iconandlight

Iconography and Hand painted icons

Η παιδική ηλικία του Γέροντος Ιακώβου Τσαλίκη (Α)

Λιβίσι (Kayaköy, Fethiye)Καρμυλησσός_panorama_2

Ο Άγιος Γέροντας Ιάκωβος της Εύβοιας (21 Νοεμβρίου)

Η παιδική ηλικία του Γέροντος Ιακώβου Τσαλίκη

Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης Καλαμουδι-10Ο Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης γεννήθηκε στις 5 Νοεμβρίου του 1920 στο χωριό Λιβίσι (Kayaköy -Καρμυλησσός)-Μάκρης,στην Λυκία της Μικράς Ασίας, απέναντι από τη Ρόδο. Οι γονείς του ήταν ο Σταύρος Τσαλίκης, τεχνίτης οικοδόμος καταγόταν από τη Ρόδο και μητέρα του η Θεοδώρα από αρχοντική και εύπορη οικογένεια του Γεωργίου και της Δέσποινας Κρεμμυδά. Είχε δύο αδέρφια, το Γιώργο και την Τασούλα (η μητέρα του είχε γεννήσει 9 παιδιά, αλλά από τις κακουχίες είχαν επιζήσει μόλις τα τρία).

Η οικογένεια της μητέρας του ήταν ιερατικό γένος με επτά γενεές ιερέων και Ιερομονάχων, έναν αρχιερέα και έναν άγιο , όπως συνήθιζε να μας λέει. Ήταν γνωστοί στο Πατριαρχείο,ως ευεργέτες των σχολείων της Μάκρης ,με σπουδαία εκκλησιαστική παράδοση. Ένας από αυτούς ήτο άγιος ασκητής στα Ιεροσόλυμα.

Και αργότερα θυμότανε πάντα εκείνα πού του έλεγε η συγχωρεμένη η μάνα του, ότι εκεί ασκητέψανε πρόγονοι του… ο Δημήτριος με τον Ηλία γίνανε και φύλακες του Παναγίου Τάφου!

Η μάνα του Θεοδώρα, όταν ήθελε να παρακαλέσει την Παναγία, εγύριζε κατά τα βουνά Παναγία του Κύκκου ή Παναγία ΔεξιοκρατούσαEleousa-tou-kykkouτου Κύκκου και φώναζε: «Παναγία του Κύκκου μου. Φύλαγε τα παιδιά του κόσμου και τα δικά μου».

Ο παππούς και νονός του, ο Γιώργης Κρεμμυδάς, άνθρωπος πραγματικά του Θεού, ο θείος του, ο γιατρός Χατζηδουλής, καθώς και άλλοι οικείοι του συνελήφθησαν απ’ τους Τούρκους και στη διάρκεια της εξοντωτικής πορείας για τα τάγματα εργασίας στα βάθη της Τουρκίας ξεψύχησαν κοντά στη Νίγδη απ’ τα βασανιστήρια των άγριων και αιμοβόρων Τούρκων ζαπτιέδων – χωροφυλάκων – και στρατιωτών.

Στις αρχές του 1922 οι Τούρκοι πιάσανε  τον πατέρα του, μαζί με τους υπόλοιπους άνδρες του Λιβισιού,ο οποίος οδηγήθηκε στα βάθη της Ασίας, προς τον Καύκασο κάτω από αντίξοες συνθήκες. Τον κράτησαν αιχμάλωτο να εργαστεί στα ορυχεία. Αργότερα ανέλαβε ως κτίστης το κτίσιμο νοσοκομείου στην Τραπεζούντα.

Με την Μικρασιατική καταστροφή οι Τούρκοι έδιωχναν τους εναπομείναντες Έλληνες καί ετσι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα αγιασμένα χώματα της Μ. Ασίας.. Η οικογένεια πήγε στην προκυμαία στο Κορδόνι και εκεί αφού τους λεηλάτησαν οι Τούρκοι, επιβιβάστηκαν σε διερχόμενο πλοίο.

Πρόσφυγες στην Ελλάδα

«Όταν κατεβήκαμε στο λιμάνι του Πειραιά», αφηγείτο ο ίδιος ο Γέροντας, «παρόλη τη νηπιακή μου ηλικία, θυμάμαι ότι ακούσαμε για πρώτη φορά στην ζωή μας κάποιους Έλληνες να βλαστημάνε τα Θεία. Τότε η γιαγιά μου είπε: «Πού ήρθαμε εδώ; Καλύτερα να γυρίσουμε πίσω να μας σκοτώσουν οι Τούρκοι, παρά να ακούμε τέτοια λόγια. Στη Μικρά Ασία δεν ξέραμε τέτοια αμαρτία».

Η μητέρα του με την γιαγιά του Δέσποινα ,τον π. Ιάκωβο, δύο χρονών τότε παιδάκι, τα δύο του αδέλφια, τον Γιώργο τεσσάρων χρονών και την Αναστασία, σαράντα μόλις ημερών και άλλους συγγενείς  αποβιβάστηκαν στην Ιτέα και εγκαταστάθηκαν κατ’ αρχήν σε ένα χωριό της Άμφισσας, τον Άγιο Γεώργιο, οι συνθήκες διαβίωσής του όμως ήταν πολύ δύσκολες. έμειναν μαζί με άλλες οικογένειες, σε μία μακρόστενη αποθήκη για δύο χρόνια.

Το 1925  ο  πατέρας του Γέροντος δραπέτευσε νύχτα, φορώντας τουρκικά ρούχα, διέσχισε την Τουρκία και ήρθε στην Ελλάδα. Όταν έμαθε για την τύχη της οικογενείας του, άρχισε να τους αναζητά χωρίς αποτέλεσμα. Αναζητούσε όμως και εργασία. Έφτασε στην Άμφισσα για να εργαστεί ως κτίστης. Εκεί τον έστειλε ο Θεός για να βρει τους δικούς του. Η οικογένεια ξανάσμιξε με θαυμαστό τρόπο τα τέλη του έτους 1925.

Τότε τους μετέφεραν σε μια τοποθεσία της βόρειας Εύβοιας, στο χωριό Φαράκλα. Εκεί καλλιεργούσαν χωράφια για να ζήσουν, ενώ για δύο έτη έμεναν σε σκηνές. «Σαν γύφτοι είμαστε τότε», έλεγε ο ίδιος. Ο Ιάκωβος ήταν πια επτά ετών και είχε μάθει απέξω την θεία Λειτουργία χωρίς να γνωρίζει γράμματα..

Ο Μακαριστός Γέροντας Ιάκωβος από τη γιαγιά του, Δέσποινα, και τη μητέρα του πήρε την πίστη,την προσευχή,την  νηστεία,την ελεημοσυνη,την αγάπη για τα ιερά ,έμαθε να σέβεται τους ιερείς, να κάνει πολλές μετάνοιες . Το αγαπημένο του παιχνίδι σαν παιδί Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης-03ήταν ένα θυμιατούρι, ἔτσι τό λέγανε στό Λιβίσι, με το οποίο λιβάνιζε με πολλή σοβαρότητα, ψελλίζοντας «αλούγια, αλούγια» (αλληλούια). Εἶχε βρει ενα μικρό κεραμίδι με κοίλωμα. ῎Εβαζε μέσα καρβουνάκι από την πυροστιά που μαγειρεύανε και τό ᾽φερνε γύρω στο σπίτι.

Δεν έβγαινε να παίξει στον δρόμο με τα προσφυγόπουλα της γειτονιάς γιατι δεν μπορούσε να ακούει τα παιδάκια του χωριού να λένε τις κακές λέξεις, έστω κι αν δεν τις καταλάβαινε. Του άρεσε να πηγαίνει κάθε απόγευμα με τη γιαγιά και τη μητέρα του ν’ ανάβουνε τα καντηλάκια και να ακούει από τη γιαγιά του τους βίους των Αγίων και ιστορίες για τους ιερείς και μοναχούς της οικογένειάς τους, για τον Ηλία και το Δημήτριο, που έγιναν μοναχοί στον Πανάγιο Τάφο.

Έλεγε με τη χαρακτηριστική μικρασιατική προφορά του, «από μικρό παιδί έβαζα το μαύρο μαντίλι της μητέρας μου στο κεφάλι μου, έπαιρνα καί το λιβανιστήρι καί νόμιζα ότι ήμουν ιερέας. » Όλοι τον αποκαλούσαν «Καλόγερο» η «πατέρα Ιάκωβο» από παιδάκι.

Η μητέρα του η κυρα-Δωρούλα ήταν μια ευλαβέστατη γυναίκα ο ίδιος την αποκαλούσε οσία γυναίκα, ασκήτρια. Περνούσε τη ζωή της με υπομονή στις θλίψεις, συνεχή νηστεία, αδιάλειπτη προσευχή, χαμαικοιτία. Μικρασιάτισσα. Γυναίκα της Ανατολής.  Είχε μάθει τα παιδιά της να τηρούν τις νηστείες και να πηγαίνουν στην εκκλησία. Όπως ο ίδιος ο Γέροντας έλεγε χαριτολογώντας, όταν κάποια φορά που ήταν παιδί δυσανασχέτησε, επειδή πάλι έβρεχε, η μητέρα του έκανε παρατήρηση στο «Ιακωβάκι» της, όπως τον αποκαλούσε, λέγοντας του: «Θεός είναι, ό,τι θέλει κάνει. Εμείς δεν λέμε τίποτε μόνο προσευχόμαστε».

Αρκετό καιρό πρίν αρρωστήσει η μητέρα του, του προείπε κάτι σπουδαίο: – Εσύ, Ιακωβάκι μου, θα γίνεις ιερέας και η πρώτη που θα πάρει αντίδωρο από τ0 χέρι σου θα είναι η αδελφή σου᾽.

Στο εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής

Έμαθε τα πρώτα του γράμματα στο εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής, το οποίο είχε μετατραπεί σε σχολείο για τα προσφυγόπουλα και τα άλλα παιδιά του χωριού. Ηταν άριστος μαθητής.Τόσο αγαπούσε το σχολείο που πήγε δυο φορές την τελευταία τάξη.

Τα βράδια, στις γιορτές κυρίως, ο πατέρας του ο Σταύρος έβγαζε το μπαγλαμαδάκι και τους έπαιζε τραγουδάκια.Τα μάθαινε και το Ιακωβάκι και τα τραγούδαγε πολύ ωραία. Τα τραγούδαγε και με τη μητέρα του, που χόρευαν κιόλας.

Βοηθούσε τον παπά, στο Ιερό ,τον παπα-Θοδόσης, (τον πατήρ Δημήτριος Θεοδοσίου), που πήγαινε στη Φαράκλα και λειτουργούσε κάθε δεύτερη Κυριακή, άρχισε να πηγαίνει από νωρίς και στο αναλόγιο. Επειδή μάλιστα το χωριό δεν είχε δικό του παπά, τα κλειδιά του ναού, του αγίου Γεωργίου, τα είχε από μικρός ο Ιάκωβος, τις Κυριακές πήγαινε απ’ τη νύχτα στην εκκλησία, πολύ πριν από τον παπά,  μέχρι να έλθει ο κόσμος έκανε συνέχεια μετάνοιες στρωτές.

ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΟΥΡΑΝΙΑΑφηγείτο σχετικά ο Γέροντας Ιάκωβος: «Κάποια Κυριακή πρωΐ με βρήκε ο ιερέας να κάνω μετάνοιες στο ιερό και μου είπε: Παιδί μου Ιάκωβε, σήμερα Κυριακή, ημέρα αναστάσιμη, ανέστη ο Κύριος, δεν κάνουν μετάνοιες». Κι εγώ του απάντησα: «Κάνω μετάνοιες πάτερ, γιατί η μητέρα μου έτσι με έμαθε».

Έλεγε επίσης ο Γέροντας: «Όταν λειτουργούσε ο παπάς του χωριού, την ώρα που οι ψάλτες έψαλλαν «Οι τα χερουβείμ μυστικώς εικονίζοντες…», εγώ άκουα φτερουγίσματα γύρω απ’ την αγία Τράπεζα». «Ο παπάς», έλεγε ο Γέροντας, «νόμιζα ότι δεν έχει σώμα. Είναι άγγελος. Έλεγα έχει δύο κόκκαλα στους ώμους, σαν κρεμάστρα και κρέμονται τα ράσα απ’ εκεί».

Έβλεπε τον ιερέα σαν επίγειο άγγελο, που λειτουργεί με τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ.

Συνεχίζεται….Εμφανίσεις της Αγίας Παρασκευής

early-church-1

Απολυτίκιον Αγίου Γέροντος Ιακώβου Του Νέου Ασκητού της Μονής του Οσ.Δαυίδ. Ηχος πλ. δ

Εν σοί Πάτερ, ακριβώς διεσώθη το κατ’ εικόνα· λαβών γαρ τον σταυρόν, ηκολούθησας τω Χριστώ και πράττων εδίδασκες, υπεροράν μεν σαρκός, παρέρχεται γαρ’ επιμελείσθαι δε ψυχής, πράγματος αθανάτου, διό και μετά Αγγέλων συναγάλλεται, όσιε Ιάκωβε το πνεύμα σου.

Μεγαλυνάριο (κοινό με τον Όσιο Δαυίδ)

Χαίροις πανυπέρτιμε ξυνωρίς*, φίλοι του Υψίστου σωφροσύνης πυρσέ Δαυίδ, άσβεστε και λύχνε Ιάκωβε αγάπης, Ευβοίας φωτοδόται, αειφεγγέστατοι.

Advertisements

Comments are closed.