Iconography and Hand painted icons

Great is the one who is humble.Elder Vasileios of the Iveron Monastery on Mount Athos

Archimandrite Vasileios of the Iveron Monastery on Mount Athos says,

Ανάληψη του ΚυρίουThe true monk – and by extension the true Christianis a person from whom a heavenly peace and spiritual fragrance constantly radiates out to his fellow men.

HE is a day of sunshine and of calm; a well of purity and fruitful virginity. His whole body, as it were, forms a laugh of silent joy. Gentleness and radiance flow from him. Like a cool and clear day in spring when the breeze is full of the scents of new life, so his words are full of the fragrance which comes from the flower-covered valleys of his heart, the slopes of his sacred and light-bearing reflections.

Because God is love, one realizes that the greatest blessings are the trials, not the easy things…. The way of Orthodoxy is filled with difficulties and crosses, but it yields you to the path wherein you glorify God for all things and are thankful for all things––the Resurrection.

Great is the one who is humble. Let us remember what the Lord said, “I thank Thee, O Father… that Thou hast hid these things from the wise and prudent, and hast revealed them unto babes” (Luke 10:21)––to the humble, to the meek. Let us, therefore, love this humility and meekness, that we may receive the grace of God, that we may rejoice both in life and death without flaunting our joy, and that it may become a blessing for all of us.

Let our whole life become a prayer! 


Apolytikion (Fourth Tone)
O Christ our God, You ascended in Glory and gladdened Your disciples by the promise of the Holy Spirit. Your blessing assured them that You are the Son of God, the Redeemer of the world.

Αληθινά μεγάλος είναι εκείνος κοντά στον οποίο, ο αδύνατος, αισθάνεται μεγάλος. π. Βασίλειος Γοντικάκης

Α' ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικῆς ΣυνόδουDSC05222π. Βασίλειος Γοντικάκης

Οι Άγιοι είναι κατά χάριν θεάνθρωποι. Κοιτάχτε να δείτε τι γίνεται. Παρουσιάζονται πολύ πιο ταλαίπωροι από μας. Είναι φοβερά ειλικρινείς, ταπεινοί, εξουθενώνουν τον εαυτό τους. Δεν παριστάνουν αλλά είναι κάτι. Εμείς οι μη άγιοι, κάνουμε τους αγίους γι’ αυτό εξουθενώνουμε τους άλλους. Ένας πραγματικός Αγιος είναι μεγάλος. Και αληθινά μεγάλος είναι εκείνος κοντά στον οποίο, ο άλλος, ο αδύνατος, αισθάνεται μεγάλος. Οπότε λοιπόν η αγιότης και η θέωσις δεν έφυγε από μας επειδή δεν υπάρχουν Αγιοι, αλλά επειδή εμείς κάνουμε τους ψευτοαγίους και τους ψευτοθεολόγους και τους ψευτοκαλόγηρους και τους ψευτοϊεροκήρυκες. Και τί σημαίνει λοιπόν θέωση; Μα θέωση είναι η κατάληξη και ο σκοπός της υπάρξεως του ανθρώπου. Δεν έχει κανένα άλλο λόγο υπάρξεως ο άνθρωπος…..

 Οι Αγιοι λοιπόν μετά από την πολλή άσκηση, μετά από την πολλή ταπείνωση – και θα έλεγα – προπαντός μετά από την υπομονή, δέχτηκαν αυτή τη χάρη. Δέχτηκαν αυτό το έλεος – και αν θέλετε – τα έχουν χαμένα. Εκπλήσσονται από το έλεος και από την αγάπη και από το μέγεθος της ελεημοσύνης του Θεού. Νιώθουν ότι δεν είναι τίποτα, νιώθουν ότι είναι τελευταίοι από όλους. Βλέπουν όλους τους άλλους καλούς. Αγαπούν όλους τους άλλους δωρεάν, όπως ο Θεός δωρεάν τους αγάπησε. Γιατί, λέει ο άγιος: τί βρήκε σε μένα ο Θεός και με αγάπησε; Γι’ αυτό πλησιάζοντας τον άγιο, νιώθεις ότι σε αγαπά. Δεν σε εκμεταλλεύεται. Βρίσκεις μια ευρυχωρία, μια απεραντοσύνη ατέλειωτη κοντά του και μια ζεστασιά. Και τότε πετάς και συ τα όπλα, σταματάς την αντίσταση. Με τη σειρά σου και συ τα χάνεις μπροστά στον Αγιο, όπως αυτός τα χάνει μπροστά στο Θεό Πατέρα. Και ο Αγιος ο ορθόδοξος, έχει αξία όχι γιατί έχει αρετές, αλλά επειδή είναι εν έτερα μορφή ο ίδιος ο Χριστός. Και γνωρίζεις τον ίδιο το Χριστό στο πρόσωπο του Αγίου. Γιατί «μία λαμπρότης εστίν των Αγίων και του Θεού αυτών», κατά τον Αγ. Γρηγόριο Παλαμά….Όταν σε αγαπά, σου ανοίγει νέους δρόμους. Σου δίνει τη δυνατότητα να έρθεις στα συγκαλά σου και να προσανατολιστείς μέσα σε όλη τη δημιουργία. Γιατί σου λέει με όλη του τη διαγωγή: Κοίταξε, είσαι ταλαίπωρος, εγώ είμαι πιο ταλαίπωρος από σένα, αλλά μην ξεχνάς ένα πράγμα ότι ο Θεός μας αγαπά, ο Θεός είναι πατέρας μας. Και η πίστη μας εκφράζεται με το Πιστεύω, που λέει: «Πιστεύω εις ένα Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα». Η Κυριακή προσευχή, που μας δίδαξε ο Κύριος αρχίζει με την ίδια λέξη: «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς». Οπότε, μη στενοχωριέσαι, είσαι παιδί του Θεού. Ξέρω ότι είσαι αδύνατος, γιατί είμαι από την ίδια φύση και γω….

Τότε νιώθουμε ότι η κατά φύσιν λειτουργία του ανθρώπου είναι να δέχεται αγάπη και να προσφέρει αγάπη. Επειδή είναι θεόπλαστο ον, δημιούργημα του Θεού που είναι αγάπη γι’ αυτό μόνο αν ελευθέρως αγαπήσει το Θεό, δέχεται την αγάπη του Θεού ως ευλογία και δοξάζει το Θεό και προχωρεί από δόξης εις δόξαν….

Αρχιμ. π. Βασίλειος Γοντικάκης, Το αρχέτυπο της Ορθοδοξίας στην πράξη – Ο Άγιος

Pray for his divine intervention…Elder Paisios of the Holy Mountain

Glory to Thee, O Lord, Glory to Thee, O Holy One, Glory to Thee, O King…

Elder Paisios of the Holy Mountain

Χριστός ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ ΒΑΣΙΛΕΥΟΝΤΩΝ0214Live simply and without thinking too much, like a child with his father. Faith without too much thinking works wonders. The logical mind hinders the Grace of God and miracles. Practice patience without judging with the logical mind.”

“Do not forget there we are going through difficult times and much prayer is needed. You must remember the great need that people have for prayer today and the great expectation God has of us to pray. Praying for the general outrageous condition of the whole world that Christ may have  pity on his creations for they are heading for destruction. Pray for his divine intervention in our outrageous time for the people are heading into general confusion, into madness, and an impasse.

God has called for us to pray for the people, who have so many problems.  The poor people don’t even have time to cross themselves. If we who are monks and nuns don’t pray then who will? The soldier in wartime is on alert always ready with his boots on. The monk must also be on alert. How I would have loved to be a Maccabee, to withdraw to the mountains and pray constantly for the world.

We must help everyone with our prayer and not let the devil have his way with them. The devil has acquired rights. Not because God has given him permission, but because he doesn’t want to violate man’s free will. This is why we can help through prayer. When one is pained over the prevailing condition of the world and prays, then people can be helped, without violating free will. If you continue with the grace of God a little further we can begin to make some progress on the issue of prayer, to put into effect a certain order, to be a radar station of prayer, for the urgency of the times require it. We must organize a prayer task force. You must wage war with the komboschini (prayer rope). Pray with pain in your heart for the world. Do you know what great power such prayer has? 

I am deeply hurt to see monks acting in human ways and not with prayer through God in matters which are difficult to achieve by human means. God can put everything in order. When one does good spiritual work, then, through prayer alone, one can build monasteries, equip them with all the necessary things and help the whole world. There is no need to even work, as long as one prays. A monk must try not to worry over every little difficulty, whether it is personal or affects a fellow human being, or even the general state of society, but should instead resort to prayer and send, through God, many divine powers. After all, a monk’s work is precisely the work of prayer, and if any monk has not realized this, his life is without meaning. For this reason, he must know that every worry which urges him to seek human solutions to various problems, the suffering and headaches, is a result of demonic temptation. When you see yourself worried about matters which have no human solution you don’t put them in God’s hands, you must understand that this is a machination of the devil, to distract you from prayer, which God can send not only divine power but many divine ΑΓΙΟΙ ΤΡΕΙΣ ΓΕΡΟΝΤΕΣ,ΙΑΚΩΒΟΣ-ΠΑΙΣΙΟΣ-ΠΟΡΦΥΡΙΟΣpowers, and this help will not then be simply divine help but a miracle from God.  From the moment we begin to be troubled and anxious we prevent God from intervening. We tend to put our reasoning first rather than God, the divine will, so that we may deserve divine help. The devil tries by craftily misdirecting a monk’s love, to limit him into a worldly love, to a human way of helping his fellow human beings, whereas the monk can move in his own space in his own field, which is to be a wireless operator of prayer, the unique service God has given him to do. All the other things a monk may do through his human efforts are of secondary importance. 

Όποιος ζει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού δεν έχει σκοτούρες.Γέροντα Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

Παναγια_Божией Матери Икона_Virgin Mary –Byzantine Orthodox Icon_168_virgin-mary-byzantine-orthodox-icon_123ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΥΣΑΠρέπει να πασχίσετε να έχετε ειρήνη στα σπιτικά σας. Η ειρήνη ξεκινά μέσα από τον καθένα μας. Όταν έχουμε μέσα μας ειρήνη, τη διαχέουμε τριγύρω μας στους άλλους. Μπορείτε και μόνοι σας να διαπιστώσετε ότι υπάρχουν πολύ λίγες ταπεινές και μειλίχιες ψυχές πάνω στη γη. Είναι όμως και αληθινά ευλογημένες! Δεν πρόκειται να παρεξηγηθούν αν τις προσβάλεις καθ’ οιονδήποτε τρόπο. Με όποιο τρόπο κι αν τους φερθείς , είναι ήσυχες και ειρηνικές και θλίβονται πραγματικά για σένα, που περνάς τέτοιο πνευματικό βάσανο.

Δεν μπορεί να υπάρχει ειρήνη στον κόσμο, παρεκτός κι αν υπάρχει εσωτερική ειρήνη στον καθένα από μας.

Όπως λέει ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ, αν θέλουμε να έχουμε μέσα μας ειρήνη και να σώσουμε την ψυχή μας, πρέπει να κοιτάμε συνέχεια τον εαυτό μας βαθιά και να ρωτάμε: «Πού βρίσκομαι;». ΄Όσο το κάνουμε αυτό θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στην τήρηση των αισθήσεών μας, ιδιαίτερα των οφθαλμών μας, έτσι ώστε να λειτουργούν προς το πνευματικό μας όφελος. Δωρεές της Χάριτος δίνονται μονάχα σε εκείνους που εργάζονται γι’ αυτές δια της διαρκούς περιφρούρησης των ψυχών τους.

Πώς θα ξέρουμε ότι ζούμε σύμφωνα με το θέλημα του Θεού ή όχι; Αν είστε θλιμμένοι για οποιονδήποτε λόγο, αυτό σημαίνει ότι δεν έχετε δοθεί στον Θεό , έστω κι αν εξωτερικά έτσι μπορεί να φαίνεται. Όποιος ζει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού δεν έχει σκοτούρες. Όταν χρειάζεται κάτι, απλά προσεύχεται γι’ αυτό. Αν δεν του δίδεται αυτό που ζητά , επιχαίρει σαν να του δόθηκε. Μια ψυχή που έχει δοθεί στον Θεό δεν φοβάται τίποτα, ούτε καν τους ληστές, την αρρώστια ή τον θάνατο. Μια τέτοια ψυχή, μπροστά σε ό,τι κι αν συμβεί ,αναφωνεί: «Ήταν θέλημα Θεού».
Εδώ στη γη μας έχει δοθεί η ευκαιρία να κατανικήσουμε κάθε κακό με ειρήνη και ησυχία. Μπορούμε να έχουμε ειρήνη όταν ζούμε σε περιβάλλον ήσυχο και ειρηνικό, αλλά αυτού του είδους η ειρήνη δεν είναι σταθερή και μόνιμη∙ είναι η ειρήνη που κερδίζεται σε συνθήκες χαοτικές. Όταν μετακινείσαι από ήσυχα περιβάλλοντα σε χαοτικά, η διάθεσή σου αλλάζει ακαριαία και γίνεσαι ευερέθιστος – εντελώς αναπάντεχα σου επιτίθενται πονηροί λογισμοί και ο νους σου βουτάει στην κόλαση. Αυτό είναι το τέλος της ειρήνης μας. Αυτός είναι και ο λόγος που ο Κύριος μας κατευθύνει μέσα από βάσανα και οδύνες: για να μπορούμε δι’ αυτών να αποκτήσουμε πραγματική ειρήνη. Άνευ Εκείνου δεν θα είχαμε τη δύναμη να ξεπεράσουμε αυτά τα πράγματα.

Βίος και διδαχές του γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα
Εκδόσεις : «Εν πλω»

π. Παΐσιος

Ανάληψη_The Ascension of the Lord_ Вознесение Господне _2378ΣΕΡΒΙΑΑφού ο Θεός όλους µας παρακολουθεί, πρέπει να παραδίνεται κανείς εν λευκώ σ’ Αυτόν. Αλλιώς είναι βάσανο – ζητάει να του έρθουν όλα, όπως εκείνος θέλει, αλλά δεν του έρχονται όλα όπως τα θέλει, και ανάπαυση δε βρίσκει.

Είτε χορτάτος είναι κανείς είτε νηστικός, είτε τον επαινούν, είτε τον αδικούν, πρέπει να χαίρεται και να τα αντιµετωπίζη όλα ταπεινά και µε υποµονή. Τότε ο Θεός συνέχεια θα του δίνη ευλογίες, ώσπου να φθάση η ψυχή του σε σηµείο να µη χωράη, να µην αντέχη την καλωσύνη του Θεού. Και, όσο θα προχωράη πνευµατικά, τόσο θα βλέπη την αγάπη του Θεού σε µεγαλύτερο βαθµό και θα λειώνη από την αγάπη Του.

Η Ανάληψη του Κυρίου. Αντωνίου (Μπλουμ) Μητροπολίτη Σούροζ

Ανάληψη_The Ascension of the Lord_ Вознесение Господне _01ΙΜΕΡΕΤΗ ΓΕΩΡΓΙΑΜητροπολίτη Αντωνίου Σούροζ (Μπλουμ)

Όταν ο Χριστός αποχαιρέτησε τους μαθητές Του, τους είπε: Δεν θα σας αφήσω ορφανούς. Θα σας στείλω το Πνεύμα, το Πνεύμα της αλήθειας και της παρηγοριάς, που εκπορεύεται από τον Πατέρα, αυτό θα σας ερμηνεύσει τα πάντα …

Στην Πεντηκοστή το Πνεύμα του Θεού κατέβηκε στην Εκκλησία και γέμισε με την παρουσία Του και άνοιξε μπροστά στην Εκκλησία άπειρα βάθη καινούργιας γνώσης για τον ίδιο το Χριστό. Όχι μόνο πια σαν απλό δάσκαλο, σαν απλό αρχηγό, σαν καλό φίλο ή σαν Μεσσία του Θεού, προφήτη και θαυματοποιό. Αποκαλύφθηκε ο Χριστός μέσα από το Πνεύμα ως Άνθρωπος. Όχι, όμως, σαν ένας από τους άλλους, αλλά ως τέλειος Άνθρωπος. Και αποκαλύφθηκε ως Θεός. Με το ένστικτο τους οι μαθητές το είχαν αισθανθεί ήδη. Μα τώρα το γνωρίζουμε, το βλέπουμε, τα έχουμε καταλάβει από την εμπειρία μας: Ο Χριστός είναι ο Κύριός μας, είναι ο Θεός μας.

Το δώρο του Αγίου Πνεύματος μας δίνει, μαζί με τη δύναμη του Θεού, την δυνατότητα να συμμετέχουμε σε όλα όσα ανήκουν στον Υιό του Θεού που έγινε Υιός του Ανθρώπου. Η Ανάστασή Του ήταν σαν θαύμα μέσα στη θεανθρώπινη μοίρα Του. Η συμμετοχή μας σ΄Αυτόν, χάρη στο Άγιο Πνεύμα, το γεγονός ότι μέσα από τη Μετάληψη και τη Βάπτιση γινόμαστε σάρκα και αίμα Του, δηλαδή γινόμαστε σαν Αυτόν τον Ίδιο, κάνει τα πάντα δυνατά για μας. Να γίνουμε Άνθρωποι με κεφαλαίο, Άνθρωποι που έφτασαν την τελειότητα του να είσαι άνθρωπος. Όχι πια επίγειος άνθρωπος, αλλά άνθρωπος του Ουρανού. Ο άνθρωπος φτάνει την τελειότητα του, όταν ενώνεται με το Θεό, ώστε είναι μέσα στο Θεό και ο Θεός μέσα του, όταν γίνεται Άνθρωπος, όπως ήταν ο Χριστός: Υιός του Θεού όχι πια κατά γέννηση, αλλά κατά δώρο, κατά συμμετοχή.

Και λοιπόν, πού είναι η χαρά μας? Όταν αναλήφθηκε από μας στον Ουρανό, ο Χριστός έφερε μαζί Του στο βάθος της Αγίας Τριάδας εκείνη τη σάρκα, την οποία Του χάρισε η ανθρωπότητα και η γη στο πρόσωπο της Θεοτόκου. Τώρα το μυστήριο του ανθρώπου βρίσκεται στα βάθη του μυστηρίου του Θεού. Δεν χωρίσαμε απ Αυτόν, γιατί μέσα από το Άγιο Πνεύμα είμαστε αδιαχώριστοι. Και όταν βλέπουμε, τί έχει συμβεί με Αυτόν, αν συμμετέχουμε σε ότι έχει συμβεί σ΄Αυτόν, τότε συμμετέχουμε και στη χαρά Του, τη χαρά ότι ο κόσμος σώθηκε, ότι είναι νικημένα όλα όσα έκαναν τον άνθρωπο μικρόψυχο και τον απομάκρυναν από το Θεό. Τώρα είμαστε οι δικοί Του. Τώρα μπορούμε να χαρούμε με τη χαρά του Χριστού. Όχι μόνο για τη νίκη Του, μα και γι΄αυτό, ότι μπροστά μας είναι ανοιχτή μια καινούργια γνώση του Θεού, μια καινούργια κατανόηση του ανθρώπου και ένας τόσο μεγαλοπρεπής και θαυμάσιος προορισμός του ανθρώπου, τον οποίο δεν μπορούσε κανείς να φανταστεί προ του Χριστού: να γίνουμε υιοί και κόρες του Θεού, να συμμετέχουμε στα πάντα όσα ανήκουν στο Χριστό: την αιώνια θεϊκή δόξα.Αμήν

Ἦχος δ’.
νελήφθης ἐν δόξῃ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, χαροποιήσας τοὺς Μαθητάς, τὴ ἐπαγγελία τοῦ ἁγίου Πνεύματος, βεβαιωθέντων αὐτῶν διὰ τῆς εὐλογίας, ὅτι σὺ εἰ ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ λυτρωτὴς τοῦ κόσμου

St. John the Russian and Elder Iakovos of Evia

St. John the Russian, the New Confessor of Prokopion and Evia and Elder Iakovos Tsalikis (1920-1991)

Commemorated on May 27

αγιος Ιωαννης ο Ρωσσος.“Elder Iakovos Tsalikis would regularly visit the Shrine of St. John the Russian in Evia.
He said: “Once, I saw the Saint alive inside of his reliquary.I asked him: “My Saint, how did you live in Asia Minor, what virtues and blessings did you have?
The Saint responded to me: “I slept in the cave in which was the stable and covered myself with straw to take cover in the winter so I wouldn’t freeze.I had humility and faith.” In a short while he said to me: “Wait, Fr.Iakovos, because now two people have come to pray for a sick child.Wait until I go help him.”
Immediately the reliquary appeared empty, because the Saint left. In a short while, he returned, though I didn’t see how he did, but I saw him inside his reliquary like a [living] man!”

Apolytikion of St. John the Russian in Tone IV
 He that hath called thee from earth unto the heavenly abodes doth even after thy death keep thy body unharmed, O righteous one;for thou wast carried off as a prisoner into Asia wherein also, O John, thou didst win Christ as thy friend.Wherefore do thou beseech him that our souls be saved.