iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Η συντριβή είναι ο πρόδρομος της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος.Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας Ζαχάρου

image description

Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας Ζαχάρου

Στην Παλαιά, όπως και στην Καινή Διαθήκη, η έλευση του Αγίου Πνεύματος συνοδεύεται από ορατή και αισθητή εκδήλωση. Την ημέρα εκείνη, όπως περιγράφει το βιβλίο των Πράξεων, το Άγιο Πνεύμα ήλθε ως «πνοή βιαία». Μετά από τον ισχυρό και ορμητικό αυτό άνεμο, «διαμεριζόμεναι γλώσσαι ωσεί πυρός» κάθισαν σε κάθε έναν από τους μαθητές, προδηλώνοντας την παρουσία του Αγίου Πνεύματος μέσα τους (Πράξ. 2,2). Τα σημεία αυτά είχαν προτυπωθεί στην Παλαιά Διαθήκη. Ο προφήτης Ηλίας, πληγωμένος από βαθειά λύπη για την αποστασία του Ισραήλ, είχε αποσυρθεί σε σπήλαιο και θρηνούσε πικρά ενώπιον του Θεού. Αλλά ο Κύριος του υπέδειξε να ανεβεί στην κορυφή του όρους, όπου του αποκάλυψε την παρουσία Του. Πρώτα φύσηξε ισχυρός άνεμος που συνέτριβε τα βράχια, έπειτα ακολούθησε συσσεισμός και στη συνέχεια πυρ· αλλά ο Θεός δεν έκανε ακόμη την εμφάνισή Του. Τότε ήλθε σαν λεπτή αύρα, η γαλήνια, απαλή φωνή του Θεού (Γ΄ Βασ. 19,11-12).

Ώστε την παρουσία του Ίδιου του Θεού προαναγγέλλει το σημείο που προηγείται αυτής· ορμητικός άνεμος, ισχυρός σεισμός και φωτιά. Με άλλα λόγια, η οδός του Κυρίου πρέπει να προετοιμασθεί και να διασαφηνισθεί, για να μπορέσουμε εμείς που είμαστε σάρκες να αντιληφθούμε και να αναγνωρίσουμε την ταπεινή και φωτεινή παρουσία του Αγίου Πνεύματος και με την έλευση Του, να μεταποιηθούμε σε πνευματικές υπάρξεις.

Στο Ευαγγέλιο η οδός του Κυρίου προπαρασκευάζεται συχνά με «σκληρούς λόγους». Για παράδειγμα, ο άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής αποκαλούσε τα τέκνα των Εβραίων «γεννήματα εχιδνών» (Λουκ. 3,7). Η φράση αυτή ερμηνευόταν από τον Γέροντα Σωφρόνιο ως εξής: Με τον βαρύ αυτό χαρακτηρισμό ο Τίμιος Πρόδρομος παρηγορούσε (Λουκ. 3,18) τον λαό μέσα από τη συντριβή που του προξενούσε. Η συντριβή ταπεινώνει την καρδιά του ανθρώπου, και η ταπείνωση την διευρύνει, ώστε να μπορεί να δεχθεί το Πνεύμα το Άγιο, τη χάρη του Παρακλήτου, που είναι και η μόνη αληθινή παρηγοριά.

Όλοι οι σκληροί λόγοι, τότε, μπορούν να εννοηθούν μέσω των λόγων του αποστόλου Παύλου: «Τις εστιν ο ευφραίνων με, ει μη ο λυπούμενος εξ εμού;» (Β’ Κορ. 2,2) Με τον ίδιο τρόπο, όπως ο άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής, ο Απόστολος φέρνει τα πνευματικά του τέκνα σε συντριβή, προκαλώντας μέσα τους τη συναίσθηση ότι η ζωή τους δεν είναι, όπως θα όφειλε. Τους οδηγεί στην ταπείνωση, και, με τη βοήθεια της, στη χάρη. Γιατί ο Θεός «υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν» (Ιακ. 4,6· Α’ Πετρ. 5,5). Στη συνέχεια, όπως  λέγεται στην πρώτη ευχή της χειροτονίας πρεσβυτέρου, ακολουθεί «η θεία χάρις, η πάντοτε τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα».

Στη ζωή του χριστιανού ένας σκληρός λόγος ισοδυναμεί με τη «βιαία πνοή». Εκδιηγείται τα θαυμάσια του Θεού και προξενεί στην καρδιά του ανθρώπου βαθειά μεταμέλεια. Η συντριβή αυτή είναι ο πρόδρομος της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος. Διαλύει τον όγκο της ρυπαρότητας που σκεπάζει την καρδιά. Συντρίβει τους λίθους της σκληρότητας του έσω ανθρώπου και τον βοηθά να ανακαλύψει τη «βαθειά καρδιά» του. Ώστε ο άνθρωπος, όταν υποβάλλεται σε τέτοιες δοκιμασίες, υφίσταται τον αρχέγονο «συσσεισμό», που είναι όμως απαραίτητος, για να τον διδάξει ότι μόνο ένα πράγμα του χρειάζεται: η ανακάλυψη της καρδιάς του.

Τέτοιοι λόγοι έχουν τη δύναμη να μας σώσουν. Στόχος τους είναι να μας συγκλονίσουν. Η χριστιανική παράδοση του «συσσεισμού» μας βοηθεί να ανακαλύψουμε τη βαθειά καρδιά, χωρίς την οποία είναι αδύνατον να δεχθούμε αληθινά το χάρισμα της Πεντηκοστής, την έκχυση του Πνεύματος πάνω σε κάθε σάρκα (Ιωήλ 2,28). Έχουμε ανάγκη από την απαλή εκείνη και τόσο πολυτελή ενώπιον του Θεού καρδιά, στην οποία αναπαύεται το Πνεύμα Του. Σε αυτήν ακριβώς αναφέρεται το τρίτο παλαιοδιαθηκικό ανάγνωσμα της εορτής της Πεντηκοστής (Ιεζεκ. 36,26). Αλλά και η επίκληση του Ονόματος του Χριστού μέσα στην ευαίσθητη αυτή καρδιά αποβαίνει ικανή να κατεργάζεται τη σωτηρία μας και να προσκομίζει καινή ζωή, σύμφωνα με το θείο λόγιο, «πας ος αν επικαλέσηται το Όνομα Κυρίου, σωθήσεται» (Ιωήλ 3,5). Στην ουσία προσπαθούμε να επωάσουμε τη «νέα ζωή» που φέρουμε στο στέρνο μας, να θραύσουμε το κέλυφος που περικλείει την καρδιά μας, ώστε να εκπηγάσει η νέα αυτή ζωή.

 Ζαχαρίας Ζαχάρου – Αρχιμανδρίτης Μετά τον συσσεισμό, το Πνεύμα της αληθείας (1ο Μέρος)
https://iconandlight.wordpress.com/orthodox_greek_icons_blog/

 


God Is Love, Therefore Man Is Love. Fr.Raphael Noica

Ascensione

Hieroschemamonk Raphael Noica

I’ve said that God is, and that man, through his growth, also will be able to say: “Through Your grace, Lord, I am”. This is God’s name, “I am”, and man will obtain it rightfully, not through his own imaginings, but through God’s way. God said through Moses: “I am”, and I feel like saying it is a sentence that He completed as late as after His incarnation, 1500 years after Moses. The words of St. John the Divine come to mind, his first letter: “God is love”. Now, we have a more complete name of God. If we want to ask what God is, there you go, He is love. Then, what is man? Man is love. And, if there is no love, there is nothing. What is love, then? An object of study, so far. The true study is the spiritual struggle in The Church.

Translation by Ioan Calineac.

What God would like for man to do isto be a humble receiver of Him. For the reason why the Lord commands us, among other things, to be humble, is to allow Him – the Almighty God – to humble Himself before us. Didn’t Christ say that “you call me a master and a teacher – and that I am – but I have washed your feet… and I have thus given you an example of how you should treat each other”?

What about God’s humbleness, when, as He makes man, Adam, in His image and likeness – so much so, so truly a god, that when it comes to Adam’s freedom, the Almighty Himself steps back…? That is the frightening thing, to man: the fact that God – and most of all, this God that one so often calls out to and appears to be nowhere, like calling into thin air, and does not hear one – this God, who, when He made man in His image and likeness, did it so thoroughly – well, even Herespects in man that element of likeness to Him, which is man’s freedom  

 https://iconandlight.wordpress.com/orthodox_greek_icons_blog/


Η πνευματική μου εξορία… Γέροντος Ραφαήλ Νόικα

Γέροντος Ραφαήλ Νόικα

Άγιος Νικόλαος Μύρων της Λυκίας_Святой Николай Мирликийский_St. Nicholas Archbishop of Myra0_71571_d7d3db49_XXXLΠως πρέπει να προσευχώμεθα και να κλαίμε κάθε φορά που αμαρτάνουμε;

Το αληθινό πένθος δεν είναι μία στιγμή της ψυχής, μία ψυχολογική κατάστασις, αλλά είναι, όπως λέγει ο π. Σωφρόνιος, στιγμή στην οποία ο νούς και η καρδία ζούν την ίδια κατάστασι. Πιό σαφέστερα, η βίωσις του ονόματος του Θεού στον νού και στην καρδιά.

Μ᾿ αυτή την έννοια, στον ησυχασμό, με την πρακτική εξάσκησι της προσευχής του Ιησού, ο άνθρωπος φθάνει στην ένωσι νού και καρδίας. Ο νούς και η καρδία του ανθρώπου γίνονται ένα και ζούν την ίδια στιγμή την ίδια εμπειρία. Αυτή είναι η στιγμή των δακρύων.

Αυτή η στιγμή-ομιλώ κάπως αποκλειστικά-είναι η αγάπη. Δεν προέρχεται ποτέ από την ιδική μας αγάπη, επειδή η αγάπη μας δεν είναι ακόμη καρπός της φύσεώς μας· εμείς εξεπέσαμε απ᾿ αυτήν και γι᾿ αυτό τα δάκρυα εξέρχονται πολλές φορές με πόνο και γι᾿ αυτό δεν καλλιεργείται μέσα μας ο ίδιος ο πόνος, αλλά διά του πόνου, λόγω της συντριβής που νοιώθουμε για τις αμαρτίες μας επανερχόμεθα στην φυσική  κατάστασι του εαυτού μας.

Δεν έχω χρόνο να αναφερθώ στο πνευματικό μου προσκύνημα, στην πνευματική μου εξορία, στην περιπλάνησί μου· θέλω να φθάσω κατ᾿ ευθείαν στην στιγμή στην οποίαν επέστρεψα στην Ορθόδοξη Εκκλησία …όταν επέστρεψα στην Εκκλησία, δια της Εξομολογήσεως και της Θείας Κοινωνίας, μου απεκαλύφθηκε στην ψυχή μου ότι η Ορθοδοξία είναι, όπως και παραπάνω σας είπα, χωρίς καμμία αμφιβολία, η φύσις του ανθρώπου, έτσι όπως την συνέλαβε ο νούς του Θεού.

Αλλά γι᾿ αυτή την φύσι, που τραυματίσθηκε από την αμαρτία, ήτο ανάγκη όπως ο Ίδιος ο Θεός να κατέλθη επί της γης, να ενσαρκωθή και να γίνη άνθρωπος όμοιος μ᾿ εμάς, πλην της αμαρτίας, να πεθάνη ως άνθρωπος επί του Σταυρού και ν᾿ αναστηθή.

Να πεθάνη επί του Σταυρού για να αποκαλύψη στον άνθρωπο τι είναι ο άνθρωπος. Η ανθρωπολογία μας απεικονίζεται από ένα μόνο Άνθρωπο, που καλείται Ιησούς. Και οι Πατέρες μας διετήρησαν τον λόγο και το Πνεύμα αυτού του Λόγου, τον οποίον δέχθηκε η ανθρωπότητα από τον Θεό.

Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι μπροστά από όλες τις ονομασίες, τις οποίες έλαβαν οι διάφορες χριστιανικές αιρέσεις, οι Πατέρες διετήρησαν το όνομα «Ορθοδοξία», το οποίον σημαίνει, όπως γνωρίζετε, αληθινή δόξα, δοξασία, γνώμη, αλήθεια.

Δηλαδή, το σπουδαιότερο (με μια παγκόσμια απήχησι), πέρα από όλες τις ονομασίες που εκράτησαν οι άλλοι, οι άγιοι Πατέρες μας ευρήκαν ότι το πράγμα το οποίον πρέπει να ομολογήσουμε μέχρις αίματος, μέχρι θανάτου μας (όπως έκαναν οι ομολογητές, σαν τον ομολογητή άγιο Μάξιμο,9 όπως έκαναν οι Μάρτυρές μας, από τους οποίους είναι γεμάτο το Συναξάριο), αυτή την  σωστή δόξα του Θεού που είναι η μοναδική μας κληρονομιά.

 Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός μας είπε ακόμη, ότι δεν θα είμεθα το μεγαλύτερο τμήμα πιστευόντων στον κόσμο, ούτε το πιο δυνατό· δεν είμεθα ούτε το πιο εντυπωσιακό (άλλοι μας πολέμησαν με μεγάλα κατορθώματά τους στην ιστορία).

Η Ορθοδοξία είναι ένα είδος σταχτοπούτας, και λέγοντας αυτά, μου έρχονται στον νού οι διηγήσεις και τα παραμύθια της πατρίδος μας.

Ενθυμούμαι αμυδρά-δεν κρατώ ακριβώς στην μνήμη μου-μία διήγησι για τρεις αδελφές, οι οποίες, όταν ετελείωσαν, δεν ξέρω τι έγινε με μία γριά, η οποία τις παρεκάλεσε πολύ να πάνε μέχρι την γέφυρα. Εκεί θα έλθουν τρεις νεράιδες και να εκλέξουν όποια θέλουν.

Την πρώτη και την δεύτερη κόρη τις επήραν οι μεγαλύτερες και ωραιότερες νεράιδες, ενώ την τρίτη, την μικρή και ταπεινή την επήρε η πιο άσχημη και κοντόσωμη, αλλά γεμάτη από θησαυρούς. Καί οι άλλες ξεμυαλίσθηκαν, διότι δεν είχαν κάποιο μεγάλο έργο να επιτελέσουν μέσα τους.

Επανερχόμενος ημπορώ να ειπώ ότι η Ορθοδοξία, εξ αιτίας της δυστυχίας εκ της αμαρτίας του ανθρώπου, παρέμεινε η σταχτοπούτα της ιστορίας· η μοναδική ανάμεσα στις άλλες στην ιστορία, φαινομενικά όμως· αλλά ουσιαστικά είναι το μοναδικό αξιοτίμητο πράγμα στην ιστορία του κόσμου. Καί ημπορώ να σας ειπώ ότι δεν θα έλθη φόβος από καμμία άλλη «αλήθεια» από οπουδήποτε κι αν προέρχεται.

Όντας πεταμένος εκεί, στην βαβυλωνία της Δύσεως, όπου αναμείχθηκαν και μπερδεύθηκαν όλες οι θρησκείες και φιλοσοφίες του κόσμου-όπως είναι για παράδειγμα η Νέα Εποχή-ανεκάλυψα ότι, ναί, υπάρχουν παντού θαυμαστές αλήθειες, άξιες θαυμασμού, αλλά δεν είναι παρά έσοπτρα και αινίγματα μπροστά στην Ορθοδοξία, που παραμένει στήριγμα δίπλα στον κάθε άνθρωπο.

Αυτή ήτο για μένα η Ορθοδοξία και δεν έχω λόγους να ευχαριστήσω τον Θεό και την Κυρία Θεοτόκο, διότι και μέσω των περιπλανήσεώς μου, μου απεκάλυψαν την αλήθεια! Καί σε διάστημα 31 ετών (το 1961 επέστρεψα στην Ορθοδοξία) ημέρα με την ημέρα, μήνα με τον μήνα, εμπειρία με την εμπειρία, επιβεβαιώθηκα ότι αυτή ήτο η πίστις που ζητούσε να με φέρη ο Θεός…

Στην Δύσι, γενικά, εξωτερικά είναι πολύ πιο εύκολο να ζήσης, αλλά εσωτερικά αισθάνεσαι πολύ άσχημα, από ο,τι στην Ανατολή.

Εκεί δεν είχες τον φόβο του πολυβόλου ή της φυλακής, αλλά ήσουν υποταγμένος σ᾿ ένα εσωτερικό διωγμό, ένεκα του οποίου συ ο ίδιος καταλαβαινες ότι ευρίσκεσαι μακριά από την αλήθεια. Και προσπαθούσες να μάχεσαι μόνος σου εναντίον αυτών των καταστάσεων, προς τις οποίες σε εμποδίζουν οι νοοτροπίες, η ιστορία, οι συνθήκες της δυτικής ζωής. Και αυτός ο εσωτερικός διωγμός, κατά ένα τρόπο, πιστεύω ότι δεν είναι καθόλου εύκολος.

Ήθελα ν᾿ αναφερθώ στην συνέχεια, στο παράδειγμα του αγίου Ιωάννου του Βαπτιστού, ο οποίος προετοίμαζε την οδό του Κυρίου, όταν ωμιλούσε στον εκλεκτό λαό του Θεού, στον Ισραήλ της Παλαιάς Διαθήκης. Καί εμείς, η Ορθοδοξία, είμεθα ο νέος Ισραήλ της Καινής Διαθήκης, διότι και τώρα, μετά από 2000 χρόνια, είμεθα πολύ περισσότερο σε μια πολύ παρόμοια θέσι με εκείνη του παλαιού Ισραήλ.

Ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος άρχισε το προφητικό του έργο διά της κλήσεως στην μετάνοια, λέγοντας: «Καί μη δόξητε λέγειν εν εαυτοίς, πατέρα έχομεν τον Αβραάμ· λέγω γαρ υμίν ότι δύναται ο Θεός εκ των λίθων τούτων εγείραι τέκνα τω Αβραάμ»(Ματ.3,9). Σας λέγω όλα αυτά, επειδή ήμουν και εγώ μία «πέτρα».

ΙΩΣΗΦ ο Πάγκαλος_Иосиф Прекрасный_Икона¬_Joseph the all-comely_18Καί ενίοτε ερωτώ τον εαυτό μου, δεν θα ήτο καλλίτερα να ήμουν ακόμη μία πέτρα; Γι᾿ αυτό και ομολογώ την πλάνη μου, ότι ήτο πράγματι πλάνη, διότι δεν ήθελα να πάρω την ευθεία οδό. Καί όμως, μερικές φορές, έχω την εντύπωσι ότι όλα ήσαν στην πρόνοια του Θεού διότι, όντας τότε σαν την πέτρα, να καταλάβω αργότερα, καλλίτερα, με τον αντίθετο τρόπο, ποιά είναι η αληθινή ζωή.

Είδα πολλές φορές ότι αυτό το οποίο προσελκύει στην Ορθοδοξία από έξω (όπως περίπου έκανα κι εγώ) είναι ότι από το ένα μέρος ολοκληρώνονται οι δυσκολίες, εκεί όπου εμείς προσπαθούμε να τις κάνουμε ευκολώτερες, διότι έχουμε την Ορθοδοξία στο αίμα μας, από τους προγόνους μας· από το άλλο μέρος, ο προσήλυτος έχει, σαν αντάμειψι, μία ζωντανή αντίληψι το τι σημαίνει Ορθοδοξία, ακριβώς με το γεγονός ότι επέρασε μέσα απ᾿ αυτή την κατάστασι της «πέτρας» και συνεπώς, ουσιαστικά, πολλές φορές καταλαβαίνει αυτό το βάθος, παρά εμείς οι οποίοι, μη γνωρίζοντας τι σημαίνει να μη το έχης, συμπεριφερόμεθα κάπως επιπόλαια.

Καί τι είναι αμαρτία;  Θα σας απαντήσω από την θλιβερά μου εμπειρία: Είναι ένα τίποτε, είναι ο θάνατος.

Έχει μία φαινομενική απόλαυσι της ζωής, της ηδονής, της κοσμικής σοφίας, τα οποία τελικά είναι ένα ψέμμα! Μπορεί να αποφεύγη κάποιος την οδό της αμαρτίας, αλλά μόνο διά της πολλής προσευχής.

Γέροντος Ραφαήλ Νόικα: Η επιστροφή μου στην Ορθοδοξία και η είσοδός μου στον μοναχισμό,Μετάφρασις – επιμέλεια υπό αδελφών  Ιεράς Μονής Όσιου Γρηγορίου Αγίου Όρους  2005   https://iconandlight.wordpress.com/orthodox_greek_icons_blog/


Saint John the Russian believed “without doubting”, according to the word of the Lord

Saint John the Russian,the New Confessor of Prokopion and Evia

Commemorated on May 27

by Photios Kontoglou

Whose Venerable Relics Repose in New Prokopion on the Greek Island of Evvia

Ιωάννης Ρώσος_ Saint John the Russian_Святой Иоанн русский_ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΩΣΟς3The righteous John was born in a village in southern Russia, of pious Orthodox parents, around 1690, during the reign of Peter the Great.John was taken prisoner by Tartars along with thousands of other Russians. The Tartars sold him to a Muslim cavalry officer who lived in Prokopion (modern-day Ürgüp) in Asia Minor, near Caesarea of Cappadocia, and this Aga carried John to his village. 

John would even silently chant psalms while he followed the horse of his master as hostler when the master rode in the country.  . The holy stable boy – besides the prayers and fasting which he carried on day and night, winter and summer, inside that stable while lying upon the dung like another Job – would go at night and keep vigil in the narthex of the Chapel of Saint George, which was built in the hollow of a rock near the house of his master. John would go there secretly at night, and every Saturday he partook of the immaculate Mysteries. Greek Orthodox clergy were living in Prokopion serving the local native Greek population as well as the Russian slaves of the Turks. The Lord, who examines the hearts and the reins, looked upon his faithful slave and caused John’s fellow slaves and other believers who had previously done so to cease mocking and insulting him…

After the Aga had become wealthy, he determined to go on the annual pilgrimage to Mecca to give thanks to God for his blessings, which he actually received through the intercessions of Saint John and not from any devotion to the Islamic religion, and to offer sacrifice for his sins. The Hadj, the annual pilgrimage to Mecca, is commanded of Muslims to make at least once in their lifetime. After leaving Prokopion, and enduring the hardships suffered in those times by pilgrims, he arrived at the holy city of the Muslims. Meanwhile, some days after his departure, the Aga’s wife gave a banquet, at which she invited her husband’s relatives and friends to rejoice and to pray that he might return safe from his journey. Blessed John served at table. Pilaf, a dish favored by the Aga, was placed on the table. Then the mistress remembered her hus-band and exclaimed to John, “How much pleasure your master would have if he were here now and could eat this pilaf with us!” John then asked for a plate of the pilaf, saying that he would send it to his master in Mecca. Upon hearing these words, the guests laughed. The mistress told the cook to give John a plate of the food, thinking that he would either eat it himself or carry it to some poor Ιωάννης Ρώσος_ Saint John the Russian_Святой Иоанн русский_information_items_202Christian family as was his custom. Taking the dish, the saint went to the stable where he knelt and prayed from the depths of his heart that almighty God would send the food to his master in whatever manner he might choose. In his simplicity the blessed one had faith that the Lord would hearken to his prayer and that the food would arrive in Mecca by supernatural means. He believed “without doubting,” according to the word of the Lord that God would perform this miracle. As the great ascetic Saint Isaac the Syrian writes, “These supernatural things will occur for those who are simple in mind and fervent in the hope.” Indeed the plate of food vanished from before John’s eyes. Then the holy one returned to the dining room and told his mistress that he had sent the pilaf to his master. 

“Some time later the Aga returned from Mecca, and to the amazement of his household brought with him the very copper plate that had held the food. Only blessed John was not surprised. The Aga told his household, “On that exact day (that is, on the day of his wife’s banquet in Prokopion) as I was returning from the Great Mosque to the house where I stayed, I found this plate filled with pilaf on the table in a room that I had locked. I stood pondering who could have brought it. Above all, I could not understand how the door which I had locked well had been opened. Not knowing how to explain this mystery, I examined the plate of steaming pilaf. I saw with amazement that my name was engraved in the copper just as all such vessels in our house. Despite confusion from that unexplainable circumstance, I sat down and ate the pilaf with great relish. Observe the plate which I have brought back. It is truly ours. For the sake of Allah, I do not understand how it came all the way to Mecca, or who brought it.”

When the Aga’s household heard this, they marveled. The wife told how John had asked for the plate saying that he would send it to Mecca, and how they had laughed to hear him say that he had sent it. Behold, what he had said was true! This miracle was soon made known to the whole village and surrounding area, and from now on John was considered righteous and beloved of God. No one any longer dared to bother the holy one but rather looked upon him with fear and reverence. His master and his master’s wife esteemed him all the more, and entreated him again to leave the stable and occupy a more comfortable dwelling. Even so, John refused to change his residence and continued to live as an ascetic, laboring as before to care for the animals and eagerly obeying the commands of his master. Saint John spent his nights in prayer and psalmody, according to the word of the Lord who says, “Render unto Caesar the things which are Caesar’s, and unto God the things which are God’s.”

ΠΡΟΚΟΠΙ_Ürgüp_Kayakapı-Ιωάννης Ρώσος_ Saint John the Russian_Святой Иоанн русский_urgupteki_kayakapi_mahallesi_

John approached the end of his life after several years of fasting, prayer, and sleeping on the ground. .. The date of his falling asleep was May 27, 1730.In this manner, then, reposed Saint John the Russian, a new Job who passed his life upon a dung heap, a second Lazarus who endured the mockings of his fellow servants and whose wounds his master’s dogs licked.

John was about forty years old at the time of his repose. Because he was beloved by God, the Lord brought John quickly near his throne that he might suffer no more torment in this sinful world, and that he might rejoice in the tents of the righteous where there is neither pain, nor sorrow, nor sighing, but the untroubled sound of those that keep festival and cry unceasingly, “O Lord, glory to thee!” …In Jerusalem on high, the dwelling of the First-born where there are found the blessed souls of the saints who endured privation in this world as to pass through “the narrow and afflicted way that leadeth unto life,” there rejoices also the humble John whom we celebrate today, brother to animals, new Job, and second Lazarus.

In the other life, those who grieved the saint and those who indulged their passions are groaning. Behold what the Prophet King Solomon says concerning the righteous man and his persecutors, when they open their eyes after death, then shall the righteous man stand in great boldness before the face of such as have afflicted him, and made no account of his labors. When they see it, they shall be troubled with terrible fear, and shall be amazed at the strangeness of his salvation, so far beyond all that they looked for…. (Based on a Life of the Saint by Photios Kontoglou.) 

Ιωάννης Ρώσος_ Saint John the Russian_Святой Иоанн русский_5IeroSkinoma ΑΓ ΙΟΑΝΝΙ

Troparion, in Tone IV

He that hath called thee from earth unto the heavenly abodes doth even after thy death keep thy body unharmed, O righteous one; for thou wast carried off as a prisoner into Asia wherein also, O John, thou didst win Christ as thy friend. Wherefore do thou beseech him that our souls be saved.

https://iconandlight.wordpress.com/orthodox_greek_icons_blog/

 

 


Εκεί που αγίασε ο Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος

Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος

Εορτάζει στις 27 Μαΐου

http://www.youtube.com/watch?v=UUx-A9aNltM

Προκόπι (Ürgüp) – Αγ. Ιωάννης Ρώσος

Ιωάννης Ρώσος_ Saint John the Russian_Святой Иоанн русский_ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΩΣΟς3 Ο μακάριος Ιωάννης πουλήθηκε ως αιχμάλωτος ,στον Τούρκο Ομέρ Esat (Eset) αγά στο Προκόπι-Urgup της Μικράς Ασίας.Έζησε στην οθωμανική συνοικία Kayakapi. Ο αγάς τον εβαλλε στον σταύλο, για να φροντίζει τα ζώα του. Σε μία γωνιά του σταύλου ξάπλωνε το κουρασμένο σώμα του και αναπαυόταν, ευχαριστώντας τον Θεό, είχε εκείνο τον σταύλο ως ασκητήριο, και εκεί πορευόταν με μεγάλη ταπείνωση,πίστη και υπομονή, επί ώρες γονυπετής και προσευχόμενος, κοιμώμενος για λίγο επάνω στα άχυρα, χωρίς άλλο σκέπασμα παρά μία παλαιά κάπα, γευόμενος με διάκριση, πολλές φορές μόνο λίγο ψωμί και νερό, και νηστεύοντας τις περισσότερες ημέρες.

 Ο Άγιος ιπποκόμος, εκτός της προσευχής και της νηστείας, που έκανε ως άλλος Ιώβ, πήγαινε τη νύχτα και έκανε αγρυπνίες στο νάρθηκα της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου, η οποία ήταν λαξευτή μέσα σε ένα βράχο και βρισκόταν κοντά στον οίκο του Τούρκου κυρίου του. Εκεί πήγαινε κρυφά τη νύχτα,και κάθε Σάββατο κοινωνούσε τα Άχραντα Μυστήρια.Ο Ιωάννης, στις 27 Μαΐου του 1730 μόλις έλαβε το Άχραντο Σώμα και το Τίμιο Αίμα του Κυρίου, παρέδωσε την αγία ψυχή του στα χέρια του Θεού, τον Οποίο τόσο αγάπησε. Ήταν περίπου σαράντα ετών. 

Τρία χρόνια αργότερα, ένα φως εμφανίστηκε πάνω από τον τάφο, το οποίο θεωρήθηκε από πολλούς. Την ίδια στιγμή, ο Άγιος εμφανίστηκε σε όνειρο στον πνευματικό του, αποκαλύπτοντας ότι ήταν το θέλημα του Θεού να κάνουν εκταφεί του λειψάνου του, γιατι το σώμα του ήταν άφθαρτο.

Το 1733 μ.Χ., το ακέραιο και ευωδιάζον ιερό λείψανο του Οσίου Ιωάννου μεταφέρθηκε, μετά την εκταφή του, αρχικά στη λατομημένη σε βράχο εκκλησία του Αγίου Γεωργίου.

Θαύμα του Αγίου Ιωάννου του Ρώσσου.

Η Α.ήταν παντρεμένη 8 χρόνια και δεν είχε παιδιά. Προσπαθούσε όλα αυτά τα χρόνια αλλά το παιδί δεν ερχόταν αν και το λαχταρούσε παρα πολύ. Απο μικρή προσευχόταν και πίστευε γιατί έτσι την είχε μάθει η μητέρα της. Πολλές φορές είχε επισκεφτεί και τον Άγιο Ιωάννη το Ρώσσο και τον παρακαλούσε για το θέμα της. Μάλιστα του έλεγε “ότι θα περιμένει την απάντηση απο τους Ουρανούς“, ωστόσο ήταν πικραμένη που ο καιρός περνούσε έτσι ενώ ο συζυγός της προσπαθούσε να τη παρηγορήσει, ακόμα και με πνευματικά λόγια. Ήταν χειμώνας του 1979 όταν πήγε για άλλη μια φορά απο τις τόσες πήγε στο εικονοστάσι της να προσευχηθεί αλλά δεν μπορούσε ούτε καν να συγκεντρωθεί.Είχε αποκάμει απο την “υπομονή” της όλα αυτά τα χρόνια. Μάλιστα ένοιωθε ένα κόμπο να την πνίγει και ήθελε να φωνάξει.Όντας σε μια τέτοια άσχημη ψυχολογική κατάσταση είδε την εικόνα του Αγ. Ιωάννη του Ρώσσου και του λέει φωναχτά:

– Επιτέλους, τι σου έχω κάνει άγιε μου; Γιατί ο Θεός δε μου δίνει παιδιά; Γιατί; Άγιέ μου με μισείς;

Περασμένα μεσάνυχτα, αφού έπεσε να κοιμηθεί με το σύζυγό της, άκουσαν και οι δυο κάποιον να ανεβαίνει τα εξωτερικά σκαλιά και ξύπνησαν. Νόμισαν πως ήταν κάποιος απο τους υπαλλήλους της εταιρίας που έκανε λάθος την ώρα και για κάποιο λόγο ήρθε στο σπίτι.Άκουσαν να χτυπά η πόρτα (που ήταν κλειδωμένη) και αυτή ξαφνικά άνοιξε, και μέσα σε μια λάμψη εμφανίστηκε ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσσος και της είπε γλυκά:

– Α,τι προσευχή ήταν αυτή που έκανες απόψε; Οι άγιοι παιδί μου δε μισούν κανέναν. Δεν είναι θέλημα Θεού να κάνεις ακόμα παιδιά. Θα περάσουν άλλα δυο χρόνια και τότε θα έρθει αυτή η χαρά!!

Πράγματι, πέρασαν τα δυο χρόνια, ήρθε το 1981 και ήρθαν απο τότε τα παιδιά που τόσο λαχταρούσε η Α…

https://iconandlight.wordpress.com/orthodox_greek_icons_blog/

Απολυτίκιον Οσίου Ιωάννου Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Εκ γης ο καλέσας σε, προς ουρανίους Μονάς, τηρεί και μετά θάνατον αδιαλώβητον, το σκήνος σου Όσιε. Συ γαρ εν τη Ασία, ως αιχμάλωτος ήχθης, ένθα και ωκειώθης, τω Χριστώ, Ιωάννη. Αυτόν ουν ικέτευε, σωθήναι τας ψυχάς ημών.Προκόπι Ürgüp Kayakapı urgup1Προκόπι Ürgüp Kayakapı στάβλος  Ιερός Χώρος όπου έζησε και κοιμήθηκε ο Άγιος Ιωάννης ΡώσσοςΠροκόπι Ürgüp Kayakapı στάβλος  όπου έζησε ο όσιος Ιωάννης Ρώσος -586698_nΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΓ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΡΟΚΟΠΙ Μ.ΑΣΙΑΣ-ΑΓ ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΩΣΟΣ ΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΝ


“…in every generation she passes into holy souls and makes them friends of God and prophets.” St. Porphyrios the Kapsokalyvite

St. Porphyrios the Kapsokalyvite of Milesi ,Oropos

Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης_ Порфирий (Баирактарис )Кавсокаливит_ St Porphyrios (Bairaktaris) the Kapsokalyvite8987_6308__nElder, what answer do you give to those who ask about the gifts which God gave you and seek some kind of explanation? Because others ask us and put forward the well-known proverb, “after Christ nobody is prophet.” Instead of giving a straight answer, Elder Porphyrios directed the questioner to the seventh chapter of the Old Testament book, Wisdom of Solomon* , to the twenty-seventh verse, which says the following about the grace and energy of the Holy Spirit, “…in every generation she passes into holy souls and makes them friends of God and prophets.” In fact, verses 15-27 are especially enlightening on this interesting subject of the Holy Spirit acting through certain grace-filled people. The verses say the following: “May God grant me to speak with judgment and have thoughts worthy of what I have received, for he is the guide even of wisdom and the corrector of the wise. For both e and our words are in his hands, as are all understanding and skill in crafts. For it is He who gave me unerring knowledge of what exists, to know the structure of the world and the activity of the elements; the beginning, the end and the middle of times, the alternations of the solstices and the changes of the seasons, the cycles of the year and the constellations of the stars, the nature of animals and the tempers of wild beasts, the power of spirits and the reasoning of men, the varieties of plants and the virtues of roots; I learned both what is secret and what is manifest, for wisdom the fashioner of all things taught me.” ‘There is in her a spirit that is intelligent holy, unique, manifold, subtle, agile, clear, immaculate, distinct, invulnerable, devoted to goodness, keen, irrisistable, beneficent, humane, steadfast, sure, carefree, all-powerful overseeing all and passing through spirits that are altogether intelligent, pure, and subtle. For wisdom is more mobile than any motion, she pervades and passes through all things by her pureness. For she is a breath of the power of God, a pure emanation of the glory of the Almighty; therefore nothing defiled gains entrance into her. For she is a reflection of eternal light, a spotless mirror of the working of God and an image of his goodness. Although she is one she can do all things, and whilst remaining in herself, she renews all things; in every generation she passes into holy souls and makes them friends of Gods and prophets.”

http://www.oodegr.com/english/biblia/Porfyrios_Martyries_Empeiries/perieh.htm 
 https://iconandlight.wordpress.com/orthodox_greek_icons_blog/


Ο Σαλός εκπληρώνει έναν προφητικό ρόλο. Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος Ware

Γ΄ εύρεσις της τιμίας κεφαλής του Προδρόμου

Εορτάζει στις 25 Μαΐου

Άγιος Ανδρέας, ο διά Χριστόν σαλός – Εορτάζει στις 28 Μαΐου

Τρείς κλήσεις απαιτούν μια ειδική εκλογή από το Άγιο Πνεύμα: του αναχωρητού, του γέροντος και του διά Χριστόν σαλούΆγιος Σεραφείμ του Σαρώφ 

Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος Ware

Ιωάννης ο Πρόδρομος_св.Иоанна Предтечи_ St. John the Forerunner _395_dionisiat«Ο Σαλός είναι ελεύθερος, ένας άγνωστος, κρυμμένος, ξένος και γι’ αυτό μπορεί, να εκπληρώνει έναν προφητικό ρόλο…

Ο Σαλός, δυνάμει της εσχάτης πτωχείας του, της εθελούσιας απόρριψης κάθε εξωτερικής συμβατικότητας ή εξασφάλισης, είναι ελεύθερος να λέει την αλήθεια, ακόμη και στον ίδιο τον Ανώτατο Άρχοντα, τον Αυτοκράτορα — Τσάρο». (επ.Διοκλείας Καλλίστου Γουέαρ, «Ο διά Χριστόν Σαλός — Προφήτης και Απόστολος»· τόμος «Ενότης εν τη ποικιλία», σελ. 103 και 105). ..

 Ο Σαλός — γράφει ο επ.Διοκλείας Κάλλιστος — είναι διφορούμενος, αινιγματικός, ένα παντοτινό ερωτηματικό. Όταν ασχολείται κανείς με την κλήση της διά Χριστόν Σαλότητας, είναι ιδιαίτερα δύσκολο να διακρίνει το γνήσιο από το κίβδηλο, την ιερή αθωότητα από το ανίερο δόλο, τον άνθρωπο του Θεού από τον παρία, τον χίππυ ή τον παράξενο. Πως θα δοκιμάσουμε λοιπόν τα πνεύματα; Το όριο ανάμεσα στην περιθωριοποίηση και στην αγιότητα είναι δυσδιάκριτο» (επ. Καλλίστου αυτ., σελ. 103).

«Ο μανικός έρως — γράφει ο αρχιμ. Ιγνάτιος — είναι η αρχή και το τέλος της διά Χριστόν Σαλότητος… Οι Άγιοι διά Χριστόν Σαλοί παίζουν ένα ιερό παιχνίδι. Εμπαίζουν τον κόσμο και τα του κόσμου τούτου, του ματαίου και φιλοδόξου. Εμπαίζουν τα κοσμικά σχήματα, την δήθεν αξιοπρέπεια και κοσμική ευγένεια, την διπλωματία και την υποκρισία, την επίδειξη και τον φαρισαισμό. Εμπαίζουν αυτό το γελοίο κοσμικό δόγμα ωρισμένων, που εκφράζεται με το «τι θα πεί ο κόσμος», με το «πως θα φανώ στον κόσμο» («Άγιος Ανδρέας…”, σελ. 17).

Το «ιερό παιχνίδι» της διά Χριστόν Σαλότητος, αποτελεί βίωμα του Αποστολικού «τα μωρά του κόσμου εξελέξατο (ο Θεός), ίνα καταιχνύνη τους σοφούς» (Α’ Κορ. 1, 27). Οι «σαλοί» με το καθημερινό τους μαρτύριο μαρτυρούν την Πίστι, την σοφία του Θεού, την οποία ούτε σοφοί, ούτε γραμματείς, ούτε συζητητές «του αιώνος τούτου» μπόρεσαν να γνωρίσουν, διότι «εμώρανεν ο Θεός την σοφίαν του κόσμου». Αυτή την Πίστι δίδουν στον κόσμο «διά της μωρίας του κηρύγματος», διά της οποίας μωρίας «ευδόκησεν ο Θεός σώσαι τους πιστεύοντας» (Α’ Κορ. 1, 20 — 21).

Οι διά Χριστόν Σαλοί Άγιοι είναι διαφοροποιημένοι από τον κόσμο σχεδόν σε όλα. Με τον τρόπο αυτό καταθέτουν καθημερινά ενώπιον του αμαρτωλού κόσμου την «μωρία», την απλότητα, δηλαδή, του κηρύγματος, της αποκαλύψεως του Θεού, με το οποίο μπορεί να σωθεί ο κόσμος. Διαφοροποιούνται από τον κόσμο, για να δείξουν την απόσταση που χωρίζει τον πνευματικό κόσμο (που είναι το διαρκές μέλλον του ανθρώπου), από τον υλικό κόσμο της ρευστής καθημερινότητας.

https://iconandlight.wordpress.com/orthodox_greek_icons_blog/