iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Leave a comment

Glory be to God for all things! St John Chrysostom

St John Chrysostom, the golden trumpet of Orthodoxy

(Commemorated January 27)

By St. Nikolai Velimirovich

Ιωάννης Χρυσόστομος -St. John Chrysostom_Святой Иоанн Златоуст_წმიდა იოანე ოქროპირი_CY135-7-09The Church celebrates the memory of this saint on November 13th and January 30th, but on this day is celebrated the translation of his honoured relics from the Armenian village of Comana, where he died in exile in 407, to Constantinople where earlier, as Patriarch, he had governed the Church. Thirty years after his death, Patriarch Proclus made a speech in memory of his spiritual father and mentor, and by this speech so roused the love of the people and the Emperor, Theodosius the Younger, towards the great saint that they all wanted the relics of Chrysostom to be translated to Constan-tinople. It is related that the coffin containing the relics could not be shifted from its place until the Emperor wrote a letter to Chrysos-tom, begging his forgiveness (for Theodosius’s mother, Eudoxia, was guilty of having persecuted the saint) and appealing to him to return to Constantinople, his former residence. When this repen-tant letter was placed on the coffin, the latter became light in weight. Before the translation, many of the sick, on touching the coffin, were healed. When the relics arrived at the capital, the Emperor again begged forgiveness over them in his mother’s name, as though it were she herself speaking: `While I lived in this tem-poral life, I acted in malice towards thee; but now that thou livest in eternal life, be thou of help to my soul. My glory passes and there is nought to help me; help me, Father, in thy glory; help me before I come to be condemned before the judgement of Christ.’ When the saint was carried into the Church of the Holy Apostles and placed on the patriarchal throne, the assembled throng heard these words from his mouth: `Peace be with you all!’ The translation of the relics of St John Chrysostom was carried out in the year 438.

* From “The Prologue from Ochrid”, by Bishop Nikolai Velimirovic – Lazarica Press – Birmingham 1985

But, on the other hand, see what happened to Saint John after his demise. Reward. Just reward, such as only God can give. The Arab bishop, Adeltios, who had received the exiled Chrysostom into his house in Cucusus, prayed to God, after the saint’s death, to reveal where his soul was.  The response came while he was at prayer. It was almost as if he were outside himself and a young man bathed in light was taking him to heaven. One by one he showed him the hierarchs, shepherds and teachers of the Church, naming them one by one- but John was not among them. Later God’s angel took Adeltios to the way out of Paradise and the latter returned to his normal state. When the angel asked him why he was sad, Adeltios replied that he was distressed not to have seen his beloved teacher. The angel explained: “No person still robed in the flesh may see him, because he is at the throne of God with the Cherubim and Seraphim”.

Saint Nikolaï Velimirović, The Ochrid Prologue, November 11

His final words were “Glory be to God for all things!”

Ιωάννης Χρυσόστομος -St. John Chrysostom_Святой Иоанн Златоуст_წმიდა იოანე ოქროპირი_ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟ“For Christians above all men are forbidden to correct the stumblings of sinners by force…it is necessary to make a man better not by force but by persuasion. We neither have autority granted us by law to restrain sinners, nor, if it were, should we know how to use it, since God gives the crown to those who are kept from evil, not by force, but by choice.”

“Even if we have thousands of acts of great virtue to our credit, our confidence in being heard must be based on God’s mercy and His love for men. Even if we stand at the very summit of virtue, it is by mercy that we shall be saved.”

Apolytikion in the Plagal of the Fourth Tone
Grace shining forth from your lips like a beacon has enlightened the universe.
It has shown to the world the riches of riches poverty;
it has revealed to us the heights of humility.
Teaching us by your words, O Father John Chrysostom,
intercede before the Word, Christ our God, to save our souls!


Leave a comment

Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν.Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος

Ἀνακομιδὴ τῶν Τιμίων Λειψάνων τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως

ἑορτάζει Στίς  27 Ἰανουαρίου

chrysostomosὉ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἐκοιμήθη ἀπό τήν πολυχρόνια ταλαιπωρία καί ἀπό τήν ἐξάντληση στίς 14 Σεπτεμβρίου τοῦ 407 μ.Χ. καθ᾽ ὁδὸν πρὸς τὴν τρίτη του ἐξορία ἀπό τήν αὐτοκράτειρα Εὐδοξία  στὴν Πιτιούντα τοῦ Πόντου. Τὰ τελευταῖα λόγια του ἦταν: «Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν».Τάφηκε στά Κόμανα τοῦ Πόντου στόν Ναό τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Βασιλίσκου μαζὶ μὲ τὰ ἅγια λείψανα τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Βασιλίσκου καὶ Λουκιανοῦ, καθὼς εἶχε ἀποκαλυφθεῖ σὲ αὐτὸν ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἴδιους διὰ νυκτερινῆς ὀπτασίας, ὅταν ἀκόμη ζοῦσε.Τό σεπτό λείψανό του περίμενε ἐκεῖ ἐπί περίπου τριάντα ἔτη.

Τό ἔτος 434 μ.Χ. Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ἐξελέγη ὁ μαθητής τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου Ἅγιος Πρόκλος, ὁ ὁποῖος παρεκάλεσε τόν αὐτοκράτορα Θεοδόσιο νά ἐνεργήση ὥστε τό λείψανο τοῦ μεγάλου αὐτοῦ πατέρα τῆς Ἐκκλησίας νά ἐπιστρέψη στήν Κωνσταντινούπολη. 

Ὅταν ὁ Αὐτοκράτορας Θεοδόσιος ὁ Β΄ προσπάθησε τὸ ἔτος 438 νὰ μεταφέρει τὸ ἱερὸ του λείψανο στὴν Κωνσταντινούπολη, ὁ Ἅγιος ἀρνεῖτο καὶ ἔμενε ἀκίνητος, κατὰ τρόπο θαυματουργικό.Τό γεγονός αὐτό θεωρήθηκε ὅτι συνεδέετο μέ τήν ἄδικη καί βάναυση συμπεριφορά τοῦ Ἀρκαδίου καί τῆς Εὐδοξίας πρός τόν Χρυσόστομο.  Τότε ὁ Αὐτοκράτορας ἀναγκάστηκε νὰ τοῦ ἀπευθύνει  γράμμα μετανοίας.Αὐτὴ τὴν ἐπιστολὴ τοῦ αὐτοκράτορα τὴν πῆγαν στὸν Ἅγιο καὶ τὴν τοποθέτησαν πάνω στὴν λάρνακά του. Τότε ὁ Ἅγιος ἔδωσε τὸν ἑαυτό του στοὺς ἀπεσταλμένους τοῦ χρυσοστομου ανακομιδη λειψανουαὐτοκράτορα καὶ ἔτσι αὐτοὶ μετέφεραν τὴν λάρνακα στήν Κωνσταντινούπολη.Ἀπό τὸ λιμάνι ὁδηγήθηκε ἐν πομπῇ καὶ τοποθετήθηκε στὸ σύνθρονο τοῦ Ναοῦ τῆς Ἃγίας Εἰρήνης καί ἅπαντες ἐβόησαν: «Ἀπόλαβέ σου τὸν θρόνον, Ἅγιε». Στήν συνέχεια  ἡ Λάρνακα τοποθετήθηκε σέ αὐτοκρατορική ἅμαξα καί μεταφέρθηκε στόν περιώνυμο Ναό τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Ἐκεῖ ἔβαλαν τό ἅγιο Λείψανο πάνω στήν ἱερή καθέδρα καί ἔγινε ἕνα θαυμαστό σημεῖο. Ὁ Ἅγιος ἐπεφώνησε πρός τόν λαό τό «Εἰρήνη πᾶσι». 

Ἐπειδή ὅμως ὁ τάφος τῆς αὐτοκράτειρας Εὐδοξίας ἐσείετο ὅλα αὐτά τά χρόνια μετά τήν κοίμηση τοῦ Ἁγίου, ὁ Ἀρκάδιος παρεκάλεσε νά τοποθετηθῇ ἐπί τοῦ τάφου τό ἱερό Λείψανο τοῦ Ἁγίου καί γονατιστός  ἐδέετο νά τήν συγχωρήσῃ ὁ Ἅγιος. Τότε ἀκούσθηκε καί πάλι ἡ φωνή τοῦ Ἁγίου ὁ ὁποῖος εἶπε: «τῇ Εὐδοξίᾳ συγχώρησις». Ἔτσι σταμάτησε νά σείεται ὁ τάφος τῆς ἀσεβοῦς Εὑδοξίας.

XERI_AG._IOANNOY_XRYSOSTOYMOY._MONH_FILOTHEOY_ATHOSἉγία Κάρα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου εὑρίσκεται στήν Ἱερά Μονή Βατοπαιδίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Τό δεξί του χέρι σέ στάση εὐλογίας εἶναι θησαυρισμένο στήν Ἱερά Μονή Φιλοθέου τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

Λόγος ἐγκωμιαστικὸς τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου, στήν ἀνακομιδὴ τοῦ λειψάνου τοῦ Ἁγίου Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

Ι.Χρυσόστομος-743x1024”…Να ὀνομάσουμε τὸν Χρυσοστομο φίλο γνήσιο τῆς Θεοτόκου; Ναί, καὶ αὐτὸ τὸ ἀξιώθηκε! Εὑρισκόμενος ὁ Ἅγιος για τὴν ἀσθένειά του ἔξω ἀπὸ τὴν Κων/λη, ἐκεῖ που προσευχόταν κατὰ τὸ μεσονύκτιο, εἶδε ξύπνιος τὴν Κυρία Θεοτόκο, ἡ ὁποία ἦλθε πρὸς αὐτὸν μὲ ἀπειρο φῶς καὶ ἔχοντας τριγύρω τῆς πλῆθος ἀπὸ ἄνδρες καὶ γυναῖκες τοῦ εἶπε αὐτὰ μὲ φωνὴ χαριέστατη: «Ἰωάννη, τοῦ ἐμοῦ θεράπων Υἱοῦ καὶ Θεοῦ, καλὰ ἀγωνίστηκες τὸν ἀγῶνα τῆς ἀσκήσεως, καλὰ ἐποίμανας τὸ λογικὸν ποίμνιον, ἀλλὰ ἀνδρίζου ἀκόμη καὶ κραταιοῦ. Διότι ἰδοὺ καὶ μαρτυρικὸς σὲ ἀναμένει δρόμος καὶ ἀθλητικὸ σὲ περιμένει στάδιο διὰ ποικίλων πόνων καὶ πειρασμῶν, για να καταστῇ φανερὴ ἡ δοκιμασία σου καὶ στῇ γῆ καὶ τὸν οὐρανό…. Ἂς ἀγαλλιασθὴ λοιπὸν καὶ ἂς χαρῇ τὸ πνεῦμά σου, διότι σὲ ἔχει ἀποταμιευθεῖ καὶ χαρὰ στους οὐρανούς, ἀνάλογα μὲ τὶς θλίψεις σου».

 Ἐπίσης καὶ ἡ θαυμαστὴ ὀπτασία που εἶδε ὁ ἅγιος Κύριλλος ὁ Ἀλεξανδρείας.Ὁ θεῖος του πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Θεοφίλος εἶχε ἐχθρὸν τὸν ἅγιο Χρυσοστομο…

Βλέπει μία φορὰ σὲ ὅραμα τὴν Κυρία Θεοτόκο, μαζὶ καὶ τὸν ἅγιο Χρυσοστομο, να συνομιλοῦν μεταξὺ τοὺς σὲ ἕνα πάμφωτο καὶ ὡραιότατο τόπο. Βλέποντας τούς, ὅμως, ἐπιθυμοῦσε καὶ ἐζητοῦσε να πάη κοντὰ καὶ αὐτὸς ἀλλὰ ὁ θεῖος Χρυσόστομος τὸν ἐπιτιμοῦσε καὶ τὸν ἐμπόδιζε. Τότε, ἀκούει φωνὴ ἀπὸ τὴν Θεοτόκο, ποὺ ἔλεγε πρὸς τὸν Χρυσοστομο αὐτά: Συγχώρησε τὸν χάριν ἐμοῦ (για χάρι δική μου), διότι πολλὰ ἐπάσχισε, ἐκοπίασε για ἔμενα, καταντροπιάσας τὸν ὑβριστῇ Νεστόριο, καὶ ἔμενα Θεοτόκο μὲ ἀνακήρυξε. Ἀπὸ ἄγνοια τὴν ἀσχήμη για σένα ὑπολήψη – γνώμη ἐσχημάτισε καὶ θὰ φανέρωση αὐτήν, ποὺ ἀπέκτησε μὲ ἐπιγνώση.

 Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ ὅραμα ὁ ἅγιος Κύριλλος, ἔγινε μεγάλος φίλος τοῦ Χρυσοστόμου, ἐπαινώντας αὐτὸν καὶ συνέγραψε πρόχειρα καὶ τὸν βίον Τοῦ…”

Ἀπολυτίκιον Ἦχος πλ. δ’.

Η 0 τοῦ στόματός σου καθάπερ πυρσὸς, ἐκλάμψασα χάρις τὴν οἰκουμένην ἐφώτισεν, ἀφιλαργυρίας τῷ κόσμῳ θησαυροὺς ἐναπέθετο, τὸ ὕψος ἡμῖν τῆς ταπεινοφροσύνης ὑπέδειξεν. Ἀλλὰ σοῖς λόγοις παιδεύων, Πάτερ, Ἰωάννη Χρυσόστομε, πρέσβευε τῷ Λόγῳ Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.


Leave a comment

We must trust in God in all …St. John of Kronstadt

Creation-of-Birds-&-Sea-Creatures-(008344CAT)__03884_zoomWe must trust in God in all temptations, in all desolate conditions of the soul. The Lord will deliver.

If God does not leave a blade of grass, a flower, or a small leaf of a tree without His good providence, will He leave us? O, let every man be convinced with his whole heart that God is true to Himself in His providence for even the least of His creatures. Let him understand that the Creator invisibly dwells in all His creatures. In the words of our Saviour, God clothes the grass of the field, feeds the fowls of the air.

St. John of Kronstadt 


Leave a comment

Τρεις είναι οι απαντήσεις του Θεού στις προσευχές μας Ναι ,όχι ,περίμενε.

Πρέπει  να έχουμε ζωντανή την αίσθηση της παρουσίας του Θεού.

Από τους βίους των αγίων διαπιστώνουμε πως ο Κύριος καθοδηγεί και στηρίζει όσους Τον αγαπούν θερμά και Του αφιερώνουν τη ζωή τους. Εκείνος, βέβαια, για να σε παιδαγωγήσει και να σε δοκιμάσει, θα επιτρέψει ακόμα και στον εχθρό να σε πειράξει. Και σ’ αυτήν την περίπτωση, όμως, θα σε βοηθήσει. «Δεν θα επιτρέψει σε κανένα πειρασμό να ξεπεράσει τις δυνάμεις σου˙ αλλά, όταν έρθει ο πειρασμός, θα δώσει μαζί και τη διέξοδο, ώστε να μπορέσεις να τον αντέξεις» ( Α΄ Κορ. 10:13 ). Όλα προέρχονται ή παραχωρούνται από τον Θεό. Ωστόσο οι βουλές και οι μέθοδοί Του είναι ανεξιχνίαστες. Ακόμα κι ένας άνθρωπος που χειραγωγείται απ’ Αυτόν, τις διακρίνει μόνο σαν κοιτάξει πίσω, έπειτα από κάθε γεγονός. Πόσο σοφή είναι, επομένως η συνεχής προσευχή, «Κύριε ,όπως θέλεις και όπως ξέρεις ελέησέ με», που μας συνιστά ο αββάς Μακάριος ο Αιγύπτιος! Αναθέτοντας τον εαυτό σου στον Θεό μ’ αυτή την προσευχή, βάζεις το πιο γερό θεμέλιο στον αγώνα σου: την εμπιστοσύνη στη θεία πρόνοια και την ελπίδα στη θεία βοήθεια…

Από το βιβλίο: «ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ
Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ


Leave a comment

A “philosopher of Beauty” and a perfect Friend.Saint Gregory the Theologian

Saint  Gregory the Theologian (Nazianzus)

January 25th

The wounded Eagles of Theology 

Thou lovedst the Wisdom of God and the beauty of his words; Rejoice, O abyss of divine grace!Rejoice, fount of Theology, river of wisdom,the second disciple that leans on Jesus’ Breast…

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΝΤΕΤΣΑΝΙ ΕΙΚΟΝΑ2

Saint  Gregory was a great Cappadocian Father and teacher of the Church born at Arianzos of Cappadocia , in the year 329.His father, whose name was also Gregory, his mother, Nonna, his brother Caesarius, and Gorgonia, his sister, are all honored as Saints.

  Saint  Gregory the Theologian as a distinguished theologian, orator and champion of the Christian faith in the fourth century, he was famous for his eloquence, and as a poet, he also had a refined and sensitive soul.

He lived as a “philosopher of Beauty”, meaning as a Christian who tends towards perfection.Gregory, who was what we would call an introvert, savored solitude. He loved quiet prayer and time spent alone with scripture. He wanted to live as a simple monk, never seeking priestly ordination. He wanted only to be with the One he called “my Christ.”

He who has the Kingdom of God within himself will imperceptibly pass it on to others.  “A man must himself be cleansed, before cleansing others: himself become wise, that he may make others wise; become light, and then give light: draw near to God, and so bring others near; be hallowed, then hallow them;”

A close, lifelong and the most tender  friendship developed between  Gregory the Theologian (Nazianzus) and  Basil the Great remained exemplary in history.

Their temperaments were quite different. Basil had the qualities of a leader while Gregory was a contemplative and a poet. Their friendship has a lot to teach us about friendship. True friends are hard to find so hold on to the ones you still have, they are precious. Their gaze was on Christ and the goal was holiness. Yes, the saints can teach us so much because there is nothing more attractive than holiness.

This is the answer to all of our questions and the solution to all of our problems—holiness of life.
A faithful friend is a strong defence: and he that hath found such an one hath found a treasure. Nothing doth countervail a faithful friend, and his excellency is invaluable. A faithful friend is the medicine of life. (Wisdom of Sirach 6Chapter 14-16.)
Το χέρι του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου εις Κοπάνους στα Γιάννενα(1)Faithful friends are fenced garden and a source sealed. Faithful friends are recreational harbor. With anything than exist in the world one can not sygkrinῃ a faithful friend, and beauty knows no bounds.
Remembering this friendship, Gregory was later to write:
“The single object and ambition of our friendship was virtue, and hope of the blessings to come. We were always guided by God’s law, and encouraged each other in the life of virtue.”The same eagerness for knowledge motivated us…. This was our competition: not who was first but who allowed the other to be first. It seemed as if we had one soul in two bodies” 
Such was the prelude to our friendship, the kindling of that flame that was to bind us together. In this way we began to feel affection for each other. When, in the course of time, we acknowledged our friendship and recognized that our ambition was a life of true wisdom, we became everything to each other: we shared the same lodging, the same table, the same desires the same goal. Our love for each other grew daily warmer and deeper…Yet between us there was no envy. On the contrary, we made capital out of our rivalry. Our rivalry consisted, not in seeking the first place for oneself but in yielding it to the other, for we each looked on the other’s success as his own.
We seemed to be two bodies with a single spirit. Though we cannot believe those who claim that everything is contained in everything, yet you must believe that in our case each of us was in the other and with the other.
We followed the guidance of God’s law and spurred each other on to virtue. If it is not too boastful to say, we found in each other a standard and rule for discerning right from wrong.

Γρηγόριος ο Θεολόγος_ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ_Святой Григорий Богослов Иконы_ St. Gregory the Theologian_213578

St. Gregory calls his friend to say, “Mine Vasileios’’He was a faithful,a  true,a perfect,a loving,a sensitive,a  affectionate, a most tender friend.A lifetime friend. 

He tells us that “we ought to think of God more often than we draw our breath” (Oratio 27, 4: PG 250, 78) since prayer is the encounter of the thirst of God with our thirst. God thirsts that we thirst for him (see Oratio 40, 27: SC 358, 260).He was a teacher whom God had gifted with unusual wisdom, and almost perfect model of all virtue.One day, while studying, he was overtaken by sleep, and it appeared to him that he saw two beautiful virgins who came as if wishing to speak to him. “One of us,” they answered, “is chastity, the other wisdom. God has sent us to be your friends and remain constantly with you.” His life proved that this vision was no empty dream.

The Gregory’s poems indicate the essence of the patristic legacy: prayer and theology are one.Theologian is the one who prays truly.

Gregory emphasizes that man must imitate the goodness and love of God.“Give something, however small, to the one in need.For it is not small to one who has nothing.Neither is it small to God, if we have given what we could.”
“If you have not fallen, help those who have fallen and who live in suffering; if you are happy, console those who are sad;Show God a sign of your gratitude that you are one of those who can do good and not one of those in need of being helped. Be rich not only in wealth, but also in compassion; not only in gold, but also in virtue, or better yet, only in this.

 Christ is called “Light” because he is “the illumination of souls.Illumination is help for our weakness…Illumination is a vehicle leading toward God, departure with Christ, support of faith, perfection of mind, key to the kingdom of heaven, change of life, deliverance from slavery, release from bonds. Illumination—what more need I add?—is the most beautiful and most magnificent of the gifts of God.(40.3)

“I exhort you, my dear children, to keep my instructions in your hearts. May the Grace of our Lord Jesus Christ, remain with you all. Amen!”last-judgement

Apolytikion in the First Tone
tinitialThe pastoral flute of your theology conquered the trumpets of orators. For it called upon the depths of the Spirit and you were enriched with the beauty of words. Intercede to Christ our God, O Father Gregory, that our souls may be saved.

 


Leave a comment

Ὁ ἀληθινός, ἰδανικός καὶ στοργικός Φίλος.Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

Ἁγίου  Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου τοῦ ποιητοῦ, μεγάλου Πατρός καί Διδασκάλου τῆς Ἐκκλησίας

ἑορτάζει στίς 25 Ἰανουαρίου

ὁ ὑψιπέτης πληγωμένος Ἀετός τῆς Θεολογίας

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ_XL«Ἠράσθης τῆς ὄντως σοφίας Θεοῦ καὶ τῶν λόγων τὸ κάλλος ἠγάπησας καὶ πάντων προτετίμηκας τερπνῶν τῶν ἐπὶ γῆς»

Ἡ ἀλλαγή τοῦ κόσμου ἀρχίζει ἀπό τήν ἐσωτερική μας ἀλλαγή κατά τόν νηπτικό Ἱερό Γρηγόριο : “Καθαρθῆναι δεῖ πρῶτον, εἶτα καθᾶραι∙ σοφισθῆναι καί οὕτω σοφίσαι∙ γενέσθαι φῶς καί φωτίσαι∙ ἐγγίσαι Θεῷ καί προσαγαγεῖν ἄλλους∙  ἁγιασθῆναι καὶ ἁγιάσαι, χειραγωγῆσαι μετὰ χειρῶν, συμβουλεῦσαι μετὰ συνέσεως”.(Λόγος 3. 71. PG 35. 480 B)Πίστευε ὅτι «μεγίστη πρᾶξίς ἐστιν ἡ ἀπραξία» (Ἐπιστ. 49), ὁ θεωρητικὸς ἢ θεοπτικὸς βίος.

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ὁ πιστὸς,  γνήσιος, ἀληθινός, ἰδανικός, τρυφερός, εὐαίσθητος  καὶ στοργικός Φίλος.

Μέγας Βασίλειος καί ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, γνήσιοι Ἀδελφοί καὶ Φίλοι.Αὐτὴ ἡ φιλία τῶν ἁγίων ἀνδρῶν διεφημίσθη παντοῦ στὸν τότε κόσμον καὶ ἔμεινε στὴν ἱστορίαν.
Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ἀποκαλεῖ τόν φίλο του «ὁ ἐμός Βασίλειος». Δηλαδή, « ὁ δικός μου Βασίλειος. »
Ἔλεγε  ὁ ἅγιος Γρηγόριος για τὸν Μέγα Βασίλειο, ὅτι «ἐφαίνετο νὰ ἔχωμεν οἱ δύο μας μίαν ψυχὴν ποὺ ἐκατοικοῦσεν εἰς δύο σώματα. Τότε πλέον ἐγίναμεν τὰ πάντα ὁ ἕνας διὰ τὸν ἄλλον, ὁμόστεγοι, ὁμοτράπεζοι, συμφυεῖς, ἀποβλέποντες εἰς τὸ ἴδιο καὶ πάντοτε αὐξάνοντες ὁ ἕνας τὸν πόθο τοῦ ἄλλου, ὥστε νὰ γίνῃ θερμότερος καὶ μόνιμος».Ἀξίζει νά παραθέσωμε τά λόγια τοῦ ἁγίου Γρηγορίου πρός τόν Ἐπίσκοπο Καισαρείας Εὐσέβιο: «Δέν θά δεχθῶ νά ἐπαινῆς ἐμένα καί νά κατηγορῆς τόν Βασίλειο, μέ τόν ὁποῖο εἴμαστε ἕνα στό πνεῦμα καί στή διάθεσι. Ὅπως φέρεσαι σέ μένα , ἔτσι καί καλύτερα πρέπει νά φέρεσαι καί στόν Βασίλειο. Ἀλλοιῶς νοιώθω μέ τό ἕνα σου χέρι νά μέ χαϊδεύεις καί μέ τό ἄλλο σου νά μέ δέρνης»  

Ὅταν σπούδαζαν στήν Ἀθήνα οἱ δύο φίλοι καί ὁ Γρηγόριος ἐστήριξε σέ μιά δύσκολη στιγμή τόν Βασίλειο γιά νά μήν ἀποθαρρυνθῆ ἀπό τήν Ἀθήνα καί τίς ἐκεῖ σπουδές, συνέβη τό ἑξῆς: «Ἀπό τήν ὥρα ἐκείνη οἱ δύο νέοι κατάλαβαν κάτι πολύ βασικό: ὁ καθένας μποροῦσε νά δίνει στόν ἄλλο. Ὁ ἕνας εἶχε ἀνάγκη τόν ἄλλο. Εἶναι μία σχέσι πού βαθαίνει χωρίς ὅρια καί θά τελειώση μέ τόν θάνατο τους».
«Ἡ φιλία καί ἡ ἀγάπη ἀποτελοῦν ἀγαλλίασι καί ἀπόλαυσι πνευματική, ἀκριβῶς γιατί βλέπει κανείς τόν ἴδιο τόν Θεό στό πρόσωπο πού ἀγαπάει. Ἀλλοιῶς δέν θά καταλάβουμε τήν ἄρρητη συγκίνησι τοῦ Γρηγορίου καί τόν ὀδυρμό του γιά τήν ἀπώλεια τοῦ φίλου του Βασιλείου, μέ τήν εὐκαιρία τῆς ὁποίας μιλάει γιά τή φιλία τους».

Ἡ ἀληθινὴ φιλία στηρίζεται στοὺς ἀποστολικοὺς λόγους καὶ νόμους: «ὅποιος ἀγαπᾶ δὲν ζητεῖ τίποτε διὰ τὸν ἑαυτόν του». Καὶ «Διὰ τῆς φιλαδελφίας νὰ γίνεσθε φιλόστοργοι μεταξύ σας. Νὰ προλαμβάνη ὁ καθένας τοὺς ἄλλους εἰς τὸ νὰ τοὺς ἀποδίδη τιμήν». Αὐτὰ ἐφήρμοζαν οἱ θεϊκοὶ πατέρες, ὅπως ἀναφέρει ὁ ἴδιος σεβαστὸς πατέρας μας Γρηγόριος: «Ἀγωνιζόμαστε καί οἱ δυό, ὄχι ποιός νά ἔχει ὁ ἴδιος τά πρωτεῖα, ἀλλά πῶς νά τά παραχωρήσει στόν ἄλλον. Τήν εὐδοκίμηση ὁ ἕνας του ἄλλου τήν θεωρούσαμε δική μας. Ζούσαμε ὁ ἕνας μέσα στόν ἄλλον καί δίπλα στόν ἄλλον.. » Ἡ ἀγάπη καὶ ὁ σεβασμὸς ποὺ εἶχε ὁ ἅγιος Γρηγόριος εἰς τὸν Μέγα Βασίλειον φαίνεται στὰ πιὸ κάτω λόγια μὲ τὰ ὁποῖα συγκρίνεται ὁ ἴδιος μὲ τὸν φίλο του. Γράφει: «Τὸ ὡραιότερον εἶναι ὅτι ἐσχηματίσθη ἀπὸ ἐμᾶς μία ἀδελφότης ποὺ ἐκεῖνος διεμόρφωνε καὶ κατηύθυνεν ὡς ἀρχηγὸς μὲ κοινὲς ἱκανοποήσεις, μολονότι ἐγὼ ἔτρεχα πεζὸς δίπλα εἰς ἅρμα Λυδικὸν (ταχυδρόμον δηλαδή), ὅπου καὶ ὅπως ἐπήγαινεν ἑκεῖνος, «καθὼς μὲ τὸ πέρασμα τοῦ καιροῦ… ἐγίναμεν τὰ πάντα ὁ ἕνας διὰ τὸν ἄλλον».

Gregor-ChoraὉ ἴδιος θεοφόρος Πατέρας ἔγραψε καὶ τὸ ὡραιότατον ἐγκώμιον τῆς φιλίας:
«Μὲ τίποτε ἀπὸ ὅ,τι ὑπάρχει εἰς τὸν κόσμον δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ συγκρίνῃ ἕνα πιστὸν φίλον, καὶ τὸ κάλλος του δὲν ἔχει ὅρια». «Ὁ πιστὸς φίλος εἶναι ἰσχυρὰ προστασία» (Σοφ. Σολ. ς´ 14-15) καὶ βασίλειον ὀχυρωμένον. Ὁ πιστὸς φίλος εἶναι ἔμψυχος θησαυρός. Ὁ πιστὸς φίλος εἶναι πολυτιμότερος ἀπὸ χρυσάφι καὶ ἀπὸ πολλοὺς πολυτίμους λίθους. Ὁ πιστὸς φίλος «ἀνεκλιπὴς θησαυρός ἐστιν» (Σ.Σολ.7,14), «φάρμακον ζωῆς, σκέπη κραταιά, ὁ δὲ εὑρὼν αὐτὸν εὗρε θησαυρόν, φίλου πιστοῦ οὐκ ἔστιν ἀντάλλαγμα» (Σ.Σειρ.6.14-16).  Ὁ πιστὸς φίλος εἶναι κῆπος περιφραγμένος καὶ πηγὴ σφραγισμένη, τὰ ὁποῖα ἀνοίγουν πότε-πότε διὰ νὰ τὰ ἐπισκεφθῇ καὶ νὰ τὰ ἀπολαύσῃ κανείς. Ὁ πιστὸς φίλος εἶναι λιμάνι ἀναψυχῆς».. 

Από την ποίηση του Αγ.Γρηγορίου του Θεολόγου

ΞΘ. Δέηση προς τον Χριστό
Μια τρικυμία,Κύριε, τρομερή ταράζει 
το μαθητή σου. Ξύπνησε προτού χαθώ. 
Ή εντολή σου αρκεί τα κύματα να πέσουν. 
Τολμώ ένα ψέλλισμα: Χριστέ, μη με πιέζεις,
μη μ’ αφανίσεις με των θλίψεων το φορτίο. 
Δεν είναι λίγοι, καί χειρότεροι από μένα, 
Πού τους σπλαχνίστηκες. Μη μ’ επικρίνεις όσο αξίζω. 
Παρακαλώ σε, λάφρυνε από το καντάρι το περσότερο. 
Το βάρος καί μιας μονάχα μέρας ποιός τ’ αντέχει; 
Σέ ποιόν να τρέξω να σωθώ πού οι πίκρες με βαραίνουν;
(Ρ.G., τόμ. 37, 1417)

Προς Χριστόν
Προς τί η τυραννία; ήρθα στη ζωή, καλώς.
Γιατί χτυπιέμαι από τις τρικυμίες της ζωής;
Θα πω έναν λόγο, θρασύ μεν, αλλά θα τον πω:
Αν δεν ήμουν δικός Σου, θά’μουν, Χριστέ μου, αδικημένος.
Γεννιόμαστε, λιώνουμε, ολοκληρωνόμαστε,
νυστάζω, κοιμάμαι, αγρυπνώ, περπατώ,
αρρωσταίνουμε, είμαστε υγιείς, απολαύσεις, πόνοι.
Να ζεις τους κύκλους του ήλιου, όσους είναι της γης,
να πεθάνεις, να σαπίσει η σάρκα σου. Αυτά περνάν και τα ζώα,
που είναι μεν άτιμα, αλλ’όμως ανεύθυνα.
Τί είμαι εγώ λοιπόν παραπάνω; Τίποτα, εκτός απ’τον Θεό.
Αν δεν ήμουν δικός Σου, θά’μουν, Χριστέ μου, αδικημένος.

καρα αγιου βατοπεδιἩ ἀνακομιδὴ τοῦ τιμίου λειψάνου τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου ἑορτάζεται στίς 19 Ἰανουαρίου.  Ἡ τιμία κάρα φυλάσσεται στὴ μονὴ Βατοπαιδίου Ἁγίου Ὄρους.Τό δε σκήνωμα τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου στὸν Ἱ. Ναό τῆς Νέας Καρβάλης.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος α’.

    Ὁ ποιμενικὸς αὐλὸς τῆς θεολογίας σου, τὰς τῶν ῥητόρων ἐνίκησε σάλπιγγας· ὡς γὰρ τὰ βάθη τοῦ Πνεύματος ἐκζητήσαντι, καὶ τὰ κάλλη τοῦ φθέγματος προσετέθη σοι. Ἀλλὰ πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, πάτερ Γρηγόριε, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.


Leave a comment

Christ is joy, the true light, happiness.St.Porphyrios of Kavsokalyvia

χριστος μυστικο δειπνο με ιωαννη εικοναMan has such powers that he can transmit good or evil to his environment. These matters are very delicate. Great care is needed. We need to see everything in a positive frame of mind. We mustn’t think anything evil about others. Even a simple glance or a sigh influences those around us. And even the slightest anger or indignation does harm. We need to have goodness and love in our soul and to transmit these things. We need to be careful not to harbour any resentment against those who harm us, but rather to pray for them with love. Whatever any of our fellow men does, we should never think evil of him. We need always to have thoughts of love and always to think good of others. Look at Saint Stephen the First-Martyr. He prayed, “Lord, do not hold this sin against them.” We need to do the same.

When we possess a good disposition towards others and pray, then we heal our fellows and we help them progress towards God.

We experience Christ and we take off! We feel great joy and have wondrous spiritual experiences. Then we gradually become captives of good, captives of Christ. And when you become captive of good, you cannot speak evil, you cannot hate and you cannot tell lies… They cannot enter when your room is full of your aether-borne spiritual friends––I mean the angels, the saints, the martyrs and above all Christ.

Christ is joy, the true light, happiness. Christ is our hope. Our relation to Christ is love, eros, passion, enthusiasm, longing for the divine. Christ is everything. He is our love. He is the object of our desire. This passionate longing for Christ is a love that cannot be taken away. This is where joy flows from. 

St.Porphyrios of Kavsokalyvia