Iconography and Hand painted icons

Great is the one who is humble.Elder Vasileios of the Iveron Monastery on Mount Athos

Archimandrite Vasileios of the Iveron Monastery on Mount Athos says,

Ανάληψη του ΚυρίουThe true monk – and by extension the true Christianis a person from whom a heavenly peace and spiritual fragrance constantly radiates out to his fellow men.

HE is a day of sunshine and of calm; a well of purity and fruitful virginity. His whole body, as it were, forms a laugh of silent joy. Gentleness and radiance flow from him. Like a cool and clear day in spring when the breeze is full of the scents of new life, so his words are full of the fragrance which comes from the flower-covered valleys of his heart, the slopes of his sacred and light-bearing reflections.

Because God is love, one realizes that the greatest blessings are the trials, not the easy things…. The way of Orthodoxy is filled with difficulties and crosses, but it yields you to the path wherein you glorify God for all things and are thankful for all things––the Resurrection.

Great is the one who is humble. Let us remember what the Lord said, “I thank Thee, O Father… that Thou hast hid these things from the wise and prudent, and hast revealed them unto babes” (Luke 10:21)––to the humble, to the meek. Let us, therefore, love this humility and meekness, that we may receive the grace of God, that we may rejoice both in life and death without flaunting our joy, and that it may become a blessing for all of us.

Let our whole life become a prayer! 


Apolytikion (Fourth Tone)
O Christ our God, You ascended in Glory and gladdened Your disciples by the promise of the Holy Spirit. Your blessing assured them that You are the Son of God, the Redeemer of the world.


Αληθινά μεγάλος είναι εκείνος κοντά στον οποίο, ο αδύνατος, αισθάνεται μεγάλος. π. Βασίλειος Γοντικάκης

Α' ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικῆς ΣυνόδουDSC05222π. Βασίλειος Γοντικάκης

Οι Άγιοι είναι κατά χάριν θεάνθρωποι. Κοιτάχτε να δείτε τι γίνεται. Παρουσιάζονται πολύ πιο ταλαίπωροι από μας. Είναι φοβερά ειλικρινείς, ταπεινοί, εξουθενώνουν τον εαυτό τους. Δεν παριστάνουν αλλά είναι κάτι. Εμείς οι μη άγιοι, κάνουμε τους αγίους γι’ αυτό εξουθενώνουμε τους άλλους. Ένας πραγματικός Αγιος είναι μεγάλος. Και αληθινά μεγάλος είναι εκείνος κοντά στον οποίο, ο άλλος, ο αδύνατος, αισθάνεται μεγάλος. Οπότε λοιπόν η αγιότης και η θέωσις δεν έφυγε από μας επειδή δεν υπάρχουν Αγιοι, αλλά επειδή εμείς κάνουμε τους ψευτοαγίους και τους ψευτοθεολόγους και τους ψευτοκαλόγηρους και τους ψευτοϊεροκήρυκες. Και τί σημαίνει λοιπόν θέωση; Μα θέωση είναι η κατάληξη και ο σκοπός της υπάρξεως του ανθρώπου. Δεν έχει κανένα άλλο λόγο υπάρξεως ο άνθρωπος…..

 Οι Αγιοι λοιπόν μετά από την πολλή άσκηση, μετά από την πολλή ταπείνωση – και θα έλεγα – προπαντός μετά από την υπομονή, δέχτηκαν αυτή τη χάρη. Δέχτηκαν αυτό το έλεος – και αν θέλετε – τα έχουν χαμένα. Εκπλήσσονται από το έλεος και από την αγάπη και από το μέγεθος της ελεημοσύνης του Θεού. Νιώθουν ότι δεν είναι τίποτα, νιώθουν ότι είναι τελευταίοι από όλους. Βλέπουν όλους τους άλλους καλούς. Αγαπούν όλους τους άλλους δωρεάν, όπως ο Θεός δωρεάν τους αγάπησε. Γιατί, λέει ο άγιος: τί βρήκε σε μένα ο Θεός και με αγάπησε; Γι’ αυτό πλησιάζοντας τον άγιο, νιώθεις ότι σε αγαπά. Δεν σε εκμεταλλεύεται. Βρίσκεις μια ευρυχωρία, μια απεραντοσύνη ατέλειωτη κοντά του και μια ζεστασιά. Και τότε πετάς και συ τα όπλα, σταματάς την αντίσταση. Με τη σειρά σου και συ τα χάνεις μπροστά στον Αγιο, όπως αυτός τα χάνει μπροστά στο Θεό Πατέρα. Και ο Αγιος ο ορθόδοξος, έχει αξία όχι γιατί έχει αρετές, αλλά επειδή είναι εν έτερα μορφή ο ίδιος ο Χριστός. Και γνωρίζεις τον ίδιο το Χριστό στο πρόσωπο του Αγίου. Γιατί «μία λαμπρότης εστίν των Αγίων και του Θεού αυτών», κατά τον Αγ. Γρηγόριο Παλαμά….Όταν σε αγαπά, σου ανοίγει νέους δρόμους. Σου δίνει τη δυνατότητα να έρθεις στα συγκαλά σου και να προσανατολιστείς μέσα σε όλη τη δημιουργία. Γιατί σου λέει με όλη του τη διαγωγή: Κοίταξε, είσαι ταλαίπωρος, εγώ είμαι πιο ταλαίπωρος από σένα, αλλά μην ξεχνάς ένα πράγμα ότι ο Θεός μας αγαπά, ο Θεός είναι πατέρας μας. Και η πίστη μας εκφράζεται με το Πιστεύω, που λέει: «Πιστεύω εις ένα Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα». Η Κυριακή προσευχή, που μας δίδαξε ο Κύριος αρχίζει με την ίδια λέξη: «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς». Οπότε, μη στενοχωριέσαι, είσαι παιδί του Θεού. Ξέρω ότι είσαι αδύνατος, γιατί είμαι από την ίδια φύση και γω….

Τότε νιώθουμε ότι η κατά φύσιν λειτουργία του ανθρώπου είναι να δέχεται αγάπη και να προσφέρει αγάπη. Επειδή είναι θεόπλαστο ον, δημιούργημα του Θεού που είναι αγάπη γι’ αυτό μόνο αν ελευθέρως αγαπήσει το Θεό, δέχεται την αγάπη του Θεού ως ευλογία και δοξάζει το Θεό και προχωρεί από δόξης εις δόξαν….

Αρχιμ. π. Βασίλειος Γοντικάκης, Το αρχέτυπο της Ορθοδοξίας στην πράξη – Ο Άγιος

Pray for his divine intervention…Elder Paisios of the Holy Mountain

Glory to Thee, O Lord, Glory to Thee, O Holy One, Glory to Thee, O King…

Elder Paisios of the Holy Mountain

Χριστός ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ ΒΑΣΙΛΕΥΟΝΤΩΝ0214Live simply and without thinking too much, like a child with his father. Faith without too much thinking works wonders. The logical mind hinders the Grace of God and miracles. Practice patience without judging with the logical mind.”

“Do not forget there we are going through difficult times and much prayer is needed. You must remember the great need that people have for prayer today and the great expectation God has of us to pray. Praying for the general outrageous condition of the whole world that Christ may have  pity on his creations for they are heading for destruction. Pray for his divine intervention in our outrageous time for the people are heading into general confusion, into madness, and an impasse.

God has called for us to pray for the people, who have so many problems.  The poor people don’t even have time to cross themselves. If we who are monks and nuns don’t pray then who will? The soldier in wartime is on alert always ready with his boots on. The monk must also be on alert. How I would have loved to be a Maccabee, to withdraw to the mountains and pray constantly for the world.

We must help everyone with our prayer and not let the devil have his way with them. The devil has acquired rights. Not because God has given him permission, but because he doesn’t want to violate man’s free will. This is why we can help through prayer. When one is pained over the prevailing condition of the world and prays, then people can be helped, without violating free will. If you continue with the grace of God a little further we can begin to make some progress on the issue of prayer, to put into effect a certain order, to be a radar station of prayer, for the urgency of the times require it. We must organize a prayer task force. You must wage war with the komboschini (prayer rope). Pray with pain in your heart for the world. Do you know what great power such prayer has? 

I am deeply hurt to see monks acting in human ways and not with prayer through God in matters which are difficult to achieve by human means. God can put everything in order. When one does good spiritual work, then, through prayer alone, one can build monasteries, equip them with all the necessary things and help the whole world. There is no need to even work, as long as one prays. A monk must try not to worry over every little difficulty, whether it is personal or affects a fellow human being, or even the general state of society, but should instead resort to prayer and send, through God, many divine powers. After all, a monk’s work is precisely the work of prayer, and if any monk has not realized this, his life is without meaning. For this reason, he must know that every worry which urges him to seek human solutions to various problems, the suffering and headaches, is a result of demonic temptation. When you see yourself worried about matters which have no human solution you don’t put them in God’s hands, you must understand that this is a machination of the devil, to distract you from prayer, which God can send not only divine power but many divine ΑΓΙΟΙ ΤΡΕΙΣ ΓΕΡΟΝΤΕΣ,ΙΑΚΩΒΟΣ-ΠΑΙΣΙΟΣ-ΠΟΡΦΥΡΙΟΣpowers, and this help will not then be simply divine help but a miracle from God.  From the moment we begin to be troubled and anxious we prevent God from intervening. We tend to put our reasoning first rather than God, the divine will, so that we may deserve divine help. The devil tries by craftily misdirecting a monk’s love, to limit him into a worldly love, to a human way of helping his fellow human beings, whereas the monk can move in his own space in his own field, which is to be a wireless operator of prayer, the unique service God has given him to do. All the other things a monk may do through his human efforts are of secondary importance. 

Όποιος ζει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού δεν έχει σκοτούρες.Γέροντα Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

Παναγια_Божией Матери Икона_Virgin Mary –Byzantine Orthodox Icon_168_virgin-mary-byzantine-orthodox-icon_123ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΥΣΑΠρέπει να πασχίσετε να έχετε ειρήνη στα σπιτικά σας. Η ειρήνη ξεκινά μέσα από τον καθένα μας. Όταν έχουμε μέσα μας ειρήνη, τη διαχέουμε τριγύρω μας στους άλλους. Μπορείτε και μόνοι σας να διαπιστώσετε ότι υπάρχουν πολύ λίγες ταπεινές και μειλίχιες ψυχές πάνω στη γη. Είναι όμως και αληθινά ευλογημένες! Δεν πρόκειται να παρεξηγηθούν αν τις προσβάλεις καθ’ οιονδήποτε τρόπο. Με όποιο τρόπο κι αν τους φερθείς , είναι ήσυχες και ειρηνικές και θλίβονται πραγματικά για σένα, που περνάς τέτοιο πνευματικό βάσανο.

Δεν μπορεί να υπάρχει ειρήνη στον κόσμο, παρεκτός κι αν υπάρχει εσωτερική ειρήνη στον καθένα από μας.

Όπως λέει ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ, αν θέλουμε να έχουμε μέσα μας ειρήνη και να σώσουμε την ψυχή μας, πρέπει να κοιτάμε συνέχεια τον εαυτό μας βαθιά και να ρωτάμε: «Πού βρίσκομαι;». ΄Όσο το κάνουμε αυτό θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στην τήρηση των αισθήσεών μας, ιδιαίτερα των οφθαλμών μας, έτσι ώστε να λειτουργούν προς το πνευματικό μας όφελος. Δωρεές της Χάριτος δίνονται μονάχα σε εκείνους που εργάζονται γι’ αυτές δια της διαρκούς περιφρούρησης των ψυχών τους.

Πώς θα ξέρουμε ότι ζούμε σύμφωνα με το θέλημα του Θεού ή όχι; Αν είστε θλιμμένοι για οποιονδήποτε λόγο, αυτό σημαίνει ότι δεν έχετε δοθεί στον Θεό , έστω κι αν εξωτερικά έτσι μπορεί να φαίνεται. Όποιος ζει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού δεν έχει σκοτούρες. Όταν χρειάζεται κάτι, απλά προσεύχεται γι’ αυτό. Αν δεν του δίδεται αυτό που ζητά , επιχαίρει σαν να του δόθηκε. Μια ψυχή που έχει δοθεί στον Θεό δεν φοβάται τίποτα, ούτε καν τους ληστές, την αρρώστια ή τον θάνατο. Μια τέτοια ψυχή, μπροστά σε ό,τι κι αν συμβεί ,αναφωνεί: «Ήταν θέλημα Θεού».
Εδώ στη γη μας έχει δοθεί η ευκαιρία να κατανικήσουμε κάθε κακό με ειρήνη και ησυχία. Μπορούμε να έχουμε ειρήνη όταν ζούμε σε περιβάλλον ήσυχο και ειρηνικό, αλλά αυτού του είδους η ειρήνη δεν είναι σταθερή και μόνιμη∙ είναι η ειρήνη που κερδίζεται σε συνθήκες χαοτικές. Όταν μετακινείσαι από ήσυχα περιβάλλοντα σε χαοτικά, η διάθεσή σου αλλάζει ακαριαία και γίνεσαι ευερέθιστος – εντελώς αναπάντεχα σου επιτίθενται πονηροί λογισμοί και ο νους σου βουτάει στην κόλαση. Αυτό είναι το τέλος της ειρήνης μας. Αυτός είναι και ο λόγος που ο Κύριος μας κατευθύνει μέσα από βάσανα και οδύνες: για να μπορούμε δι’ αυτών να αποκτήσουμε πραγματική ειρήνη. Άνευ Εκείνου δεν θα είχαμε τη δύναμη να ξεπεράσουμε αυτά τα πράγματα.

Βίος και διδαχές του γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα
Εκδόσεις : «Εν πλω»

π. Παΐσιος

Ανάληψη_The Ascension of the Lord_ Вознесение Господне _2378ΣΕΡΒΙΑΑφού ο Θεός όλους µας παρακολουθεί, πρέπει να παραδίνεται κανείς εν λευκώ σ’ Αυτόν. Αλλιώς είναι βάσανο – ζητάει να του έρθουν όλα, όπως εκείνος θέλει, αλλά δεν του έρχονται όλα όπως τα θέλει, και ανάπαυση δε βρίσκει.

Είτε χορτάτος είναι κανείς είτε νηστικός, είτε τον επαινούν, είτε τον αδικούν, πρέπει να χαίρεται και να τα αντιµετωπίζη όλα ταπεινά και µε υποµονή. Τότε ο Θεός συνέχεια θα του δίνη ευλογίες, ώσπου να φθάση η ψυχή του σε σηµείο να µη χωράη, να µην αντέχη την καλωσύνη του Θεού. Και, όσο θα προχωράη πνευµατικά, τόσο θα βλέπη την αγάπη του Θεού σε µεγαλύτερο βαθµό και θα λειώνη από την αγάπη Του.

Η Ανάληψη του Κυρίου. Αντωνίου (Μπλουμ) Μητροπολίτη Σούροζ

Ανάληψη_The Ascension of the Lord_ Вознесение Господне _01ΙΜΕΡΕΤΗ ΓΕΩΡΓΙΑΜητροπολίτη Αντωνίου Σούροζ (Μπλουμ)

Όταν ο Χριστός αποχαιρέτησε τους μαθητές Του, τους είπε: Δεν θα σας αφήσω ορφανούς. Θα σας στείλω το Πνεύμα, το Πνεύμα της αλήθειας και της παρηγοριάς, που εκπορεύεται από τον Πατέρα, αυτό θα σας ερμηνεύσει τα πάντα …

Στην Πεντηκοστή το Πνεύμα του Θεού κατέβηκε στην Εκκλησία και γέμισε με την παρουσία Του και άνοιξε μπροστά στην Εκκλησία άπειρα βάθη καινούργιας γνώσης για τον ίδιο το Χριστό. Όχι μόνο πια σαν απλό δάσκαλο, σαν απλό αρχηγό, σαν καλό φίλο ή σαν Μεσσία του Θεού, προφήτη και θαυματοποιό. Αποκαλύφθηκε ο Χριστός μέσα από το Πνεύμα ως Άνθρωπος. Όχι, όμως, σαν ένας από τους άλλους, αλλά ως τέλειος Άνθρωπος. Και αποκαλύφθηκε ως Θεός. Με το ένστικτο τους οι μαθητές το είχαν αισθανθεί ήδη. Μα τώρα το γνωρίζουμε, το βλέπουμε, τα έχουμε καταλάβει από την εμπειρία μας: Ο Χριστός είναι ο Κύριός μας, είναι ο Θεός μας.

Το δώρο του Αγίου Πνεύματος μας δίνει, μαζί με τη δύναμη του Θεού, την δυνατότητα να συμμετέχουμε σε όλα όσα ανήκουν στον Υιό του Θεού που έγινε Υιός του Ανθρώπου. Η Ανάστασή Του ήταν σαν θαύμα μέσα στη θεανθρώπινη μοίρα Του. Η συμμετοχή μας σ΄Αυτόν, χάρη στο Άγιο Πνεύμα, το γεγονός ότι μέσα από τη Μετάληψη και τη Βάπτιση γινόμαστε σάρκα και αίμα Του, δηλαδή γινόμαστε σαν Αυτόν τον Ίδιο, κάνει τα πάντα δυνατά για μας. Να γίνουμε Άνθρωποι με κεφαλαίο, Άνθρωποι που έφτασαν την τελειότητα του να είσαι άνθρωπος. Όχι πια επίγειος άνθρωπος, αλλά άνθρωπος του Ουρανού. Ο άνθρωπος φτάνει την τελειότητα του, όταν ενώνεται με το Θεό, ώστε είναι μέσα στο Θεό και ο Θεός μέσα του, όταν γίνεται Άνθρωπος, όπως ήταν ο Χριστός: Υιός του Θεού όχι πια κατά γέννηση, αλλά κατά δώρο, κατά συμμετοχή.

Και λοιπόν, πού είναι η χαρά μας? Όταν αναλήφθηκε από μας στον Ουρανό, ο Χριστός έφερε μαζί Του στο βάθος της Αγίας Τριάδας εκείνη τη σάρκα, την οποία Του χάρισε η ανθρωπότητα και η γη στο πρόσωπο της Θεοτόκου. Τώρα το μυστήριο του ανθρώπου βρίσκεται στα βάθη του μυστηρίου του Θεού. Δεν χωρίσαμε απ Αυτόν, γιατί μέσα από το Άγιο Πνεύμα είμαστε αδιαχώριστοι. Και όταν βλέπουμε, τί έχει συμβεί με Αυτόν, αν συμμετέχουμε σε ότι έχει συμβεί σ΄Αυτόν, τότε συμμετέχουμε και στη χαρά Του, τη χαρά ότι ο κόσμος σώθηκε, ότι είναι νικημένα όλα όσα έκαναν τον άνθρωπο μικρόψυχο και τον απομάκρυναν από το Θεό. Τώρα είμαστε οι δικοί Του. Τώρα μπορούμε να χαρούμε με τη χαρά του Χριστού. Όχι μόνο για τη νίκη Του, μα και γι΄αυτό, ότι μπροστά μας είναι ανοιχτή μια καινούργια γνώση του Θεού, μια καινούργια κατανόηση του ανθρώπου και ένας τόσο μεγαλοπρεπής και θαυμάσιος προορισμός του ανθρώπου, τον οποίο δεν μπορούσε κανείς να φανταστεί προ του Χριστού: να γίνουμε υιοί και κόρες του Θεού, να συμμετέχουμε στα πάντα όσα ανήκουν στο Χριστό: την αιώνια θεϊκή δόξα.Αμήν

Ἦχος δ’.
νελήφθης ἐν δόξῃ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, χαροποιήσας τοὺς Μαθητάς, τὴ ἐπαγγελία τοῦ ἁγίου Πνεύματος, βεβαιωθέντων αὐτῶν διὰ τῆς εὐλογίας, ὅτι σὺ εἰ ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ λυτρωτὴς τοῦ κόσμου

St. John the Russian and Elder Iakovos of Evia

St. John the Russian, the New Confessor of Prokopion and Evia and Elder Iakovos Tsalikis (1920-1991)

Commemorated on May 27

αγιος Ιωαννης ο Ρωσσος.“Elder Iakovos Tsalikis would regularly visit the Shrine of St. John the Russian in Evia.
He said: “Once, I saw the Saint alive inside of his reliquary.I asked him: “My Saint, how did you live in Asia Minor, what virtues and blessings did you have?
The Saint responded to me: “I slept in the cave in which was the stable and covered myself with straw to take cover in the winter so I wouldn’t freeze.I had humility and faith.” In a short while he said to me: “Wait, Fr.Iakovos, because now two people have come to pray for a sick child.Wait until I go help him.”
Immediately the reliquary appeared empty, because the Saint left. In a short while, he returned, though I didn’t see how he did, but I saw him inside his reliquary like a [living] man!”

Apolytikion of St. John the Russian in Tone IV
 He that hath called thee from earth unto the heavenly abodes doth even after thy death keep thy body unharmed, O righteous one;for thou wast carried off as a prisoner into Asia wherein also, O John, thou didst win Christ as thy friend.Wherefore do thou beseech him that our souls be saved.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Pώσσος και ο Όσιος Γέροντας Ιάκωβος της Εύβοιας

Χριστὸς ἀνέστη! Ἀληθῶς ἀνέστη!
Christ is risen! Truly He is risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!ΑΓΓΕΛΟΣ ΕΝ ΤΩ ΜΝΗΜΑΤΙ beli-andjeo-mileseva1Ο Άγιος Ιωάννης ο Pώσσος και ο Όσιος Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης της Ιεράς Μονής του Οσίου Δαυίδ

Ιωάννης ο Pώσσος_St. John the Russian76876Ο Γέροντας Ιάκωβος τακτικά επισκεπτόταν τον Άγιο Ιωάννη το Ρώσο κυρίως πηγαίνοντας για την Αθήνα για τους γιατρούς που τον παρακολουθούσαν: «Κάποτε,έλεγε, πήγα και βλέπω τον Άγιο ζωντανό μέσα στη λάρνακά του. Του λέω:
Άγιε μου πώς περνούσες στη Μικρά Ασία, τι αρετές είχες και αγίασες;
Ο Άγιος μου απάντησε:
Μέσα στην σπηλιά που ήταν στάβλος κοιμόμουνα και με τα άχυρα σκεπαζόμουνα τον χειμώνα για να μην κρυώνω. Είχα και την ταπείνωση και την πίστη.
Σε λίγο μου λέει:
-Περίμενε, πάτερ Ιάκωβε, γιατί ήρθαν τώρα δύο άνθρωποι και με παρακαλούν για ένα παιδί άρρωστο. Περίμενε να πάω να το βοηθήσω.
Ξαφνικά άδειασε η λάρνακα γιατί ο Άγιος έφυγε. Σε λίγη ώρα  ξαναγύρισε, δεν τον είδα πώς γύρισε, αλλά τον είδα να τακτοποιείται μέσα στη λάρνακά του σαν ένας άνθρωπος»!σχέδιο_0_4f1c4_5562ccdf_XLΤο Ιερό λείψανο του Αγίου Ιωάννη «αλλάζει πλευρό»- θέση όπως είναι ξαπλωμένο, ενίοτε και μπροστά στον κόσμο-προσκυνητές- και ακούγεται θόρυβος από εκεί. Μάλιστα, μια από τις φορές που έγινε αυτό, το 1990, ήταν παρών και ο μακαριστός και όσιος γέροντας Ιάκωβος, ηγούμενος της Ιεράς μονής του Οσίου Δαυίδ στην Εύβοια ο οποίος για να καθησυχάσει τον κόσμο που τρόμαξε είπε:

 «Χριστιανοί μου μη φοβάστε, ο άγιος είναι ζωντανός απλά άλλαξε πλευρό…»

Είναι περίεργο ότι ένιωθε αλλιώς για τους άλλους Αγίους και αλλιώς για τον όσιο Ιωάννη το Ρώσο, τον όποιο μάλιστα καλούσε για βοήθεια μαζί με τον όσιο Δαβίδ. Όταν καλούσε και τους δύο, έδινε την εντύπωση ότι ο όσιος Ιωάννης ήτανε αναγκαίος ως νεώτερος, να τρέξει γρηγορότερα, επειδή ο όσιος Δαβίδ ήτανε γηραιός. Με τον όσιο Ιωάννη όμως δεν γινόταν επιτακτικός, όπως με τον όσιο Δαβίδ.

Ντρεπόταν ακόμη και να λειτουργήσει στο Προσκύνημα του όσιου Ιωάννη, στο Προκόπι. Του ζητούσαν:
ιερό λείψανο του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου-Ελάτε, π. Ιάκωβε, να λειτουργήσετε στον όσιο Ιωάννη.
Και κείνος απαντούσε:
Είμαι άξιος εγώ ο χοϊκός να βρεθώ μπροστά στο θείο Ιωάννη!
 Και πάντα, όταν πρόφερε το όνομα του όσιου Ιωάννη, τον οποίο συχνότερα έλεγε «θείο Ιωάννη» και «Ομολογητή», η φωνή του στις λέξεις «θείος» και «Ομολογητής» έπαιρνε μια μεγαλόπρεπη επισημότητα,λες κι έβλεπε τον άγιο μπροστά του και τον προσφωνούσε ως βασιλέα.

Τον όσιο Ιωάννη όχι μόνο τον παρακαλούσε να συντρέχει στις ανάγκες των πιστών, μα τον έβλεπε ζωντανό, έξω από τη λάρνακα του, να σπεύδει σε βοήθεια. Το 1986, ο π. Ιάκωβος διηγόταν πως ο άγιος Ιωάννης εργάζεται ζωντανός έξω από τη λάρνακα. Τον ρώτησα χαμηλόφωνα, καθώς καθόμουν δίπλα του:

-Τον είδατε σεις έξω;

Ο γέροντας συνέχισε, γιατί στη συζήτηση βρισκόσανε κι άλλοι. Το ίδιο ερώτημα, του το έκανα δυο φορές ακόμα, χαμηλόφωνα, να μην ακούσουνε οι άλλοι. Τότε αφοπλιστικά, χωρίς ν’ αλλάξει ρυθμό,απάντησε:

-Αφού τον βλέπεις το πρωί, που μαζεύεται ο Άγιος και μπαίνει στη λάρνακα του! Είναι ώρες που δε βρίσκεται στη λάρνακα!σχέδιο_0_4f1c4_5562ccdf_XLΤο θαύμα τούτο, ότι κάποτε ο Άγιος Ιωάννης δε βρίσκεται στη λάρνακα του, το έχουνε διαπιστώσει και άλλοι, όπως ο ιερέας-προϊστάμενος του Προσκυνήματος. Ο όσιος Ιωάννης αξίωνε το μακαριστό γέροντα με διαλογική συζήτηση εναργή και αφοπλιστική. Ακόμα περισσότερο, ο γέροντας έβλεπε ολόσωμο και ζωντανό τον Όσιο, με τον όποιο συζητούσε. Επιστρέφοντας από ιατρικές εξετάσεις, πέρασε, όπως πάντα, να προσκυνήσει τον όσιο Ιωάννη. 

Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος-ιερό λείψανο του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου-Ιωάννης ο Pώσσος_St. John the Russian76876Γονάτισε στη λάρνακα του οσίου και σε λίγο είδε τον Όσιο να του λέει, καθώς τα διηγήθηκε ο ίδιος ο γέροντας:

-Έχω μια δουλειά τώρα και πρέπει να φύγω. Εσύ να μη δεχτείς να κάνεις Εσπερινό μέχρι να επιστρέψω.
Όταν γύρισε ο Άγιος, του είπε:
Νομίζεις ότι ευλογώ όλους όσους έρχονται εδώ; Να, αυτή τη γυναίκα, που προσκύνησε τώρα με τα παιδιά της, δεν την ευλόγησα.
«Γιατί»; ρώτησε ο π. Ιάκωβος.
-Γιατί βλαστημάει τα παιδιά της!

Στις 15 Ιουλίου 1990, ημέρα Κυριακή, το πρωί, μόλις ο π. Ιάκωβος (Τσαλίκης) κατέβηκε από το κελλάκι του στο Ναό για την Θεία Λειτουργία, περιέγραφε μέσα στο ιερό με πρόσωπο εκστατικό σε Πατέρες της Μονής του όσα ο Θείος Ιωάννης ο Ρώσος «πνευματικώ τω τρόπω» του είχε πει την νύχτα που πέρασε – «ο Θεός οίδε πως» – εμπρός στην Ιερή Λάρνακα με το αδιαλώβητο σκήνος Του στο Ναό Του στο Προκόπι.

    «Νομίζουν πως κοιμάμαι, ότι είμαι νεκρός, και δεν με υπολογίζουν οι Χριστιανοί. Εγώ όμως είμαι ζωντανός. Τους πάντες βλέπω. Το σώμα μου είναι μέσα, αλλά εγώ εξέρχομαι πολλές φορές από την λάρνακά μου. Τρέχω ανάμεσα στους ανθρώπους για να τους βοηθήσω. Πολύς ο πόνος. Αυτοί δε με βλέπουν. Εγώ τους βλέπω και τους ακούω τι λένε. Και πάλι μπαίνω στη λάρνακα μου. Αλλά άκουσε Πάτερ μου να σου πω. Πολλή η αμαρτία στο κόσμο, πολλή η ασέβεια και πολλή η απιστία».

Γέροντας Ιάκωβος της Εύβοιας   «Γιατί τα λες αυτά άγιέ μου»; Του απάντησα. «Δεν βλέπεις πόσος κόσμος έρχεται στη χάρη σου και σε προσκυνά»;

   «Πολλοί έρχονται, Πάτερ Ιάκωβε, αλλά λίγα είναι τα τέκνα μου», πρόσθεσε ο Όσιος και συνέχισε.
 «Για αυτό πρέπει να γίνει πόλεμος. Γιατί πολλή η αμαρτία στον κόσμο».

 – «Όχι, άγιε μου» του είπα ταραγμένος. «Από μικρό παιδί όλο σε πολέμους και ταλαιπωρίες βρέθηκα. Στην Μικρά Ασία που γεννήθηκα αλλά και όταν ήλθαμε στην Ελλάδα. Ύστερα άγιε μου αν γίνει έξαφνα ο πόλεμος θα χαθούν και ψυχές πριν προφτάσουν να μετανοήσουν».

 – «Πρέπει να γίνει πόλεμος, πρέπει να γίνει πόλεμος, πρέπει να γίνει πόλεμος», απάντησε λυπημένα με μια σταθερή φωνή ο Όσιος». 

 Πηγή: Από το βιβλίο «ΕΝΑΣ ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ Ο Μακαριστός Ιάκωβος Τσαλίκης».σχέδιο_βιννιεταaatitlἈπολυτίκιον 
Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Ἐκ γῆς ὁ καλέσας σε πρὸς οὐρανίους μονάς, τηρεῖ καὶ μετὰ θάνατον ἀδιαλώβητον τὸ σκῆνός σου ὅσιε. Σὺ γὰρ ἐν τῇ Ἀσία ὡς αἰχμάλωτος ἤχθης, ἔνθα καὶ ὠκειώθης τῷ Χριστῷ Ἰωάννη. Αὐτὸν οὖν ἱκέτευε, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἦχος πλ. δ’.
Ἐν σοὶ Πάτερ ἀκριβῶς, διεσώθη τὸ κατ’ εἰκόνα· λαβὼν γὰρ τὸν Σταυρόν, ἠκολούθησας τῷ Χριστῷ, καὶ πράττων ἐδίδασκες, ὑπερορᾶν μὲν σαρκός· παρέρχεται γάρ, ἐπιμελεῖσθαι δὲ ψυχῆς, πράγματος ἀθανάτου· διὸ καὶ μετὰ Ἀγγέλων συναγάλλεται, Ὅσιε ᾽Ιάκωβε τὸ πνεῦμά σου.

Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν θανάτῳ θάνατον πατήσας,
καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος.



St. John the Russian the New Confessor of Prokopion

Χριστὸς ἀνέστηἈληθῶς  ἀνέστη!
Christ is risen! Truly He is risen!
Христос Воскрес! Воистину Воскрес!


St John the Russian the New Confessor of Prokopion and Evia

Commemorated on May 27


The Orthodox saint has worth, not on account of his virtues, but because He is Christ Himself ‘in another form.’ You come to know Christ Himself in the person of the Saint because ‘God and His Saints have the same glory and splendor’, according to St. Gregory Palamas…When we see a saint, we do not simply receive something through the thoughts he expresses or whatever else he may give us…He is wholly set on fire with the love of God, and it is because of this that he gives us something different, which never ceases or passes away. Through the saint we have the possibility of understanding what God is, and what we ourselves are.“ (Vasileios, of Stavronikita,The Saint: Archetype of Orthodoxy, Alexander Press, 1999, pp. 20, 24)

When we contemplate the life that Christ has offered us, the mystery of God’s providence is truly revealed. We are called to be the bearers of this God in our flesh—to be “Theotokos” the Fathers even say—to carry Christ in our bodies, to live in and with and through Him. And to continually reveal Him to the world. This God, Creator, Sustainer, Redeemer, this God that is Christ—His utmost desire is for our bodies and souls to become His living temple. For Him to deify our flesh and souls and our entire person, and through us to reveal Himself to the world. We see this very clearly in the lives of the Saints. (Vasileios, of Stavronikita,The Saint: Archetype of Orthodoxy)

Apolytikion, in Tone IV

He that hath called thee from earth unto the heavenly abodes doth even after thy death keep thy body unharmed, O righteous one; for thou wast carried off as a prisoner into Asia wherein also, O John, thou didst win Christ as thy friend. Wherefore do thou beseech him that our souls be saved.


The bright star from Prokopion, that noetically shines on all, the boast of the righteous, and glory ofCappadocia, the divine John we honor in hymns.

Entreat for peace from God, calmness of spirits, patience until the end, salvation of souls, to us through your intercessions, to those who praise your wondrous deeds with longing.

Those who gather in your church, we entreat you to deliver from every visible and invisible enemy which tyrannizes them, for under your fervent care we all take refuge.




Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Ρῶσος ὁ νέος Ὁμολογητής

Χριστὸς ἀνέστη! Ἀληθῶς ἀνέστη!
Christ is risen! Truly He is risen!
Христос Воскрес! Воистину Воскрес!

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ_Holy Resurrection of Jesus Christ_Воскресение Иисуса Христа_010 2

 Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Ρῶσος ὁ νέος Ὁμολογητής

ἑορτάζει  27  Μαΐου

Ιωάννης Ρώσος_ Saint John the Russian_Святой Иоанн русский_ag_ioannis_rossos.Ο Όσιος Ιωάννης γεννήθηκε σε ένα χωριό της λεγομένης Μικράς Ρωσίας, περί το 1690 μ.Χ., από γονείς ευλαβείς και ενάρετους. Όταν έφθασε σε νόμιμη ηλικία στρατεύθηκε, ενώ βασίλευε στη Ρωσία ο Μέγας Πέτρος. Έλαβε μέρος στον πόλεμο που έκανε εκείνος ο τολμηρός τσάρος εναντίον των Τούρκων κατά το 1711 μ.Χ., και συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Τατάρους. Οι Τάταροι τον πούλησαν σε έναν Οθωμανό αξιωματικό Ίππαρχο, στον Ομέρ Esat (Eset)Αγά  που καταγόταν από το Προκόπιον της Μικράς Ασίας, το οποίο βρίσκεται πλησίον στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Ο αγάς τον πήρε μαζί του στο χωριό του. Έζησε στην οθωμανική συνοικία Kayakapi πάνω από την Aγορά.

Πολλοί από τους αιχμαλώτους συμπατριώτες του αρνήθηκαν την πίστη του Χριστού και έγιναν Μουσουλμάνοι, είτε γιατί κάμφθηκαν από τις απειλές, είτε γιατί δελεάστηκαν από τις υποσχέσεις και τις προσφορές υλικών αγαθών.

 Ο Ιωάννης, όμως, ήταν από μικρός αναθρεμμένος με παιδεία και νουθεσία Κυρίου και αγαπούσε πολύ τον Θεό και την πίστη των πατέρων του.

Ο μακάριος Ιωάννης, έχοντας την σοφία που δίδει ο Θεός σε εκείνους που τον αγαπούν, έκανε υπομονή στη δουλεία και στην κακομεταχείρηση του αφέντη του και στις ύβρεις και τα πειράγματα των Οθωμανών, οι οποίοι τον φώναζαν «κιαφίρη», δηλαδή άπιστο, φανερώνοντάς του την περιφρόνηση και την απέχθειά τους.

Στον αγά είπε: «Εάν με αφήσεις ελεύθερο στην πίστη μου, θα είμαι πολύ πρόθυμος στις διαταγές σου. Αν με βιάσεις να αλλαξοπιστήσω, γνώριζε ότι σού παραδίδω την κεφαλή μου, παρά την πίστη μου. Χριστιανός γεννήθηκα και Χριστιανός θα αποθάνω».

 Ο Θεός, βλέποντας την πίστη του και ακούγοντας την ομολογία του, μαλάκωσε την σκληρή καρδιά του αγά και με τον καιρό τον συμπάθησε. σε αυτό συνήργησε και η μεγάλη ταπείνωση όπου στόλιζε τον Ιωάννη, καθώς και η πραότητά του.

Τον είχε στον σταύλο του, για να φροντίζει τα ζώα του και σε μία γωνιά του σταύλου ξάπλωνε το κουρασμένο σώμα του και αναπαυόταν, ευχαριστώντας τον Θεό.

Περιποιούνταν με στοργή τα ζώα του κυρίου του, τα οποία αισθάνονταν τόσο την αγάπη του Αγίου, ώστε να τον ζητούν όταν απουσίαζε, να τον προσβλέπουν με αγάπη και να χρεμετίζουν με χαρά όταν τα χάιδευε, ωσάν να συνομιλούσαν μαζί του.Ο άγιος περπατούσε πάντα με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος του λέγοντας συνεχώς την ευχή “Άγιος ο Θεός”.

 Με τον καιρό ο αγάς τον αγάπησε, καθώς και η σύζυγός του, και του έδωσαν για κατοικία ένα μικρό κελλί κοντά στον αχυρώνα. Όμως ο Ιωάννης δεν δέχθηκε και εξακολούθησε να κοιμάται στον σταύλο.

ΑΓ.ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΡΩΣΟΣ-Ι.Ν ΠΡΟΚΟΠΙ ΕΥΒΟΙΑΣΟ μακάριος Ιωάννης είχε εκείνο τον σταύλο ως ασκητήριο, επί ώρες γονυπετής και προσευχόμενος, κοιμώμενος για λίγο επάνω στα άχυρα, χωρίς άλλο σκέπασμα παρά μία παλαιά κάπα, γευόμενος πολλές φορές μόνο λίγο ψωμί και νερό, και νηστεύοντας τις περισσότερες ημέρες.

Ο Άγιος ιπποκόμος του, εκτός της προσευχής και της νηστείας, που έκανε ως άλλος Ιώβ, πήγαινε τη νύχτα και έκανε όρθιος αγρυπνίες στο νάρθηκα της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου, η οποία ήταν λαξευτή κτισμένη μέσα σε ένα βράχο και βρισκόταν κοντά στον οίκο του Τούρκου κυρίου του. Εκεί πήγαινε κρυφά τη νύχτα, κοινωνούσε δε κάθε Σάββατο τα Άχραντα Μυστήρια.

Χαιρετουσε όλους τους ανθρώπους που εβλεπε στο όνομα του Θεού και ευχονταν το έλεος και η αγάπη Του να είναι μαζί τους.

Με την ευλογία που έφερε ο Άγιος στον οίκο του Τούρκου Ιππάρχου, αυτός πλούτισε και έγινε ένας από τους ισχυρούς του Προκοπίου.Αφού, λοιπόν, ο αφέντης του Ιωάννη πλούτισε, αποφάσισε να υπάγει για προσκύνημα στη Μέκκα, τη ιερά πόλη των Μωαμεθανών.

Αφού πέρασαν αρκετές ημέρες από την αναχώρησή του, η σύζυγός του παρέθεσε τράπεζα και προσκάλεσε τους συγγενείς και τους φίλους του ανδρός της, για να ευφρανθούν και να ευχηθούν να επιστρέψει υγιής στον οίκο του από την αποδημία. Ο μακάριος Ιωάννης διακονούσε στην τράπεζα. Παρέθεσαν δε σε αυτή και ένα φαγητό, το οποίο άρεσε πολύ στον αγά, το λεγόμενο πιλάφι, το οποίο συνηθίζουν πολύ στην Ανατολή. Τότε η οικοδέσποινα θυμήθηκε τον σύζυγό της και είπε στον Ιωάννη: «Πόση ευχαρίστηση θα ελάμβανε, Γιουβάν, ο αφέντης σου, αν ήταν εδώ και έτρωγε μαζί μας από τούτο το πιλάφι!». Ο Ιωάννης τότε ζήτησε από την κυρία του ένα πιάτο γεμάτο πιλάφι και είπε ότι θα το έστελνε στον αφέντη του στη Μέκκα. Στο άκουσμα των λόγων του γέλασαν οι προσκεκλημένοι. Αλλά η οικοδέσποινα είπε στην μαγείρισσα να δώσει το πινάκιο με το φαγητό στον Ιωάννη, σκεπτόμενη ή ότι ήθελε να το φάει ο ίδιος μόνος του ή να το πάει σε καμιά φτωχή χριστιανική οικογένεια, όπως συνήθιζε να κάνει, δίδοντας το φαγητό του.

 ΑΓ ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΩΣΟΣ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΕΝΟΣΟ Άγιος το πήρε και πήγε στον σταύλο. Εκεί γονυπέτησε και έκανε προσευχή εκ βάθους καρδίας παρακαλώντας τον Θεό να αποστείλει το φαγητό στον αφέντη του με όποιον τρόπο οικονομούσε Εκείνος με την παντοδυναμία Του. Με την απλότητα που είχε στην καρδιά του ο Ιωάννης πίστεψε ότι ο Κύριος θα εισακούσει την προσευχή του και το φαγητό θα πήγαινε θαυματουργικά στη Μέκκα. Πίστευε, «μηδὲν διακρινόμενος» κατά τον λόγο του Κυρίου, χωρίς να έχει κανένα δισταγμό ότι αυτό που ζήτησε θα γινόταν.

Πράγματι! το πιάτο με το φαγητό χάθηκε από τα μάτια του Οσίου. Ο μακάριος Ιωάννης επέστρεψε στην τράπεζα και είπε στην οικοδέσποινα ότι έστειλε το φαγητό στη Μέκκα. Ακούγοντας οι προσκεκλημένοι τον λόγο αυτό γέλασαν και είπαν ότι το έφαγε ο Ιωάννης.

 Αλλά ύστερα από μήνες γύρισε από την Μέκκα ο κύριός του και έφερε μαζί του το χάλκινο πιάτο, προς μεγάλη έκπληξη των οικίων του. Μόνο ο μακάριος Ιωάννης δεν εξεπλάγη. Έλεγε, λοιπόν, ο αγάς πιο οικίους του: «Την δείνα ημέρα (και ήταν η ημέρα του συμποσίου, κατά την οποία είπε ο Ιωάννης ότι έστειλε το φαγητό στον αφέντη ΑΓ.ΙΩΑΝΝΟΥ ΡΩΣΟΥ ΤΟ ΠΙΑΤΟ ΠΟΥ ΕΣΤΕΙΛΕ ΣΤΟΝ ΑΦΕΝΤΗ ΤΟΥ sddefaultτου), την ώρα κατά την οποία επέστρεψα από το μεγάλο τζαμί στον τόπο όπου κατοικούσα, βρήκα επάνω στο τραπέζι, σε έναν οντά (δωμάτιο) όπου τον είχα κλειδωμένο, τούτο το σαχάνι (πιάτο) γεμάτο πιλάφι. Στάθηκα με απορία, σκεπτόμενος, ποίος άραγε είχε φέρει εκείνο το φαγητό και προ πάντων δεν μπορούσα να εννοήσω με τί τρόπο είχε ανοίξει την πόρτα, την οποία είχα κλείσει καλά. Μη γνωρίζοντας πως να εξηγήσω αυτό το παράδοξο πράγμα, περιεργαζόμουν το πιάτο μέσα στο οποίο άχνιζε το πιλάφι και είδα με απορία ότι ήταν χαραγμένο το όνομά μου επάνω στο χάλκωμα, όπως σε όλα τα χάλκινα σκεύη της οικίας μας. Ωστόσο, με όλη την ταραχή όπου είχα από εκείνο το ανεξήγητο περιστατικό, κάθισα και έφαγα το πιλάφι με μεγάλη όρεξη, και ιδού το πιάτο που το έφερα μαζί μου, και είναι αληθινά το δικό μας».

 Ακούγοντας αυτή τη διήγηση οι οικείοι του Ιππάρχου εξέστησαν και απόρησαν, η δε σύζυγός του, του εξιστόρησε πως ζήτησε ο Ιωάννης το πιάτο με το φαγητό και είπε ότι το έστειλε στη Μέκκα, και ότι, ακούγοντάς τον να λέγει ότι το έστειλε, γέλασαν.

 Αυτό το θαύμα μαθεύτηκε σε όλο το χωριό και στη γύρω περιοχή και όλοι θεωρούσαν πλέον τον Ιωάννη ως άνθρωπο δίκαιο και αγαπητό στον Θεό, τον έβλεπαν δε με φόβο και σεβασμό, και δεν τολμούσε κανείς να τον ενοχλήσει. Ο κύριός του και η σύζυγός του τον περιποιούνταν περισσότερο και τον παρακαλούσαν πάλι να φύγει από τον σταύλο και να κατοικήσει σε ένα οίκημα, το οποίο ήταν κοντά στον σταύλο, όμως εκείνος δεν ήθελε να αλλάξει κατοικία. Περνούσε, λοιπόν, τον βίο του με τον ίδιο τρόπο, ως ασκητής, εργαζόμενος όπως πριν στην περιποίηση των ζώων.

Ο θειος Ιωάννης έζησε με πίστη, προσευχή και ταπείνωση, «διά τους λόγους των χειλέων Του εφύλαξεν οδούς σκληράς» (Ψαλμ. 16 (17):4), ύστερα από λίγα χρόνια  ασθένησε και ήταν ξαπλωμένος με υπομονή πάνω στα άχυρα του σταύλου,προαισθανόμενος το τέλος του, ζήτησε να κοινωνήσει των Αχράντων Μυστηρίων και γι’ αυτό έστειλε και κάλεσε έναν ιερέα. Αλλά ο ευλαβής ιερέας π. Θεόδωρος Παπαδόπουλος φοβήθηκε να μεταφέρει φανερά τα Άγια Μυστήρια στο σταύλο, εξαιτίας του φανατισμού των Τούρκων. Όμως σοφίστηκε, κατά Θεία φώτιση, και πήρε ένα μήλο, το έσκαψε, έβαλε μέσα την Θεία Κοινωνία και έτσι μετέβη στο σταύλο και κοινώνησε τον μακάριο Ιωάννη. Ο Ιωάννης, μόλις έλαβε το Άχραντο Σώμα και το Τίμιο Αίμα του Κυρίου,σέ ηλικία σαράντα ετῶν παρέδωσε την αγία ψυχή του στα χέρια του Θεού, τον Οποίο τόσο αγάπησε. Ήταν στις 27 Μαΐου του 1730 μ.Χ.

«Εὐάρεστος τῷ Θεῷ γενόμενος, ἠγαπήθη καί, ζῶν μεταξύ ἁμαρτωλῶν, μετετέθη. Ἡρπάγη, μή κακία ἀλλάξῃ σύνεσιν αὐτοῦ ἤ δόλος ἀπατήσῃ ψυχήν αὐτοῦ».

Ο Άγιος δόθηκε για χριστιανική ταφή με εντολή του Αγά, ο οποίος ως ένδειξη της αγάπης  και του μεγάλου σεβασμόυ του για τον Άγιο, έδωσε ένα ακριβό ύφασμα για να καλύψει τα λείψανά του.

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΓ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΡΟΚΟΠΙ Μ.ΑΣΙΑΣ-ΑΓ ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΩΣΟΣ ΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΝΕίχαν περάσει τριάμισι μόλις χρόνια από τήν κοίμηση του Αγίου. Οι Προκοπιείς έβλεπαν κάθε νύχτα «φώς λάμπον άγιον τω του οσίου μνήματι». Έτσι με θαυμαστή υπόδειξη του Αγίου στον πνευματικό του τό Νοέμβριο του 1733 έγινε ή ανακομιδή του ιεροὺ Λειψάνου του. Έκθαμβοι οι πιστοί Χριστιανοί αντίκρισαν τό ιερό Λείψανο του νέου αυτού ασκητού και όμολογητού «ακέραιο καί εύωδιάζον». Με ιερό δέος τό έναπέθεσαν κάτω από τήν Αγία Τράπεζα του Αγίου Γεωργίου (του ναού πού τόσο είχε αγαπήσει ο Άγιος)  και αργότερα στο νεόδμητο Ιερό Ναό του Μεγάλου Βασιλείου. Το θαυματουργό ιερό λείψανο μεταφέρθηκε τον Οκτώβριο του 1924 μ.Χ μαζί με τους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας στό Νέο Προκόπιο της Εύβοιας. Χιλιάδες προσκυνητές συρρέουν πεζή στο προσκύνημα και διανυκτερεύουν εντός του Ιερού Ναού. Μια δεύτερη πανήγυρη τελείται με τη συμμετοχή πολλών πιστών την τελευταία Κυριακή κάθε Σεπτέμβρη, στην επέτειο των εγκαινίων του Ιερού Ναού του Οσίου Ιωάννη του Ρώσου.Καθημερινά προσέρχονται στο Προσκύνημα πλήθη πιστών από όλο τον κόσμο για να δεχτούν την ευλογία του Αγίου.

«Θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ». Ἀμήν.





Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

κ γῆς ὁ καλέσας σε πρὸς οὐρανίους μονάς, τηρεῖ καὶ μετὰ θάνατον ἀδιαλώβητον τὸ σκῆνός σου ὅσιε. Σὺ γὰρ ἐν τῇἈσία ὡς αἰχμάλωτος ἤχθης, ἔνθα καὶ ὠκειώθης τῷ Χριστῷ Ἰωάννη. Αὐτὸν οὖν ἱκέτευε, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.


Τὸν ἀστέρα πάντες τὸν φαεινόν, τὸν ἐκ Προκοπίου, ἀπαστράψαντα νοητῶς, ὁσίων τὸ κλέος, καὶ Καππαδόκων δόξαν, τὸν θεῖον Ἰωάννην, ὕμνοις τιμήσωμεν.

Αἴτησαι εἰρήνην παρὰ Θεοῦ, πνευμάτων γαλήνην, μέχρι τέλους ὑπομονήν, ψυχῶν σωτηρίαν, ἡμῖν τοῖς σοῖς ἱκέταις, τοῖς εὐφημοῦσι πόθῳ, τὰ σὰ θαυμάσια.

Τὰ πεπυρωμένα βέλη ἐχθροῦ, βροτοκτόνου, πάτερ, ἀπομάκρυνον ἀφ΄ἡμῶν, ταῖς πρὸς τὴν Τριάδα, θερμαῖς σου ἱκεσίαις, ὅπως ῥυσθέντες τούτων, σὲ μεγαλύνωμεν.