iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Prayer is your heart in God’s heart.Love Comes Through Prayer.

Prayer is actually everything. Prayer is your heart in God’s heart. Without this education, of the presence of your heart in God’s heart, no matter what you speak, .. prayer is a deep silence and a state beyond human imagination; a state of talking with God, but not through human words, it’s beyond you completely.. Prayer is necessary. Prayer is our life.

By Elder Arsenie Papacioc.

προσευχή

Prayer is the mother and empress of all the good deeds. But how so? Since Apostle Paul says: So, now, these three are left: faith, hope and love; and the greatest is love.. Doesn’t he say so? Then, see, the greatest deed is not prayer, according to the Holy Fathers, but love. But why did the Holy Fathers still say that prayer is the mother of all the good deeds?

Because it also brings love into our souls. Love of God and love our neighbor don’t come in any other way into our souls, except through the path of prayer!

By Elder Ilie Cleopa.


Ο δικός μου κανόνας είναι να σε αναπαύσω και να σε στείλω ειρηνικό

ΜΑΡΙΑ ΑΙΓΥΠΤΙΑ Мария Египтяныня7Ένα Άγιος Ερημίτης, πολλά χρόνια κλεισμένος μέσα σε μια σπηλιά στη ρίζα ενός απόκρημνου βράχου, είχε μοναδική του απασχόληση την προσευχή. Ο Ουράνιος Πατήρ, προνοώντας γι’ αυτόν, όπως και τα πετεινά τ’ ουρανού, τον έτρεφε μ’ αυτό το θαυμαστό τρόπο: Κάθε βράδυ, ύστερα από τη δύση του ηλίου, έβρισκε ένα ζεστό ψωμί, που έλεγες πως μόλις είχε βγει από το φούρνο, στην είσοδο της σπηλιάς του. Χρόνια γινότανε αυτό!
Μια μέρα όμως πήγε να δει τον Ερημίτη μας ένας συνασκητής του και καθώς συνομιλούσαν, του υπέδειξε πως δεν ήταν σωστό να κάθεται αργός. Τον βοήθησε να κόψει καλάμια από το έλος και τον έμαθε να πλέκει πανέρια.
Σαν βράδιασε, κουρασμένος από τη δουλειά και πεινασμένος ο Γέροντας, πήγε στη σπηλιά του να πάρει το ψωμί του. Με πόση ανακούφιση θα το έτρωγε! Δε βρήκε όμως τίποτε. Έτσι κοιμήθηκε νηστικός. Την άλλη μέρα ασχολήθηκε πάλι με ζήλο στο εργόχειρο, αλλά δε βρήκε πάλι στη θέση το βράδυ το ευλογημένο ψωμάκι, με το οποίο τόσα χρόνια τον έτρεφε ο Θεός. Στενοχωρημένος τότε προσευχήθηκε και παρακάλεσε τον Κύριο να του φανερώσει σε τι είχε σφάλει, ώστε να πάψει να φροντίζει πια γι’ αυτόν. Άκουσε τότε θεία φωνή να του λέει:
Όταν ήσουν απασχολημένος μόνο με μένα, σε έτρεφα. Τώρα που έμαθες εργόχειρο, δίκαιο είναι να σε τρέφει αυτό.

Ο Μέγας Αρσένιος, λέγουν οι βιογράφοι του, ύψωνε τα χέρια του, σαν άλλος Μωυσής, στην προσευχή, ενώ ο ήλιος έδυε πίσω του και τα κατέβαζε, όταν έλαμπε πάλι στο πρόσωπό του.

Όταν προσεύχεσαι με ταπεινοφροσύνη, έχοντας βαθιά συναίσθηση της αναξιότητας σου, γράφει ο Αββάς Ησαΐας ο Αναχωρητής, η προσευχή σου γίνεται αμέσως δεκτή από τον Θεό. Αν όμως, ενώ προσεύχεσαι, σου έλθει στο νου πως ο τάδε Αδελφός την ώρα αυτή κοιμάται η ο δείνα είναι αμελής κι αρχίζεις έτσι την κατάκριση, τότε ο κόπος σου πηγαίνει εντελώς χαμένος

Αδελφός επισκέφθηκε κάποιον αναχωρητή και φεύγοντας του λέει:
«Συγχώρεσέ με, αββά, γιατί σε εμπόδισα από τον κανόνα σου».
«Ο δικός μου κανόνας -αποκρίθηκε- είναι να σε αναπαύσω και να σε στείλω ειρηνικό».


On Saint Silouan the Athonite (by St. Nikolai Velimirovich)

Love Is Higher Than Knowledge

 By St. Nikolai Velimirovich

 2013-09-28 21.43.32When someone visits the Holy Mountain and sees the humble monks, they could think this is a lazy life without purpose. It seems so, when one sees things from the outside. This is because few people can understand the fearsome and uninterrupted war undertaken within the souls of the monks.

 This war is almost supernatural, invisible and (conducted) not only against the demonic powers of the rulers of darkness, but for beginners it is also against the flesh, that is, against lusts and passions.

 Elder Silouan was my teacher. Once I asked him: “Father Silouan, perhaps these many people bring disturbance to your mind and your prayer? Would it not be better for you to go to a hermitage in Karoulia and live there in peace, like Fr. Artemios, Fr. Dositheos and Fr. Kallinikos? Or you can live in a remote cave like Fr. Gorgonios?” Fr. Silouan responded to me: “I live in a cave. My body is a cave for my soul and my soul is a cave for the Holy Spirit. And I love the people of God and minister to them, without coming out of my cave.

 Despite his willingness to minister to everyone and his admirable modesty and willingness of affection, he spoke about God with extraordinary excitement and the boldness of someone speaking about a friend: “I know God. He is affectionate, good and quick to help.” When the Elder said this, a certain monk, Fr. Theophanes, listened with fear and thought Fr. Silouan had lost the fear of God. But later, when he read the writings of Fr. Silouan, he changed his mind and said: “Fr. Silouan went towards and reached the measure of the Fathers of the Church.”

 I think the texts of Father Silouan should take their place among the books of psychology. If for no other reason, at least to confirm that (their author) was a spiritual warrior of the 20th century and to validate what the glorious Fathers of the Church taught and wrote.

 There is something new among the teachings of Fr. Silouan: “Keep your mind in Hades and despair not.” These words express a motivation and reminder against melancholy and sloth. I personally never heard such words.

 Important is the other expression: “Love is higher than knowledge (epistemology).” This is the daily and fundamental teaching of St. Silouan.

 With his love, which was tied together with his tears in prayer, he forgave the sins of sinners, upheld the weak, corrected those who did evil works, healed the sick, and pacified the winds. In the monastery he did backbreaking work. He had the warehouse with the heavy objects.

 Once I told him that the Russian monks were in great turmoil, because of the tyranny of the Bolsheviks in the Russian Church of God. He then replied: “I also in the beginning had turmoil over this issue. However, after much prayer the following thoughts came to me: the Lord loves all inexpressibly. He knows everyone’s plans and the time of each. The Lord allowed the persecution of the Russian people for some future good. I cannot understand it nor stop it. I am left only with prayer and love. I say these things to the brothers who have turmoil: You can only help Russia with prayer and love. Anger and cries against the atheists will not correct things.”

 SourceProtaton, October – December 2007. Translated by John Sanidopoulos.

Troparion  Tone 3
Thou wast given to the world to declare the love of Christ, O blessed Silouan, most comforting of divines. For thou didst see Him that is meek and lowly and didst learn of Him the same heart. Wherefore all we, enlightened by the words inspired of God, glorify the Spirit that hath glorified thee.


Περὶ τοῦ ὁσίου Σιλουανοῦ τοῦ Ἀθωνίτου.Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Περὶ τοῦ ὁσίου Σιλουανοῦ τοῦ Ἀθωνίτου

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

St SilouanὍταν κάποιος ἐπισκεφθῆ τὸ Ἅγιον Ὅρος καὶ δεῖ τοὺς ταπεινοὺς καλογήρους, μπορεῖ νὰ συλλογισθῆ καὶ νὰ σκεφθῆ ὅτι αὐτοὶ ζοῦν τεμπέλικη ζωὴ καὶ χωρὶς σκοπό. Αὐτὸ φαίνεται ἔτσι, ὅταν κάποιος βλέπει τὰ πράγματα ἐξωτερικά. Γιατί λίγοι εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ καταλάβουν τὸ φοβερὸ καὶ χωρὶς διακοπή πόλεμο ποὺ γίνεται μέσα στὶς ψυχὲς τῶν μοναχῶν.

Αὐτὸς ὁ πόλεμος εἶναι σχεδὸν ὑπερφυσικός, ἀόρατος καὶ (διεξάγεται) ὄχι μόνο ἐναντίον τῶν δαιμονικῶν δυνάμεων τῶν ἀρχόντων τοῦ σκότους, ἀλλὰ γιὰ τοὺς ἀρχάριους καὶ ἐναντίον τῆς σαρκός, δηλαδὴ κατὰ τῆς σαρκικῆς ἐπιθυμίας καὶ τῶν παθῶν.

Στὰ γραπτά του ὁ πατὴρ Σιλουανὸς περιγράφει πὼς αὐτὸς ὁ πόλεμος τὸν ἔφερε στὴν ἀπόγνωση καὶ σχεδὸν μέχρι τὴν αὐτοκτονία. Ἡ Παναγία Θεοτόκος φανερώθηκε σ’ αὐτὸν ὅταν περνοῦσε τὸ δυσκολότερο πόλεμο κατὰ τῶν παθῶν καὶ τὸν ἀπεκάθηρε ἀπὸ τὶς ἀκαθαρσίες, τὶς σαρκικὲς ἐπιθυμίες καὶ τοὺς λογισμούς. Ὁ Χριστὸς φανερώθηκε σ’ αὐτὸν καὶ τὸν ἐνδυνάμωσε, ὥστε νὰ νικήση καὶ νὰ βασιλεύση ἐπάνω στοὺς γήινους λογισμοὺς καὶ τὰ πονηρὰ πνεύματα. Καὶ ἔτσι ἀφοῦ πέρασε ἕνα τέταρτο αἰῶνος μὲ δυνατὸ καὶ κοπιαστικὸ πόλεμο, ἔφθασε στὴ νίκη. Ἐνῶ μέχρι τότε ἀναζητοῦσε τὸν Θεό, ἔφθασε στὴν θεογνωσία, καὶ ἀπὸ μαθητής, ἔγινε δάσκαλος.

 Ο Γέροντας Σιλουανὸς ἦταν καὶ δικός μου δάσκαλος. Μία φορὰ τὸν ρώτησα: «Πάτερ Σιλουανέ, μήπως αὐτὸς ὁ πολὺς κόσμος φέρνει ταραχὴ στὸν νοῦ σας καὶ στὴν προσευχή σας; Δὲν θὰ ἦταν καλύτερα γιὰ σᾶς νὰ πάτε σ’ ἕνα ἀσκητήριο στὰ Καρούλια καὶ ἐκεῖ νὰ ζῆτε μέσα στὴν εἰρήνη, ὅπως ὁ π. Ἀρτέμιος, ὁ π. Δωρόθεος καὶ ὁ π. Καλλίνικος; Εἴτε νὰ ζῆτε σ’ ἕνα ἀπομονωμένο σπήλαιο, ὅπως ὁ π. Γοργόνιος;». «Ἐγὼ ζῶ στὸ σπήλαιο», μοῦ ἀπάντησε ὁ π. Σιλουανός. «Τὸ σῶμα μου εἶναι τὸ σπήλαιο τῆς ψυχῆς μου. Καὶ ἡ ψυχή μου εἶναι σπήλαιο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καὶ ἐγὼ ἀγαπῶ τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν διακονῶ, χωρὶς νὰ βγαίνω ἀπὸ τὸ σπήλαιό μου».

Παρὰ τὴ προθυμία του νὰ διακονῆ τὸν καθένα καὶ τὴν θαυμαστὴ μετριοφροσύνη καὶ τὴν πρόθυμη φιλοστοργία του, μιλοῦσε γιὰ τὸν Θεὸ μὲ ἐξαίρετο ἐνθουσιασμὸ καὶ μὲ τὴν παρρησία ποὺ θὰ μιλοῦσε κάποιος γιὰ ἕνα φίλο του: «Ἐγὼ γνωρίζω τὸν Θεό. Αὐτὸς εἶναι φιλόστοργος, ἀγαθός, ταχὺς εἰς βοήθειαν». Ὅταν τὰ ἔλεγε αὐτὰ ὁ Γέροντας, κάποιος μοναχός, ὁ π. Θεοφάνης, τὰ ἄκουγε μὲ φόβο καὶ σκεπτόταν ὅτι ὁ Σιλουανὸς εἶχε χάσει τὸ φόβο τοῦ Θεοῦ. Ἀργότερα ὅμως, ὅταν διάβασε τὰ συγγράμματα τοῦ π. Σιλουανοῦ, ὁ π. Θεοφάνης ἄλλαξε γνώμη καὶ εἶπε: «Ὁ π. Σιλουανὸς προχώρησε καὶ ἔφθασε στὰ μέτρα τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας».

Ἐγὼ νομίζω ὅτι τὰ κείμενα τοῦ πατρὸς Σιλουανοῦ θὰ ἔπρεπε νὰ πάρουν θέση ἀνάμεσα στὰ βιβλία τῆς ψυχολογίας. Ἂν καὶ γιὰ κανένα ἄλλο λόγο, τουλάχιστον γιὰ νὰ ἐπιβεβαιώσουν ὅτι (ὁ συγγραφέας τους) ἦταν ἕνας πνευματικὸς πολεμιστὴς τοῦ 20ου αἰῶνος καὶ γιὰ νὰ ἐπικυρώσουν ὅσα ἐδίδαξαν καὶ ἔγραψαν δοξασμένοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας.

Ὑπάρχει καὶ κάτι καινούριο ἀνάμεσα στὶς διδαχὲς τοῦ πατρὸς Σιλουανοῦ: «Κράτα τὸν νοῦ σου στὸν Ἅδη καὶ μὴν ἀπελπίζεσαι». Ἐκφράζει (μὲ τὸ λόγο αὐτὸ) μία παρότρυνση καὶ ὑπόμνηση κατὰ τῆς μελαγχολίας καὶ τῆς ἀκηδίας. Ἐγὼ προσωπικὰ ποτὲ δὲν ἄκουσα τέτοια λόγια.

Σπουδαία εἶναι καὶ ἡ ἄλλη ἔκφρασις: «Ἡ ἀγάπη εἶναι ἀνώτερη ἀπὸ τὴ γνώση (γνωσιολογία)». Αὐτὴ εἶναι ἡ καθημερινὴ καὶ θεμελιώδης διδασκαλία τοῦ ἁγίου Σιλουανοῦ.

St SilouanΜὲ τὴν ἀγάπη του, ποὺ συνοδευόταν ἀπὸ τὴν μετὰ δακρύων προσευχή του, συγχωροῦσε τὶς ἁμαρτίες τῶν ἁμαρτωλῶν, στήριζε τοὺς ἀδυνάτους, διόρθωνε αὐτοὺς ποὺ ἔκαναν πονηρὰ ἔργα, θεράπευε τοὺς ἀρρώστους, εἰρήνευε τοὺς ἀνέμους. Στὸ μοναστήρι ἔκανε κοπιαστικὴ ἐργασία. Εἶχε τὴν ἀποθήκη μὲ τὰ βαριὰ ἀντικείμενα.

Κάποτε τοῦ εἶπα ὅτι οἱ Ρῶσοι μοναχοὶ βρίσκονταν σὲ μεγάλη ταραχή, λόγω τῆς τυραννίας τῶν μπολσεβίκων στὴν ρωσικὴ ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ. Τότε αὐτὸς ἀπήντησε: «Καὶ ἐγὼ στὴν ἀρχὴ εἶχα ταραχὴ γι’ αὐτὸ τὸ θέμα. Μετὰ ὅμως ἀπὸ πολλὴ προσευχή μου ἦρθαν οἱ ἑξῆς λογισμοί: «Ὁ Κύριος ἀγαπᾶ ἀνέκφραστα ὅλους. Ἐκεῖνος γνωρίζει τὰ σχέδια ὅλων καὶ τὸν καιρὸ τοῦ καθενός. Ὁ Κύριος ἐπέτρεψε τὸν διωγμὸ στὸ Ρωσικὸ λαὸ γιὰ κάποιο μελλοντικὸ καλό. Ἐγὼ δὲν μπορῶ νὰ τὸ καταλάβω οὔτε νὰ τὸ σταματήσω».

Αὐτὰ λέω στοὺς ἀδελφοὺς ποὺ ἔχουν ταραχή: «Ἐσεῖς μπορεῖτε νὰ βοηθήσετε τὴν Ρωσία μόνο μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ἀγάπη. Μοῦ μένει μόνο ἡ προσευχὴ καὶ ἡ ἀγάπη. Ὁ θυμὸς καὶ οἱ κραυγὲς ἐναντίον τῶν ἄθεων δὲν διορθώνουν τὰ πράγματα».

* Περιοδικό Πρωτάτον, Οκτώβριος – Δεκέμβριος 2007

Ἦχος β’. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου σε.
Δός μοι, τὴν τοῦ Πνεύματος χαράν, δός μοι τῆς ἀγάπης ὦ Πάτερ, τὴν τελειότητα, δὸς τὴν ἐπιπόθησιν, τοῦ γλυκυτάτου Χριστοῦ, ἀρετῶν τὴν πληρότητα, ταπείνωσιν θείαν, ἵνα πνευματέμφορος, ὅλως δοξάζω σε, Ὄρους τοῦ Ἁγίου ἡ δόξα, καὶ τῆς Ἐκκλησίας τὸ στόμα, ὦ Σιλουανὲ θεομακάριστε.


Prayer keeps the world alive…Saint Silouan the Athonite

Domnica_of_Constantinople_(Menologion_of_Basil_II)A single saint is an extraordinarily precious phenomenon for all mankind. By the mere fact of their existence – unknown, maybe to the world but known to God – the saints draw down on the world, on all humanity, a great benediction from God…”

Because of these people, I believe the Lord preserves the world, for they are precious in His sight, and God always listens to His humble servants and we are all right because of their prayers.”

Prayer keeps the world alive and when prayer fails, then the world will perish… ‘Nowadays,’ perhaps you will say, ‘there are no more monks like that to pray for the whole world,’ But I tell you that when there are no more men of prayer on the earth, the world will come to an end and great disasters will befall. They have already started.”
(Saint Silouan the Athonite, pg. 222, 223.)

Stillness implies a state of bodily rest coupled with the creative tension that enables a person to commune with God in the midst of a crowd. It means openness to the divine presence and to prayer, prayer understood as a divine work accomplished by God Himself. As the apostle Paul insists, it is not we who pray, but the Spirit who prays within us (Rom 8:26).

True joy comes from seeing God in all things, knowing God in all things.

Seeing The Image of God in Every Person

ΤΙΦΛΙΔΑΣ ΑΓΙΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣNobody and nothing can ever destroy the image of God in man. The worst deluded person, the worst criminal, still has the intact image of God in him. We don’t think about this when we relate to other people. We judge them according to the epidermis, not the image of God. For, otherwise we would treat others with more attention and delicacy because they also have the image of God. Only the likeness of God is lost because of sin, but not the image.
Fr.Constantin Galeriu


προετοιμασία της καρδιάς για την ένωση με τον Κύριο.Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

DIVINE_LITURGY_DETAIL_10-web«Νόμιζα ότι όλοι οι μοναχοί, ιερείς, επίσκοποι είχαν τη δωρεά της αδάπανης Χάριτος και  -θα το πιστέψετε;- έχω περάσει τόσα χρόνια μεταξύ μοναχών και ιερέων, και έχω γνωρίσει έναν μόνο μοναχό που είχε αυτό το δώρο. Έναν μόνο! Ωστόσο, μεταξύ των λαϊκών ανθρώπων που ζουν με τις οικογένειές τους, συνάντησα πολλούς που έχουν δεχθεί αυτή τη δωρεά της Χάριτος».

Πώς πρέπει να προετοιμάζεται κανείς για τη Θεία Κοινωνία;

 Η αγία Ορθόδοξη Εκκλησία έχει καθορίσει τους κανόνες προετοιμασία της Θείας Κοινωνίας. Το βασικό πράγμα είναι η προετοιμασία της καρδιάς για την ένωση με τον Κύριο. Η νηστεία είναι απαραίτητη, προκειμένου να κατευναστεί το σώμα, κι απ’ τη στιγμή που έχουμε κατευνάσει το σώμα μας, είναι και η ψυχή μας ειρηνική. Κατά συνέπεια, πρέπει να ετοιμάσουμε την καρδιά μας με ταπείνωση και πραότητα προκειμένου να κοινωνήσουμε με τον Κύριο. Η Εκκλησία μάς διδάσκει πώς να νηστεύουμε. Καταρχάς, πρέπει όλοι να ειρηνεύσουμε με τον γείτονα μας.

Οι πιστοί κάθε ενορίας επίσης πρέπει να ειρηνεύσουν μεταξύ τους.Γνωρίζοντας άτι είμαστε όλοι παιδιά του Θεού, πώς μπορούμε να επωφεληθούμε από τη Θεία Κοινωνία, αν δεν μπορούμε να αντέξουμε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο; Αν κοινωνούμε με τέτοιο μυαλό, η θεία κοινωνία δεν θα είναι για τη σωτηρία μας, διότι εμείς οι ίδιοι δεν θα έχουμε απαλλαγεί από αυτό το συναίσθημα του Άδη.

Η νηστεία είναι η προετοιμασία μιας ταπεινής καρδιάς. Οι Άγιοι Πατέρες λένε: «Όποιος δεν έχει υπακοή νηστεύει και προσεύχεται στον Θεό ματαίως. Η υπακοή είναι σημαντικότερη από τη νηστεία ή την προσευχή». Όταν ήμουν νέος δεν μπορούσα να πολυκαταλάβω αυτή τη διδαχή. 

γ.ΘαδδαίοςΑργότερα κατάλαβα γιατί έχουν όντως έτσι τα πράγματα. 0 άνθρωπος που δεν ταπεινώνεται και δεν καθαρίζει την καρδιά του από τις κακές επιθυμίες, μάταια νηστεύει. Μπορεί να μην τρώει τίποτα, αλλά αυτό θα είναι ανώφελο αν υπάρχει μέσα του κακό. Πρέπει πρώτα να καθαρίσει τον εαυτό του από το κακό που υπάρχει μέσα του προκειμένου να δεχθεί τον Κύριο. Και ο Κύριος είναι όλος αγάπη, ειρήνη και χαρά. Γι’ αυτό είναι που πρέπει να προετοιμάζουμε την καρδιά μας. Αν προετοιμάζουμε την καρδιά μας να είναι ταπεινή και μειλίχια, γεμάτη αγάπη, τότε θα χαρούμε την υγεία τόσο του σώματος όσο και της ψυχής. Αν δεν υπάρχει τίποτα από αυτά μέσα μας, η Θεία Κοινωνία θα είναι για μας κατάκριση και όχι σωτηρία. Αυτός είναι ο λόγος που προσευχόμαστε διαρκώς παρακαλώντας τον Κύριο να είναι η Θεία Κοινωνία προς την σωτηρία μας και «μη εις κρίμα ή εις κατάκριμα».

Γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα
Από το βιβλίο «Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας», Εκδόσεις Εν Πλω


be their example, not their legislator.Abba Poemen

ΝΙΠΤΗΡ ΙΕΡΟΣ 234a_dionisiat (1)“A brother asked Abba Poemen, ‘Some brothers live with me; do you want me to be in charge of them?’ The old man said to him, ‘No, just work first and foremost, and if they want to live like you, they will see to it themselves.’ The brother said to him, ‘But it is they themselves, Father, who want me to be in charge of them.’ The old man said to him, ‘No, be their example, not their legislator.’”

Our heart is like the darkened earth; the Gospel is like the sun, enlightening and giving life to our hearts. May the true sun of Thy righteousness shine in our hearts, O Lord!
St. John of Kronstadt

Sometimes during a lengthy prayer only a few minutes are really pleasing to God, and constitute true prayer, true service to Him. The chief thing in prayer is the nearness of the heart to God.
 St, John of Kronstadt

“Acquire a peaceful spirit and around you thousands will be saved.” To put it another way: become a fire and all those around you will be warmed and enlightened.

Humility proved the “gateway to God” for him and the key to that saying of Christ from the Gospel: “Blessed are the pure in heart, for they shall see God” (Matthew 5:8). And that is reason for great joy.


Πνευματική καθοδήγηση και υπακοή. π.Νικόλαος Σαχάρωφ, ανεψιός του π. Σωφρονίου του Έσσεξ

Ιερομ. Αδριανός: Ποιά είναι η ουσία τής διδασκαλίας του (γέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ) για την πνευματική καθοδήγηση, την οποία εφάρμοσε και στη ζωή του, η ουσία της διδασκαλίας του για υπακοή;γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ-Gerwn-Swfronios-Saharwf1 Ιερομ.Νικόλαος Σαχάρωφ: Μου έκανε εντύπωση αμέσως στον πατέρα Σωφρόνιο η ιδέα του για την υπακοή. Στην πραγματικότητα, τη λέξη «υπακοή» ο πατέρας Σωφρόνιος χρησιμοποιούσε πολύ σπάνια. Ποτέ δεν απαιτούσε υπακοή από τους ανθρώπους. Όλα όσα έκαναν οι άνθρωποι, το έκαναν από αγάπη γι’ αυτόν. Νομίζω ότι αυτή ήταν υπακοή, γιατί όταν αγαπάς έναν άνθρωπο, ακολουθείς  τη βούλησή του. Δεν πρόκειται μόνο για το μοναχισμό, έτσι είναι και στη ζωή και στην οικογένεια. Φυσικά τον πατέρα Σωφρόνιο, τέτοιο μεγάλο γέροντα, ήταν πολύ εύκολο να τον αγαπάς. Και να κάνουμε γι’ αυτόν κάτι, να εκτελέσουμε τη βούληση του ήταν πραγματικά χαρά για όλους μας.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ ΕΣΣΕΞ Ως εκ τούτου, τη λέξη «υπακοή» την ακούσαμε σπάνια. Ο πατέρας Σωφρόνιος πάντοτε πίστευε ότι η υπακοή είναι, πρώτα απ’ όλα, μια πράξη της ελεύθερης βούλησης. Και η υπακοή η οποία επιβάλλεται σε ένα άνθρωπο από έξω, ιδίως όταν επιβάλλεται διά της βίας, με απειλές, τέτοια υπακοή δεν θα φέρει πνευματικό καρπό. Δεν θα παραμείνει στην αιωνιότητα. Ο πατέρας Σωφρόνιος γράφει: «Όλα αυτά που επιτυγχάνονται με τη βία, δεν έχουν αιώνια αξία, αλλά μόνο εκείνο που επιτυγχάνεται μέσω της αγάπης και της ελεύθερης συνειδητής υπακοής». Πίστευε ότι ακριβώς αυτή η υπακοή έχει την πνευματική αξία. Νομίζω ότι αυτό, πρωτ’ απ’ όλα, είναι η μεγάλη ευθύνη για τον πνευματικό, για τον στάρετς, διότι η πνευματική καθοδήγηση δεν είναι απλώς μια διοικητική θέση, ή θέση της εξουσίας. Πρωτίστως  ο Γέροντας είναι ένας άνθρωπος που είναι σε θέση να οδηγήσει άλλους εις τό Άγιο Πνεύμα. Και μία τέτοια αγάπη που είχαν οι δόκιμοι στον γέροντα τους, δεν μπορείς να επιβάλεις με κανένα κανόνα. Μπορείς μόνο να την κερδίσεις. Ο ίδιος ο άνθρωπος μπορεί να βρει το κλειδί από την καρδιά του άλλου ανθρώπου μόνο μέσω της αγάπης. Και τότε η υπακοή θα ρέει ως «ύδατος ζώντος», συμφωνά με τον Ιωάννη (Ιωαν. 7, 38). Φυσικά, τώρα μιλάμε για πρότυπα. Αλλά αυτό που είδα στον πατέρα Σωφρόνιο, και αυτό που ήταν στον Άγιο Σιλουανό, ο οποίος ήταν ο στάρετς του πατέρα Σωφρόνιου, είναι το γεγονός ότι από αυτούς ποτέ δεν έβγαινε ο παραμικρός λόγος εξαναγκασμού. Όλα πραγματοποιούνταν με ελεύθερη βούληση. Ακόμη και αν ένας δόκιμος ήθελε να εκπληρώσει αμέσως την υπακοή, ακόμη και τότε ο πατέρας Σωφρόνιος δεν φορτωνόταν σ’ αυτόν. Αν έβλεπε την ανθρώπινη επιθυμία στην υπακοή σ’ αυτόν, τότε ανοιγόταν σταδιακά. Μάλλον, ο ίδιος υπάκουε σ’ όλους τους άλλους. Ακόμα, μου έκανε εντύπωση στον πατέρα Σωφρόνιο η εξαιρετική του ταπεινοφροσύνη, η αποκλειστική πρόσβαση σ’ αυτόν τον άνθρωπο. 

 Θυμάμαι τις αναμνήσεις του Μητροπολίτη Αντωνίου του Σουρόζ. Όταν η μητέρα του ήταν άρρωστη και ήταν στο νοσοκομείο, ο πατέρας Σωφρόνιος την επισκέφτηκε. Εκείνη τη στιγμή, μόλις είχε επιστρέφει από τη Γαλλία. Αυτή ήταν πολύ συγκινημένη από τη συνάντησή του, το πρώτο που είπε ήταν: «Είναι άνθρωπος υπέροχης ανθρωπιάς». Είναι πολύ ακριβής ορισμός του πατέρα Σωφρονίου, τα χαρακτηριστικά του ήταν ακριβώς η προσβασιμότητα, η ειλικρίνεια και η έλλειψη οποιασδήποτε απόστασης επικοινωνίας. Παρά το γεγονός ότι είμαι συγγενής του, ποτέ δεν είχαμε «συγγενικές» συνομιλίες, ποτέ δεν βλέπαμε ο ένας τον άλλον ως συγγενείς κατά σάρκα. Πρώτα απ’ όλα με ενδιέφερε ο πνευματικός πλούτος του, και η εικόνα του ως γέροντα. Πάντα είχαμε σχέσεις γέροντας – δόκιμος. Από την πλευρά του, ποτέ δεν με έβλεπε ως ένα μέλος της οικογένειας κατά σάρκα, αλλά ως μέλος της πνευματικής οικογένειας, του μοναστηρίου, έναν από τους ανθρώπους τους οποίους του εμπιστεύτηκε ο Θεός, για τους οποίους ένιωθε την ψυχή του σε προσευχή για τον καθένα από εμάς. Ξέρετε, αυτή την ενέργεια της αγάπης, εδώ στο μοναστήρι την αισθανόταν πάντα ο καθένας μας: οι μοναχοί, οι ενορίτες, μόλις έφταναν στο μοναστήρι. Ειδικά οι μοναχοί. Δεν υπήρχαν τέτοιες περιπτώσεις να σε στέλνουν κάπου για διακόνημα, εσύ να το κάνεις μηχανικά και αυτό να θεωρείται διακονία στο  Θεό. Όχι, ο πατέρας Σωφρόνιος, στέλνοντας κάποιον σε οποιαδήποτε εργασία ή διακόνημα, πάντα σκεφτόταν γι’ αυτόν τον άνθρωπο, για το πνευματικό του όφελος πρώτα απ’ όλα, και όχι, ας πούμε, για πρακτικές ανάγκες της μονής.

  Ως εκ τούτου, μπορούσε να αλλάξει συχνά τα διακονήματα ενός ανθρώπου. Θυμάμαι, ήρθε μία αδελφή η οποία κατά βούλησή της αρχικά ασχολούνταν με τον κήπο, επειδή ο πατέρας Σωφρόνιος πάντα σεβόταν την επιθυμία τού ανθρώπου, τη βούλησή του. Στη συνέχεια είδε ότι έχει ικανότητες για θεολογία. Όλο εκείνο τον καιρό με τις σκέψεις του ήταν μαζί της στον κήπο, καθώς και μέ όλους μας, ενδιαφερόταν για το πώς πέρασε η ημέρα, τί κάναμε. (Και στη συνέχεια έδινε την ευλογία σ’ αυτήν να ασχολείται με τη θεολογία). Παναγια Ι.Μ.Τιμίου Προδρόμου –ΈσσεξΌταν έφθασα για πρώτη φορά στην Αγγλία, δεν γνώριζα Αγγλικά, και ο πατέρας Σωφρόνιος φρόντισε για την εκπαίδευσή μου. Όταν με έστειλε στο σχολείο στην κοντινή πόλη Κάλτσεστερ, ενδιαφερόταν για τα πάντα: πώς να πάω με το λεωφορείο, τί είδους αίθουσες είναι εκεί, τί καθηγητές, πώς περνώ εκεί το χρόνο μου … Και νοιαζόταν έτσι για τον καθένα, για να έχει ο άνθρωπος την ευκαιρία στη ζωή του να πραγματοποιήσει τον εαυτό του ως προσωπικότητα και να μην είναι περιορισμένος σε τίποτα. Επειδή  αγαπούσε και ανησυχούσε, και πάντα ήταν μαζί μας με τις σκέψεις του.

Μία συνέντευξη για τον Γέροντα Σωφρόνιο (Σαχάρωφ), που δόθηκε στο site Bogoslov.ru και συγκεκριμένα στον ιερομόναχο Αδριανό από τον ιερομόναχο Νικόλαο Σαχάρωφ, ανεψιό του Αρχιμανδρίτη Σωφρονίου, για τις εμπειρίες ζωής που είχε από τον Γέροντα.

https://iconandlight.wordpress.com/orthodox_greek_icons_blog/


the whole of this city,will go into the Kingdom of God, while I alone will go into eternal punishment…

27471.pAn old man was asked, ‘What is humility?’ He replied, ‘It is when your brother sins against you and you forgive him before he comes to ask for forgiveness.‘ ”From the Desert Fathers.

When blessed Antony was praying  in his cell,  a voice  spoke to him,  saying,Antony, you  have not yet come to  the measure  of the the  tanner who  is in Alexandria.” When  he heard this, the old   man arose and   took his stick and hurried into the city. When he had found the tanner…he said to him, “Tell me about your work, for today I have left the desert and come here to see you.”

 He replied, “I am not aware that I  have done anything  good. When I get up in the morning,  before I sit down to  work, I say that the whole of this city, small and great, will go into the Kingdom of  God because of their good deeds, while I alone will go into eternal punishment  because of my evil deeds. Every evening I repeat the same words and believe them in my heart.”
 When blessed Antony heard this he said, “My son, you sit in your own house and work well, and you have  the peace of  the Kingdom of God; but  i spend all my time in solitude with no distractions, and i have not come near the measure of such words.”

So, if a man lacks extreme humility, if he is not humble with all his heart, all his mind, all his spirit, all his soul and body – he will not inherit the kingdom of God. St Anthony the Great,

“Early Fathers From the Philokalia,” by E. Kadloubovsky and GEH Palmer, (London: Faber and Faber, 1954), pp. 45-46


Ἱκέτευσε τὸν Κύριο γιὰ μένα…«καὶ πῶς εἶμαι ἄξιος νὰ παρακαλέσω τὸν Θεὸ γιὰ ἕναν ἄγγελο;»

ΑΓΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣἝνας Γέροντας εἶπε ὅτι ὑπῆρχε κάποιος ἀναχωρητής, ποὺ κατοικοῦσε στὴν πιὸ βαθιὰ ἔρημο ἀπὸ ἀρκετὰ χρόνια κι εἶχε ἀποκτήσει χάρισμα διορατικό, ὥστε νὰ συναναστρέφεται μὲ τοὺς ἀγγέλους. Καὶ συνέβη τὸ ἑξῆς: Δυὸ ἀδελφοὶ μοναχοὶ ἄκουσαν τὰ σχετικὰ μ᾿ αὐτὸν καὶ εἶχαν τὴν ἐπιθυμία νὰ τὸν γνωρίσουν καὶ νὰ ὠφεληθοῦν. Βγῆκαν ἀπὸ τὰ κελιά τους καὶ πήγαιναν πρὸς αὐτὸν μὲ ἐμπιστοσύνη στὴν καρδιά. Καὶ ἀναζητοῦσαν τὸν δοῦλο τοῦ Θεοῦ στὴν ἔρημο.

 Ὕστερα ἀπὸ μερικὲς μέρες πλησίασαν στὴ σπηλιὰ τοῦ Γέροντα. Ἀπὸ μακριὰ βλέπουν κάποιον σὰν ἄνθρωπο ντυμένο στὰ λευκὰ νὰ στέκεται πάνω σὲ ἕναν ἀπὸ τοὺς λόφους ποὺ ἦταν κοντὰ στὸν ὅσιο σὲ ἀπόσταση περίπου τριῶν σημείων.

Τοὺς φώναξε:

«Ἀδελφοί, ἀδελφοί».

Αὐτοὶ τὸν ρώτησαν:

«Ποιὸς εἶσαι καὶ τί θέλεις;»

«Νὰ πεῖτε, τοὺς ἀποκρίθηκε, στὸν ἀββᾶ ἐκεῖνον ποὺ θὰ συναντήσετε: θυμήσου αὐτὸ ποὺ σὲ παρακάλεσα».

Οἱ ἀδελφοὶ ἦρθαν, βρῆκαν τὸν Γέροντα, τὸν χαιρέτισαν καὶ πέφτοντας στὰ πόδια τοῦ παρακαλοῦσαν νὰ ἀκούσουν ἀπὸ τὸ στόμα του λόγο σωτηρίας. Πράγματι, διδάχτηκαν ἀπ᾿ αὐτὸν καὶ ὠφελήθηκαν πολύ.

Τοῦ μίλησαν καὶ γιὰ τὸν ἄνθρωπο ποὺ εἶδαν καθὼς ἔρχονταν, καὶ τὴν παράκλησή του. Ὁ Γέροντας κατάλαβε ποιὸς ἦταν, ἀλλὰ προσποιοῦνταν ὅτι δὲν τὸν ἤξερε. Μάλιστα ἔλεγε: «Κανένας ἄλλος ἄνθρωπος δὲν κατοικεῖ ἐδῶ». Οἱ ἀδελφοὶ ὅμως βάζοντας συνέχεια μετάνοιες καὶ ἀγκαλιάζοντας τὰ πόδια του τὸν ὑποχρέωναν νὰ πεῖ ποιὸς ἦταν αὐτὸς ποὺ εἶδαν.

Ὁ Γέροντας τοὺς σήκωσε ὄρθιους καὶ τοὺς εἶπε:

«Δῶστε μου τὸν λόγο σας ὅτι δὲν θὰ μιλήσετε ἐπαινετικὰ σὲ κανέναν γιὰ μένα σὰν γιὰ κάποιον ἅγιο, μέχρι νὰ φύγω στὸν Κύριο, καὶ τότε θὰ σᾶς μιλήσω καθαρὰ γιὰ τὴν ὑπόθεση». Ἐκεῖνοι ἔκαναν ὅπως τοὺς ζήτησε. Τοὺς λέει λοιπόν:

«Αὐτὸς ποὺ ἔχετε δεῖ ντυμένο στὰ λευκὰ εἶναι ἄγγελος Κυρίου, ποὺ ἦρθε ἐδῶ καὶ παρακαλεῖ ἐμένα τὸν ἀδύναμο καὶ μοῦ λέει: «Ἱκέτευσε τὸν Κύριο γιὰ μένα, νὰ ξαναγυρίσω στὸν τόπο μου, γιατὶ ἔχει πιὰ συμπληρωθεῖ ἡ προθεσμία ποὺ ὁρίσθηκε σὲ βάρος μου ἀπὸ τὸν Θεό». Στὴν ἐρώτησή μου «ποιὰ εἶναι ἡ αἰτία τῆς ποινῆς σου;» ἀπάντησε:

«Συνέβη σὲ μία ἐπαρχιακὴ πόλη πολλοὶ ἄνθρωποι νὰ παροργίζουν τὸν Θεὸ μὲ τὶς ἁμαρτίες τους γιὰ μεγάλο χρονικὸ διάστημα, καὶ μ᾿ ἔστειλε νὰ τοὺς παιδεύσω μὲ εὐσπλαχνία. Ἐγὼ ὅμως ὅταν τοὺς εἶδα πολὺ νὰ ἀσεβοῦν, τοὺς ἐπέβαλα μεγαλύτερο παιδεμό, μὲ ἀποτέλεσμα πολλοὶ νὰ ἐξοντωθοῦν. Γι᾿ αὐτὸ μοῦ ἐπεβλήθη ἡ ἀπομάκρυνσή μου ἀπὸ προσώπου τοῦ Θεοῦ ποὺ μοῦ εἶχε ἀναθέσει τὴν ἀποστολή».

Ὅταν τοῦ εἶπα «καὶ πῶς εἶμαι ἄξιος νὰ παρακαλέσω τὸν Θεὸ γιὰ ἕναν ἄγγελο;», ἐκεῖνος εἶπε:

«Ἂν δὲν ἤξερα ὅτι ὁ Θεὸς δέχεται τὴν προσευχὴ τῶν γνήσιων δούλων του, δὲν θὰ ἐρχόμουν καὶ δὲν θὰ σὲ ἐνοχλοῦσα».

ΑΣΚΗΤΗΣἘγὼ ἀναλογίσθηκα ἐκείνη τὴ στιγμὴ τὸ ἀμέτρητο ἔλεος τοῦ Κυρίου καὶ τὴν ἄπειρη ἀγάπη του πρὸς τὸν ἄνθρωπο, ποὺ τὸν ἔκανε ἄξιο νὰ μιλάει μαζί του καὶ νὰ τὸν βλέπει, ἐπίσης οἱ ἄγγελοί του νὰ ὑπηρετοῦν τοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ ἔχουν ἐπαφὴ μαζί τους, ὅπως ἔχει γίνει μὲ τοὺς μακάριους δούλους του Ζαχαρία καὶ Κορνήλιο καὶ τὸν προφήτη Ἠλία καὶ τοὺς ἄλλους ἁγίους. Ἔνιωσα κατάπληξη μ᾿ αὐτὰ καὶ δόξασα τὴν εὐσπλαχνία του».

Μετὰ ἀπ᾿ τὸ περιστατικὸ αὐτὸ ὁ τρισμακάριστος πατέρας μας ἀναπαύτηκε. Οἱ ἀδελφοὶ τὸν ἔθαψαν τιμητικὰ μὲ ὕμνους καὶ προσευχές. Κι ἐμεῖς ἂς ἐπιδιώξουμε νὰ μιμηθοῦμε τὶς ἀρετὲς αὐτοῦ τοῦ Γέροντα μὲ τὴ δύναμη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ θέλει ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νὰ σωθοῦν καὶ νὰ φτάσουν στὴν ἐπίγνωση τῆς ἀλήθειάς του».