iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Κυριακή της Σαμαρείτιδος-Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom

Φωτεινή η Σαμαρείτιδαsamaryanka1

Χριστὸς ἀνέστη! Ἀληθῶς ἀνέστη!
Christ is risen! Truly He is risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
Kristus ir augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

Κυριακή της Σαμαρείτιδος
Μάιος 13, 1990
Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom (†)

Ας διδαχτούμε από αυτή την γυναίκα! Γιατί κι εμείς στρεφόμαστε προς όλες τις κατευθύνσεις, για να πάρουμε τροφή τούτου του κόσμου, για να χορτάσουμε, αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν μπορούμε να χορτάσουμε από τίποτα, γιατί ο άνθρωπος είναι πιο βαθύς από τον υλιστικό κόσμο, είναι αρκετά φαρδύς για την ψυχολογία. Μόνο ο Θεός μπορεί να γεμίσει αυτό το πλάτος και βάθος. Αν μόνο μπορούσαμε να το καταλάβουμε, θα βρισκόμασταν ακριβώς στην ίδια κατάσταση με τη γυναίκα. Δεν χρειάζεται, όμως, να συναντήσουμε τον Χριστό σ’ ένα πηγάδι. Επειδή το πηγάδι είναι το Ευαγγέλιο, μια πηγή από όπου κυλάει το νερό της ζωής.

Όταν η Σαμαρείτης βιάστηκε για να γυρίσει στο χωριό της και άρχισε να καλεί τους γείτονές της για να έρθουν και να δουν το Χριστό, είπε: Ελάτε! Είναι ένας άνθρωπος, ο οποίος μου τα είπε όλα όσα έκανα! Και ο κόσμος μαζεύτηκε και άκουγε όσα ο Χριστός είχε να τους πει.

Καμιά φορά σκεφτόμαστε: Τι απλά ήτανε τότε! Πόσο εύκολα η γυναίκα μπόρεσε να πιστέψει, και τι εύκολο ήταν για αυτήν, αφού μόλις είχε εντυπωσιαστεί από την θαυμάσια συνάντηση, στράφηκε στους άλλους για να τους πει: „Ελάτε να δείτε έναν άνθρωπο που μιλάει, όπως δεν μίλησε ποτέ ένας άνθρωπος. Να δείτε τον άνθρωπο ο οποίος χωρίς να πω καμία λέξη, με κοίταξε και είδε το βάθος της καρδιάς μου και το σκοτάδι της ζωής μου. Είδε και τα κατάλαβε όλα!“. Άραγε δεν συμβαίνει αυτό με καθέναν από μας; Ο Χριστός δεν της είχε πει κάτι πολύ ιδιαίτερο. Της είπε μόνο, ποια είναι, πώς είναι η ζωή της, πώς τη βλέπει ο Θεός. Αυτό μπορεί να μας το πει κάθε μέρα και όχι μέσα από ένα μυστηριώδες βίωμα, όπως έχει συμβεί σε μερικούς αγίους, άλλα με πιο απλό τρόπο.

Αν στραφούμε στο Ευαγγέλιο και το διαβάζουμε κάθε μέρα ή το διαβάζουμε από καιρό σε καιρό με μια ανοιχτή καρδιά –την οποία δεν έχουμε πάντα– μπορούμε να φανταστούμε, πως ο Χριστός κρατάει μπροστά μας έναν καθρέπτη, στον οποίον βλέπουμε τον εαυτό μας,”ποιος είμαι”. Μπορούμε να χαιρόμαστε με αυτό που βλέπουμε ή, αντίθετα, να τρομάξουμε, πόσο διαφορετικοί είμαστε από ότι φαινόμαστε ή από τις δικές μας αυταπάτες για τον εαυτό μας. Ο Χριστός είπε στη γυναίκα: „Πήγαινε να φωνάξεις τον άντρα σου! ”Εκείνη αποκρίθηκε: ”Δεν έχω άντρα.” Και ο Χριστός της τότε απάντησε: «Σωστά είπες, γιατί πέντε άντρες πήρες, και αυτός που μαζί του τώρα ζεις, δεν είναι άντρας σου».

Μερικοί πατέρες σχολίαζαν αυτή την κουβέντα με τα εξής: Ο Χριστός της είπε μεταφορικά: Ναι, ήσουν παντρεμένη με όλα όσα μπορούσαν να σου προσφέρουν οι πέντε αισθήσεις και έχεις καταλάβει ότι δεν μπορείς να βρεις ολοκληρωμένη ικανοποίηση από καμία από αυτές. Τώρα απόμεινες μόνο εσύ η ίδια: το σώμα σου και ο νους σου. Και αυτά δεν μπορούν να σε χορτάσουν περισσότερο από τις πέντε αισθήσεις, ούτε να σου δώσουν εκείνη την πληρότητα, που χωρίς αυτή δεν μπορείς να ζεις.

Άραγε, δεν μας λέει ο Χριστός αυτό, όταν διαβάζουμε το Ευαγγέλιο, όταν βάζει μπροστά μας την εικόνα, ποιος θα μπορούσαμε να είμαστε, όταν μας καλεί σ΄ εκείνο το μεγαλείο, για το οποίο μας προόρισε; Για εκείνο το μεγαλείο, το οποίο ο απόστολος Παύλος περιγράφει σαν ώριμη ηλικία του Χριστού: Να είμαστε ανθρώπινοι, όπως Εκείνος. Επειδή είναι γνήσιος άνθρωπος που έφτασε την πληρότητα της ολόκληρης, ατελείωτης κοινότητας με το Θεό.

Φωτεινή η Σαμαρείτιδα ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΟΡΦΑΝΟΣ _Святой Фотини Церковь  Святого Николая Орфаноса _ St. Photine the Samaritan Woman _ Saint Nicholas Orphanos _7Ας διδαχτούμε από αυτή την γυναίκα! Γιατί κι εμείς στρεφόμαστε προς όλες τις κατευθύνσεις, για να πάρουμε τροφή τούτου του κόσμου, για να χορτάσουμε, αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν μπορούμε να χορτάσουμε από τίποτα, γιατί ο άνθρωπος είναι πιο βαθύς από τον υλιστικό κόσμο, είναι αρκετά φαρδύς για την ψυχολογία. Μόνο ο Θεός μπορεί να γεμίσει αυτό το πλάτος και βάθος. Αν μόνο μπορούσαμε να το καταλάβουμε, θα βρισκόμασταν ακριβώς στην ίδια κατάσταση με τη γυναίκα. Δεν χρειάζεται, όμως, να συναντήσουμε τον Χριστό σ’ ένα πηγάδι. Επειδή το πηγάδι είναι το Ευαγγέλιο, μια πηγή από όπου κυλάει το νερό της ζωής. Το Ευαγγέλιο δεν είναι υλιστικό πηγάδι. Είναι πηγάδι για το άλλο νερό, το οποίο πρέπει να πίνουμε.

Ας ακολουθήσουμε αυτή τη γυναίκα! Ας συνειδητοποιήσουμε και ας καταλάβουμε, ότι όλα αυτά με τα οποία είμαστε δεμένοι σαν να τα είχαμε παντρευτεί, δεν μπορούν να μας ικανοποιήσουν. Ας αναρωτηθούμε: Ποιος είμαι μέσα σε εκείνη τη εικόνα, όπου με βλέπει ο Θεός; Και τότε μπορούμε να πάμε στους άλλους για να τους πούμε: ”Συνάντησα έναν άνθρωπο που έβαλε έναν καθρέπτη μπροστά μου, και είδα τον εαυτό μου, όπως είμαι. Μου έχει πει τα πάντα για μένα. Έλα να δεις! Πάμε να τον ακούσεις!” Και οι άνθρωποι θα έρθουν και θα ακούσουν και τότε θα στραφούν σε μας και θα πουν: ”Η πίστη μας δεν στηρίζεται πια στα δικά σου λόγια, γιατί εμείς οι ίδιοι Τον έχουμε τώρα ακούσει, και ξέρουμε πως πραγματικά Αυτός είναι ο Χριστός και σ’ Αυτόν πιστεύουμε.”

Αμήν.

Δόξα… Και νυν… Ήχος πλ. β’
Η πηγή της ζωαρχίας Ιησούς ο Σωτήρ ημών, επί την πηγήν επιστάς του Πατριάρχου Ιακώβ, πιείν εζήτει ύδωρ παρά γυναικός Σαμαρείτιδος. Της δε το ακοινώνητον των Ιουδαίων προσειπούσης ο σοφός δημιουργός μετοχετεύει αυτήν ταίς γλυκείαις προσρήσεσι, μάλλον προς αίτησιν του αιδίου ύδατος, ο και λαβούσα, τοις πάσιν εκήρυξεν, ειπούσα· Δεύτε, ίδετε των κρυπτών γνώστην και Θεόν, παραγενόμενον σαρκί διά το σώσαι τον άνθρωπον.


St. Melangell the hermitess Abbess of Wales

Χριστὸς ἀνέστη! Ἀληθῶς ἀνέστη!
Christ is risen! Truly He is risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

St. Melangell the hermitess Abbess of Wales (+641 or 670 AD )

 Commemorated May 27 / January 31

“The Church in The British Isles will only begin to grow when she begins to venerate her own Saints” -Saint Arsenios of Paros (†1877)

ΜΕΛΑΓΓΕΛ_.ΜΕΛΑΓΓΕΛΛΑ ΟΣΙΑ ΟΥΑΛΙΑΣ_St. Melangell the hermit Abbess of Wales_Св Мелангелла Уэльса_Celtic landscapes have a way of stirring the human heart with their majesty and grandeur. They bring to mind the courageous and extremely self-sufficient saints who abandoned everything for a life of solitude and prayer in isolated, even treacherous, environs. These saints, by their holy and unconventional lives, conferred peace upon the land and the creatures because they had been liberated, at least in part, from their fallen human nature. As the Apostle Paul succinctly states: “For the creation waits with eager longing for the revealing of the children of God… because the creation itself will be set free from its bondage to decay and obtain the glorious liberty of the children of God.” (Romans 8:19,21).

St. Melangell (pronounced Mel-en-geth) is one of these saints who achieved such liberty. Through her consecrated life, she helped free the people and creation in the vicinity of her struggle to attain their supreme status of beauty and completion in God.

The actual era and lineage of St. Melangell are disputed. However, even in the misty shadows of her Irish and/or Welsh genealogy, it is certain that she was of royal or noble lineage and, thus, was expected to marry.In response to God’s call to a life of prayer and solitude, St. Melangell renounced her royal status for the religious life. Overlooking her boldness, her father insisted that she marry. Desiring above all things to be devoted to God alone, she fled Ireland around 590 and settled in Pennant, one of the most lonely and lovely areas of Montgomeryshire (present-day Powys), at the head of the Tanant Valley in Northern Wales. In this spot, which came to be called “Pennant Melangell”, sleeping on bare rock with a cave as her cell, she lived a hidden life of prayer for almost fifteen years.

Around 604, St. Melangell was “discovered” by the Welsh Prince of Pengwern Powys, Brochfael Ysgithrog, while he was hunting in the area around Pennant. As his hounds pursued their prey, the frightened hare ran into a bramble thicket for safety. Searching for the hare in the thicket, the Prince unexpectedly found St. Melangell. She was deep in prayer and had not heard the dogs or the horn or the sound of human footsteps. The breathless hare had hidden itself in the folds of her garment and peered out at the fierce hounds, trusting in its holy protectress. Prince Brochfael signaled the dogs to snatch the hare, but they dared not approach the saint nor would they kill the hare. Aware now of the situation, St. Melangell bravely drove the hounds back. The Prince had never experienced anything like this before. He was utterly amazed and cautiously approached the anchoress for an explanation. After hearing her story, Prince Brochfael, deeply moved by St. Melangell’s beauty, purity and love for God, had no choice but to acknowledge her sanctity. Nonetheless, he suggested that she leave her solitude and be wedded to him, but she adamantly refused. Impressed by her sanctity and determination, he donated a parcel of land, which included a churchyard and valley, to be used by her to found a monastery. The Prince expressed his fervent wish that the area be dedicated to the service of God. He also requested that the land be a place of refuge for people and animals, in particular the hares she had befriended long before the encounter with Prince Brochfael.
St. Melangell is reputed to have lived some thirty-seven years after the hunting incident. The area did indeed become a sanctuary under the anchoress’ guardianship. During her life, no animal was ever killed on her land. A known haven of safety not just for hares, but for all creatures, even wild animals living in the area became tame.

ΜΕΛΑΓΓΕΛΛΑ ΟΣΙΑ ΟΥΑΛΙΑΣ_St. Melangell the Abbess of Wales_Св Мелангелла Уэльса _Melangell3Humans, too, sought asylum from persecution, confident that neither prince nor chieftain would set foot upon Pennant Melangell in an attempt to violently seize them or demand unjust tribute. In time, St. Melangell became abbess of a community of virgins who had been drawn to her holy example, seeking their freedom as daughters of God.

If anyone shouted at a hunted hare “God and Melangell be with thee”, it was sure to escape. To this day, in honour of the saint, the hares are respected by the local hunters and are never harmed. After her death, St. Melangell became the tutelary saint of hares. Today, she is recognized as the Celtic patroness of [hares, other small] animals and of the natural environment.

Through her resolve to maintain her spiritual focus at any cost, St. Melangell reached a life of “glorious liberty” in which she truly participated as a daughter of God. Local tradition holds that St. Melangell was specially called by the Lord Himself to restore the Pennant Valley to Paradise. Hence, her very presence imbued the land, creatures and people with joy, peace and security. Her community imitated and memorialized her life, bequeathing the essence of sanctity to the area forever.

 

http://www.oodegr.com/english/biographies/arxaioi/Melangell_Wales.htm               http://www.pravoslavie.ru/english/71372.htm

Little known outside Wales and Great Britain, the secluded Welsh shrine of St. Melangel, deep in the Berwyn Mountains, is dedicated to a sixth-century Irishwoman, an anchorite who lived here for many years, alone and unknown. An early Christian treasure, it is the oldest existing Romanesque shrine in northern Europe. When the church was restored in the 1960’s, Melangell’s relics were discovered under the chapel floor, and now more than 10,000 pilgrims a year come to ask for her intercession.
Nun Nectaria (McLees)

Troparion of St Melangell Tone 4

Blessed Melangell, /virgin and holy anchoress/
In your forest retreat you led a life of chastity./
Through your example your sisters learned
Godly obedience, faith and holy stillness. /
As the startled hare fled to you for refuge / may
we flee from the world to the mercies of Christ. //
Pray for us who would be pure in heart.

Doxastikon of St Melangell of the Stichera in the Plagal of the Second Tone

Today, in the exhalation of spring, the memory of the Venerable Melangell gives fragrance to the faithful as the lily of the field. For the fragrance of Christ, according to Paul, drives away the odor of death, and to her we cry out: Hail, you who shattered the infirmity of female nature, and with manliness of mind, you struggled as a bodiless one. Hail, the mark of royal glory, who walked the narrow way of asceticism. Hail, the root of Ireland divine in form, the protector and defender of Wales, and the protector of those who bear your name, who are in dangers. Intercede, we pray, to the Trinitarian God, that He have mercy on our souls.


Αγία Μελαγγέλθ της Ουαλλίας

Χριστὸς ἀνέστη! Ἀληθῶς ἀνέστη!
Christ is risen! Truly He is risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
Kristus ir augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

Αγία Μελαγγέλθ η θαυματουργός, ερημίτισσα της Ουαλίας

Εορτάζει στις 27 Μαΐου

Η Αγία Μελανγκέλ: η προστάτιδα του περιβάλλοντος

ΜΕΛΑΓΓΕΛΛΑ ΟΣΙΑ ΟΥΑΛΙΑΣ_St. Melangell the hermitess Abbess of Wales_Св Мелангелла Уэльса_Κατουνια-ΛιμνηςDSC_7524 6Εξακόσια χρόνια μετά τη γέννηση του Χριστού, γεννήθηκε στα καταπρά- σινα δάση της Ιρλανδίας μια πανέμορφη βασιλοπούλα. Το όνομά της ήταν Μελανγκέλ και ζούσε με τους γονείς της σ’ έναν μεγάλο πύργο. ΄Ολοι την αγαπούσαν από μικρή. ΄Ηταν γεμάτη καλοσύνη και απ’ όπου κι αν περνούσε, σκορπούσε γύρω της χαρά. ΄Ολους τους βοηθούσε με προθυμία και για όλους είχε κάτι καλό να πει. Η πιο μεγάλη, όμως, αγάπη της Μελανγκέλ ήταν ο Θεός. Σε εκείνον επιθυμούσε να αφιερώσει τη ζωή της. Αποφάσισε να αφήσει τα πλούτη και να πάει να ζήσει σε μια σπηλιά μέσα στο δάσος της Ουαλίας. Ο άγιος τρόπος ζωής της έκανε τα ζώα και τα πουλιά να την πλησιάζουν χωρίς φόβο. Εκείνη τα φρόντιζε με αγάπη και μοιραζόταν μαζί τους το λιγοστό φαγητό της. Μια μέρα, ένας πρίγκιπας της περιοχής βγήκε για κυνήγι με τα σκυλιά του στα μέρη που ζούσε η Μελανγκέλ. Κυνηγώντας έναν λαγό, έφτασε μαζί με τα σκυλιά στο μέρος που συνήθιζε η Αγία να προσεύχεται. Ο λαγός έτρεξε και κρύφτηκε κάτω από τα ρούχα της, για να φυλαχτεί. Τα σκυλιά, παρόλο που το αφεντικό του τα διέταξε, δεν μπορούσαν να κουνηθούν, για να βρουν τον λαγό. Ο πρίγκιπας απορημένος πλησίασε τη Μελανγκέλ και της είπε:

«Ποια είσαι εσύ; Τι ζητάς εδώ; Δεν το ξέρεις ότι ο τόπος αυτός είναι δικός μου; Και τι έκανες στα σκυλιά μου και δεν μπορούν να κουνηθούν;» Τότε εκείνη του μίλησε για τον Δημιουργό του κόσμου και τον προστάτη όλων των αδύναμων πλασμάτων, όπως ήταν ο μικρός λαγός. Του είπε πόσο μεγάλη ήταν η επιθυμία της να πλησιάσουν όλοι οι άνθρωποι τον Χριστό. Ο πρίγκιπας θαύμασε τα λόγια της Μελανγκέλ και της έδωσε τον τόπο για να χτιστεί εκκλησία. Σήμερα, πολλοί προσκυνητές επισκέπτονται την περιοχή και χαίρονται την ομορφιά, τη χάρη και την ευλογία του περιβάλλοντος.

(Ιερά Μονή Χρυσοπηγής, Σταλαγματιές της αγάπης του Θεού, 2007)

Απολυτίκιον οσίας Μελλαγέλας Της ερημίτιδος (570-641). Ήχος α ‘ . Της ερήμου πολίτης.
(Ποίημα Ισιδώρας Καθηγουμένης Αγιεροθειτίσσης.)

Τοις οσίοις σου τρόποις, τω Θεώ ευηρέστησας, και αγγελικήν πολιτείαν, Μελαγγέλα επέδειξας • ευγένειαν παρείδες πατρικήν, και πλούτον και τιμήν βασιλικήν, και εις έρημον ελθούσα μοναστριών, παρθένων μήτηρ γέγονας. Χαίροις της Ιρλανδίας ο βλαστός, χαίροις Κελτών το καύχημα • χαίροις της Βρεττανίας η λαμπάς, το κλέος Ουαλίας τε.

Μεγαλυνάριον.

Χαίροις βασιλόπαις θαυματουργέ, άνθος της ερήμου, των παρθένων η καλλονή, χαίροις ελεήμον Οσία Μελαγγέλα • η δόξα Ουαλίας η πολυσήμαντος.


St. John the Russian

Χριστὸς ἀνέστη! Ἀληθῶς ἀνέστη!
Christ is risen! Truly He is risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

St. John the Russian, the New Confessor of Prokopion and Evia

Commemorated on May 27

Ιωάννης Ρώσος_ Saint John the Russian_Святой Иоанн русский_ιωαννησ ρωσσοςSt John was born around 1690 in the south of Russia to pious Orthodox parents. Upon reaching maturity he was called to service in the army of Peter I, to serve as a simple soldier. During the Prutsk campaign of the Russo-Turkish war he was taken prisoner. As the case then, he ended up as a slave of the Turkish cavalry commander who took John to his home in the village of Prokopion, near Caesarea in Asia Minor.

Like all captured Christian soldiers, John was threatened, tortured, subjected to all means to convert him to the Moslem faith. John was resolute in his resistance to this inhumane treatment, bravely enduring humiliations and beatings. Noting John’s firm faith, his master’s heart softened and John was assigned to take care of his master’s stable, which also became his living quarters. Recalling the cave and manger where his Savior came into the world, John rejoiced in his small dark corner of the stable as a little paradise where he could freely pray and offer praises to the true God. Occasionally, John would leave his bed to keep vigil at the nearby Church of the Great Martyr George, and on Saturdays and Feast days receive Holy Communion.

As the cavalry commander prospered, he understood his blessings and prosperity came through his servant John, and noted this to his fellow citizens.

Foreseeing his end, John called for a priest from the church he had attended and asked to partake of the immaculate mysteries. The priest was afraid to openly bring the Eucharist into the Ιωάννης Ρώσος_Saint John the Russian_Св Иоанн русский__f_678_f_431Sf_Ioan_Rusulstable. Being divinely inspired, he dug the core out of an apple and lined the cavity with beeswax and placed the communion inside. He then visited the saint at the stables and gave him Communion. After receiving communion, John fell asleep in the Lord on May 27, 1730. He was about forty years old.

His relics were brought from the village of Prokopion to Euboea by refugees from Ürgüp in Cappadocia, after the Asia Minor Disaster of 1922-24. St. John’s body is small, and he is clothed in a garment similar to an altar server. Thousands of pilgrims flock here from all the corners of Greece, particularly on his feast day (May 27).

St. John the Russian is widely venerated on Mount Athos, particularly in the Russian monastery of St. Panteleimon.

Troparion, in Tone IV

He that hath called thee from earth unto the heavenly abodes doth even after thy death keep thy body unharmed, O righteous one; for thou wast carried off as a prisoner into Asia wherein also, O John, thou didst win Christ as thy friend. Wherefore do thou beseech him that our souls be saved.


Προκόπι (Ürgüp) – Εκεί που αγίασε ο Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος

Χριστὸς ἀνέστη! Ἀληθῶς ἀνέστη!
Christ is risen! Truly He is risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος

Εορτάζει στις 27 Μαΐου

Ιωάννης Ρώσος_ Saint John the Russian_Святой Иоанн русский_ag_ioannis_rossosΟ Όσιος Ιωάννης γεννήθηκε σε ένα χωριό της λεγομένης Μικράς Ρωσίας, περί το 1690, από γονείς ευλαβείς και ενάρετους. Όταν έφθασε σε νόμιμη ηλικία στρατεύθηκε, ενώ βασίλευε στη Ρωσία ο Μέγας Πέτρος. Έλαβε μέρος στον πόλεμο που έκανε εκείνος ο τολμηρός τσάρος εναντίον των Τούρκων κατά το 1711, και συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Τατάρους. Οι Τάταροι τον πούλησαν σε έναν Οθωμανό αξιωματικό Ίππαρχο, που καταγόταν από το Προκόπιον της Μικράς Ασίας, το οποίο βρίσκεται πλησίον στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Ο αγάς τον πήρε μαζί του στο χωριό του….τον διόρισε στον σταύλο του, για να φροντίζει τα ζώα του. Σε μία γωνιά του σταύλου ξάπλωνε το κουρασμένο σώμα του και αναπαυόταν, ευχαριστώντας τον Θεό, διότι αξιώθηκε να έχει ως κλίνη τη φάτνη στην οποία ανεκλίθη κατά την γέννησή Του ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Ήταν δε αφοσιωμένος στο έργο του, περιποιούμενος με στοργή τα ζώα του κυρίου του, τα οποία αισθάνονταν τόση την προς αυτά αγάπη του Αγίου, ώστε να τον ζητούν όταν απουσίαζε, να τον προσβλέπουν με αγάπη και να χρεμετίζουν με χαρά όταν τα χάιδευε, ωσάν να συνομιλούσαν μαζί του…

Κάθε νύχτα ο σταύλος γέμιζε από τις προσευχές του Αγίου και η κακοσμία γινόταν οσμή ευωδίας πνευματικής. Ο μακάριος Ιωάννης είχε εκείνο τον σταύλο ως ασκητήριο, επί ώρες ήταν γονυπετής και προσευχόμενος, κοιμώμενος για λίγο επάνω στα άχυρα, χωρίς άλλο σκέπασμα παρά μία παλαιά κάπα, γευόμενος με διάκριση, πολλές φορές μόνο λίγο ψωμί και νερό, και νηστεύοντας τις περισσότερες ημέρες

Με την ευλογία που έφερε ο Άγιος στον οίκο του Τούρκου Ιππάρχου, αυτός πλούτισε και έγινε ένας από τους ισχυρούς του Προκοπίου.
Ο Άγιος ιπποκόμος του, εκτός της προσευχής και της νηστείας, που έκανε ως άλλος Ιώβ, πήγαινε τη νύχτα και έκανε όρθιος αγρυπνίες στο νάρθηκα της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου, η οποία ήταν κτισμένη μέσα σε ένα βράχο και βρισκόταν κοντά στον οίκο του Τούρκου κυρίου του. Εκεί πήγαινε κρυφά τη νύχτα, κοινωνούσε δε κάθε Σάββατο τα Άχραντα Μυστήρια. Και ο Κύριος, «ο ετάζων καρδίας και νεφρούς», επέβλεψε επί τον δούλο του τον πιστό και έκανε, ώστε να πάψουν να τον περιπαίζουν και να τον υβρίζουν οι σύνδουλοί του και οι άλλοι αλλόθρησκοι.
Αφού, λοιπόν, ο αφέντης του Ιωάννη πλούτισε, αποφάσισε να υπάγει για προσκύνημα στη Μέκκα, τη ιερά πόλη των Μωαμεθανών.

σαχάνι (πιάτο) Αγίου Ιωάννη του Ρώσου-svioanrus5Αφού πέρασαν αρκετές ημέρες από την αναχώρησή του, η σύζυγός του παρέθεσε τράπεζα και προσκάλεσε τους συγγενείς και τους φίλους του ανδρός της, για να ευφρανθούν και να ευχηθούν να επιστρέψει υγιής στον οίκο του από την αποδημία. Ο μακάριος Ιωάννης διακονούσε στην τράπεζα. Παρέθεσαν δε σε αυτή και ένα φαγητό, το οποίο άρεσε πολύ στον αγά, το λεγόμενο πιλάφι, το οποίο συνηθίζουν πολύ στην Ανατολή. Τότε η οικοδέσποινα θυμήθηκε τον σύζυγό της και είπε στον Ιωάννη: «Πόση ευχαρίστηση θα ελάμβανε, Γιουβάν, ο αφέντης σου, αν ήταν εδώ και έτρωγε μαζί μας από τούτο το πιλάφι!». Ο Ιωάννης τότε ζήτησε από την κυρία του ένα πιάτο γεμάτο πιλάφι και είπε ότι θα το έστελνε στον αφέντη του στη Μέκκα, στο άκουσμα των λόγων του γέλασαν οι προσκεκλημένοι. Αλλά η οικοδέσποινα είπε στην μαγείρισσα να δώσει το πινάκιο με το φαγητό στον Ιωάννη, σκεπτόμενη ή ότι ήθελε να το φάει ο ίδιος μόνος του ή να το πάει σε καμιά φτωχή χριστιανική οικογένεια, όπως συνήθιζε να κάνει, δίδοντας το φαγητό του.
Ο Άγιος το πήρε και πήγε στον σταύλο. Εκεί γονυπέτησε και έκανε προσευχή εκ βάθους καρδίας παρακαλώντας τον Θεό να αποστείλει το φαγητό στον αφέντη του με όποιον τρόπο οικονομούσε Εκείνος με την παντοδυναμία Του, με την απλότητα που είχε στην καρδιά του ο Ιωάννης πίστεψε ότι ο Κύριος θα εισακούσει την προσευχή του και το φαγητό θα πήγαινε θαυματουργικά στη Μέκκα. Πίστευε, «μηδέν διακρινόμενος» κατά τον λόγο του Κυρίου, χωρίς να έχει κανένα δισταγμό ότι αυτό που ζήτησε θα γινόταν. Και, όπως λέγει ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος, «τα υπερφυή ταύτα σημεία συμβαίνουσι τοις απλουστέροις τη διανοία και θερμοτέροις τη ελπίδι», ότι, δηλαδή, αυτά τα υπερφυσικά θαύματα συμβαίνουν σε εκείνους που έχουν απλούστερη διάνοια και είναι θερμότεροι στην ελπίδα την οποία έχουν προς τον Θεό. Πράγματι! το πιάτο με το φαγητό χάθηκε από τα μάτια του Οσίου. Ο μακάριος Ιωάννης επέστρεψε στην τράπεζα και είπε στην οικοδέσποινα ότι έστειλε το φαγητό στη Μέκκα.
Ακούγοντας οι προσκεκλημένοι τον λόγο αυτό γέλασαν και είπαν ότι το έφαγε ο Ιωάννης.

σαχάνι (πιάτο) Αγίου Ιωάννη του Ρώσου-io-ru02Αλλά ύστερα από λίγες ημέρες γύρισε από την Μέκκα ο κύριός του και έφερε μαζί του το χάλκινο πιάτο, προς μεγάλη έκπληξη των οικείων του. Μόνο ο μακάριος Ιωάννης δεν εξεπλάγη. Έλεγε, λοιπόν, ο αγάς προς τους οικείους του: «Την δείνα ημέρα (και ήταν η ημέρα του συμποσίου, κατά την οποία είπε ο Ιωάννης ότι έστειλε το φαγητό στον αφέντη του), την ώρα κατά την οποία επέστρεψα από το μεγάλο τζαμί στον τόπο όπου κατοικούσα, βρήκα επάνω στο τραπέζι, σε έναν οντά (δωμάτιο) όπου τον είχα κλειδωμένο, τούτο το σαχάνι (πιάτο) γεμάτο πιλάφι. Στάθηκα με απορία, σκεπτόμενος, ποίος άραγε είχε φέρει εκείνο το φαγητό και προ πάντων δεν μπορούσα να εννοήσω με τί τρόπο είχε ανοίξει την πόρτα, την οποία είχα κλείσει καλά. Μη γνωρίζοντας πως να εξηγήσω αυτό το παράδοξο πράγμα, περιεργαζόμουν το πιάτο μέσα στο οποίο άχνιζε το πιλάφι και είδα με απορία ότι ήταν χαραγμένο το όνομά μου επάνω στο χάλκωμα, όπως σε όλα τα χάλκινα σκεύη της οικίας μας. Ωστόσο, με όλη την ταραχή όπου είχα από εκείνο το ανεξήγητο περιστατικό, κάθισα και έφαγα το πιλάφι με μεγάλη όρεξη, και ιδού το πιάτο που το έφερα μαζί μου, και είναι αληθινά το δικό μας».
Ακούγοντας αυτή τη διήγηση οι οικείοι του Ιππάρχου εξέστησαν και απόρησαν, η δε σύζυγός του, του εξιστόρησε πως ζήτησε ο Ιωάννης το πιάτο με το φαγητό και είπε ότι το έστειλε στη Μέκκα, και ότι, ακούγοντάς τον να λέγει ότι το έστειλε, γέλασαν.
Αυτό το θαύμα μαθεύτηκε σε όλο το χωριό και στη γύρω περιοχή και όλοι θεωρούσαν πλέον τον Ιωάννη ως άνθρωπο δίκαιο και αγαπητό στον Θεό, τον έβλεπαν δε με φόβο και σεβασμό, και δεν τολμούσε κανείς να τον ενοχλήσει…

Προαισθανόμενος ο Όσιος το τέλος του, ζήτησε να κοινωνήσει των Αχράντων Μυστηρίων και γι αυτό έστειλε και κάλεσε έναν ιερέα. Αλλά ο ιερεύς φοβήθηκε να μεταφέρει φανερά τα Άγια Μυστήρια στο σταύλο, εξαιτίας του φανατισμού των Τούρκων. Όμως σοφίστηκε, κατά Θεία φώτιση, και πήρε ένα μήλο, το έσκαψε, έβαλε μέσα την Θεία Κοινωνία και έτσι μετέβη στο σταύλο και κοινώνησε τον μακάριο Ιωάννη. Ο Ιωάννης, μόλις έλαβε το Άχραντο Σώμα και το Τίμιο Αίμα του Κυρίου, παρέδωσε την αγία ψυχή του στα χέρια του Θεού, τον Οποίο τόσο αγάπησε. Ήταν το 1730.

Προκόπι (Ürgüp) – Εκεί που αγίασε ο Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος

https://www.youtube.com/watch?v=UUx-A9aNltM

Απολυτίκιον Αγίου Ιωάννου του Ρώσσου. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Εκ γης ο καλέσας σε προς ουρανίους μονάς, τηρεί και μετά θάνατον αδιαλώβητον το σκήνος σου όσιε. Συ γαρ εν τη Ασία ως αιχμάλωτος ήχθης, ένθα και ωκειώθης τω Χριστώ Ιωάννη. Αυτόν ούν ικέτευε, σωθήναι τας ψυχάς ημών.Προκόπι Ürgüp Kayakapı urgup1Προκόπι Ürgüp Kayakapı στάβλος όπου έζησε ο όσιος Ιωάννης Ρώσος 0e59b8698Προκόπι Ürgüp Kayakapı στάβλος Ιερός Χώρος όπου έζησε και κοιμήθηκε ο Άγιος Ιωάννης ΡώσσοςΠροκόπι Ürgüp Kayakapı στάβλος όπου έζησε ο όσιος Ιωάννης Ρώσος -586698_nΙωάννης ο Ρώσσος σαχάνι (πιάτο)_St. John the Russian_Св Иоанн Русский_7657


“whosoever thirsteth, let him come to Me and drink” (John 7:37)

0_7a8fe_3a41827e_XXL

Χριστὸς ἀνέστη! Ἀληθῶς ἀνέστη!
Christ is risen! Truly He is risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

Μεσοπεντηκοστή_ Σοφία- καί – Λόγος- του- Θεού_Mid-Pentecost_ Преполовение _03St Theophan the Recluse’s “thought” for Mid-Pentecost, as translated by Reader Nicholas Parks:
On Mid-Pentecost we hear the call of the Lord: “whosoever thirsteth, let him come to Me and drink” (John 7:37). If this is so, then let us all run to Him. Whatever you thirst for – so long as it is not contrary to the spirit of the Lord – you will find relief in Him. If you thirst for knowledge, run to the Lord, for He is the one and only light, enlightening every man. If you thirst for cleansing from sin and quenching of the flames of your conscience, run to the Lord, for He tore asunder the handwriting of our sins upon the Cross. If you thirst for peace in your heart, run to the Lord, for He is the treasury of all good, Whose abundance will teach you to forget all deprivations and despise all earthly good, so as to be filled with Him alone. If you need strength, He is almighty. If you need glory, His glory surpasses the world. If you desire freedom, He gives true freedom. He will resolve all of our doubts, loose the bonds of our passions, dispel all our troubles and difficulties, will enable us to overcome all obstacles, temptations and intrigues of the enemy, and will make smooth the path of our spiritual life. Let us all run to the Lord!

In the middle of the Feast, O Savior, fill my thirsting soul with the waters of godliness, as Thou didst cry to all: ‘If anyone thirst, let him come to Me and drink’ (John 7:37). O Christ God, Fountain of our life, glory be to Thee!

Leaping, living water, water of immortality, O ever-living well-spring, didst thou promise to give to them that by faith await thy Spirit, O Saviour who hast come forth from the Father.


Το φως του Ονόματος του Ιησού φωτίζει όλο το Σύμπαν… Μητροπολίτου Διοκλείας Κάλλιστου Ware

Μεσοπεντηκοστή_ Σοφία- καί – Λόγος- του- Θεού_Mid-Pentecost_ Преполовение _09

Χριστὸς ἀνέστη! Ἀληθῶς ἀνέστη!
Christ is risen! Truly He is risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

Μητροπολίτου Διοκλείας Κάλλιστου Ware

“Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλόν.”

Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέγει: «Όταν το Άγιο Πνεύμα κατοικήσει μέσα στον άνθρωπο, ο άνθρωπος δεν σταματά να προσεύχεται επειδή το Πνεύμα θα προσεύχεται συνεχώς μέσα του. Τότε, ούτε όταν κοιμάται ούτε όταν είναι ξύπνιος θα αποκοπεί η προσευχή από την ψυχή του• μα όταν τρώγει κι όταν πίνει, όταν ξαπλώνει ή όταν εργάζεται, ακόμα κι όταν κοιμάται βαθειά η ευωδία της προσευχής θα εισπνέεται μέσα στην καρδιά του από μόνη της

Οι Ορθόδοξοι πιστεύουν πως η δύναμη του Θεού είναι παρούσα στο Όνομα του Ιησού έτσι, ώστε η επίκληση αυτού του θείου Ονόματος να ενεργεί ως σημείο της ενέργειας του Θεού, προικισμένο με μυστηριακή χάρη. ” Το Όνομα του Ιησού, όταν βρίσκεται στην ανθρώπινη καρδιά, της μεταδίδει τη δύναμη της θέωσης … Λάμποντας μέσα από την καρδιά, το φως του Ονόματος του Ιησού φωτίζει όλο το Σύμπαν”. S. Bulgakov, The Orthodox Church, σσ. 170-171).

ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΣΑΡΩΦ-700110Η προσευχή του Ιησού αποδεικνύεται μεγάλη πηγή θάρρους και χαράς γι’ αυτούς που την προφέρουν συνέχεια, αλλά και γι’ αυτούς που τη χρησιμοποιούν περιστασιακά. Ας ξαναθυμηθούμε τον Προσκυνητή (Περιπέτειες ενός Προσκυνητή): Έτσι πορεύομαι τώρα, και επαναλαμβάνω ασίγαστα την Προσευχή του Ιησού, που μου είναι πολυτιμότερη και γλυκύτερη από καθετί άλλο στον κόσμο. Μερικές φορές κάνω σαράντα τρία με σαράντα τέσσερα μίλια τη μέρα, και δεν αισθάνομαι πως περπάτησα καθόλου. Έχω τη συνείδηση μόνο του γεγονότος πως επαναλαμβάνω την προσευχή. Όταν με διατρυπάει το πικρό κρύο, αρχίζω να λέω την προσευχή πιο ζωηρά, και γρήγορα ζεσταίνομαι. Όταν αρχίζει να με βασανίζει η πείνα, καλώ πιο συχνά το Όνομα του Ιησού, και ξεχνώ την επιθυμία του φαγητού. Όταν αρρωσταίνω και με πιάνουν οι ρευματισμοί στην πλάτη και στα πόδια, συγκεντρώνω τις σκέψεις μου στην Προσευχή, και δεν προσέχω τον πόνο. Αν κάποιος με πληγώσει, αρκεί να σκεφτώ “Πόσο γλυκιά είναι η Προσευχή του Ιησού!” και ο πόνος και ο θυμός περνούν και ξεχνώ τα πάντα… Ευχαριστώ τον Θεό που καταλαβαίνω τώρα το νόημα των λέξεων που άκουσα στον Απόστολο – Αδιαλείπτως προσεύχεσθε (Α΄Θεσσαλ. 5, 17). Οι περιπέτειες ενός Προσκυνητού, σ. 26-8 – Τhe Way of a Pilgrim, σς. 17-18.

απόσπασμα από το βιβλίο “Ορθόδοξη Εκκλησία” του επισκόπου Κάλλιστου Ware

Κάθισμα Μεσοπεντηκοστής Ήχος πλ. δ’. Την Σοφίαν και Λόγον

Της σοφίας το ύδωρ και της ζωής αναβρύζων τω κόσμω, πάντας Σωτήρ, καλείς του αρύσασθαι, σωτηρίας τα νάματα· τον γαρ θείον νόμον σου, δεχόμενος άνθρωπος, εν αυτώ σβεννύει, της πλάνης τους άνθρακας· όθεν εις αιώνας, ου διψήσει, ου λήψει, του κόρου σου Δέσποτα βασιλεύ επουράνιε. Διά τούτο δοξάζομεν, το κράτος σου, Χριστέ ο Θεός, των πταισμάτων άφεσιν αιτούμενοι, καταπέμψαι πλουσίως τοις δούλοις σου.