Iconography and Hand painted icons

Leave a comment

The Beauty… Fr.Alexander Schmemann

Mother of God Life-giving Spring,Ζωοδόχος ΠηγήBeauty is never “necessary,” “functional” or “useful.”  And when, expecting someone who we love, we put a beautiful tablecloth on the table and decorate it with candles and flowers, we do all this not out of necessity, but out of love.  And the Church is love, expectation and joy.  It is heaven on earth, according to our Orthodox tradition; it is the joy of recovered childhood, that free, unconditioned and disinterested joy which alone is capable of transforming the world.  In our adult, serious piety we ask for definitions and justifications, and they are rooted in fear – fear of corruption, deviation, “pagan influences,” whatnot.  But “he that feareth is not made perfect in love” (1 Jn. 4:18).  As long as Christians will love the Kingdom of God, and not only discuss it, they will “represent” it and signify it, in art and beauty.  And the celebrant of the sacrament of joy will appear in a beautiful chasuble, because he is vested in the glory of the Kingdom, because even in the form of man God appears in glory.  In the Eucharist we are standing in the presence of Christ, and like Moses before God, we are to be covered with his glory.

~ Alexander Schmemann, For the Life of the World, pp. 29-30

Leave a comment

Η ομορφιά …. πατήρ Αλέξανδρος Σμέμαν

Παναγία Ζωοδόχος Πηγή_Mother of God Life-giving Spring_2876867Η ομορφιά δεν είναι ποτέ «απαραίτητη», «λειτουργική» ή «χρήσιμη». Και όταν, περιμένοντας κάποιον που αγαπάμε, βάζουμε ένα όμορφο τραπεζομάντιλο στο τραπέζι και το διακοσμούμε με κεριά και λουλούδια, δεν το κάνουμε από ανάγκη, αλλά από αγάπη. Και η Εκκλησία είναι αγάπη, προσδοκία και χαράΕίναι ο ουρανός επί γηςσύμφωνα με την ορθόδοξη Παράδοσή μας. Είναι η χαρά της ανακτημένης παιδικότητας, εκείνη η ελεύθερη, η άνευ όρων και ανιδιοτελής χαρά, που από μόνη της είναι ικανή να μεταμορφώσει τον κόσμο. Στην ώριμη, σοβαρή μας ευσέβεια, ζητάμε ορισμούς και δικαιώσεις που ριζώνουν στον φόβο. Φόβος για διαφθορά, απόκλιση, «ειδωλολατρικές επιρροές», και τα τοιαύτα. Αλλά «ο φοβούμενος ου τετελείωται εν τη αγάπη» (Α΄ Ιωάν. 4,18). Όσο οι χριστιανοί θα αγαπούν τη Βασιλεία του Θεού, και δεν θα τη συζητούν μόνο, θα την «εκπροσωπούν» και θα την κάνουν γνωστή με την τέχνη και την ομορφιά. Και ο ιερουργός του μυστηρίου της χαράς θα εμφανιστεί με ένα όμορφο φελόνιο, ενδύεται τη δόξα της Βασιλείας, επειδή ακόμη και με τη μορφή του ανθρώπου ο Θεός εμφανίζεται εν δόξη. Στο μυστήριο της Ευχαριστίας είναι παρών ο Χριστός και όπως συνέβη με τον Μωυσή μπροστά στον Θεό, μας επικαλύπτει η δόξα Του. […]

πατήρ Αλέξανδρος Σμέμαν
(Alexander Schmemann, Για να Ζήσει ο Κόσμος, Εκδόσεις «Δόμος», Αθήνα)

Leave a comment

On Prayer , Elder Sophrony Sakharov of Essex

Σωφρόνιος του Έσσεξ_Elder Sophrony of Essex_მამა სოფრონი_ Старец Софроний (Сахаров) Эссекс_23333772Of all approaches to God prayer is the best and in the last analysis the only means. In the act of prayer the human mind finds its noblest expression.

The mental state of the scientist engaged in research, of the artist creating a work of art, of the thinker wrapped up in philosophy- even of professional  theologians propounding their doctrines- cannot be compared to that of the man of prayer brought face to Face with the living God. Each and every kind of mental activity presents less of a strain than prayer. We may be capable of working for ten or twelve hours on end but a few moments of prayer and we are exhausted.

Real prayer, of course, does not come readily. It is no simple matter to preserve inspiration while surrounded by the icy waters of the world that does not pray. Christ cast the Divine Fire on earth, and we pray Him so to fire our hearts that we may not be overcome even by cosmic cold, that no black cloud blot out the bright flame.

St Gregory of Sinai say that prayer is God Himself acting in us. ‘Do Thou Thyself pray in me,’ was the constant appeal of Philaret, Metropolitan of Moscow in the last century.

St Paul say: ‘And because ye are sons, God hath sent forth the Spirit of his Son into your hearts, crying, Abba, Father’ (Gal. 4,6).

Archimandrite Sophrony Sakharov. His Life is Mine.

Leave a comment

Περί Προσευχής, Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ

Γέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ

ΣΟΦΡΩΝΙΟΣ ΕΣΣΕΞ sofronios-2Απ’ όλα τα πλησιάσματα προς το Θεό το καλύτερο είναι η προσευχή, που σε τελευταία ανάλυση είναι το μόνο μέσον. Στην πράξη της προσευχής η ανθρώπινη διάνοια βρίσκει την ευγενέστερη έκφρασή της. Η πνευματική κατάσταση του επιστήμονα που ερευνά, του καλλιτέχνη που δημιουργεί έργα τέχνης, του διανοητή που φιλοσοφεί, ακόμα και του επαγγελματία θεολόγου που προβάλλει τις θεωρίες του, όλ’ αυτά δεν μπορούν να συγκριθούν  με τα πνευματικά βιώματα ενός ανθρώπου της προσευχής που έρχεται πρόσωπο με Πρόσωπο με τον ζωντανό Θεό. Κάθε άνθρωπος και κάθε είδους πνευματική δραστηριότητα παρουσιάζει λιγότερη δύναμη από την προσευχή. Μπορούμε να εργαστούμε δέκα ή δώδεκα ώρες συνέχεια, αλλά λίγες στιγμές προσευχής είναι εξαντλητικές.

Η πραγματική προσευχή βέβαια δεν έρχεται αμέσως. Δεν είναι εύκολη υπόθεση να διατηρούμε την έμπνευση ενώ είμαστε περικυκλωμένοι από τα παγωμένα νερά του κόσμου, ο οποίος δεν προσεύχεται. Ο Χριστός έρριξε τη θεία φλόγα στη γη, και προσευχόμαστε σ’ αυτόν να φλογίσει τις ψυχές μας να μην υπερνικηθούμε από το κοσμικό ψύχος και να μην επισκιάσει κανένα μαύρο σύννεφο αυτήν την λαμπρή φλόγα.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης  λέγει ότι η προσευχή είναι ο ίδιος ο Θεός που ενεργεί μέσα μας. «Συ ο Ίδιος προσεύχου εντός μου» ήταν η συνεχής αίτηση του Φιλαρέτου, Μητροπολίτου Μόσχας τον περασμένο αιώνα.

Απ. Παύλου  λέγει: «Ότι δε εστε υιοί, εξαπέστειλεν ο Θεός το Πνεύμα του Υιού αυτού εις τας καρδίας υμών κράζον· αββά ο Πατήρ» (Γαλ. 4,6).

Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου Σαχάρωφ, Η ζωή Του ζωή μου.

Leave a comment

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, Το Άγιο Πνεύμα ενώνει τους πάντες.

 Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Σιλουανός ο Αγιορείτης_st.Silouan the Athonite_прп. Силуан Афонский-im335108._prp._siluan_afonskiy._30h40Στούς οὐρανούς τά πάντα ζοῦν καί κινοῦνται ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα. Ἀλλά καί στή γῆ εἶναι τό ἴδιο Ἅγιο Πνεῦμα. Αὐτό ζῆ στήν Ἐκκλησία μας, Αὐτό ἐνεργεῖ στά μυστήρια, Αὐτό πνέει στήν Ἁγία Γραφή, Αὐτό ζῆ στίς ψυχές τῶν πιστῶν. Τό Ἅγιο Πνεῦμα ἑνώνει τούς πάντες, καί γι᾽ αὐτό οἱ Ἅγιοι εἶναι κοντά μας. Κι ὅταν προσευχώμαστε σ᾽ αὐτούς, τότε ἀκοῦνε αὐτοί μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα τίς προσευχές, κι οἱ ψυχές μας αἰσθάνονται τήν πρεσβεία τους γιά χάρη μας.

Οἱ Ἅγιοι ζοῦν σ᾽ ἄλλο κόσμο κι ἐκεῖ βλέπουν μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα τήν θεία δόξα καί τήνὀμορφιά τοῦ προσώπου τοῦ Κυρίου. Ἀλλά μέ τό ἴδιο Ἅγιο Πνεῦμα βλέπουν καί τή ζωή καί τά ἔργα μας. Γνωρίζουν τίς θλίψεις μας κι ἀκοῦνε τίς θερμές προσευχές μας. Ζώντας στή γῆ διδάχτηκαν τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα. Κι ὅποιος ἀπέκτησε στή γῆ τήνἀγάπη διαβαίνει μαζί της στήν αἰώνια ζωή στή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, ὅπου ἡ ἀγάπη αὐξάνει ὡσότου γίνη τέλεια. Κι ἄν στή γῆ ἡ ἀγάπη δέν μπορῆ νά λησμονήση τόν ἀδελφό, πολύ περισσότερο στούς οὐρανούς οἱ Ἅγιοι δέν μᾶς λησμονοῦν καί δέονται γιά μᾶς.

Οἱ Ἅγιοι περιβάλλουν, μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα, μέ τήν ἀγάπη τους ὅλο τό κόσμο. Βλέπουν καί ξέρουν πώς ἀποκάναμε ἀπό τίς θλίψεις, πώς ξεράθηκαν οἱ καρδιές μας, πώς παρέλυσε ἡἀκηδία τίς ψυχές μας, καί γι᾽ αὐτό μεσιτεύουν ἀκατάπαυστα στό Θεό γιά μᾶς.

Leave a comment

On the Saints and Their Intercessions

On the Saints and Their Intercessions

 St Silouan the Athonite:  His memory is celebrated on September 24

In heaven all things live and move in the Holy Spirit. But this same Holy Spirit is on earth too. The Holy Spirit dwells in our Church; in the sacraments; in the Holy Scriptures; in the souls of the faithful. The Holy Spirit unites all men, and so the Saints are close to us; and when we pray to them they hear our prayers in the Holy Spirit, and our souls feel that they are praying for us.

The Saints live in another world, and there through the Holy Spirit they behold the glory of God and the beauty of the Lord’s countenance. But in the same Holy Spirit they see our lives, too, and our deeds. They know our sorrows and hear our ardent prayers. In their lives they learned of the love of God from the Holy Spirit; and he who knows love on earth takes it with him into eternal life in the Kingdom of Heaven, where love grows and becomes perfect. And if love makes one unable to forget a brother here, how much more do the Saints remember and pray for us!

The holy Saints have attained the Kingdom of Heaven, and there they look upon the glory of our Lord Jesus Christ; but by the Holy Spirit they see, too, the sufferings of men on earth. The Lord gave them such great grace that they embrace the whole world with their love. They see and know how we languish in affliction, how are hearts have withered within us, how despondency has fettered our souls; and they never cease to intercede for us with God.