iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Repentance is the renewal of life.Elder Thaddeus of Vitovnica

ΤΥΦΛΟΥ-263_dionisiat

Elder Thaddeus of Vitovnica

We need repentance. You see, repentance is not only going to a priest and confessing. We must free ourselves from the obsession of thoughts. We fall many times during our life, and it is absolutely necessary to reveal everything [in Confession] before a priest who is a witness to our repentance.

Repentance is the renewal of life. This means we must free ourselves of all our negative traits and turn toward absolute good. No sin in unforgivable except the sin of unrepentance.

There are many kinds of tears. Some people cry out of rage, some to spite another person, others because they have been offended. Some cry because they have lost a loved one. There are many kinds of tears. There are also tears of repentance, when a person’s conscience tells him that he has committed many sins. When he realizes his sinfulness, he weeps. That is an act of God’s Grace – a soul repents, and the sin is washed away by tears. These are tears of repentance, and they are a gift from God. When a person realizes his sinfulness, he gradually frees himself from the cares of this world and from his own egoism and leaves all of his cares to the Lord. His soul is humbled, and when this occurs, it is in a state of Grace. Prayer requires a completely carefree life, for even the slightest worry disrupts our prayer, as the Holy Fathers say. Just as the slightest speck of dust can blur our vision, so, too, does the slightest worry interfere with our concentration in prayer. When we are united with the Lord, then our soul is at peace and Grace descends upon us.

A person who dwells in a state of Grace is ready to weep for anyone. He weeps when he sees the suffering of an animal, a plant, a person… Such a person is always ready to shed tears for the whole world. That means that the Grace of God is in that person and that his tears are a gift from God. Those are tears that save. They bring a soul to perfection. Perfection cannot be reached by worrying about the things of this world. The Lord has said that we are not to burden ourselves with food and drink and with the cares of this world.

Source: Our Thoughts Determine Our Lives: the Life and Teachings of Elder Thaddeus of Vitovnica. Saint Herman of Alaska Brotherhood, 2010.

https://iconandlight.wordpress.com/orthodox_greek_icons_blog/


Η μετάνοια είναι μία αλλαγή βίου.Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

00002595Ο Κύριος θα μας ανταμείψει με την ειρήνη Του, αν αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε και στραφούμε προς την Απόλυτη Αγαθότητα. Απόλυτη Αγαθότητα είναι ο ίδιος ο Θεός.Η τελειότητα της χριστιανικής ζωής συνίσταται στην απόλυτη ταπείνωση.

Η μετάνοια είναι μία αλλαγή βίου. Πρέπει κανείς να πάει σε έναν ιερέα και να εξομολογηθεί, ή  να πάει σε κάποιο φίλο του ή συγγενή και να του μιλήσει για κάτι που ενδεχομένως διαταράσσει τη συνείδησή του και διασκορπίζει την εσωτερική του ειρήνη. Μετά την εξομολόγηση , ένας άνθρωπος νιώθει συνήθως ελαφρύτερος. Ο Θεός μας έχει δημιουργήσει κατά τέτοιον τρόπο που επηρεάζουμε όλοι ο ένας τον άλλο.Πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε…

Καταλαβαίνετε τώρα με τί έχει να κάνει η μετάνοια. Μετάνοια είναι μια ολοκληρωτική στροφή της καρδιάς προς την απόλυτη αγαθότητα– και όχι μόνο της καρδιάς του αλλά και του νου του, των αισθημάτων του, του σώματός του και ολόκληρης της υπάρξεώς του. Μετάνοια είναι η άρρηκτη ενότητα αγάπης με τον Πατέρα και Δημιουργό μας. Κατά συνέπεια, πρέπει πάντοτε να προσευχόμαστε αδιάλειπτα και να ζητάμε  συνεχώς από την Υπεραγία Θεοτόκο να μας δώσει την δύναμη να Τον αγαπάμε όπως τον αγαπά κι η ίδια, όπως Τον αγαπούν οι Άγιοι και οι άγγελοι. Κατ’ αυτό τον τρόπο θα είμαστε ευλογημένοι τόσο σ’ αυτή τη ζωή όσο και στην αιωνιότητα. Διότι ο Θεός είναι αγάπη, ειρήνη και χαρά, ικανή να πληρώσει κάθε πλάσμα που Τον λαχταρά εκ βάθους καρδίας.

Πρέπει να απελευθερωθούμε από τέτοιου είδους λογισμούς. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να συγχωρούμε με την καρδιά μας. Όλα πρέπει να συγχωρούνται. Η ειρήνη που νιώθουμε μετά φέρνει   μια αίσθηση ευεξίας, χαράς και παραμυθίας όχι μόνο σε μας αλλά και σε όλους όσοι μας περιστοιχίζουν. Όλοι θα νιώσουν τον αντίκτυπο των λογισμών μας, αν οι λογισμοί μας είναι αγαθοί και ειρηνικοί. Και το αντίθετο επίσης ισχύει.

Ο Κύριός μας είναι η μόνη παρηγοριά τόσο των αγγέλων όσο και των ανθρώπων- κάθε ψυχής που Τον λαχταρά. Εκείνος μόνο είναι αιώνιος. Μπορούμε να αναζητήσουμε παρηγοριά στους συνανθρώπους μας εδώ σ’ αυτή τη ζωή, αλλά αυτή η παρηγοριά είναι πολύ περιορισμένη, διότι τα κτιστά πλάσματα είναι περιορισμένα στον χρόνο και στον χώρο και δεν μπορούν να παράσχουν αιωνιότητα.

Από το βιβλίο : «ΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ
Βίος και διδαχές του γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα
Εκδόσεις : «Εν πλω»


We believe that nothing is in vain, that our sacrifice has meaning.St.Paisios of the Holy Mount Athos

Ἰησοῦς Χριστὸς_Jesus-Christ_Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Iconmanastirizica-0933

 St.Paisios of the Holy Mount Athos

Sweet words and great truths have value when uttered by righteous lips. They take root only in people of good will and clean conscience. 

Truth, when used without judgment, can commit a crime. And he who possesses sincerity without reason commits a twofold evil, first against himself, then against others. Because there’s no empathy in his sincerity. A Christian must not be a fanatic but have love in his heart for all. He who throws words around carelessly, even true words, does evil. 

Veneration is a good thing, and the predisposition for good is also good, but spiritual judgment and breadth are needed to guard against fanaticism, that false companion of reverence.

Wakefulness and sobriety are needed. All that a person does he must do for the sake of God. Christ must be at the source of every movement. Much attention is required, for when we do something with the aim of pleasing others we gain no benefit.

We ascend to the heavens not through earthly striving but by humbling ourselves spiritually. He who goes low goes sure and never falls. Ours is an age of sensationalism and hullabaloo. But the spiritual life is not noisy. Divine enlightenment is required and when it’s not there the person abides in darkness. He may act out of good intentions but create many problems in his confusion, both for the Church and for society. 

There was a time when the Holy Spirit enlightened us and showed us the way. A grand business! Today it finds no reason to descend to us. Difficult years are ahead. The Old Testament Tower of Babel was child’s play compared with our age.

The world has turned into a madhouse A great confusion will reign, in which each government will begin to do whatever comes into its head. We’ll see how the most unlikely, the most insane, events will happen…

The world has lost control of itself. Honor and self-sacrifice have abandoned people. The taste of sacrificial joy is unknown to today’s people, and that’s why they’re so tortured. For only when you co-participate in the pain of another do miracles happen.

Ἰησοῦς Χριστὸς_Jesus-Christ_Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon168556_468358453175010_848450637_nOur time is like a bubbling and steaming cauldron. One needs temperament, audacity, courage. Take care not to be caught unprepared, if something is to happen. Start getting ready now so that you’ll be able to resist difficulties. Christ Himself tells us: “Therefore be ye also ready” (Matt. 24:44), doesn’t He? Today, living in such complicated times, we have to be not merely ready, but triply ready, at the minimum!

 Possibly we may meet not only with sudden death, but with other dangers. So let’s drive away the desire to arrange our lives comfortably! May love of honor and the spirit of self-sacrifice live in us.

That’s why I say to you: Cultivate self-sacrifice, brotherly love. May each of you attain a spiritual condition which will allow you to get out of difficult situations. Without a spiritual condition a person loses courage, because he loves himself. He can renounce Christ, betray Him. 

You must be ready for death. We believe that nothing is in vain, that our sacrifice has meaning.

Remove your “I” from everything you do.

 


Πώς να μη φοβούμαστε τη Μεγάλη Τεσσαροκοστή; Γέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ

Γέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ

Η ΟΔΟΣ του χριστιανου_The cross is the door to mysteries1304239901_byzantineicons0080Σκοπός μας είναι η ζωή με τον Χριστό-Θεό, η αθανασία, η αιωνιότητα. Σύμφωνα με την Αποκάλυψη, η αιωνιότητα του Θεού μπορεί να μας μεταδοθεί.

Πρέπει να στοχεύουμε στον Ίδιο τον Θεό, στο πρόσωπό Του, δηλαδή σ’ εκείνο που είναι πάνω απ’ όλα, για να δώσουμε στο σώμα μας, που κλίνει στην αδράνεια, την φορά προς το αιώνιο.

Πώς να εργαστούμε τη σωτηρία μας; Πώς να αφθαρτοποιήσουμε το σώμα μας, να ελευθερωθούμε από το κράτος της αμαρτίας και την εξουσία του θανάτου; Αυτή πρέπει να είναι η μέριμνα μας κάθε στιγμή· διαρκώς πιο δυνατή, πιο έντονη. Η ζωή είναι τόσο σύντομη και ο σκοπός τόσο υψηλός, αλλά και τόσο απομακρυσμένος.

Οφείλουμε να μάθουμε να ζούμε την αιώνια ζωή του Ιδίου του Θεού. Τί σημαίνει «θέωση» του ανθρώπου; Να ζήσουμε όπως έζησε ο Κύριος, να αφομοιώσουμε το φρόνημα και τα αισθήματα του Χριστού, προπαντός των τελευταίων στιγμών της επίγειας ζωής Του.

Το σπέρμα που έρριξε ο Σατανάς στην καρδιά και το νου του Αδάμ – το λογισμό να γίνει θεός χωρίς τον Θεό – σφηνώθηκε τόσο βαθιά στο είναι μας, ώστε να βρισκόμαστε αδιάκοπα υπό το κράτος της αμαρτίας.

Ήδη από τη γέννησή μας γινόμαστε κληρονόμοι του Αδάμ. Μπορούμε να ζήσουμε την κατάσταση της πτώσεως, που είναι μια φοβερή απόκλιση από την αγάπη του Πατρός, ως την μόνη πραγματικότητα του ανθρωπίνου είναι. Στον κόσμο ζούμε στην ατμόσφαιρα και τη λατρεία της πτώσεως. Ζούμε στην άνεση και συχνά ντρεπόμαστε να ομολογήσουμε την πίστη μας, να πούμε ότι είμαστε χριστιανοί.

Πώς να περάσουμε μια μέρα χωρίς αμαρτία, δηλαδή άγια; Νά το καθημερινό πρόβλημα μας. Πώς να μεταμορφώσουμε το είναι μας, το φρόνημα, τα αισθήματα, τις ίδιες τις φυσικές αντιδράσεις μας, ώστε να μην αμαρτήσουμε ενάντια στον Ουράνιο Πατέρα μας, στον Χριστό, στο Άγιο Πνεύμα, στην ανθρώπινη υπόσταση, στον αδελφό μας και σε κάθε πράγμα σ’ αυτή τη ζωή;

Οι άνθρωποι μόνοι τους δεν μπορούν να καταλάβουν αν αμαρτάνουν ή όχι. Μόνο ο Κύριος και το Άγιο Πνεύμα το αποκαλύπτουν. Στον παράδεισο, όταν ο Ιησούς Χριστός μίλησε με τον Αδάμ, αυτός αρνήθηκε να κατηγορήσει τον εαυτό του: «Εσύ μου έδωσες αυτή τη γυναίκα, και αυτή μου έδωσε να φάω αυτόν τον καρπό». Ας προσπαθήσουμε να μη κατηγορούμε τον Θεό.

Αναστασις_0_ddacc_c16ad57_origΠώς να μη φοβούμαστε τη Μεγάλη Τεσσαροκοστή; Στην αρχή της διαμονής μου στο Άγιον Όρος η Μεγάλη Τεσσαρακοστή ήταν για μένα μια μεγάλη γιορτή: Να ετοιμασθώ, για να δεχθώ την αποκάλυψη της αναστάσεώς μας. Αν δεχθούμε αυτήν την αποχή από την τροφή με εμπνευσμένη προσευχή, όχι μόνο ο οργανισμός μας θα την αντέξει εύκολα, αλλά και πολλές αρρώστιες θα θεραπευθούν.

Όσοι έχουν την ευλογία να έχουν καλή υγεία και μπορούν να απέχουν από την τροφή για μερικές εβδομάδες, φθάνουν σε κατάσταση μακαριότητος. Τα πάθη γαληνεύουν. Ζωντανό αίσθημα ειρήνης και παρουσίας του Θεού συνοδεύει την προσευχή. Είναι κρίμα που σήμερα δεν έχουμε συχνά αύτη την αντοχή.

Σήμερα είναι αδύνατο να επιβάλλουμε πλήρως τους κανόνες της Εκκλησίας. Εφόσον είστε όλοι διαφορετικοί ο ένας από τον άλλο, καθορίστε μόνοι τη νηστεία σας[1].

[1] Εδώ ο Γέροντας αναφέρεται κυρίως στην πλήρη αποχή τροφής των τριών πρώτων ημερών της Μ. Τεσσαρακοστής.

αποσπάσματα από το βιβλίο:Αρχιμ.Σωφρονίου Σαχάρωφ, Περί Πνεύματος και Ζωής,έκδ. Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας 1992.
https://iconandlight.wordpress.com/orthodox_greek_icons_blog/

Προσευχὴ Γέροντος Σωφρονίου

Πνεύμα Άγιον, παντοδύναμον και αυτεξούσιον, ομοούσιον τω Πατρί και τω Υιώ και ομόδοξον, η του ακτίστου Φωτός Πηγή, ο της σοφίας και Θείας συνέσεως Χορηγός, ο τη καθόδω Σου τα πέρατα του σύμπαντος κόσμου προς την αληθινήν Θεογνωσίαν αγαγών, συγκατάβηθι και νυν μέχρις ημών, φωτίζων και αγιάζων ημάς, θεραπεύων και παρακαλών ημάς δια της αφθάρτου Σου παρακλήσεως· δεόμεθα Σου, ταχύ επάκουσον και ταχύ ελέησον.


Adam sat opposite Paradise …Elder Sophrony(Sakharov) of Essex

Αδάμ Εξορια από τον Παράδεισο _Expulsion and Lamenting of Adam and Eve from the Paradisedecani-adam-eua

Elder Sophrony(Sakharov) of Essex

Let us go back to Biblical revelation, to the creation of Adam and Eve and the problem of original sin. ‘God is light, and in him is no darkness at all’ (1 John 1.5). The commandment given to the first-called in Paradise indicates this and at the same time conveys that, although Adam possessed absolute freedom of choice, to choose to eat of the tree of the knowledge of good and evil would entail a break with God as the sole source of life. By opting for knowledge of evil, by savouring evil- Adam inevitably broke with God, Who can in no way be joined with evil (cf. 2 Cor. 6.14-15). In breaking with God, Adam dies. ‘In the day that thou eatest thereof’, thus parting company with me, rejecting my love, my word, my will, ‘thou shalt surely die’ (Gen. 2.17). Exactly how Adam ‘tasted’ the fruit of the tree of the knowledge of good and evil is not important. His sin was to doubt God, to seek to determine his own life independently of God, even apart from Him, after the pattern of Lucifer. Here in lies the essence of Adam’s sin- it was a movement towards self-divinisation. Adam could naturally wish for deification- he had been created after the likeness of God- but he sinned in seeking this divinisation not through unity with God but through rupture. The serpent beguiled Eve, the helpmeet God had made for Adam, by suggesting that God was introducing a prohibition which would restrict their freedom to seek divine plenitude of knowledge- that God was unwilling for them to ‘be as gods knowing good and evil’ (Gen. 3.5).

I first met with the notion of tragedy, not in life but in literature. The seeds of tragedy, it seemed to me in my youth, are sown when a man finds himself wholly captivated by some ideal. To attain this ideal he is ready to risk any sacrifice, any suffering, even life itself. But if he happens to achieve the object of his striving, it proves to be an impudent chimera: the reality does not correspond to what he had in mind. This sad discovery leads to profound despair, a wounded spirit, a monstrous death.

I saw that there was no tragedy in God. Tragedy is to be found solely in the fortunes of the man whose gaze has not gone beyond the confines of this earth.Christ Himself by no means typifies tragedy. Nor are His all-cosmic sufferings of a tragic nature. And the Christian who has received the gift of the love of Christ, for all his awareness that it is not yet complete, escapes the nightmare of all-consuming death. 

From the book: Archimandrite Sophrony Sakharov ,His Life is Mine. Chapter 4: The Tragedy of Man.(2001) (2nd ed.)New York: St Vladimir’s Seminary Press.

Vespers – Glory. Tone 6.

Adam sat opposite Paradise and, lamenting his nakedness, he wept, ‘Woe is me ! By evil deceit was I persuaded and robbed, and exiled far from glory. Woe is me ! Once naked in my simplicity, now I am in want. But, Paradise, no longer shall I enjoy your delight; no more shall I look upon the Lord my God and Maker, for I shall return to the earth whence I was taken. Merciful and compassionate Lord, I cry to you, ‘Have mercy on me who am fallen’.


Μετάνοια για τον Γέροντα Σωφρόνιο ειναι να καταλάβει ο άνθρωπος το προαιώνιο σχέδιο του Θεού γι’ αυτόν. Αρχ. Ζαχαρίας Ζάχαρου

Εξορια απο τον παραδεισο_262_KyriakiTyrinis
Ο Αρχ. Ζαχαρίας Ζάχαρου της Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας κάνει λόγο για την μετανοια και τον Γέροντα Σωφρόνιο του Έσσεξ.

Περισσότερο ο Γέροντας (Σωφρόνιος) επέμενε στην προσευχή της μετανοίας. Ο άνθρωπος να προσεύχεται στη Θ. Λειτουργία όπως μας διδάσκουν οι προσευχές που διαβάζομε πριν τη Θεία Ευχαριστία, που είναι προσευχές μετανοίας, προσευχές που δείχνουν ότι ο άνθρωπος είναι άρρωστος ψυχικά. (Είμαστε όλοι πεσμένοι, είμαστε όλοι άρρωστοι και έχουμε την ανάγκη της θεραπείας). Και είναι η χάρις του Θεού που θεραπεύει τα τραύματα της αμαρτίας. Επομένως αν θέλουμε να βρούμε χάρη και έλεος από τη Θ. Λειτουργία θα τα βρούμε κατά το μέτρο που προσφέραμε προσευχή μετανοίας…

Ζητούσε την προσευχή της μετανοίας. Δεν του άρεσαν οι τεχνικές μέθοδοι για την επίκληση της ευχής. Επέμενε να μάθει ο άνθρωπος να προσεύχεται με την καρδιά του. Πάντοτε, πίστευε ο Γέροντας, ότι η πίστη προς το Χριστό ως αληθινό Θεό και η μετάνοια του ανθρώπου είναι εκείνα που ανοίγουν την καρδιά του ανθρώπου. Και τότε η προσευχή από μόνη της, οι μονόλογοι στην καρδιακή προσευχή βρίσκουν το δικό τους ρυθμό.Καμιά φορά μας μιλούσε και για τις τεχνικές μεθόδους της προσευχής, αλλά μας έλεγε να μην αποδίδουμε σημασία σε αυτές. Τότε μπορεί να χάσουμε τη χάρη του Θεού, όταν αποδώσουμε υπερβολική σημασία σ’ εκείνα που είναι απλώς μέσα.Ενώ με τη μετάνοια δεν μπορεί να αστοχήσει ο άνθρωπος εάν έχει θέρμη στην καρδιά του. Τότε ο νους μόνος του κολλά στην καρδιά και βρίσκει το ρυθμό της η προσευχή από μόνη της μέσα στην καρδιά.

Η μετάνοια για το Γέροντα ήταν το να γνωρίζει ο άνθρωπος την προαιώνιο ιδέα που είχε ο Θεός γι’ αυτόν.

Δηλαδή, πώς ο Θεός συνέλαβε τον άνθρωπο προ καταβολής κόσμου και ποια είναι η εκπλήρωση του, ποιος είναι ο σκοπός του. Όταν καταλάβει ο άνθρωπος το προαιώνιο σχέδιο του Θεού γι’ αυτόν, θα κάνει το παν για να το εκπληρώσει και να συμμορφωθεί προς αυτό…

Πάντοτε ο Γέροντας σε κάθε βήμα που έκανε το συνδύαζε με τη θύρα της μετανοίας. Έβγαινε από το σπίτι και έλεγε: «ευλόγησόν μου την έξοδο και την είσοδο». Όποια πράξη έκανε, όποιο βήμα έκανε στη ζωή του, συνέχεια επεκαλείτο το Θεό.

Έδιδε μεγάλη σημασία στο λόγο του Θεού, ώστε να ζει ο λόγος του Θεού μέσα στον άνθρωπο. Γι’ αυτό, το λόγο προσπαθούσε πάντοτε να τον αρπάξει με την προσευχή επικαλούμενος το όνομα του Χριστού.

Ο ΓΕΡΩΝ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ ΣΑΧΑΡΩΦ ΤΟΥ ΕΣΣΕΞ, Συνομιλητής: Αρχ. Ζαχαρίας, Ιερομόναχος της Μονής Τιμίου Προδρόμου

https://iconandlight.wordpress.com/orthodox_greek_icons_blog/

Pokrov3

Ένας αδελφός ρώτησε τον αββά Σισώη:

– Τι να κάνω αββά, που έπεσα;

Του λέει ο γέροντας:

– Να σηκωθείς.

– Σηκώθηκα και ξανάπεσα.

Να σηκωθείς πάλι και πάλι.

– Μέχρι πότε;

– Μέχρι που να σε βρει ο θάνατος είτε στο καλό είτε στην πτώση. Γιατί σ’ όποια κατάσταση βρεθεί τότε ο άνθρωπος, σ’ αυτή και φεύγει.

001Α - ΣΤΑΥΡΟς    ΣΤΟΛ

Άλλος αδελφός ρώτησε τον ίδιο γέροντα:

– Πάτερ, τι εννοεί ο προφήτης λέγοντας, «ουκ έστι σωτηρία αυτώ εν τω Θεώ αυτού;» (Ψαλμ. 3:3).

– Εννοεί τους λογισμούς της απελπισίας, είπε ο γέροντας, που υποβάλλουν οι δαίμονες σ᾿ όποιον αμάρτησε. Τού λένε, δηλαδή, ότι ο Θεός δεν πρόκειται πιά να τον σώσει, και έτσι προσπαθούν να τον γκρεμίσουν στα βάραθρα της απογνώσεως. Τέτοιους λογισμούς όμως πρέπει να τους διώχνει ο άνθρωπος με τα λόγια:

«Κύριος καταφυγή μου, ότι αυτός εκσπάσει εκ παγίδος τους πόδας μου» (πρβλ. Έξοδ. 17:15. Ψαλμ. 24:15).

001Α - ΣΤΑΥΡΟς    ΣΤΟΛ

Σ᾿ έναν αδελφό, που έπεσε σε αμαρτία, φανερώθηκε ο σατανάς και του λέει:

– Δεν είσαι χριστιανός!

Μα ο αδερφός του αποκρίθηκε:

– Ο,τι και να᾿ μαι, τώρα σ᾿ αφήνω και φεύγω!

– Θα πας στην κόλαση! Επέμεινε ο σατανάς.

Δεν είσαι συ ο κριτής μου ούτε ο Θεός μου! του λέει ο αδελφός.

Έτσι, καθώς δεν κατόρθωνε τίποτα ο σατανάς, σηκώθηκε κι έφυγε.Ο αδελφός, πάλι, μετανόησε ειλικρινά ενώπιον του Θεού και έγινε αγωνιστής.

από το Γεροντικό


To belittle God’s initial idea for us is not just mistaken: it is a sin. Elder Sophrony(Sakharov) of Essex

Αδάμ Εξορια από τον Παράδεισο _Expulsion and Lamenting of Adam and Eve from the Paradise0_68068_b48fbac3_orig

Elder Sophrony(Sakharov) of Essex

We often comfort ourselves with the thought that no one saw what we did or knows what we think. But when we look upon this life as a preparation for eternity; when we strive to get rid of the dark places within us, the picture changes.‘If we say that we have no sin, we deceive ourselves, and the truth is not in us. If we confess our sins, he is faithful and just to forgive us our sins, and to cleanse us from all unrighteousness’ (1 John 1.8,9). When we repent, resolutely condemning ourselves before God and man, we are cleansed within…Therefore, in so far as we can see ourselves we must thoroughly confess our sins, lest we carry them with us after our death.Straightforward resistance is not always the most successful way of trying to defeat wicked or simply idle thoughts.

Often the best method is to stay our minds on the ‘good pleasure of the Father’s will’ (cp. Eph. 1.5) for us. To conduct our lives fittingly, it is of cardinal importance to know that before the very creation of the world we were intended to be perfect. To belittle God’s initial idea for us is not just mistaken: it is a sin. Because we do not see in ourselves, and still less in our fellow men, any permanent virtue, we behave towards each other like jungle beasts. O what a paradox is man- to contemplate him provokes both delighted wonder and consternation at his savage cruelty! The soul is constrained to pray for the world but her prayer will never fully achieve her purpose, since nothing and no one can deprive man of his freedom to give in to evil, to prefer darkness to light (cf. John 3.19).Prayer offered to God in truth is imperishable. Now and then we may forget what we have prayed about but God preserves our prayer for ever.

 Archimandrite Sophrony Sakharov, Concerning Repentance and Spiritual Warfare, His Life is Mine. (2001) (2nd ed.) Introduction. New York: St Vladimir’s Seminary Press.  –  https://iconandlight.wordpress.com/orthodox_greek_icons_blog/