iconandlight

Iconography and Hand painted icons


St. Praskovya Ivanovna (Pasha of Sarov) fool for Christ’s of Diveyevo, yes, yes, indeed we are fools for Christ’s sake! Saint Nikolai Velimirovič

Παρασκευή-Πάσα του Σάρωφ, η δια Χριστόν Σαλή_Blessed Parasceva Ivanovna (Pasha of Sarov)_Блж. Параскева Дивеевская_Параскева, Серафим и Александра204_0190009b

Blessed Praskovya Ivanovna (Pasha of Sarov) fool for Christ’s of Diveyevo and the disciple of St. Seraphim of Sarov

Commemorated on September 22

HOMILY
Saint Nikolai Velimirovič
About fools, wiser than the world

“We are fools for Christ’s sake” (1 Corinthians 4:10).

Thus speaks the great Apostle Paul who in the beginning was guided by worldly wisdom, which is against Christ, until he recognizes the falsehood and decay of the wisdom of the world and the light and stability of the wisdom of Christ. Then, the holy apostle did not become angry with the world because they called him “a fool for Christ’s sake” neither did he, in defiance of the world, hesitate to be called by this name.

It is not of any value to us how the world is going to regard or call us. However, it is important, and extremely important, how the holy angels in the heavens will regard and call us when, after death, we meet with them. This is of crucial importance and everything else is nothing.

Either we are fools for the world because of Christ or we are fools for Christ because of the world. O how short-lived is the sound of a word of the world! If the world would say to us “fool,” the world will die and its word will die! What then is the value of its word? But if the heavenly, immortal ones say to us “fool,” that will neither die nor is it removed from us as eternal condemnation.

Whoever does not believe in the Living God, nor in eternal life, nor in the Incarnation of the Lord Christ, nor in Christ’s Resurrection nor in the truth of the Gospel nor in God’s eternal mercy and justice – is it any wonder if he considers that one a fool who does believes in all of this?

O, may every one of us who cross ourselves with the Sign of the Cross not only find it easy to endure but with satisfaction receive the name “fool” for Christ’s sake! Let us rejoice and be glad if the non-believers call us such, for that means that we are close to Christ and far away from the non-believers. Let us rejoice and be glad and repeat with a powerful echo in the ears of the world: yes, yes, indeed we are fools for Christ’s sake!

O Lord Most-wise, strengthen us by Your power that we not fear the non-believing world neither when they lash us with whips nor when they insult us with words for Your sake.
To You be glory and thanks always. Amen.

The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for Old Calendar date February 22, and New Calendar date March 7 (6)
http://livingorthodoxfaith.blogspot.gr/2009/12/prologue-february-22-march-7.html

Παρασκευή-Πάσα του Σάρωφ, η δια Χριστόν Σαλή_Blessed Parasceva Ivanovna (Pasha of Sarov)_Блж. Параскева Дивеевская_)15631575859_

It is not of any value to us how the world is going to regard or call us. St. Nikolai Velimirovich
https://iconandlight.wordpress.com/2017/09/21/it-is-not-of-any-value-to-us-how-the-world-is-going-to-regard-or-call-us-st-nikolai-velimirovich/

Blessed Parasceva Ivanovna “Pasha of Sarov,” of Diveyevo, pray to God for us! Pray that we labor in the fast with joy, and let God’s light illumine our hearts. Pray that our days are filled with humility, and that we learn to love others in charity, just as God loves us. Pray that we can learn to live out our Christian vocation in all times and places, and in all circumstances. Pray that we can learn to be “Fools for Christ” in our own lives…

The Troparion, In Tone I:
Having heard the voice of Thine Apostle Paul, saying: * We are foolish for Christ’s sake, * Thy servant Parasceva, O Christ God, * did love the life of the foolish for Thy sake on earth. * Wherefore in venerating her memory * we entreat Thee, O Lord, to save our souls.

For the Vespers Aposticha the Stichera.
In Tone II:
Spec. Mel.: O House of Ophrah.

A temple and abode of the Most Holy Spirit wast thou, * O most wise Parasceva; * wherefore also make us who honor thy holy memory * temples of the same Spirit.

Stichos: The righteous shall be glad in the Lord, and shall hope in Him.
Thy life like the sun shines forth in the hearts of the faithful, * emitting miracles; * wherefore illumine with the never-fading light * us also who honor thine all-honorable memory.

Stichos: The righteous man shall flourish like a palm-tree; like a cedar in Lebanon shall he be multiplied.
Cease not making supplication on behalf of us thy servants, * so near unto thee, * since thou Parasceva, hast enlightened us with thy spiritual life, * that we all may joyfully honor thy honorable memory.

Advertisements


Η Οσία Παρασκευή Ιβάνοβνα (Πάσα του Σάρωφ), η δια Χριστόν Σαλή, ξεχείλισε το φλυτζάνι του Τσάρου Νικολάου Β΄ με ζάχαρη, για να δείξει τους πειρασμούς που τον περίμεναν.

Παρασκευή-Πάσα του Σάρωφ, η δια Χριστόν Σαλή_Blessed Parasceva Ivanovna (Pasha of Sarov)_Блж. Параскева Дивеевская_Параскева, Серафим и Александра204_0190009b

Οσία Παρασκευή Ιβάνοβνα (Πάσα του Σάρωφ), η δια Χριστόν Σαλή (+1915 )

Εορτάζει στις 22 Σεπτεμβρίου

«θέατρον εγενήθημεν τω κόσμω, και αγγέλοις και ανθρώποις. ημείς μωροί δια Χριστόν, υμείς δε φρόνιμοι εν Χριστώ· ημείς ασθενείς, υμείς δε ισχυροί· υμείς ένδοξοι, ημείς δε άτιμοι. …» (Α’ Κορ. δ’ 9-10)

«ή φεύγων φεύγω ή εμπαίζων έμπαιζε τον μάταιον και απατεώνα κόσμον». Δηλαδή ή απομακρύνσου από αυτόν τον κόσμο, ή εφόσον παραμένεις, μάθε να περιφρονείς και να εμπαίζεις τη ματαιότητα του.

Ο φεύγων την κενήν δόξαν εν γνώσει, ούτος ήσθετο εν τη ψυχή αυτού του μέλλοντος αιώνος. Ο φεύγων του παρόντος βίου την ανάπαυσιν, τούτου ο νους κατεσκόπευσε τον μέλλοντα αιώνα.
Όσιος Ισαάκ ο Σύρος Ασκητικά. Λόγος ΚΓ΄

Τρείς κλήσεις απαιτούν μια ειδική εκλογή από το Άγιο Πνεύμα: του αναχωρητού, του γέροντος και του διά Χριστόν σαλούΆγιος Σεραφείμ του Σαρώφ 

Παρασκευή-Πάσα του Σάρωφ, η δια Χριστόν Σαλή_Blessed Parasceva Ivanovna (Pasha of Sarov)_Блж. Параскева Дивеевская_17690Η Πάσα του Σάρωφ – Ντιβέγιεβο, κατάγοταν από οικογένεια χωρικών της περιοχής του Ταμπώφ, όπου γεννήθηκε το 1785. Αρχικά έζησε έγγαμο βίο, αλλά δεν απέκτησε παιδιά. Μετά το θάνατο του συζύγου της υπέφερε πολύ, έκανε ένα προσκύνημα στο Κίεβο όπου άλλαξε τελείως εσωτερικά, έγινε μοναχή και πήρε το όνομα Παρασκευή.
Περιπλανήθηκε αρκετά υπομένοντας την πείνα, το κρύο και τη ζέστη. Όμως κατά το θέλημα του Θεού πήγε και έζησε για 30 χρόνια στο δάσος του Σαρώφ, ως διά Χριστόν Σαλή, σε μία σπηλιά που έσκαψε μόνη της. Από τη νηστεία και την άσκηση έμοιαζε με την οσία Μαρία την Αιγυπτία. Εκεί ο Θεός επέτρεψε να υποστεί την ίδια δοκιμασία με τον όσιο Σεραφείμ,την χτύπησαν σκληρά κακοποιοί και έφτασε κοντά στο θάνατό. Μετά το θάνατο της οσίας Πελαγίας Ιβάνοβνα και με εντολή του Αγίου εγκαταστάθηκε στο Ντιβέγιεβο. Στο Ντιβέγιεβο ήρθε το φθινόπωρο του 1884. Η Πάσα εγκαταστάθηκε σε ένα ξεχωριστό σπίτι, το οποίο βρίσκεται κοντά στην πύλη του μοναστηριού.
Φορούσε πάντοτε καθαρά και ανοιχτόχρωμα ρούχα κι αγαπούσε τις κούκλες, σαν ένα μικρό παιδί. Είχε πολλές παιδικές κούκλες τις οποίες φρόντιζε σαν παιδιά της. Η Πάσα κάθε φορά που κάποιος θα πέθαινε στο μοναστήρι, έπαιρνε την αγαπημένη κούκλα της και άρχιζε να την ντύνει σαν νεκρή.
Όλη τη νύχτα μέχρι το πρωί προσευχόταν. Η ζωή της ήταν μια αδιάλειπτη προσευχή του Ιησού. Είχαν ακούσει πολλές φορές να μιλά με αγίους και την Μητέρα του Θεού.
Πριν ξεκινήσει οτιδήποτε ζητούσε την ευλογία του Θεού. Ο πνευματικός κόσμος ήταν ανοιχτός για εκείνην και μπορούσε έτσι να βλέπει τις ψυχές αυτών που την επισκεπτόνταν.
Επίσης η Παρασκευή νουθετούσε και καθοδηγούσε μιαν άλλη δια Χριστόν σαλή, την οσία Μαρία Ιβάνοβνα.
Ο Θεός της δώρισε το χάρισμα της προοράσεως και της προφητείας και πολλοί άνθρωποι ζητούσαν τη βοήθειά της και τις προσευχές της.

Κατά τον χειμώνα του 1902 η Μητέρα ηγουμένη Μαρία ήταν σοβαρά άρρωστη, και οι αδελφές θρηνούσαν, και επανειλημμένα ρωτούσαν την ευλογημένη Πασα την έκβαση της ασθένειας κι αυτή τους έλεγε: “Η μητέρα μας θα ανακάμψει σύντομα;” Και πραγματικά έτσι έγινε. Το 1904, εν αναμονή της κοιμήσεως της όμως, έλεγε συνεχώς: «Το τείχος πέφτει, η μητέρα πηγαίνει μακριά!”

Η Γερόντισσα Μαρία (Ushakov) δεν εκάνε τίποτα, και δεν πήγαινε πουθενά χωρίς την ευλογία της Πάσας Ιβάνοβνα. Η επόμενη όμως ηγουμένη, Αλεξάνδρα (Trakovskaya), δεν ακολουθήσε το παράδειγμά της.
Όταν ο Leonid Chichagov ακόμα ήταν συνταγματάρχης, και ήλθε για πρώτη φορά στο Ντιβέγιεβο στην Πάσα τον ευλόγησε και προέβλεψε ότι σύντομα θα γίνει ιερέας. Αμέσως μετά την χειροτονία του, του είπε επίμονα: ”Περιμένω πολύ καιρό, ο Σεραφείμ μου είπε να σας πω, να αναφερθεί στον αυτοκράτορα, ότι ήρθε η ώρα να ανοίχθει ο τάφος του και να ανακηρυχθεί η αγιότητά του.”
Ο L.M. Chichagov απάντησε ότι δεν μπορούσε να γίνει δεκτός από τον αυτοκράτορα για ένα τέτοιο θέμα – που έκρινε τρελό. Στη συνέχεια, όμως άρχισε να συλλέγει υλικό για την αγία ζωή του γέροντα Σεραφείμ. Μόλις έγραψε το “Χρονικό της μονής του Σεραφείμ Ντιβέγιεβο” το 1902 είδε σε όραμα τον άγιο Σεραφείμ και του είπε ” Σε ευχαριστώ για το Χρονικό. Ζήτα μου ό,τι θέλεις, γι ‘αυτό “.
Όταν το έφερε στον αυτοκράτορα Νικόλαο Β’ και το διάβασε, άναψε από την επιθυμία να ανακαλύψουν τα λείψανα του Αγίου Σεραφείμ, αλλά όταν το παρουσίασε στην Σύνοδο σχεδόν στο σύνολο της ήταν εναντίον.

Ο αρχιμανδρίτης Σεραφείμ ήλθε και το ανέφερε στη Πάσα, αυτή μετά από αυστηρή νηστεία δεκαπέντε ημερών, πήγαν μαζί στον τάφο του αγίου Σεραφείμ και με ένα φτιάρι, το βράδυ της 12ης Ιανουαρίου το 1903 ανοίγουν τον τάφο όπου βρήκαν τα λείψανα κι όχι άφθαρτο το σώμα του αγίου όπως ήλπιζαν. Αυτή την στιγμή σε ένα χωριό 12 χιλιόμετρα από το Σάρωφ, στο Λαμάσοφ (Lamasovo) είδαν μια λάμψη κι ένας μοναχός είπε – Απόψε αποκαλύφτηκαν τα λείψανα του πατέρα Σεραφείμ.
Ο μετέπειτα άγιος μάρτυρας Μητροπολίτης Σεραφείμ (Chichagov), ήταν ο κύριος οργανωτής της αγιοκατάταξης του Αγίου Σεραφείμ.

Παρασκευή-Πάσα του Σάρωφ, η δια Χριστόν Σαλή_Blessed Parasceva Ivanovna (Pasha of Sarov)_Блж. Параскева Дивеевская_)15631575859_Η οσία Πάσα σ’ αυτούς που έβλεπε ότι θα έχουν πειρασμούς, όταν σέρβιρε τσάι έβαζε πολύ ζάχαρη στο φλυτζάνι τους! Έτσι, όταν στις 20 Ιουλίου το 1903, κατά τις τελετές διακηρύξεως της αγιότητος του Αγ. Σεραφείμ του Σαρώφ, την επισκέφθηκε στο κελλί της ο Τσάρος Νικόλαος Β΄ μαζί με την αυτοκράτειρα Αλεξάνδρα, η μακαρία ξεχείλισε το φλυτζάνι του με ζάχαρη, για να δείξει τους πειρασμούς που τον περίμενανΤου μίλησε για την γέννηση του αιμοφιλικού διαδόχου Αλεξίου. Η βασιλική οικογένεια εκείνη την εποχή είχε τέσσερις κόρες, αλλά δεν είχε ακόμη γεννηθεί ένα αγόρι – διάδοχος. Επίσης η Πασσα είχε την συνήθεια να προφητεύει χρησιμοποιώντας τις κούκλες της. Είχε ήδη ετοιμάσει μια κούκλααγόρι και την έβαλε πάνω στο κρεββάτι μέσα σε αφράτα φουλάρια λέγοντας: «Ησυχία, Ησυχία, κοιμάται …Αυτό είναι δικό σου». 

Του είπε για την Επανάσταση του 1917, την πτώση της δυναστείας των Ρομανόφ, την καταστροφή της Αγίας Ρωσίας και τον μαρτυρικό θάνατο, τον δικό του και της οικογενείας του και την δίωξη της Εκκλησίας· επίσης τον είχε προτρέψει να παραιτηθή μόνος του από τον θρόνο και του είχε δώσει ένα δέμα με πολλή ζάχαρη, επειδή «θα είχε να κάνη μεγάλο ταξίδι…».. Στην συνέχεια αποχαιρετισθηκαν φιλώντας ο ένας το χέρι του άλλου. Όσοι είδαν το πρόσωπο του τσάρου μετά την έξοδό του από το κελί της οσίας έμεινε κατάπληκτοι από την φανερή ταραχή και ωχρότητα του προσώπου του. 

Όταν ο Τσάρος έφυγε, είπε ότι η Πάσα Ιβάνοβνα ήταν η μόνη αληθινή δούλη του Θεού που συνάντησε. Παντού έγινε δεκτός σαν τσάρος, αλλά μόνο αυτή τον δέχτηκε ως έναν απλό άνθρωπο. 

Μετά από την Πάσα πήγε στην Έλενα Motovilova όπου του παρέδωσε επιστολή από τον άγιο Σεραφείμ που είχε γράψει για τον αυτοκράτορα Νικόλαο τον Β’. Την είχε δώσει σφραγισμένη στον Νικολάι Μοτοβίλωφ λέγοντας του: – Δεν θα ζούμε, αλλά η γυναίκα σου θα ζη όταν στο Ντιβέγιεβο θα έρθει όλη η βασιλική οικογένεια και ο Τσάρος. Δώσε της την επιστολή να του την δώσει.
Η Ναταλία Chichagova L. (κόρη του επισκόπου) είπε ότι, όταν ο αυτοκράτορας έλαβε την επιστολή, την έβαλε ευλαβικά στην τσέπη του πουκαμίσου του, λέγοντας ότι θα την διαβάσει αργότερα.
Η Έλενα έγινε κρυφά μοναχή και κοιμήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 1910. 
Ευρισκόμενος στην ηγουμενική κατοικία, ο αυτοκράτορας διάβασε το γράμμα, και έκλαψε πικρά. Οι αυλικοί του τον παρηγορούσαν, λέγοντας ότι αν και ο πατέρας Σεραφείμ είναι άγιος, μπορεί να έκανε λάθος, αλλά ο αυτοκράτορας έκλαιγε απαρηγόρητος. Το περιεχόμενο της επιστολής παραμένει άγνωστο σε όλους. Τον επόμενο χρόνο γεννήθηκε ο πολυπόθητος διάδοχος του θρόνου.

Από τότε άρχισε μια στενή σχέση του αυτοκράτορα με την οσία Παρασκευή. Επανειλημμένα ο Νικόλαος έστελνε αγγελιοφόρους στο Ντιβέγιεβο στην Πάσα για να ζητήσει τις προσευχές και τις συμβουλές της για όλα τα σημαντικά θέματα.
Λίγο πριν την κοίμησή της η μακαρία έκανε μετάνοιες μπροστά στο πορτρέτο του Τσάρου, προβλέποντας έτσι το μαρτύριο και την αγιότητά του. Έλεγε”Αυτός ο Τσάρος θα ανέβει πιο ψηλά απ ‘όλους τους άλλους τσάρους”. Επίσης, έλεγε: “Ω Άγιοι Βασιλομάρτυρες, πρεσβεύσατε υπέρ ημών, των αμαρτωλών”! Το 1914, ενώ προσευχόταν μπροστά από το πορτρέτο του, είπε, «δεν απομένει πολύς χρόνος τώρα για τον αγαπημένο μας.”
Κοιμήθηκε ειρηνικά στις 22 Σεπτεμβρίου 1915, σε ηλικία 120 ετών και ενταφιάσθηκε στο μοναστήρι της. Κατά την ανακομιδή της το Λείψανό της βρέθηκε αδιάφθορο και σήμερα φυλάσσεται εκεί.

Παρασκευή-Πάσα του Σάρωφ, η δια Χριστόν Σαλή_Blessed Parasceva Ivanovna (Pasha of Sarov)_Блж. Параскева-Паша Дивеевская_sv.-

Ο δια Χριστόν Σαλός είναι η ζωντανή συνείδηση της κοινωνίας, η ζωντανή μαρτυρία της αλήθειας, ότι η βασιλεία του Χριστού δεν είναι «εκ του κόσμου τούτου»•
«Ο Σαλός είναι ελεύθερος, ένας άγνωστος, κρυμμένος, ξένος και γι’ αυτό μπορεί, να εκπληρώνει έναν προφητικό ρόλο…
Ο Σαλός, δυνάμει της εσχάτης πτωχείας του, της εθελούσιας απόρριψης κάθε εξωτερικής συμβατικότητας ή εξασφάλισης, είναι ελεύθερος να λέει την αλήθεια, ακόμη και στον ίδιο τον Ανώτατο Άρχοντα, τον Αυτοκράτορα — Τσάρο». (επ. Διοκλείας Καλλίστου Γουέαρ, «Ο διά Χριστόν Σαλός — Προφήτης και Απόστολος»· τόμος «Ενότης εν τη ποικιλία», σελ. 103 και 105).

Οι Άγιοι διά Χριστόν Σαλοί παίζουν ένα ιερό παιχνίδι. Εμπαίζουν τον κόσμο και τα του κόσμου τούτου, του ματαίου και φιλοδόξου. Εμπαίζουν τα κοσμικά σχήματα, την δήθεν αξιοπρέπεια και κοσμική ευγένεια, την διπλωματία και την υποκρισία, την επίδειξη και τον φαρισαισμό. Εμπαίζουν αυτό το γελοίο κοσμικό δόγμα ωρισμένων, που εκφράζεται με το «τι θα πεί ο κόσμος», με το «πως θα φανώ στον κόσμο» («Άγιος Ανδρέας…”, σελ. 17).

Απολυτίκιον οσίας Παρασκευής-Πάσας του Σάρωφ Ήχος πλ. δ’

Εν σοι Μήτερ, ακριβώς διεσώθη το κατ’ εικόνα• λαβούσα γαρ τον Σταυρόν, ηκολούθησας τω Χριστώ, και πράττουσα εδίδασκες, υπεροράν μεν σαρκός, παρέρχεται γαρ• επιμελείσθαι δε ψυχής, πράγματος αθανάτου• διό και μετά Αγγέλων συναγάλλεται, οσία Παρασκευή, το πνεύμα σου.

Οι δια Χριστόν Σαλοί, είναι μεγάλοι Άγιοι. Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
https://iconandlight.wordpress.com/2017/01/30/%CE%BF%CE%B9-%CE%B4%CE%B9%CE%B1-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8C%CE%BD-%CF%83%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%AF%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CE%B9-%CE%AC%CE%B3%CE%B9/

Οι δια Χριστόν σαλοί, δεν τους νοιάζει το τι θα πουν οι άλλοι, οι δήθεν σωστοί χριστιανοί που μένουν στην επιφάνεια των πραγμάτων
https://iconandlight.wordpress.com/2017/09/21/19276/

 


The visitation of divine grace , Saint Porphyrios the Kapsokalyvite

Άγ. Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης_ Порфирий (Баирактарис )Кавсокаливит_ St Porphyrios (Bairaktaris) the Kapsokalyviteπολυχρ_hgwiyt3

How Saint Porphyrios the Kapsokalyvite received the gift of the Holy Spirit: The visitation of divine grace 

It was still dawn, and the main church of Kavsokalyvia was locked. Nikitas, however, was standing in the corner of the church entrance waiting for the bells to ring and the doors to be opened.

He was followed by the old monk Dimas, a former Russian officer, over ninety years old, an ascetic and a secret saint. Fr. Dimas looked around and made sure that nobody was there. He didn’t notice young Nikitas waiting in the entrance. He started making full prostrations and praying before the closed church doors.

Divine grace spilled over from holy Fr. Dimas and cascaded down upon the young monk Nikitas who was then ready to receive it. His feelings were indescribable. On his way back to the hut, after receiving Holy Communion in the Divine Liturgy that morning, his feelings were so intense that he stopped, stretched out his hands and shouted loudly “Glory to You, O God! Glory to You, O God! Glory to You, O God!”

The change wrought by the Holy Spirit.

Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης_ Порфирий (Баирактарис )Кавсокаливит_ St Porphyrios (Bairaktaris) the Kapsokalyvite¬19751_orig (1)Following the visitation of the Holy Spirit, a fundamental change took place in the psychosomatic makeup of young Monk Nikitas. It was the change that comes directly from the right hand of God. He acquired supernatural gifts and was vested with power from on high.

The first sign of these gifts was when his elders were returning from a far-away journey, he was able to “see” them at a great distance. He “saw” them there, where they were, even though they were not within human sight. He confessed this to Fr. Panteleimon who advised him to be very cautious about his gift and to tell no-one. Advice which he followed very carefully until he was told to do otherwise.

More followed. His sensitivity to things around him became very acute and his human capacities developed to their fullest. He listened to and recognized bird and animal voices to the extent that he knew not just where they came from, but what they were saying. His sense of smell was developed to such a degree that he could recognize fragrances at a great distance. He knew the different types of aroma and their makeup. After humble prayer he was able to “see” the depths of the earth and the far reaches of space. He could see through water and through rock formations. He could see petroleum deposits, radioactivity, ancient and buried monuments, hidden graves, crevices in the depths of the earth, subterranean springs, lost icons, scenes of events that had taken place centuries before, prayers that had been lifted up in the past, good and evil spirits, the human soul itself, just about everything. He tasted the quality of water in the depths of the earth. He would question the rocks and they would tell him about the spiritual struggles of ascetics who went before him. He looked at people and was able to heal. He touched people and he made them well. He prayed and his prayer became reality. However, he never knowingly tried to use these gifts from God to benefit himself. He never asked for his own ailments to be healed. He never tried to get personal gain from the knowledge extended to him by divine grace.

Every time he used his gift of discernment, (diakrisis) the hidden thoughts of the human mind were revealed to him. He was able, through the grace of God, to see the past, the present and the future all at the same time. He confirmed that God is all-knowing and all-powerful. He was able to observe and touch all creation, from the edges of the Universe to the depth of the human soul and history. St. Paul’s phrase “One and the same Spirit works all these things, distributing to each one individually as He wills” (1.Cor.12:11) certainly held true for Elder Porphyrios. Naturally, he was a human being, and received divine grace, which comes from God. This God who for reasons of His own sometimes did not reveal everything. Life lived in grace is an unknown mystery for us. Any more talk on the matter would be a rude invasion into matters we don’t understand. The Elder always pointed this out to all those who attributed his abilities to something other than grace. He underlined this fact, again and again, saying “It’s not something that’s learnt. It’s not a skill. It is GRACE.”

He prepares his return to the Holy Mountain.

Elder Porphyrios had never emotionally left Mt. Athos. There was no other subject that interested him more than the Holy Mountain, and especially Kavsokalyvia. For many years he had a hut there, in the name of a disciple of his who he visited on occasion. When he heard in 1984 that the last resident of St. George’s hut had left for good and taken up residence in another monastery, he hastened to the Holy Great Lavra of St. Athanasios, to whom it belonged and asked that it be given to him. It was at St. George’s that he had first taken his monastic vows. He had always wanted to return, to keep the vow made at his tonsure some sixty years earlier, to remain in his monastery until his last breath. He was now getting ready for his final journey.

The hut was given to him according to the customs of Mt. Athos,with the monastery’s sealed pledge, dated 21st September 1984. Elder Porphyrios settled different disciples of his there in succession. In the summer of 1991 there were five. This is the number, that he had mentioned to a spiritual child of his some three years before as the total that indicated the year of his death.

Apolytikion St. Porphyrios the Kapsokalyvite – Mode 1

“The son of Evia (Euboea), the Elder of All Greeks, *
the initiate of Divine Vision and True friend of Christ. *
Porphyrios, O faithful, let us praise *
who from childhood was filled with divine gifts *
the demonized are redeemed and the sick are healed who cry out
“Glory to Him who gave His might to you! *
Glory to Him who made you Holy! *
Glory to Him, who, through you, effects cures for all.”


Η ελπίδα είναι εκείνη που δίνει χαρά και ειρήνη στην καρδιά. Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ

Η ελπίδα μας στο Θεό
Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_3410033 - CopyΑλλοίμονό μας αν, φροντίζοντας υπερβολικά για τον εαυτό μας, δεν επιρρίπτουμε την μέριμνά μας και την ελπίδα μας στον Θεό, ο οποίος φροντίζει για μας! Αν δεν ομολογούμε ότι οφείλουμε σ’ Εκείνον τα αγαθά που χρησιμοποιούμε στην παρούσα ζωή, πως μπορούμε να προσδοκούμε από Αυτόν τα αγαθά που μας υποσχέθηκε στην μέλλουσα ζωή; Ας μην είμαστε ολιγόπιστοι, αλλά καλύτερα ας ζητούμε «πρώτον την βασιλείαν του Θεού και ταύτα πάντα προστεθήσεται ημίν» σύμφωνα με τον λόγο του Σωτήρα μας (Ματθ. στ΄ 33).

Όσοι έχουν σταθερή ελπίδα προς τον Θεό πλησιάζουν κοντά Του και φωτίζονται με τη λάμψη του αιωνίου φωτός.
Ο άνθρωπος, που για την αγάπη του Θεού δεν μεριμνά για τον εαυτό του, έχει ελπίδα αληθινή. Πιστεύει ότι μεριμνά γι’αυτόν ο Θεός.
Αν όμως στηρίζει την ελπίδα του στα έργα του και καταφεύγει στον Θεό μόνο όταν συναντά απρόοπτες δυσκολίες τις οποίες δεν μπορεί να αντιμετωπίσει με τις δικές του δυνάμεις, τότε μια τέτοια ελπίδα είναι μάταια και ψεύτικη. Όποιος έχει την αληθινή ελπίδα ζητεί μόνο τη βασιλεία του Θεού.
Όσο για τα απαραίτητα αγαθά της πρόσκαιρης ζωής είναι σίγουρος πως θα του δοθούν.
Αν στην καρδιά δεν υπάρχει τέτοια ελπίδα δεν είναι δυνατόν να υπάρχει και η ειρήνη.
Η ελπίδα είναι εκείνη που δίνει χαρά και ειρήνη στην καρδιά.
Γι’ αυτή την ελπίδα είπε ο Κύριος : «Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφωρτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς (Ματθ,ια΄ 28).
Ελπίζετε δηλαδή σ’ εμένα, κι εγώ θα σας ανακουφίσω από τους κόπους και τους φόβους σας.

***

Η ΠΑΡΟΥΣΑ ζωή μας δόθηκε μόνο και μόνο για να δοξάζουμε το Θεό, να ευεργετούμε τον πλησίον και να αγωνιζόμαστε για την απόκτηση της Βασιλείας των ουρανών, βαδίζοντας τη «στενή» και «τεθλιμμένη» οδό που μας υποδεικνύει το Ευαγγέλιο (Ματθ. 7:14).

Σε κάθε περίσταση παραδοθείτε στο θέλημα του Θεού. Αυτό είναι το πλέον σωτήριο για σας.

Προσέχετε να μη δυσανασχετήσετε μπροστά σε οποιαδήποτε δυσκολία. Οι θλίψεις δεν παρουσιάζονται τυχαία στη ζωή μας, αλλά παραχωρούνται από την πρόνοια του Θεού, με σκοπό τον αγιασμό και τη σωτηρία μας. Γι’ αυτόν το σκοπό παραχωρήθηκε και στον Απόστολο Παύλο να βρεθεί μπροστά σε μύριους κινδύνους: «Κινδύνοις ποταμών, κινδύνοις ληστών, κινδύνοις εκ γένους, κινδύνοις εξ εθνών, κινδύνοις εν πόλει, κινδύνοις εν ερημία, κινδύνοις εν θαλάσση, κινδύνοις εν ψευδαδέλφοις…» (Β’ Κορ. 11:26).

Γνωρίζοντας αυτή την αλήθεια, μην ασχολείστε με το ποιος και γιατί σας αδίκησε. Θυμηθείτε μόνο πως χωρίς παραχώρηση Θεού κανείς δεν θα τολμούσε να σας ακουμπήσει. Καλύτερα, λοιπόν, να ευγνωμονείτε τον Κύριο, γιατί οι δοκιμασίες που Αυτός επιτρέπει αποδεικνύουν πως είστε δικά Του παιδιά. Αυτός φροντίζει για σας και με κάθε τρόπο σας καθοδηγεί στη βασιλεία των ουρανών. «Ει παιδείαν υπομένετε, ως υιοίς υμίν προσφέρεται ο Θεός. τις γαρ εστιν υιός ον ου παιδεύει πατήρ;» (Εβρ. 12:7).

Κόσμημα και καλλονή όλων των αρετών είναι η ταπείνωση. Αυτή είναι για την ανθρώπινη ψυχή ό,τι είναι η βροχή για την ξεραμένη γη. Η αληθινή ταπείνωση έχει την αρχή της στον ταπεινό Ιησού Χριστό. «Μάθετε απ’ εμού», μας προτρέπει ο Κύριος, «ότι πράος ειμι και ταπεινός τη καρδία, και ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς υμών» (Ματθ. 11:29).

Σ’ αυτή την αρετή αναπαύεται και ευαρεστείται ο Θεός. «Επί τίνα επιβλέψω;», λέει ο Ίδιος, «αλλ’ η επί τον ταπεινόν και ησύχιον και τρέμοντα τους λόγους μου» (Ησ. 66:2).

Συμβουλές Γέροντος σε χριστιανούς που ζουν στον κόσμο

***

Αγίου Διαδόχου Επίσκοπος Φωτικής

Προσευχη_prayer_proseyhi_Молитва_00421561_n2Όπως το κερί αν δεν ζεσταθεί και μαλαχθεί πολύ δεν μπορεί να δεχτεί την σφραγίδα που βάζουμε πάνω του, έτσι και ο άνθρωπος αν δεν δοκιμαστεί με κόπους και ασθένειες δεν μπορεί να λάβει τη σφραγίδα της αρετής του Θεού.
Γι’ αυτό ο Κύριος λέει στο θείο Παύλο: «Σου αρκεί η χάρη μου, γιατί η δύναμη μου ολοκληρώνεται στην ασθένεια».
Και ο ίδιος ο Απόστολος καυχιέται με τα εξής λόγια: «Με πολλή ευχαρίστηση λοιπόν θα καυχηθώ περισσότερο για τις ασθένειες μου, για να κατοικήσει μέσα μου η δύναμη του Χριστού». Αλλά και το βιβλίο των παροιμιών γράφει «Όποιον αγαπά ο Κύριος τον παιδαγωγεί, μαστιγώνει όποιον παραδέχεται παιδί Του»…

Επειδή πληθύνεται με τη χάρη του Κυρίου η ειρήνη των εκκλησιών, πρέπει να δοκιμάζονται οι αγωνιστές της ευσέβειας, στο σώμα με συνεχείς αρρώστιες και στην ψυχή με πονηρούς λογισμούς και μάλιστα εκείνοι στους οποίους η πνευματική γνώση ενεργεί με κάθε αίσθηση και εσωτερική πληροφορία, για να αποφεύγουν κάθε κενοδοξία και κάθε υπερήφανη σκέψη και να μπορέσουν – καθώς είπα – να δεχτούν μέσα στις καρδιές τους με μεγάλη ταπείνωση τη σφραγίδα της Θείας ωραιότητας, σύμφωνα μ’ εκείνο που λέει ο Δαβίδ: «Τυπώθηκε επάνω μας Κύριε το φως του προσώπου Σου».
Πρέπει λοιπόν με ευχαριστία να υπομένομε το θέλημα του Κυρίου και αυτό θα μας λογαριαστεί ως ένα δεύτερο μαρτύριο, τόσο οι συνεχείς αρρώστιες, όσο και η μάχη εναντίον των δαιμονικών λογισμών. Γιατί ο διάβολος που έλεγε τότε στους αγίους Μάρτυρες μέσω των άνομων εκείνων αρχόντων να αρνηθούν το Χριστό και να επιθυμήσουν τη δόξα του βίου, στέκεται και τώρα και λέει τα ίδια στους δούλους του Θεού ακατάπαυστα.


St. Eustathius (Eustace) Placidas, by Saint Nikolai Velimirovič

Ευστάθιος_ St. Eustathius- Eustace _ Св Евстафий_433_2

St. Eustathius (Eustace) Placidas the Great Martyr with his wife and children

Commemorated on September 20

The Holy Great-martyr Eustathius (Placidas)
Saint Nikolai Velimirovič

Ευστάθιος, Θεοπίστη, Θεόπιστος κ´ Αγάπιος_ St. Eustathius (Eustace) Theopisti, Theopistos and Agapios_ Св Евстафий_0_12573b_ffa28013_origEustathius was a great Roman general during the reigns of Emperors Titus and Trajan. Though he was a pagan, Placidas (for that was his pagan name) was a just and merciful man, similar to Cornelius the Centurion, who was baptized by the Apostle Peter (Acts 10). Out hunting one day, he pursued a stag. By God’s providence, a cross appeared between the antlers of the stag and the voice of the Lord came to Placidas, directing him to go to a Christian priest and become baptized. Placidas was baptized, along with his wife and two sons. At baptism, he received the name Eustathius; his wife, Theopiste (“faithful to God”); and his sons, Agapitus and Theopistus. After his baptism, he returned to the place where he had experienced the revelation of the stag and, kneeling, gave thanks to God that He had brought him to the truth. Just then, the voice of the Lord again manifested itself to him, foretold that he would suffer for His name, and strengthened him. Then Eustathius secretly left Rome with his family, intending to hide among the simple people and serve God in humble and unknown surroundings. Arriving in Egypt, he was immediately beset by trials. An evil barbarian abducted his wife, and both of his sons were seized by wild beasts and carried away. However, the barbarian soon lost his life, and the children were saved from the wild beasts by shepherds. Eustathius settled in the Egyptian village of Vadisis and lived there for fifteen years as a hired laborer. Then barbarians attacked the Roman Empire, and Emperor Trajan grieved that he did not have the brave General Placidas, who had carried the victory whenever he fought. The emperor sent two of his officers to seek the great commander throughout the empire. By God’s providence, these officers (who were once companions of Eustathius), came to the village of Vadisis, found Eustathius and brought him back to the emperor. Eustathius amassed an army and defeated the barbarians. On the way back to Rome, Eustathius found his wife and both sons. Meanwhile, Emperor Trajan had died and Emperor Hadrian was on the throne. When Hadrian summoned General Eustathius to offer sacrifices to the gods, Eustathius declined, declaring himself a Christian. The emperor subjected him and his wife and sons to torture. They were thrown to the wild beasts, but this did them no harm. Then they were cast into a red-hot metal ox. On the third day their dead bodies were removed, but they were unharmed by the fire. Thus, this glorious commander rendered unto Caesar the things which are Caesar’s, and unto God the things that are God’s (Luke 20:25), and took up his habitation in the Eternal Kingdom of Christ our God.

The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for Old Calendar date September 20, and New Calendar date October 3.

***

Saint Porphyrios Bairaktaris of Kafsokalivia

Complete trust in God – that’s what holy humility is. Complete obedience to God, without protest, without reaction, even when some things seem difficult and unreasonable. Abandonment to the hands of God. The words we repeat during the Divine Liturgy say it all: ‘Let us commend our whole life to Christ our God.’ The secret prayer of the priest says the same thing: ‘We commend our whole life and hope to You, O loving Master, and we entreat You and beseech You and supplicate You…’ To you, O Lord, we leave everything. This is what trust in God is. This is holy humility. this is what transfigures a person and makes him a ‘God-man’.

The humble person is conscious of his inner state and, however unsightly it is, he does not lose his personality. He knows he is sinful and is grieved by the fact, but he does not despair and does not annihilate himself. The person who possesses holy humility does not speak at all, that is, he doesn’t react. He accepts to be criticized and rebuked by others, without getting angry and defending himself. He does not lose his equilibrium. The opposite happens with the egoist, the person who has a sense of inferiority. To begin with he seems humble, but if he is goaded a little, he immediately loses his calm and is irritated and upset.

The humble person believes that all things depend on Christ and that Christ gives His grace and in that way he makes progress. The person who possesses holy humility lives even now in the earthly uncreated Church. He always has the joy of Christ, even in the most displeasing circumstances…..

Apolytikion of Martyr Eustathius and His Companions
Fourth Tone

Thy Martyrs, O Lord, in their courageous contest for Thee received as the prize the crowns of incorruption and life from Thee, our immortal God. For since they possessed Thy strength, they cast down the tyrants and wholly destroyed the demons’ strengthless presumption. O Christ God, by their prayers, save our souls, since Thou art merciful.

I called on the Lord out of affliction: and he hearkened to me, [so as to bring me] into a wide place. 6 The Lord is my helper; and I will not fear what man shall do to me. 7 The Lord is my helper; and I shall see [my desire] upon mine enemies. 8 [It is] better to trust in the Lord than to trust in man. 9 [It is] better to hope in the Lord, than to hope in princes. 10 All nations compassed me about: but in the name of the Lord I repulsed them. 11 They completely compassed me about: but in the name of the Lord I repulsed them. 12 They compassed me about as bees [do] a honeycomb, and they burst into flame as fire among thorns: but in the name of the Lord I repulsed them. 13 I was thrust, and sorely shaken, that I might fall: but the Lord helped me. 14 The Lord is my strength and my song, and is become my salvation. 15 The voice of exultation and salvation is in the tabernacles of the righteous: the right hand of the Lord has wrought mightily. 16 The right hand of the Lord has exalted me: the right hand of the Lord has wrought powerfully. 17 I shall not die, but live, and recount the works of the Lord. 18 The Lord has chastened me sore: but he has not given me up to death. 19 Open to me the gates of righteousness: I will go into them, and give praise to the Lord. 20 This is the gate of the Lord: the righteous shall enter by it. 21 I will give thanks to thee; because thou hast heard me, and art become my salvation. 22 The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner. ” (Psalm 117: 5-22).

Fear not; for I am with thee: wander not; for I am thy God, who have strengthened thee; and I have helped thee, and have established thee with my just right hand. 11 Behold, all thine adversaries shall be ashamed and confounded; for they shall be as if they were not: and all thine opponents shall perish. 12 Thou shalt seek them, and thou shalt not find the men who shall insolently rage against thee: for they shall be as if they were not, and they that war against thee shall not be. 13 For I am thy God, who holdeth thy right hand, who saith to thee, (Book of Isaiah 41,10-13 )


Να εμπιστευθούν οι γονείς τα παιδιά τους Στον Θεό. Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Κολακεία της Παναγιας__ласкание Девы Марии_Μονη χωρας_κωνσταντινουπολη_MMuWWXfq8ps

Άγιος Ευστάθιος και η συνοδεία του, Θεοπίστη η σύζυγος του, Αγάπιος και Θεόπιστος τα παιδιά του

Εορτάζουν στις 20 Σεπτεμβρίου

«Εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα» δηλαδή : «τους εαυτούς μας και ο ένας τον άλλο και όλη τη ζωή μας ας εμπιστευτούμε στον Χριστό που είναι Θεός».

Ας ελπίζουμε για καλύτερα πράγματα και ας μένουμε σταθεροί ως το τέλος. Άφησε με εμπιστοσύνη το παρελθόν στο έλεος του Θεού, το παρόν στην Αγάπη Του και το μέλλον στην πρόνοια Του. Αββάς Ησύχιος

Άγιος Παΐσιος: «Γέροντα, πως αυξάνει η ψυχική αντοχή;». Κι εκείνος απάντησε ως εξής:
«Με την ελπίδα και την εμπιστοσύνη στον Θεό, οι οποίες δίνουν δυνάμεις πολλές. Πρέπει να αφήνουμε τον εαυτό μας στα χέρια του Θεού με απόλυτη εμπιστοσύνη και να βλέπουμε την κάθε δοκιμασία σαν δώρο σταλμένο από την αγάπη του Θεού. Ο άνθρωπος που έχει μεγάλη εμπιστοσύνη στον Θεό χαίρεται τα πάντα. Είτε είναι άρρωστος, είτε μένει νηστικός, είτε τον αδικούν, είτε…, είτε…, πιστεύει ότι ο Θεός τα έχει επιτρέψει, ελπίζει στον Θεό και είναι πάντα ασφαλισμένος στο λιμάνι της ελπίδος του Θεού».  

Λέγει ο Όσιος Βαρσανούφιος:
«Μη ζητήσεις βοήθεια ανθρώπων. Διότι αυτός που έχει την ελπίδα στον άνθρωπο, πέφτει γρήγορα. Ενώ η βοήθεια του Θεού είναι μεγαλύτερη απ’ τη βοήθεια μυριάδων ανθρώπων. Γιατί λέγει «ο Κύριος είναι βοηθός μου και δεν θα φοβηθώ τι θα μου κάνει ο άνθρωπος;» (Ψαλμ. 117, 6). Στήριξε λοιπόν την καρδιά σου στο όνομα του Κυρίου και γίνε ανδρείος και δυνατός, και ο Κύριος θα είναι μαζί σου».

ι. Χρυσόστομος: «Ο Θεός είναι αυτός που στο αδιέξοδο δίνει διέξοδο, κι αυτός που μπορεί και οδηγεί τα πράγματα απ’ την απόγνωση στην αισιοδοξία».

Ο Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος λέγει: Από τους βίους των αγίων διαπιστώνουμε πως ο Κύριος καθοδηγεί και στηρίζει όσους Τον αγαπούν θερμά και Του αφιερώνουν τη ζωή τους. Εκείνος, βέβαια, για να σε παιδαγωγήσει και να σε δοκιμάσει, θα επιτρέψει ακόμα και στον εχθρό να σε πειράξει. Και σ’ αυτήν την περίπτωση, όμως, θα σε βοηθήσει. «Δεν θα επιτρέψει σε κανένα πειρασμό να ξεπεράσει τις δυνάμεις σου˙ αλλά, όταν έρθει ο πειρασμός, θα δώσει μαζί και τη διέξοδο, ώστε να μπορέσεις να τον αντέξεις» ( Α΄ Κορ. 10:13 ). Όλα προέρχονται ή παραχωρούνται από τον Θεό. Ωστόσο οι βουλές και οι μέθοδοί Του είναι ανεξιχνίαστες. Ακόμα κι ένας άνθρωπος που χειραγωγείται απ’ Αυτόν, τις διακρίνει μόνο σαν κοιτάξει πίσω, έπειτα από κάθε γεγονός. Πόσο σοφή είναι, επομένως η συνεχής προσευχή, «Κύριε ,όπως θέλεις και όπως ξέρεις ελέησέ με», που μας συνιστά ο αββάς Μακάριος ο Αιγύπτιος! Αναθέτοντας τον εαυτό σου στον Θεό μ’ αυτή την προσευχή, βάζεις το πιο γερό θεμέλιο στον αγώνα σου: την εμπιστοσύνη στη θεία πρόνοια και την ελπίδα στη θεία βοήθεια

Αφήσου με εμπιστοσύνη στα χέρια του Θεού, επιτρέποντας έτσι στον εαυτό σου να φτάσει στην αγία ταπείνωση. Αυτή μεταμορφώνει τον άνθρωπο.

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: Η τελεία εμπιστοσύνη στα χέρια του Θεού -αυτή είναι η αγία ταπείνωση.Το άφημα στα χέρια του Θεού. Αυτό που λέμε στην Θεία Λειτουργία τα λέγει όλα: «πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα». Σ’ εσένα Κύριε, τα αφήνομε όλα. Αυτή είναι η εμπιστοσύνη στον Θεό. Αυτή είναι η αγία ταπείνωση. Αυτή μεταμορφώνει τον άνθρωπο. Τον καθιστά θεάνθρωπο. 

***

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Να εμπιστευθούν οι γονείς τα παιδιά τους Στον Θεό.

Ο Θεός έδωσε στους Πρωτοπλάστους, στον Αδάμ και την Εύα, την μεγάλη ευλογία να γίνονται συνδημιουργοί Του. Στην συνέχεια οι γονείς, οι παππούδες κλπ. είναι και αυτοί συνδημιουργοί με τον Θεό, γιατί δίνουν το σώμα, ενώ ο Θεός δίνει την ψυχή.

Ο Θεός είναι κατά κάποιον τρόπο υποχρεωμένος να νοιαστεί για τα παιδιά. Όταν βαπτιστή το παιδάκι, ο Θεός διαθέτει και έναν Άγγελο, για να το προστατεύει, οπότε το παιδί προστατεύεται από τον Θεό, από τον Φύλακα Άγγελο και από τους γονείς. Ο Φύλακας Άγγελος είναι συνέχεια κοντά του και το βοηθάει. Όσο μεγαλώνει το παιδί, τόσο οι γονείς απαλλάσσονται από τις ευθύνες. Αν οι γονείς πεθάνουν, ο Θεός, και από ψηλά και από κοντά, αλλά και ο Φύλακας Άγγελος από κοντά, συνεχίζουν για πάντα να προστατεύουν το παιδί.

Οι γονείς πρέπει να βοηθούν πνευματικά τα παιδιά, όταν είναι μικρά, γιατί τότε και τα ελαττώματα τους είναι μικρά και εύκολα μπορούν να κοπούν. Είναι όπως η φρέσκια πατάτα λίγο αν την ξύσης, ξεφλουδίζεται. Αν όμως παλιώσει, πρέπει να πάρεις μαχαίρι να την καθαρίσεις και, αν έχει και κανένα μαυράκι, πρέπει να προχώρησης και πιο βαθιά.

Αν τα παιδιά βοηθηθούν από μικρά και γεμίσουν Χριστό, θα είναι κοντά Του για πάντα. Και να ξεφύγουν λίγο, όταν μεγαλώσουν, λόγω της ηλικίας ή μιας κακής συναναστροφής, πάλι θα συνέλθουν. Γιατί ο φόβος του Θεού και η ευλάβεια, που πότισαν τις καρδιές τους στην μικρή ηλικία, δεν είναι δυνατόν ποτέ να εξαλειφθούν.

Ύστερα, στην εφηβεία, που είναι η πιο δύσκολη ηλικία, ή αγωνία των γονέων είναι μεγαλύτερη για τα παιδιά τους, μέχρι να τα μορφώσουν και να τα αποκαταστήσουν. Οι γονείς τότε ας κάνουν ό,τι μπορούν, για να τα βοηθήσουν, και ό,τι δεν μπορούν να κάνουν, γιατί ξεπερνάει τις δυνάμεις τους, ας το αναθέτουν στον Παντοδύναμο Θεό. Όταν εμπιστευθούν τα παιδιά τους στον Θεό, τότε ο Θεός είναι υποχρεωμένος να βοηθήσει για πράγματα που δεν γίνονται ανθρωπίνως. Αν λ.χ. τα παιδιά δεν ακούν, να τα εμπιστευθούν στον Θεό, και όχι να βρίσκουν διαφόρους τρόπους να τα ζορίζουν. Να πει ή μητέρα στον Θεό: «Θεέ μου, δεν μ’ ακούν τα παιδιά μου. Εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτε. Φρόντισε τα Εσύ».

Μου έκανε εντύπωση προχθές στην Αγρυπνία μια μητέρα που την γνώριζα από παλιά. Ήρθε να με χαιρετήσει. Βλέπω να έχει μαζί της μόνον τα μεγαλύτερα παιδιά. «Που είναι τα μικρά;», την ρωτάω. «Στο σπίτι, Γέροντα, μου λέει. Τέτοια μέρα θέλαμε να ‘έρθουμε στην Αγρυπνία και είπαμε με τον σύζυγο: Αφού σε Αγρυπνία πάμε, δεν πάμε κάπου για διασκέδαση, ο Θεός θα διάθεση έναν Άγγελο να φύλαξη τα μικρά μας». Σπάνια συναντάς σήμερα τέτοια εμπιστοσύνη, γιατί τώρα, όπως έλειψε ή εμπιστοσύνη των παιδιών στους γονείς, έλειψε και ή εμπιστοσύνη των γονέων στον Θεό. Και ακούς συχνά πολλούς γονείς να λένε: «Γιατί το δικό μας παιδί να πάρει κακό δρόμο; Εμείς εκκλησιαζόμαστε». Δεν δίνουν το κατσαβίδι στον Χριστό να σφίξη στα παιδιά λίγο καμιά …βίδα Θέλουν να τα κάνουν όλα μόνοι τους. Και ενώ υπάρχει ο Θεός, που προστατεύει τα παιδιά, και ο Φύλακας Άγγελος είναι συνέχεια κοντά τους και τα προστατεύει και αυτός, αυτοί αγωνιούν, μέχρι που αρρωσταίνουν. Και παρόλο που είναι πιστοί άνθρωποι, φέρονται σαν να μην υπάρχει Θεός, σαν να μην υπάρχει Φύλακας Άγγελος, οπότε εμποδίζουν την θεία επέμβαση. Ενώ πρέπει να ταπεινώνονται και να ζητούν βοήθεια από τον Θεό και ο Καλός Θεός θα προστατέψει τα παιδιά (σ. 91-93).

Η πνευματική αναγέννηση των παιδιών.

Ευστάθιος, Θεοπίστη, Θεόπιστος κ´ Αγάπιος_ St. Eustathius (Eustace) Theopisti, Theopistos and Agapios_ Св Евстафий_0_12573b_ffa28013_orig Γέροντα, για την ανατροφή των παιδιών ευθύνονται μόνον οι γονείς;

Κυρίως οι γονείς ευθύνονται, γιατί, ανάλογα με την ανατροφή που θα δώσουν στα παιδιά, θα γίνουν καλοί κληρικοί, καλοί εκπαιδευτικοί κλπ., και θα βοηθούν και αυτά με την σειρά τους τα παιδιά και τα δικά τους και του κόσμου. Η μητέρα μάλιστα έχει περισσότερη ευθύνη από τον πατέρα για την ανατροφή των παιδιών.

Αν οι γονείς κατά το διάστημα που το παιδάκι είναι ακόμη στην κοιλιά της μητέρας προσεύχονται, ζουν πνευματικά, το παιδάκι θα γεννηθεί αγιασμένο. Και στην συνέχεια, αν το βοηθήσουν πνευματικά, θα γίνει αγιασμένος άνθρωπος και θα βοηθάει την κοινωνία, είτε στην Εκκλησία θα διακονεί είτε στην εξουσία θα ανέβει κ.λπ. Πρέπει όλοι να βοηθούμε τα παιδιά, ώστε να γίνουν σωστοί άνθρωποι και να μείνει λίγο προζύμι για τις επόμενες γενιές. Γιατί τώρα, όπως πάνε τα πράγματα, πάει να χαθεί και το προζύμι. Και αν χαθεί το προζύμι, μετά τι θα γίνει;

Οι γονείς που γεννούν τα παιδιά και τους δίνουν το σώμα πρέπει να συντελέσουν, όσο μπορούν, και στην πνευματική αναγέννηση τους. Γιατί ό άνθρωπος, εάν δεν αναγεννηθεί πνευματικά, είναι για την κόλαση. Ύστερα οι γονείς, ό,τι δεν μπορούν να κάνουν οι ίδιοι για τα παιδιά τους, θα το αναθέσουν σε δασκάλους. Γι’ αυτό λέει και ή Εκκλησία μας «τους γονείς ημών και διδασκάλους». Υπάρχουν όμως και οι πνευματικοί Πατέρες, που μπορεί να μην έχουν παιδιά, αλλά βοηθούν πιο θετικά στην αγωγή των παιδιών, γιατί εργάζονται για την πνευματική τους αναγέννηση.

Θέλω να πω, όλοι πρέπει να βοηθούν, καθένας με τον τρόπο του, με το παράδειγμα του, για να αναγεννηθούν τα παιδιά, ώστε να ζήσουν ειρηνικά σ’ αυτήν την ζωή και να πάνε στον Παράδεισο. Όταν τα παιδιά γίνουν πνευματικοί άνθρωποι, ούτε νόμους χρειάζονται ούτε τίποτε. «Δικαίω νόμος ου κείται (Α’ Τιμοθ. 1, 9). Ο νόμος είναι για τους παρανόμους. Η πνευματική εξουσία είναι ανώτερη από τις ανθρώπινες εξουσίες (σ. 93-94).

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου. Λόγοι Δ’. Οικογενειακή ζωή Μέρος δεύτερο- ΚΕΦ. 3, Η ευθύνη των γονέων για την ανατροφή των παιδιών, 2002

Απολυτίκιον Αγίου Ευσταθίου μεγαλομάρτυρος. ‘Ηχος α’. Της ερήμου πολίτης.

Αγρευθείς ουρανόθεν προς ευσέβειαν ένδοξε, τη του σοι οφθέντος δυνάμει, δι’ ελάφου Ευστάθιε, ποικίλους καθυπέστης πειρασμούς, και ήστραψας εν άθλοις ιεροίς, συν τη θεία σου συμβίω και τοις υιοίς, φαιδρύνων τους βοώντας σοι’ Δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω δείξαντί σε εν παντί, Ιώβ παμμάκαρ δεύτερον.

Ο Χριστιανός εμπιστεύεται το καράβι της ζωής του στον κυβερνήτη Χριστό.
https://iconandlight.wordpress.com/2016/09/15/14137/

Να ζούμε το «εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα». O Θεός εκπληρώνει τους πόθους μας με τρόπο που εμείς δεν γνωρίζουμε.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/09/06/%CE%BD%CE%B1-%CE%B6%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CE%B5%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CF%8D%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%AE%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%80/

Μακάριος είναι ο άνθρωπος που υπομένει όλα τα λυπηρά αυτής της ζωής με καρτερία κι ελπίδα στο Θεό. Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2018/04/28/23398/


We should be ready to endure any hardship. Elder Sophrony (Sakharov) of Essex

Words of Eternal Life by Elder Sophrony (Sakharov) of Essex, disciple of St. Silouan the Athonite 

Σωφρόνιος του Έσσεξ_Elder Sophrony of Essex_მამა სოფრონი_ Старец Софроний (Сахаров) Эссекс_ (†1993)ss2-copysofronie-de-la-essex-icoana“We do not think about how to change the world with our own powers. We strive to receive strength from God in order to act at all times with love.”

“The most important thing in the spiritual life is to strive to receive the grace of the Holy Spirit. It changes our lives (above all inwardly, not outwardly). We will live in the same house, in the same circumstances, and with the same people, but our life will already be different. But this is possible only under certain conditions: if we find the time to pray fervently, with tears in our eyes. From the morning to ask for God’s blessing, that a prayerful attitude may define our entire day.”

“Whoever gives up his cross cannot be worthy of the Lord and become His disciple. The depths of the Divine Being are revealed to the Christian when he is crucified for our Savior. The Cross is the foundation of authentic theology.”

“I am neither Greek nor Russian; I am an Athonite.”

“The Fathers of the fourth century left us certain prophecies, according to which in the last times salvation will be bound up with deep sorrows.”

“We must have the determination to overcome temptations comparable to the sorrows of the first Christians. All the witnesses of Christ’s Resurrection were martyred. We should be ready to endure any hardship.”

It is essential in these days to be able to protect ourselves from the influence of those with whom we come in contact. Otherwise we risk losing both faith and prayer.
Let the whole world dismiss us as unworthy of attention, trust or respect – it will not matter provided that the Lord accept us.
And vice versa: it will profit us nothing if the whole world thinks well of us and sings our praises, if the Lord declines to abide with us.

“Life without Christ is tasteless, sad, and forlorn.”

“I ask you to try something. If someone grieves you, or dishonors you, or takes something of yours, then pray like this: “Lord, we are all your creatures. Pity your servants, and turn them to repentance,” and then you will perceptibly bear grace in your soul. Induce your heart to love your enemies, and the Lord, seeing your good will, shall help you in all things, and will Himself show you experience. But whoever thinks evil of his enemies does not have love for God and has not known God.” St Silouan the Athonite

“The man who cries out against evil men but does not pray for them will never know the grace of God.” St Silouan the Athonite

There, in the Kingdom of the Father and of the Son and of the Holy Spirit, must our mind dwell. We must hunger and thirst to enter into this wondrous Kingdom.

O Lord Jesus Christ, Son of the Living God:
We beseech and implore Thee,
Cast us not away from Thy presence,
and being not wroth with all of our ungodliness
Appear unto us, O Light o the world,
to reveal unto us the mystery of the ways of Thy salvation,
that we may become sons and daughters of Thy Light.

Through the prayers of Fr. Sophrony of Essex, of all the ascetic Fathers and all the saints, O Lord of compassion and hope, have mercy on us and save us!