iconandlight

Iconography and Hand painted icons

Ο Θεός είναι μεγάλος! Γέροντος Κλεόπα Ιλίε, Ρουμάνου

Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_ΚΥΡΙΟς ΕΝ ΔΟΞΗ_decani sabor svetitelja

Ο Θεός είναι μεγάλος!
Ιστορίες Γέροντος Κλεόπα Ιλίε, Ρουμάνου 

Ζούσε κάποτε στην Κωνσταντινούπολη ένας αργυροχόος, που έφτιαχνε ρολόγια, βραχιόλια, δαχτυλίδια και διάφορα άλλα αντικείμενα για την Εκκλησία του Χριστού μας: δισκοπότηρα, εξώφυλλα για Ευαγγέλια, σκεύη για την Αγία Τράπεζα κ.λ.π.

Ο αργυροχόος, που ήταν πολύ πιστός άνθρωπος, συνήθιζε να λέει συνεχώς: «Ο Θεός είναι μεγάλος!». Η γυναίκα του μάλιστα τον ειρωνευόταν γι’ αυτό, αλλά εκείνος δεν στενοχωριόταν. Οτιδήποτε κι αν έλεγε, στο τέλος συμπλήρωνε: «Ο Θεός είναι μεγάλος!». Όταν κάποιος του έλεγε κάτι, εκείνος του απαντούσε: – «Ναι, χριστιανέ μου, διότι ο Θεός είναι μεγάλος!».
Όταν τον επαινούσαν, έλεγε: «Ο Θεός είναι μεγάλος!». Ακόμη και όταν τον χλεύαζαν, απαντούσε ήρεμα: «Δεν πειράζει, διότι ο Θεός είναι μεγάλος!».
Μεταχειριζόταν τόσο συχνά αυτή την έκφραση, ώστε όλοι να λένε: «έλα να πάμε στον αργυροχόο εκείνον που λέει συνεχώς πως ο Θεός είναι μεγάλος». Κι έτσι, πήγαιναν στο εργαστήριό του πολλοί άνθρωποι.

– Αδελφέ, θέλω να μου κάνεις ένα δαχτυλίδι.
– Να σου κάνω, αδελφέ, διότι ο Θεός είναι μεγάλος!
– Μπορείς να μου γανώσεις ένα ποτήρι;

– Μπορώ, διότι ο Θεός είναι μεγάλος!
– Μπορείς να μου επενδύσεις αυτό το Ευαγγέλιο με ασήμι;
– Ασφαλώς και μπορώ, διότι ο Θεός είναι μεγάλος!
– Θα μου φτιάξεις ένα βραχόλι;
– Ναι, αδελφέ, διότι ο Θεός είναι μεγάλος!

Άκουσε κάποτε και ο αυτοκράτορας Λέων ο Σοφός ότι ήταν ένας αργυροχόος που έλεγε συνεχώς και σε όλους τον λόγο «ο Θεός είναι μεγάλος» και σκέφτηκε να τον πειράξει λίγο, για να διαπιστώσει εάν το έλεγε από πραγματική πίστη ή από απλή συνήθεια. Κι έτσι, αποφάσισε να μεταμφιεστεί.
Φόρεσε πολύ απλά ρούχα, για να μη φανερωθεί η βασιλική του ιδιότητα, και πήγε στον αργυροχόο κρατώντας ένα πανάκριβο δαχτυλίδι.
Το δαχτυλίδι αυτό είχε μία πολύτιμη πέτρα, την «πέτρα του οστρέλ», που είναι πολύ ακριβή και εξαιρετικά σπάνια, διότι προέρχεται από ένα πολύ μικρό οστρακοειδές που ζει στα βάθη των ωκεανών και έχει μόνο ένα μάτι στη μια του πλευρά.
Επειδή λοιπόν είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί αυτό το μικρό όστρακο, εάν καταφέρουμε να βρούμε μια τέτοια πέτρα, μπορούμε μ΄αυτήν ν΄αγοράσουμε χιλίαδες παλάτια! Τόσο ακριβή και πολύτιμη είναι! Συνεπώς, μόνο ένας βασιλιάς θα μπορούσε να έχει μια τέτοια πέτρα, και μάλιστα τόσο μεγάλη.

Ντύθηκε λοιπόν ο Λέων με απλοϊκά ρούχα και πήγε στον αργυροχόο:
– Καλημέρα, μάστορα!
– Καλημέρα, αδελφέ, διότι ο Θεός είναι μεγάλος!
– Μπορείς να μου επισκευάσεις ένα δαχτυλίδι;
– Μπορώ, κύριε, διότι ο Θεός είναι μεγάλος! Πού είναι το δαχτυλίδι;
– Να, εδώ το έχω τυλιγμένο.
– Βάλε το εκεί στο ράφι, κύριε, μαζί με τα άλλα δαχτυλίδια.
– Εντάξει, θα το βάλω. Έχε όμως το νου σου, γιατί το δαχτυλίδι μου είναι πανάκριβο. Η πέτρα που έχει επάνω είναι πολύ σπάνια και πολύτιμη!
( Ο βασιλιάς όμως είχε αφαιρέσει προηγουμένως την πέτρα από το δαχτυλίδι).
Άφησέ το, κύριε, και μη φοβάσαι, διότι ο Θεός είναι μεγάλος! Βάλε το μαζί με τα άλλα μέσα σ’αυτό εδώ το κουτί!

Ο αργυροχόος, εν τω μεταξύ, ήταν τόσο απασχολημένος, ώστε την ώρα που τα συνομιλούσε με τον πελάτη του δεν γύρισε να κοιτάξει ούτε εκείνον ούτε και το δαχτυλίδι του.
– Πρόσεχε, σε παρακαλώ, να μη χαθεί! Είναι δυσεύρετη και πανάκριβη η πέτρα του, επανέλαβε ο βασιλιάς, χωρίς όμως να του πει τι είδους πέτρα ήταν.
– Αδελφέ, η πέτρα του δε χάνεται, διότι ο Θεός είναι μεγάλος!
– Πότε να έρθω; Πότε θα το έχεις έτοιμο;
– Έλα μετά από οκτώ ημέρες. Έχω ακόμη πολλή δουλειά με ορισμένα ιερά σκεύη και επιπλέον πρέπει να καθαρίσω κι εκείνα τα δαχτυλίδια, γιατί έχουν μαζευτεί πολλά.
– Μετά από οκτώ ημέρες θα είναι έτοιμο;
– Θα είναι έτοιμο,κύριε, διότι ο Θεός είναι μεγάλος!
– Εντάξει λοιπόν. Καλημέρα, μάστορα.
– Καλή κι ευλογημένη, διότι ο Θεός είναι μεγάλος!
Ο βασιλιάς, όμως, είχε αφαιρέσει –όπως είπαμε- την πέτρα από το δαχτυλίδι και την είχε πετάξει στη θάλασσα (η Κωνσταντινούπομη είναι παραθαλάσσια πόλη). «Εγώ θα τη χάσω την πέτρα μου!» σκέφτηκε. «Για να δούμε όμως αυτό που λέγει ο μάστορας, ότι ο Θεός είναι μεγάλος. Θα του τη βγάλει ο Θεός από τη θάλασσα ή όχι;».

***

Μετά από οκτώ ημέρες πήγε πάλι στο μάστορα, μεταμφιεσμένος βέβαια και πάλι σαν απλός πολίτης.
– Αδελφέ, με θυμάσαι;
– Μάλιστα, κύριε, διότι ο Θεός είναι μεγάλος! Πριν από μερές μου είχες φέρει ένα δαχτυλίδι για επισκευή.
– Είναι έτοιμο;
– Ναι.
– Η πέτρα είναι στη θέση της;
– Κύριε, του είπε ο αργυροχόος, επισκεύασα το δαχτυλίδι, αλλά δεν είδα να έχει κάποια πέτρα επάνω του.
– Ω δυστυχία! Έχεις ιδέα με ποιόν μιλάς; Με τον Λέοντα τον αυτοκράτορα!
Και βγάζει αμέσως το πανωφόρι του αποκαλύπτοντας τα βασιλικά του εμβλήματα.
– Ε και λοιπόν;
– Και λοιπόν; Αν δεν μου δώσεις την πέτρα, θα το μετανιώσεις πικρά!
– Δεν πειράζει, μεγαλειότατε, διότι ο Θεός είναι μεγάλος!
– Περίμενε και θα σου δείξω εγώ πόσο μεγάλος είναι ο Θεός! Εάν δεν βάλεις σε τρεις μέρες την πολύτιμη πέτρα στο δαχτυλίδι μου, θα σε εκτελέσω.
– Μεγαλειότατε, εάν μου δώσεις τρεις ημέρες, πιστεύω ότι θα τη βάλω την πέτρα στο δαχτυλίδι, ο Θεός είναι μεγάλος!

– Και πού θα βρεις εσύ μια τέτοια πέτρα; Πρόσεχε καλά! Σου δίνω διορία τρεις ημέρες για να τη βρεις και να τη βάλεις στη θέση της! Είπε με πολύ αυστηρό ύφος ο βασιλιάς και έφυγε.
Μόλις τα άκουσε αυτά η γυναίκα του αργυροχόου, άρχισε να κλαίει και να αναστενάζει.
– Αλίμονό μας! Έχασες, βρε, την πέτρα από το δακτυλίδι του βασιλιά;
– Κλείσε το στόμα σου, γυναίκα. Ο Θεός είναι μεγάλος!
– Άνθρωπέ μου, του έλεγε εκείνη, δεν άκουσες ότι ο βασιλιάς σε τρεις μέρες θα σου κόψει το κεφάλι; Κι όχι μόνο το δικό σου, αλλά και το δικό μου και τα κεφάλια όλων μας εδώ πέρα! Δεν άκουσες ότι είχε στο δακτυλίδι του μία πανάκριβη πέτρα από οστρέλ;
– Γυναίκα, κλείσε το στόμα σου, διότι ο Θεός είναι μεγάλος!
– Άκου τι λέει ο αναίσθητος! Απάντησε εκείνη και συνέχισε να του τα… ψέλνει.
Δεν μπορούσε να καταλάβει πως ήταν δυνατόν να μην ταράζεται μπροστά σε αυτό που τον περίμενε. Αυτός όμως δεν πτοήθηκε, καθώς είχε, όπως είπαμε, αληθινή πίστη στο Θεό.
Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_Karanlik kilise, Каппадокия, Гёреме19Απελπισμένη η γυναίκα, πήγε την άλλη μέρα το πρωί στην αγορά, για να πάρει μερικά ψάρια. Στον δρόμο σκεφτόταν: «Αλίμονό μας! Ο άνδρας μου κινδυνεύει να χάσει τη ζωή του! Να ήταν πράγματι ο βασιλιάς ή κάποιος άλλος; Άκου τι ακριβή πέτρα είχε στο δακτυλίδι του»!
Αλλά και τα παιδιά τους είχαν φοβηθεί πολύ.
– Αλίμονό μας, πατερούλη, του έλεγαν. Θα χαθούμε!
– Παιδιά μου, ο Θεός είναι μεγάλος! Μην απελπίζεστε!
Η γυναίκα επέστρεψε στο σπίτι μαζί με τα ψάρια που είχε αγοράσει και ξεκίνησε να τα καθαρίζει. Μόλις όμως άνοιξε την κοιλιά ενός μεγάλου ψαριού, είδε κάτι να λάμπει. Κοιτάζει καλύτερα και τι να δει… Στο στομάχι του ψαριού βρισκόταν μια μικρή πετρούλα, πανέμορφη και εκθαμβωτική!
– Άντρα μου, τρέχα γρήγορα! Δες εδώ! Μόλις άνοιξα το ψάρι για να το καθαρίσω, βρήκα στην κοιλιά του αυτήν εδώ την πέτρα.
Ο αργυροχόος κοιτάζει την πέτρα και αναφωνεί:
Εε, γυναίκα, αυτή είναι η πέτρα από το δακτυλίδι του βασιλιά! Δεν σου έλεγα εγώ ότι ο Θεός είναι μεγάλος;
– Κύριε ελέησον! Τι λες να κάνουμε τώρα;
– Δως’ τη μου να την καθαρίσω.
Ο αργυροχόος παίρνει την πολύτιμη πέτρα, την καθαρίζει λιγάκι και πάει να τη δοκιμάσει στο δαχτυλίδι, για να δει τι πρέπει να κάνει για να την προσαρμόσει επάνω του. Με το που πάει όμως να την τοποθετήσει, εκείνη γλιστράει και μπαίνει στη θέση της χωρίς καμιά προσπάθεια! Η πέτρα ταίριαζε ακριβώς…
– Γυναίκα, άφησέ με να την καθαρίσω καλά και θα τη βάλω στη θέση της. Και κλείσε το στόμα σου επιτέλους! Το βλέπεις τώρα ότι ο Θεός είναι μεγάλος;
Την καθάρισε λοιπόν καλά καλά, την τοποθέτησε στο δαχτυλίδι και περίμενε. Ο βασιλιάς, που του είχε δώσει μόνο τρεις ημέρες διορία, έρχεται την τρίτη ημέρα, ντυμένος αυτή τη φορά με την επίσημη βασιλική ενδυμασία του.
– Με γνωρίζεις, μάστορα;
– Γνωρίζω τη Μεγαλειότητα σου, διότι ο Θεός είναι μεγάλος!
– Το δαχτυλίδι μου είναι έτοιμο;
– Έτοιμο είναι, Μεγαλειότατε, διότι ο Θεός είναι μεγάλος!
– Την πέτρα την… έβαλες στη θέση της;
– Τη έβαλα, Μεγαλειότατε, διότι ο Θεός είναι μεγάλος!
– Για να δούμε πόσο μεγάλος είναι… Φέρε μου το δαχτυλίδι.
Ο αργυροχόος δίνει το δαχτυλίδι στον βασιλιά κι εκείνος, εμβρόντητος, αρχίζει να το εξετάζει προσεκτικά, κοιτώντας από κάθε πλευρά:
– Άνθρωπέ μου, δεν ξέρω τι να πω! Εγώ ο ίδιος, θέλοντας να σε δοκιμάσω, έβγαλα αυτή την πέτρα από το δαχτυλίδι που σου έφερα και την πέταξα στη θάλασσα. Και τώρα τη βλέπω πάλι στη θέση της και… μένω άφωνος. Το μόνο που μπορώ να πω είναι πως ο Θεός είναι μεγάλος! Μα πώς τη βρήκες; Ποιός σου την έφερε; Πώς μπόρεσες εσύ να βρεις μια τέτοια πέτρα, που αξίζει όσο ολόκληρο το βασίλειό μου;
– Μεγαλειότατε, ο Θεός είναι πράγματι μεγάλος! Άκου, λοιπόν. Η γυναίκα μου αγόρασε μερικά ψάρια από την αγορά και μέσα στο στομάχι ενός από αυτά βρήκε την πέτρα.
– Άνθρωπέ μου, συγνώμη σου ζητώ μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου! Από σήμερα θα γίνεις προσωπικός μου σύμβουλος. Θα σε έχω δίπλα μου για πάντα, διότι πείστηκα πλέον ότι εσύ δε λες μονάχα με το στόμα, από συνήθεια, ότι «ο Θεός είναι μεγάλος». Αυτό τον λόγο τον βγάζεις από τα βάθη της καρδιάς σου, διότι έχεις αληθινή πίστη στο Θεό. Έχεις πίστη ενεργή, πίστη σταθερή και ακλόνητη στη δύναμη του Θεού. Έχεις τόσο δυνατή πίστη, ώστε μπορείς να επιτύχεις οτιδήποτε στη ζωή σου, διότι ο Θεός είναι μαζί σου. Δεν πιστεύεις με το στόμα σου, αλλά με την καρδιά σου. Είσαι ένας αληθινά πιστός χριστιανός.
Και από εκείνη την ημέρα ο βασιλιάς πήρε τον αργυροχόο στο παλάτι ως σύμβουλό του.

Βλέπουμε λοιπόν ότι τον άνθρωπο αυτόν, που πίστευε ακράδαντα ότι ο Θεός είναι μεγάλος, ο Θεός τον αξίωσε να γίνει μεγάλος επί της γης και σίγουρα και στους ουρανούς, μετά τη κοίμησή του.

Απόσπασμα από το βιβλίο : Ιστορίες Γέροντος Κλεόπα – Βιβλίο Α, Εκλεκτές διηγήσεις για μικρούς και μεγάλους , Εκδόσεις Σταμούλη – Άθως- παιδικά σελ 17-24
http://anavaseis.blogspot.gr/2012/04/blog-post_1049.html

Κύριε, πρόσθες ημίν πίστιν(Λουκ. ιζ΄ 5).

«πιστεύω, κύριε• βοήθει μου τη απιστία» (Μάρκ. θ’ 24).

Advertisements

Comments are closed.