Iconography and Hand painted icons

St. Olympia the Deaconess, Confidante of St. John Chrysostom

Ἰωάννης Χρυσόστομος -St. John Chrysostom_Святой Иоанн Златоуст_წმიდა იოანე ოქროპირი_paulguidingchrysostom

St. Olympia the Deaconess,
Confidante of St. John Chrysostom

Commemorated on July 25

The wrestlings of virtue do not depend upon age,
or bodily strength, but only on the spirit and the
disposition. It is indeed always fitting to admire
those who pursue virtue, but especially when some
are found to cling to it at a time when many are
deserting it.
[Excerpt from a letter of St. John Chrysostom to
the Deaconess Olympia].

Oλυμπιάδα Διακόνισσας_ St. Olympia the Deaconess_ Олимпия диаконисса_ΟΛΥΜΠΙΑΣArchbishop John and Olympia the Deaconess were kindred spirits. The same modern biographer of Chrysostom says,
There was no one in Constantinople with whom he was to have a deeper or more sympathetic understanding, no one with whom he was to feel more at ease or to whom he was to pour out his heart more unreservedly (Kelly, op. cit., p. 113).

When St. John Chrysostom was banished into Lesser Armenia, to the city of Cucusus, he had the opportunity to correspond with Deaconess Olympia. His letters,
permeated with Christian love, were addressed, “To my lady, the most reverend and divinely-favored Deaconess Olympia.” Olympia had written St. John that she was grieved because of the fierce black storm which has overtaken the Church. She was troubled and distracted because Patriarch John was cast out and another, Arsacios, was put in his place. Saint John attempted to comfort her in his letters, entrusting all of his and Olympia’s present sufferings to the great providence and succor of God.”[1]

Olympia, deeply had she sunk under the tyranny of despondency
that she even had the desire to depart this world. Saint John encouraged her to have
patient endurance, the queen of virtues and the perfec-tion of crowns. He brought to her mind the trials of Job, that spiritual hero who remained untroubled and undismayed.
“Do not think,” he said, “that to pray for death exempts one from blame. Hearken to
the voice of St. Paul, ‘For I am hard pressed between the two, having a desire to
depart and be with Christ, which is far better. Nevertheless, to remain in the flesh is
more needful for you’ [Phil. 1:23- 24]. For in proportion as the strain of the affliction
is increased are the garlands of victory multiplied; in proportion as gold is heated does it becomes purified….for it is a bright wreath of victory for the just, shining far above the bright-ness of the sun, and it is the greatest means of purification for those who have sinned.”[2] Saint John then sent her his recently written treatise, entitled No One Can Harm The Man Who Does Not Injure Himself.[3]

Immediately after the banishment of this great saint, someone started a fire in the Great Church [The Church of the Divine Wisdom Hagia Sophia] and the fire consumed many prominent buildings in the capital. The enemies of Chrysostom accused his followers and this holy woman of initiating this malicious fire.     Olympia was twice put on trial on the absurd charge . Each time she was released after her spirited defense of herself, saying, in effect, “I who have helped build so many churches am not in the habit of burning them down” (Sozomen, Ecclesiastical History VIII.24; NPNF 2, vol. II, p. 415). Olympias was banished from Constantinople to Nicomedia.

Saint John lauds her for contending with demons, against whom she scored countless victories; yet she did not take asingle blow. He commends her for undergoing sufferings which actually had the effect of working vengeance upon those who afflicted her.
He writes: “Thou art not depressed by insults, nor elated by honors and glory. Thou hast exceeded many who, after an illustrious career in the priesthood have fallen into disgrace on Si. Otympia this account. Thou, on the contrary, woman as thou art, clothed with a fragile body, and subject to these severe attacks, have not only avoided falling into such a condition, but have prevented many others. Many.. .have
been overthrown at the very outset and starting point; whereas, thou, after having
gone countless times around the last turning post in the race, hast won a prize in
Ολυμπιάδα Διακόνισσας_ St. Olympia the Deaconess_ Олимпия диаконисса__25 Ιουλίου0725_every course…. [F]or the wrestlings of virtue do not depend upon age, or bodily strength, but only on the spirit and the disposition. Thus, women have been
crowned victors, while men have been upset….Therefore, my sweet lady, thou dost deserve superlative admiration. After so many men, women and aged persons,… having been overthrown before the encounter and worsted before the struggle, thou, on the contrary, after so many battles and such a large muster of the enemy, art far from being unstrung or dismayed by the number of thine adversities. Indeed, the more vigorous and heightened the contest, the more thou art strengthened….
Although my separation from thee distresses thee, yet thou hast this very great consolation arising from thy successful exploits; for I also, who am banished to so great a distance, gain no small cheerfiilness from this cause,—I mean thy courage.”

Olympia’s beloved mentor and confidant, St. John Chrysostom, died on a forced march to a place of further exile in eastern Asia Minor on September 14, 407. We do not know if she ever learned of this, or if she did, how she responded. Most likely, she reposed in the Lord in the following year, on July 25, 408. Hence she is commemorated in our Holy Church on July 25.

Holy Mother Olympia, pray to GOD for us!

[1] Saint John Chrysostom, Letters to Olympia, The Nicene and Port Nicene Fathers
of the Christian Church, First Series, vol. IX. trans. By Rev. W. R. W. Stephens
(Grand Rapids, MI: Wm. B. Eerdaums Pub. Co.. 1975, repr.), pp. 287-293.
[2] Letters to Olympia, op. cit., p. 295.
[3] This very beautiful treatise, composed while St. John was in exile, probably not
long before his death, was sent to his great friend, Deaconess Olympia. An English
translation of this work may be found in Saint Chrysostom, The Nicene and Post-
Nicene Fathers of the I Christian Church, First Series, vol. IX, trans. by Rev. W. R.
W. Stephens, M.A. (Grand Rapids, MI: Wm. B. Eerdmans Publishing Company. 1975,
repr.), pp. 269-284.

Apolytikion of St. John Chrysostom in the Plagal of the Fourth Tone

The grace of your words illuminated the universe like a shining beacon. It amassed treasures of munificence in the world. It demonstrated the greatness of humility, teaching us by your own words; therefore, O Father John Chrysostom, intercede to Christ the Logos for the salvation of our souls.

Δικαίων ψυχαί εν χειρί Θεού… (Σοφία Σολομώντος, Κεφ. 3, 1-9)

Παναγια ΚΑΡΔΙΩΤΙΣΣΑ_Icon of the Virgin Mary of Kardiotissa_ Άγγελου Ακοτάντου_bxm01552_d1Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

Να εμπιστευτείς τον εαυτό σου στον Θεό, σημαίνει να μην κυριεύεσαι πλέον από καμιά αγωνία ή φόβο, να μην βασανιστείς ξανά από κανέναν λογισμό, από καμιά σκέψη πώς δεν έχεις κανέναν για να σε φροντίσει.
Όταν ο νους εκπέσει από αυτήν την εμπιστοσύνη, ο άνθρωπος αρχίζει να πέφτει μέσω των λογισμών σε χιλιάδες πειρασμούς.
Όπως λέγει ο μακάριος ερμηνευτής στο βιβλίο του για τον Ευαγγελιστή Ματθαίο, «όλη η μέριμνα του Σατανά είναι να πείσει τον άνθρωπο πώς ο Θεός δεν ενδιαφέρεται γι’ αυτόν».

Άμα ο άνθρωπος απορρίψει για τον εαυτό του κάθε αισθητή βοήθεια και κάθε ανθρώπινη ελπίδα, όπως συμβαίνει με τους ησυχαστές, και αφιερωθεί στο Θεό με εμπιστοσύνη και καθαρή καρδιά, αμέσως ακολουθεί η θεία χάρη και του αποκαλύπτει τη δύναμη της βοηθώντας τον με πολλούς τρόπους…Και η θεία χάρη τον απαλλάσσει από πολλά δυσάρεστα και επικίνδυνα πολλές φορές, πράγματα, χωρίς αυτός να τα καταλαβαίνει. Όλα αυτά τα αποδιώχνει άπ’ αυτόν, ανεπαίσθητα, η θεία χάρη, με θαυμαστό τρόπο, και τον σκεπάζει σαν την κλώσα, που ανοίγει τα φτερά της και σκεπάζει τα κλωσσόπουλα, για να μην πάθουν κανένα κακό. Ψυχές προστατευμένες στο χέρι του Θεούbabies_in_gods_hand2Σοφίας Σολομώντος το Ανάγνωσμα
(Κεφ. 3, 1-9)

Η ζωή των δικαίων ευρίσκεται κάτω από το παντοδύναμο προστατευτικό χέρι του Θεού, και καμμιά θλίψις και βάσανος δεν θα τους εγγίση, χωρίς ο Θεός να το επιτρέψη. Στα μάτια των αφρόνων ο θάνατός τους θεωρήθηκε ως αφανισμός και μηδένισις και η έξοδός τους από τον κόσμο αυτό ως οδύνη και τιμωρία• η αναχώρησίς τους από την ζωή αυτή ως όλεθρος και απώλεια. Εκείνοι όμως υπάρχουν και ζουν εν ειρήνη. Διότι και εάν ακόμη στα μάτια των ανθρώπων και εκ μέρους των ανθρώπων πάσχουν και θλίβωνται, έχουν αυτοί σταθερά και ακλόνητο την πεποίθηση τους στην αθάνατο και μακαρία ζωή. Και εάν λίγο ταλαιπωρηθούν και βασανισθούν στην παρούσα ζωή, θα λάβουν μεγάλες αμοιβές και βραβεία στην αιωνιότητα. Διότι ο ίδιος ο Κύριος έθεσε αυτούς υπό δοκιμασία δια των θλίψεων και τους βρήκε αξίους να βραβευθούν και να αμειφθούν από Αυτόν. Τους δοκίμασε, όπως ο χρυσοχόος δοκιμάζει και καθαρίζει τον χρυσό δια του πυρός, και τους δέχθηκε ευαρέστως, όπως δέχεται τα προσφερόμενα ολοκαυτώματα των θυσιών. Αυτοί, όταν ο παντοδύναμος και πανάγαθος Κύριος τους επισκεφθή, θα λάμψουν και σαν σπινθήρες στις καλαμιές θα διατρέχουν λαμπρά τις κοινωνίες των ανθρώπων. Αυτοί θα αναδειχθούν κριτες και δικαστες των ασεβών ανθρώπων. Θα κυριαρχήσουν επάνω στους λαούς, διότι ο Κύριος θα είναι βασιλεύς των στους αιώνας των αιώνων. Όσοι έχουν στηριγμένην ακλόνητον την πεποίθησίν των στον Θεόν, θα γνωρίσουν και θα κατανοήσουν την αλήθειαν• και οι πιστοί με αγάπην θα υπομένουν τας δοκιμασίας και θα παραμένουν πλησίον του Θεού, διότι η θεία χάρις και το έλεος δίδονται στους οσίους του Θεού και η στοργική του εποπτεία και προστασία στους εκλεκτούς του.ψυχες προστατευμενες-164519.bΔικαίων ψυχαί εν χειρί Θεού, και ου μη άψηται αυτών βάσανος. Έδοξαν εν οφθαλμοίς αφρόνων τεθνάναι. Και ελογίσθη κάκωσις η έξοδος αυτών, και η αφ’ ημών πορεία σύντριμμα, οι δε εισιν εν ειρήνη. Και γαρ εν όψει ανθρώπων εάν κολασθώσιν, η ελπίς αυτών αθανασίας πλήρης. Και ολίγα παιδευθέντες, μεγάλα ευεργετηθήσονται, ότι ο Θεός επείρασεν αυτούς, και εύρεν αυτούς αξίους εαυτού. Ως χρυσόν εν χωνευτηρίω εδοκίμασεν αυτούς, και ως ολοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αυτούς. Και εν καιρώ επισκοπής αυτών αναλάμψουσι, και ως σπινθήρες εν καλάμη διαδραμούνται. Κρινούσιν έθνη, και κρατήσουσι λαών και βασιλεύσει αυτών Κύριος εις τους αιώνας, οι πεποιθότες επ’ αυτόν, συνήσουσιν αλήθειαν, και οι πιστοί εν αγάπη προσμενούσιν αυτώ, ότι χάρις και έλεος εν τοις οσίοις αυτού, και επισκοπή εν τοις εκλεκτοίς αυτού.

Abba Poemen said, “Do not give your heart to that which does not satisfy your heart.”

Γερμανός της Αλάσκας_Saint Herman of Alaska_Преподобный Герман Аляскинский_663611

Epiphanius, Bishop of Cyprus  said, “God sells righteousness at a very low price to those who wish to buy it: a little piece of bread, a cloak of no value, a cup of cold water, a mite.” (59)

Abba Elias, the minister, said, “What can sin do where there is penitence? And of what use is love where there is pride?” (71)

Amma Theodora said that neither asceticism, nor vigils nor any kind of suffering are able to save, only true humility can do that. (84)

Abba Poemen said that Abba John said that the saints are like a group of trees, each bearing different fruit, but watered from the same source. The practices of one saint differ from those of another, but it is the same Spirit that works in all of them. (95)

Abba Poemen said, “Do not give your heart to that which does not satisfy your heart.” 

He also said, “If you are silent, you will have peace wherever you live.”

Abba Nilus said, “Prayer is a remedy against grief and depression.” (153)

The sayings of the Desert Fathers and Mothers


Καλύτερα άφησέ το στο Θεό το θέμα του δίκιου σου και κράτησε στην καρδιά σου την ταπείνωση

Κελλι αγιου Γεωργιου Καρτσωναιων_142620.b178-600x383

Από το Γεροντικό

Κάποιος αδελφός, που αδικήθηκε από άλλον αδελφό, ήλθε στον αββά Σισώη και του είπε:
«Αδικήθηκα από κάποιον αδελφό και θέλω να πάρω πίσω το δίκιο μου».
Ο Γέροντας όμως τον παρακαλούσε λέγοντας:
«Μη, τέκνον, καλύτερα άφησέ το στο Θεό το θέμα του δίκιου σου».
Κι εκείνος επέμεινε: «Δεν θα σταματήσω την υπόθεση, ώσπου να πάρω το δίκιο μου πίσω».
Τότε ο Γέροντας του είπε: «Ας σηκωθούμε για προσευχή, αδελφέ».
Και, αφού σηκώθηκε, είπε ο Γέροντας:
«Θεέ δεν σ᾿ έχουμε πλέον ανάγκη να φροντίζεις για μας, γιατί εμείς οι ίδιοι παίρνουμε πίσω το δίκιο μας».
Μόλις λοιπόν το άκουσε αυτό ο αδελφός, έπεσε στα πόδια του Γέροντα λέγοντας:
«Συγχώρεσέ με, αββά, δεν θα ζητήσω πλέον το δίκιο μου από τον αδελφό».

Είπε ο αββας Ζωσιμάς:
«Εγώ δεν κατακρίνω αυτούς που με κατηγορούν, αλλά τους αποκαλώ ευεργέτες μου..Γιατί ποιός χάρισε λ.χ. στον άγιο Στέφανο τέτοια δόξα, σαν κι αυτή που του εξασφάλισαν εκείνοι που τον λιθοβόλησαν;».

Δύο αδέλφια πήγαν μαζί στην έρημο και ασκήτευαν στην ίδια καλύβη. Ο διάβολος, φθονώντας την αγάπη τους, βάλθηκε να τους χωρίσει.
Ένα βράδυ ο νεώτερος πήγε ν’ ανάψει το λυχνοστάτη, τον αναποδογύρισε και χύθηκε το λάδι. Ο μεγαλύτερος θύμωσε και του έδωσε ένα μπάτσο.
Τότε ο πιο μικρός, χωρίς να ταραχτεί, έσκυψε, του έβαλε μετάνοια και είπε ταπεινά:
Συγχώρησε την απροσεξία μου, Αδελφέ. Τώρα αμέσως θα ετοιμάσω άλλο.
Την ίδια νύχτα ένας ειδωλολάτρης ιερεύς, που έτυχε να βρίσκεται μέσα στο ειδώλειο, άκουσε τα δαιμόνια να κάνουν δικαστήριο μεταξύ τους. Ένα απ’ αυτά ομολόγησε ντροπιασμένο στον αρχηγό του:
«Πηγαίνω και κάνω άνω κάτω τους Μοναχούς. Μα τι φταίω, όταν κάποιος απʼ αυτούς γυρίζει και βάζει στον άλλο μετάνοια και μου καταστρέφει όλη τη δουλειά;»
Ακούγοντας αυτά ο ειδωλολάτρης, έγινε ευθύς χριστιανός κι’ αποτραβήχτηκε στην έρημο.
Σʼ όλη του τη ζωή κράτησε στην καρδιά του την ταπείνωση και στο στόμα του είχε διαρκώς πρόχειρο το «συγχώρησόν με».

Είπε ο Γέροντας Ιγνάτιος Καπνίσης: Τέλειος Χριστιανός θα πει ταπεινός άνθρωπος. Η ταπείνωση είναι η τελειότητα της χριστιανικής ζωής.


Saint Mary Magdalene, the Equal to the Apostles and Holy Myrrh-bearer

Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_2b

‘My Beloved is mine, and I am His. He pastures His flock among the lilies’ (Song of Songs 2:16).

Saint Mary Magdalene, the Holy Myrrh-bearer and Equal to the Apostles

Commemorated on July 22

ΜΑΡΙΑ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ_agia-maria-magdaliniMary Magdalene was one of the myrrh-bearing women and “equal to the apostles”. She was born in the town of Magdala along the shore of Lake Gennesaret and was from the tribe of Issachar. She was tormented by seven evil spirits from which the Lord Jesus freed her and made her whole. She was a faithful follower and servant of the Lord during His earthly life. Mary Magdalene stood beneath the Cross on Golgotha and grieved bitterly and mourned with the All-Holy Birth-giver of God. After the death of the Lord she visited His sepulchre three times. When the Lord resurrected she saw Him on two occasions: once alone and the other time with the other myrrh-bearing women. She traveled to Rome and appeared before Tiberias Caesar and presenting him with a red colored egg, greeted him with the words: “Christ is Risen!” At the same time, she accused Pilate before Caesar for his unjust condemnation of the Lord Jesus. Caesar accepted her accusation and transferred Pilate from Jerusalem to Gaul where, this unjust judge, in disfavor with the emperor, died of a dread disease. After that, Mary Magdalene returned from Rome to Ephesus to St. John the Theologian whom she assisted in the work of preaching the Gospel. With great love toward the resurrected Lord, and with great zeal, she proclaimed the Holy Gospel to the world as a true apostle of Christ. She died peacefully in Ephesus and, according to tradition, was buried in the same cave in which seven youths were miraculously put to sleep for hundreds of years and, after that, were brought to life and then died (August 4). The relics of St. Mary Magdalene were later transferred to Constantinople. There is a Russian Orthodox convent dedicated to St. Mary Magdalene near the Garden of Gethsemane.

The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for Old Calendar date July 22, and New Calendar date August 4.

A Christian is similar to betrothed maiden. As a betrothed maiden continually thinks about her betrothed, so does the Christian continually think about Christ. Even if the betrothed is far away beyond ten hills, it is all the same, the maiden behaves as though he is constantly there; by her and with her. She thinks about him, sings to him, talks about him, dreams about him and prepares gifts for him. In the same way a Christian behaves toward Christ. As the betrothed maiden knows that she first must leave and distance herself from the home where she was born in order to meet and totally unite with her betrothed, so the Christian knows that even he cannot totally unite with Christ until death separates him from the body, i.e., from the material home in which his soul, resided and grew from birth.

The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for Old Calendar date February 25, and New Calendar date March 10 (9).

Troparion, Tone 1

O holy Mary Magdalene, thou didst keep Christ’s commandments and follow Him Who for our sakes was born of a Virgin. Today we celebrate thy memory and receive forgiveness through thy prayers.

Όσιος Ηλίας Διαμαντίδης ο Μυροβλύτης, υπέμεινε με ανεξικακία τα βασανιστήρια της μητρυιάς του

Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს__IGP1641

Ο Όσιος Ηλίας Διαμαντίδης,ο εκ Πόντου νεολαμπης ιερέας, ο Μυροβλύτης

Εορτάζει στις 21 Ιουλίου

Αρετής ήλιε, ιερεύ Ηλία,
Πόντον εφώτισας ελεημοσύναις.

Ηλίας Διαμαντίδης_ Отец Илия Диаманти́дис Мироточивый _ 1243Ο πατήρ Ηλίας Διαμαντίδης γεννήθηκε το 1880 στο χωριό Χουρμικιάντο (Κουμουρκιάντου) των Σουρμένων του Πόντου, το οποίο απέχει οκτώ ώρες με το καΐκι από την Τραπεζούντα.

Οι γονείς του, Παναγιώτης και Αθηνά, ήταν φτωχοί αλλά με φόβο Θεού. Απέκτησαν τρία παιδιά, τον Κωνσταντίνο, τον Γεώργιο και τον Ηλία. Το 1888 αφού στερέωσε τα παιδιά της στην ευλάβεια εκοιμήθη η Αθηνά. Ο Παναγιώτης ξαναπαντρεύτηκε και πήρε μια γυναίκα βάρβαρη και κακιά, την Καντίνα. Η μητρυιά κακομεταχειριζόταν και βασάνιζε τον μικρό Ηλία. Με δάκρυα διηγείτο αργότερα πολύ εμπιστευτικά σε μια ορφανή τα βάσανα της παιδικής του ηλικίας, με σκοπό να την στηρίξη.
Η μητρυιά του τον κρεμούσε ανάποδα σε δένδρο επί μια ώρα και παρακολουθούσε ανάλγητη το μαρτύριο του, ενώ εκείνος την παρακαλούσε με δάκρυα να τον λύση. Τον ξεγύμνωνε και με ένα μάτσο τσουκνίδες τον χτυπούσε στα απόκρυφα μέρη. Τύλιγε τα γεννητικά του όργανα με κλωστή προξενώντας αφόρητους πόνους, όχι μόνο από το δέσιμο αλλά και από την αδυναμία διούρησης. Έβαζε φωτιά στα ρούχα του και το παιδί έτρεχε τρομαγμένο να την σβήση. Όλη την ημέρα τον άφηνε νηστικό, δίνοντας του μόνο λίγο ξερό ψωμί. (Αυτή ήταν η απαρχή της μεγάλης του εγκράτειας που ετήρησε σ’ όλη του την ζωή. Τον έστελνε σ’ αυτήν την ηλικία να βόσκη μοσχάρια και τον απειλούσε με βασανιστήρια, αν τα ζώα έκαναν ζημιά. Όταν επέστρεφε το βράδυ τον ρωτούσε ο πατέρας του, αν έφαγε τίποτε και απαντούσε γι’ αυτόν η μοχθηρή μητρυιά του: «Τον τάισα, τον τάισα».
Στα πολλά βασανιστήρια ποτέ δεν παραπονέθηκε. Εφάρμοσε το «ασχημοσύνην μητρός σου ουκ αποκαλύψεις»1. Από όλα αυτά που υπέμεινε με αμνησικακία έλαβε από μικρός ο Ηλίας άφθονη την θεία Χάρι.
Αργότερα που εκοιμήθη ο πατέρας του, η μητρυιά του, γηρασμένη πια, είχε τον φόβο μήπως ο Ηλίας την εκδικηθή για όσα του έκανε. Εκείνος την καθησύχαζε: «Μη φοβάσαι μητέρα, θα σε κοιτάξω καλά». Έμεινε κατάκοιτη στο κρεββάτι και ο Ηλίας δεν άφηνε κανέναν άλλο να την περιποιείται. Ο ίδιος με πολλή αγάπη την τάιζε, την έπλενε, προσέφερε τα πάντα. Αντί της χολής και του όξους της ανταπέδωσε μάννα και ύδωρ. Εκείνη συντετριμμένη έλεγε και ξανάλεγε: «Ηλία, πολύ σε τυράννησα, πολλά κακά σου έκανα, συγχώρεσε με, παιδί μου», και εκείνος ανεξίκακα της έλεγε: «Μη στενοχωριέσαι, μητέρα, είσαι συγχωρημένη».

…Όταν πλησίασε ο καιρός της κοιμήσεως του, τις τελευταίες μέρες έμεινε κατάκοιτος. Δεν δεχόταν φαγητό, τρεφόμενος από την προσευχή.
Κοιμήθηκε οσιακά με μεγάλη ειρήνη τον Ιούλιο του 1946.
Την ώρα της κοιμήσεως του, ένα φως κατέβηκε από τον ουρανό και το δωμάτιο του πλημμύρισε από ευωδία. Το δεξί του χέρι έγινε σαν το κερί και μαρτυρούσε τις κρυφές του ελεημοσύνες. Ετάφη κατά την επιθυμία του στην αυλή της Εκκλησίας του αγαπημένου του Αγίου Γεωργίου. Δεξιά του αργότερα ετάφη η πρεσβυτέρα του Σωτήρα που κοιμήθηκε το 1963 σε ηλικία 83 ετών και αριστερά του η κόρη του Αγάπη (Μαρία μοναχή).
Από τον τάφο του τις νύχτες έβγαινε φως. Οι στρατιώτες από τα γύρω ρωσσικά φυλάκια το έβλεπαν χωρίς να μπορούν να το εξηγήσουν, και αυτό τους φόβιζε. Κάθε νύχτα στις δώδεκα ακριβώς μεσάνυχτα, έβγαινε το φως από τον τάφο του και έρρεε μύρο. Όσοι χρίονταν από το μύρο, από όποια αρρώστια και αν έπασχαν, αμέσως γίνονταν καλά…Όταν άνοιξαν τον τάφο  και σηκώσαν την πλάκα βγήκε φως από τον τάφο. Το λείψανο του παπα-Ηλία ήταν ακέραιο και ευωδίαζε. Το έθαψαν πάλι και απαγόρευσαν στον κόσμο να προσέρχεται στον τάφο. Αργότερα, όταν άλλαξαν τα πράγματα και δόθηκε ελευθερία, οι πιστοί άρχισαν πάλι να πηγαίνουν στον τάφο του π. Ηλία, τον ανακήρυξαν Άγιο στο Βατούμ και έβαλαν την εικόνα του στην Εκκλησία.Το 1962 Γεωργιανοί Επίσκοποι άνοιξαν πάλι τον τάφο του. Το λείψανο του δεν βρέθηκε. Ο τάφος του είχε συληθή. Μετά την κοίμηση του ανέβλυσε Αγίασμα που θαυματουργεί σε όσους αρρώστους πλύνονται ή πίνουν.
Σήμερα στο ναό του Αγίου Γεωργίου λειτουργεί ο δισέγγονος του π. Ηλία, ο π. Αβραάμ Παρασκευόπουλος.
Πρεσβίαις του Αγίου Ηλία του μυροβλήτου, Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν.

1. Τα στοιχεία που συνθέτουν τον σύντομο βίο του π. Ηλία προέρχονται από διηγήσεις της κόρης του Καλλιόπης (Κάλλης) και των εγγονών του Μαρίας και Όλγας (κόρες της Καλλιόπης). Ευχαριστίες οφείλονται στους κ. Κλημεντίδη Παναγιώτη και κ. Πιλιτσίδη Μιχαήλ, δισέγγονο του π. Ηλία, που κατέγραψαν αντιστοίχως τις διηγήσεις. Ο Γέροντας Παίσιος είχε διαβάσει τον βίο, έκανέ τις παρατηρήσεις του και τόνισε ότι ο π. Ηλίας από μικρός πήρε την θεία Χάρι γιατί υπέμεινε με ανεξικακία τα βασανιστήρια της μητρυιάς του.
1. Λευϊτ. ιη’, 7.

Από το βιβλίο «Ασκητές μέσα στον κόσμο», 5η διήγηση.
Κεντρική διάθεση βιβλίου: Ιερόν Ησυχαστήριον «Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος», Μεταμόρφωσις Χαλκιδικής.

Ηλίας Διαμαντίδης_ Отец Илия Диаманти́дис Мироточивый _ 273

Ήχος α΄. Των ουρανίων ταγμάτων.

Τροπαιοφόρον εν βίω προστάτην έχοντα, ω και Ναόν εκθύμως θείον έκτισεν ύμνοις, Ηλίαν, του Υψίστου τον λειτουργόν ευφημήσωμεν κράζοντες· Συν Γεωργίω δυσώπει τον Ιησούν υπέρ ευσεβών, θειότατε.

Απολυτίκιον οσιου Ηλία Διαμαντίδη.Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον.(Ποίημα Δρος Χαραλάμπους Μ. Μπούσια)

Μυροβλύτην Ηλίαν ανευφημήσωμεν, τον ευλαβή Ιερέα, ελεημόνων ανδρών θησαυρόν ως ταμιούχον Θείας Χάριτος, και θαυμασίων αυτουργόν Γεωργίου του κλεινού εν Μάρτυσι συνεργεία, μεθ’ ου πρεσβεύει Κυρίω δείξαι οδούς ημίν θεώσεως.

Satan, the ruler of this world, Metropolitan Ephrem of Tripoli

ΠΕΙΡΑΣΜΟΙ ΚΥΡΙΟΥ_Ἰησοῦς Χριστὸς_Jesus-Christ_Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon000Искушения Христа в пустыне89575.b

Satan, the ruler of this world
Metropolitan Ephrem of Tripoli, al-Koura and Their Dependencies

“The hour has come that the Son of Man should be glorified” (John 12:23).

“Most assuredly, I say to you, unless a grain of wheat falls into the ground and dies, it remains alone; but if it dies, it produces much grain” (John 12:24).

“Now is the judgment of this world; now the ruler of this world will be cast out” (John 12:31).

* * *

Satan is the ruler of this world. Where lies his authority to tempt man? It lies in that he is the seducer, who seduces man and his mind.

From the beginning of Jesus’ life in the Gospel, He was appointed to combat this seducer and his seduction. There the devil tempted Him for forty days and He finally replied to him after reaching the point of starvation, “Man shall not live by bread alone, but by every word of God” (Luke 4:4).

The purpose of this temptation of hunger is to create disorder and confusion in the heart of man. In the end, Christ defeated Satan through His death on the cross, and His resurrection on the third day.

Jesus was not only glorified in smashing the devil’s authority. He was also and especially glorified in His drawing “all” to Himself — all people, no matter their nation or race. This final victory did not take place with spectacular worldly pomp, but with His being raised upon the cross. The Lord Jesus, in His divine wisdom, is also a seducer of humankind, through his ultimate love and not like the devil who seduces in order to corrupt.

Ἄκρα Ταπείνωσις_Extreme Humility of Christ _King_of_Glory5453976586_efca61e6c4In the Gospel of John, the Lord says, “Now is the judgment of this world; now the ruler of this world will be cast out. And I, if I am lifted up from the earth, will draw all to Myself” (John 12:31-32). By virtue of the cross, God reaches the pinnacle of His dispensation by smashing the power of Satan and liberating man from his seductive shamelessness. So the Lord returns everything to Himself. Thus before giving up his spirit, He says, “It is finished” (John 19:30).

Therefore, it is enough for us humans now, after this victory, to stand in our life beside the suffering, victorious Jesus Christ, for us to escape from Satan, the ruler of this world. Beloved! How many times has Satan seduced in this world by means of money, so that we think that happiness is in the accumulation and stockpiling of wealth in order to enjoy the pleasures of this deceitful world. But the Lord says to us, “Man does not live by bread alone…” Likewise he deceives us when we chase after worldly positions, glories and authority. But we hear the Lord say, “You shall worship the Lord God and Him only shall you serve” (Matthew 4:10).