iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Ο προφήτης Ηλίας, ο μέγιστος των Προφητών, η χαρά και η ελπίδα των δικαίων των εσχάτων.

Προφήτης Ηλίας ο Θεσβίτης, ο μέγιστος των Προφητών

Εορτάζει στις 20 Ιουλίου

”Ηλίας άνθρωπος ην ομοιοπαθής ημίν, και προσευχή προσηύξατο του μη βρέξαι, και ουκ έβρεξεν επί της γης ενιαυτούς τρεις και μήνας εξ· και πάλιν προσηύξατο, και ο ουρανός υετόν έδωκε και η γη εβλάστησε τον καρπόν αυτής.” Επ. Ιακώβου 5, 17-18

Ο προφήτης Ηλίας, ο μέγιστος των Προφητών, η χαρά και η ελπίδα των δικαίων των εσχάτων.

Ηλία Προφήτη_Prophet Elijah-Elias_Илия пророк_CS4LF4uUcAEK6SCΟ προφήτης Ηλίας είναι ο μέγιστος των Προφητών είναι ανώτερος κι απ’ αυτόν τον προφήτη Ησαΐα τον μεγαλοφωνότατο. Και ενώ δεν έγραψε ο προφήτης Ηλίας ούτε μία λέξη, υπήρξε ο ίδιος μία μεγάλη προφητεία. Αυτό του το έργο, ο τρόπος με τον οποίο έζησε, ο τρόπος με τον οποίο έφυγε από την παρούσα ζωή αλλά και η εμφάνισή του στη Μεταμόρφωση του Χριστού δείχνουν ότι η μορφή αυτή είναι παμμέγιστη, είναι πελώρια!

Το Καρμήλιον όρος, πάνω στο οποίο ο Προφήτης προσέφερε κατά θαυμαστό τρόπο τη θυσία του, όταν από τον ουρανό κατήλθε φωτιά και κατέκαψε τα σφάγια, το όρος Σινά, επί του οποίου είχε θεοπτεία ο μέγας Προφήτης, και το όρος Θαβώρ, πάνω στο οποίο εμφανίσθηκε μαζί με τον Κύριό μας ο Προφήτης, είναι οι τρεις μεγάλες κορυφές ορέων, που αναφέρονται στη δόξα τη δική του.

Η ζωή του προφήτου Ηλιού δείχνει ένα πρωτότυπο στα έσχατα.

μετά τον θάνατο του Σολομώντος ο λαός χωρίστηκε σε δυο βασίλεια. το βόρειο βασίλειο, με τις δέκα φυλές, και το νότιο βασίλειο, με τις δυο φυλές, του Ιούδα και του Βενιαμίν. Το νότιο βασίλειο είχε πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ, ενώ το βόρειο τη Σαμάρεια. Το βόρειο βασίλειο λοιπόν είχε αποστατήσει από τον Θεό. Έτσι βασιλιάς του βορείου βασιλείου τον 8ο αιώνα ήταν ο Αχαάβ, άνθρωπος που επηρεαζόταν από τη γυναίκα του Ιεζάβελ Συροφοινίκισσα, ειδωλολάτρισσα φανατική εξαιτίας αυτής της φοβερής γυναίκας, εισήχθη η λατρεία του Βάαλ και της αισχρότατης Αστάρτης… 

Σ’ αυτή την κρίσιμη καμπή του Ισραήλ, ο οποίος έζησε όσο ποτέ άλλοτε την αποστασία στις ημέρες αυτού του βασιλιά, εμφανίζεται ο φλογερός και ζηλωτής Προφήτης από τη Θέσβη, ο Ηλίας.Κι εμφανίζεται αιφνίδια σαν αστραπή και βροντή μπροστά στον βασιλιά, για να του δώσει το φοβερό μήνυμα της επ’ αόριστον ανομβρίας, σαν τιμωρία από τον Θεό για την αποστασία τους.. 

«Ζη Κύριος ο Θεός των δυνάμεων, λέει στον βασιλιά, ο Θεός Ισραήλ, Ορκίζομαι στον Θεό τον ζώντα, τον Θεό του Ισραήλ, ενώπιον του Οποίου στέκομαι και υπηρετώ, ότι σ’ αυτά τα χρόνια που θα έρθουν ούτε θα βρέξει ούτε θα πέσει δροσιά. Κι όλα αυτά θα εξαρτώνται από το στόμα το δικό μου, ό,τι λέω εγώ, αυτό θα γίνεται, ο Προφήτης είπε, το μήνυμα του Ουρανού, και εξαφανίσθηκε.

Από ‘κείνη τη στιγμή όμως αρχίζουν οι περιπέτειες και καταστροφές του βορείου βασιλείου, με κατάληξη την αιχμαλωσία του από τους Ασσυρίους. Αργότερα ακολούθησε η καταστροφή και του νοτίου βασιλείου με κατάληξη την αιχμαλωσία του από τους Βαβυλωνίους. 

Αλλ’ όμως ο Θεός, προστατεύει τον Προφήτη Του, τον προστατεύει από την οργή του Αχα­άβ αλλά και από τον ενσκύψαντα λιμό, την πείνα που έπεσε.

Ηλία Προφήτη_Prophet Elijah-Elias_Илия пророк_ΗΛΙΑς-CG_Moraca_manastir_(Proroka_Iliju_hrani_gavran_iz_1252)«Και εγένετο ρήμα Κυρίου προς Ηλιού», και δόθηκε εντολή από τον Κύριο προς τον Ηλία. «πορεύου εντεύθεν κατά ανατολάς και κρύβηθι εν τω χειμάρρω Χορράθ- του επί προσώπου Ιορδάνου. και έσται εκ του χειμάρρου πίεσαι ύδωρ, και τοις κόραξιν εντελούμαι διατρέφειν σε εκεί.» Φύγε, κρύψου σ’ εκείνον τον χείμαρρο, τον Χορράθ, που βλέπει προς τα ανατολικά και που χύνεται στον Ιορδάνη. Εκεί θα βρεις νερό -γιατί νερό δεν υπήρχε, εξ αιτίας της ανομβρίας. Και εγώ θα στέλνω τα κοράκια μου, να σε διατρέφουν.

Τι είπε ο Θεός στον Προφήτη Του; «και κρύβηθι», κρύψου! Αυτό το «κρύβηθι», κρύψου, είναι ένα σπουδαίο σημείο για τον λαό του Θεού στις δύσκολες ημέρες.
Αυτό μας θυμίζει εκείνο που λέει στον προφήτη Ησαΐα, «βάδιζε, λαός μου, λέει εκεί ο Θεός, είσελθε εις τα ταμιεία σου, απόκλεισον την θύραν σου, αποκρύβηθι μικρόν όσον όσον, έως αν παρέλθη η οργή Κυρίου». Λαέ μου, περπάτα, μπες μέσα στα εσώτερα δωμάτια του σπιτιού σου, κλείσε την πόρτα σου, κρύψου για λίγο, «όσον όσον», έως ότου περάσει η οργή του Κυρίου.

Ο Αχαάβ είναι αντίτυπο του Αντιχρίστου. Και όπως ο Προφήτης έλεγξε τον Αχαάβ, έτσι θα ελέγξει και τον Αντίχριστο, με τον ίδιο τρόπο, τριάμισι χρόνια ανομβρία επέφερε ο προφήτης Ηλίας στον Αχαάβ, τριάμισι χρόνια ανομβρία θα επιφέρει και στον Αντίχριστο!.. είπε στον Αχαάβ: «Το αίμα σου θα το γλύψουν τα σκυλιά και τα γουρούνια!». «Εσένα, λέει στην Ιεζάβελ, εσένα… εσένα… θα σε ποδοπατήσουν τα άλογα και θα σε λιανίσουν, και θα σε φάνε τα σκυλιά!…» Έτσι κι έγινε… ο προφήτης Ηλίας, θα δείξει τον Αντίχριστο αλλά και θα τον ελέγξει φοβερά, όπως έλεγξε και τον Αχαάβ.

Το Θηρίον που θα ανεβεί από την άβυσσο, ο Αντίχριστος, μη ανεχόμενος την παρουσία και τον έλεγχο των δύο Προφητών, και του Ενώχ, θα τους φονεύσει και θα αφήσει τα σώματά τους άταφα στην πλατεία της Ιερουσαλήμ. Τότε τόσο θα χαρούν οι άνθρωποι -ακούστε, θα χαρούν!- ώστε θα ανταλλάξουν δώρα μεταξύ τους, γιατί επιτέλους απαλλάχτηκαν από έναν κήρυκα που τους βασάνιζε με τα λόγια του… Οι αμαρτωλοί λοιπόν άνθρωποι θα χαρούν. Αλλά σε τρεισήμισι μέρες θα δουν τον προφήτη Ηλία να ανασταίνεται από τους νεκρούς και να ανεβαίνει στον ουρανό, και τότε θα τους πιάσει φόβος και τρόμος!

Αλλά εάν για τους απίστους ο Ηλίας θα είναι φοβερός, για τους δικαίους θα είναι μια αληθινή ευλογία. Τη χαρά και την ελπίδα που σκορπούσε ο προφήτης Ηλίας στους δικαίους της εποχής του θα σκορπίσει και στους δικαίους των εσχάτων αλλά και σ’ όλους που θα αναστηθούν.

Στα τριάμισι αυτά χρόνια της τυραννίας του Αντι­χρίστου ο λαός του Θεού πρέπει να αποκρυβεί «μικρόν όσον όσον», να κρυφτεί! και ο λαός του Θεού είναι εκείνοι που δεν θα προσκυνήσουν τον Αντίχριστο.. Στην ερημιά, όπως και ο Προφήτης. Εκεί θα καταφύγει ο λαός του Θεού.

«Και εδόθησαν τη γυναικί δύο πτέρυγες του αετού του μεγάλου, ίνα πέτηται εις την έρημον εις τον τόπον αυτής.» Δόθηκαν, λέει, στη γυναίκα… Ποιά είναι η γυναίκα; Είναι η Εκκλησία. Δόθηκαν στη γυναίκα, στην Εκκλησία, δυο φτερούγες του μεγάλου αετού.

Αυτές οι δυο μεγάλες φτερούγες του αετού είναι η μεγάλη προστασία του Θεού. Όταν λοιπόν λέει «δόθηκαν δύο φτερούγες του αετού του μεγάλου», σημαίνει: ο Θεός προστατεύει την Εκκλησία, «ίνα πέτηται εις την έρημον εις τον τόπον αυτής», για να πετάξει και να φύγει στην ερημιά, στον τόπο της. Ώστε ο τόπος της Εκκλησίας είναι η έρημος; Ναι, η έρημος! 

Όπως ο Θεός έτρεφε τον Προφήτη Του για τριάμισι χρόνια, έτσι θα τρέφει και τον λαό Του στην έρημο για ίσο χρονικό διάστημα. Κοράκια του έφερναν ψωμί το πρωί, και το βράδυ του έφερναν κρέας, κι έπινε νερό από τον χείμαρρο, τα κοράκια είναι σαρκοβόρα, τρώνε κρέατα, πτώματα στέλνει κοράκια, για να δείξει -τί;- ότι πρόκειται για θαύμα, και μάλιστα σε μία εποχή πείνας, δεν το τρώνε, αλλά το φέρνουν στον Προφήτη. Για να τονισθεί το θαύμα της προστασίας του Προφήτου από τον Θεό. Παρόμοια θα τρέφεται και η Εκκλησία στην έρημο.

Ξέρουμε ότι ο παλαιός Ισραήλ τρεφόταν στην έρημο κατά θαυμαστό τρόπο σαράντα ολόκληρα χρόνια... Πώς όμως θα τρέφονται στα έσχατα οι Χριστιανοί που θα φεύγουν στην έρημο;
Αυτό το ξέρει ο Θεός, και θα το φανερώσει τότε. Δεν είπε ποτέ, φέρ’ ειπείν, στους Εβραίους στην Αίγυπτο «Όταν θα σας βγάλω στην έρημο, εγώ θα σας τρέφω με το μάννα», δεν είπε κάτι τέτοιο ο Θεός, αλλ’ όταν ο λαός βρέθηκε στην έρημο και είπαν «Τί θα φάμε;», τότε ο Θεός έριξε το μάννα.

Τον προφήτη Ηλία θα τον δουν με χαρά και ελπίδα και οι δίκαιοι των εσχάτων. Θα είναι λοιπόν και η ελπίδα των δικαίων των εσχάτων. Ω άγιε του Θεού Προφήτα, ένδοξε Ηλία, πρέσβευε υπέρ ημών!… (εράνισμα από απομαγνητοφωνημένη ομιλία π. Αθαν. Μυτιληναίου, «Λόγοι αφυπνίσεως» Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη)

Από όλη την ζωή του αγίου οι αγιογράφοι εικονίζουν τον προφήτη να κάθεται μέσα στην σπηλιά και οπό εκεί να βλέπει τον κόρακα, να του φέρνει τροφή. Με αυτό θέλει να τονίσει η Εκκλησία και να δείξει τον Ηλία σαν τύπο των εσχάτων.

***

Αγίου Παΐσιου του Αγιορείτου

Ηλία Προφήτη_Prophet Elijah-Elias_Илия пророк_sf-ilieМонастырь Морача, Черногория. XIII век.0_1d357d_98b7045d_origΕίμαστε παιδιά του Θεού και είναι καθήκον μας να κάνουμε το καλό, γιατί ο Θεός είναι όλος αγάπη. Είδες η χήρα που φιλοξένησε τον προφήτη Ηλία; Ειδωλολάτρης ήταν, αλλά τι αγάπη είχε μέσα της! Όταν ο Προφήτης πήγε και της ζήτησε ψωμί, του είπε: «Έχουμε λίγο λάδι και αλεύρι• αυτό θα φάω με τα παιδιά μου και μετά θα πεθάνουμε». Δεν του είπε: «Δεν έχουμε να σου δώσουμε». Και όταν ο Προφήτης, για να δοκιμάσει την προαίρεσή της, της είπε να φτιάξη ψωμί πρώτα για εκείνον και μετά για τα παιδιά της, η καημένη αμέσως του έφτιαξε.
Αν δεν είχε μέσα της αγάπη, θα έβαζε λογισμούς. «Δεν φτάνει που του λέω ότι έχουμε λίγο, θα έλεγε, ζητάει να φτιάξω πρώτα για εκείνον!».
Φάνηκε η προαίρεσή της, για να έχουμε εμείς παραδείγματα. Αλλά εμείς διαβάζουμε… Αγία Γραφή, διαβάζουμε τόσα και τόσα, και τι κάνουμε;

Θυμάμαι, και στο Σινά τα Βεδουινάκια που δεν ήξεραν τίποτε από το Ευαγγέλιο, αν τους έδινες κάτι, ακόμα και πολύ λίγο να ήταν, θα το μοιράζονταν μεταξύ τους και θα έπαιρναν όλα από λίγο. Και αν για το τελευταίο δεν έμενε τίποτε, θα του έδιναν τα άλλα από το δικό τους.

Όλα αυτά να τα παίρνετε σαν παράδειγμα και να εξετάζετε τον εαυτό σας, για να βλέπετε που βρίσκεσθε. Αν εργάζεται έτσι κανείς, ωφελείται όχι μόνον από τους Αγίους και από τους αγωνιστές, αλλά από όλους τους ανθρώπους. Σκέφτεται: «Αυτό το φιλότιμο το έχω εγώ; Πως θα κριθώ;» Γιατί ο καθένας μας μόνος του θα κριθή από τον καλύτερό του.
Αξία έχει να δίνουμε από το υστέρημά μας, είτε πρόκειται για κάτι πνευματικό είτε για κάτι υλικό. Έχω, ας υποθέσουμε, τρία μαξιλάρια. Αν δώσω το ένα που μου περισσεύει, δεν έχει αξία. Ενώ, αν δώσω αυτό που χρησιμοποιώ για προσκέφαλο, αυτό έχει αξία, γιατί έχει θυσία. Γι’ αυτό και ο Χριστός είπε για την χήρα: «Η χήρα η πτωχή αύτη πλείον πάντων έβαλεν…»
Από το βιβλίο: «Πάθη και Αρετές», Αγίου Παΐσιου Αγιορείτου, Λόγοι Ε΄,
έκδοσις Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης

– Γέροντα, ζηλεύω μια αδελφή.
– Ξέρω ποιά αδελφή ζηλεύεις… Έμαθα όμως ότι κι εκείνη ζηλεύει εσένα! Εγώ θα εύχωμαι και οι δυο σας να ζηλεύετε τον ζηλωτή Ηλία και εκείνος να σάς διώξη την ζήλεια και να σας δώση από τον δικό του θείο ζήλο. Αμήν.
– Όταν, Γέροντα, ζηλεύω, προσπαθώ να τοποθετηθώ λογικά.
– Αν εξ αρχής προσπαθήσης να μη ζηλέψης, δεν είναι πιο καλά; Η ζήλεια είναι γελοίο πράγμα. Λίγη σκέψη χρειάζεται, για να ξεπεράση την ζήλεια κανείς· δεν χρειάζεται να κάνη μεγάλους αγώνες και πολλή άσκηση, γιατί είναι ψυχικό πάθος. Πρόσεξε, μην αφήσης ποτέ το πάθος της ζήλειας να σε κυριέψη, γιατί είναι ένα από τα μεγαλύτερα πάθη. Ξέρεις από την ζήλεια που μπορεί να φθάση ο άνθρωπος; Στον φθόνο και στην διαβολή. Και οι διαβολές κάνουν πολύ μεγαλύτερο κακό από τον φθόνο.
Πηγή: («Πάθη και Αρετές», Αγίου Παΐσιου Αγιορείτου, Λόγοι Ε΄, έκδοσις Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης 2010, σ.119.)

***

Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης της Μονής Δαδίου

Ηλία Προφήτη_Prophet Elijah-Elias_Илия пророк_0080Μην περιμένουμε, αδελφοί μου χριστιανοί, να έρθει ένας προφήτης Ηλίας για να μας σώσει.
Γιατί, αν έρθει εκείνη η εποχή, θα είναι πολύ τραγική για τον άνθρωπο, και πιο πολύ για εμάς τους χριστιανούς, όταν θα έρθει ο Προφήτης Ηλίας στη γη.
Είναι εδώ στη γη, ο Προφήτης, εδώ είναι, μεταξύ μας, και θα έρθει (φανερωθεί) στην καθορισμένη ώρα του, η οποία θα είναι φοβερή για τους ψευδοπροφήτες …

Θα έρθουν χρόνια δύσκολα, αλλά μη φοβάστε. Τα παιδιά Του ο Θεός δεν τα εγκαταλείπει, θα τα φυλάει σκανδαλωδώς.
– Δηλαδή, Γέροντα;
– Τί δηλαδή; Να, άμα δεν θα έχεις να φας, θα ξυπνάς το πρωί, θα βρίσκεις μια φραντζόλα πάνω στο τραπέζι και θα λες: «Αυτό από πού ήρθε»; Αλλά πρέπει να έχεις πίστη. Χωρίς πίστη, δεν γίνεται τίποτα.

Όταν έρθει ο Αντίχριστος και αρχίσει τη δράση του, οι άνθρωποι θα κάνουν βιαιότητες. Ο Χριστός, όμως, θα φροντίζει τα παιδιά του για την τροφή τους, όπως φρόντιζε τους Ισραηλίτες στην έρημο. Θυμάμαι ότι στο Άγιον Όρος, πριν τον πόλεμο του 40, οι μοναχοί τρέφονταν με τα μικρά ραδίκια και με όλες τις άλλες τροφές. Αλλά την περίοδο της πείνας ο Θεός αύξησε τόσο τα ραδίκια, που έφτασαν περίπου ένα μέτρο και ήταν πολύ τρυφερά. Μ’ αυτά τρέφονταν οι μοναχοί και δεν πέθαναν της πείνας. Το ίδιο θα φροντίσει και για εμάς ο Θεός την περίοδο του Αντιχρίστου.

Όταν έχω ένα πρόβλημα και λέω στον Θεό «Ας γίνει το θέλημά Σου» και το εννοώ, μετά πως να Του ζητήσω τι θέλω εγώ; Είναι σωστό;
– Θα λες μόνο: «Να γίνει το θέλημά Σου»!

Ο Θεός έθρεψε τους Εβραίους σαράντα χρόνια με το μάννα. Ούτε έσπερναν, ούτε θέριζαν, ούτε όργωναν, ούτε είχαν τίποτα, κανένα ζώο. Και κάθε πρωί πήγαιναν έξω, άνοιγαν την πόρτα τους και έβρισκαν στο κατώφλι μια κατσαρόλα με το μάννα, πού είχε oλες τις ουσίες όλων των φαγητών. Και ζήσανε σαράντα χρόνια, όχι έναν χρόνο και τρία χρόνια. Σαράντα! θ’ αφήσει τώρα, λες, ο Θεός τον άνθρωπο εκείνον πού θα Τον ακολουθήσει; Όχι! Δεν θα τον αφήσει!
Παιδί μου, αν μπορούσαμε να δούμε πόσο μας αγαπάει ο Θεός, πό­σο καλός είναι ο Θεός, θα τρελαινόμασταν.

Για τον Προφήτη Ηλία στην παλαιά διαθήκη,

Γ’ Βασιλέων 17 κ.εξ.
Δ’ Βασιλέων 1-2, και η εκπλήρωση προφητείας του για την Ιεζάβελ 9,36 και κατά των απογόνων του Αχαάβ10,10-17
Β’ Παραλειπομένων 21,12-15 η επιστολή που έστειλε προς τον Ιωράμ
Σοφία Σειράχ, μη΄, 1
Ο Ηλίας εμφανίστηκε στο όρος της Μεταμορφώσεως μαζί με τον Ιησού και το Μωυσή (Ματθαίος 17,3-4, Μάρκος 9,4-5, Λουκάς 9,30-33).
Επιστολή Ιάκωβου 5,17-18
http://users.sch.gr/aiasgr/Palaia_Diathikh/Biblia/Palaia_Diathikh.htm
http://users.sch.gr/aiasgr/Palaia_Diathikh/Basileiwn_C’/Basileiwn_C’.htmπίστη_Faith_вера-Credință_ 2010

Έφθασε ο Προφήτης Ηλίας να πη: “Έμεινα μόνος μου!” Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2016/07/20/13717/

Το φως της Ανατολής, με το φως του Χριστού, και το πνευματικό ηλιοβασίλεμα της Δύσης… Αγίου Παΐσιου του Αγιορείτου΄
https://iconandlight.wordpress.com/2015/10/21/%CF%84%CE%BF-%CF%86%CF%89%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%AE%CF%82-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CF%86%CF%89%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84/

Η ζωή του Προφήτη Ηλία παράδειγμα πως θα επιβιώσουμε τις δύσκολες ημέρες.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/07/19/%ce%b7-%ce%b6%cf%89%ce%ae-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%ae%cf%84%ce%b7-%ce%b7%ce%bb%ce%af%ce%b1-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%ac%ce%b4%ce%b5%ce%b9%ce%b3%ce%bc%ce%b1-%cf%80%cf%89%cf%82-%ce%b8/

Απολυτίκιον Προφήτου Ηλιού, Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Ο ένσαρκος Άγγελος, των Προφητών η κρηπίς, ο δεύτερος Πρόδρομος, της παρουσίας Χριστού, Ηλίας ο ένδοξος, άνωθεν καταπέμψας, Ελισαίω την χάριν, νόσους αποδιώκει, και λεπρούς καθαρίζει, διό και τοις τιμώσιν αυτόν, βρύει ιάματα.

Παραθέτουμε προσόμοιο του κυρ -Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη για τον Θεσβίτη:

Ήχος β’ Οίκος του Εφραθά

Ου πυρ, ου συσσεισμός, ουχί σφοδρόν σε πνεύμα, αύρα λεπτή δε μάκαρ, ανέδειξε θεόπτην, Ηλία μεγαλώνυμε.

Κανών α’, Ωδή γ’ Ήχος β’ Εν πέτρα με της πίστεως 
Ως άριστος προφήτα ο εστιάτωρ, ο κόραξι τελών σοι την πανδαισίαν, ο μόνος εμπιπλών παν ζώον ευδοκίας, ω πάντες κράζομεν· Συ ει Θεός ημών, και ουκ έστιν Άγιος πλην σου Κύριε

Κανών α’, Ωδή ζ’ Ήχος β’ Βάτος εν όρει πυρί
Αύρα πραεία υπέδειξε, και λεπτοτάτη Κύριον σοι Ηλιού, Θεώ ζηλούντι παντοκράτορι, ουχί πνεύμα βίαιον, ου συσσεισμός, ουδέ πυρ εκδειματούν· διό Ιησού τω πράω ψάλλομεν·Ευλογητός ο Θεός ο των Πατέρων ημών.

Advertisements


St. prophet Elias had a soul as pure as the morning dew, and a heart and mind as blameless as that of an angel of God. God was everything to him. Saint Nikolai Velimirovič

Ηλία Προφήτη_Prophet Elijah-Elias_Илия пророк_0459_najmanja-crkva-u-srbiji300313ras-foto-djordje-kojadinovic14_origProphet Elijah the Tishbite, the fiery Prophet, the prince of the Prophets

Commemorated on July 20

Verses
He checked the rain, thrice bringing fire below.
Parting a stream, Elias sped above.
The twentieth by chariot you were taken up.

HOMILY
on Elias the Prophet
by Saint Nikolai Velimirovič

As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years but according to my word (I Kings 17:1).

These words are terrible sounding to every mortal ear, for a man spoke them, a man subject to like passions as we are (James 5:17). You ask yourselves, brethren, how can a mortal man shut up the heavens and stop the rain? But ask yourselves: how can a mortal man open the heavens and bring down rain upon the parched ground? We know that even now God opens the heavens and gives rain at the prayers of men: And all things, whatsoever ye shall ask in prayer, believing, ye shall receive (Matthew 21:22), says our Savior. As Moses, by living faith and prayer, worked awesome miracles in Egypt and in the wilderness, as Joshua the son of Nun held back the course of the sun, so also God’s prophet Elias shut and opened the heavens, brought down fire from heaven, and worked other mighty and awesome miracles all through faith and prayer. God gave Elias the power to work such miracles, for Elias was zealous for the glory of God and not for his own glory: I have been very jealous for the Lord God of hosts (I Kings 19:14). This man of God sought nothing for himself but sought everything for God. God was everything to him: all glory, all strength, all good. Therefore, God crowned him with immortal glory, awesome might, and treasure which does not decay and which moths do not corrupt. God did not permit Elias to die but took him to heaven as he did Enoch. St. Elias had a soul as pure as the morning dew, a body as chaste as a child’s, and a heart and mind as blameless as that of an angel of God. Therefore, he was and remains a vessel of God’s power. He worked wonders then and works them today.

O Living Lord, the God of Thy Prophet Elias, Who hast adopted us through baptism by Thy holy grace: enkindle also in us the faith and zeal of Thy holy prophet.

To Thee be glory and praise forever. Amen.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič
http://prologue.orthodox.cn/December21.htm

***

St. Seraphim of Sarov

Ηλία Προφήτη_Prophet Elijah-Elias_Илия пророк_CS4LF4uUcAEK6SCElijah the Tishbite, in complaining to the Lord against Israel that in its entirety it had bent the knee to Baal, said in prayer that he alone, Elijah, had remained faithful to the Lord, but they were already seeking to take away his soul also… And what, Batisuhka, did the Lord answer him? — I have left seven thousand men in Israel who have not bent the knee to Baal (1 Kgs. 19:18). And so, if in the kingdom of Israel, which had fallen away from the kingdom of Judea which was faithful to God and had become completely corrupted, there remained still seven thousand men faithful to the Lord, then what shall we say of Russia? I suppose that in the kingdom of Israel at that time there were no more than three million people. And how many, Batiushka, are there now in our Russia?

I replied: “About sixty million.” And he continued.

“Twenty times more. Then judge for yourself how many we have now who are still faithful to God! So it is, Batiushka, so it is: ‘Whom He did foreknow, He also did forechoose, and whom He did forechoose, He also did predestinate; and whom He did predestinate, He will watch over and glorify. And so, what is there for us to be downcast about!… God is with us! (cf. Rom. 8:29-31). He that trusteth in the Lord shall be as Mount Zion… and the Lord is round about His people (Ps. 124:1-2). The Lord shall preserve thy going out and thy coming in from this time forth even forevermore; …the sun shall not smite thee by day nor the moon by night (Ps. 120:6-8).

And then I asked him what this means, and why he was saying this to me.

“Because,” Batiushka Seraphim replied, “in this same way the Lord will preserve, as the apple of His eye, His people, that is, Orthodox Christians who love Him and serve Him with all their heart and all their mind, both in word and deed, day and night. And such are they who preserve entirely all the rules, dogmas, and traditions of our Eastern Orthodox Church, and who with their lips confess the piety which has been handed down by the Church, and who act in very deed in all circumstances of life according to the holy commandments of our Lord Jesus Christ.”
(Little Russian Philokalia, pp. 118-119. “Concerning the Fate of True Christians”, written down by Motovilov on the night of October 26-27, 1844)

Holy, Glorious Prophet Elijah, pray to God for us! Pray that we can learn to live out our Christian vocation in all times and places, and in all circumstances. May God richly bless those who suffer for their faith, and persevere unto the end.πίστη_Faith_вера-Credință_ 2010Saint Elijah the Prophet, Hymn of Praise, Saint Nikolai Velimirovič
https://iconandlight.wordpress.com/2016/07/19/saint-elijah-the-prophethymn-of-praise-saint-nikolai-velimirovic/

The Appearance of the angel to Elijah (Elias)
https://iconandlight.wordpress.com/2016/11/07/the-appearance-of-the-angel-to-elijah-elias/

Apolytikion of Prophet Elijah the Tishbite. Tone 4.

The angel embodied, the Prophets’ foundation, the second forerunner of the coming of Christ, Elias the glorious, by sending down grace from on high to Elissaios drives out diseases, cleanses lepers; and so he overflows with healings for those who honour him.

At Vespers Tone 1

Elias, blest by God, of old you saw the enlightening presence of God, not in a earthquake, but in a light breeze. Borne on a four-horse chariot, you rode to heaven in a wondrous way, O God-inspired.

Ode 4. You, Lord, are my strength

Fierce clouds of sins cover me, billows of life buffet me and the spirits of wickedness blow dreadfully against my soul. Prophet who speak of God, become my pilot, directing me towards the haven of salvation.

Ode 6. An abyss of sins.

The frenzy of a woman, slayer of prophets, terrified you, inspired Elias, and banished the one to whom had been assigned the binding and loosing of the outpouring of the rains.

Falling to your knees, you lifted up the eye of your mind on high, through sacred supplications bringing release you made the furrows of the land drunk with rain.

Ode 8. The Chaldean tyrant.

With a living word you shut up heaven from giving rain; now with your spiritual word open to me, I beg, the gates of repentance, holy Prophet, sending to my soul showers of compunction, and save me as I cry out: Priests bless, people highly exalt Christ to the ages.


Ο Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ χίλιες ημέρες και χίλιες νύκτες προσευχόταν επάνω σε μία πέτρα, κι έκραζε προς τον Θεό: «Ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ!».

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_sarovsky_620Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ

Εορτάζει στις 19 Ιουλίου (ανακομιδή του αγίου λειψάνου του) και στις 2 Ιανουαρίου (κοιμηση)

Σε ικετεύω, χαρά μου, απόκτησε το πνεύμα της ειρήνης.
Να προσεύχεσθε αδιάκοπα. Να ευχαριστείτε τον Θεό για τα πάντα. Νάστε πάντα χαρούμενες. Μην αφήσετε να κυριευθήτε από πνεύμα απογοητεύσεως.

Από τον βίο του αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ

Βλέποντας την ταπεινοφροσύνη του οσίου ο διάβολος κατάφερε εναντίον του ισχυρό πόλεμο… Τότε ο όσιος Σεραφείμ, στην δυσβάστακτη αυτή ψυχική δοκιμασία, απευθύνθηκε με καρδιακή προσευχή στον αγωνοθέτη της σωτηρίας μας Κύριο Ιησού Χριστό και την Άχραντη Θεοτόκο. Και ταυτοχρόνως, για να απομακρύνει και να εξολοθρεύση τις παγίδες των δαιμόνων, αποφάσισε ν’ αναλάβει νέο, μεγαλύτερο αγώνα προσευχής, μιμούμενος τους αρχαίους στυλίτες του Χριστιανισμού. Στο βάθος του αδιαπέραστου δάσους, την νύκτα, εντελώς αθέατος, ανέβαινε σε υψηλό γρανιτένιο βράχο για να εντείνει την προσευχή, και όρθιος ή γονατιστός προσευχόταν επί πολύ, κράζοντας από τα βάθη της ψυχής του την προσευχή του τελώνου: Ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ.
Ο νέος αυτός στυλίτης τοποθέτησε και στο κελλί του πέτρα μετρίου μεγέθους όπου προσευχόταν από το πρωί μέχρι τη νύκτα. Από την πέτρα αυτή κατέβαινε μόνο για ν’ αναπαυθεί από την άκρα εξάντληση ή για να τονωθεί λίγο με πενιχρή τροφή. Σ’ αυτή την μεγάλη άσκηση πέρασε χίλιες ημέρες και χίλιες νύκτες. 

Όσο ζούσε ο όσιος, κανένας δεν γνώριζε την ασυνήθιστη αυτή άθληση• είχε κατορθώσει να την απόκρυψη από το περίεργο ανθρώπινο βλέμμα. …Μόνο την παραμονή του θανάτου του έστειλε ένα δόκιμο στο δάσος για να αναζητήση αυτή την πέτρα. Χρειάστηκε να πάη δυο φορές, γιατί τα ξερά φύλλα την είχαν εντελώς σκεπάσει. 

Άλλο ασκητικό έργο του ήταν η βύθιση στην σιωπή. Μετά την κοίμηση του π. Ησαΐα, πρόσθεσε τον αγώνα της σιωπής.
Ιδιαίτερα ο καινούργιος ηγούμενος, ο Νήφων, ήταν άνθρωπος ζηλωτής του τυπικού αλλά   πνευματικά ένας ξένος. Υπήρχε στο Σαρωφ μια υπόκωφη εχθρότητα εναντίον σ’ αυτόν τον εξαιρετικό μοναχό, τον π. Σεραφείμ. Η μετριότητα είναι ζηλότυπη. ‘’Όλοι είμαστε Σεραφείμ’’, έλεγαν περιφρονητικά μερικοί αδελφοί. Πολλοί μοναχοί σκανδαλίζονταν. Όμως οι επισκέπτες δεν είχαν την ίδια γνώμη. Θα ήταν παράτολμο να πούμε, πως η άσκηση της σιωπής, στην οποία παραδόθηκε στο εξής ο πατήρ Σεραφείμ προερχόταν, έστω και εν μέρει, από την κατάσταση αυτή των πραγμάτων… Η σιωπή των τελείων είναι προσευχή, λέει ο Ισαάκ ο Σύρος. Με την άσκηση της σιωπής ο όσιος Σεραφείμ αφόπλισε παντελώς τον πολέμιό του. Ζούσε στην έρημό του έγκλειστος, ωσάν σε φυλακή.

Όσες φορές συναντούσε απροσδόκητα κάποιον μέσα στο δάσος, συνήθως δεν μιλούσε μαζί του αλλά του έβαζε ταπεινά μετάνοια και απομακρύνονταν. Διότι, όπως έλεγε αργότερα στις διδαχές του, ποτέ δεν μεταμελήθηκε για την σιωπή του.

Η απόλυτη σιωπή είναι ένας σταυρός, πάνω στον οποίο σταυρώνεται ο άνθρωπος με όλα του τα πάθη και τις κακές επιθυμίες. Σκέψου ότι και ο Δεσπότης Χριστός ανέβηκε στον Σταυρό, αφού προηγουμένως υπέφερε συκοφαντίες και θλίψεις…
Η σιωπή γεννά στην ψυχή του αγωνιστή τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος.  Όταν μένουμε μεσ’ την σιωπή -την εσωτερική, απόλυτη σιωπή- δίδασκε, ο εχθρός, ο διάβολος δεν μπορεί να βλάψει την ”βαθείαν καρδίαν” του ανθρώπου. Η σιωπή και η μοναξιά (μόνωσις) γεννούν την τρυφερότητα και την γλυκύτητα, αυτή δὲ η τελευταία και η επίδραση της στην καρδιά του ανθρώπου, μπορεί να συγκριθή με το «ύδωρ του Σιλωάμ του πορευομένου ησυχή» (Ἡσ. 8,6). (από τον βίο του αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ, Ειρήνης Γκοραϊνωφ, μετ. Π. Σκουτέρη, εκδ. «Τήνος», Αθήνα και Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς Οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ βίος, μετ. Β. Νικολακάκη, εκδ. «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη)

***

Όσιος Σεραφείμ Σάρωφ

Άγιος Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_Sf.-Serafim-de-Sarov_1395384423_flxypmomsntc9cuΑυτός πού θέλει να σωθή πρέπει να έχη την καρδιά του πάντοτε συντετριμμένη και έτοιμη γιά μετάνοια. «Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει» ( Ψαλμ. ν’ 19 ) .
Με τέτοια συντριβή καρδίας μπορεί ο άνθρωπος εύκολα να περάση χωρίς βλάβη τις δόλιες παγίδες του διαβόλου.

Όταν όμως ο άνθρωπος προσπαθή να έχη καρδιά ταπεινή και να διατηρή τη σκέψι του ειρηνική, τότε όλες οι παγίδες του εχθρού μένουν ανενέργητες.

Όλοι οι άγιοι και οι μοναχοί που απαρνήθηκαν τον κόσμο πέρασαν όλη τη ζωή τους σε μετάνοια, με την ελπίδα των αιωνίων αγαθών, σύμφωνα με τη βεβαίωση του Σωτήρος «μακάριοι οι πενθούντες, ότι αυτοί παρακληθησονται» (Ματθ. ε’,4). 
Πρέπει να πενθούμε για τη συγχώρηση των αμαρτιών μας. Τα λόγια του προφητάνακτα πρέπει να μας πείσουν γι’ αυτό, «πορευόμενοι επορεύοντο και έκλαιον βάλλοντες τα σπέρματα αυτών ερχόμενοι δε ήξουσιν εν αγαλλιάσει αίροντες τα δράγματα αυτών» (ψαλμ., ρκε’ 6), όπως επίσης και τα λόγια του αγίου Ισαάκ του Σύρου «Να υγραίνεις τα μάγουλά σου με τα δάκρυα των ματιών σου, ώστε το Άγιο Πνεύμα να κατοικήσει μέσα σου και να καθαρίσει τον ρύπο της κακίας σου. Συγκίνησε τον Κύριο με τα δάκρυά σου για να σε βοηθήσει»Η καρδιά εκείνου που χύνει δάκρυα αγάπης φωτίζεται με τις αχτίνες του ηλίου της δικαιοσύνης, του Χριστού και Θεού μας. (Από το βιβλίο: ‘Οσιος Σεραφείμ του Σάρωφ. Φιλοκαλία Ρώσσων Νηπτικών Α’)

***

Γιά να δεχθούμε και να δούμε μέσα στην καρδιά μας το φως του Χριστού, πρέπει ν’ αποσυρθούμε όσο είναι δυνατό από τα ορατά πράγματα. Αφού καθαρίσουμε την ψυχή μας με τη μετάνοια, τα καλά έργα και την πίστη σ’ Εκείνον, ο Οποίος σταυρώθηκε για μας, πρέπει να κλείνουμε τα υλικά μας μάτια και να βυθίζουμε το νου μας μέσα στην καρδιά μας, κι εκεί μέσα να κλαίμε και να επικαλούμαστε το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
Τότε, ανάλογα με το μέτρο του ζήλου του και της πνευματικής του ζέσης για τον Ηγαπημένο, ο άνθρωπος βρίσκει ευφροσύνη στο όνομα που προφέρει, στο όνομα που ξυπνά τον πόθο για την αναζήτηση πιο υψηλού φωτισμού. Όταν με την άσκηση τούτη ο νους μένει μέσα στην καρδιά, τότε εκεί στο εσωτερικό της καρδιάς γλυκοχαράζει το φως του Χριστού, που αγιάζει το ναό της ψυχής με τη θεία του ακτινοβολία, καθώς λέει ο προφήτης Μαλαχίας: ‘Σε σας που φοβάστε τ’ όνομά Μου θ’ ανατείλει ο Ήλιος της Δικαιοσύνης’ (Μαλαχ. 4, 2). Το φως τούτο είναι ταυτόχρονα ζωή, σύμφωνα με το λόγο του Ευαγγελίου: ‘Εν αυτώ ζωή ην και η ζωή ην το φως των ανθρώπων’ (Ιωάν. 1, 4)”.Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_Преп. Серафим Саровский_d1%8b%d0%b9

Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ
το παράδειγμα του οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ

Ο Σιλουανός, πού ήταν προικισμένος ως ποιητής, έλεγε ότι, όταν ο Αδάμ θρηνούσε, όλη η έρημος του κόσμου τον άκουε με μεγάλη σιωπή. Και ο Σεραφείμ του Σάρωφ, «έκραζε» προς τον Θεό για τον εαυτό του μόνο, «ίλεως γενού μοι τω αμαρτωλώ», και βαθμηδόν έγινε πραγματικά Αδάμ. Έτσι, η προσευχή του Σεραφείμ του Σάρωφ από προσωπική έγινε παγκόσμια και ενεργεί μέχρι σήμερα. Μπόρεσε λοιπόν να προφητεύσει ότι το «Πάσχα» στη Ρωσία θα γίνει εκείνο τον χρόνο κατά τον οποίο θα βρεθούν τα λείψανά του. Κάθε φορά πού κάποιος θέλει να φέρει το όνομα Σεραφείμ, το γεγονός αυτό ενεργεί μέσα στα όρια της ψυχής του. Συνδέεται ωστόσο με το ότι η προσευχή του Σεραφείμ του Σάρωφ έγινε παγκόσμια κατά τον χαρακτήρα της. (Οικοδομώντας τον ναό του Θεού μέσα μας και στους αδελφούς μας – τόμος Γ’)

***

Η οδός του χριστιανού είναι μία προαγγελία της τελικής κρίσεως. Οι θλίψεις είναι το μόνιμο περιεχόμενο της ζωής μας. Αρχ. Σωφρονίου του Έσσεξ

Αν ένας μοναχός δεν ξεχνά τον τελικό σκοπό της ασκήσεως, δεν θα γνωρίσει τι είναι ακηδία. Όπως σας εξήγησα πολλές φορές, η λέξη ακηδία σημαίνει ετυμολογικά έλλειψη φροντίδος για τη σωτηρία, συζητήσεις αργές που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν στη ζωή μας, διαφωνίες κλπ. Η ακηδία δεν πρέπει να βρίσκει θέση στη ζωή μας. Αντίθετα, ο πόνος είναι το συνεχές περιεχόμενο της ζωής μας.
Η ζωή που ακολουθούμε ονομάζεται μοναχισμός, που βγαίνει από την ελληνική λέξη μόνος. Ακολουθώντας τον Χριστό, καθένας από μας βρίσκεται τον περισσότερο καιρό μακριά από όλους και όλα. .. Ο Γέροντας Σιλουανός έλεγε ότι την οδό προς την αγιότητα, δηλαδή προς τη σωτηρία, την διατρέχουμε κλαίοντας.
Όσο φλογερότερη είναι η επιθυμία μας να ακολουθήσουμε τον Χριστό -παρόλο που βλέπουμε ότι δεν είμαστε ικανοί-, τόσο ο νους και η καρδιά μας είναι γεμάτα από έναν άλλο πόνο, όχι αυτόν για τη σωτηρία του κόσμου, αλλά για τη δική μας σωτηρία. Μη έχοντας το δικαίωμα να θίξω τη δική σας ζωή, θα μιλήσω για μένα. Βλέποντας τον εαυτό μου ανίκανο να αγαπήσει όπως μας εντέλλεται ο Χριστός, αισθανόμουν σαν τον ελεεινότερο άνθρωπο του κόσμου, σαν να ήμουν κάτω από την απειλή μιάς τρομερής κατάρας, και έκλαιγα επί δεκαετίες για να ελευθερωθώ από αυτή την αρρώστια. Καταλαβαίνω ότι, όταν και εσείς βλέπετε αυτή την ανημπορία, την αδυναμία να ακολουθήσετε τον Χριστό, οι καρδιές σας είναι πραγματικά γεμάτες από πόνο.
Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_1Svjatojj_Serafim_Sarovskijj0_6333Ο πόνος μας είναι ανάλογος με την αγάπη μας προς τον Χριστό.
Δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε τον Χριστό χωρίς παθήματα. Γι` αυτό είπε ο Χριστός: «Ος ου λαμβάνει τον σταυρόν αυτού και ακολουθεί οπίσω μου, ούκ έστι μου άξιος». Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον χαρακτήρα αυτής της οδού. Να γνωρίζετε καλά πως αν άνθρωποι του αναστήματος του οσίου Σεραφείμ, του οσίου Σιλουανού και άλλων οσίων ασκητών, έκλαψαν μέχρις εξαντλήσεως, αυτό ήταν αποτέλεσμα της αγάπης, η οποία πάσχει μέσα στον κόσμο αυτό.
Ζήτησα να έρθετε μόνο εσείς σήμερα. Σας παρακαλώ λοιπόν να φυλάξετε αυτό πού σας εμπιστεύθηκα από τη ζωή μου. Μην το φανερώνετε εύκολα στον οποιονδήποτε.

Εγώ ο ίδιος θρηνούσα σαν να ήμουν καταραμένος, λόγω της ανικανότητός μου να ζήσω ως χριστιανός.

Όσο για μας, διαλέξαμε αυτή την οδό, την ποτισμένη με δάκρυα. Πρέπει όμως να κρατήσουμε τη στάση των «καλλιεργημένων» πνευματικά μοναχών: Οφείλουμε να μη δείχνουμε τον πόνο μας επί παρουσία άλλων. Δεν πρέπει, στις περισσότερες περιπτώσεις, ούτε καν να μιλούμε γι’ αυτόν. Γι’αυτό, όσοι μας επισκέπτονται θαυμάζουν: «Να ένας χώρος ειρήνης, ένας χώρος προσευχής, όπου κανείς αισθάνεται την παρουσία του Θεού». Αλλά εμείς οι ίδιοι υποφέρουμε! Είμαστε συντετριμμένοι από την εργασία, από την αδυναμία να ζήσουμε σύμφωνα με τις εντολές Του.
Εγώ ο ίδιος βίωσα κάποτε στιγμές, όπου μου φαινόταν πως το να ακολουθήσω τον Χριστό ήταν πολύ δύσκολο δεν μπορούσα να Τον ακολουθήσω πλέον: «Όχι… αν είναι με τέτοιο τίμημα, δεν θέλω!».
Ζω με τον πόνο ότι είμαι ανάξιος της σωτηρίας.
Αν ζω με τέτοιον τρόπο, όλη μου η ζωή δεν είναι παρά μια κρίση. Καταλαβαίνετε γιατί δεν θα έρθουμε σε Κρίση; Διότι την βιώνουμε συνεχώς από εδώ κάτω.

Ας δούμε τώρα, για παράδειγμα, τον όσιο Σεραφείμ. Γνωρίζετε ότι αυτός ήταν ένας «επαναστάτης» μοναχός. Δεν ήθελε να λάβει το μεγάλο Σχήμα, διότι στη Ρωσία έπρεπε να το φοράς συνεχώς. Δεν τελούσε τη Θεία Λειτουργία και ντυνόταν σαν χωρικός. Αλλά ο όσιος Σεραφείμ είναι ζωντανός, δεν πέθανε, πέρασε από τον θάνατο στην αιώνια ζωή. Ο καθένας από μας θα έπρεπε να πεθάνει σαν και αυτόν, χωρίς να καταλάβει ότι εγκατέλειψε τη γη, δηλαδή να πεθάνει σε κατάσταση προσευχής. Όταν όλο το «είναι» μας είναι συγκεντρωμένο στον Θεό, η προσευχή μας μπορεί να λάβει χαρακτήρα αιώνιο και να μην αντιληφτούμε τη στιγμή του θανάτου. Όταν είμαστε βυθισμένοι σε μια τέτοια προσευχή, δεν είμαστε πλέον σίγουροι αν θα επιστρέψουμε στη γη ή όχι. Αν περάσουμε στην άλλη όχθη σε κατάσταση προσευχής, δεν θα ζήσουμε τον θάνατό μας, αλλά θα αισθανόμαστε ότι ζούμε. Όταν βρισκόμαστε συνεχώς στην τελευταία Κρίση, περνάμε από τον θάνατο στην αιώνια ζωή, χωρίς να καταλάβουμε ότι έχουμε πεθάνει….
Όταν αδελφοί ή αδελφές έρχονται εδώ σε σας και ζητάνε να τους πείτε έναν λόγο, μην τους λέτε τέτοια πράγματα όπως αυτά που μόλις σας είπα.
Αυτά δεν είναι για όλους. Εμπνεύστε τους, πείτε τους ότι ο σκοπός είναι να αγαπάμε τον Χριστό, να μη μισούμε. Αλλά η αγάπη Του είναι κάποτε «πολύ» οδυνηρή- ο Θεός να με συγχωρήσει γι’αυτή μου την έκφραση, «πολύ».
Προσεύχεσθε για όλους τους αδελφούς, για όλες τις αδελφές, κάθε ημέρα, κυρίως από τη στιγμή που ένας αρνητικός λογισμός κρίσης ή κατάκρισης πλησιάσει: «Μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε εν ο γαρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, και εν ο μέτρω μετρείται μετρηθήσεται ύμίν».
Θα κριθούμε από τη δική μας στάση, από τις κρίσεις που κάνουμε για τους άλλους. Έτσι λοιπόν, προσπαθήστε να μην κρίνετε ο ένας τον άλλο, αλλά προσεύχεσθε να ανοίξει ο Θεός την οδό της σωτηρίας Του.
Εκφωνήθηκε στα γαλλικά, στις 10 Ιουνίου 1991. [Ρ68]
Απάνθισμα της ομιλίας -Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ. Οικοδομώντας τον ναό του Θεού μέσα μας και στους αδελφούς μας, τόμος Β’, Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου Essex.

***

Οι λογισμοί μας έχουν μεγάλη δύναμη! Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Άγιος Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_Sf.-Serafim-de-Sarov_33139896.bvhjq1ymmvΠριν από ενάμιση αιώνα ο Όσιος προσευχόταν στην έρημο επάνω σε μία πέτρα, και μέχρι σήμερα ενεργεί η προσευχή του. Έτσι γεννιέται με φυσικό τρόπο το ερώτημα: Πού πηγαίνει η κάθε σκέψη μας; Ποιά όρια εγγίζει;

Ο Κύριος λέει στο Ευαγγέλιο: «ο ουρανός και η γη παρελεύσονται, οι δε λόγοι μου ου μη παρέλθωσιν». Βλέπετε το παράδειγμα του οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ.
Έκραζε προς τον Θεό μόνο για τον εαυτό του: «ο Θεός, ίλεως γενού μοι τω αμαρτωλώ!», αλλά από τις συνέπειες βλέπουμε ότι η προσευχή του έχει κοσμικές επιδράσεις σε όλη την ιστορία του ανθρωπίνου είναι. Επί εκατόν πενήντα χρόνια και περισσότερο συνεχίζει να ενεργεί και να διεγείρει σε εκατομμύρια ψυχές τη χαρά της Αναστάσεως.

Πού πηγαίνουν όμως οι λογισμοί μας; Για παράδειγμα, στον Γκόγκολ υπάρχει η διήγηση για τους γαιοκτήμονες παλαιού τύπου, των οποίων η σκέψη δεν μπορούσε να προχωρήσει πέρα από τα όρια του κτήματός τους.
Η δική μας άραγε σκέψη περνά τα όρια της Μονής μας; Ή μήπως προχωρεί πέρα από τα όρια αυτά και ακόμη ως το άπειρο; Αν συνειδητοποιήσουμε τη σπουδαιότητα που έχει η ενέργεια της σκέψεώς μας, θα περάσουμε τη μοναχική μας ζωή ασφαλώς με περισσότερη προσοχή.
Η προσευχή του οσίου Σεραφείμ: “Ο Θεός, ίλεως γενού μοι τω αμαρτωλώ!”, συγκλονίζει τον κόσμο ενάμιση αιώνα ήδη. Πόσοι άνθρωποι θέλουν να φέρουν το ονομά του! (Σωφρονίου Σαχάρωφ,Οικοδομώντας το ναό του Θεού, τόμος Β, σελ. 314)

***

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

… Πώς να λησμονήσομε τον Κύριο, εφόσον Αυτός είναι μέσα μας; Και οι Απόστολοι εκήρυτταν στους λαούς: «Μορφωθήτω ο Χριστός εν υμίν»….
Ο Όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ ήταν είκοσι επτά ετών όταν είδε τον Κύριο και Τον αγάπησε τόσο η ψυχή του, ώστε από τη γλυκύτητα του Αγίου Πνεύματος άλλαξε ολόκληρος. Μετά όμως, καταλαβαίνοντας ότι δεν είχε πια εκείνη τη χάρη, βγήκε στην έρημο και καθόταν επί τρία έτη σε μια πέτρα προσευχόμενος: «Ο Θεός ίλεως γενού μοι τω αμαρτωλώ»….
… Οι άνθρωποι εκτιμούν υπερβολικά τις γήινες επιστήμες ή τη γνωριμία με κάποιον επίγειο βασιλιά και χαίρονται όταν κάνουν παρέα μαζί του – αλλά αληθινά μεγάλο είναι μόνο το να γνωρίζομε με το Άγιο Πνεύμα τον Κύριο και το θέλημά Του….Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_01 (2)Απολυτίκιον Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ. Ήχος α΄.Της ερήμου πολίτης. π. Ιωσήφ

Αρετών συ δοχείον ανεδείχθης, θεόληπτε, και του Παρακλήτου η Χάρις, τη ψυχή σου ενώκησε· απλότητι τρόπων και στοργή, τα πλήθη προσήγες τω Θεώ, και της Χάριτος τους τρόπους, τοις αγνοούσι πάτερ Σεραφείμ διεσάφησας. Δόξα τω σε δοξάσαντι Θεώ, δόξα τω σε χαριτώσαντι, δόξα τω δωρησαμένω σε ημίν, θείον διδάσκαλον.

Μεγαλυνάριoν.

Χαίροις της Ρωσίας γόνος λαμπρός, τέκνον της ερήμου, μοναζόντων υπογραμμός, Πνεύματος την κτήσιν, σκοπόν ζωής κηρύττων, ω Σεραφείμ του Σάρωφ, άνθος μυρίπνοον.Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_Преп. Серафим Саровский_Walk with St. Seraphim-walkingwithstseraphim231Στα ίχνη των βημάτων της Μητέρας του Θεού στο Ντιβέγεβο
https://iconandlight.wordpress.com/2015/01/02/5431/

Δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο από την μοναχική ζωή! Τίποτε καλύτερο! Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ
https://iconandlight.wordpress.com/2017/02/03/%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CF%85%CF%80%CE%AC%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%AF%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B5-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%8D%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%BF-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BC%CE%BF/

Κάθε ηγούμενος, ας μοιάσει με μια σοφή μητέρα. Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ
https://iconandlight.wordpress.com/2017/01/01/%CE%BA%CE%AC%CE%B8%CE%B5-%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CF%82-%CE%BC%CE%BF%CE%B9%CE%AC%CF%83%CE%B5%CE%B9-%CE%BC%CE%B5-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CE%BF%CF%86%CE%AE-%CE%BC/

Ο ελαφρύς κανόνας του οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ για τους χριστιανούς των εσχάτων χρόνων
https://iconandlight.wordpress.com/2017/06/20/%CE%BF-%CE%B5%CE%BB%CE%B1%CF%86%CF%81%CF%8D%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BF%CF%83%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%83%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B5%CE%AF%CE%BC/

Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ, Το φως της ψυχής του οδηγούσε τους ανθρώπους να δοξάζουν τον Πατέρα τον εν ουρανοίς.
https://iconandlight.wordpress.com/2016/01/02/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%83%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B5%CE%AF%CE%BC-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%86%CF%84%CE%BF-%CF%86%CF%89%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%88%CF%85%CF%87/

Πώς μπορούμε να ανυψώσουμε τους ανθρώπους με λόγο στοργικό και ευχάριστο, Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2018/03/07/%CF%80%CF%8E%CF%82-%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%81%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5-%CE%BD%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CF%85%CF%88%CF%8E%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%8E/

Ο άγιος Σεραφείμ μιλούσε σαν τέλειος Χριστιανός. Όπως το σίδερο στον σιδηρουργό έτσι και εγώ έχω παραδώσει το θέλημά μου και ολόκληρο τον εαυτό μου στον Κύριο.
https://iconandlight.wordpress.com/2019/01/01/26834/

Μιχαήλ Μαντούρωφ, ο «Μισένκα» του οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ, ο πιο αγαπημένος κι έμπιστος μαθητής του.
https://iconandlight.wordpress.com/2017/01/03/%CE%BF-%CE%BC%CE%B9%CF%87%CE%B1%CE%AE%CE%BB-%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%8D%CF%81%CF%89%CF%86-%CE%BF-%CE%BC%CE%B9%CF%83%CE%AD%CE%BD%CE%BA%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BF%CF%83%CE%AF/

Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ, ο Χαρούμενος Άγιος των παιδιών.
https://iconandlight.wordpress.com/2016/01/01/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%83%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B5%CE%AF%CE%BC-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CE%B1%CF%81%CF%8E%CF%86-%CE%BF-%CF%87%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%82-2/

Ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ μελετούσε το Ευαγγέλιο προσευχόμενος και αξιώθηκε ασύλληπτων αρπαγών στις ουράνιες μονές
https://iconandlight.wordpress.com/2018/07/18/%CE%BF-%CF%8C%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%83%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B5%CE%AF%CE%BC-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%86-%CE%BC%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%84%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B5-%CF%84/

Ανάβω πολλές κανδήλες και αγνά κεριά ενώπιον των εικόνων. Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ
https://iconandlight.wordpress.com/2017/07/18/%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%B2%CF%89-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%BB%CE%AD%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CE%AE%CE%BB%CE%B5%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%AC-%CE%BA%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%AC-%CE%B5/

Η ελπίδα δίνει χαρά και ειρήνη στην καρδιά. Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ
https://iconandlight.wordpress.com/2014/03/18/%ce%b7-%ce%b5%ce%bb%cf%80%ce%af%ce%b4%ce%b1-%ce%b4%ce%af%ce%bd%ce%b5%ce%b9-%cf%87%ce%b1%cf%81%ce%ac-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%ae%ce%bd%ce%b7-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ba%ce%b1%cf%81/

Οι ταπεινοί μοιάζουν με τα Αηδόνια, που κρύβονται στις λαγκαδιές και σκορπάνε αγαλλίαση στις ψυχές των ανθρώπων με τα γλυκοκελαηδήματα τους. Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2018/10/12/%ce%bf%ce%b9-%cf%84%ce%b1%cf%80%ce%b5%ce%b9%ce%bd%ce%bf%ce%af-%ce%bc%ce%bf%ce%b9%ce%ac%ce%b6%ce%bf%cf%85%ce%bd-%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%b1-%ce%b1%ce%b7%ce%b4%cf%8c%ce%bd%ce%b9%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%85/


In St. Seraphim of Sarov we see the life of a man who discovered God in the purity of his heart. Anthony (Bloom) of Sourozh

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_01 (2)St. Seraphim of Sarov the Wonderworker

Commemorated on January 2 and on July 19 (The translation of the Saint’s holy relics)

My joy, I beg you, acquire the Spirit of Peace.
“Oh, if you only knew what joy, what sweetness awaits a righteous soul in Heaven!

It is necessary always to be patient and to accept everything that happens, no matter what, with gratitude for God’s sake. Our life — is a minute compared to eternity. And for this reason “the sufferings of this present time are not worthy to be compared with the glory which shall be revealed in us” (Rom. 8:18).

Bear the insults of your enemy in silence, and open your heart only to the Lord. Try in any way possible to forgive those who humiliate you or take away your honor, by the words of the Gospel: “Of him that taketh away thy goods ask them not again” (Lk. 6:30).

Nothing so aids the acquiring of internal peace as silence, and as much as is possible, continual discussion with oneself and rarely with others.
A sign of spiritual life is the immersion of a person within himself and the hidden workings within his heart.

One should condescend to one’s soul in its infirmities and imperfections, endure one’s deficiencies as we bear the failings of others, not become lazy, and continually urge oneself to be better.

All those having firm hope in God are raised to Him and enlightened with the radiance of eternal light.

If a person does not have superfluous care for himself, out of his love for God and for virtuous deeds, and knows that God will take care of him, then this hope is true and wise. But if a person places all his hope in his works, and turns to God in prayer only when unforeseen misfortunes befall him, then he, seeing that he lacks the means of averting them in his own abilities, begins to hope for help from God — but such a hope is trivial and false. True hope seeks the one Kingdom of God and is sure that everything necessary for this mortal life will surely be given. The heart cannot have peace until it acquires this hope. This hope pacifies it fully and brings joy to it. The most holy lips of the Saviour spoke about this very hope: “Come unto Me, all ye that labour and are heavy laden, and I will give you rest” (Mt. 11:28).

***

St. Seraphim of Sarov 
by Anthony (Bloom) Metropolitan of Sourozh
June 4, 1970

 In him we see the life of a man who has gone all the way which we are called to goa man who discovered God in the purity of his heart, but who knew and who had to conquer him by a long ruthless struggle, a man who never ceased to love his neighbours, who never turned away from them because they were sinners or unworthy of God, who knew how to respect and love them. We are told that so often when people came he received them kneeling – peasants came and he kissed their hands. He gave them his seat. He looked after them, because he had this vision of the dignity of man, the sanctity of man. And yet for a long time he struggled to become himself a man, i.e. all that a man is called to be, partaker of the divine nature, the dwelling-place of the Holy Spirit, a living revelation of Christ. In a very daring way, speaking of prayer, he says to someone: `We must pray for the Holy Spirit to come and dwell in us. But when He has come, don’t continue to pray “Come and abide in us” – that would mean that you doubt that the gift you have received is true. Let then the Holy Spirit pray and act in you.

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_Преподобный Серафим Саровский_Sf-Serafim-de-Sarov_icon_molitvi o usopshix2Before his death he said to someone, `My body is almost dead, and yet I feel in my soul as if I was just born now.’ Life, the life of God, united with the life of man. A true vision of a true man. And this is why so many people came, so many people saw him, and so many people felt they were in no need of speech. Centuries before that, an ascetic of the Egyptian desert who was asked to make a welcome speech for a visiting bishop said `I will say nothing.’ And when they insisted, he said to his brothers, `If this man cannot understand my silence, he can never understand my words.’

And the thousands who came to see him were in no need of words. His silence, the vision of this man, was enough. Isn’t this an inspiration for our times in a variety of ways? First of all, we are so passionately aware that the world which surrounds us is our world, that we do not want to turn away from it. We do not want to reject it. And indeed God so loved the world that he gave his Only-begotten Son for it. This St Seraphim also knew. But what he knew, what we forget easily, is that in order to bring into this world an action which is our vocation, an action which is God’s act through us, we must struggle without any mercy for ourselves, ruthlessly, joyfully, in order to become alive in a world which is not quite alive, to become a light in the twilight, to become warmth where there is cold. We see then Christ in action in his saints. I have had no time to speak of the outer events of his life, of his meetings, of the people he met, of the circumstances of healing and of conversions. What I wanted to show if I could, was this man and his way and his final return fulfilled both for the sake of himself and for the sake of others.

I think we could keep quiet for a few minutes, and then if anyone wishes to make a contribution or to ask a question I will try to answer. So let us be quiet.

Questions and Answers
Can you give an example of his healing?

Examples are very many but there is one example that comes to my mind, partly because the man involved afterwards played an important role in the activities of St Seraphim. It was a man called Manturov. He had been ill for years, crippled, and he was in the end brought to Sarov with the hope that something might happen. To begin with, St. Seraphim for 2 days had long conversations with him. We know nothing about what the conversations were about. But on the second or third day St Seraphim was then by a little hut that he had in his older age nearer the monastery. And 4 men brought this Manturov while a 5th one was holding his head. And St Seraphim came, sat on the grass next to him and said, `Do you believe that as of old Christ could heal people, so can he do it now?’ And Manturov said, `Yes, I do,’ `Do you truly believe that he is the Son of God?’ `Do you truly believe that the blessed Virgin, his Mother, prays for us and do you confess the faith of the Church about her?’ He said yes. And then he added again, `Do you believe that Christ can heal instantaneously if he wants to?’ And the man acquiesced. And then St Seraphim said, `Well, if you do believe, you are healed.’ And so Manturov, who believed and yet had his misgivings said, `But, how am I healed? Here am I lying flat. Four men are holding me.’ And he said, `Yes, but you get up.’ And he took him by the shoulders, put him on his feet, and as Manturov says, `Holding me by one hand and pushing me in the back by the shoulders, he said, `Come on, come on, you move. Look, you see how nicely you walk.’ Then Manturov said, `Yes, I walk, but you are holding me’. `No, no’ he said. And then he let him go and Manturov started walking.

Well, this is an example, but what is typical in all the healing actions of St Seraphim is the care he had for the spiritual health of the person who came. He always probed into their faith. He always made an absolute condition for his prayer that a man should confess his faith with purity and truth. And the people who came and were healed were launched into life not simply as people with a body that had been healed, but people who could begin in a new life with a renewed faith with clear convictions and with certainties. I think this is the scheme of practically every healing I am aware of.

You didn’t mention the conversation with Motovilov about the acquisition of the Holy Spirit. St Seraphim apparently said that the aim of the life should be the acquisition of the Holy Spirit, and he also said that it was through the fulfillment of one’s gifts. I wonder, if this is true, what sort of gifts?

Άγιος Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_ 2I forgot to mention it. Motovilov was one of the closest to St Seraphim. He also had been healed and helped by him. The story to which Fr. Michael is referring is a long conversation he had with St Seraphim concerning the aim of the Christian life. You can find it in Lossky’s book the Mystical Theology of the Eastern Church. The substance of the conversation is this. When Motovilov was still a young man he had always longed to understand what the aim of the Christian life was and what is meant by the Scriptures when they speak of the action of the Holy Spirit, of the guidance of the Holy Spirit. And no one had ever explained it in a way that satisfied not only the intelligence but the whole being of Motovilov. And St Seraphim proceeded to explain that the aim of the Christian life is to acquire, possess the Holy Spirit. In more familiar terms it would be to be indwelt by the Holy Spirit, to be the place of his presence and of his action. He goes on afterwards to insist on two things: on the one hand that prayer is the great way by which we can receive the Spirit, partly because in prayer we stand face to face with God; it is with Him that we are, into him that we are merged, as it were, partly because prayer is the only thing which no circumstances of life can prevent and which therefore is a universal means. He explains that there are other things which one could endeavour to do, but they are not always possible. You may wish, he says, to go to Church, but there may be no church, or you may be late for the service; you may wish to give something to the poor, but you may discover that there is no poor available or no money; you may wish to lead a life of continence, but you are not made that way. So that there are all sorts and all ways in which we can do the right things but there are limitations of circumstances. Prayer is not limited. But on the other hand, each of us has got characteristics of his own. There are things which help our spiritual life and things which don’t. There are people for whom, say, charity is a help, i.e. opens their heart, makes it possible for them to receive God. For others it is contemplative prayer. For others it will he something else. And each of us must find the peculiar quality of his soul which responds to God and which is an open door for the Lord to come. I think this is the essence of it.

How can one discover one’s gifts?

If I were wise, I would say, `Ask St Seraphim’, but being foolish I will say `Experiment’. The closeness of God is something which is unmistakable. If you attempt one way and another and another, and another way again, a moment will come when you will discover – as St Seraphim would put it, it `pays’ or it doesn’t pay. It is useless to spend a lot of energy trying to do the thing which is not congenial to you, while it is simply good tradesmanship to choose what gives good and easy results. There are people for whom isolation is a way, others for whom relationships are a way. Certain people are liturgical, other people are of another type – not to speak of all the ways in which, well, charity in the sense of concern for both God and man can be expressed, and they are very varied. So our business is to see whether by doing one thing or another, by living one way or another, we come closer or not. And there is no special way in which you can do It. We cannot choose one way because it is that we imagine to be the way of a saint.

You remember St Vincent of Paul said in his rule, `We must learn to abandon God for God.’ The phrase in French is ambiguous in the sense that it may mean both for God’s sake and `to meet God in another way’, because for God’s sake we can turn away from the kind of presence we were experiencing. But at the same time there is an old saying of the desert, `He who has seen his brother has seen his God’. So that’s another way in which you can abandon God in one way to meet him in another. And the whole problem of life is to know what you abandon in order to meet God. But if you take it this way, then it will never be a selfish search which is irrelevant to others, and it will never be a choice between God and charity, God and man in that sense, although it may be that for a while – in the case of St Seraphim it was 47 years – there is a kind of withdrawal. It’s a long conversation, and I think you better read it if you want to have it clear.

How does one guide a young person who has no instruction in this matter in recognising that what he or she does is the right thing?

For one thing, unless a person intuitively comes to some sort of certainty, there is no other way of grafting certainty on a person. No one will have certainty through your certainty, as it were. The other thing is that there is an old saying that one can’t guide a disciple farther than himself. It is to himself one must bring back a person. So there is a whole road to be followed before anything else is undertaken for the person to come to himself instead of being beside himself, to be more inward; unaware, to be more aware; dispersed to be more collected. And when something is done in that direction, then one can think what to do with the result of it. But already that is a result because it gives a sense of identity, a sense of being at all. It is only once you possess yourself, that you can give yourself. You can’t give what you haven’t got.

The young have got one thing that protects them against all our onslaughts: they don’t trust us immoderately, so we can do much less harm than we imagine, because very often we are listened to by people who say, ja ja, it’s enough to look at you to know that all that isn’t true – which I think is a sort of good immunity. For another thing, my impression is that God doesn’t allow us to harm people too much. Well, we wound one another enough, but ultimately He speaks and He acts also. He doesn’t rely on us to do all the work, and that is also a very encouraging thing. And thirdly, I think if we don’t try to make others into what we are, we are more or less on the safe side, i.e. if we try to encourage a person to be what he is and not anything else, and if we try to teach indeed what God says, God’s words, the experience of centuries of life in God etc., and not our particular brand of thinking, then we may contribute something rich.
http://masarchive.org/Sites/texts/1970-06-04-1-E-E-T-EW03-152SeraphimOfSarovEdited.html

Troparion of St. Seraphim of Sarov, Tone 4

Thou didst love Christ from thy youth, O blessed one, and longing to work for Him alone thou didst struggle in the wilderness with constant prayer and labor. With penitent heart and great love for Christ thou wast favored by the Mother of God. Wherefore we cry to thee: Save us by thy prayers, O Seraphim our righteous Father.

The Life of St. Seraphim of Sarov, Metropolitan Anthony of Sourozh
https://iconandlight.wordpress.com/2018/07/18/the-life-of-st-seraphim-of-sarov-metropolitan-anthony-of-sourozh/

Build our whole lives upon the example and words of St. Seraphim of Sarov. Metropolitan Anthony of Sourozh
https://iconandlight.wordpress.com/2019/01/15/build-our-whole-lives-upon-the-example-and-words-of-st-seraphim-of-sarov-metropolitan-anthony-of-sourozh/

A wonderful homily by Metropolitan Anthony of Sourozh (+2003): St. Seraphim of Sarov


Είμαι η Μαρίνα και οι δύο άλλες αδελφές μου, είναι η Παρασκευή και η Αικατερίνα που συγκατοικούν με εμένα στο Μοναστήρι. π. Κυπριανός Χειμώνας

Αγία Μαρίνα η Μεγαλομάρτυς († γ΄αι.)
Aγίας Μαρίνης της Σικελής, της δια Χριστόν Σαλής
Άγιος Τσάρος Νικόλαος Β’ Ρομανώφ της Ρωσίας και η οικογένεια του, η τσαρίνα Αλεξάνδρα, οι κόρες τους πριγκίπισσες Όλγα, Τατιάνα, Μαρία και Αναστασία και ο τσάρεβιτς Αλέξιος

Εορτάζουν στις 17 Ιουλίου

Ένα μεγάλο θαύμα της Αγίας Μαρίνας,
όπως το αναφέρει ο μακαριστός Δημήτριος Παναγόπουλος
17 Ιουλίου 1958.

Μαρίνα_Marina of Antioch in Pisidia_св Марина великомученица Антиохийская_წმიდა დიდმოწამე მარინე_DSC_0172-Όταν ο κ. Παναγόπουλος επρόκειτο να βγάλει το φυλλάδιο Αγία Μαρίνα, μελέτησε τον βίο της Αγίας. Εκ της μελέτης αυτής, του ήρθαν λογισμοί ότι η αγία Μαρίνα δεν ήτο 15 ετών, όπως γράφουν τα συναξάρια, αλλά μάλλον θα ‘πρεπε να ήταν 17  ετών. Σκέφτηκε όμως, καλύτερα ήταν να παρακάμψη αυτόν τον σκόπελο, δηλαδή να γράψη τμηματικώς τον βίο, χωρίς ν’ αναφέρη ηλικία. Ενώ λοιπόν επί ένα μήνα εσκέπτετο το περί του πρακτέου, συνέβη το εξής:

Την εποχή εκείνη ο Παναγόπουλος εργαζόταν ως ταμίας στο ιπποδρόμιο. Κάθε Σάββατο που πληρωνόταν, έρχονταν κάτι φτωχές γυναικούλες και τους έβαζε χρήματα μέσα σε φάκελλο και τους τα έδινε. Μία από τις γυναίκες αυτές, ονόματι Δέσποινα ημέρα μεσημέρι, ενώ έπλενε τα ρούχα της στο φτωχικό της, στο πλυσταριό, βλέπει να έρχεται ένα κοριτσάκι με μπλε ποδιά και κοτσίδες και να της λέγη:

«Καλή ημέρα κυρία Δέσποινα, τι κάνεις;».
«Να παιδί μου, παιδεύομαι εδώ με το πλύσιμο.
Αλλά ποιανού παιδί είσαι εσύ; Δεν σε γνωρίζω».
«Πως, με γνωρίζεις», απαντά η μικρή «και έρχεσαι τακτικά εις το σπίτι μου, που είναι εδώ κοντά».
«Μα, παιδί μου, πρώτη φορά είναι που σε βλέπω».
«Πως, με ξέρεις, εγώ είμαι η Μαρίνα. Μη φοβάσαι, ο Θεός θα σε βοηθήση και είμαι 15 ετών».

Μόλις είπε αυτό η μικρή εξηφανίσθη. Όταν πήγε το Σάββατο να πάρη τα χρήματα από τον Παναγόπουλο, του λέγει: «Κυρ-Δημητρό μου συνέβη αυτό και αυτό», και του διηγήθη τι της συνέβη. Τότε ο Παναγόπουλος της είπε:

«Καλά κυρία Δέσποινα, πήγαινε, το τελευταίο που σου είπε “και είμαι 15 ετών”, δεν το είπε για εσένα, αλλά για κάποιον άλλον το είπε!»,

Το σπίτι της κ. Δέσποινας βρίσκεται πλησίον της εκκλησίας της Αγίας Μαρίνας, όπου πηγαίνει τακτικά και ανάβει κανένα κεράκι….

Ο Ιησούς δοξάζεται διά των Αγίων και Μαρτύρων και Αυτός αντιδοξάζει αυτούς.
Λόγοι Αληθείας με αιώνιο αντίκρυσμα, Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη.

***

Η ζωντανή παρουσία της Αγίας Μαρίνας
στο μοναστήρι της στην Άνδρο

Μαρίνα_Marina of Antioch in Pisidia_св Марина Антиохийская_წმიდა დიდმოწამე მარინე_2323456“Το έτος 1975 είμαι διάκονος του Σεβ/τάτου Μητροπολίτου Σύρου, Τήνου, Άνδρου κ.λ.π. κ. Δωροθέου του Α’, και προσωπικός του ακόλουθος. Με έπαιρνε πάντοτε μαζί του, σαν διάκονό του, στις ιεροτελεστίες των εορταζόντων Μονών ή Ναών. Την 20η Ιουλίου του έτους εκείνου ενθυμούμαι ότι πήγαμε μαζί στην Ιερά Μονή του Αγίου Νικολάου της Άνδρου. Διερχόμενοι από το ερειπωμένο κάστρο και τη Μονή της Αγίας Μαρίνης κάμνει μια ευχή, όπως μου είπε αργότερα, «Αγία μου Μαρίνα να με αξιώσεις, πριν κλείσω τα μάτια μου, να σε δω τουλάχιστον καθαρισμένη… ως πότε θα σε βλέπω να παραμένεις στάβλος». Στη συνέχεια της ενδόμυχης ευχής του απευθύνεται σε μένα και μου λέγει : «Κυπριανέ άκουσες τι ευχή έκανα». Όχι, του απαντώ, και μου φανερώνει την ευχή. Του απαντά η ταπεινότης μου, «Να σε αξιώσει Δέσποτά μου η Αγία Μαρίνα, να δεις τη Μονή της όπως επιθυμείς». Τρεις φορές κατά τη διαδρομή ο Σεβασμιότατος μου επανέλαβε, έντονα την ευχή του για τη Μονή της Αγίας Μαρίνης, και τις τρεις φορές έλαβε την ίδια απάντηση από την ταπεινότητά μου, ώσπου μετά το πέρας της λειτουργίας, επήγε ο καθένας στα ίδια. Η ελαχιστότης μου έμεινε στο πατρικό σπίτι στην Άνδρο, στο χωριό που μέχρι σήμερα εφημερεύω, και που είχα πρόγραμμα να κτίσω Ναό του Αγίου Κυπριανού.

Με τη σκέψη αυτή, ξάπλωσα να ξεκουραστώ αλλά δεν πρόφτασα, διότι με πρόλαβε το τηλεφώνημα του Αρχιερατικού Επιτρόπου, που έλεγε: «Ο Δεσπότης Κυπριανέ, προτείνει σε σένα και σε μένα να αναστηλώσουμε τη Μονή της Αγίας Μαρίνης και ο Δεσπότης μας, θα φροντίσει να γίνει, με υπουργικό διάταγμα, η ανασύσταση της Μονής». Αρνήθηκα να δεχτώ την πρόταση του Δεσπότη μας στον Αρχιερατικό επίτροπο, αν και μου επανέλαβε επί τρεις συνεχείς ημέρες, λέγοντάς του τα σχέδιά μου, και ότι έχω υπό την προστασία μου την υπερήλικη μητέρα μου. Αισθανόμενος, ύστερα από αυτή την άρνησή μου, άσχημα ανέβηκα στο δωμάτιό μου, για να αναπαυθώ, έκαμα την προσευχή μου, σε μια εικόνα της Αγίας Μαρίνας, λέγοντάς της τα εξής : «Αγία μου Μαρίνα μη εκλάβεις την άρνησίν μου, σαν άρνησιν προς το άγιον πρόσωπό σου. Εγώ σε αγαπώ, είσαι η αγαπημένη, από τις αγαπημένες μου Αγίες, και εσύ γνωρίζεις τον ιερό μου πόθο. Πεπεισμένος ότι τα είχα βρει με την Αγία Μαρίνα έπεσα ήσυχος να κοιμηθώ. Δεν ενθυμούμε τι ώρα ήτο και αν ήμουν κοιμώμενος ή έξυπνος, όταν νοιώθω σε κάποιο σημείο του δωματίου να γίνεται σεισμός και να συνταράσσεται το δωμάτιο. Σκέφθηκα ότι αν είναι σεισμός, έχω δύο σκάλες να κατέβω, οπότε δεν προλαμβάνω και θα με καταπλακώσουν τα ερείπια. Έκαμα το Σταυρό μου και είπα: «Κάθισε εδώ Κυπριανέ και σκεπάσου με την κουβέρτα και ότι πει ο Θεός».

Εκείνη τη στιγμή νοιώθω κάτι να με αρπάζει και να με τοποθετεί κάπου. Ξυπνάω λοιπόν και βλέπω ότι ευρισκόμουν στα ερείπια της Αγίας Μαρίνης –σε απόσταση οκτώ χιλιομέτρων από το σπίτι μου –και διαλογιζόμουν, «τι είναι αυτά που λέει ο Δεσπότης μου, είναι δυνατόν να αναστηλωθεί αυτή η Μονή που είναι πετρωμένα μπάζα, να κοπούν τα πελώρια δένδρα που είχαν γίνει δάσος κ.λ.π. εμπόδια». Κάνοντας αυτούς τους διαλογισμούς, βλέπω να σχίζεται στα δύο το Νότιο μέρος του τοίχους, να ανοίγει σαν συρταρωτή πόρτα, και να παρουσιάζεται ένας αμαξωτός δρόμος που έφθανε στην κορυφή του βουνού, και να ξεπροβάλλουν τρεις νέες Μοναχές που μου έκαμαν νεύμα να σταματήσω εκεί που ήμουν, διότι ερχόντουσαν να με συναντήσουν.

Μαρίνα_Marina of Antioch in Pisidia_св Марина Антиохийская_წმიდა დიდმოწამე მარინე_andros (2)Μέσα σε λίγα λεπτά ήλθαν μπροστά μου η μία πίσω από την άλλη – και η πρώτη παίρνει το λόγο – με χαιρετάει και μου λέγει: «Χαίρε Κυπριανέ…». Εγώ φοβούμενος από το παράδοξο αυτό θαύμα που βλέπω, κάμνω μια υπόκλιση σεβασμού και λέγω: «Ευλογείτε Γερόντισσες…». Τότε αυτή που με χαιρέτησε, επιτακτικά μου λέγει: «Θα κτιστεί το Μοναστήρι Κυπριανέ, και να δεχθείς την εντολή του Δεσπότη σου». Άρχισα τότε εγώ να προφασίζομαι, με πολλά «πως», πως τούτο, πώς εκείνο, θέλουμε πολύ νερό και δεν υπάρχει Γερόντισσα. Τότε με πάει σε ένα μέρος της Μονής και μου λέγει: «εδώ έχω νερό Κυπριανέ, για να πίνει όλη η Άνδρος». Πράγματι ευρέθη το άφθονο νερό στο σημείο που μας υπέδειξε η Αγία Μαρίνα.

Συνεχίζω εγώ όμως την άρνησή μου και τις προφάσεις μου λέγοντάς της: «Γερόντισσα ποιος θα πείσει τους τσοπαναραίους να πάρουν τα πρόβατά τους, τα κατσίκια τους και τα βόδια τους και τα άλογά τους; Ποίος θα πείσει τον παπα-Γιάννη ότι το εκκλησάκι που λειτουργεί είναι της Μονής και θα αποχωρήσει;».

Τότε με βγάζει έξω από το τείχος, και βλέπω στη σειρά τους δύο ιερείς των Αποικίων και τους κολίγους. Απευθύνεται πρώτα στον πατέρα Ιωάννη (την ευχή του να έχουμε, διότι εκοιμήθη) και του λέγει: «Εσύ παπά Γιάννη δεν θα δώσεις το κτήμα και την εκκλησία;» και ο παπα-Γιάννης απάντησε θετικά με μια υπόκλιση.

Έπειτα απευθύνεται στον αρχηγό των τσοπαναραίων τον Ζανή Καλαμπούκη και του λέγει: « Εσύ Ζανή δεν θα δώσεις εντολή να πάρουν τα ζώα τους από εδώ;». Το ίδιο και ο Ζανής με μια υπόκλιση, έδωσε θετική απάντηση.

Έπειτα αφού με πήγε μέσα από το τείχος, εγώ συνέχιζα να αρνούμαι και της λέγω: «Γερόντισσα ο αρχιερατικός επίτροπος θέλει να αναλάβει την αναστήλωση, αναθέσατε σ’ αυτόν». Τότε η απάντησίς Της σε αυστηρόν τόνο ήτο: «Εσύ θα αναλάβεις Κυπριανέ, σ’ αυτόν θα μιλήσω άλλη ώρα». Συνεχίζοντας μου λέγει σε γλυκό ύφος και τόνο: «Εσύ θα αναλάβεις την αναστήλωση της Μονής Κυπριανέ και δεν θα χρειαστείς να κτυπήσεις άλλη πόρτα, για βοήθεια, – γιατί ξέρω, ότι αυτό σε στεναχωρεί – θα είμαι κοντά σου, εδώ, και ότι θέλεις θα το ζητάς από εμένα».

Τότε την ερώτησα: «Ποία είσαι εσύ και ποίες είναι οι άλλες δύο, που με τόση σιγουριά, με τέτοια βεβαιότητα, μου λέγετε αυτά;» και ευθέως μου απάντησε: «Δεν κατάλαβες Κυπριανέ!!! Είμαι η Μαρίνα και οι δύο άλλες αδελφές μου, είναι η Παρασκευή και η Αικατερίνα που συγκατοικούν με εμένα στο Μοναστήρι. Το διάταγμα του Όθωνα μας πέταξε έξω και μένουμε λίγο πιο πάνω από το Μοναστήρι. Θα ανοίξει όμως το Μοναστήρι και θα έλθουμε πάλι εδώ να κατοικήσουμε. Εμένα δε, θα με βλέπεις κάθε μέρα. Μαζί θα αγωνιστούμε να αναστηλώσουμε το Μοναστήρι. Να δεχθείς λοιπόν, την εντολή του Δεσπότη σου τ’ άκουσες Κυπριανέ;». με χαιρέτησε και κάμνει μία στροφή προς το δρόμο και κλείνει το τείχος σαν συρταρωτή πόρτα. Τότε νέο σεισμό νοιώθω, ενώ ταυτόχρονα, νομίζω ότι με ξαναπέταξε ο σεισμός στο κρεβάτι μου. Ξυπνώντας από την ληθαργική, ενορατική κατάσταση, βλέπω ότι πράγματι ευρίσκομαι στο κρεβάτι μου ανάβω το φως και κοιτάζω το ρολόι που έδειχνε 3,45’ μ. μεσονύκτιο. Κάμνω το σταυρό μου, και στρέφοντας τα μάτια μου στην εικόνα της Αγίας Μαρίνης λέγω με το λογισμό μου «Αγία μου ήσουν Εσύ; ήμουν κοντά Σου; •Μιλούσα μαζί Σου;», τότε βλέπω τα μάτια της, στην εικόνα να ανοιγοκλείνουν, σαν να μου λέγουν, «Ναι εγώ ήμουν».

Δεν χρειαζόμουν άλλα πλέον για να βεβαιωθώ ότι η Αγία, διάλεξε την ταπεινότητα μου, για να αναστηλώσω την Μονή της, και αμέσως παίρνω εκείνη την ώρα τον Αρχιερατικό, ο οποίος ακούγοντας τη φωνή μου ετρόμαξε και του λέγω να πει στο Μητροπολίτη μας, ότι δέχομαι να αναλάβω την αναστήλωση της Μονής της Αγίας Μαρίνης και ότι τα υπόλοιπα θα του τα εξηγούσα άλλη ώρα. Από την επομένη, η ταπεινότης μου ευρίσκετο, με έναν κασμά, ένα φτυάρι και ένα καρότσι στο ερειπωμένο Μοναστήρι. Πέντε ολόκληρα χρόνια αγωνιζόμουν να ξεμπαζώσω το ερειπωμένο Μοναστήρι. Όμως η παρουσία της Αγίας που μου υποσχέθηκε, ήτο πάντοτε έντονη. Έγινε δε ακόμη πιο έντονη με την Εικόνα Της. Ένας γέροντας, επίτροπος του ναού της Παναγίας στη Χώρα μου λέγει μια μέρα: « Έμαθα πατέρα Κυπριανέ ότι άνοιξες το Μοναστήρι, έχε υπ’ όψιν σου, ότι η Εικόνα* της Αγίας Μαρίνης που είναι σ’ αυτό το προσκυνητάρι είναι της Μονής, που την αγόρασαν η οικογένεια Εμπειρίκου και την τοποθέτησαν εδώ. Να μπορούσες να την πάρεις και να την πας στο Μοναστήρι, το Μοναστήρι θα σωζότανε».
Τότε θυμήθηκα την υπόσχεση της Αγίας Μαρίνας, ότι θα είναι παντού και πάντοτε μαζί μου, και αμέσως πηγαίνω στον εφημέριο του ναού της Παναγίας τον π. Νικόλαο και με παρακλητικό τρόπο, του ζητώ, αν είναι δυνατόν να μου δώσει την εικόνα που ανήκε άλλοτε στο Μοναστήρι. Το πώς δεν με έδειρε είναι απορίας άξιον, και με το δίκαιό του ο π. Νικόλαος, αφού όπως μου εξήγησε η εικόνα της Αγίας ετοποθετήθη, πριν τόσα και τόσα χρόνια, από τους ιδιοκτήτες της στο Ναό της Παναγίας. Η ταπεινότης μου του απαντά «Πατέρα Νικόλαε η Αγία Μαρίνα σε με τον ελάχιστον είπε, ότι θα είναι κοντά μου, θα είναι πάντοτε παρούσα και θα με βοηθάει στο έργο της Μονής της. Να κατέβει από τον Ουρανό είναι αδύνατο, μήπως εννοούσε ότι θα είναι κοντά μου, με την Ιερά και θαυματόβρυτο αυτή εικόνα Της;». Δεν άντεξε και με έβγαλε έξω και δεν δέχτηκε καμιά άλλη συζήτηση. Μετά όμως από τρεις ημέρες δέχομαι ένα σημείωμα από τον πατέρα Νικόλαο, που μου έγραφε να κατέβω να τον συναντήσω στον Ναό της Παναγίας. Κατέβηκα λοιπόν στη Χώρα, και στο γραφείο του Ναού, με περίμεναν συγκεντρωμένοι, ο π. Νικόλαος και οι τέσσερις επίτροποι του Ναού, οι οποίοι μου υποδεικνύουν να υπογράψω ένα πρακτικό, το οποίο διαβάζοντάς το, έγραφε ότι μου παραχωρούν την Εικόνα της Αγίας Μαρίνης. Με ρίγη συγκινήσεως το υπέγραψα, λέγοντάς του: «τι ήτο αυτό που σας έκαμε να αλλάξετε την αρνητική σας στάση για την Εικόνα της Αγίας;», η απάντησή τους ήτο «μη μας ρωτάς». Μου ενεχείρησαν δε και έναν φάκελο με τρεις χιλιάδες, λέγοντάς μου, ότι αυτά είναι για τη μεταφορά της εικόνος στο Μοναστήρι. Δάκρυα χαράς και ευγνωμοσύνης τρέχουν εκείνη τη στιγμή από τα μάτια μου προς τη Αγία, βλέποντας την έντονη παρουσίαν της και την ταχύτατην βοήθειά της. Με αναμμένα κεράκια, με θυμιάματα και με συνοδεία πιστών, μεταφέραμε την εικόνα στη Μονή το έτος 1976.
Έκτοτε η Μονή απέκτησε την Κυρά της, απέκτησε Έφορο, απέκτησε Οικονόμο, απέκτησε Γερόντισσα….
Αρχιμανδρίτης Κυπριανός Χειμώνας
Συνοπτική ιστορία του μοναστηριού της Αγίας Μαρίνας Άνδρου.

*με διάταγμα του Όθωνα, διά του Βαυαρού Υπουργού Εσωτερικών Μάουερ, εδίδετο εντολή να κλείσουν 417 Μοναστήρια –μεταξύ των οποίων ήτο και η Μονή της Αγίας Μαρίνης Άνδρου το έτος 1833. Την εικόνα της Αγίας Μαρίνης την θαυματουργή, την αγόρασε σε δημοπρασία η ιστορική Οικογένεια Εμπειρίκου, και την διαφύλαττε στον κεντρικό Ναό της Χώρας, την Παναγία, επί 146 έτη.Μαρίνα_Marina of Antioch in Pisidia_св Марина Антиохийская_წმიდა დიდმოწამე მარინე_p18f067205169ur74109230n1bl63

Η Αγία Μαρίνα υπέγραψε στο βιβλίο ιατρών Αμερικανικού Νοσοκομείου ώς Marina from Andros! Πίστη και προσευχή!
https://iconandlight.wordpress.com/2018/07/16/%ce%b7-%ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%b1-%ce%bc%ce%b1%cf%81%ce%af%ce%bd%ce%b1-%cf%85%cf%80%ce%ad%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%88%ce%b5-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%af%ce%bf-%ce%b9%ce%b1%cf%84%cf%81/

Απολυτίκιον της Αγίας Μαρίνας
Ήχος δ’ Κατεπλάγη Ιωσήφ

Η αμνάς σου Ιησού, κράζει μεγάλη τη φωνή· Σε Νυμφίε μου ποθώ, και σε ζητούσα αθλώ, και συσταυρούμαι και συνθάπτομαι τω βαπτισμώ σου· και πάσχω διά σε, ως βασιλεύσω συν σοι, και θνήσκω υπέρ σού, ίνα και ζήσω εν σοι, αλλ’ ως θυσίαν άμωμον, προσδέχου την μετά πόθου τυθείσάν σοι· Αυτής πρεσβείαις, ως ελεήμων, σώσον τας ψυχάς ημών.

Έτερον Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.

Μνηστευθείσα τω Λόγω Μαρίνα ένδοξε, των επιγείων την σχέσιν πάσαν κατέλιπες, και ενήθλησας λαμπρώς ως καλλιπάρθενος• τον γαρ αόρατον εχθρόν κατεπάτησας στερρώς οφθέντα σοι Αθληφόρε. Και νυν πηγάζεις τω κόσμω των ιαμάτων τα δωρήματα.


These days it is hard to find truthfulness on earth… in order not to be disappointed in life we have to seek truth in heaven where it went leaving us here. St Grand Duchess Elizabeth of Russia

St. Tsar Martyr Nicholas II of Russia And His Family, his wife Tsarina Alexandra, and their five children Grand Duchesses Olga, Tatiana, Maria, Anastasia, and Grand Duke Tsarevich Alexei

Commemorated on July 17

Saints Grand Duchess Elizabeth, Nun-Martyr Barbara and the other New Martyrs of Alapayevsk

Commemorated on July 18

Kontakion II
Christ found thee a lily among thorns and chose thee to adorn His garden of Holy Orthodoxy, O venerable one: for he Who alone knoweth the hearts of men perceived from on high thy great love for thy neighbor, and bestowed upon thee a wealth of spiritual gifts, that we might come to understand the mystery of God’s great mercy, enabling us to take part with thee therein and to join chorus with thee in chanting unto Him: Alleluia!

Holy Martyr Grand Princess Elizaveta of Russia used to say, “These days it is hard to find truthfulness on earth engulfed by waves of sinfulness more and more; in order not to be disappointed in life we have to seek truth in heaven where it went leaving us here.

God granted her the ability of spiritual wisdom and prophecy. Father Mitrophan Serebrianskii told that, not long before the revolution, he had had a vivid and obviously prophetic dream, but he did not know how to interpret it. There were four scenes unfolding before him one after another and they were colored. The first: there is a beautiful church which all of a sudden large flames appear around it and engulf it in a huge fire. It was an imposing and frightful spectacle. The second: a picture of the Empress Alexandra Fyodorovna in a black frame; suddenly there are shoots growing out of the edges of the frame. The buds of the shoots open and white lilies came out of them growing bigger and finally covering the image of the empress. The third: Archangel Michael is holding a fiery sword in his hand. The fourth: Holy Seraphim of Sarov is on his knees with his hands lifted up in prayer.
The dream made Father Mitrophan anxious, and he told it to the Grand Duchess in the morning before the Liturgy started. Elizaveta Fyodorovna said that the dream was clear to her. The first scene meant that soon there would be a revolution in Russia, and that The Russian Church would be persecuted as punishment for our sins and disbelief, that the lack of faith would bring our country to the edge of the abyss. The second one meant that Elizaveta Fyodorovna’s sister and the entire Royal Family would die a death of martyrs. The third scene showed that even after all that, Russia would face great calamities. The fourth one meant that through the prayers of St. Seraphim, other saints of Russia and through the protection of the Holy Mother of God our people and country would be granted forgiveness.

Ελισάβετ Μεγάλη Δούκισσα της Ρωσίας_ Elizabeth Feodorovna Grand Duchess __11749e69fcd9876cIn April 1918, on the third day after Easter, (which was the day of veneration of the Iverskaya icon of the Mother of God), Elizaveta Fyodorovna was arrested…
One of the nuns of the monastery wrote in her memoirs: “…So she was taken away. The nuns were running behind the car for as long as they could. Some just fell on the road… She was taken to Ekaterinburg with some convoying person and sister Varvara. So they did not part… Then she sent letters to Father and each one of us. A hundred and five messages (There were 105 nuns at the monastery by the year 1918) were enclosed, each according to our individual character. There were quotations from the Gospel and the Holy Bible and her own words too. She knew all her nuns, all her children …”

Elizaveta Fyodorovna and the nuns accompanying her were taken to Perm by train. On her way to exile she wrote a letter to the nuns of her monastery. Below are quotes from it:

Bless the Lord and may the Holy Christ’s Resurrection console and strengthen you… May St. Sergei, prelate Dmitrii and St. Evphrosinia Polotzkaya preserve us all… I keep recalling the past day, all of your faces so dear to me. O, Lord, how much suffering there was on those faces, how my heart ached! You are dearer to me with every passing minute. How shall I leave you, how can I comfort and strengthen you? Remember, my dearest ones, what I had told you. Be always not only my children, but also good learners. Unite and be like one soul — everything for God’s sake. Repeat after John Chrysostom, “Thank God for everything!” Senior nuns, unite your sisters. Ask Patriarch Tikhon to take you under his protection. Accommodate him in my middle room. My cell should be converted into a confession room, the larger one — into a reception hall. For God’s sake, do not grow despondent. The Mother of God knows why Her Holy Son has sent us this trial on the day of Her veneration… Only do not despair and do not give up your good intentions, and then the Lord, Who separated us temporarily, will strengthen your spirit. Pray for me a sinner, so that I can return to you my dear children and improve myself for your sake, so that we could think of how to prepare ourselves for the eternal life.

Do you remember how I was afraid that you found perseverance for life relying too much on my support and I said, “You should turn to God more ardently. The Lord says, “My Son, give Me your heart and let your eyes follow My ways.” You can be sure that everything is given to God, if you give Him your heart, that is yourself.

Now we go through the same things with you and it is only with Him that we involuntarily find consolation in bearing our common cross of separation. The Lord deemed it was time for us to bear His cross. Let us try to be worthy of this joy. I thought that we would be too weak and small to carry a big cross. “The Lord giveth, and He taketh …” Everything happened according to His will. Let the Lord’s name be glorified forever.

What a wonderful example to follow we have when we think of St. Job who was so humble and patient in his sorrows. Then the Lord granted him joy for that. So many examples of such sorrows that the Holy Fathers had to undergo in their monastic life, but afterwards there was joy. Prepare yourselves for the joy of reunion. Let us be patient and humble. Let us not complain, but thank God for everything.

Ever praying for you and loving you, your mother in Christ.
Matushka.

An excerpt from the book “Holy Martyr of Russia, Grand Princess Elizaveta Fyodorovna” written by Liubov Miller in Australia. Translated from Russian by Irina Nabatova-Barrett
https://www.fatheralexander.org/booklets/english/princess_elizabeth.htm

***

The intercessory prayers of the New Martyrs.

This vision was seen by the sailor Silaev of the cruiser “Almaz.” It is related in Archimandrite Panteleimon’s book, The Life, Podvigs, Miracles and Prophesies of Our Holy Righteous Father John, the Wonderworker of Kronstadt.

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_0bfd5544ee17f91225“On the night after receiving Holy Communion, I had a terrifying dream. I was walking out into a huge clearing, which had neither end nor boundary; from above, a light brighter than the sun poured down, which I was unable to look upon. But this light did not reach the earth and was as if enshrouded in something that was neither mist nor smoke. Suddenly singing rang out in the heavens, so harmonious, so full of compunction: ‘Holy God, Holy Mighty, Holy Immortal, have mercy on us!’ It was repeated several times, and now the whole clearing was filled with people dressed in some kind of special garb. In front of everyone was our Tsar-Martyr in royal purple and a crown, holding a cup filled to the brim with blood. Beside him on the right was a handsome youth — the Tsarevich — in a dress uniform, also with a cup of blood in his hands. Behind them, on their knees, was the whole martyred Royal Family in white garments, and each of them held a cup of blood in their hands. In front of the Emperor and the Heir, on his knees, with his hands lifted up to the heavenly light and praying fervently, was Fr. John of Kronstadt. He was appealing to the Lord God as to a living Being — as if he saw Him — for Russia, which was wallowing in uncleanness. This prayer threw me into a sweat, ‘O All-holy Master, look upon this innocent blood, hear the groaning of Thy faithful children, who have not lost Thy talent; and by Thy great mercy distribute it now to Thy fallen chosen nation! Do not deprive them of Thy sacred chosenness; raise up in them the knowledge of salvation, stolen from them by the wise of this age because of their simplicity. May they be lifted up from the depth of their fall and soar on spiritual wings to heaven, and glorify Thy most holy Name in all the inhabited earth. The faithful martyrs implore Thee, offering their blood as a sacrifice to Thee. Receive it for the cleansing of the voluntary and involuntary transgressions of Thy people; forgive and have mercy on them.’

After this the Tsar lifted up his cup of blood and said, ‘O Master, King of kings and Lord of lords! Receive my blood and that of my family for the purification of all the voluntary and involuntary sins of my people, entrusted to me by Thee, and lead them up from the depth of their present fall. Thy justice is for all, but boundless is the mercy of Thy compassion. Forgive and graciously have mercy on all, and save Russia.’

Behind him, holding up his cup, the pure young Tsarevich with his child’s voice began to speak, ‘O God, look down upon Thy people who are perishing and extend to them the hand of deliverance. O All-merciful God, accept also my pure blood for the salvation of blameless children, who are being corrupted and destroyed, and accept my tears for them.’ And the boy began to sob, spilling his blood from the cup onto the earth. Suddenly the entire multitude of people, dropping to their knees and raising their cups heavenward, with one voice began to pray, ‘O God, righteous Judge, but good, merciful Father; receive our blood as an ablution for all the defilement that is being committed in our land, both rationally and irrationally, for how can a rational man do that which is irrational! And by the prayers of Thy saints who have shone forth in our land by Thy mercy, restore to Thy chosen people, who have fallen into the nets of Satan, the knowledge of salvation, that they might tear these destructive nets to pieces. Do not turn away from them to the end, and do not deprive them of Thy great chosenness; and may they rise from the depth of their fall and glorify Thy magnificent Name throughout all the inhabited earth and faithfully serve Thee unto the end of the ages.’

And again in the heavens, more touchingly than before, there resounded the hymn, ‘Holy God.’ I felt chills going up and down my spine, but I could not wake up. And finally I heard, sweeping across the heavens, the solemn hymn, ‘Gloriously hath He been glorified,’ continuously rolling from one end of heaven to the other. The clearing emptied in an instant, and it was as if it had become a completely different place. I saw a multitude of churches, and such a beautiful ringing of bells spread forth that my soul was filled with joy. Fr. John of Kronstadt came up to me and said, ‘God’s sun has risen over Russia once again. See how it dances and rejoices! Now there is a great Pascha in Russia; Christ has risen there. Now all the Powers of heaven rejoice, and you, after your repentance, have labored from the ninth hour and will receive your reward from God.’ “
https://www.fatheralexander.org/booklets/english/nicholas_ii_e.htm

Glory… Both Now…

O Mother of God, unwedded and most pure, who without seed gavest birth to the Master of all, do thou together with the Holy Elizabeth and Barbara beseech Him to deliver me from all perplexity, and to give my soul sweetness and light, and purification from offenses; for thou alone art a quick defender.

ODE 5

Holy Saints Elizabeth and Barbara, Pray to God for us!

When thou camest to the Russian land, O Elizabeth, thy comely soul was inflamed with love for her peoples; from thy noble heart didst thou pour forth abundant charity for all. Do thou take us also into thy heart, O righteous mother.

Holy Saints Elizabeth and Barbara, Pray to God for us!

When thy earthly eyes beheld the beauty of the Holy Orthodox Faith, O Elizabeth, thy spiritual eyes were opened to the beauty of Him Whom thou desired. Of thine own free will didst thou embrace Christ, who was thy heart’s true love.

Kontakion.
Tone 3.

In the midst of worldliness, thy mournful heart dwelt in heaven; in barbaric godlessness, thy valiant soul was not troubled. Thou didst long to meet thy Bridegroom as a confessor, and He found thee worthy of thy martyric purpose. O Elizabeth, with Barbara thy brave companion, pray to thy Bridegroom for us.

Ikos

Grant my soul, humiliated by many temptations and beset by grievous infirmities, thy healing power, O righteous Elizabeth and Barbara; stretch forth thy hands through prayer, O thou who didst stretch forth thy hands to the sick. Thou didst not disdain any upon earth that beseeched thine assistance; do not disdain me in my unworthiness, but speedily grant me healing

ODE 9
Hiermos On Mount Sinai Moses saw thee in the bush unconsumed…

O most Holy Martyrs and brides of Christ, Elizabeth and Barbara, accept this our unworthy supplication. Pray for the peace of the world, and for all pious and Orthodox Christians. Beseech thy heavenly Bridegroom that our souls may be saved.

Kontakion VIII
Having beheld a sight strange to all-the fall of an empire once dedicated to God, the desecration of all that is holy, and the public ridicule of the martyred Emperor Nicholas,-thou didst shed endless streams of tears for all the tribulations which had befallen thine adopted homeland. Yet trusting in God, and believing this to be His holy will, thou didst never cease to cry out to Him: Alleluia! (Akathist hymn to the Holy Martyred Nun Elizabeth & the other New Martyrs of Alapayevsk)

Holy Royal Martyr
Grand Duchess Elizabeth,
Pray Unto God For Us!

Holy New Martyr Barbara
And All New Martyrs Of Russia,
Pray Unto God For Us!


Άγιος Τσάρος Νικόλαος Β’ της Ρωσίας, Νοιώθουμε ότι πλησιάζει μια θύελλα, αλλά… Ό,τι και αν συμβή θα είναι με το θέλημα του Θεού. Όλες μας οι ελπίδες είναι σ’Αυτόν.

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_святого страстотерпца Николай II_Coronation of Tsar St. Nicholas II Romanov (Holy Communion)Άγιος Τσάρος Νικόλαος Β’ Ρομανώφ της Ρωσίας και η οικογένεια του, η τσαρίνα Αλεξάνδρα, οι κόρες τους πριγκίπισσες Όλγα, Τατιάνα, Μαρία και Αναστασία και ο τσάρεβιτς Αλέξιος

Εορτάζουν στις 17 Ιουλίου

Η αγία Ελισάβετ Μεγάλη Δούκισσα της Ρωσίας και η Οσιομάρτυς Βαρβάρα

Εορτάζουν στις 18 Ιουλίου

«Για να ανεβούμε στην μεγάλη ουράνια κλίμακα της αγάπης, πρέπει να γίνουμε πέτρες, σκαλοπατια που θα ανεβαίνουν οι άλλοι».
Αγία Βασιλομάρτυς τσαρίνα Αλεξάνδρα

Ιδιαίτερες αρετές του Νικολάου, από την πρώτη εφηβική του ηλικία, υπήρξαν η ευγένεια, η προσήνεια και η στοργικότητα. Πάντοτε έκανε σε όλους εντύπωση το χαρακτηριστικό του τρυφερό, ντροπαλό και κάπως θλιμμένο χαμόγελο. Προσπαθούσε να βλέπει μόνο την αγαθή πλευρά των ανθρώπων και ήταν έτοιμος να δείξη αγάπη σε όλους.

Η ίδια η ιστορία το απέδειξε, η πορεία του Νικολάου ήταν κατά τον τύπο του Χριστού. Ο Νικόλαος βάσταξε το βάρος της ευθύνης των παράλογων διαθέσεων και ενεργειών του λαού του, και τελικά η διακυβέρνησή του σφραγίστηκε με την θυσία του, η οποία ήλθε ως αποτέλεσμα της γενικής αυτής διαφθοράς.

Όπως ο ίδιος είχε πει, δεν εκτιμούσε καθόλου την τακτική του Μεγάλου Πέτρου, ο οποίος ενσάρκωνε τον δεσποτισμό και την τυραννία σε απόλυτο βαθμό. Προτιμούσε να μην επιβάλλη αλλά να εμπνέη στους υπηκόους του το αγαθό παράδειγμα, θυσιαζόμενος ο ίδιος για την ευημερία του λαού του, παρά να θυσιάζη άλλους. Η πολύ χαρακτηριστική μέθοδος διακυβέρνησης του ήταν απόλυτα προσωπική του επιλογή κι όχι ένδειξη αδυναμίας.
Η Αλεξάνδρα ανέφερε κάποτε στην στενή της φίλη Λίλι Ντεν με παράπονο: «Τον κατηγορούν ότι είναι αδύνατος. Είναι ο πιο ισχυρός, όχι ο πιο αδύνατος! …Οι άνθρωποι ξεχνούν ότι ο μεγαλύτερος κατακτητής είναι αυτός που κατακτά τον εαυτό του… Αναρωτιέμαι γιατί δεν τον κατηγορούν ότι είναι υπερβολικά καλός; Αυτό τουλάχιστον θα ήταν αλήθεια!»

Η ευσπλαχνία και η υποχωρητικότητα ήταν επίσης κάποια από τα πολύτιμα κοσμήματα της αγαθής ψυχής του Νικολάου… Εγκληματίες και επαναστάτες έτυχαν επανειλημμένα χάριτος από τον αυτοκράτορα…

Tο βλέμμα του Αγίου Τσάρου Νικόλαου, είχε μιά καταπληκτική ειλικρίνεια και τα μάτια του έλαμπαν από άδολη καλωσύνη. Από τη φύση του, του ήταν εντελώς αδύνατο να κάνει κακό σε κανέναν. Όλη τη διάρκεια της Βασιλείας του δεν υπέγραψε ούτε μιά θανατική καταδίκη, ούτε ποτέ αρνήθηκε να δεχθεί κάποια αίτηση χάριτος, που έφθανε στα χέρια του και μεριμνούσε πάντα ώστε να μην καθυστερήσει η απονομή χάριτος.

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_9-sf-mc-tarul-nicolae-1918-1Η Λίλι Ντεν, ένα από τα στενότερα πρόσωπα της αυτοκρατορικής οικογένειας…. Έγραφε: «Ο Νικόλαος Β’ έμοιαζε σαν να έβλεπε το τραγικό μέλλον, αλλά έμοιαζε επίσης και σαν να έβλεπε τον Παράδεισο, ο οποίος εκτείνεται πέρα από αυτήν την γη. Ήταν ο αγαθός άνθρωπος του Θεού. Δεν μπορώ να εκφράσω μεγαλύτερο εγκώμιο, να του αποδώσω καταλληλότερο φόρο τιμής».

Η υποταγή στο θέλημα του Θεού συνιστούσε το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό γνώρισμα της προσωπικότητας του Νικολάου. Η εμπιστοσύνη του στην Θεία Πρόνοια, η οποία διοικεί τα πάντα με θεϊκή σοφία, του προσέδιδε την υπερφυσική εκείνη ειρήνη με την οποία αντιμετώπισε όλα τα απίστευτα τραγικά γεγονότα της ζωής του. Η ειρήνη αυτή δεν τον εγκατέλειψε ποτέ.

Όταν βρισκόταν στο κέντρο της φοβερής θύελλας στην αρχή της Ρωσικής επανάστασης, λέει στον υπουργό Εξωτερικών Αλέξανδρο Ιζβόλσκυ:‘«Αν με βλέπετε τόσο ήρεμο, είναι διότι έχω την σταθερή, την απόλυτη πεποίθηση ότι τα πεπρωμένα της Ρωσσίας, εμένα του ιδίου και της οικογένειάς μου βρίσκονται στα χέρια του Παντοδύναμου Θεού, ο Οποίος με τοποθέτησε στην θέση που βρίσκομαι. Ό,τι και αν συμβεί, θα υποκλιθώ στο θέλημά Του, έχοντας την συνείδηση ότι ποτέ δεν είχα τίποτα άλλο στην σκέψη μου εκτός από το να υπηρετήσω την χώρα, την οποία (ο Ίδιος) μου εμπιστεύθηκε».

Αυτό ήταν το μεγαλύτερο μυστικό του Νικολάου και ολόκληρης της οικογένειας του: η σχέση τους με τον Θεό. Αυτήν την κύρια διάσταση της ζωής τους λίγοι την αναλήφθηκαν και ακόμη μέχρι σήμερα ελάχιστοι την γνωρίζουν. Περισσότεροι όμως είναι εκείνοι που έστω και αν γνωρίζουν γι’ αυτήν δεν είναι ικανοί να κατανοήσουν το βάθος της. Αυτό συμβαίνει με όλους τους πνευματικούς ανθρώπους. Η ζωή τους συνιστά μυστήριο κεκρυμμένο από τους οφθαλμούς των πολλών.
….Αυτήν τους την πίστη και πρακτική ο Νικόλαος και η Αλεξάνδρα φρόντισαν να την μεταδώσουν και στα παιδιά τους από την πρώϊμή τους ηλικία….

Κατά την διάρκεια της βασιλείας του Νικολάου, οι ναοί αυξήθηκαν και τα μοναστήρια και πλήθος παλαιών ναών ανακαινίσθηκαν….

Υπήρξε ο Τσάρος ο οποίος προώθησε και ενέκρινε τις περισσότερες αγιοκατατάξεις στην ιστορία της Ρωσσίας. Πολλές φορές, δυστυχώς, ο Νικόλαος έβρισκε δυσκολία εκ μέρους της Συνόδου της Ρωσικής Εκκλησίας στο σημείο αυτό. Σε κάποιες δηλαδή περιπτώσεις, παρά την γενική λαϊκή αναγνώριση της αγιότητας κάποιας οσίας μορφής, η Σύνοδος αντιδρούσε στην επίσημη πράξη αγιοκατάταξης του εν λόγω αγίου. Την αγιοκατάταξη του οσίου Σεραφείμ του Σαρόφ ο Νικόλαος αγωνίστηκε να προωθήσει, συναντώντας μεγάλη δυσκολία, ενός από τους πιο αγαπημένους αγίους του λαού της Ρωσίας. Ο Νικόλαος διατηρούσε στο γραφείο του ένα πορτραίτο του οσίου και πολύ πριν από το γεγονός της αγιοκατάταξης εξέφραζε την βεβαιότητά του για την αγιότητά του. Ο ίδιος ο όσιος Σεραφείμ είχε πει προφητικά στον Νικόλαο Μοτοβιλοφ: «Ο τσάρος θα μας επισκεφθεί με όλη την οικογένεια του. Τι χαρά θα γένη τότε! Θα εορτασθή το Πάσχα μέσα στο καλοκαίρι!» και «Τον Τσάρο που θα με δοξάση, θα τον δοξάσω».  Μιλώντας για τον τσάρο αυτόν, ο όσιος έλεγε: «Θα είναι χριστιανός μέχρι τα βάθη του».

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_0_a921_e8b3a169_L(2)_thumb[4]Ο άγιος Σεραφείμ, λίγο πριν την κοίμησή του το 1833, είχε γράψει μια επιστολή, τη σφράγισε με μαλακό ψωμί και πάνω στον φάκελο έγραφε: «Για τον τσάρο Νικόλαο». Την έδωσε σφραγισμένη στον Νικολάϊ Μοτοβίλωφ λέγοντάς του: – «Δεν θα ζούμε εμείς, αλλά η γυναίκα σου θα ζη όταν στο Ντιβέγιεβο θα έρθει όλη η βασιλική οικογένεια και ο τσάρος. Δώσε της την επιστολή να του την δώσει.» Κι αυτός αργότερα την έδωσε στην Έλενα Μοτοβίλωφ, στην ευσεβή σύζυγο του. Κρατούσε την επιστολή αυτή για εβδομήντα χρόνια και όταν έγινε η ανακήρυξη («δόξα») της αγιότητος του Οσίου στις 19 Ιουλίου το 1903 κι ο Τσάρος ήλθε στο Ντιβεγιεβο, του την παρέδωσε μετά την πανηγυρική δοξολογία.

Αφού άκουσε την διήγηση της Γιελένας, ο Νικόλαος πήρε την επιστολή και την τοποθέτησε με ευλάβεια στην τσέπη του στήθους του, λέγοντας ότι θα την διάβαζε αργότερα. Ευρισκόμενος στην ηγουμενική κατοικία, η οποία του παραχωρήθηκε για την διαμονή του, ο Νικόλαος διάβασε το γράμμα. Άρχισε τότε να κλαίει πικρά. Οι συνοδοί του, κατανοώντας ότι το περιεχόμενο της επιστολής ήταν προφανώς ιδιαίτερα δυσάρεστο, προσπάθησαν να τον παρηγορήσουν λέγοντάς του ότι ακόμη και οι μεγάλοι άγιοι είναι δυνατό να κάνουν κάποτε λάθη. Ο τσάρος όμως συνέχισε να θρηνεί απαρηγόρητα. Το περιεχόμενο της επιστολής παραμένει μέχρι σήμερα άγνωστο. Εύκολα όμως μπορεί κανείς να υποθέσει ότι ο άγιος προετοίμασε τον Νικόλαο για τα επερχόμενα δεινά της Ρωσσίας.

***

Το 1905, μετά τα γεγονότα στην Αγία Πετρούπολη ο Τσάρος Νικόλαος Β’ επισκέφτηκε τον στάρετς Βαρνάβα της Γεθσημανή. Ο Άγιος Βαρνάβας τον ευλόγησε και όπως ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ του είπε πως θα πρέπει να σηκώσει με υπομονή τον σταυρό του Μαρτυρίου, όταν θα του το ζητήσει ο Κύριος.

Και ο Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης έλεγε προφητικά το ίδιο έτος, το 1905: «Έχουμε έναν ενάρετο και ευλαβή Τσάρο. Ο Θεὸς έστειλε σε αυτὸν έναν βαρὺ σταυρὸ δοκιμασιών, γιατί είναι το εκλεκτὸ και αγαπημένο παιδί Του. Εάν δεν υπάρξει Μετάνοια στον Ρωσσικό Λαό, ο Θεός θα απομακρύνει τον ευλαβή Τσάρο Του και θα στείλη μαστίγιο στο χέρι ανήθικων, σκληρών, αυτόκλητων Κυβερνητών, οι οποίοι θα πνίξουν όλη την γη στο αίμα και στα δάκρυα.»

Η διάδοση συκοφαντιών, η προπαγάνδα, οι μηχανορραφίες κατά του θρόνου… δεν είχαν κανένα φραγμό… Οι εχθροί του αυτοκράτορα παραμόνευαν διαρκώς και κτυπούσαν αμείλικτα σε κάθε ευκαιρία…
Ο εχθρός της εκκλησίας και του ανθρωπίνου γένους, ο διάβολος, είχε καταστρώσει το σχέδιο του. Και όπως στην περίπτωση του Ιώβ, έτσι και τώρα έλαβε την άδεια από τον Θεό να δοκιμάση την πίστη των εκλεκτών του…

Ο Νικόλαος έγραφε στο ημερολόγιο του: «….Παντού γύρω μου βλέπω προδοσία, δειλία και δόλο».

***

Ο άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς έγραψε για τον Τσάρο: «Ήταν μία ζώσα ενσάρκωσις της πίστεως στην Θεία Πρόνοια, η οποία διευθύνει την τύχη των Εθνών και των λαών…  . Για τον λόγο αυτό (ο Τσάρος) ήταν αφόρητος στους εχθρούς της Πίστεως, ως και για όσους προσπαθούν να θέσουν την ανθρώπινη λογική και τις ανθρώπινες ικανότητες υπεράνω όλων.
Ο Τσάρος Νικόλαος Βʹ ήταν ένας δούλος του Θεού στην εσωτερική νοοτροπία (διάθεσι), στην πεποίθησί του, στις πράξεις του. Και έτσι ήταν ενώπιον των οφθαλμών ολοκλήρου του Ορθοδόξου Λαού. Η μάχη εναντίον του συνδέεται στενά με την μάχη εναντίον του Θεού και της Πίστεως…  Τα πάντα εξεγέρθηκαν εναντίον του κατεξοχήν πράου, αγνού και άκρως στοργικού τσάρου, σε τέτοιο βαθμό, ώστε εκείνη την τρομερή ώρα του αγώνα εναντίον του παρέμεινε μόνος. Αισχρές συκοφαντίες διαδόθηκαν προκαταβολικά εναντίον του τσάρου και της οικογένειάς του, ώστε ο λαός να επιδείξει αναίδεια στο πρόσωπό του. […] Ο τσάρος έμεινε εντελώς μόνος, περιβαλλόμενος από προδοσία, χυδαιότητα και δειλία. […] Κατά τις ημέρες του Μαρτίου, το Πσκοφ έγινε η Γεθσημανή του τσάρου και το Εκατερίνμπουργκ ο Γολγοθάς του. Ο τσάρος Νικόλαος πέθανε ως μάρτυρας, με ακλόνητη πίστη και υπομονή, έχοντας πιει το ποτήριον του πόνου μέχρι το κατακάθι» (από το: Ο Άνθρωπος του Θεού – Άγιος Ιωάννη Μαξίμοβιτς, εκδ. Μυριόβιβλος, Αθήνα 2008, σελ. 233-234).

Η γαλήνια και ειρηνική συμπεριφορά του αυτοκράτορα καθ’ όλη την διάρκεια της φυλάκισης του αποτέλεσε φωτεινό παράδειγμα για το περιβάλλον του. Την περίοδο αυτήν, ο Νικόλαος άρχισε να διαβάζη ξανά ολόκληρη την Αγία Γραφή από την αρχή.
Οι συκοφαντίες αποτέλεσαν εξ αρχής το πιο λαμπρό στεφάνι στην κορυφή τους, όπως πολύ σύντομα θα αποκάλυπτε ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ σε κάποιο θαυμαστό όραμα.

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_1263815614_image015…Κατά τον μήνα Μάϊο, ένας ενάρετος γέροντας της μονής του Σάρωφ βρισκόταν σε μεγάλη θλίψη για τις δοκιμασίες που εφίστατο η βασιλική οικογένεια. Καθώς βρισκόταν στην κατάσταση αυτήν, και ενώ προσευχόταν με δάκρυα, αποκοιμήθηκε και είδε το εξής θαυμαστό όραμα:

Βρέθηκε στην κωμόπολη του Τσέρσκογιε Σέλο και κοιτάζοντας προς τα ανάκτορα του Αλεξάνδρου, την κατοικία δηλαδή της βασιλικής οικογενείας, είδε ότι από πάνω του ανυψωνόταν ένας φωτεινός στύλος, ο οποίος έφθανε μέχρι τους ουρανούς! Ο γέροντας προχώρησε τότε μέσα στο παλάτι. Μέσα εκεί, είδε τον τσάρο να κάθεται στο γραφείο του και να είναι απασχολημένος γράφοντας. Κοντά του, σε ένα άλλο μικρότερο τραπέζι, καθόταν ο τσάρεβιτς Αλέξιος διαβάζοντας κάποιο βιβλίο. Μαζί τους ήταν και η υπόλοιπη οικογένεια, η αυτοκράτειρα με τα κορίτσια, οι οποίες ήταν καθισμένες και κεντούσαν. Ανάμεσα στα μέλη της οικογενείας, ακτινοβολώντας θείο φως, στεκόταν ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ, ο οποίος τους έδινε πνευματικές οδηγίες και τους παρηγορούσε. Όταν ο όσιος Σεραφείμ είδε τον γέροντα, τον πλησίασε και του είπε :

«Μην είσαι τόσο θλιμμένος, πάτερ μου, μην αθυμείς. Ο Θεός δεν πρόκειται να εγκαταλείψη τα εκλεκτά και αγαπημένα του παιδιά. Έχει την δύναμη να τους αρπάξη από τα χέρια των κακών ανθρώπων, αλλά επιθυμεί να δώση σ’ αυτούς ουράνια κι όχι επίγεια μακαριότητα. Το να στείλη λεγεώνες αγγέλων και να διασκορπίση τους εχθρούς τους είναι πολύ πιο εύκολο για τον Θεό από ο,τι είναι για μας το να πούμε ένα μόνο λόγο. Ωστόσο, ο Θεός απλά αφήνει την θολωμένη λογική των εχθρών τους να τους καταστρέψη από μόνη της. Ο Κύριος με απέστειλε για λίγο, ώστε να παρηγορήσω, να ενδυναμώσω και να προστατέψω τους βασιλομάρτυρες, διότι «το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σαρξ ασθενής » και γι’ αυτό χρειάζονται την ουράνια βοήθεια μας στις δύσκολες αυτές ώρες της δοκιμασίας. Κοίταξε το ακτινοβόλο φως που εκπέμπεται από τα πρόσωπα των βασιλομαρτύρων. Αυτό είναι σημείο ότι βρίσκονται υπό την ειδική προστασία του Θεού, διότι είναι δίκαιοι. Όπως ακριβώς από καταβολής κόσμου οι δίκαιοι εξευτελισθήκαν, αδικήθηκαν και συκοφαντήθηκαν από ανόμους ανθρώπους –ακολούθους του πρώτου ψεύστη και απατεώνος, του διαβόλου- έτσι και αυτοί οι δίκαιοι βασιλομάρτυρες έχουν εξευτελισθή, ταπεινωθή, συκοφαντηθή και αδικηθή από κακούς ανθρώπους, υποκινούμενους από τον αρχέκακον διάβολο… Κοίταξε (τώρα) το πρόσωπο της αυτοκράτειρας και θα δης ότι το φως που εκπέμπεται από το πρόσωπο της είναι πιο λαμπερό από τους άλλους. Αυτό είναι σημείο ότι υπέστη εκ μέρους του διαβόλου περισσότερες συκοφαντίες και ψευδείς κατηγορίες από όλους τους άλλους. »     

***

Ο άγιος Νεκτάριος της Όπτινα (1853-1928) προφήτευσε το 1917, πριν την Οκτωβριανή Επανάσταση, σε ένα από τα πνευματικά του τέκνα, τον π. Βασίλειο Σούστιν:
«Χαλεποί καιροί έρχονται σύντομα. Στον κόσμο ο αριθμός έξι έχει περάσει και ο αριθμός επτά πλησιάζει… Εγγίζει η ώρα της σιωπής. Να είστε σιωπηλοί, υπομονετικοί», είπε ο γέροντας και άρχισαν να τρέχουν δάκρυα από τα μάτια του. «Τώρα ο τσάρος δεν είναι κύριος του εαυτού του. Πόσους εξευτελισμούς υπομένει. Το έτος 1918 θα είναι ακόμη χειρότερο. Ο τσάρος και ολόκληρη η οικογένειά του θα βασανισθούν και θα δολοφονηθούν. Μια ευσεβής ψυχή είδε ένα αποκαλυπτικό όνειρο: Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός καθόταν σ’ ένα θρόνο και γύρω του ήταν οι δώδεκα Απόστολοι. Εν τω μεταξύ φρικτά βάσανα και θρήνοι ακούγονταν από την γη. Ο απόστολος Πέτρος ρώτησε τότε τον Χριστό: ‘Ω, Κύριε, πότε θα παύσουν αυτά τα βάσανα;’. Και ο Κύριος του απάντησε: “Θα τους αφήσω μέχρι το 1922, αλλά αν δεν μετανοήσουν και δεν συνέλθουν, θα καταστραφούν”. Αίφνης ο Τσάρος μας παρουσιάστηκε μπροστά στον θρόνο του Χριστού με στεφάνι μεγαλομάρτυρος!… Μάλιστα! Αυτός ο Τσάρος θα γίνει μεγαλομάρτυρας.
Αν δεν μετανοήσουμε και δεν επιστρέψουμε στον Θεό, τότε όχι μόνο η Ρωσία, μα ολόκληρη η Ευρώπη θα καταρρεύσει. Η ώρα της προσευχής έχει έρθει».

***

Στην αρχή τους κρατούν αιχμαλώτους στο παλάτι… Από εδώ και πέρα, αρχίζει ο Γολγοθάς της Αγίας Τσαρικής Οικογένειας. Οι επαναστάτες την μετέφεραν στο παλάτι Αλεξάντρ, στο Τσάρσκοϊε Σέλο, στα προάστια της Αγίας Πετρούπολης, όπου παρέμειναν μέχρι και τον Αύγουστο του 1917. Οι εφημερίδες, πιο ασύστολα από ποτέ, δημοσίευαν ό,τι πιο αισχρό και προκλητικό μπορούσε να γεννήση η αρρωστημένη φαντασία τους. Ο Νικόλαος παρουσιαζόταν σε σκίτσα να χειροκροτή ενθουσιασμένος στο θέαμα του απαγχονισμού επαναστατών και η Αλεξάνδρα παρουσιαζόταν να λούζεται σε μπανιέρα γεμάτη από το αίμα των θυμάτων αυτών.

Μετά τους εξόρισαν στην πόλη Τομπόλσκ της Δυτικής Σιβηρίας από τις 19 Αυγούστου του 1917 μέχρι της ανοίξεως του 1918, φυλακισμένοι σε ένα σπίτι της πόλεως με πολλές στερήσεις. Εκεί, όταν ο έκπτωτος, πλέον, Νικόλαος ρώτησε έναν επαναστάτη τι γίνεται στη Ρωσία, εκείνος απάντησε: “Χύνονται ποτάμια αίματος”. 

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_tsar_family-06Λίγο χρόνο πριν από την αναχώρησή τους προς τον άγνωστο προορισμό, η Αλεξάνδρα έγραφε στην Λίλι Ντεν: «Είναι απαραίτητο να κοιτάμε όλα τα πράγματα πιο ήρεμα. Τι μπορεί να συμβη; Εφ’ όσον ο Θεός μας έστειλε τέτοιες δοκιμασίες, προφανώς γνωρίζει ότι είμαστε επαρκώς έτοιμοι γι’ αυτές. Είναι σαν κάποιου είδους εξετάσεις και είναι απαραίτητο να αποδείξουμε ότι δεν αποτύχαμε. Μπορεί κανείς να βρη μέσα σε όλα κάτι καλό και χρήσιμο. Μέσα από όποιες ταλαιπωρίες και αν περάσουμε, ας είναι. Ο Θεός θα μας δώση δύναμη και υπομονή και δεν θα μας εγκαταλείψη. Είναι Ελεήμων. Το μόνο που απαιτείται είναι να υποκλινόμαστε στο θέλημά Του χωρίς γογγυσμό και να αναμένουμε το εκεί, την αντίπερα όχθη. Για όλους όσοι Τον αγαπούν ετοιμάζει απερίγραπτη χαρά.
…Για κάθε μέρα που περνά ήσυχα, ευχαριστώ τον Θεό».

Η ξαφνική στροφή που πήρε η ζωή της βασιλικής οικογένειας έδωσε στο κάθε μέλος της μια ισχυρή ώθηση προς την ζωή του Πνεύματος. Απομονωμένοι και αποκομμένοι από τον κόσμο και τις ευθύνες, βρήκαν τον πολύτιμο χρόνο να δώσουν στις ψυχές τους άφθονα την πνευματική τροφή που πάντοτε ζητούσαν. Η πραγματικότητα αυτή αποκαλυπτεται με έναν απόλυτα ισχυρό τρόπο ιδιαίτερα στο πρόσωπο της Αλεξάνδρας. Οι επιστολές της κατά την περίοδο της εξορίας στο Τομπόλσκ αποτελούν έναν νοερό καθρέφτη στον οποίο αντικατοπτρίζεται η εσωτερική αυτή αύξηση της πνευματικότητας και η μεταμόρφωση της αυτοκράτειρας. Η πνευματική σοφία που απέκτησε βαδίζοντας στην οδό του μαρτυρίου είναι εκπληκτική:

«Σύντομα έρχεται η άνοιξη να χαροποιήση την καρδιά μας. Πρώτα η οδός του Σταυρού και έπειτα η χαρά και η ευτυχία. Σύντομα θα κλείση ένας χρόνος από τότε που χωρισθήκαμε, αλλά τι είναι ο χρόνος; Η ζωή εδώ είναι ένα τίποτα – η αιωνιότητα είναι τα πάντα και αυτό που κάνουμε είναι να ετοιμάζουμε τις ψυχές μας για την βασιλεία των Ουρανών. Έτσι τελικά τίποτα δεν είναι φοβερό. Και αν ακόμη πάρουν τα πάντα από μας, δεν μπορούν να πάρουν την ψυχή μας… Όλες τις δοκιμασίες, τις οποίες Αυτός [ο Κύριος] στέλνει, επιτρέπει — όλα είναι προς το καλύτερον· παντού βλέπεις το χέρι Του. Οι άνθρωποι σου κάνουν κάτι κακό. Εσύ να το δέχεσαι χωρίς γογγυσμό, και Αυτός θα στείλη τον φύλακα Άγγελο, τον Παράκλητον Αυτού. Ποτέ δεν είμεθα μόνοι μας· Αυτός — ο πανταχού Παρών, ο Παντογνώστης — είναι η αυτο-Αγάπη. Πως να μην Τον πιστεύσωμε; Ο ήλιος λάμπει. Αν και ο κόσμος αμαρτάνη και εμείς αμαρτάνομε, σκότος και πονηρία βασιλεύουν, αλλά ο Ήλιος της Δικαιοσύνης θα λάμψη· μόνο να ανοίξωμε τα μάτια μας, την πόρτα της ψυχής να κρατήσωμε ανοικτή, ώστε να δεχώμεθα τις ακτίνες του Ηλίου αυτού μέσα μας. Μόνον, κάνε υπομονή ακόμη, παιδάκι μου, και η οδύνη αυτή θα περάση· εμείς θα λησμονήσωμε τα βάσανα· θα μείνη μόνον ευγνωμοσύνη για όλα. Μεγάλη σχολή. Κύριε, βοήθησε αυτούς, που δεν μπορούν να έχουν αγάπη για τον Θεό στις πικραμένες καρδιές τους, οι οποίοι βλέπουν όλο κακό και δεν προσπαθούν να καταλάβουν, ότι όλο αυτό θα περάση· δεν μπορεί να γίνη αλλοιώς· ο Σωτήρ ήλθε και μας έδειξε το παράδειγμα. Ο ακολουθών την οδόν Αυτού, ακολουθεί την αγάπη και τα παθήματα, κατανοεί όλη την μεγαλωσύνη της Ουράνιας Βασιλείας. Δεν δύναμαι να γράψω· δεν κατορθώνω να εκφράζω με λόγια αυτό, το οποίο γεμίζει την ψυχή μου… Ζούμε εδώ στην γη, αλλά ήδη είμαστε στα μισά του δρόμου για τον άλλο κόσμο. Βλέπουμε με άλλα μάτια… . Έχω παραδώσει τα πάντα στην προστασία του ΘεούΌσο πιο πολύ υποφέρουμε εδώ, τόσο πιο όμορφα θα είναι στην αντίπερα όχθη, όπου τόσα αγαπημένα πρόσωπα μας περιμένουν… Πως μπορεί να ζητά κανείς κάτι περισσότερο; Προσφέρουμε στον Θεό ευχαριστία για την κάθε μέρα…».

Με την οκτωβριανή επανάσταση, τον Οκτώβριο του 1917, ολόκληρη η Ρωσία μαστίζεται από τον εμφύλιο πόλεμο, από μίση, προδοσίες, βία, φρικτά εγκλήματα και πρωτάκουστες ιεροσυλίες. Το νέο καθεστώς εγκαθίδρυσε μια πρωτοφανή τυραννία, ένα κράτος τρόμου και αίματος, το οποίο θα παρέμενε στην εξουσία για εβδομήντα χρόνια, μια νέα βαβυλώνια αιχμαλωσία. Ο όχλος των επαναστατών διψούσε για το αίμα τους.

Στην τελευταία της επιστολή στην Άννα Βυρούμποβα έγραφε: «..Νοιώθουμε ότι πλησιάζει μια θύελλα, αλλά γνωρίζουμε ότι ο Θεός είναι Ελεήμων και θα φροντίση για μας… οι ψυχές μας βρίσκονται σε ειρήνη. Ό,τι και αν συμβή θα είναι με το θέλημα του Θεού».
…Βάδισε μέχρι τέλους την οδό της αγιότητος.

Κι ο Νικόλαος έγραφε με την σειρά του στο ημερολόγιό του: «…Όλα είναι στα χέρια του Θεού. Όλες μας οι ελπίδες είναι σ’Αυτόν».

Την Μ. Τρίτη, 30 Απριλίου 1918 έφθασαν στο Αικατερίνμπουργκ, όπου τους φυλάκισαν στο σπίτι του μηχανικού Νικολάου Υπάτιεφ.

Την άνοιξη του 1918 η Μεγάλη Δούκισσα Όλγα έγραψε σε μια από τις τελευταίες επιστολές της: «Ο Πατέρας παρακαλεί να μεταφέρετε σε όλους, όσοι παραμένουν πιστοί εις Αυτόν, και σε όσους αυτοί δύνανται να επιδράσουν, να μην εκδικηθούν χάριν Αυτού, διότι Αυτός τους έχει ήδη συγχωρήσει όλους και προσεύχεται για όλους· επίσης να μην εκδικηθούν για τον εαυτό τους· να ενθυμούνται δε, ότι το κακό, το οποίο τώρα υπάρχει στον κόσμο, θα γίνη ισχυρότερο, αλλ᾿ όμως το κακό δεν νικάται διά του κακού, αλλά μόνο διά της αγάπης…».

Έξι ημέρες πριν το τέλος, η Αυτοκράτειρα Αλεξάνδρα έγραφε: «Η Οικογένειά μου κι εγώ προετοιμάζουμε τους εαυτούς μας, τις σκέψεις μας, για την είσοδο μας στο Βασίλειο των Ουρανών».

Από:
«Άγιοι Βασιλομάρτυρες Ρομάνοφ: Όσα δεν μπόρεσε να κρύψη η σιωπή», Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου Μέσα Ποταμού Εκδόσεις ”Άθως”
Fr. Seraphim Rose, “Tsar-Martyr Nicholas II,” The Orthodox Word, Jul.- Aug., 1968, p. 152-153.
περιοδ. «Άγιος Κυπριανός», αριθ. 197-198/Μάϊος-Ιούλιος 1985 – αριθ. 209-211/ Μάϊος-Ιούλιος 1986.
The New Martyrs of Russia [Οι Νέοι Μάρτυρες της Ρωσίας], Montreal 1972.

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_85a19c7ba4e43ddeΟ Τσάρος Νικόλαος Βʹ ήταν μία ζώσα ενσάρκωσις της πίστεως στην Θεία Πρόνοια κι έγινε Μάρτυς, επειδή έμεινε πιστός στον Κύριο των κυρίων. Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2018/07/17/24527/

Άγιος Τσάρος Νικόλαος Β’ της Ρωσίας «Θα καταστραφώ, αλλά θα σώσω την Ρωσσία».
https://iconandlight.wordpress.com/2018/07/15/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%84%CF%83%CE%AC%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BB%CE%B1%CE%BF%CF%82-%CE%B2-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%81%CF%89%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%82/

«Γεννήθηκα την ίδια μέρα που εόρταζε ο Δίκαιος Ιώβ ο Πολύαθλος…» Και όλη του η ζωή ήταν ένας Γολγοθάς. Άγιος Τσάρος Νικόλαος Β’ Ρομανώφ της Ρωσίας
https://iconandlight.wordpress.com/2018/05/06/23097/

Η Αγία Τσαρική Οικογένεια κι οι προφητείες αγίων και στάρετς για το μαρτύριο τους
https://iconandlight.wordpress.com/2017/07/17/%CE%B7-%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%B7%CF%84/

“Ο Τσάρος έλαβε επάνω του την ενοχή του ρωσικού λαού και ο λαός συγχωρείται!…” Άγιος Τσάρος Νικόλαος Β΄ της Ρωσίας
https://iconandlight.wordpress.com/2016/07/16/%CE%BF-%CF%84%CF%83%E1%BD%B1%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%AD%CE%BB%CE%B1%CE%B2%CE%B5-%CE%B5%CF%80%E1%BD%B1%CE%BD%CF%89-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%87%CE%AE-%CF%84/

Απολυτίκιον του αγίου Τσάρου Νικολάου Β’ Ρομανώφ της Ρωσίας και της οικογένειάς του
Ήχος γ’ Θείας πίστεως

Θείω στέμματι καταστεφθέντες και Βασίλειον ευρόντες χάριν, αρεταίς θεοπρεπώς διελάμψατε, ου την επίγειον δόξαν ποθήσαντες αλλά του Πνεύματος κάλλος το άφθορον όθεν, άγιοι Ρομάνοφ βασιλομάρτυρες, πρεσβεύσατε σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Ύμνος στους Αγίους Βασιλομάρτυρες Ρομάνοφ
Ζάννα Μπικιέφσκαγια – Жанна Бичевская (Zhanna Bichevskaya)