iconandlight

Iconography and Hand painted icons

Ο γέροντας Πορφύριος είναι μια θεοφάνεια, μια φανέρωση της αγάπης του Θεού. αρχιμ.Βασιλείου Γοντικάκη

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ_Holy Resurrection of Jesus Christ_Воскресение Иисуса Христа_4Lf0U6UC5lU

Χριστὸς ἀνέστη! Ἀληθῶς ἀνέστη!
Christ is risen! Truly He is risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

Ο γέροντας Πορφύριος ως αγιορείτης 
αρχιμ.Βασιλείου Γοντικάκη

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ_St Porphyrios of Kavsokalyvia flat,1000x1000,075,f.u1Μιλούμε για κάποιον που άρχισε και τελείωσε τον αγώνα της ζωής με ένα άγιο και θαυμαστό τρόπο. Μπορεί να πη αφώνως στον Κύριο που τον έστειλε μεταξύ μας: «Το έργο ετελείωσα ο δέδωκάς μοι ίνα ποιήσω (Ιωαν.17,5) .Αλλά πάλι δεν είναι εύκολα τα πράγματα στην περίπτωση του γέροντος Πορφυρίου είναι κάτι το τελείως ιδιαίτερο από την αρχή μέχρι τέλους. Είναι μία θεοφάνεια κάτι τόσο άγιο και καθαρό, για το οποίο ταιριάζει η φράση: «Ψαυετω μηδαμώς χείρ αμύητων». Γι’ αυτό δίσταζα και δεν ήθελα να μιλήσω. Και τώρα διστάζω, γιατί μας ξεφεύγει το ασύλληπτο μεγαλείο του. “Εχομε ένα έκτακτο φαινόμενο προφητικής κλήσεως και ζωής. Τον καλεί ο Θεός δωδεκάχρονο στα άγια των αγίων της έρημου του Αγίου Όρους. Ένας θείος ερωτάς τον έλκει. Αστήρ μυστικός τον οδηγεί στον συγκεκριμένο γέροντα Παντελεήμονα, στην Καλύβη του Αγίου Γεωργίου της Σκήτης των Καυσοκαλυβίων. Το Κυριακο βρίσκεται κοντά, λίγο παρακάτω. Το ξεροκάλυβο του γερο-Δημα βρίσκεται λίγο παραπάνω.

Εκεί ζη. Ανοίγει τα μάτια του στον νέο κόσμο της ασκήσεως. Αναπνέει τον καθαρό αέρα της ερήμου. Οσφραίνεται τα μυρίπνοα άνθη του Παραδείσου. Μπαίνει μέσα στο κάλλος της λειτουργικής θεολογίας.Την ίδια εποχή πολλοί επισκέπτονται το Άγιον Όρος. Ο Σικελιανός και ο Καζαντζάκης έρχονται ως επισκέπτες στα Καυσοκαλύβια. Καθένας όμως, ανάλογα με το περιεχόμενο της ζωής του, επισκέπτεται και ανακαλύπτει ένα άλλο Άγιον Όρος.
Ο μικρός Ευάγγελος γνώρισε το αληθινό Άγιον Όρος και μας το κοινοποίησε. Ως άγγελος καθαρός, τα δίδει όλα στον Χριστό και δέχεται τη Χάρη. Μπαίνει,όπως λεει ο ίδιος στην άκτιστη Εκκλησία. Χαίρεται τις ακολουθίες. Τρέφεται από την ευχή. Δεν χωρίζει την προσευχή από την εργασία. Κάνει υπακοή με’ όλη του την καρδιά. Τρέχει σε όλα τα διακονήματα με προθυμία. Στενοχωριέται όταν δεν του φέρονται αυστηρά. Ριζώνει στη νέα γη της πνευματικής πολιτείας. Τρέφεται από το μυστήριο της ταπεινώσεως και της αγάπης. Γι’ αυτό και οι κλάδοι των εφέσεων και των προσδοκιών του είναι ουρανομήκεις και φτάνουν στον γνόφο της αορασίας και της ανυπαρξίας. Θέλει, όπως λέει ο ίδιος, να φυγή, να χαθή, να μην υπάρχη. Ζη μέσα στον χώρο της ορθοδόξου ελευθερίας. Νοιώθει και ομολογεί ότι η θρησκεία μας είναι αγάπη,είναι έρωτας, είναι ενθουσιασμός, είναι τρέλα, είναι λαχτάρα του θείου».

Του συμβαίνει το θαυμαστό γεγονός με τον γέρο- Δημα. Μέσα στον σκοτεινό νάρθηκα του Κυριακού, όπου ο περιφρονημένος γέροντας κάνει μετάνοιες, βγάζει κραυγή δοξολογίας. Εκπέμπει τη λάμψη της Χάριτος. Και παίρνει φωτιά η εύφλεκτη ύλη του μικρού ασκητή!

Κοσμογονικά γεγονότα πράττονται εν σιγή. Κανείς δεν παίρνει είδηση τι του συνέβη εκείνο το βράδυ στη Σκήτη. Όπως κανείς δεν άκουσε πρίν από δύο χίλιαδες χρόνια τη συζήτησι του αρχαγγέλου Γαβριήλ με την άγνωστη Κόρη της Ναζαρέτ, που δέχεται τον ουράνιο ασπασμό, συλλαμβάνει τον Λόγο του Θεού και αναδεικνύεται Θεοτόκος και κοσμοσώτειρα.

…Φουντώνει μέσα του ο θείος έρως. Θέλει να μείνη μόνος και άγνωστος μέσα στη σιωπή.Να χαθεί με τους αγνώστους και μυστικούς μοναχούς μέσα στον παράδεισο της ερημικής κοινωνίας.Ο Θεός όμως ενεργεί διαφορετικά γι’ αυτόν και για μας. Τον βλέπει ικανό για την εκτέλεση δύσκολης αποστολής. Τον στέλνει σε άλλους χαμένους, στα απολωλότα πρόβατα Του, στον κόσμο. Τον στέλνει σε μας.
Το να είσαι απολωλώς και να νομίζης ότι είσαι δάσκαλος της πνευματικής ζωής και της θεολογίας, είναι επικίνδυνο. Σ’ αυτούς στέλνει ο Θεός τον ανύπαρκτο και ελάχιστο τούτο μοναχό…Τί κάνει; Τίποτε, μόνο αγαπά. Αφήνει από μέσα του να ξεχυθή το φως της χαράς και της Αναστάσεως πού έζησε και πήρε.. 
Έζησε το γεγονός ότι (όπως ομολογεί ο άλλος σταλμένος στον κόσμο Αγιορείτης Κοσμάς ο Αιτωλός) ο Θεός είναι «όλος φως, όλος χαρά, όλος ευσπλαχνία, όλος ευεργεσία, όλος αγάπη. Αυτό είπε με την παρουσία του ο γέρων Πορφύριος στον κόσμο.
Μπαίνοντας στον χώρο μας δεν μίλησε τη γλώσσα μας. Δεν σχολίασε τις απόψεις μας. Απλώς άνοιξε ένα παράθυρο και ήλθε άνεμος καθαρός και δροσερός, που παρέσυρε την πνευματική νωθρότητα και αχλύ. Αναζωογόνησε τα σωθικά του κόσμου…

Άγ. Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης_Порфирий (Баирактарис )Кавсокаливит_St Porphyrios (Bairaktaris) the Kapsokalyviteπολυχρονια Έμεινε κοντά μας πάνω από εξήντα χρόνια, σαν ήλιος ευσπλαγχνίας. Μας μαλάκωσε την ψυχή, χωρίς να το περιμένωμε. Μας έλυσε τα προβλήματα, πρίν τον ρωτήσωμε. Αφαίρεσε τους κακοήθεις όγκους, χωρίς να το καταλάβωμε. Μας έκανε μια υποδόρια ένεση και μας χάρισε μια ουράνια άνεση. Μας είπε πώς να ζήσωμε και να χαρούμε τη ζωή μας, περιφρονώντας τον διάβολο και τα πάθη, και αγαπώντας τον Χριστό. Ζητώντας να γίνεται πάντοτε το θέλημα Του στις χαρές και στις λύπες…

Μόνη η παρουσία του είναι μια ευλογία και μια δοκιμασία. Είναι παρηγοριά για τους πονεμένους και παραστρατημένους. Και κρίση φιλάνθρωττη αλλά και αδέκαστη για τους θεωρούμενους πνευματικούς και δασκάλους της ζωής.
Πράγματι «εγένετο ημιν εις έλεγχον εννοιών… ότι ανόμοιος τοις άλλοις ο βίος αυτού» (Σοφ. Σολ. 2, 14-15)…

Απαιτείται διάκρισι και θείος φωτισμός για όλες τις ενέργειες μας.
Δεν πρέπει να τανύζωμε κάτι μικρό και ανθρώπινο μέχρι να το εξαρθρώσωμε. Ούτε να καταπιέζουμε κάτι μεγάλο και θεϊκό μέχρι να το εξουθενώσουμε, για να το φέρουμε στα μέτρα μας.
Πρέπει να εναποθέτομε τα πάντα στη θέληση του Θεού και Εκείνος να αποφασίζη.
Άλλο είναι το ανθρώπινο και φτιαχτό, που ρυθμίζεται από δικές μας σκέψεις και επιδιώξεις. Και άλλο είναι το αληθινό και θεοκίνητο, που δεν έλεγχεται από ανθρώπινες επεμβάσεις.
Το πρώτο θα προδοθή αργά ή γρήγορα και θα φθαρή,ως κτιστό και ανθρώπινο, όοο κι αν το στολίσωμε με θαύματα και προφητείες.
Το δεύτερο και αληθινό θα μείνη ως ευλογία θεία και αειλαμπής, παρ’ όλες τις προσπάθειες να περιφρονηθή και να ταφή.

Ο γέρων Πορφύριος ήταν μια φανέρωση αυτού του ασπίλου και αδύτου φέγγους και μια μαρτυρία της Χάριτος Εστάλη από τον Θεό σε περίοδο πνευματικής καχεξίας και εξεπλήρωσε μία θεία αποστολή…Είναι μια θεοφάνεια, μια φανέρωση της αγάπης του Θεού.

από το βιβλίο: Απολυτίκιον, Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός ,Αρχιμανδρίτης Βασίλειος, Προηγούμενος Ι. Μ. Ιβήρων, Ιερά Μονή Ιβήρων, 2011

Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, άδου τήν καθαίρεσιν, άλλης βιοτής, της αιωνίου, απαρχήν. Καί σκιρτώντες υμνούμεν τόν αίτιον, τόν μόνον ευλογητόν των πατέρων καί υπερένδοξον.

Απολυτίκιον Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου .Ήχος β´.

Ως ουν επί της γης προσηύχεσο δια την ίασιν των ασθενειών ημών και την συγχώρησιν των παραπτωμάτων ημών ούτω και εν τοις ουρανοίς Πάτερ Πορφύριε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Advertisements

Comments are closed.