆς Λαύρας τοῦ Ἁγίου Ἀλεξάνδρου Νιέφσκυ, Νικολάου (Ashchepev) τῆς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος Σελίνγκινσκ, Εὐγενίου (Βίζβα) τοῦ Ζιτομίρ, Παχωμίου (Ἰόνοφ) ἱερομονάχου τῆς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος Σκάνοφ Πένζας· τῶν ἱερέων Στεφάνου (Κρέιντιτς) τοῦ Robchik, Μπριάνσκ, Γρηγορίου Ἀβερίν τοῦ Ἰβάνοβου, Βασιλείου Σουνγκούροφ, μαρτυρησάντων ἐν ἔτει 1937

«Εν τη υπομονή υμών κτήσασθε τας ψυχάς υμών» (Λουκ. 21,19).
«Ο υπομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται» (Ματθ, 24:13).
«Μακάριος ανήρ ος υπομένει πειρασμόν» (Ιακ. 1,12).
«Η υπομονή αγιάζει»

Αγία Σοφία Χοτοκουρίδου, ασκήτρια της Κλεισούρας

«Σας παρακαλώ, όποιος κάνει υπομονή, χαρά σ’ αυτόν. Όποιος κάνει υπομονή, σαν τον ήλιο θα λάμψει. Πολλή υπομονή να κάνετε.
Σας παρακαλώ, αδέρφια, πολλά υπομονήν· πολλά υπομονήν…

***

Αγιος Ιάκωβος Τσαλίκης της Ευβοίας

«Πάντοτε λέω δόξα σοι ο Θεός. Πάντοτε με την υπομονή μου, με την πίστη μου στον Θεό, ”είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον”! Εκείνος ξέρει τι θα περάσω… έχω πολλές παθήσεις αλλά δεν τα λογαριάζω τα παθήματα του νυν καιρού προς την μέλλουσαν δόξαν. Δεν τα υπολογίζω καθόλου… Δεν πρέπει παιδιά μου να έχει κανείς αμφιβολίες ούτε δυσπιστίες. Να έχετε πίστη Θεού ως κόκκον σινάπεως και ότι ζητήσετε ο Θεός θα σας το δώσει. Πάντα η προσευχή στηρίζει. Να μη φοβόμαστε. Ει ο Θεός μεθ’ ημών, ουδείς καθ’ ημών. Πίστη και προσευχή, τέκνον μου, πίστη και προσευχή! ».

«Υπάρχουν πολλοί πειρασμοί, πολλοί κίνδυνοι στον κόσμο, αλλά όλα διαλύονται με την Χάρη του Θεού· όταν προσευχώμεθα διαλύονται όλα τα κακά».
«Να κάνετε πάντοτε προσευχή και υπομονή και να ‘χετε πάντα την ελπίδα στον Θεό.».

Κάποιος παρακαλούσε συνέχεια τον Άγιο Γέροντα Ιάκωβο της Ευβοίας, πέρασε καιρός και του λέει έντονα: Βρε Γέροντα δεν βλέπεις!!!!! Δεν βλέπεις τα προβλήματα !!!! Γιατί δεν κάνεις κάτι!!!!!
Βλέπει λοιπόν στον ύπνο του τον Γέροντα…, έλαμπε… και του λέει: «Το μυστικό είναι η Υπομονή και η Προσευχή!!!! Όλα θα λυθούν!!»

***

Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ του Έσσεξ

Ευστάθιος, Θεοπίστη, Θεόπιστος κ´ Αγάπιος_ St. Eustathius (Eustace) Theopisti, Theopistos and Agapios_ Св Евстафий_0_12573b_ffa28013_origΗ οδός των Πατέρων μας απαιτεί ισχυρή πίστη και μεγάλη υπομονή, ενώ οι σύγχρονοι μας άνθρωποι προσπαθούν να αποκτήσουν όλα τα πνευματικά χαρίσματα, και αυτήν ακομη την άμεση θεωρία του Απολύτου Θεού, βεβιασμένα και αυτόματα.

Αυτοί που δεν έχουν αναγεννηθεί εκ των άνω δεν μπορούν ποτέ να εννοήσουν τους αναγεννημένους. Αυτοί δε διακρίνουν τίποτε το εξαιρετικό στους χριστιανούς, οι οποίοι συχνά τους φαίνονται καχεκτικοί και υποκριτές. Η αναγεννημένη ψυχή είναι πιο ευαίσθητη σ’ όλα τα πνευματικά φαινόμενα, τραυματίζεται απ’ όλα όσα αντιτίθενται στη θεία αγάπη, δηλαδή συκοφαντία, βία, φόνο, κ.λ.π. Μαζί μ’ αυτό μια υπομονετική στάση σε κάθε δοκιμασία κάνει την αναγεννημένη ψυχή να κατανοεί την «άνωθεν σοφίαν». Σ’ ένα απόκρυφο σημείο μέσα σ’ αυτή, η ψυχή βρίσκει «πηγή ύδατος αλλομένου εις ζωήν αιώνιον» (Ιωάν. 4,14).

Ο σκοπός μας – το επαναλαμβάνω για να μείνει σταθερά χαραγμένο στη συνείδησή σας – είναι ο αγώνας να διαφυλάξουμε την πνευματική μας ελευθερία….
Στο βιβλίο μου για τον Γέροντα Σιλουανό αναφέρω το εξής φαινόμενο ή πνευματικό νόμο που διέπει τον κόσμο: για τους χριστιανούς όλα γίνονται με μεγαλύτερη δυσκολία. Τους ζητούν να πληρώσουν περισσότερο από όσο πρέπει, ενώ αμείβονται πολύ λιγότερο από ότι δικαιούνται. Να γνωρίζετε ότι στον κόσμο αυτό θα μας ταλαιπωρήσουν κάθε είδους δυσκολίες, πόνοι, ακόμη και μαρτύρια – τολμώ να προφέρω αυτή τη λέξη. Να έχετε όλοι σας υπομονή.
Δεν έχω τώρα τη δύναμη να σας εμπνεύσω για τη ζωή που ανοίγεται μπροστά μας. Δεν ξέρω πως να εκφράσω αυτό το φαινόμενο: κάποιοι, βλέποντας τον Χριστό «καθώς εστι», γίνονται αιχμάλωτοι Του και δεν μπορούν πλέον να Τον εγκαταλείψουν. Βαδίζει προς τη Γεθσημανή, πρέπει να Τον ακολουθήσουν. Ανεβαίνει στον Γολγοθά, πρέπει να Τον ακολουθήσουν. Πρέπει να αναλογισθούμε από τη μια τη διαφορά και από την άλλη την ομοιότητα με τα πρώτα χρόνια της Εκκλησίας. Κατά τη διάρκεια των τριών πρώτων αιώνων, αυτή η πάλη για να προσελκυσθεί ο κόσμος προς τον ουράνιο Πατέρα συνοδευόταν από θείες εκδηλώσεις και θαύματα. Τώρα δεν γίνονται τέτοια θαύματα, αλλά κάποιες προφητείες των Πατέρων της ερήμου, που χρονολογούνται από τον τέταρτο αιώνα, διατηρούνται ακόμη και αναφέρονται στο μέλλον της ζωής των μοναχών. Λένε ότι μεγάλες θλίψεις θα σταλούν στους μοναχούς των τελευταίων καιρών, κατά τους οποίους ο Θεός θα αποκρύψει την αληθινή αξία του κάθε πιστού Του και από τον κόσμο και από αυτούς τους ίδιους. Λένε ακόμη ότι δεν θα μπορούμε να γνωρίζουμε που βρισκόμαστε, εξαιτίας της στάσεως του Θεού που θα φαίνεται σαν α μην ενδιαφέρεται για τις προσευχές μας. Προσευχόμαστε, αλλά Εκείνος δεν απαντά. Οι Πατέρες λένε ότι αυτοί που θα διατηρήσουν την πιστότητα τους στον Χριστό, θα είναι πιο μεγάλοι από εκείνους που ανάσταιναν νεκρούς κατά τους πρώτους αιώνες.
Αυτού του είδους οι προφητείες μας ενθαρρύνουν να υποφέρουμε όλες τις δυσκολίες της εποχής μας, που είναι πιο αποκαλυπτική από όλες τις προηγούμενες…
Από το βιβλίο «Οικοδομώντας τον ναό του Θεού μέσα μας και στους αδελφούς μας», Αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος Σαχάρωφ, Τόμος Α, σελ. 301-2, Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας, 2014

***

Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός και Ομολογητής

ν κάποτε ο Κύριος μας εκδήλωνε την αγάπη Του, τότε δεν θα ήταν φίλος μας. Δίνει δοκιμασίες σε μας τους αμαρτωλούς, για να μας εξετάζει, για να μαθαίνουμε, για να δυναμώνουμε, και όταν τις αντιμετωπίζουμε με υπομονή, με αγωνιστικότητα και βγαίνουμε από αυτές καθαροί, τότε πληθαίνει η χάρις του Θεού! Ο Θεός είναι ατέλειωτη καλοσύνη, απέραντη αγάπη και αλήθεια. Όποιος αγαπάει την αλήθεια και την καλοσύνη, εκείνος αγαπάει και τον Θεό. Και ο Θεός θα τον αγαπήσει σαν δικό Του παιδί. Από μας τους αδύναμους θα ζητήσει λιγότερα, όμως από τους δυνατούς περισσότερα.
Αν κάποιος παραπονιόταν για δυσκολίες, ο π. Γαβριήλ του θύμιζε τη θυσία του Χριστού:
-Τί να πει τότε κι ο Χριστός, που ένας άπειρα αθώος και δίκαιος άνθρωπος σταυρώθηκε!

Να επιδεικνύετε καρτερικότητα στη δυστυχία και στις δοκιμασίες.

Υπομείνετε όλες τις δοκιμασίες – και οι πόρτες του Παραδείσου θα ανοίξουν για εσάς.

Η σιωπή είναι χρυσός κι η υπομονή μπριγιάν.

«Ένας από τους πιο σημαντικούς στόχους στη ζωή μας είναι να μάθουμε την υπομονή. Αν θα έχουμε το Σταυρό του Κυρίου χαραγμένο στην καρδιά μας. Αν σε κάθε δυσκολία και θλίψη που μας στέλνονται απ’ τον Θεό θα βλέπουμε νοερά το Σταυρό του Χριστού, τότε θα μάθουμε πώς μπορούμε να αποκτήσουμε την υπομονή. »
Άγιος Λουκάς ο ιατρός, Αρχιεπίσκοπος Κριμαίας

***

παππούς Παναής του Ιλαμιού από τη Λύση

Ευστάθιος_ St. Eustathius- Eustace _ Св Евстафий_____20110608_1557643020α. Η υπομονή τα νικά όλα. Δια της υπομονής θα σώσουμε τις ψυχές μας, «αφορώντες εις τον της πίστεως αρχηγόν και τελειωτήν Ιησούν». «Υπομένων υπέμεινα τον Κύριον και προσέσχε μοι». «Ο υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται». «Υπομονής χρείαν έχετε». Πρώτο παράδειγμα ο Ιώβ. «Ιδού μακαρίζομεν τους υπομένοντας…».

β. Έρχεται το κύμα πάνω στον βράχο και φεύγει αφρισμένο. Αλλά τον βράχο δεν τον αγγίζει. Ότι υπομένεις είναι στεφάνι. Τι ψάχνεις να κάμεις καλοσύνες; Το να υπομένεις τις δοκιμασίες έχει παραπάνω μισθό.

Πολλές φορές μπορεί να σε συκοφαντούν. Εσύ να λες: «Δόξα να’ χεις Θεέ μου. Δώσε μου υπομονή να δεχθώ τη συκοφαντία και φώτισε τους». Ξέρεις τι στεφάνι έχεις! Μα, μόνο οι άγιοι μπορούν να τα κάμουν τούτα. Άντε, μην τα δεχτείς και κάμνε φασαρίες και απόδειξε… Ενώ, βάλε το χέρι στην καρδιά και πες «εγώ είμαι εντάξει». Και έτσι «η αλήθεια μένει εις τον αιώνα».

Στον κόσμο ήλθαμε για να δοκιμαστούμε. Τα καλά που απολαμβάνουμε δεν θα λογιστούν. Ότι δώσουμε το κάμνουμε δικό μας, όχι όσα καταχρόμαστε ή σπαταλούμε. Βέβαια, το κατά δύναμιν. Ότι μπορεί ο καθένας. Ο Θεός εκεί που έδωσε πολλά, θέλει πολλά. Τα δυο λεπτά της χήρας αξίζουν ολόκληρη περιουσία. «Μακάριοι οι κλαιόντες, ότι γελάσονται». Κι όταν ο σταυρός μας είναι βαρύς, θα έλθει σε βοήθεια ο ίδιος ο Χριστός ή θα στείλει τον Κυρηναίο. «Αγωνίζεσθε εισελθείν δια της στενής πύλης». Δεν είναι βέβαια στην πραγματικότητα στενή… Μας φαίνεται έτσι, γιατί έχουμε φορτίο, το οποίο όμως, αν το φέρομε αγόγγυστα, ανοίγει η καρδιά μας και καταλαβαίνουμε το φως του Χριστού.

Να λες: «Να, τα ηνία Θεέ μου. Οδήγα εσύ. Εγώ δεν έχω δύναμη. Όπου θέλεις πάρε με». Κι αν έλθουν έτσι τα γεγονότα που δεν τα λογάριασες, μην πεις πως άλλως πως τα λογάριαζα και διαφορετικά μου ήλθαν. Εκείνος τα έκαμε έτσι για το συμφέρον σου και να το δέχεσαι.

Δεν πιστεύω να βρεθεί πλάσμα μέσα στον κόσμο, που να τα έχει όλα, να μην δοκιμάζεται, να μην έχει ένα σταυρό να σηκώνει.

***

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Με λίγη υπομονή που θα κάνη ο άνθρωπος στις δύσκολες στιγμές μπορεί να αποκτήση την θεία Χάρη. Ο Χριστός δεν μας έδειξε άλλον τρόπο σωτηρίας, παρά την υπομονή. Την σωτηρία των ανθρώπων την κρέμασε στην υπομονή. Βλέπεις τί είπε; «Ο υπομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται» . Δεν είπε «ο υπομείνας εις …θέρος!». Μέχρι το καλοκαίρι εύκολο είναι να υπομείνης, αλλά μέχρι τέλους;… Να προσέχουμε να μη χάνουμε την υπομονή μας, για να μη χάσουμε τελικά την ψυχή μας. «Εν τη υπομονή υμών κτήσασθε τας ψυχάς υμών» , λέει το Ευαγγέλιο. Με την εμπιστοσύνη στον Θεό τα πράγματα εξελίσσονται ομαλά και πνευματικά.

***

Ευστάθιος_ St. Eustathius- Eustace _ Св Евстафий_17510– Γέροντα, βλέπω ότι δεν προχωράω πνευματικά και στενοχωριέμαι.
– Μια φορά κάποιος είχε φυτέψει ένα κλήμα καί, ενώ δεν είχε πιάσει ακόμη ρίζες, είχε την απαίτηση να βγάλη σταφύλια, να κάνη άφθονο κρασί, για να πίνη, να ευφραίνεται και να μεθάη. Έτσι κάνεις κι εσύ. Φύτεψες μια κληματσίδα και θέλεις αμέσως να πιής κρασί. Αυτό δεν γίνεται. Το κλήμα δεν το φυτεύεις σήμερα και αύριο πίνεις κρασί. Σε έναν χρόνο μπορεί να φάς μερικά τσαμπιά. Σε δυο χρόνια θα φάς ένα κοφίνι σταφύλια και σε πέντε χρόνια θα πιής και κρασί. Να αγωνίζεσαι λοιπόν και να κάνης υπομονή, αν θέλης να απολαύσης καρπούς πνευματικούς….
– Γέροντα, νιώθω να βρίσκωμαι στην καρδιά του πνευματικού χειμώνα.
– Αν θέλης να αλλάξη ο καιρός, να γίνη γλυκός, να ανθίσης και να καρπίσης, να παράγης καρπούς αρετής, πρέπει να χαίρεσαι και την παγωνιά και τις λιακάδες, γιατί όλα βοηθούν για το καλό. Τον πνευματικό χειμώνα τον περνάμε με υπομονή και την υπομονή την δίνει η ελπίδα της πνευματικής ανοίξεως. Ύστερα, το καλοκαίρι αναγνωρίζουμε το καλό του χειμώνα που γέμισε τις δεξαμενές με νερό και εξαφάνισε με τις παγωνιές όλα τα μικρόβια.
Ο Καλός Θεός όλα τα οικονόμησε σοφά για την σωτηρία μας και μας βοηθάει σαν Καλός Πατέρας· από μας χρειάζεται μόνο λίγη υπομονή.

***

– Γέροντα, πως μπορείς να αντιμετωπίσεις τον άλλον, όταν είναι νευριασμένος;
Με την υπομονή!
– Και αν δεν έχεις;
– Να πας να αγοράσεις! Πουλάνε στα σούπερ-μάρκετ!… Κοίταξε, όταν ο άλλος είναι μπουρινιασμένος, ό,τι και να του πεις, δεν γίνεται τίποτε. Καλύτερα εκείνη την στιγμή να σιωπήσεις και να λες την ευχή. Με την ευχή θα καλμάρει ο άλλος, θα ηρεμήσει και θα μπορέσεις μετά να συνεννοηθείς μαζί του. Βλέπεις, και οι ψαράδες δεν πάνε να ψαρέψουν, αν δεν έχει μπουνάτσα· κάνουν υπομονή, ώσπου να καλωσυνέψει ο καιρός.
– Που οφείλεται, Γέροντα, η ανυπομονησία των ανθρώπων;
– Στην πολλή… εσωτερική τους ειρήνη! Ο Θεός την σωτηρία των ανθρώπων την κρέμασε στην υπομονή. «Ο υπομείνας εις τέλος, σωθήσεται», λέει το Ευαγγέλιο. Γι’ αυτό δίνει δυσκολίες, διάφορες δοκιμασίες, για να ασκηθούν στην υπομονή οι άνθρωποι.
Η υπομονή ξεκινά από την αγάπη. Για να υπομείνεις τον άλλον, πρέπει να τον πονέσεις. Και βλέπω πως με την υπομονή σώζεται η οικογένεια. Είδα θηρία να γίνονται αρνιά. Με την εμπιστοσύνη στον Θεό τα πράγματα εξελίσσονται ομαλά και πνευματικά.

Κάθε θλίψη να την υπομένετε με χαρά. Οι θλίψεις που μας προκαλούν οι άνθρωποι είναι πιο γλυκές από όλα τα σιρόπια που μας προσφέρουν όσοι μας αγαπούν. Βλέπεις, στους μακαρισμούς ο Χριστός δεν λέει: «μακάριοί εστε, όταν επαινέσωσιν υμάς», αλλά «μακάριοί εστε, όταν ονειδίσωσιν υμάς» , και μάλιστα «ψευδόμενοι».

***

Ευστάθιος_ St. Eustathius- Eustace _ Св Евстафий_487px-Saint_Eustace_Cretan_school_17_c.– Γέροντα, όταν περνούμε κάποιον πειρασμό, μια μεγάλη δοκιμασία, τι να κάνουμε;

– Τι να κάνετε; Υπομονή να κάνετε. Η υπομονή είναι το ισχυρότερο φάρμακο που θεραπεύει τις μεγάλες και μακροχρόνιες δοκιμασίες. Οι περισσότερες δοκιμασίες μόνο με την υπομονή περνούν. Η μεγάλη υπομονή ξεδιαλύνει πολλά και φέρνει θεϊκά αποτελέσματα εκεί που δεν περιμένεις την λύση, δίνει ο Θεός την καλύτερη λύση.
Να ξέρετε ότι ο Θεός ευαρεστείται, όταν ο άνθρωπος περνά δοκιμασίες και υπομένει αγόγγυστα δοξάζοντας το άγιο όνομά Του. «Μακάριος ανήρ ος υπομένει πειρασμόν», λέει ο Άγιος Ιάκωβος (Ιακ. α’ 12). Γι’ αυτό να προσευχόμαστε να μας δίνει ο Καλός Θεός υπομονή, ώστε να τα υπομένουμε όλα αγόγγυστα και με δοξολογία.
Η ζωή μας σ’ αυτόν τον κόσμο είναι μια συνεχής άσκηση και ο καθένας μας ασκείται με διαφορετικό τρόπο. Να σκέφτεσθε τι τράβηξε ο Χριστός σ’ εκείνα τα δύσκολα χρόνια! Πόσα προβλήματα του δημιουργούσαν οι Εβραίοι και δεν μιλούσε καθόλου! Αλλά και ο Απόστολος Παύλος τι υπομονή έκανε! Ενώ είχε πληροφορία από τον Θεό ότι θα πάει στη Ρώμη, έμεινε στην φυλακή δυό χρόνια, γιατί ο ηγεμόνας καθυστερούσε την δίκη. Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος πάλι τι υπέφερε! Για έναν μικρό γογγυσμό υπέστη ναυάγιο…
Βλέπετε, επιτρέπει ο Θεός να ταλαιπωρηθούν για μικρά πράγματα οι Άγιοι, για να έχουμε εμείς παραδείγματα, ώστε να αντιμετωπίζουμε τους πειρασμούς με υπομονή, με προσευχή, αλλά και με χαρά. 
Πηγή: Από το βιβλίο Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου-Πάθη και Αρετές. Λόγοι Ε΄, Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή Θεσσαλονίκης’

Ο Άγιος Ευστάθιος, ο υπομονετικός αυτός άνθρωπος έζησε το θέλημα του Θεού με ελπίδα σε Αυτόν, κι ο Θεός τον αντάμειψε για την πίστη και την υπομονή του! Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2020/09/20/%ce%bf-%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b5%cf%85%cf%83%cf%84%ce%ac%ce%b8%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bf-%cf%85%cf%80%ce%bf%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%b5%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82-%ce%b1%cf%85%cf%84%cf%8c/

Ο Άγιος Ευστάθιος, ανταμείφθηκε από τον Θεό για την πίστη και την υπομονή του!
https://iconandlight.wordpress.com/2017/09/19/%ce%bf-%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b5%cf%85%cf%83%cf%84%ce%ac%ce%b8%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%bc%ce%b5%ce%af%cf%86%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%b5-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%bf/

Ευστάθιος_ St. Eustathius- Eustace _ Св Евстафий_ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ_z8z2SglJW4oἈπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Εὐσταθίου, καὶ Θεοπίστης τῆς συμβίου αὐτοῦ, καὶ τῶν δύο υἱῶν αὐτῶν, Ἀγαπίου καὶ Θεοπίστου.
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

γρευθεὶς οὐρανόθεν πρὸς εὐσέβειαν ἔνδοξε, τῇ τοῦ σοὶ ὀφθέντος δυνάμει, δι’ ἐλάφου Εὐστάθιε, ποικίλους καθυπέστης πειρασμούς, καὶ ἤθλησας λαμπρῶς ὑπὲρ Χριστοῦ, σὺν τῇ θείᾳ σου συμβίῳ καὶ τοῖς υἱοῖς, φαιδρύνων τοὺς βοῶντάς σοι· Δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ δείξαντί σε ἐν παντί, Ἰὼβ παμμάκαρ δεύτερον.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Εὐσταθίου
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

Οἱ Μάρτυρές σου Κύριε, ἐν τῇ ἀθλήσει αὐτῶν, στεφάνους ἐκομίσαντο τῆς ἀφθαρσίας, ἐκ σοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· σχόντες γὰρ τὴν ἰσχύν σου, τοὺς τυράννους καθεῖλον· ἔθραυσαν καὶ δαιμόνων, τὰ ἀνίσχυρα θράση. Αὐτῶν ταῖς ἱκεσίαις, Χριστὲ ὁ Θεός, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Εὐσταθίου
Ἦχος α΄. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος.

Τὸν δεύτερον Ἰὼβ ἐν τοῖς ἄθλοις φανέντα, Εὐστάθιον τὸν μέγαν εὐφημήσωμεν ὕμνοις· τοῦ βίου γὰρ πάντα τὰ τερπνά, Σατὰν τοῦ ἀρχεκάκου ταῖς προσβολαῖς, ἀπολέσας, τοῦ χρόνου μίᾳ ῥοπῇ, ἐκραύγαζεν ὑπομένων· ὁ Κύριος ἔδωκεν, ὁ Κύριος ἀφείλετο· ὅθεν καὶ μαρτυρικῆς δόξης πανοικεσίᾳ ἀξιωθείς, πρεσβεύει ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Εὐσταθίου τοῦ Καταφλώρου
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε

Σοφίας τοῖς χάρισι, κεκοσμημένος λαμπρῶς, ποιμὴν ἐνθεώτατος, τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ, ἐδείχθης Εὐστάθιε· ὅθεν Θεσσαλονίκη, ἡ ἁγία σου ποίμνη, ὕμνοις σὲ μακαρίζει καὶ συμφώνως βοᾶ σοι. Ἱκέτευε Χριστὸν τὸν Θεόν, ὑπὲρ ἡμῶν Πάτερ Ὅσιε.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Ξένου ἐν Κρήτῃ
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης

Τῶν Κρητῶν τὸν φωστῆρα Ἐκκλησίας τὸ καύχημα, καὶ τῶν Μοναζόντων τὴν στάθμην, Ἰωάννην τιμήσωμεν· Χριστοῦ γὰρ τὸν Σταυρὸν ἀναλαβών, ὡς ἄγγελος ἐβίωσεν ἐν γῇ· διὰ τοῦτο ἐκ κινδύνων παντοδαπῶν, λυτροῦται τοὺς κραυγάζοντας· δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσιομάρτυρος Ἱλαρίωνος
Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον. (Ποίημα Ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου)

Τὸν Σταυρόν σου ἐπ᾿ ὤμων ἄρας ἀοίδιμε, ὁλοψύχως Κυρίω κατηκολούθησας, Ἱλαρίων ἀθλητά γενναιότατε· καὶ νῦν οἰκεῖς τοὺς οὐρανούς, μετὰ πάντων ἀθλητῶν, τὸν κτίστην καθιλαρύνων, ὑπὲρ ἡμῶν τῶν ἐν πίστει, ἐπιτελούντων σου τὸ μνημόσυνον.

Ἀπολυτίκιον Τῆς Ἑορτῆς.
Ἦχος α΄.

Σῶσον Κύριε τὸν λαόν Σου καὶ εὐλόγησον, τὴν κληρονομίαν Σου, νίκας τοῖς βασιλεύσι κατὰ βαρβάρων δωρούμενος, καὶ τὸ Σὸν φυλάττων, διὰ τοῦ Σταυροῦ Σου πολίτευμα.


Καλύτερα να πάσχουμε για το αγαθό και να ειρηνεύουμε στο πνεύμα μας, παρά να θριαμβεύουμε πρόσκαιρα εκβιάζοντας τον πλησίον μας σαν τα θηρία που απομυζούν το αίμα των αδελφών… Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ

Αγία Τριάδα_ Holy Trinity_День Святой Троицы_ Святая Троица _800px-Троица_Ветхозаветная_Андрей_Рублёв_10be5b_e534b9f3_orig - CopyΣυναξάριον.
Τῇ ΙΘʹ (19ῃ) τοῦ μηνὸς Σεπτεμβρίου μνήμη τῶν ἁγίων Μαρτύρων Τροφίμου, Σαββατίου, καὶ Δορυμέδοντος ἐκ Συνάδων καὶ ἐν Ἀντιοχείᾳ τῆς Συρίας ἀθλησάντων (278)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ἁγίας ἐνδόξου ὁσιοπαρθενομάρτυρος Σωσάννης τῆς ἐκ Παλαιστίνης
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ὁ ὁσιομάρτυς Ζωσιμᾶς ἐρημίτης ἐν τῇ Κιλικίᾳ Μ. Ἀσίας (4ο αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Θεοδώρου τοῦ Ταρσέως, ἀρχιεπισκόπου χρηματίσαντος Καντερβουρίας καὶ εἰρηνικῶς κοιμηθέντος κατὰ τὸ ἔτος 690.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἰγκὸρ (Γεωργίου) ἡγεμόνος Τσέρνιγκωφ καὶ Κιέβου, ἐν τῷ μοναχικῷ σχήματι κληθέντος Γαβριήλ. (1150)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων Θεοδώρου, ἡγεμόνος Σμολένσκ καὶ Γιαροσλάβλ (1299), καὶ τῶν υἱῶν αὐτοῦ Δαβὶδ (1321) καὶ Κωνσταντίνου (1322)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ἁγίας ἐνδόξου ὁσιομάρτυρος Πομπόσας ἐν τῇ Cordoba Ἱσπανίας (835)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ ἅγιοι μάρτυρες Φήλιξ καὶ Κωνσταντία ἐν Nocera Ἰταλίας (1ο αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ ἅγιοι μάρτυρες Ἰανουάριος ἐπίσκοπος Benevento Ἰταλίας, Πρόκουλος, Σῶσσος καὶ Φαῦστος οἱ Διάκονοι, Δησιδέριος ἀναγνώστης, Γαντιόλος, Ἀκούτιος καὶ Εὐτύχιος, ἐν τῷ Pozzuoli Ἰταλίας (21/4 καί 19/9, 305)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ὁ ἅγιος Κωνσταντίνος πρωθιερεύς (Γκολούμπεφ, (1918) καὶ οἱ σύν αὐτῷ Νεομάρτυρες· καὶ ὁ ἅγιος Νικόλαος (Ἰσκρόβσκυ, 1919)

Εἰς τὸν Τρόφιμον καὶ Δορυμέδοντα.
Πνέοντες ἓν Τρόφιμε καὶ Δορυμέδον,
Ἓν ἐκ ξίφους δέχεσθε καὶ βίου τέλος.
Εἰς τὸν Σαββάτιον.
Ξεσθεὶς σιδήροις Σαββάτιος ὀξέσιν,
Εἰς σαββατισμὸν θεῖον ὡς μάρτυς φθάνει.
Ἐννεακαιδεκάτῃ Τρόφιμον τάμον ἠδὲ συνάθλους.

Στίχοι. Καρποὺς ἠδίστους ἐξεδρέψω Σωσάννα,.
Ἀσκήσεως καὶ ἐναθλήσεως ἄμα.

Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ

Βλέποντας συνεχώς να βασιλεύει σε όλο τον κόσμο ο εφιάλτης της καταδυναστείας των κυρίων και αρχόντων της γης επάνω στους «δικούς τους αδελφούς» (βλ.Ματθ. 23,8), έλεγα με πικρία καρδίας:
«Αν Εσύ έπλασες όλα όσα υπάρχουν, αν χωρίς Εσένα τίποτε δεν μπορεί να γίνει (βλ. Ιωάν. 1,3), τότε όλοι αυτοί οι αποτρόπαιοι εγκληματίες – που είναι ικανοί να χύνουν το αίμα εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλη την οικουμένη για χάρη λίγων ημερών διεστραμμένης ικανοποιήσης, για να βασιλεύουν πάνω στους πτωχούς και πάσχοντες – δεν είναι ένοχοι να κριθούν ούτε υπεύθυνοι… Εσύ, ως Δημιουργός του παντός, είσαι ο μόνος ένοχος της αμέτρης θλίψης της γης…».
..Λοιπόν, τι να πούμε; Το πρόβλημα του καλού και του κακού δεν λύνεται στα όρια της γης. Όσοι πορεύθηκαν σε σφαγή ως πρόβατα, «μη ανθιστάμενοι τω πονηρώ» (πρβλ. Ματθ. 5,39), θα ομοιωθούν με τον Υιό του Πατρός (βλ. Ησ. 53,7) και θα συναναστηθούν μαζί Του σε άληκτη δόξα (Κολ. 3,4).
Εδώ κρεμόμαστε πάνω σε σταυρό, έστω και αόρατο ακόμη. Αλλά μόνο με το τρόπο αυτό μπορούμε να κατανοήσουμε το μεγαλείο του ανθρώπου και την ανεξιχνίαστη άβυσσο του Θείου Όντος. Είναι αδύνατον να εκφράσουμε με τη γνώση μας τον πλούτο που μας στέλνει ο Θεός με τη σταυρική οδό.
Πηγή: “Περί Προσευχής” Αγίου Σωφρονιου (Σαχάρωφ). Ι.Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας .

Σωφρόνιος του Έσσεξ_Elder Sophrony of Essex_მამა სოფრონი_ Старец Софроний (Сахаров) Эссекс_ (†1993)ss2-copysofronie-de-la-essex-icoana–Πρέπει να διώξουμε το φόβο και την ολιγοψυχία και πνευματικά ν’ ακολουθήσουμε το Χριστό για να μπορέσουμε να κληρονομήσουμε την αιώνια ζωή.. Παίρνοντας μέρος στις θλίψεις της Θείας αγάπης του, μπορούμε κι εμείς ν’ αποκτήσουμε πνευματικά λίγη πείρα του θανάτου του και της δυνάμεως της αναστάσεως του… η αγάπη του Χριστού είναι πάντοτε σ’ αυτόν τον κόσμο σταυρωμένη. Ο διωγμός είναι ο κανών της πνευματικής ζωής. Εμείς πρέπει να ζούμε ως εσταυρωμένοι. Αυτό συνιστά η Ορθόδοξη πνευματικότητα. Ο πόλεμος που δεχόμαστε είναι πολύ μεγάλος. Όλοι είναι εναντίον µας: η επιστήμη και η πολιτική. Δεν είμαι απαισιόδοξος, αλλά νομίζω ότι ζούμε στους τελευταίους καιρούς. Η δική µας στάση πρέπει να είναι μαρτυρική: «Ως πρόβατον επί σφαγήν ήχθη, και ως αμνός άµωµος εναντίον του κείροντος αυτόν άφωνος, ούτως ουκ ανοίγει το στόμα αυτού» (Ησ. νγ’ 7). Όταν εξασκήσουμε βία στην βία, δεν κάνουμε τίποτε. Η μαρτυρική (σιωπηλή) στάση θα εξασφαλίσει μεγαλύτερη χρονική διάρκεια νίκης.

Η εντολή «μη αντιστήναι τω πονηρώ» (Ματθ. 5,39) είναι η πλέον αποτελεσματική μορφή της πάλης κατά του κακού. Όταν εις την βίαν ανθίσταταί τις δια των μέσων εκείνων εις τα οποία προσφεύγει και ο ποιών την αμαρτίαν, τότε αυξάνει η δύναμις του παγκοσμίου κακού… Η νίκη δια της φυσικής βίας δεν διαρκεί αιωνίως.
Σε τέτοιους καιρούς καλύτερα να σιωπούμε εμείς που δεν έχουμε τη διάθεση να λύσουμε κανένα πρόβλημα με την οδό της βίας. Και ο αιώνας μας είναι αιώνας ασκήσεως πρωτοφανούς βίας στη συνείδηση των ανθρώπων.
Η κοσμική ζωή είναι θεμελιωμένη στη δύναμη, στη βία. Ο σκοπός του χριστιανού είναι αντίστροφος. Η βία δεν ανήκει στην αιώνια ζωή. Καμιά πράξη που επιβάλλεται με βία δεν μπορεί να μας σώσει.

Όταν έριδες εχθρότητες, βίαιες σχέσεις εκδηλώνονται μεταξύ των ανθρώπων δεν μπορεί να διατηρηθεί η ενότητα, παρά αν ο καθένας υπομένει τα ασθενήματα των άλλων. Για τον Απόστολο Παύλο είναι προτιμότερο να αδικείται κάποιος παρά να αδικεί.
Καλύτερα να πάσχουμε για το αγαθό και να ειρηνεύουμε στο πνεύμα μας, παρά να θριαμβεύουμε πρόσκαιρα εκβιάζοντας τον πλησίον μας σαν τα θηρία που απομυζούν το αίμα των αδελφών… Εδώ εμείς δεν ζηλεύουμε κανένα• εδώ εμείς δεν επιζητούμε τη δόξα μας• εδώ εμείς χαιρόμαστε με κάθε αγαθή πρόοδο κάθε ανθρώπου, συνεργώντας με όλους κατά το δυνατό• βοηθούμε κάποιον κατά τις δυνάμεις μας, και γι’ αυτό το λίγο κληρονομούμε απείρως μεγάλη αιώνια ύπαρξη.
Αν κρίνετε τους άλλους για ασήμαντα και εξωτερικά πράγματα, θα χάσετε το παν.
Ο πιο τρομερός εχθρός μας είναι η υπερηφάνεια. Ο υπερήφανος θέλει να κυριαρχεί, να επιβάλλει τη θέληση του στους άλλους, κι έτσι παρουσιάζεται η σύγκρουση ανάμεσα στα αδέλφια. Επιθυμία για δύναμη είναι θάνατος για την ψυχή. Ο κόσμος ξεγελιέται από το μεγαλείο της δυνάμεως, λησμονώντας ότι όποιος εκτιμάται υπερβολικά ανάμεσα στους ανθρώπους, αυτόν τον αποστρέφεται ο Κύριος. Η υπερηφάνεια μας παρακινεί να κρίνουμε ή και να περιφρονούμε τους αδύνατους αδελφούς μας, όμως ο Κύριος μας προειδοποίησε: «Οράτε μη καταφρονήσητε ενός των μικρών τούτων».

Πολλές φορές αισθάνθηκα τον εαυτό μου σταυρωμένο πάνω σε αόρατο σταυρό…. Σε οποιαδήποτε κατεύθυνση κι αν πήγαινα, υπήρχε κάποιος που θα φώναζε από τον πόνο. Αυτό μου αποκάλυψε τα παθήματα των σύγχρονων ανθρώπων, των συντετριμμένων από την αγριότητα του περιβόητου πολιτισμού μας. Η κολοσσιαία κρατική μηχανή, παρόλο που δημιουργήθηκε από τους ανθρώπους, έχει εντούτοις χαρακτήρα απρόσωπης, για να μην πω απάνθρωπης συσκευής, η οποία με αδιαφορία καταπιέζει εκατομμύρια ανθρωπίνων υπάρξεων. Ανίσχυρος να αλλάξω τα κατ’ ουσίαν ανυπόφορα και όμως νόμιμα εγκλήματα της κοινωνικής ζωής των λαών, κατά την έξω από κάθε ορατή εικόνα προσευχή μου αισθάνθηκα την παρουσία του εσταυρωμένου Χριστού. Ζούσα πνευματικά το Πάθος Του τόσο καθαρά, ώστε η φυσική όραση του ‘’υψουμένου εκ της γης’’ (Ιωαν. 12, 32) δεν θα ενίσχυε καθόλου τη συμμετοχή μου στον πόνο Του…..

Η εικόνα του «Μονογενούς και ομοουσίου τω Πατρί Υιού και Λόγου» ανάβει μέσα μας δυνατό πόθο να ομοιωθούμε με Αυτόν σε όλα. Και βρισκόμαστε ξανά στη παράδοξη θέση: Πάσχουμε, αλλά με άλλο πόνο, που πριν μας ήταν άγνωστος. Είναι πόνος που μας εμπνέει, δεν σκοτώνει. Σ’ αυτόν συνυπάρχει άκτιστη δύναμη.
Μπαίνουμε στην θεία απειρότητα. Μένουμε εκστατικοί με όσα γεγονότα μας συμβαίνουν.
Το μεγαλείο Του μας υπερβαίνει. Σμικρυνόμαστε όταν το συνειδητοποιήσουμε, συγχρόνως δε έρχεται ο Θεός να μας αγκαλιάσει, όπως ο Πατέρας της ευαγγελικής περικοπής. Ο φόβος και ο τρόμος αποχωρούν δίνοντας τη θέση τους στην παρουσία του Θεού. Ο Πατέρας, μας ντύνει με πολύτιμα ρούχα, μας στολίζει με ουράνιες δωρεές, καλύτερη των οποίων είναι η αγάπη που όλα τα σκεπάζει. …

***

Άγιος Γαβριήλ ο Ομολογητής

Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός και Ομολογητής της Γεωργίας-წმ. ღირსი მამა გაბრიელი აღმსარებელი-სალოსი-St. Gabriel the წმ. გაბრიელი აღმსარებელი და სალოსი0getImage3%9bΝα γίνεσαι καλύτερος χωρίς διαταγές.
Να χαίρεσαι χωρίς να υποκρίνεσαι.
Να μιλάς χωρίς να περιαυτολογείς.
Να δουλεύεις χωρίς να υποδουλώνεσαι.
Να είσαι ελεύθερος χωρίς να γίνεσαι ασύδοτος.
Να είσαι τολμηρός χωρίς επίδειξη.
Να είσαι εκδηλωτικός χωρίς να είσαι επιπόλαιος.
Να παλεύεις χωρίς να απελπίζεσαι.
Να είσαι οδηγός χωρίς να κομπάζεις.
Να διαλέγεις χωρίς να περιφρονείς!

Κάποτε ο π. Γαβριήλ διηγήθηκε το εξής περιστατικό:
– Ήταν ένας μοναχός στον οποίο ήρθε ένας κλέφτης και έκλεψε φασόλια. Ο κλέφτης μάταια προσπάθησε να σύρει το σακουλάκι με τα φασόλια πάνω από τον φράχτη. Ο μοναχός βλέποντας το μαρτύριο του ήρθε σε βοήθεια. Ο κλέφτης φοβήθηκε και έφυγε τρέχοντας. Τα κουκιά τα κράτησε ο καλός καλόγερος.
Και κλείνοντας είπε:
Όσο άσχημα κι αν σου φέρονται οι άνθρωποι, υπομένεις, μην κάνεις κακό, μην χάνεις ποτέ την ελπίδα του στην πρόνοια του Θεού και ο Κύριος θα σου ανταποδώσει με καλό για τις καλές πράξεις και θα είναι πάντα μαζί σου.

Κάποιος, αγανακτισμένος από τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε, του είπε:
– Δεν αντέχω άλλο, τί να κάνω;
– Για όλα πρέπει να κάνεις υπομονή.
– Εσείς αντέχετε, π.Γαβριήλ, τόση αδικία;
– Εγώ πάντα κάνω υπομονή, και πρόσθεσε γελώντας:
– Και τώρα υπομένω. Για όλα λέω τόσα ”Σε ευχαριστώ, Κύριε”, όσες είναι οι πέτρες της θάλασσας και τα αστέρια του Ουρανού.
(από το βιβλίο της Νάνα Μερκβιλάτζε: ”Ο Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός και Ομολογητής”).

Ἀπολυτίκιον τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Τροφίμου, Σαββατίου, καὶ Δορυμέδοντος.
Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.

Τὴν ἀκαθαίρετον, Τριάδος δύναμιν, ἀνθηφορήσαντες, Μάρτυρες ἔνδοξοι, ἐναπετέματε στερρῶς, τὴν ἄκανθαν τῆς ἀπάτης, Τρόφιμε μακάριε, Ἐκκλησίας ἐντρύφημα, Σαββάτιε πάνσοφε, Ἀθλητῶν ἐγκαλλώπισμα, καὶ δόξα εὐσεβῶν Δορυμέδον· ὅθεν ὑμᾶς ἀνευφημοῦμεν.

Ἀπολυτίκιον Ὁσιομάρτυρος Σωσάννης.
Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον. (Χαραλάμπους Μπούσια).

Τὴν χλιδὴν τῶν προσκαίρων λιποῦσα ἔδραμες εἰς ἀνδρῷον σεμνεῖον τοῖς μονοτρόπων χοροῖς προσχωρῆσαι, ὦ Σωσάννα ὁσιόαθλε· καὶ ἐνασκήσασα καλῶς δι᾿ ἀθλήσεως λαμπρὰς ἐτέλεσας τὸν σὸν βίον· τῷ Κυρίῳ οὖν παρεστῶσα καθικετεύεις ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Ἀπολυτίκιον τῆς Ἑορτῆς
Ἦχος α’

Σῶσον Κύριε τὸν λαόν σου καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν σου, νίκας τοῖς Βασιλεῦσι κατὰ βαρβάρων δωρούμενος καὶ τὸ σὸν φυλάττων διὰ τοῦ Σταυροῦ σου πολίτευμα.


A good deed spreads through the heavenly world like an electrical current. St Nikolai Velimirovich

Αγία Τριάδα_ Holy Trinity_День Святой Троицы_ Святая Троица _800px-Троица_Ветхозаветная_Андрей_Рублёв_10be5b_e534b9f3_orig - CopySynaxarion
On September 19, we commemorate the holy martyrs Trophimus, Sabbatius and Dorymedon of Synnada (276-282)
Our Father among the Saints Theodore of Tarsus, Archbishop of Canterbury (690)
The Righteous Virgin Martyr Pomposa of Cordova in Spain, beheaded by the Moors in Cordoba (853)
Saint Felix and Constantia, martyrs under Nero in Nocera near Naples, in Italy (1st century)
Blessed Igor (George), tonsured Gabriel, great prince of Chernigov and Kiev (1147)
Saint Theodore, Prince of Smolensk (1299) , and his sons David (1321) and Constantine (c. 1322), the Wonderworkers
New Hieromartyr Constantine (Golubev), Priest, of Bogorodsk, and two martyrs with him (1918)
New Hieromartyr Nicholas Iskrovsky, Protopresbyter (1919)

The Holy Martyrs Trophimus, Sabbatius and Dorymedon
by St Nikolai Velimirovich

In the third century, during the reign of Emperor Probus, when Atticus was governing Antioch, two Christians, Trophimus and Sabbatius, both eminent and honorable citizens, came to that city. They arrived just as a pagan festival and sacrificial offerings to the idol of Apollo were taking place at nearby Daphne. Atticus made every effort to ensure that all citizens took part in this festivity. When someone noticed that Trophimus and Sabbatius were not participating in the festivity, he told Atticus. Atticus brought them to trial, and when they refused to renounce Christ he subjected them to tortures, one after the other. After he beat and tortured Trophimus, Atticus sent him to Phrygia to Dionysius, an even crueler torturer of Christians. Then Atticus took Sabbatius from prison and began to try him. When the torturer asked Sabbatius who he was and what his rank was, he replied: “My rank and dignity and homeland and glory and wealth is Christ, the Son of God, Who lives forever, and by Whose providence the universe exists and is governed.” For that, he was beaten and torn and scraped with an iron implement until the bones showed through beneath his flesh. Under these tortures he reposed. In Phrygia, the torturer Dionysius subjected Trophimus to great torture, then kept him in prison for even greater tortures. A certain senator Dorymedon, a secret Christian, came to the prison and ministered to Trophimus. When the torturer learned of this, he began to torture both of them in the same way, and finally threw them to the wild beasts, but the wild beasts did not touch them. Holy Dorymedon even shouted at the she-bear, pulling her ears so that she would tear him apart, but in spite of all that, the bear became gentler. In the end, the torturer ordered that Saints Trophimus and Dorymedon be beheaded with the sword. The souls of both of these holy martyrs now reign in heaven.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by St Nikolai Velimirovich,
http://prologue.orthodox.cn/September19.htm

***

ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΘΡΟΝΟΥ_Throne-Σταυρός_Holy-Cross_Αποκάλυψη_toixografia_068Even the dead sense and know the good deeds that are performed for them. Christians need not have any doubt in this. A good deed spreads through the heavenly world like an electrical current. An imperial clerk, Magistrian, was sent by the emperor on an important errand. Along the way, Magistrian saw a poor dead man, completely naked. He was moved with pity, removed his shirt, dressed the dead man, and buried him honorably. After a while, Magistrian had an unfortunate accident: he fell from his horse and broke his leg, and lay sick in bed for a long time. On one occasion, several doctors gathered around him to take counsel concerning his illness. The doctors agreed that his leg would have to be amputated. That night Magistrian could not sleep, but grieved and wept. At midnight a man suddenly appeared in his room and asked him: “Why are you weeping?” When Magistrian explained his condition, the unknown man then rubbed the infected leg with his hand and the leg was healed. “For God’s sake, tell me-who are you?” asked Magistrian. The unknown man replied: “Look at me, and see, is not this your shirt? I am he whom you saw naked and dead, and whom you dressed in this shirt. And behold, for your good deed God has sent me to heal you. Give thanks to God!”
http://prologue.orthodox.cn/September19.htm

***

St. Gabriel the Fool for Christ of Samtavro in Georgia († 1995)

Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός και Ομολογητής της Γεωργίας-წმ. ღირსი მამა გაბრიელი აღმსარებელი-სალოსი-St. Gabriel the წმ. გაბრიელი აღმსარებელი და სალოსი0getImage3%9b“The seas will dry up, the mountains will collapse, but the glory of Christ will not be exhausted.

Death is transformation. Do not be afraid of death – fear the judgment of God… Imagine how your heart beats when you stand in front of a professor in an exam. How much more terrible it is to stand before God at the Judgment! The greatness of God is incomparable with anything.

Who gave you the soul, and to the One it belongs.

Strive relentlessly towards God. Seeing your striving, God will give you everything you need.

The Lord does not leave a person, but a person leaves God. Hell is separation from the Lord.

The righteous man is not afraid of God.

God is endless love.

He who loves kindness and justice loves God, and God will love him like his own son. Whoever learns to love will be happy. Just don’t think that love is an innate talent. Love can be learned and we must do it. Without sacrifice for the sake of the Lord and neighbor, nothing in spiritual life will come of it. You cannot learn to love without sacrifice. God does not accept empty words. God loves work. Good deeds are love

I think you will agree with me that many priests talk a lot, read sermons about how Christ suffered, what deeds He did, and teach others how to do it. But the matter does not go beyond words. And the elder showed everything by his example. He suffered a lot in his life, and then he also played the fool: he could dance, go to a beer bar, while feeling who exactly needs help. My translation of the book includes the memoirs of those people who testified: “Yes, I was in a pub then and wanted to commit suicide at night. And suddenly a priest came up and said: “What are you, brother! Instead, do this and that. ” And this man began to see life from the other side. And this is how Fr. Gabriel saved so many.
Источник: https://certprof.ru/en/use-in-the-car/prepodobnyi-o-gavriil-ispovednik-i-yurodivyi-gavriil-urgebadze/

Troparion of the martyrs, in Tone VIII—

God Who is praised in Trinity hath glorified a trinity of martyrs: Trophimus, Sabbatius and Dorymedon. For, believing in Him, they cast down the enemy. By their supplications, O Christ our God, have mercy upon us.

Troparion of the Holy Martyrs Trophimus, Sabbatius and Dorymedon
— Tone 3

Adorned with the might of the Trinity you cut off the thorns of error,/ blessed Trophimus delight of the Church,/ wise Sabbatius adornment of athletes,/ and Dorymedon glory of the faithful./ We praise you with hymns.

Troparion of St Igor (George), great prince of Chernigov and Kiev, in Tone IV—

Illumined by divine baptism, enlightened by the splendors of the Holy Spirit, thou didst take the Gospel of Christ into thy heart, fulfilling the word of the Son of God by thy deeds, O right-believing Prince Igor. Entreat our all-good Savior, that He grant us peace and mercy, and the salvation of the souls of us who cherish thine honored memory.

Troparion of St Theodore, Prince of Smolensk , and his sons David and Constantine
— Tone 4

From your youth you clung to Christ’s love / And you eagerly kept his laws. / You were enriched with miraculous gifts / And now pour forth healings, Theodore, David and Constantine / Pray to Christ our God to save those who honor you!

Glory…, Now & ever…, troparion of the feast, in Tone I—

O Lord, save Thy people and bless Thine inheritance; grant victory unto Orthodox Christians over their adversaries, and by the power of Thy Cross preserve Thou Thy commonwealth.