iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Αυτό είναι το ορθόδοξο πνεύμα στο οποίο αναπαύεται ο Χριστός, απλότης και ευλάβεια. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Χριστὸς ἀνέστη! Ἀληθῶς ἀνέστη!

Christ is risen! Truly He is risen!

Христос Воскресе! Воистину Воскресе!

ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Παΐσιος ο Αγιορείτης _Преподобный старец Паисий Святогорец_ St.Paisios of the Holy Mountain_gerontas paisiosΓέροντα, μερικές φορές λέτε ότι ο τάδε άνθρωπος βλέπει με ευρωπαϊκό φακό και όχι με ανατολίτικο πνεύμα. Τι εννοείτε;

– Εννοώ ότι βλέπει με ευρωπαϊκό μάτι, με ευρωπαϊκή λογική, χωρίς πίστη, ανθρώπινα.

– Και ποιο είναι το ανατολίτικο πνεύμα;

– “Ανατολή ανατολών και οι εν σκότει και σκιά…” ! (1)

– Δηλαδή;

Όταν λέω ότι ένας έπιασε το ανατολίτικο πνεύμα και άφησε το ευρωπαϊκό πνεύμα, θέλω να πω ότι άφησε την λογική, τον ορθολογισμό, και έπιασε την απλότητα και την ευλάβεια, γιατί αυτό είναι το ορθόδοξο πνεύμα στο οποίο αναπαύεται ο Χριστός, απλότης και ευλάβεια.

Σήμερα, συχνά λείπει η απλότητα από τους πνευματικούς ανθρώπους, η αγία απλότητα που ξεκουράζει την ψυχή.

Αν δεν αρνηθή κανείς το κοσμικό πνεύμα και δεν κινηθή απλά, να μη σκέφτεται δηλαδή πώς θα τον δουν ή τι θα πουν γι’ αυτόν, τότε δεν συγγενεύει με τον Θεό, με τους Αγίους.

Για να συγγενέψη, πρέπει να κινηθή στον πνευματικό χώρο. Όσο κανείς κινείται με απλότητα, ιδίως μέσα σε ένα Κοινόβιο, τόσο στρογγυλεύει, γιατί φεύγουν τα εξογκώματα των παθών. Αλλιώς κοιτάζει να φτιάξη έναν ψεύτικο άνθρωπο.

Γι’ αυτό να προσπαθήσουμε να πετάξουμε τον κοσμικό καρνάβαλο, για να αγγελοποιηθούμε.

Ξέρετε τι κάνουν οι κοσμικοί και τι κάνουν οι πνευματικοί άνθρωποι; Οι κοσμικοί κοιτάζουν η αυλή τους να είναι καθαρή. Το σπίτι μέσα δεν τους ενδιαφέρει αν έχη σκουπίδια. Σκουπίζουν την αυλή και πετούν τα σκουπίδια μέσα στο σπίτι! Σου λέει: “Οι άλλοι την αυλή βλέπουν, δεν βλέπουν μέσα το σπίτι”. Μέσα μου δηλαδή ας έχω σκουπίδια, όχι όμως έξω! Τους ενδιαφέρει να τους καμαρώνουν οι άλλοι.

Ενώ οι πνευματικοί άνθρωποι κοιτάζουν το σπίτι μέσα να είναι καθαρό. Δεν τους ενδιαφέρει τι θα πη ο κόσμος, γιατί ο Χριστός κατοικεί στο σπίτι, στην καρδιά, δεν κατοικεί στην αυλή.

Μερικές φορές όμως και πνευματικοί άνθρωποι κινούνται επιφανειακά, κοσμικά, και για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι, φαρισαϊκά. Αυτοί οι άνθρωποι δεν σκέφτονται πώς θα πάνε στον Παράδεισο, κοντά στον Θεό, αλλά πώς θα φανούν εδώ καλοί. Στερούνται όλες τις πνευματικές χαρές, ενώ μπορούσαν να ζήσουν από ‘δω τον Παράδεισο. Έτσι μένουν γήινοι άνθρωποι. Προσπαθούν να ζήσουν μια πνευματική ζωή με κοσμικό τρόπο. Μέσα τους όμως είναι άδειοι, δεν υπάρχει Θεός. Δυστυχώς, το κοσμικό πνεύμα έχει επιδράσει πολύ και στους πνευματικούς ανθρώπους.

Αν πνευματικοί άνθρωποι ενεργούν και σκέφτωνται κοσμικά, τι να κάνουν οι κοσμικοί; Είπα σε μερικούς να βοηθήσουν ναρκομανή παιδιά και μου είπαν: “Αν κάνουμε ένα ίδρυμα για ναρκομανείς, δεν θα μας δίνουν καμμιά περιουσία. Γι’ αυτό θα κάνουμε Γηροκομείο”. Δεν λέω ότι το Γηροκομείο δεν χρειάζεται. Αλλοίμονο! Αλλά, αν ξεκινούμε έτσι, αυτά δεν θα είναι ευαγή αλλά… “ναυαγή” ιδρύματα!

Δεν καταλαβαίνουν ότι η κοσμική επιτυχία είναι αποτυχία πνευματική.

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου-Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο. Λόγοι Α΄-Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος”       Σουρωτή Θεσσαλονίκης
1) Εξαποστειλάριο της εορτή των Χριστουγέννων: “Επεσκέψατο ημάς εξ ύψους ο Σωτήρ ημών ανατολή ανατολών και οι εν σκότει και σκιά, εύρομεν την αλήθειαν, και γαρ εκ της Παρθένου ετέχθη ο Κύριος”.

***

«-Γέροντα, μου κάνει εντύπωση το θάρρος των Μυροφόρων.

Οι Μυροφόρες είχαν μεγάλη εμπιστοσύνη στον Χριστό, είχαν πνευματική κατάσταση, γι’ αυτό δεν υπολόγισαν τίποτα…

Γι’ αυτό και αξιώθηκαν να ακούσουν από τον Άγγελο το χαρμόσυνο μήνυμα της Αναστάσεως.

-Γέροντα, πώς θα μπορέσουμε να ζήσουμε την χαρά της Αναστάσεως;

-Να καλλιεργήσουμε το χαροποιόν πένθος, για να έρθει η πραγματική χαρά. Αν ζήσουμε με ευλάβεια και κατάνυξη την Μεγάλη Εβδομάδα, θα ζήσουμε με πνευματική αγαλλίαση και θεία ευφροσύνη την Αγία Ανάσταση….

Εύχομαι να χαίρεστε πάντοτε

με αγαλλίαση πνευματική,

με συνεχή πνευματική χαρά,

με εσωτερική γλυκειά αναστάτωση.»

(από το βιβλίο Λόγοι Γ. Παΐσιου, τόμος ΣΤ, σ. 203-204)
https://iconandlight.wordpress.com/orthodox_greek_icons_blog/

«Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι, προσκυνήσωμεν άγιον Κύριον Ιησούν τον μόνον αναμάρτητον. Τον Σταυρόν σου Χριστέ προσκυνούμεν, και την Αγίαν σου Ανάστασιν, υμνούμεν και δοξάζομεν· συ γαρ ει Θεός ημών, εκτός σου άλλον ουκ οίδαμεν, το όνομά σου ονομάζομεν. Δεύτε πάντες οι πιστοί προσκυνήσωμεν την του Χριστού αγίαν Ανάστασιν·ιδού γαρ ήλθε διά του Σταυρού, χαρά εν όλω τω κόσμω. Διά παντός ευλογούντες τον Κύριον, υμνούμεν την Ανάστασιν αυτού. Σταυρόν γαρ υπομείνας δι ημάς, θανάτω θάνατον ώλεσεν».


Do not be afraid of anything!I am alive forever and ever. Saint Nikolai Velimirovich of Ohrid

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ_Holy Resurrection of Jesus Christ_Воскресение Иисуса Христа_56946.b (1)

About the First and Last who lives 

Saint Nikolai Velimirovich of Ohrid and Žiča Serbia

Do not be afraid. I am the first and the last, the one who lives. Once I was dead, but now I am alive forever and ever” (Revelation 1:17-18).[1]

Thus says the Lord Jesus to His beloved disciple John in a vision on the island of Patmos. Do not be afraid of what! Do not be afraid of the persecution of the Church by the pagans. Do not be afraid of the tormentors who persecute my faithful on all sides. Do not be afraid of emperors who raise up persecutions against the Christians. Do not be afraid of powerful tyrants of this world who mock and ridicule My humility in My death. Do not be afraid of demons who blind men with passions so that they can’t see the truth which I brought to the world. Do not be afraid of anything!

How could I not be afraid, O Lord!, Why then should we not be afraid when the entire world is armed to the tooth and assembled against us who are small in number and unarmed?

Do not be afraid for I am the First and the Last, the Alpha and the Omega. All of those forces armed against you are nothing but a whirlwind of the dead. I am before time and I am after time; before the beginning of all and after the end of all things that were created, I Am! They are all locked in one span of time that I measured out to every created thing and outside of this span of time, they cannot extend. “Do not be afraid, once I was dead but now, I am alive.” Do not be afraid, not even of death. I am before death and after death. Death is my servant and I permit my servant to serve me in the world. I gave myself up to my servant for three days and ordered him to release me and “now, I am alive.” I am the Master of death as well as of life. I am the Master of time as well as of eternity. Do not be afraid! “I am alive forever and ever.” And you will be alive with Me. All they who remain faithful to Me and are not afraid will live with Me. “Do not be afraid, I am the Alpha and the Omega” (Revelation 1:11). 

O Lord, Eternal and Immortal, allow these holy words of Yours to ring in the souls of Your faithful always whenever a persecution is raised up against Your Holy Church that, holding on to Your right hand, we may not be afraid. 

To You be glory and thanks always. Amen. 

[1]”Be not afraid; I am the First and the Last, and he who is living, and I did become dead, and, lo, I am living to the ages of the ages. Amen!” (Revelations 1:17-18) YLT version.

The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for Old Calendar date March 21, and New Calendar date April 3.
http://livingorthodoxfaith.blogspot.gr/2009/12/prologue-march-21-april-3.html     https://iconandlight.wordpress.com/orthodox_greek_icons_blog/

Christ is risen from the dead, by death, trampling down upon death, and to those in the tombs, bestowing life!

Truly the Lord is risen!


Χαίροις Μυροφόρων Θείος χορός…

αποκαθήλωση_Положение во Гроб_Jesus Christ Crucifixion_Byzantine-Orthodox-Icon_56694.b

«Χαίροις Μυροφόρων Θείος χορός…»

Πρώτη είναι Μαρία η Μαγδαληνή από την οποία ο Χριστός έβγαλε επτά δαιμόνια και διά την ευεργεσίαν αυτήν ακολουθούσε και αγαπούσε τον Χριστόν.

Μαρία του Ιακώβου και του Ιωσή,

 Σαλώμη γυναίκα του Ζεβεδαίου, η μητέρα των αποστόλων Ιακώβου και Ιωάννη

 Ιωάννα, η οποία ήταν γυναίκα του Χουζά οικονόμου εις τον οίκον του βασιλέως Ηρώδου.

 Μαρία και Μάρθα οι αδελφές του Λαζάρου,

 Μαρία η γυναίκα του Κλωπά,

 Σωσσάνα,

Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας και  Νικόδημος ο «νυκτερινός,κρυφός μαθητής» του Χριστού.

Ευλογημένοι άνθρωποι! Πήραν το πανάγιο σώμα του Ιησού με τόλμη, στοργή και αγάπη και το απέθεσαν στο μνημείο. Τί υπέροχο παράδειγμα είναι αυτό σε όλους εκείνους που αγαπούν τον Κύριο! Και τί φοβερό κατηγορητήριο για τους ιερείς και τους λαϊκούς που ντρέπονται τον κόσμο και πλησιάζουν το άγιο ποτήριο απρόσεκτα, αδιάφορα και χωρίς αγάπη, για να κοινωνήσουν τα ζωοποιά τίμια δώρα, το πάντιμο σώμα και το αίμα του αναστημένου Κυρίου!

Ο Ιωσήφ κι ο Νικόδημος δεν ήταν μόνο φίλοι του Χριστού, που διαπίστωσαν με τα μάτια τους πως ο Ιησούς πέθανε κι ενταφιάστηκε. Η μέριμνα για το νεκρό Κύριο ήταν πράξη αγάπης για τον αγαπημένο τους Φίλο και Διδάσκαλο, αλλά και ανθρωπιστικό καθήκον προς Εκείνον που είχε υποφέρει για χάρη της δικαιοσύνης.

(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Αναστάσεως ημέρα»,ομιλίες Γ’, Αθήνα 2011)

Των μαθητών σου ο χορός συν μυροφόροις γυναιξί αγάλλονται συμφώνως, κοινήν γαρ εορτήν αυτοίς εορτάζομεν εις δόξαν και τιμήν της σης αναστάσεως και δι᾽ αυτών δεόμεθα, φιλάνθρωπε Κύριε,τω λαώ σου παράσχου το μέγα έλεος.

Απολυτίκιον. Ήχος β’.

Ότε κατήλθες προς τον θάνατον, η ζωή η αθάνατος, τότε τον Άδην ενέκρωσας τη αστραπή της Θεότητος· ότε δε και τους τεθνεώτας εκ των καταχθονίων ανέστησας, πάσαι αι δυνάμεις των επουρανίων εκραύγαζον· Ζωοδότα Χριστέ ο Θεός ημών, δόξα σοι.

Μεγαλυνάριον.
Χαίροις Μυροφόρων θείος χορός, Ιωσήφ ευσχήμων, και Νικόδημος ο σεπτός, οι μύροις το σώμα αλείψαντες Κυρίου, και τούτου την αγίαν, ιδόντες έγερσιν.

https://iconandlight.wordpress.com/orthodox_greek_icons_blog/


The Myrrhbearers had great trust in Christ…St. Paisios of the Holy Mountain

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы_5512468091_dae339cdf4

Sunday of the Holy Myrrhbearers

Commemorated on The second Sunday after the Feast of Holy Pascha

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы_8c0611877cc63182ccfSts Mary Magdalene (July 22),

Mary, the Theotokos (the Virgin Mary) the mother of James and Joses

Mary the wife of Clopas(or Alphaeus),

Susanna

Joanna (June 27), the wife of Chuza the steward of Herod Antipas

Salome, mother of the sons of Zebedee James and John and the Virgin Mary’s step-daughter (August 3),

Martha and Mary of Bethany, sisters of Lazarus (June 4).

Joseph of Arimathea (July 31),

 and Nicodemus the Righteous.

***

An all-embracing love…transfigures its object, making the human environment transparent, so that the uncreated energies of God shine through it” (Metropolitan Kallistos Ware).

***

St. Paisios of the Holy Mountain

Elder, I am struck by the courage of the Myrrhbearers.

The Myrrhbearers had great trust in Christ, they were in a spiritual state, which is why they spared nothing. This is why they were worthy to hear from the Angel the joyous news of the Resurrection.

– Elder, how can we live the joy of the Resurrection?

– We should cultivate joyful mourning, in order for true joy to come to us. If we live Holy Week with reverence and solemnity, we will live with spiritual jubilation and divine joy the Holy Resurrection.

– Elder, is it natural to not feel much joy on the night of the Resurrection?

– Yes, it’s natural. Because the feeling of sorrow is greater than the feeling of joy, we cannot in one day get over this condition of the soul. However, slowly-slowly, during Renewal Week, which is like one paschal day, the pain of Holy Week departs and the soul is filled with resurrection joy.

– Why, Elder, in some monasteries do they do a litany on the Second or Third day of Pascha?

– To scatter Paschal joy.

During Renewal Week everything is beat together – bells, simandra, and the heart pounds strongly with living the “It is the day of Resurrection….”

I pray that you always rejoice with spiritual jubilation, with continuous joy, and with an inner sweet excitement.

https://iconandlight.wordpress.com/orthodox_greek_icons_blog/

 


Οι Μυροφόρες…έγιναν χελιδόνια της καινούργιας άνοιξης. Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς

Μυροφόρες γυναίκες -11_1334450416

Χριστὸς ἀνέστη! Ἀληθῶς ἀνέστη!

Christ is risen! Truly He is risen!

Христос Воскресе! Воистину Воскресе!

ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς

Υπήρχε κάποιος όμως μέσα στο μνημείο. Κάποιος που το πρόσωπό του ήταν «ως αστραπή και το ένδυμα αυτού λευκόν ωσεί χιών» (Ματθ. κη’ 3). Ήταν ένας νέος άνδρας. Ήταν πραγματικά άγγελος του Θεού. Οι γυναίκες φοβήθηκαν κι έπεσαν με το πρόσωπο στη γη. Είναι φοβερό να βλέπει κανείς τη μορφή ενός ουράνιου αγγελιαφόρου του Θεού, εκείνου που έφερε τις πιό υπερφυσικές και χαρμόσυνες ειδήσεις στη γη, από τότε που ο πεσμένος άνθρωπος άρχισε να περιπλανιέται μακριά από τον παράδεισο… Ο ουράνιος αγγελιαφόρος πρόφερε με τον πιό απλό τρόπο την συγκλονιστικότερη είδηση που ακούστηκε ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία. «Ηγέρθη, ουκ εστίν ώδε». Για τις αθάνατες χορείες των αγγέλων η συγκλονιστικότερη είδηση ήταν ο θάνατος του Κυρίου, όχι η ανάστασή Του. Για τους ανθρώπους τα πράγματα ήταν αντίθετα… «Και εξελθούσαι εφυγον από του μνημείου· είχε δε αυτάς τρόμος και έκστασις, και ουδενί ουδέν είπον εκφοβούντο γαρ» (Μάρκ. ιστ’ 8). Οι Μυροφόρες τα είχαν χάσει. Πού βρίσκονταν, στον ουρανό ή στη γη; Με ποιόν μιλούσαν; Τί άκουσαν; Τέτοια πράγματα ούτε στον ύπνο τους δεν τα βλέπουν οι άνθρωποι. Μα αυτό που βλέπουν και ακούν τώρα δεν είναι όνειρο, είναι αληθινό. Απ’ όλα όσα έγιναν, προκύπτει πως ζούσαν μια πραγματικότητα. Τί ευλογημένος είναι ο φόβος κι ο τρόμος που νιώθει ο άνθρωπος όταν βλέπει ανοιγμένους τους ουρανούς, όταν ακούει μια χαρούμενη φωνή από την αληθινή, αθάνατη και ποθεινή πατρίδα του! Δεν είναι μικρό πράγμα να δεις έναν αθάνατο άγγελο του Θεού, ούτε ν’ ακούσεις μια φωνή που βγαίνει από αθάνατα χείλη. Πιό εύκολα αντέχεις να δεις το πρόσωπο και ν’ ακούσεις τον ορυμαγδό ολόκληρου του φθαρτού σύμπαντος, παρά να δεις το πρόσωπο και ν’ ακούσεις τη φωνή κάποιου αθάνατου όντος που δημιουργήθηκε πριν από το σύμπαν, που το κάλλος του είναι ασύγκριτα ανώτερο από την ανοιξιάτικη αυγή. Όταν ο προφήτης Δανιήλ, ο άνθρωπος του Θεού, άκουσε τη φωνή του αγγέλου, μονολόγησε: «Ουχ υπελείφθη εν εμοί ισχύς, και η δόξα μου μετεστράφη εις διαφθοράν, και ουχ εκράτησα ισχύος… ήμην κατανενυγμένος, και το πρόσωπόν μου επί την γην» (Δανιήλ, ι’ 8,9). Πώς λοιπόν να μην τις πιάσει φόβος και τρόμος τις αδύναμες γυναίκες; Πώς να μη φύγουν γρήγορα από το μνημείο; Πώς θα μπορούσαν ν’ ανοίξουν το στόμα τους και να μιλήσουν; Με τί λόγια να πουν αυτά που είδαν; Κύριε, η δόξα Σου είναι ανέκφραστη! Εμείς οι θνητοί άνθρωποι ευκολότερα μπορούμε να την εκφράσουμε με τη σιωπή και τα δάκρυα μας παρά με λόγια. «Και ουδενί ουδέν είπον εφοβούντο γαρ». Δεν είπαν τίποτα στο δρόμο, σε κανέναν. Δε μίλησαν σε κανέναν από τους εχθρούς του Χριστού, σ’ εκείνους που έχυσαν το αίμα Του, ούτε σ’ ολόκληρη την Ιερουσαλήμ που συμφώνησε μαζί τους. Μίλησαν όμως στους αποστόλους, ούτε τόλμησαν μα ούτε και μπορούσαν να μην τους πουν τα νέα, αφού έτσι τις πρόσταξε ο αθάνατος άγγελος. Πώς μπορούσαν να μην εκτελέσουν την εντολή του Θεού; Είναι σαφές λοιπόν, πως οι γυναίκες μίλησαν σ’ εκείνους που έπρεπε (βλ. Λουκ. κδ’ 10)· και πως δεν είπαν τίποτα σ’ αυτούς που δεν έπρεπε, τους οποίους φοβούνταν. Έτσι τέλειωσε η επίσκεψη που έκαναν οι Μυροφόρες γυναίκες στο μνημείο του Χριστού το πρωί της Ανάστασης. Τα φτωχά τους μύρα, που σκόπευαν να χρησιμοποιήσουν για να συντηρήσουν από τη φθορά Εκείνον που τηρεί τους ουρανούς από τον αφανισμό, να μυρώσουν Αυτόν που χαρίζει στους ουρανούς το άρωμά Του, έμειναν στα χέρια τους. Κύριε, είσαι το μόνο άρωμα της ανθρώπινης ύπαρξης στην ιστορία του. Πόσο πλούσια και θαυμαστά αποζημιώνεις τις αφοσιωμένες ψυχές που δεν σε ξέχασαν νεκρό μέσα στο μνήμα Σου! Έκανες τις Μυροφόρες γυναίκες φορείς του αγγέλματος της Ανάστασης και της δόξας Σου. Δεν έχρισαν το νεκρό Σου σώμα· Εσύ έχρισες τις ζωντανές ψυχές τους με το μύρο της χαράς. Εκείνες που θρηνούσαν το νεκρό Κύριο, έγιναν χελιδόνια της καινούργιας άνοιξης, άγιοι στην ουράνια βασιλεία Σου. Αναστημένε Κύριε, με τις προσευχές τους ελέησέ μας, σώσε μας, ώστε να σε δοξάζουμε μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα τώρα και πάντα και τους αιώνες των αιώνων. Αμήν. (Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Αναστάσεως ημέρα», ομιλίες Γ’, Αθήνα 2011, σ. 79-82)

Ο γέρων Ιάκωβος Τσαλίκης ψέλνει Αναστάσιμα

https://www.youtube.com/watch?v=WmP_5yRfnS8
https://iconandlight.wordpress.com/orthodox_greek_icons_blog/


Άγιος Γεώργιος Τροπαιοφόρος ο Κεφαλοφόρος – μακάριοι οι ελπίζοντες επί Κύριον

Γεώργιος Κεφαλοφόρος ΟΡΑΣ ΤΙ ΠΕΠΡΑΧΑΣΙ ΟΙ ΑΝΟΜΟΙ ΛΟΓΕ_Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_

Ο Άγιος Γεώργιος  λέγει: Οράς τι πεπράχασι οι άνομοι Λόγε ,οράς κεφαλήν υπέρ Σου τετμημένην;

Κι ο Χριστός απαντά: Ορώ σε Μάρτυς και δίδωμί σοι ουράνιον στέφος.αγαπη_ωσπερ πελεκαν_Agapi-2011Αυτή την ιστορία, την ακούμπησε ευγενικά στα χεράκια της μνήμης  μου, σοβαρός, αξιόπιστος,  ευλαβής- ώριμης  ηλικίας- πλοίαρχος, στην Πάτρα, και αφορά τον παππού του. Ο παππούς, πριν γίνει παππούς- όσο παράξενο κι αν σου φαίνεται- υπήρξε και παλικάρι εικοσιτριών περίπου ετών, έγγαμο, ήδη,  με τέσσερα τέκνα.

  Στην Καταστροφή του 1922, οι Τούρκοι το παλικάρι το αιχμαλώτισαν και το έστειλαν μαζί με άλλους δέσμιους Έλληνες, στα εξοντωτικά Τάγματα Εργασίας (Αμελέ Ταμπουρού), στα ενδότερα της Ανατολίας, προκειμένου να τους  πεθάνουν μια ώρα αρχύτερα, κάτω από δαιμονικές συνθήκες – απάνθρωπες .

Τον παππού, τον ονόμαζαν Γεώργιο.

Απλός άνθρωπος του λαού, και ευλαβείτο εξαιρετικά, τον ομώνυμο Άγιο Μεγαλομάρτυρα. Τον είχε προστάτη του.

Ζούσε από μικρός με χριστιανική συνείδηση, αλλά – ιδιαίτατα – στην επώδυνη φάση της αιχμαλωσίας,βύθισε παθιασμένα -μέχρι και τα νύχια των χεριών της καρδιάς- στης προσευχής το χοντρό παλαμάρι- κρατώντας – με τη θεία βοήθεια της επίκλησης του Ονόματος του Ιησού– το κεφάλι του νού, έξω απ’ τα νερά της μαύρης Αβύσσου που ζήταγε να τον πνίξει. Απελπισία και κακουχία μέχρι θανάτου, σχεδόν, πλην,“μακάριοι οι ελπίζοντες επί Κύριον”.

Και ο στρατιώτης – ο εν Μικρασία αιχμάλωτος- Γεώργιος, θερμώς ήλπιζε. Και εκτενώς, μυστικά προσευχόταν. Εκεί στον άρρητο ζόφο της οδύνης – της ψυχής και του σώματος- έξαφνα- μέρα, ή βράδυ,δε θυμούμαι, αν μου είπε ο καπετάνιος- είδε μπροστά του, με ορθάνοιχτα μάτια- ολοζώντανο- τον Αϊ Γιώργη, καβαλάρη πάνω σε άλογο, αρματωμένο, όπως οι αγιογράφοι- με σέβας- τον ιστορούνε. Μαρμάρωσε.

Κοίταξε το Γιώργη,  για ατέλειωτα δευτερόλεπτα- σοβαρός, φοβερός, μεγαλόπρεπος ο Άγιος- μέσα στα μάτια. Το βλέμμα Του- Φως, θεόσταλτη αστραπή- έλαμψε ελπιδοφόρα –  στου πόνου,  τη νύχτα. Η φωνή του, με επιβλητικότητα κεραυνού, μια -μόνο- λέξη, εκτόξευσε:

– ΦΥΓΕ!

Κι εχάθη απ’ εμπρός  του.

Ο νεαρός αιχμάλωτος στρατιώτης, ο Γιώργης, συγκινημένος όσο δεν περιγράφεται,αποφασισμένος, πια-  για ζωή και για θάνατο-όρθωσε σαν αετός, της ψυχής τα φτερά, οπλισμένος με θάρρος και  ελπίδα ουράνια .

Ψιθύρισε, συνωμοτικά, στους συγκρατούμενους, που βρίσκονταν  παραδίπλα:

– Θα πάρω δρόμο!
– Θα λευτερωθώ! Είδα τον Άϊ Γιώργη, ζωντανό, ολοζώντανο σας λέω- να φύγω- με πρόσταξε! Θα τον ακούσω!
– Ποιος θά ‘ ρθει κοντά μου; Μη φοβόσαστε! Θα μας δώσει βοήθεια! Θα μας σώσει!

Τον κοίταξαν τρομοκρατημένοι, ξεπνοημένοι, οι άλλοι. Δυο τρεις, μόνο, τον πίστεψαν και πήραν το ρίσκο να πάνε μαζί του. Ευθύς, σταυροκοπήθηκαν με δέος, επικαλούμενοι του Τροπαιοφόρου τη Χάρη, και ξεκίνησαν προχωρώντας κατά την κεντρική πύλη, του – άγρυπνα φυλασσόμενου- τούρκικου στρατοπέδου. Πέρασαν από κάμποσες ενδιάμεσες μικρότερες πόρτες. Τις φύλαγαν βαριά οπλισμένοι, κτηνώδεις φρουροί.

 Και –ω του θαύματος– που αναφωνούν,  οι παλιές φυλλάδες- περνάγαν απαρατήρητοι –αόρατοι, απ’ τον κάθε έλεγχο, ενώ ο άγριος φρουρός έστεκε εκεί, όρθιος, μπροστά τους, με ορθάνοιχτα μάτια-  πλην- να τους δεί δεν μπορούσε!

Θεία δύναμη τους περιφρουρούσε, τους σκέπαζε! Ούτε τους έβλεπαν, ούτε τους άκουγαν, ούτε τους ένιωθαν…Η εμπειρία, με λόγια, δεν περιγράφεται.Οι παρουσίες τους, για τους Τούρκους αόρατες!

– Το πιστεύεις;

– Εδώ που φτάσαμε πιά,  με  ΔΝΤ που μας έπεσε στο κεφάλι,  ό λ α τα πιστεύω, μανδάμ- μη ρωτάς – τι έγινε, λοιπόν, παρακάτω;

– Περπατούσαν, απλά,  προς τη λυτρωτική έξοδο-ανεμπόδιστοι! Απλώς, δραπετεύσαν, λες και πηγαίναν περίπατο,  χωρίς να λυθεί, ούτε ρουθούνι!

Πεζοπορώντας, στη συνέχεια, μέρες και μέρες ατέλειωτες, με πείνα, με χτυποκάρδια, με κινδύνους για κακό συναπάντημα,  με προφυλάξεις , πάντα με αδιάλειπτη προσευχή – ως θώρακα ψυχικής προστασίας- πάντα προσβλέποντες στη βοήθεια την άνωθενκατόρθωσαν κι έφτασαν σώοι, αβλαβείς και ευλαβέστατοι, με Χαρά μέχρι θανάτου, στα πάτρια εδάφη…

Ο παππούς, Γιώργης, επί χρόνια μετά, ζωγράφιζε με λέξεις και, ξαναζωγράφιζε στα παιδιά, και στα παιδιά των παιδιών του, τα υπερφυσικά γεγονότα. Κοσμογυρισμένος καπετάνιος, κι ο Γιώργης ο εγγονός, που μου αφηγήθηκε με συγκίνηση, του παππού του,  τη συγκλονιστική  ιστορία…

………………………………………………………………….

Святой Георгий Победоносец, вмч. с житийными сценамиΓι αυτό σου λέω, λατρεμένο μου…

Μην απελπίζεσαι, όταν τα πράγματα, σου φαίνονται δύσκολα.

Εσύ, θα πράξεις  ό,τι καλύτερο περνάει απ’το χέρι σου.

Η έκβαση των πραγμάτων δεν ανήκει σε σένα.

Αν Εκείνος, θέλει- αν κρίνει- μας δίνει τη λύτρωση από κάθε δοκιμασία με τις μεσιτείες των μεγάλων αγίων, που Τον αγάπησαν μέχρι θυσίας του τιμίου τους αίματος…

Οι άγιοι κυκλοφορούν ανάμεσά μας, ζωντανοί!

Πιο ζωντανοί απο μένα που σου γράφω,  κάθε τόσο,  μηνύματα στο μπουκάλι. Πιο ζωντανοί κι από σένα που τα αλιεύεις στο κυβερνο-πέλαγος…

Όταν φτάνουν τα δύσκολα, μικρό αετόπουλο, τότε ακόμα πιο έντονα, να ενεργείς,  με αδιάλειπτη προσευχή και με θεία ελπίδα! Στο υπογράφω, αφιλοκερδώς, ανιδιοτελώς, εξ εμπειρίας, και λειτουργεί με την αναπόδραστη δύναμη, που έχουν της Φύσης, οι νόμοι:

Η σωτηρία της ψυχής και του σώματος, για να ανατείλει, πρέπει -εκ βάθους καρδίας- πρώτα να την πιστέψεις! Έδωσε έμφαση σ’ αυτό, και  το α ψ ε υ δ έ ς στόμα του Αναστημένου Θεανθρώπου:

“Ει δύνασαι πιστεύσαι, π ά ν τ α δυνατά τω πιστεύοντι. “ (Μάρκου θ΄στ. 23)

Ευανθία η Σαλογραία
http://salograia.blogspot.gr/2014/05/blog-post_6.htmlαγ γεωργΑπολυτίκιον  Αγίου Γεωργίου  Τροπαιοφόρου. Ήχος δ’

Ως των αιχμαλώτων ελευθερωτής, και των πτωχών υπερασπιστής, ασθενούντων ιατρός, βασιλέων υπέρμαχος, Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Απολυτίκιον Αγίας Πολυχρονίας, μητρός Αγ. Γεωργίου (ποίημα Αθανασίου Σιμωνοπετρίτου)
Ήχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.

 Ζωήν την αιώνιον επιποθούσα σεμνή, φθαρτών κατεφρόνησας και ηδονών κοσμικών, Χριστόν αγαπήσασα· όθεν Πολυχρονία, συν υιώ Γεωργίω, θείω Τροπαιοφόρω, μαρτυρίου μετέσχες· διό σε μακαρία, πίστει γεραίρομεν.

Μεγαλυνάριον.

Τον θερμόν προστάτην και βοηθόν, τον εν τοις κινδύνοις αντιλήπτορα ταχυνόν, των μαρτύρων κλέος, ειδώλων καθαιρέτην, Γεώργιον τον Μέγαν, πάντες τιμήσωμεν.

 https://iconandlight.wordpress.com/2014/04/23/2470/                                            https://iconandlight.wordpress.com/2014/04/22/%E1%BC%85%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%BC%CE%AC%CF%81%CF%84%CF%85%CF%82-%CE%B3%CE%B5%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%E1%BD%81-%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%B1/