Iconography and Hand painted icons

At the Gate of the Year. God is the Lord of history…Metropolitan Anthony of Sourozh


At the Gate of the Year

Metropolitan Anthony of Sourozh

31 December 1981

In the Name of the Father, the Son and the Holy Ghost.

Before we pray, I should like to introduce our prayers so that when we pray, we do it more effectively, with one mind and with one heart. Year after year I have spoken of the New Year that was coming, in terms of a plain covered with snow, unspoiled, pure, and called our attention to the fact that we must tread responsibly on this expanse of whiteness still unspoiled, because according to the way in which we tread it, there will be a road cutting through the plain following the will of God, or wandering steps that will only soil the whiteness of the snow. But a thing that we cannot, must not forget, this year perhaps more than on many previous occasions, is that, surrounding, covering this whiteness and this unknown as with a dome, there is darkness, a darkness with few or many stars, but a darkness, dense, opaque, dangerous and frightening. We come out of a year when darkness has been perceived by all of us, when violence and cruelty are still rife.

How shall we meet it? It would be naive, and it would be very unchristian, to ask God to shield us against it, to make of the Church a haven of peace while around us there is no peace. There is strife, there is tension, there is discouragement, there are fears, there is violence, there is murder. We cannot ask for peace for ourselves if this peace does not extend beyond the Church, does not come as rays of light to dispel the darkness. One Western spiritual writer has said that the Christian is one to whom God has committed responsibility for all other men, and this responsibility we must be prepared to discharge. In a few moments we will entreat for both the unknown and the darkness, the greatest blessing which is pronounced in our liturgical services, ‘Blessed is the Kingdom of the Father, the Son, and the Holy Ghost’blessed in the kingship of God.

These words are spoken rarely: at the beginning of services, at the outset of the Liturgy, as a blessing upon the New Year, and at moments when eternity and time unite, when with the eyes of faith we can see eternity intertwined with time, and conquering. The Christian is one who must be capable of seeing history as God sees it, as a mystery of salvation but also as a tragedy of human fallenness and sin. And with regard to both we must take our stand. Christ says in the Gospel, ‘When you will hear of wars and rumors of wars, be ye not troubled.’ Lift up your heads, there is no space in the heart and in the life of the Christian for cowardice, faintheartedness and fear, which are all born of selfishness, concern for self, even if it extends to those whom we love. God is the Lord of history, but we must be co-workers with God, and we are sent by Him into this world of His, in order to make the discordant city of men into the harmony which will be called the city of God.

And we must remember the words of the Apostle who says, whoever will wish to work for the Lord will be led into trial; and the words of another Apostle who tells us not to be afraid of trial by fire. In the present world we must be prepared, ready for trials and ready to stand, perhaps with fear in our heart for lack of faith, but unshaken in the service of God and the service of men.

And when we look back at the past year the words of the litany hit us and accuse us. We ask God to forgive us all that we have done or left undone in the past year. We claim to be Orthodox. To be Orthodox does not mean only to confess the Gospel in its integrity and proclaim it in its purity, but it consists, even more than this, in living according to the Gospel; and we know that Christ comes to no compromise with anything but the greatness of man and the message of love and worship. We can indeed repent because who, looking at us, would say as people said about the early Christians, ‘See how they love one another!’ Who would say, looking at us, that we are in possession of an understanding of life, of a love which makes us beyond compare, which causes everyone to wonder: Where does it come from? Who gave it to them? How can they stand the test of trial? And if we want this year to be worthy of God, of our Christian calling, of the holy name of Orthodoxy, we must singly and as a body become to all, to each person who may need us, a vision of what man can be and what a community of men can be under God.

Let us pray for forgiveness, we who are so far below our calling, let us pray for fortitude, for courage, for determination to discount ourselves, to take up our cross, to follow in the footsteps of Christ whithersoever He will call us.

At the beginning of the war King George VI spoke words which can be repeated from year to year. In his message to the Nation he read a quotation: “ ‘I said to the man who stood at the gate of the year: give me a light that I may tread safely into the unknown,’ and he replied: ‘Go out into the darkness and put your hand in the hand of God; that shall be better to you than light and safer than a known way.’ ”

This is what we are called to do, and perhaps we should make today a resolution, determined to be faithful to our calling and begin the New Year with courage. Amen.



Of the Indiction. Ode 3. The Irmos..
Establish me, O Christ, on the unshakeable rock of your commandments, and enlighten me with the light of your face; for none is holy but you, O Lover of mankind.

To God who arranges all things and alters the seasons for the varied guidance of mankind we sing: Praise him in hymns and highly exalt him to the ages.



Ατενίζουμε τα πάντα υπό το πρίσμα της αιωνιότητας, δηλ. υπό το πρίσμα του Χριστού.Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς


Προσέχετε λοιπόν πως να περιπατήτε ακριβώς, μη ως άσοφοι, αλλ’ ως σοφοί,εξαγοραζόμενοι τον καιρόν, διότι αι ημέραι είναι πονηραί.(Εφεσίους 5:15-16)

‘’Πρόσχωμεν, άνω σχώμεν τας καρδίας’’.

Οι άγιοι ήξεραν να αξιοποιούν εν Χριστώ την κάθε τους στιγμή…

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Το Άγιον Πνεύμα είναι ο αρχιτέκτων και ο οικοδόμος της Εκκλησίας.
Ολόκληρον το Ευαγγέλιον συνοψίζεται εις μίαν παραγγελίαν του Θεού προς όλους ημάς: «Άγιοι γίνεσθε, ότι εγώ άγιος ειμί» (Α’ Πετρ. 1,16). Η οδός των χριστιανών είναι: «η των αγίων οδός» (Εβρ. 9,8).
Ο πιστεύων είναι εκείνος ο οποίος με όλην την καρδίαν, με όλην την ψυχήν, με όλον το είναι του ζη κατά το Ευαγγέλιον του Αναστάντος Κυρίου Ιησού.
Αγιότητα είναι η ζωή εν Πνεύματι Αγίω και με το Άγιο Πνεύμα. Δεν υπάρχει ορθοδοξία εκτός των Αγίων. Στον κόσμο της ανθρώπινης πραγματικότητας η αγιότητα είναι το μέτρο της ορθοδοξίας. Το μέτρο της αγιότητας είναι το μέτρο της ορθοδοξότητας.
Μόνο ο αγιασθείς άνθρωπος δύναται να αγιάζη και άλλους, μόνον γενόμενος αυτός φως δύναται να φωτίζη τους άλλους. Ναί, η προσευχή αγιάζη και φωτίζη.
Ο άνθρωπος γίνεται Χριστιανός ζώντας και βιώνοντας τον Χριστό. Άλλη οδός δεν υπάρχει. Γίνεσαι Χριστιανός και γνωρίζεις τον Χριστό, εάν κάθε τι που είναι του Χριστού το βιώσεις σαν δικό σου… Θα γνωρίσεις την αγάπη του Χριστού, εάν την βιώσεις: θα γνωρίσεις την αλήθεια του Χριστού, αν τη βιώσης. Το ίδιο και τη ταπείνωση και τη δικαιοσύνη του Χριστού, και το πάθος Του και το θάνατό Του και την ανάστασή Του…

Σοφός είναι εκείνος πού χτίζει το οικοδόμημα της ψυχής του στην τήρηση των ιερών εντολών του Ευαγγελίου. Άφρων είναι εκείνος πού πράττει το αντίθετο.

Jesus the Vine with Saint Martyrs Brвncoveanu199481.bΓιατί όλα όσα οικοδομούνται επάνω στον Ιησού Χριστό αντέχουν σε όλες τις καταιγίδες και φουρτούνες και στα δεινά των πειρασμών, της αμαρτίας, του θανάτου και του διαβόλου. Ότι πάλι οικοδομείται δίχως Χριστό και ερήμην του Χριστού και ενάντια στον Χριστό, εύκο­λα καταρρέει και συντρίβεται μόλις φανούν οι φουρτούνες των πειρασμών, των αμαρτιών και των παθών, μα κυρίως όταν φανούν ο άνεμος του θανάτου και του δαιμονισμού.

Για μάς τούς Χριστιανούς, τούς φωτισμένους και διαφωτισμένους εν Χριστώ, τα πάντα σε αυτό τον κόσμο έχουν νόημα και αξία εφόσον αποτελούν μέ­σον και οδό προς την αιωνιότητα. Επειδή εμείς, βλέ­πουμε εκείνο πού δεν φαίνεται και ατενίζουμε το αό­ρατο

Ρυθμίζουμε όλη μας την ζωή μέσα στον χρόνο με βάση εκείνο πού είναι αιώνιο, το ανθρώπινο με βά­ση το Θεανθρώπινο. Όσο υπάρχει κάτι το αιώνιο μέ­σα στα όρια του χρονικού, συντηρούμαστε με αυτό. Όταν όμως αυτό εκλείπει, το αναζητούμε πέρα από τον χρόνο, στο Βασίλειο του ατελεύτητου και αορά­του. Ατενίζουμε τα πάντα υπό το πρίσμα της αιωνιότητας, δηλ. υπό το πρίσμα του Χριστού, αφού Εκεί­νος είναι ό αιώνιος Θεός και Κύριος. 

Ο αγώνας μας είναι ενάντια στους εχθρούς της αιωνιότητας και της αθανασίας μας. Αυτοί είναι: οι α­μαρτίες μας, τα πάθη μας, οι πόθοι μας, τα πνευματικά της πονηρίας (Έφ. 6, 12). Κάθε αμαρτία κλέβει και λί­γη από την αιωνιότητα μας και απονεκρώνει την αθα­νασία μας. Ας μη γελιόμαστε: η φιλία με την αμαρτία είναι έχθρα με τον Θεό, έχθρα με τον Κύριο και Χρι­στό. 

Δίχως την πίστη στον Κύριο και Χριστό, δίχως την αναγέννηση εν Χριστώ τω Κύριο, δίχως την ζωή εν Χριστώ τω Κυρίω ο άνθρωπος είναι και παραμένει εργαστήριο δαιμόνων. 

Πώς μπορεί ο άνθρωπος να αποδείξει πώς σήμε­ρα είναι του Χριστού ενώ μέχρι χτές δεν ήταν δικός Του; Δίχως αμφιβολία, με καινές σκέψεις στην θέση των παλαιών, με καινά αισθήματα στην θέση των πα­λαιών, με καινές επιθυμίες στην θέση των παλαιών, με μια λέξη: με καινή ζωή στην θέση της παλαιάς και μάλιστα ζωή ευαγγελική και Θεανθρώπινη.Θεία Ευχαριστία_Eucharist_Holy Communion_Евхаристия_e-l1-18-13StudenicaΓέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

«Συ έδωκας την εντολήν Σου να αγαπώ, και αποδέχομαι αυτήν μεθ’ όλης της υπάρξεώς μου· αλλ’ ιδού, εν εμοί τω ιδίω δεν ευρίσκω την δύναμιν της αγάπης ταύτης … Συ εί η Αγάπη· ελθέ τοίνυν Συ Αυτός και σκήνωσον εν εμοί και ποίησον εν εμοί παν ό,τι Συ ενετείλω ημίν, Θεία Ευχαριστία_Eucharist_Holy Communion_Евхаристия_Studenica monasteryHIL_ENICH_FMS_4_28ότι η εντολή Σου αμετρήτως υπερβαίνει εμέ … Αποκάμνει ο νους μου, δεν δύναται να Σε εννοήση. Αδυνατεί το πνεύμα μου να διεισδύση εις τα μυστήρια της ζωής Σου … Θέλω εν πάσι να ποιώ το θέλημα Σου, αλλ’ αι ημέραι μου παρέρχονται εν αδιεξόδοις αντιφάσεων … Τρέμω μη απολέσω Σε ένεκα των πονηρών εκείνων λογισμών, οίτινες εμφωλεύουν εν τη καρδία μου· και ο φόβος ούτος καθηλοί εμέ επί σταυρού … Ελθέ ούν και σώσον με τον καταποντιζόμενον, ως έσωσας τον Πέτρον, τον τολμήσαντα να πορευθή προς συνάντησιν Σου επί των υδάτων της θαλάσσης» (βλ. Ματθ. 14, 28-31).

Ούτος ουχί πάντοτε αποκρίνεται πάραυτα εις την πρόσκλησιν ημών. Εγκαταλείπει την ψυχήν ημών ως τινα καρπόν επί του δένδρου, να καίηται υπό του ηλίου να δέχηται τα κτυπήματα των ψυχρών και ισχυρών ανέμων, να καταπονήται υπό της δίψης ή να υποφέρη τα ρεύματα των υετών. Εάν όμως ημείς κρατώμεν ισχυρώς δια των χειρών ημών το κράσπεδον του ιματίου Αυτού θα ίδωμεν το αγαθόν αποτέλεσμα.

Είναι απαραίτητον να παραμείνωμεν εν προσευχή κατά το δυνατόν επί εκτενέστερον χρόνον, ίνα η αήττητος Αυτού δύναμις διεισδύση εντός ημών και καταστήση ημάς ικανούς να αντισταθώμεν προς πάσας τας καταλυτικάς επιδράσεις. Και όταν αυξηθή η δύναμις αύτη εν ημίν, τότε η χαρά της ελπίδος δια την τελικήν νίκην ανατέλλει εν ημίν.

από το βιβλίο:Αρχιμανδρίτου ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ (Σαχάρωφ),ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ,Α’ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΩΣ ΑΤΕΛΕΥΤΗΤΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ,Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή,Τιμίου Προδρόμου,Έσσεξ Αγγλίας 1993

The Kingdom of the saints, St. Nikolai Velimirovich

ΘΕΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ_Communion-of-the-Apostles-Theodore_Psalter_page_152r._Pishu_daet_boyashimsya_Ego_Ps.110._6_Prichashenie_apostolov._David_pror._i_Melhisedek_pror.Homily On the Kingdom of the saints

St. Nikolai Velimirovich 

But the saints of the most High shall take the Kingdom and possess the Kingdom for ever, even for ever and ever (Daniel 7:18).

Abased and oppressed in the kingdoms of the world, the saints will reign eternally in the Kingdom of Heaven. The last on earth, they will rejoice as the first in heaven. Hungry, thirsty, barefoot and naked in the transitory kingdoms, they will be like king’s sons, satisfied and clothed in royal raiment in the enduring Kingdom. Strangers in the kingdoms of decay, they will be lords in their Kingdom, the Kingdom of Incorruption. This is the final Kingdom; in truth, the only kingdom that can be called a kingdom. All others are transitory, temporary schools of deceit and vanity. For the Eternal Kingdom, the saints were recruited on earth from the citizens of all earthly kingdoms through the ages. They are the sons and daughters of Christ the Savior, the children of the Living God. They are those who have passed from this life to the other life and who now reign. But all the splendor and all the majesty of their reign has not yet been revealed. This will be displayed after the Second Coming of Christ, the Judge of the living and the dead. Then will all the splendor and all the majesty of the Kingdom of the saints be shown. This is the Eternal Kingdom of Christ our God. Of this Kingdom there will be neither change nor end for ever, even for ever and ever.

O Lord Jesus, the Builder of the Kingdom of the saints, have mercy on us sinners and prepare us for the Eternal Kingdom of Thy saints.

From The Prologue from Ochrid by  St. Nikolai Velimirovich – December 30th (Old Style)

Καιρός του καθελείν και καιρός του οικοδομήσαι. Άγιος Γρηγόριος Νύσσης


«Έθεσας τας ανομίας ημών ενώπιόν σου, τα κρύφια ημών εις το φως του προσώπου σου. Επειδή πάσαι αι ημέραι ημών παρέρχονται εν τη οργή σου• διατρέχομεν τα έτη ημών ως διανόημα. Αι ημέραι της ζωής ημών είναι καθ’ εαυτάς εβδομήκοντα έτη, και εάν εν ευρωστία, ογδοήκοντα έτη• πλην και το καλήτερον μέρος αυτών είναι κόπος και πόνος, διότι ταχέως παρέρχεται και εμείς πετώμεν. Τις γνωρίζει την δύναμιν της οργής σου και του θυμού σου αναλόγως του φόβου σου; Δίδαξον ημάς να μετρώμεν ούτω τας ημέρας ημών, ώστε να προσκολλώμεν τας καρδίας ημών εις την σοφίαν. Επίστρεψον, Κύριε• έως πότε; και γενού ίλεως εις τους δούλους σου» (Ψαλμός 90: 8-13)
Είναι από τα λόγια προσευχής του Μωυσή, και ο Ψαλμός αυτός χαρακτηρίζεται ως «Ψαλμός του χρόνου». Αυτή η Νέα Χρονιά που σε λίγες ώρες έρχεται, ας είναι για όλους μας μια νέα αρχή μετανοίας. Ένας χρόνος, κατά τον οποίο θα πάμε πιο κοντά στην ζωή της Ορθοδοξίας, ώστε να πάμε πιο κοντά στον Χριστό.

Επιτρέψτε μου να μοιραστώ μαζί σας, τα παρακάτω λόγια του αγίου Γρηγορίου Νύσσης. Ας προβληματιστούμε, ας τα μεταφέρουμε στην προσωπική μας ζωή, και ας μην ξεχνάμε ότι οι άγιοι πρώτα έπραξαν και μετά δίδαξαν το θέλημα του Θεού.

«Καιρός του καθελείν και καιρός του οικοδομήσαι»  (Εκκλησιαστής, 3:3).

Υπάρχει καιρός για την κατεδάφιση και υπάρχει κατάλληλος καιρός για την ανοικοδόμηση. Αυτά μπορεί κανείς να τα διδαχτεί και από όσα έχουν λεχθεί από τον Θεό στον προφήτη Ιερεμία, στον οποίο δόθηκε εκ μέρους του Θεού η δύναμη πρώτα να κατεδαφίζει και να ξεριζώνει και να ανασκάπτει και έπειτα να ανορθώνει και να ανοικοδομεί και να καταφυτεύει. Γιατί πρέπει πρώτα να ερειπωθούν μέσα μας οι οικοδομές της κακίας, και τότε να βρούμε και το χρόνο και την ευρυχωρία, για την κατασκευή του ναού του Θεού, που ανεγείρεται στο εσωτερικό των ψυχών και του οποίου τα υλικά είναι η αρετή. Αν κάποιος κτίζει πάνω σε τούτο το θεμέλιο χρυσό και άργυρο και πολύτιμους λίθους, με αυτά τα ονόματα κατονομάζεται η αρετή ενώ με το ξύλο και με το χορτάρι και με το καλάμι υποδηλώνεται η κακία, η οποία δεν προετοιμάζεται για τίποτε άλλο παρά μόνο για να αναλωθεί από τη φωτιά. Όταν, λοιπόν, οι οικοδομές γίνονται από χορτάρι και από καλάμι, δηλαδή από την αδικία και από την υπερηφάνεια και από την άλλη κακία του βίου, ο λόγος παραγγέλλει πρώτα να εξαφανίζουμε αυτά, και έτσι έπειτα να χρησιμοποιούμε το χρυσάφι της αρετής ως υλικό για την κατασκευή της πνευματικής οικοδομής. Γιατί δεν είναι δυνατό, να συνδυασθεί το ασήμι με το άχυρο ή ο χρυσός να πάρει ομορφιά από το χορτάρι, ή το μαργαριτάρι από το ξύλο. Αν όμως πρόκειται να συμβεί το ένα πρέπει οπωσδήποτε να εξαφανισθεί το άλλο. Γιατί, ποια σχέση υπάρχει μεταξύ φωτός και σκότους; Συνεπώς, ας κατεδαφιστούν πρώτα τα σκοτεινά έργα, και τότε θα ανεγερθούν τα φωτεινά οικοδομήματα του βίου. (Άγιος Γρηγόριος Νύσσης)


The “pascha” of the Holy Innocents children slain by Herod

14.000 Νηπίων υπό του Ηρώδου _-14 000 младенцев убиты царем Иродом _14,000 Infants14000_2

14,000 Infants (the Holy Innocents) slain by Herod at Bethlehem
Commemorated on December 29

Christ is Born!
Precious in the sight of the Lord is the death of His saints!

On December 29, we remember the horrific slaying of 14,000 infants by Herod, performed due to his fear and jealousy of the coming Messiah. A life in Christ is a life of both martyrdom ..in other words, it is a life of humility.. By fearing this humility, Herod “lamented that his power would soon be destroyed” (Kontakia of the day) and sought to destroy Christ instead…Then Herod, when he saw that he had been tricked by the wise men, was in a furious rage, and he sent and killed all the male children in Bethlehem and in all that region who were two years old or under, according to the time which he had ascertained from the wise men. Then was fulfilled what was spoken by the prophet Jeremiah: “A voice was heard in Ramah, wailing and loud lamentation, Rachel weeping for her children; she refused to be consoled, because they were no more.” (Mt 2:16-18)… Jesus escaped the slaughter of the children by his parents’ flight into Egypt.The angel warned Joseph in a dream, Rise, take the Child and His mother, and flee into Egypt, and remain there till I tell you; for Herod is about to search for the Child, to destroy Him” (Mt 2:13). From His very first days Jesus was rejected on earth. He was hunted down by Herod, only to be finally caught by Pilate who, together with the leaders of His own people, put the Messiah to death. The reason for such hostility to the point of murder is given by Christ Himself, and men loved darkness rather than light, because their deeds were evil” (Jn 3:19)… The question put to all who celebrate Christ’s Winter Pascha concerns their own relationship to the Lord. Are we ready to receive Him, and therefore to love as He has loved us, even to the point of death? [Taken from, “The Winter Pascha” by Protopresbyter Thomas Hopko, SVS Press, 1984. Available at SVS Bookstore, 800-204-book.]

Adulthood chokes as well the ability to trust, to let go and give one’s self completely to love and to believe with all one’s being. Only when we break through to the child living hidden within us, can we inherit as our own the joyful mystery of God coming to us as a child. The child has neither authority nor power, yet the very absence of authority reveals him to be a king; his defenselessness and vulnerability are precisely the source of his profound power. The child in that distant Bethlehem cave has no desire that we fear him; He enters our hearts not by frightening us, by proving his power and authority, but by love alone. He is given to us as a child, and only as children can we in turn love him and give ourselves to him. The world is ruled by authority and power, by fear and domination. The child God liberates us from that. All He desires from us is our love, freely given and joyful; all He desires is that we give him our heart. And we give it to a defenseless, endlessly trusting child. (Excerpt from Celebration of Faith, Vol. 2: The Church Year,The Divine Child by Fr. Alexander Schmemann, St. Vladimir’s Seminary Press, 1994.)

14.000 Νηπίων υπό του Ηρώδου _-14 000 младенцев убиты царем Иродом _14,000 Infants-KariyeCamii

Elder Sophrony Sakharov of Essex

When we choose Christ we are carried beyond time and space, beyond the reach of what is termed ‘tragedy’.
Human life at whatever stage was unavoidably interlinked with suffering. Even love was full of contradictions and bitter crises.The seal of destruction lay everywhere.
I saw that there was no tragedy in God. Tragedy is to be found solely in the fortunes of the man whose gaze has not gone beyond the confines of this earth.Christ Himself by no means typifies tragedy. Nor are His all-cosmic sufferings of a tragic nature. And the Christian who has received the gift of the love of Christ, for all his awareness that it is not yet complete, escapes the nightmare of all-consuming death.
Christ’s love, during the whole time that He abode with us here, was acute suffering.
He lived the tragedy of all mankind; but in Himself there was no tragedy.
: ‘I am not alone, because the Father is with me. These things I have spoken unto you, that in me ye might have peace. In the world ye shall have tribulation: but be of good cheer; I have overcome the world’ (John 16.32,33)…Aware of the breath of the Holy Spirit, he is assured of the inevitable victory of Light…There is no deeper, more tragic conflict that the conflict between this world of ours and Christ.

The Father so loved us that He gave us His Son; but such was the will of the Son too, and He became incarnate and lived with us on earth.
“We do not think about how to change the world with our own powers. We strive to receive strength from God in order to act at all times with love.”

We shall not care what people think of us, or how they treat us. We shall cease to be afraid of falling out of favour. We shall love our fellow men without thought of whether they love us. Christ gave us the commandment to love others but did not make it a condition of salvation that they should love us. Indeed, we may positively be disliked for independence of spirit. It is essential in these days to be able to protect ourselves from the influence of those with whom we come in contact. Otherwise we risk losing both faith and prayer. Let the whole world dismiss us as unworthy of attention, trust or respect- it will not matter provided that the Lord accepts us. And vice versa: it will profit us nothing if the whole world thinks well of us and signs our praises, if the Lord declines to abide with us…Strange are the ways of the Lord. Man by himself cannot discover them. God, by His appearance, revealed to us the peculiar path to eternal salvation. He gave us an example in all things. He taught us how the Holy Spirit acts in us. …All of us today are in vital need of a firm faith in Christ’s eternal victory, that we, too, may become spiritually invincible… At all times and in all places we are held in the invisible Hand of our Heavenly Father.     Archimandrite Sophrony Sakharov. His Life is Mine.)

14.000 Νηπίων υπό του Ηρώδου _-14 000 младенцев убиты царем Иродом _14,000 Infantsholy-innocents-02

Saint Innocent of Alaska ,Metropolitan of Moscow

We were created to live on earth with the high purpose to live with God, for eternity!..While possessing all the treasures of the world, He agreed to be born in poverty, lying in a manger in a dark cave.
He willingly lived in poverty and had no place to rest His head.
The road into the Kingdom of Heaven was made by the Lord Jesus Christ, and He was the first one who travelled it… if you truly wish to follow Jesus Christ, He will show you the way into the Kingdom of Heaven and will help you along each step.
14.000 σφαγιασθέντων Νηπίων υπό του Ηρώδου -14000_de_prunci_ucisi_de_Irod_4Bear all with patience in the name of Jesus Christ.
To bear your cross means not only to accept patiently all difficulties that befall you but also to strive for spiritual perfection, as the Scriptures teach us.

A disciple of Christ must follow Him. We must strive to live and act as He lived and acted. For example, Jesus Christ always thanked His Heavenly Father and constantly prayed to Him. Why did God not make the path to the Kingdom of Heaven light and pleasant? Only God knows. Who would question His divine wisdom? He saw that the narrow path is what we need! We who are below see only bits and pieces, but He, Who is above all creation, sees our lives from the standpoint of eternity.We must bear our cross because we want to be with Christ and to participate in His glory. 

And so, brethren, if you wish to attain the Kingdom of Heaven, you cannot bypass the path taken by Jesus Christ. Indeed, all the prophets, the Apostles, the martyrs, the saints and countless other righteous ones walked along this path. There is no other.

Brethren, if you wish to attain the Kingdom of Heaven, follow the path which Jesus Christ took, and He, the all-merciful one, will help you every step of the way.(Saint Innocent of Alaska Metropolitan of Moscow ,The Way Into the Kingdom of Heaven)

Kontakion — Tone 6
When the King was born in Bethlehem, the Magi came from the east. / Having been guided by the star on high, they brought Him gifts. / But in his exceeding wrath, Herod mowed down the infants as wheat; / lamenting that the rule of his kingdom had come to an end.

Holy Innocent Infants of Bethlehem & Judea, Pray unto God for us!

Χριστουγεννιάτικες εμπειρίες του Φ.Κόντογλου

ΓΕΝΝΗΣΗ ΧΡΙΣΤΟΥ 3Χριστουγεννιάτικες εμπειρίες του Φ.Κόντογλου

Τότε που ήμουνα σε μικρή ηλικία, περνούσα με τους δικούς μου τις γιορτές απάνω σ’ ένα θαλασσοδαρμένο βουνό, στην Αγιά Παρασκευή.

Τις περισσότερες ώρες πήγαινα και καθόμουνα μέσα στη μικρή ευωδιασμένη εκκλησιά, όχι μοναχά κατά τις ακολουθίες, αλλά και την ώρα πού δεν ήτανε μέσα κανένας άλλος, παρεκτός από μένα. Διάβαζα τ’ αρχαία τροπάρια, και βρισκόμουνα σε μια κατάσταση πού δεν μπορώ να τη μεταδώσω στον άλλον. Προ πάντων ό Ιαμβικός Κανόνας «”Εσωσε λαόν», με κείνες τις παράξενες και μυστηριώδεις λέξεις, μ’ έκανε να θαρρώ πως βρίσκουμαι στις πρώτες μέρες της δημιουργίας, όπως ήτανε πρωτόγονη h φύση που μ’ έζωνε, ο θεόρατος βράχος που κρεμότανε απάνω από τη μικρή εκκλησιά, η θάλασσα, τ’ άγρια δέντρα και τα χορτάρια, οι καθαρές πέτρες, τα ρημονήσια που φαινόντανε πέρα στο πέλαγο, ο παγωμένος βοριάς πού φυσούσε κ’ έκανε να φαίνουνται όλα κατακάθαρα, τ’ αρνιά πού βελάζανε, οι τσομπάνηδες ντυμένοι με προβιές, τ’ άστρα πού λάμπανε σαν παγωμένες δροσοσταλίδες τη νύχτα!

Όλα τα ‘βλεπα μέσ’ από τους χριστουγεννιάτικους ύμνους, μέσ’ από εκείνα τα αποκαλυπτικά λόγια.

Αλίμονο! Ο Χριστός κατάργησε την προπατορική αμαρτία,πού είχε κάνει τον κόσμο άγριο καί τρελλόν από τη σαρκική ακολασία, ανοίγοντας τη θύρα της λύτρωσης σε όσους θέλουνε να σωθούνε. Μα για κείνους πού δεν ακούνε τα λόγια του και δεν νοιάζουνται για τη σωτηρία της ψυχής τους, η θύρα αυτή της ευσπλαχνίας είναι και απομένει κλειστεί στον αιώνα.

Σήμερα ό κόσμος είναι πάλι «αφηνιασμένος» και βουτηγμένος μέσα στην αγριωπή αμαρτία πού είναι γεμάτη υπερηφάνεια, τρελαμένη από τον οίστρο της ακολασίας, όπως ήτανε τον καιρό πού γεννήθηκε ό Κύριος και Λυτρωτής μας και ακόμα περισσότερο.

Γι’ αυτό, είναι καλότυχοι όσοι έχουνε μέσα στην καρδιά τους τον Χριστό. Καλότυχοι όσοι κόψανε κάθε ελπίδα από τούτον τον «άγριωπόν» και κατάμαυρον κόσμο, και πήγανε κοντά στον Χριστό πού κείτεται στη φάτνη, μαζί με το αθώο βόδι καί το ήμερο γαιδουράκι. Σ’ αυτούς τους λίγους και τους καταφρονεμένους δόθηκε ή βασιλεία.

Λοιπόν, ας ευχαριστηθούνε τον Κύριο με χαροποιά δάκρυα κι ας ψάλλουνε με γλυκόφωνα στόματα τον έπινίκειον ύμνο:

«Ω έθνη, πού είσαστε πριν βουτηγμένα στη φθορά και στον θάνατο, και πού ξεφύγατε ολότελα από την καταστροφή του πονηρού διαβόλου, υψώσετε τα χέρια σας με χαρά καί με αγαλλίαση, λατρεύοντας μοναχά τον Χριστό, τον ευεργέτη σας, πού ήρθε στον κόσμο μας από συμπόνεση, για να μας σώσει».
Έθνη τα πρόσθεν τή φθορά βεβυσμένα.
Όλεθρον άρδην δυσμενούς πεφευγότα,
Υψούτε χείρας, σύν κρότοις εφυμνίοις,
Μόνον σέβοντα Χριστόν, ως ευεργέτην,
Εν τοίς καθ ημάς συμπαθώς αφιγμένον.

Από το βιβλίο “Το Αϊβαλί, η Πατρίδα μου”, εκδόσεις ΑΣΤΗΡ

μοναστήρι της Αγ. Παρασκευής (Taşlı Manastır- Tımarhane Adası) _Photis Kontoglou Island_ Ayvalik- Κυδωνίες234tyu5

μοναστήρι της Αγ. Παρασκευής (Tasli monastery - Tımarhane Adası-Tımarhane Mevkii) Ayvalik0000009

μοναστήρι της Αγ. Παρασκευής (Taşlı Manastır- Tımarhane Adası) _Photis Kontoglou Island_ Ayvalik- Κυδωνίες38250883

μοναστήρι της Αγ. Παρασκευής (Taşlı Manastır, Agia Paraskevi - Tımarhane Adası-Tımarhane Mevkii) Ayvalik25729431

The Fourteen Thousand Holy Children of Bethlehem and the St. John the Forerunner

14.000 Νηπίων υπό του Ηρώδου _-14 000 младенцев убиты царем Иродом _14,000 Infants-KariyeCamii

14,000 Infants (the Holy Innocents) slain by Herod at Bethlehem

Commemorated on December 29

Christ is Born!
Precious in the sight of the Lord is the death of His saints!

by Bishop Nikolai Velimirovic

When the Magi from the east did not return to Jerusalem from Bethlehem to inform Herod about the newborn King but rather, at the angel’s command, returned to their homeland another way, Herod became as enraged as a wild beast and ordered all the children two years old and under in Bethlehem and its surroundings to be killed. This frightening command of the king was carried out to the letter. His soldiers beheaded some of the children with swords, smashed others against stones, trampled others underfoot, and strangled others with their hands. And the cries and wails of the mothers rose to heaven, Lamentation, and bitter weeping; Rachel weeping for her children (Jeremiah 31:15, Matthew 2:18), as had been prophesied. This crime against the multitude of innocent children was carried out a year after the birth of Christ, at the time when Herod was seeking Η φυγη στην ερημο προδρομου-ελισσαβετ_ St_ Elizabeth and the Precious John the Forerunner in the Desert_Бегств1-sf-zaharia-si-elisabeta-parintii-sf-ioan-botezatorul-10to find the Divine Child. He asked Zacharias about his son John, so that he might kill him, since he naturally thought that John was the new king. As Zacharias* did not turn John over, he was slain in the Temple by order of Herod. St. Simeon the God-receiver would also have been murdered soon after the Presentation in the Temple, had he not already reposed in God. After murdering the children of Bethlehem, Herod turned against the Jewish elders who had revealed to him where the Messiah would be born. He then killed Hyrcanes, the high priest, and the seventy elders of the Sanhedrin. Thus, they who had agreed with Herod that the new Child-king must be killed came to an evil end. After that, Herod murdered his brother, sister, wife and three sons. Finally, God’s punishment came to him: he began to tremble, his legs became swollen, the lower part of his body became putrid, and worms came out of the sores; his nose became blocked and an unbearable stench emanated from him. Before his last breath, he remembered that there were many captive Jews in prison, and he ordered that they all be killed so that they would not rejoice in his death. Thus, this terrible ruler gave up his inhuman soul and handed it over to the devil for eternal possession.

*the Jewish elders hated Zacharias and sought from Herod that he be killed,the Theotokos and Joseph left from Jerusalem to Nazareth and then to Egypt.

Prologue from Ochrid,by Bishop Nikolai Velimirovic, January 11th (New Style) • December 29th (Old Style)

St. Luke of Simferopol on St. John the Forerunner in the Desert

Η φυγη στην ερημο προδρομου-ελισσαβετ_ St_ Elizabeth and the Precious John the Forerunner in the Desert_Бегство прав. Ел1-sf-elisabeta-mama-sf-ioan-botezatorul-sec-i-9According to tradition, King Herod, after the slaughter of the children in Bethlehem, wanted to kill John, but he couldn’t find him. This angered him greatly, and because of this he ordered his father Zacharias be killed. His mother, having learned that the soldiers were looking for the child, took him and went with him to a desolate mountain region. There having lived a short time, his mother died and the small John remained by himself in the desert.
We do not know how the Lord God fed him, how he protected him from the wild animals, neither do we know how the young Forerunner learned to eat akrides and wild honey. But we firmly believe, however, that for God all things are possible. See, therefore, that from the beginning, the life of him who would be called “[greatest] among those born of women” (Matthew 11:11) was an unprecedented and unheard of life. He remained in the desert totally by himself until thirty years of age.

(Vesper of the feast of the Holy Innocents.)
When Jesus was born in Bethlehem of Judah,
The sceptre of the house of Judah passed away.
Infants who leaped in play were slaughtered for Christ.
A voice was heard in Ramah,
The lamentation of Judah’s daughters,
Rachel weeping for her sons, as it is written,
For the lawless Herod murdered the infants.
The land of Judah was soaked with innocent blood;
The earth was reddened by the blood of babies.
But the Church of the Gentiles is washed by this blood;
Clothed in radiant purity, she cries in joy:
The Truth has come!
God is made manifest!
He is born of the Virgin,
Enlightening those who sit in darkness,
For the salvation of the world!

Holy Innocent Infants of Bethlehem & Judea, Pray unto God for us!

Ας βαδίσουμε στα ίχνη του Χριστού… Γέροντας Σωφρόνιος του Essex

14.000 Νηπίων υπό του Ηρώδου _-14 000 младенцев убиты царем Иродом _14,000 Infants69bc0062877d

Αγίων 14.000 Νηπίων υπό του Ηρώδου αναιρεθέντων.

Εορτάζουν  στις 29 Δεκεμβρίου

Ρήματα ζωής αιωνίου από τον π. Σωφρόνιο Σαχάρωφ του Essex

Για εμάς τους Χριστιανούς το κεντρικό σημείο του σύμπαντος και η ύψιστη έννοια της ιστορίας ολόκληρου του κόσμου είναι ο ερχομός του Ιησού Χριστού..Ήρθε με άκρα πραότητα, φτωχότερος των φτωχών «μη έχων πού την κεφαλήν κλίναι». Δεν είχε καμιά αυθεντία, ούτε στην πολιτεία, ούτε στη Συναγωγή, από αποκάλυψη εκ των άνω. Δεν πολέμησε τους αντιπάλους του. Και απομένει σ’ εμάς να τον αναγνωρίσουμε σαν Παντοκράτορα ακριβώς γιατί «εαυτόν εκένωσεν μορφήν δούλου λαβών» (Φιλιπ. 2,7), αφού υπέστη τελικά μαρτυρικό θάνατο… 

Η φυγή στην Αίγυπτο_Бегство в Египет _Flight into Egypt89Μερικές φορές οι δοκιμασίες και οι δυσκολίες που μας συμβαίνουν μας βάζουν στη θέση ενός ταξιδιώτη που ξαφνικά βρίσκει τον εαυτό του στο χείλος της αβύσσου, από το οποίο είναι αδύνατο να επιστρέψει. Η άβυσσος είναι το σκότος της άγνοιας και ο φόβος της αιχμαλωσίας από το θάνατο. Μόνο η ενέργεια της αγιασμένης απελπισίας θα μας κάνει ικανούς να τα υπερπηδήσουμε. Αφού πεισθούμε από κάποια μυστηριώδη δύναμη, ριχνόμαστε στο άγνωστο επικαλούμενοι το όνομα του Κυρίου. Και τι συμβαίνει; Αντί να σπάσουμε το κεφάλι μας στους βράχους, αισθανόμαστε ένα αόρατο χέρι να μας οδηγεί ευγενικά και να σωζόμαστε. Το να ριχτούμε στο άγνωστο σημαίνει εμπιστοσύνη στο Θεό. Απελπισμένοι από τους ισχυρούς της γης, αρχίζουμε να ερευνούμε για μια νέα ζωή, στην οποία η πρώτη θέση δίνεται στο Χριστό.

Άγνωστοι οι δρόμοι του Κυρίου. Ο άνθρωπος μόνος του δεν μπορεί να τους ανακαλύψει. Ο Θεός με την εμφάνιση του μας αποκάλυψε το μοναδικό δρόμο για την αιώνια λύτρωση. Μας έδωσε παράδειγμα σε όλα… Είναι ζωτικό να ζούμε «εν τη προσευχή» για να μπορέσουμε να αντιδράσουμε με σθένος στην καταστρεπτική επίδραση του έξω κόσμου.

Να πιστεύετε ακράδαντα στην πρόνοια του Θεού για σας, παρά τις όποιες θλίψεις και τους κόπους.
Μη σκέπτεστε ότι υπάρχει κάποιο λάθος και ότι θα μπορούσατε όλο αυτό να το επιτύχετε κάπου αλλού και να το αποκτήσετε χωρίς κόπο. Εκείνο που τώρα υπομένετε θα σας καταλογισθεί ως μαρτύριο… Το να μειώνουμε το προσωπικό σχέδιο του Θεού για μας δεν είναι μόνο σφάλμα, αποτελεί αμαρτία. 

Ένδοξη στην αιωνιότητα η αγάπη του Χριστού, ενώ στα γήινα επίπεδα εκδηλώνεται με μεγάλο πόνο. Κανένας δεν γνώρισε τόσο πόνο όπως τον αισθάνθηκε ο Χριστός… Είναι βασικό να έχομε πείρα, έστω και μια φορά, της ουράνιας φωτιάς που ο Χριστός έφερε μαζί του. Είναι βασικό να γνωρίζομε με όλο μας το είναι, έστω και για λίγο, τί είναι το καθ’ ομοίωση Χριστού. Γνωρίζομε από την πείρα ότι η ψυχή μπορεί να τραυματιστεί πιο τρομερά παρά το σώμα. Και αν αυτό συμβαίνει με την ψυχή στη γήινη διάσταση της, τί πρέπει να συμβεί με την ψυχή σαν πνεύμα που ζητά την αιωνιότητα; ..Οι άνθρωποι έδιωξαν την επαγγελία της αγάπης του Πατέρα… Πρέπει να διώξουμε το φόβο και την ολιγοψυχία και πνευματικά ν’ ακολουθήσουμε το Χριστό για να μπορέσουμε να κληρονομήσουμε την αιώνια ζωή.. Παίρνοντας μέρος στις θλίψεις της Θείας αγάπης του, μπορούμε κι εμείς ν’ αποκτήσουμε πνευματικά λίγη πείρα του θανάτου του και της δυνάμεως Η φυγη στην ερημο προδρομου-ελισσαβετ_ St_ Elizabeth and the Precious John the Forerunner in the Desert_Бегство прав. Ел1-sf-elisabeta-mama-sf-ioan-botezatorul-sec-i-9της αναστάσεως του… η αγάπη του Χριστού είναι πάντοτε σ’ αυτόν τον κόσμο σταυρωμένη. Ο διωγμός είναι ο κανών της πνευματικής ζωής. Εμείς πρέπει να ζούμε ως εσταυρωμένοι. Αυτό συνιστά η Ορθόδοξη πνευματικότητα. Ο πόλεμος που δεχόμαστε είναι πολύ μεγάλος. Όλοι είναι εναντίον µας: η επιστήμη και η πολιτική. Δεν είμαι απαισιόδοξος, αλλά νομίζω ότι ζούμε στους τελευταίους καιρούς. Η δική µας στάση πρέπει να είναι μαρτυρική: «Ως πρόβατον επί σφαγήν ήχθη, και ως αμνός άµωµος εναντίον του κείροντος αυτόν άφωνος, ούτως ουκ ανοίγει το στόμα αυτού» (Ησ. νγ’ 7).
Όταν εξασκήσουμε βία στην βία, δεν κάνουμε τίποτε. Η μαρτυρική (σιωπηλή) στάση θα εξασφαλίσει μεγαλύτερη χρονική διάρκεια νίκης. 

Η κλίμακα της τελειότητας διαγράφεται στους Μακαρισμούς.

 Είναι ζωτική ανάγκη όλοι σήμερα να στερεώσουμε την πίστη στην αιώνια νίκη του Χριστού, ώστε και εμείς οι ίδιοι να μπορέσουμε να γίνομε πνευματικά ανίκητοι…Ένα πράγμα όμως είναι πέρα από κάθε αμφιβολία, θα έλθει ώρα που όλες οι δοκιμασίες και οι ταραχές θα εξαφανιστούν στο παρελθόν. Τότε θα δούμε ότι οι πιο οδυνηρές περίοδοι της ζωής μας ήταν οι πιο καρποφόρες και θα μας συνοδεύουν πέρα από τα όρια αυτού του κόσμου και θα γίνουν θεμέλια της βασιλείας «μη σαλευόμενα» (Εβρ. 12,28). 
Την ημέρα της Κρίσεως ό,τι αγαθό έχομε κάνει κατά τη διάρκεια της ζωής μας θα είναι πλησίον μας για να μας δοξάσει . Το παράδειγμα του Χριστού, που εγκαταλείφθηκε εντελώς μόνος κατά την ημέρα του Γολγοθά Του, ας μας ενισχύει να βαδίσουμε στα ίχνη Του. Συνεπώς, αν θα μας εγκατέλειπαν οι πάντες, και τότε δεν θα άξιζε να υποβιβάσουμε τις αληθινές διαστάσεις της Καινοδιαθηκικής Αποκαλύψεως που μας δόθηκε με τα παθήματα του Χριστού στο επίπεδο της «ηθικής», στο επίπεδο του «άθεου ουμανισμού», στο επίπεδο «κάθε τόπου και είδους διασκεδάσεως».

Η Βασιλεία του Χριστού βασίζεται στην αρχή ότι όποιος θέλει να είναι πρώτος πρέπει να ‘ναι υπηρέτης όλων (Μαρκ. 9,35). Ο άνθρωπος που ταπεινώνει τον εαυτό του θα υπερυψωθεί (από το Θεό) και, αντίθετα, όποιος υψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί. ..Ο πιο τρομερός εχθρός μας είναι η υπερηφάνεια. Ο υπερήφανος θέλει να κυριαρχεί, να επιβάλλει τη θέληση του στους άλλους, κι έτσι παρουσιάζεται η σύγκρουση ανάμεσα στα αδέλφια. Επιθυμία για δύναμη είναι θάνατος για την ψυχή. Ο κόσμος ξεγελιέται από το μεγαλείο της δυνάμεως, λησμονώντας ότι όποιος εκτιμάται υπερβολικά ανάμεσα στους ανθρώπους, αυτόν τον αποστρέφεται ο Κύριος. Η υπερηφάνεια μας παρακινεί να κρίνουμε ή και να περιφρονούμε τους αδύνατους αδελφούς μας, όμως ο Κύριος μας προειδοποίησε: «Οράτε μη καταφρονήσητε ενός των μικρών τούτων». Από το βιβλίο του Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ:Η ζωή του ζωή μου, μετ. Πρωτ. π. Δημήτριος Βακάρος, εκδ. Πουρναρά, Θεσσαλονίκη,1983.

14.000 Νηπίων υπό του Ηρώδου _-14 000 младенцев убиты царем Иродом _14,000 Infants10888789_768446993234514_2960918210900698725_n

Όταν η ψυχή παραδοθεί ολοκληρωτικά στο θέλημα του Θεού, τότε ο Ίδιος ο Κύριος αρχίζει να την καθοδηγεί, και η ψυχή διδάσκεται απευθείας από τον Θεό, ενώ προηγουμένως την οδηγούσαν οι άνθρωποι και η Γραφή. Αλλά το να είναι Δάσκαλος της ψυχής ο Ίδιος ο Κύριος με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος είναι σπάνιο και λίγοι γνωρίζουν αυτό το μυστήριο, εκείνοι μόνο που ζουν κατά το θέλημα του Θεού.
 Όταν εγνώρισα με το Άγιο Πνεύμα τον Κύριο μας Ιησού Χριστό, τον Υιό του Θεού , τότε παραδόθηκε η ψυχή μου στον Θεό και δέχομαι οτιδήποτε θλιβερό μου συμβεί και λέω : «Ο Κύριος με βλέπει … Τι να φοβηθώ ;» Προηγουμένως όμως δεν μπορούσα να ζω κατ ‘ αυτό τον τρόπο .…… Όταν η χάρη είναι μαζί μας, είμαστε δυνατοί στο πνεύμα. Όταν όμως την χάσομε , βλέπομε την αδυναμία μας , βλέπομε πως χωρίς τον Θεό δεν μπορούμε ούτε να σκεφτούμε το καλό. Πώς μπορείς να ξέρεις αν ζεις σύμφωνα με το θέλημα του Θεού ; Να η ένδειξη : Αν στενοχωριέσαι για κάτι , αυτό σημαίνει πως δεν παραδόθηκες τελείως στο θέλημα του Θεού, έστω κι αν σου φαίνεται πως ζεις σύμφωνα με το θέλημα του Θεού . Όποιος ζει κατά το θέλημα του Θεού , αυτός δεν μεριμνά για τίποτε . ‘Ότι κι αν έλθει , λέγει : «Έτσι ευδοκεί ο Θεός» , κι έτσι διατηρείται η ειρήνη στην ψυχή και στο σώμα . Το καλύτερο έργο είναι να παραδοθούμε στο θέλημα του Θεού και να βαστάζομε τις θλίψεις με ελπίδα . Ο Κύριος βλέποντας τις θλίψεις μας δεν θα επιτρέψει ποτέ κάτι που να ξεπερνά τις δυνάμεις μας . από το βιβλίο του «Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης»,Το θέλημα του Θεού και η ελευθερία του ανθρώπου, σ.408-417

The aim of our spiritual life is to establish between God and us a relationship of true friendship, of a joy of mutual freedom… Metropolitan Anthony Bloom

On Being True to Oneself
+ Metropolitan Anthony Bloom

Εμφάνιση αγγέλου στον Ιωσήφ και φυγή στην Αίγυπτο_Явление ангела Иосифу и бегство в Египет_showing Joseph's dream_Flight into Egypt_2XI-1Time and time and again I am asked by people: “What is the Will of God for me now, in the nearest future?” And I always refuse to speak in God’s own Name, because I believe that all I, or any priest, can do is to stand before God in awe, and say, “Lord, Thou art the Truth, Thou art Life, Thou art also the Way: teach this person, be to this person the Way, enlighten this person with the truth, and bring him to such plenitude of life as no one can either convey or give.”

And yet there are things which can be done. Each of us is a free man of God, as St. Paul said clearly. He says there was a time when we all were slaves of Satan, slaves of our passions, of our fears, slaves of all the things that press on all sides and do not allow us to be true people. In Christ freedom is granted; not license, but the freedom to be ourselves, the freedom to grow into the fullness of the stature which God has dreamt for us, to grow into fullness that will make us truly living members of the Body of Christ, partakers of the Divine Nature.
On whatever step of our spiritual development we are, the first thing which is required of us is that we should be true to ourselves: not to try to be anyone except the person we are; not to try to mimic any behavior, to force ourselves into any mould in heart, in mind, in will which could be a lie before God, to ourselves, a deception for others. The first rule is to be true to ourselves; and to be true with all the integrity, all the passion, all the joy of which we are capable. And what does this mean?

Apart from what I said a moment ago, it means that we must find who we are not only socially, but at another level. To do this, we can read the Gospel which is an image of what a true human being is. The Gospel is not a book of commandments, of orders, as it were, given by God, “Do this, and you will be right in My sight” — no: it is a picture of what a real human being thinks, feels, does and is. Let us look into the Gospel as one looks into a mirror, and we will discover that in so many ways we are a distorted image, but that in a few ways perhaps, we are a true human being already, at least potentially. Let us mark those passages of which we can say, like Luke and Cleophas on the way to Emmaeus: Does not my heart burn within me when I hear, when I read these words? How beautiful they are! How true! That is life!. And if you find one passage or another to which you respond in this way, rejoice. At that point God has reached you at the deepest level of your being, revealed to you who you truly are; but at the same time He has revealed to you Who He truly is. He has shown to you that you and He are in harmony; that if you only become what you already, potentially, truly are, you will become (an image) of God; a true undistorted image; at least in one or two things.

Then there is another move: if we want to be truly ourselves, we must remember that God does not expect us to be what we are not, but what we are. That we can stand before God, and say to Him, “Lord! I have read this and that in the Gospel; I understand it with my mind; I believe in my heart that it must be true; but it does not set my mind aglow, my heart on fire; it does not stir my will, it does not transform me yet. Accept me as I am! I will change, but for the moment I cannot respond to such a commandment, to such an example.” There is a passage so beautiful, to me, in the writings of St. Mark the Ascetic in which he says, “If God stood before you, and said, Do this, and do that — and your heart could not answer ‘Amen’ — then don’t do it; because God does not need your action: He needs your consent, and harmony between Him and you.”

Let us therefore try when we ask ourselves – “where do I already stand?” – in an attempt to find out what the Will of God is for us, not in the absolute, but now. What can I already now be and do, and do it wholeheartedly with God? — because in the end, the aim of our spiritual life, of our life and our faith in Christ does not consist in being drilled into doing one thing rather than the other; it is to establish between God and us a relationship of true friendship, of a joy of mutual freedom, and within this freedom, within this friendship, in response to God’s love, to God’s respect for us, to the faith He has in us, to the hope He has vested in us, and say “This person has understood that he is not a slave, that he is My friend”and He is our friend. What a joy! And it is a gift of God, which we can give Him as we received it from Him! Amen.


“We should try to live in such a way that if the Gospels were lost, they could be re-written by looking at us.”

και τόπος ην ουδείς, Π. Β. Πάσχος

Γέννηση του Χριστού_ Рождество Христово_ the-n-ΝΑΟΣ ΑΓ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΣΑΡΩΦ ΣΑΝΤΑ ΡΟΖΑ ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ

και τόπος ην ουδείς

Μέσα στον όρθρο τον βαθύ, πριν να χαράξει
ήρθ’ ελαφρά η χριστουγεννιάτικη καμπάνα
να με ξυπνήσει απ’ τ’ όνειρο- ταξίδι στον παλιό καιρό
κι ευλογημένο, στη Λευκοπηγή μου, την αγαπημένη
όπου απαλά θα μ’ έντυνε το χάδι της μητέρας
πριν φύγω για την εκκλησιά. Στο δρόμο
θα μ’ έραινε με χιόνια ή μ’ αστέρια
η θεία Νύχτα. Με τους χωριανούς μου αντάμα
θ’ άκουγα το Χριστός γεννάται από γέροντα
ψάλτη, που να χει ξεφυτρώσει από γνήσια
σελίδα του Παπαδιαμάντη. Και στο τέλος
θα κοινωνούσα, με την παιδική συνείδηση
ξαλαφρωμένη στου πνευματικού το πετραχήλι…
Μ’ αλίμονο και τούτη τη χρονιά,
μονάχα η φαντασία θα με φέρει στα παλιά.
Τα βήματά μου χάνονται στους άδειους
δρόμους της νέας Βαβυλώνας. Οι βιτρίνες
δεν ανασταίνουν τίποτε απ’ τον παράδεισο μου,
αφού δεν έχουν ουτ’ ένα χαμόγελο
για έναν ξένο, που γιορτάζει τόσο μόνος,
με δάκρυα μόνο, στην Αθήνα, τα Χριστούγεννα…
Λέω, να τελειώσει ο δρόμος με τις φωτισμένες
βιτρίνες και τις πολυκατοικίες που με πνίγουν
να βρω ένα σπίτι φτωχικό, καλύβα έρημη,
ή κάποιο μικρό σπήλαιο, με καπνούς από φωτιές
ποιμένων στολισμένο, να καθίσω συντροφιά
με τα όνειρά μου και τον φύλακ’ άγγελό μου,
να ψάλουμε τον ύμνο τον εόρτιο,
αρχίζοντας απ το τροπάρι της ερήμου
και τόπος ην ουδείς τω καταλύματι….

(Π. Β. Πάσχος, «Μυστικόν Έαρ», Εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα)