iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τον Θεό κι όχι με τους άλλους ανθρώπους. Γέροντας Ιγνάτιος Καπνίσης

Ιγνάτιος ο Θεοφόρος_ Св. Игнатий Богоносец епископ Антиохийски_ St. Ignatius of Antioch__2.3.IstanbulJune20109601

Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος, επίσκοπος Αντιοχείας .

Εορτάζει στις 20 Δεκεμβρίου και 29 Ιανουαριου

”Ο Θεός υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν.”

Είπε Γέρων…
Ιγνάτιος ο Θεοφόρος_ Св. Игнатий Богоносец епископ Антиохийски_ St. Ignatius of Antioch__4892920757_0e86132dc2_zΟ Αββάς Παφνούτιος ασκήτευε σ᾿ ένα απόμερο σπήλαιο δώδεκα μίλια μακριά από τη σκήτη των πατέρων. Είχε όμως τη συνήθεια να επισκέπτεται τη σκήτη δυό φορές το μήνα, για να ωφελείται από τη διδασκαλία τους. Τύπωσε μάλιστα βαθιά στη μνήμη του κι έλεγε αργότερα στους μαθητές του τον λόγο που του έλεγαν συχνότερα οι Γέροντες : «Όπου κι αν βρεθείς τέκνον, μη συγκρίνεις τον εαυτό σου με άλλο πρόσωπο, για να έχεις ανάπαυση στην ψυχή. Διαφορετικά, ο διάβολος μπορεί να σε ξεγελάσει και να νομίζεις ότι είσαι καλύτερος από τους άλλους».

Έλεγε ο Αββάς Ματόης, Όσο πιο πολύ πλησιάζει τον Θεόν ο άνθρωπος, τόσο πιο ελεεινό νοιώθη τον εαυτό του. Ο Προφήτης Ησαίας, όταν αξιώθηκε να ιδή τον Κύριο της δόξης, ωνόμασε τον εαυτό του ταλαίπωρο και ακάθαρτο.

Όποιος μπαίνει σε μυροπωλείο, έλεγε κάποιος γέροντας, κι αν ακόμη δεν αγοράσει κανένα άρωμα, βγαίνει έξω γεμάτος ευωδία. Το ίδιο συμβαίνει σ᾿ εκείνους που συναναστρέφονται Αγίους ανθρώπους. Παίρνει επάνω του το πνευματικό άρωμα της αρετής τους.

Γέροντας Ιγνάτιος Καπνίσης

Όσο περισσότερο οι άγιοι πλησιάζουν τον Θεό, τόσο περισσότερο βλέπουν τους εαυτούς τους ως αμαρτωλούς.

Να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τον Θεό κι όχι με τους άλλους ανθρώπους.

Χωρίς την ταπείνωση όλες οι αρετές είναι μηδέν. Στην ταπείνωση υπάρχουν όλες οι αρετές.

Όταν αδειάσουμε από μέσα μας όλο τον εγωισμό μας, τότε ολόκληρος ο Θεός μπαίνει μέσα μας.

Όλοι οι Άγιοι Πατέρες καταλήγουν στο: Τέλειος Χριστιανός θα πει ταπεινός άνθρωπος.

Η ταπείνωση από μόνη της ανεβάζει από την άβυσσο στον ουρανό τον αμαρτωλό.

Ιγνάτιος ο Θεοφόρος_ Св. Игнатий Богоносец епископ Антиохийски_ St. Ignatius of Antioch__ιγνατιος θεοφΟ Κύριος σε όλη Του την Ζωή εδίδαξε και εφήρμοσε την ταπείνωση.

Τίποτε άλλο δεν ξεχωρίζει τους αληθινούς χριστιανούς και μαθητές του Χριστού από την αληθινή ταπείνωση.

”Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι (οι ταπεινοί) ,τονίζει ο Κύριος ότι αυτών εστι η βασιλεία των ουρανών”.Ο εγωισμός σκοτίζει και τυφλώνει το μυαλό και τρελαίνει τον άνθρωπο. Ο εγωιστής είναι δαιμονισμενος, ευρίσκεται μέσα του ολόκληρος ο διάβολος.

Η ταπείνωση είναι η ρίζα, το θεμέλιο, ο θρόνος, η μητέρα και το αλάτι όλων των αρετών.

(«Η Αγία Ταπείνωση», αρχιμ. Ιγνάτιος Καπνίσης, 2002, εκδ. Ιστιαία)

Γέροντας Σωφρονιος του Έσσεξ

Ο άνθρωπος που συνεχίζει να έχει ταπεινή γνώμη για τον εαυτό του, θα λάβει μεγαλύτερη γνώση των μυστηρίων του μέλλοντος κόσμου. Θα λυτρωθεί από την δύναμη του θανάτου.

Η υπερηφανία συνιστά τον πυρήνα της πνευματικής πτώσεως. Δια της υπερηφανίας οι άνθρωποι αποβαίνουν όμοιοι προς τους δαίμονας.

Τολμώ να πω: Ο Θεός είναι Ταπείνωσις.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μιλώντας για την ταπείνωση λέγει τα εξής: «Εάν με ρωτήσης ποια είναι η πρώτη αρετή, θα σου απαντήσω, η ταπείνωση. Κι αν με ρωτήσης και δεύτερη και τρίτη και δεκάτη…και ….τελευταία πάλι την ίδια απάντηση θα λάβης. Η ταπείνωση. Αυτή είναι η βάση των αρετών. Χωρίς αυτή όλες οι άλλες αρετές,έστω και αν ισχυρίζεσαι ότι τις έχεις,δεν σε βοηθούν…».

Δόξα… Ήχος πλ. δ’

Θεοφόρε Ιγνάτιε, τον σον έρωτα Χριστόν ενστερνισάμενος, μισθόν εκομίσω, της ιερουργίας του Ευαγγελίου του Χριστού, το τελειωθήναι δι᾽ αίματος· διό σίτος γενόμενος του αθανάτου Γεωργού, δι᾽ οδόντων θηρίων ηλέσθης, και άρτος ηδύς αυτώ ανεδείχθης, πρεσβεύων υπέρ ημών, Αθλητά μακάριε.

 


St. Isaac the Syrian the Great Hesychast, ”Paradise is the love of God, wherein is the enjoyment of all blessedness.”

Ισαάκ ο Σύρος_ St. Isaac of Syria_ Св. Исаак Сирин_A-67-St-Isaac-Above-all

St. Isaac the Syrian the Great Hesychast

Commemorated on January 28

“Above all things: Love Silence”

”Paradise is the love of God, wherein is the enjoyment of all blessedness.”

Ισαάκ Σύρος_ St. Isaac of Syria_ Св. Исаак Сирин_Ltd.

Blessed is he who humbles himself in all things, for he will be exalted in all. For a man who for God’s sake humble himself, and thinks meanly of himself, is glorified by God. The man who hungers and thirsts for God’s sake, God will make drunk with His good things. And he who goes naked for God’s sake is clad by Him in a robe of incorruption and glory. And he who becomes poor for His sake is consoled with His true riches.”

Thirsty Jesus and to quench her thirst with his love.”

He who senses his sins, is greater than he who raises the dead with his prayer.

He who is made worthy to see himself, is greater than he who is made worthy to see angels.”

Flee vainglory, and you will be glorified; fear pride, and you will be magnified.”

Be persecuted, rather than be a persecutor. Be crucified, rather than be a crucifier. Be treated unjustly, rather than treat anyone unjustly. Be oppressed, rather than zealous. Lay hold of goodness, rather than justice.”

The power to bear Mysteries, which the humble man has received, which makes him perfect in every virtue without toil, this is the very power which the blessed apostles received in the form of fire. For its sake the Saviour commanded them not to leave Jerusalem until they should receive power from on high, that is to say, the Paraclete, which, being interpreted, is the Spirit of consolation. And this is the Spirit of divine visions. Concerning this it is said in divine Scripture: ‘Mysteries are revealed to the humble’ [Ecclus 3:19]. The humble are accounted worthy of receiving in themselves this Spirit of revelations Who teaches mysteries.”

What is a merciful heart? It is a heart on fire for the whole of creation, for humanity, for the birds, for the animals, for demons, and for all that exists. By the recollection of them the eyes of a merciful person pour forth tears in abundance. By the strong and vehement mercy that grips such a person’s heart, and by such great compassion, the heart is humbled and one cannot bear to hear or to see any injury or slight sorrow in any in creation. For this reason, such a person offers up tearful prayer continually even for irrational beasts, for the enemies of the truth, and for those who harm her or him, that they be protected and receive mercy. And in like manner such a person prays for the family of reptiles because of the great compassion that burns with without measure in a heart that is in the likeness of God.”

The person who is genuinely charitable not only gives charity out of his own possessions, but gladly tolerates injustice from others and forgives them. Whoever lays down his soul for his brother acts generously, rather than the person who demonstrates his generosity by his gifts.”

Be peaceful within yourself, and heaven and earth will be at peace with you. Be diligent to enter into the treasury that is within you, and you will see the treasury of Heaven: for these are one and the same, and with one entry you will behold them both. The ladder of the Kingdom is within you, hidden in your soul. Plunge deeply within yourself, away from sin, and there you will find steps by which you will be able to ascend.”

The Ascetical Homilies of St. Isaac of Syria

0_c2866_9ca34b86_L

Forsake not Isaac. Every day one page of Abba Isaac. Not more. Isaac is the mirror. There you will behold yourself. The mirror is so that we may see if we have any shortcoming, any smudge on our face, in order to remove it, to cleanse ourselves. There you will find many sure and unerring ways, in order to be helped. One page of Isaac a day. In the morning or at night, whenever. Suffice it that you read a page.
Elder Ieronymus of Aegina (+ 1966)

Elder Paisios, who would read the Ascetical Homilies of St. Isaac beneath the icon of the Saint, would say of St. Isaac: “If anyone went to a psychiatric hospital and read to the patients Abba Isaac, all those who believed in God would get well, because they would recognize the deeper meaning of life.

***

Apolytikion Saint Isaac the Syrian in the First Tone

Thou didst prove to be a citizen of the desert, an angel in the flesh, and a wonderworker, O Isaac , our God-bearing Father. By fasting, vigil, and prayer thou didst obtain heavenly gifts, and thou healest the sick and the souls of them that have recourse to thee with faith. Glory to Him that hath given thee strength. Glory to Him that hath crowned thee. Glory to Him that worketh healings for all through thee.

 


Το βιβλίο του Αββά Ισαάκ αξίζει όσο ολόκληρη πατερική βιβλιοθήκη….Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος, ο µεγάλος Ησυχαστής της Συριακής ερήμου

Εορτάζει στις  28 Ιανουαρίου

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος_ St. Isaac of Syria_ Св. Исаак Сирин_ΛΕΠΟΥΡΑ_«Πολύ θα σε βοηθήσει ο Αββάς Ισαάκ, διότι και το βαθύτερο νόημα της ζωής δίνει να καταλάβει κανείς, και κάθε είδους μικρό ή μεγάλο κόμπλεξ και εάν έχει ο άνθρωπος που πιστεύει στο Θεό, τον βοηθάει για να το διώξη. Η ολίγη μελέτη στον Αββά Ισαάκ αλλοιώνει την ψυχή με τις πολλές της βιταμίνες» (Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης ,Ἐπιστολές, σ. 67).

«Ο Ισαάκ ο Σύρος κρύβει ένα µεγάλο θησαυρό. Ανοίξετέ τον, διαβάσετέ τον πλουτίσατε πνευµατικά…Είναι καθρέφτης ο Ισαάκ.» «Να μην περάσει μέρα χωρίς να διαβάσεις έστω και μια σελίδα από τον Αββά Ισαάκ. Εγώ πολύ τον αγαπώ τον ευλογημένο, γέροντά μου τον έχω. Και σε ο,τι διαβάζεις, να εγκύπτεις και να λέγεις μέσα σου: Εγώ το πράττω αυτό; Έτσι θα παρακινείσαι από την ανάγνωση να μεταβαίνεις εις την πράξιν». (Πέτρου Μπότση, Γέροντας Ιερώνυμος, ο ησυχαστής της Αίγινας, Αθήνα 1993, β΄έκδοση, σ. 121).

Βίος

«Ελάχιστα γνωρίζουμε για τη ζωή του. Γεννήθηκε στην Νικευΐ ή κατ’ άλλους κοντά στην Έδεσσα της Συρίας. Έζησε τον ς΄ αιώνα.[1] Νέος έγινε μοναχός μαζί με τον αδελφό του στη Μονή του Αγίου Ματθαίου και αφού προγυμνάσθηκε και έφθασε σε μεγάλα μέτρα αρετής, τον κατέλαβε ο έρως της ησυχίας και ανεχώρησε μένοντας σε κελλί μακριά από το μοναστήρι, στην έρημο. Όταν ο αδελφός του έγινε ηγούμενος στο μοναστήρι του Αγίου Ματθαίου τον καλούσε με συνεχείς επιστολές να γυρίσει πίσω, εκείνος όμως έχοντας την ησυχαστική εμπειρία αρνήθηκε. Αργότερα, όταν έγινε γνωστή η αγιότητά του, υπακούοντας σε θεία αποκάλυψη δέχθηκε να γίνει επίσκοπος Νινευΐ.
Άγιος Ισαάκ ο Σύρος_ St. Isaac of Syria_ Св. Исаак Сирин-ι.ν.αγιας Σκεπης-Κατουνια Λιμνης ΕυβοιαςDSC_7528Την ίδια ημέρα που χειροτονήθηκε επίσκοπος, ήλθαν στο επισκοπείο δύο άνθρωποι για να λύσουν μία διαφορά τους. Ο οφειλέτης ζητούσε μια μικρή παράταση για το χρέος του, ενώ ο δανειστής έλεγε: «Αν δε μου δώσει τώρα τα οφειλόμενα, θα τον πάω στο δικαστή». Τότε του είπε ο Άγιος Ισαάκ: «Αν, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, ούτε καν πρέπει να ζητούμε όσα μας πήραν, τότε πολύ περισσότερο θα πρέπει να κάμεις υπομονή μια μέρα για να επιστρέψει το χρέος του ο οφειλέτης σου».
Αλλά ο σκληρός δανειστής απάντησε: «Άσε τώρα το Ευαγγέλιο!». Τότε σκέφθηκε ο Άγιος: Αν αυτοί εδώ δεν υπακούουν στα ευαγγελικά προστάγματα του Κυρίου, τότε τι ήρθα εγώ να κάμω εδώ;» και ενθυμούμενος τον ησυχαστικό βίο, εγκατέλειψε τον επισκοπικό θρόνο και γύρισε στην αγαπημένη του έρημο.[2] Εκεί έζησε μέχρι το θάνατό του ασκητικώς αγωνιζόμενος και, όπως λέγει ο ανώνυμος βιογράφος, ο Όσιος ανεδείχθη «υφηγητής και διδάσκαλος όλων των μοναχών και λιμήν σωτηρίας πάντων».(«Αββάς Ισαάκ ο Σύρος, ο αδικημένος Άγιος», π. Ιωάννη Φωτόπουλου, εκδόσεις «ΤΗΝΟΣ»,σελ.39-40 . )

[1]Αυτό συνάγεται εκ του γεγονότος ότι έγραψε επιστολή στον άγιο Συμεών τον στυλίτη (521-596 μ.Χ.)που ασκήθηκε στο Θαυμαστό όρος πλησίον της Αντιόχειας της Συρίας.
[2] Ισχύει αυτό που ελέχθη για τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο, ο οποίος μόλις χειροτονήθηκε Επίσκοπος Σασίμων αμέσως σκέφθηκε την φυγή. «Φαίνεται», σημειώνει ο διδάσκαλος του Γένους Ιερομόναχος Νικηφόρος Θεοτόκης, ότι «δεν ήταν άξιος του ανδρός ο κόσμος».Ισαάκ ο Σύρος_ St. Isaac of Syria_ Св. Исаак Сирин_A-67-St-Isaac-Above-all«Καθισμένος στο πεζούλι έξω από την Σταυρονικήτα συζητούσε ο Γέροντας με προσκυνητές. Κάποιος θεολόγος υποστήριζε ότι ο αββάς ο Ισαάκ ο Σύρος ήταν Νεστοριανός. Επανελάμβανε δυστυχώς τις γνωστές δυτικές αντιλήψεις.
Ο π. Παΐσιος προσπαθούσε να τους πείσει ότι είναι όχι μόνο ορθόδοξος, αλλά και Άγιος, και ότι οι ασκητικοί του Λόγοι έχουν πολλή χάρι και δύναμη, αλλά ματαίως. Ο θεολόγος επέμεινε πεισματικά στις απόψεις του. Έφυγε ο Γέροντας για το Καλύβι του λυπημένος και προσευχόμενος.
Όταν προχώρησε λίγο και έφθασε στο σημείο που είναι ο μεγάλος πλάτανος, «κάτι του συνέβη», όπως είπε, χωρίς να θελήσει να εξηγήσει τι ακριβώς ήταν αυτό. Σύμφωνα με μαρτυρία είδε σε όραμα τον χορό των οσίων Πατέρων να περνά από μπροστά του. Κάποιος από αυτούς σταμάτησε και του είπε: «Είμαι ο Ισαάκ ο Σύρος. Είμαι ορθοδοξότατος. Πράγματι υπήρχε στην περιοχή μου η αίρεση του Νεστορίου, αλλά εγώ την καταπολέμησα». Αδυνατούμε να επιβεβαιώσουμε ή να απορρίψουμε την αξιοπιστία αυτής της μαρτυρίας. Πάντως αδιαμφισβήτητο είναι ότι το «κάτι που συνέβη» στον Γέροντα ήταν υπερφυσικό γεγονός που τον πληροφορούσε ξεκάθαρα περί της ορθοδοξίας και της αγιότητος του αββά Ισαάκ». Ιερομονάχου Ισαάκ, Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου, Άγιον Όρος 2008, σελ. 259-260.

Μετά απ’ αυτό στο µηναίο του Ιανουαρίου στις 28, που εορτάζεται ο Άγιος Εφραίµ ο Σύρος πρόσθεσε τα εξής: «…και Ισαάκ του µεγάλου ησυχαστού και πολύ αδικηµένου».

Στο Βίο τέλος, του Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου διαβάζουμε: ««Έλεγε ότι το βιβλίο του Αββά Ισαάκ αξίζει όσο ολόκληρη πατερική βιβλιοθήκη. Στο βιβλίο [των Ασκητικών του Αγίου Ισαάκ], που διάβαζε κάτω από την εικόνα του Αγίου, που κρατά στο χέρι του ένα φτερό και γράφει, σημείωσε: ῾῾Αββά μου, δος μου την πέννα σου να υπογραμμίσω ολόκληρο το βιβλίο σου᾿᾿…».

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος_ St. Isaac of Syria_ Св. Исаак СиринIsaacTheSyrian-header (1)

Απολυτίκιον Οσίου  Ισαάκ Σύρου.Ήχος γ’ Θείας πίστεως

Καταγώγιον θεογνωσίας αγιότητος και θεωρίας των μοναστών οδηγός ακριβέστατος, κατευθύνεις ηδύνης εκάστοτε, τους σπουδαστάς των σων λόγων θεόσοφε, Ισαάκ Σύρε Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, φωτίσαι αγιάσαι τας ψυχάς ημών.

Δόξα. Τριαδικόν.
Ελλαμψιν μυστικήν, παρά της Ύπερθέου, Τριάδος θησαυρίσας, ώ Ισαάκ πυρσεύεις, ημάς θείοις διδάγμασι.


“O Lord, give us peace!”St. Seraphim of Sarov

St. Seraphim of Sarov

“Acquire the Spirit of Peace and a Thousand Souls Around You Shall Be Saved”

Μωϋσής Προφήτης_ Prophet Moses the God-seer_ Моисей пророк Икона_ Byzantine Orthodox Icon_z_8c354396.jpgΜΩΥΣΗΣThere is nothing better than peace in Christ, for it brings victory over all the evil spirits on earth and in the air. When peace dwells in a man’s heart it enables him to contemplate the grace of the Holy Spirit from within. He who dwells in peace collects spiritual gifts as it were with a scoop, and he sheds the light of knowledge on others. All our thoughts, all our desires, all our efforts, and all our actions should make us say constantly with the Church: “O Lord, give us peace!” When a man lives in peace, God reveals mysteries to him..”

The spiritual world is gained by sorrows. The scriptures say: “We went through fire and through water: but thou broughtest us out into a wealthy place” (Ps. 66:12). For those who desire to serve God the path lies through many sorrows. How can we praise the holy martyrs for the sufferings which they bore for God, when we cannot even bear a fever?

Nothing so aids the acquiring of internal peace as silence, and as much as is possible, continual discussion with oneself and rarely with others.

A sign of spiritual life is the immersion of a person within himself and the hidden workings within his heart.

This peace, as some priceless treasure, did our Lord Jesus Christ leave his followers before His death, saying, “Peace I leave with you, My peace I give unto you: not as the world giveth, give I unto you” (John 14:27). The apostle also spoke this about it: “And the peace of God, which passeth all understanding, shall keep your hearts and minds through Christ Jesus” (Phil. 4:7); “Follow peace with all men, and holiness, without which no man shall see the Lord” (Heb. 12:14).

In order to keep spiritual peace, it is necessary to chase dejection away from oneself, and to try to have a joyful spirit, according to the words of the most wise Sirach: “Sorrow has killed many, but there is no good in it” (Sir. 30:25).

In order to keep spiritual peace it is also necessary to avoid judging others in any way. Condescension towards your neighbor and silence protect spiritual peace. When a person is in such an state, then he receives Godly revelations.

If it is impossible not to become indignant, then at least restrain your tongue according to the words of the Psalmist: “I am so troubled that I cannot speak” (Ps. 77:4). In this instance we can take as examples for ourselves St. Ephraim the Syrian.The Blessed Ephraim, living in the desert, was once deprived of food in the following fashion. His pupil, carrying the food, accidentally broke the vessel on the way. Blessed Ephraim, seeing the pupil downcast, said to him: “Do not grieve, brother. If the food did not want to come to us, then we will go to it.” And so the monk went, sat next to the broken vessel, and, gathering the food together, ate it. He was thus without malice!

Insults from others must be borne without disturbance; one must train oneself to be of such a nature, that one can react to insults as if they did not refer to oneself. Such an exercise can bring serenity to our heart and make it a dwelling of God Himself. We see an example of such a lack of malice in the life of St. Gregory the Miracle-Worker. A certain immoral woman demanded payment from him, purportedly for a sin committed with her. He, not in the least angry with her, humbly said to one of his friends: pay her the price which she demands, quickly. The woman became possessed as soon as she accepted the unrighteous payment. The bishop then prayed and exorcised the evil spirit from her.

(Little Russian Philokalia, V. I)

The peace of Christ is the most valuable treasure of all, all joy and enjoyment in the earth.

Excerpt from the book We Shall See Him as He Is, of elder Sophrony Sakharov of Essex ,trans. Rosemary Edmonds (Tolteshunt Knights, Essex: Patriarchal and Stavropegic Monastery of St. John the Baptist, 1988)

 


Αββάς Αμμωνάς, από πολύ αγαθότητα δεν διέκρινε την κακία και ποτέ δεν καταδίκασε άνθρωπο.

Όσιος Αμμωνάς

Εορτάζει στις 26 Ιανουαρίου

Ἀντώνιος ὁ Μέγας_ Saint Anthony the Great_ Св. Антоний Вели́кий_ ანტონი დიდიs0 665Ο αββάς Αμμωνάς υπήρξε μαθητής του Μ. Αντωνίου (251 ­- 356) και διάδοχος του στην πνευματική καθοδήγησι των μοναχών του μοναστικού κέντρου Πισπίρ, στην αριστερή όχθη του Νείλου, νοτιώτερα από το Κάιρο. Ανατολικότερα από το Πισπίρ βρίσκεται το όρος του Μ. Αντωνίου σε μια εντελώς αφιλόξενη περιοχή. Μεταξύ του Πισπίρ και της Αλεξανδρείας απλώνεται η έρημος της Νιτρίας, περίφημη για τα ασκητικά άνθη πού ανέθαλε. Η έρημος αυτή ανέδειξε δύο μοναστικά κέντρα, δύο σκήτες: Τα Κελλία και την Σκήτη. Τα Κελλία απείχαν σαράντα χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την Αλεξάνδρεια. Σε απόστασι ενός ημερονυκτίου, περίπου ογδόντα χιλιόμετρα, νοτιώτερα από τα Κελλία βρισκόταν η Σκήτη, τόπος τελείως απαράκλητος. Και μόνο η θέα της προξενούσε θανάσιμη μελαγχολία στην ψυχή!

Φαίνεται ότι στην Σκήτη έζησε ο αββάς Αμμωνάς δεκατέσσερα χρόνια, παλεύοντας με το πάθος του θυμού. Καρπός των αγώνων του ήταν μια απέραντη απάθεια, πού τον εμπόδιζε να διακρίνη αμαρτία σε άνθρωπο και να επιβάλλη ως επίσκοπος επιτίμια, ακόμη και σε σοβαρά σαρκικά παραπτώματα. Την ίδια εποχή ασκήτευαν στην Σκήτη ο ιδρυτής της αββάς Μακάριος ο Αιγύπτιος, ο αββάς Μακάριος, ο Αλεξανδρεύς, ο αββάς Παμβώ και πολλοί άλλοι πατέρες του αιγυπτιακού μοναχισμού.

Αναφέρεται ότι το 375 κατοικούσαν μόνο στο Όρος της Νιτρίας περισσότεροι από πέντε χιλιάδες μοναχοί, θεωρείται βέβαιο ότι ο αββάς Αμμωνάς χειροτονήθηκε επίσκοπος από τον Μ. Αθανάσιο. Σε όλες τις φάσεις της ζωής του έχομε τόσο θαυμαστές εκδηλώσεις διακρίσεως, απαθείας, ευσπλαγχνίας και αγάπης προς τον αμαρτωλό άνθρωπο ώστε να τον κατατάσσουμε αδίστακτα μεταξύ των θεοφόρων αγίων, οι οποίοι έφθασαν σε δυσπρόσιτα πνευματικά ύψη. Εκοιμήθη προ του 403. Η μνήμη του εορτάζεται στις 26 Ιανουαρίου

Είπε ο Αββάς Αμμωνάς:” Δεκατέσσερα χρόνια πέρασα στην έρημο παρακαλόντας τον Θεό νύχτα και μέρα, να με αξιώσει να νικήσω την οργή“.

Ο αββάς Αντώνιος προφήτευσε στον αββά Αμωνά και είπε: «Θα προκόψεις στον φόβο του Θεού». Τον έβγαλε έξω από το κελί, του έδειξε μια πέτρα και του είπε: «Βρίσε την πέτρα και κτύπησέ την». Και το ‘κανε. Τον ρωτάει ο αββάς Αντώνιος: «Μήπως μίλησε η πέτρα;» «Όχι» απάντησε εκείνος. «Και συ―του είπε ο αββάς Αντώνιος―πρόκειται να φθάσεις σ’αυτό το μέτρο» όπως και έγινε. Πρόκοψε ο αββάς Αμμωνάς τόσο πολύ, ώστε από πολύ αγαθότητα να μη διακρίνει την κακία. Παράδειγμα χαρακτηριστικό είναι το εξής: Όταν έγινε ο ίδιος επίσκοπος, του έφεραν μια κοπέλα έγκυο και του λένε: «Τιμώρησέ την». Κι εκείνος σταύρωσε την κοιλιά της και παρήγγειλε να της δώσουν δύο σεντόνια λέγοντας: «Μη τυχόν πάνω στη γέννα πεθάνει αυτή ή το βρέφος και δεν βρει τα απαραίτητα για την κηδεία». Του λένε τότε οι κατήγοροί της: «Γιατί το ‘κανες αυτό; Βαλ’της κανόνα». Κι εκείνος είπε: «Αδελφοί, βλέπετε ότι κινδυνεύει να πεθάνει, τι μπορώ εγώ να κάνω;» Και την άφησε να φύγει. Ποτέ δεν τόλμησε ο Γέροντας να καταδικάσει άνθρωπο.

Κάποτε ήρθε ο αββάς Αμμωνάς σε κάποιο μέρος για φαγητό. Εκεί βρισκόταν κάποιος μοναχός πού είχε κακή φήμη, γιατί είχε αμαρτωλές σχέσεις με κάποιο πρόσωπο. Συνέβη μάλιστα η γυναίκα εκείνη να μπει στο κελί του αδελφού που είχε την κακή φήμη. “Όταν το έμαθαν αυτό όσοι έμεναν στον τόπο εκείνον ταράχθηκαν και μαζεύτηκαν λοιπόν με σκοπό να τον διώξουν από το κελί του. Όταν πληροφορήθηκαν πώς ο αββάς Αμμωνάς, που ήταν και επίσκοπος, βρίσκεται στον τόπο εκείνον, ήρθαν και τον παρακάλεσαν να πάει μαζί τους. Ο αδελφός που κατάλαβε τι συμβαίνει, έκρυψε τη γυναίκα σ’ ένα μεγάλο πιθάρι. Όταν μαζεύτηκε το πλήθος, κατάλαβε ο αββάς Αμμωνάς το συμβάν αλλά για την αγάπη του Θεού σκέπασε το ζήτημα. Μπήκε λοιπόν μέσα στο κελί, κάθισε επάνω στο πιθάρι και διέταξε να γίνει έρευνα στο κελί. Εκείνοι έψαξαν, αλλά δεν βρήκαν τη γυναίκα. Τότε τους λέει ο αββάς• τι πράγματα είναι αυτά που κάνετε; Ο Θεός να σας συγχωρήσει! Είπε μια ευχή και διέλυσε το πλήθος. Έπειτα, όταν έμεινε μόνος, πήρε το χέρι του αδελφού και του είπε• πρόσεχε τον εαυτό σου, αδελφέ! και έφυγε.

Από το Γεροντικό


Abba Apollo (Apollonius), venerable recluse who saved a thousand souls around him.

 Minolta DSC
‘Rejoice, O desert without water, break forth and shout you have not given birth, for many are the children of the desert, more than the children of men (Isaiah 54.1).

Abba Apollo (Apollonius)

Another holy man we saw was named Apollonius, living in the Thebaid in the region of Hermapolis, the city which tradition says that our Saviour visited with Mary and Joseph, in accordance with the prophecy of Isaiah, Behold the Lord rideth upon a swift cloud and shall come into Egypt and the idols of Egypt shall be moved at his presence and fall to the ground (Isaiah 19,1). Indeed, we saw the very temple which the Saviour entered, where there is a memorial to the idols falling to the ground and shattering.
So we saw this man who had a monastery nearby in the desert by a mountain. He was the father of about five hundred monks and was held in great esteem throughout the whole of the Thebaid region. He was credited with many great works and powers, for God did many signs and prodigies through him. Brought up from boyhood in abstinence, he grew in the grace of God until he reached maturity. He was about eighty when we saw him flourishing in his monastery, and it seemed that his disciples also were so perfect and splendid that nearly all of them were able to perform signs. They say that he was fifteen years old when he departed into the desert, where for forty years he struggled in spiritual battles. It is said that then the voice of God came to him saying, “Apollonius, through you I will confound the wisdom of the wise in Egypt, and cast down the knowledge of the prudent. Through me you will confound those who are reckoned among the wise in Babylon, and you will bring to ruin all the worship of demons. Go now to the well populated areas where you will build up for me a great and perfect people, seeking eagerly after the works of righteousness.”
But he replied, “Deliver me, O Lord, from a boasting spirit, lest raised up above my brothers I fall away from all your righteousness”.

The voice of God came to him again, “Put your hand down your throat, pluck out what you find there and bury it in the sand”. Without delay he groped down into his throat and pulled out what appeared to me a tiny Ethiopian. Immediately he thrust it into the sand as it cried out, “I am the spirit of pride”.
After this a voice came from God, saying, “Now make haste, for everything you ask from God you will obtain”. So then he went to a more populated area..So greatly was his fame noised abroad that he began to be held in honour as a prophet or apostle. Monks from various regions round about began to come to him, offering the great gift of their own souls to this deeply respected father…It was a magnificent gift of teaching the word of God that he possessed, and we ourselves enjoyed a sample of it. But a far greater grace lay in the deeds he performed. Whatever he asked God for was granted immediately. 

De Vitis Patrum, Book II,By Rufinus of Aquileia,Chapter II ,Chapter VII,
APOLLONIUS (cf. VIII.52).

Σοφία χτίζει μόνη της ένα ναόe1-n3n5-6

Apolytikion Abba Apollo in the First Tone

Thou didst prove to be a citizen of the desert, an angel in the flesh, and a wonderworker, O Apollo , our God-bearing Father. By fasting, vigil, and prayer thou didst obtain heavenly gifts, and thou healest the sick and the souls of them that have recourse to thee with faith. Glory to Him that hath given thee strength. Glory to Him that hath crowned thee. Glory to Him that worketh healings for all through thee.

Let us commend ourselves and each other, and all our life unto Christ our God.

Lord Jesus Christ,have mercy on me,the sinner


Η φιλία είναι πάντοτε η ζωοδότρα πνοή του αγγέλου στη ζωή μας, Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς Επίσκοπος Αχρίδος

γρηγοριος θεολογος-kritsa_agios_georgios_kavousiotis__10

”υμείς φίλοι μου εστε” Ιωάν. 15,14.
”φίλου πιστού ουκ έστιν αντάλλαγμα, και ουκ έστι σταθμός της καλλονής αυτού.” (Με τίποτε δεν ανταλλάσσεται ένας πιστός φίλος, και με κανένα τρόπον δεν ημπορεί κανείς να ζυγίση και εκτιμήση την αξίαν του.) Σοφ. Σειρ. 6, 15

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς Επίσκοπος Αχρίδος

Η αγάπη προς τους φίλους είναι ακριβή. Εγώ μιλώ για την αληθινή, θεία αγάπη. Η φιλία είναι πιο απαραίτητη στην ψυχή παρά στο σώμα. Στη θλίψη η σκέψη του φίλου φέρνει ευχάριστη όψη στο πρόσωπο. Στο νεκρικό κρεβάτι η παρουσία του φίλου ομορφαίνει το πρόσωπο του θανάτου. Η φιλία είναι πάντοτε η ζωοδότρα πνοή του αγγέλου που μας παρακολουθεί στη ζωή, που μας σηκώνει όταν πέφτουμε και μας εμπνέει όταν αποδυναμωνόμαστε.
Ανάλογα με το είδος της αγάπης που προσφέρει ένας άνθρωπος στους φίλους του, τέτοιους φίλους θα βρει. Ο καθένας έχει το φίλο που του αξίζει. Ανάλογα με την ποιότητα ή το μέγεθος της θυσίας βρίσκονται οι φίλοι. Θα πρέπει να απαρνηθώ οτιδήποτε ευτελές για να μπορέσω να έχω για φίλο εκείνον που το ύψος της ψυχής του μ΄αρέσει. Και πρέπει να αποβάλω τον εγωισμό αγαπώντας έναν μη εγωιστή φίλο. Και πρέπει να αποβάλω τη θηριωδία αγαπώντας έναν ευγενή φίλο…Κάποιον η φιλία τον ανεβάζει στον ουρανό και άλλον τον τραβά στην κόλαση. Φιλίες οι οποίες είναι συνωμοσία ενάντια στο καλό υπάρχουν αρκετές. Τέτοιες φιλίες υπάρχουν πολλές και στο περιβάλλον μας…

Όμως, θα έρθει μια καλύτερη εποχή, κατά την οποία οι άνθρωποι θα αγαπιούνται περισσότερο με το πνεύμα και την αλήθεια, και λόγω του πνεύματος και της αλήθειας, και θα έχουν αληθινή αγάπη τόση όση είναι σήμερα η ψευδής αγάπη.
Θα έρθει εποχή κατά την οποία ο φίλος για τον φίλο θα είναι ιερέας και εξομολόγος, και όχι συνεργάτης στην συγκέντρωση πλούτου και την απόλαυση αυτού του κόσμου.
Θα έρθει εποχή κατά την οποία ο φίλος θα είναι για τον φίλο παρηγορητής και γιατρός, και όχι αποπλανητής και εξολοθρευτής της ψυχής.
Όταν έρθει αυτή η εποχή, τότε θα αρχίσει η αγάπη ανάμεσα στους ανθρώπους. Μα όσο μακριά και αν είναι αυτή η εποχή, βρίσκεται καθ΄οδόν και θα έρθει.
Η αγάπη με την οποία σήμερα οι άνθρωποι αγαπιούνται οδηγεί στην αυτοκτονία. Αλλά όταν έρθει εκείνη η εποχή θα φέρει μαζί της και την αγάπη η οποία θα καθοδηγεί προς τη ζωή.
Ακόμα δεν ήρθε η εποχή της αγάπης προς τους εχθρούς, αφού ακόμα δεν πληρούμε την εντολή για την αγάπη προς τους φίλους.
Αλλά θα εκπληρωθεί και η μια και η άλλη εντολή, γιατί δεν προέρχονται από τον άνθρωπο αλλά από τον Θεό. Και η θεϊκή εντολή δεν μπορεί να μείνει ανεκπλήρωτη. Δεν μπορώ, εγώ, αδελφοί μου, να σας παρακινήσω με τους αδύναμους λόγους μου, ώστε να εκπληρώσετε τις θεϊκές εντολές περί αγάπης. Όμως, θα σας κινήσει σε αυτό ο Θεός, ο οποίος κινεί τους ήλιους. Δεν μπορώ να σας δώσω ούτε τη δύναμη για τη γνώση ούτε τη δύναμη για το σεβασμό ούτε τη δύναμη για τη θυσία. Αυτή η δύναμη θα σας τη δώσει Εκείνος που έχει την παντοδυναμία στα χέρια Του και που κινεί τα σύννεφα με τις σκέψεις.

Αλλά ο λόγος περί Θεού, ανεξάρτητα απ΄ όλους εμάς, θα πετύχει και θα νικήσει.

(Απόσπασμα από το βιβλίο Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς,“Αργά βαδίζει ο Χριστός”, Εκδόσεις “Εν Πλω”)

αγαπη_ωσπερ πελεκαν_Agapi-2011Αιώνιο πρότυπο αληθινής φιλίας

Η αληθινή φιλία στηρίζεται στους αποστολικούς λόγους και νόμους: «όποιος αγαπά δεν ζητεί τίποτε διά τον εαυτόν του». Και «διά της φιλαδελφίας να γίνεσθε φιλόστοργοι μεταξύ σας. Να προλαμβάνη ο καθένας τους άλλους στο να τους αποδίδη τιμή». Αυτά εφήρμοζαν οι θεϊκοί πατέρες, Βασίλειος και Γρηγόριος, οι γνήσιοι Αδελφοί και Φίλοι. Η φιλία των αγίων ανδρών διεφημίσθηκε παντού στον τότε κόσμο και έμεινε στην ιστορία.Κι όπως αναφέρει ο ίδιος σεβαστός πατέρας μας Γρηγόριος: «Αγωνιζόμαστε και οι δυό, όχι ποιος να έχει ο ίδιος τα πρωτεία, αλλά πως να τα παραχωρήσει στον άλλον. Την ευδοκίμηση ο ένας του άλλου την θεωρούσαμε δική μας. Ζούσαμε ο ένας μέσα στον άλλον και δίπλα στον άλλον.. » Η αγάπη και ο σεβασμός που είχε ο άγιος Γρηγόριος στον Μέγα Βασίλειον φαίνεται στα πιο κάτω λόγια με τα οποία συγκρίνεται ο ίδιος με τον φίλο του. Γράφει: «Το ωραιότερο είναι ότι σχηματίσθηκε από εμάς μία αδελφότητα που εκείνος διεμόρφωνε και κατηύθυνε ως αρχηγός με κοινές ικανοποήσεις, μολονότι εγώ έτρεχα πεζός δίπλα σε άρμα Λυδικόν (ταχυδρόμο δηλαδή), όπου και όπως πήγαινε εκείνος, «καθώς με το πέρασμα του καιρού… γίναμε τα πάντα ο ένας γιά τον άλλον».Ένας αληθινός φίλος προσεύχεται στο Θεό για τον φίλο του.

***

Από την ποίηση του Αγ.Γρηγορίου του Θεολόγου
Δέηση προς τον Χριστό

Γρηγόριος ο Θεολόγος_Святой Григорий Богослов_ St. Gregory the Theologian08_Grigory_Bogoslov_07.02.2014Μια τρικυμία,Κύριε, τρομερή ταράζει
το μαθητή σου. Ξύπνησε προτού χαθώ.
Η εντολή σου αρκεί τα κύματα να πέσουν.
Τολμώ ένα ψέλλισμα: Χριστέ, μη με πιέζεις,
μη μ’ αφανίσεις με των θλίψεων το φορτίο.
Δεν είναι λίγοι, και χειρότεροι από μένα,
Πού τους σπλαχνίστηκες. Μη μ’ επικρίνεις όσο αξίζω.
Παρακαλώ σε, λάφρυνε από το καντάρι το περσότερο.
Το βάρος και μιας μονάχα μέρας ποιός τ’ αντέχει;
Σε ποιόν να τρέξω να σωθώ που οι πίκρες με βαραίνουν; (Ρ.G., τόμ. 37, 1417)

***

Την πράξη βάζεις μπρός ή τη θεωρία;
των τελείων έργων αυτή, των πολλών η πράξη.
Είναι κι οι δύο σωστές κι αγαπημένες,
σ’όποια κλίνεις εσύ, σ’αυτήν απλώσου.

Να μή διδάσκεις ή να διδάσκεις με τον τρόπο σου.
Μή με το ένα χέρι τραβάς και απωθείς με το άλλο.
Θα χρειαστείς λιγότερα λόγια πράττοντας όσα πρέπει.
Ο ζωγράφος διδάσκει πιο πολύ με τις ζωγραφιές του.

Άν καλοταξιδεύεις, μην πεις μεγάλο λόγο προτού δέσεις.
Κοντά στο λιμάνι βούλιαξε καλοτάξιδο πλεούμενο
κι άλλοι σώθηκαν περνώντας μεγάλη τρικυμία.
Να, μιά ασφάλεια: μήν περιγελάς τις τύχες των άλλων.

Αγ. Γρηγορίου Θεολόγου, Γνώμες σε τέσσερις στίχους, έργα, ΕΠΕ 9