iconandlight

Iconography and Hand painted icons

Πάπα – Τύχων ο Ρώσσος ερημίτης της Καψάλας

Πάπα – Τύχων ο Ρώσσος ερημίτης της Καψάλας

Εκοιμήθη στις 10 Σεπεμβριου 1968

Παπα-Τύχων Ρώσος ασκητής_Elder Tikhon-Russian ascetic-старац Тихон (Голенков) Афонский_Tikhon Hieromonk 6Έλεγε ο Παπά-Τύχων : –Κι εγκώ, παιντί μου, όταν κοιμάμαι, καρντία λέει ευχή… Όταν λες την ευχή, μου έλεγε, η καρδιά σου να κολλά επάνω στην ευχή. Και παρίστανε με το δάχτυλό του επάνω στον τοίχο, όπως η κόλλα δένει τα πράγματα.

Την ώρα της Θείας Λειτουργίας έφτανε να μεταρσιώνεται. Έπαιρνε να βραδυάζη, κι απ’ το πρωί που είχε αρχίσει δεν είχε τελειώσει. Με πολλή ευλάβεια διάβαζε τις ευχες της Θείας Λειτουργίας, τις οποίες γνώριζε απ’ έξω από την πολύχρονη και συνεχή τέλεσή της, όχι νοερώς, ούτε μεγαλοφώνως, αλλά έτσι ώστε να ακούγονται στο αυτί του ιερέως. Όλος έξαρση, την ώρα του χερουβικού και του καθαγιασμού, έψαλλε με Αγγέλους τον ύμνο τους στα ουράνια. Τον ψάλτη τον έβγαζε στον διάδρομο του κελλιού του, έξω από τον ναό, να ψάλη το χερουβικό. Έβλεπε κατόπιν πως ήταν στην αγία Τράπεζα, κοινωνούσε, τελείωνε την Λειτουργία και δεν καταλάβαινε πως πέρασε η ώρα. Μετά, ο Γέροντας αποσυρόταν και έκλαιγε για δυό και τρεις ημέρες. Το μαξιλάρι του γινόταν μούσκεμα. Την θεία μετάληψη δεν περίμενε να βραδυάση για να την διαβάση, αλλά την διάβαζε από το μεσημέρι. Και όλη την ημέρα προετοιμαζόταν για την Θεία Λειτουργία και θεία κοινωνία της επόμενης ημέρας. Έλεγε, ότι ο πιστός πρέπει να προετοιμάζεται όλο το εικοσιτετράωρο για να μπορή να γίνη μέτοχος στο σώμα και αίμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.
Κατά την προσκομιδή, μνημόνευε επί ώρες όλα τα ονόματα που είχε και στο τέλος ακουμπώντας τα με το χέρι έλεγε ξανά: –Μνήσθητι Κύριε όλου κόσμου…
Κάποτε, μετά την μνημόνευση των πολλών ονομάτων μ’ ένα χαριτωμένο τρόπο ακούμπησε το χέρι του σ’ αυτά λέγοντας προς εμένα: -Παιντί καρντιά σ’ όλο κόσμο…

Με μεγάλη απλότητα μου έλεγε πως οι Άγγελοι, οι Προφήτες, οι Απόστολοι, οι Ιεράρχες, οι Μάρτυρες, οι Όσιοι, οι Ανάργυροι και πάντες οι Άγιοι είναι παρόντες, καθώς τους μνημονεύουμε στην αγία προσκομιδή, και έρχονταν βοηθοί σ’ όλον τον κόσμο, που τα ονόματά του ώρες μνημόνευε…

Παπα-Τύχων Ρώσος ασκητής_Elder Tikhon-Russian ascetic-старац Тихон (Голенков) Афонский_παπα ΤΥΧΩΝ-hsyxexod1Για τον Παπά-Τύχωνα, όλες σχεδόν οι ημέρες του χρόνου ήταν Διακαινήσιμες, και ζούσε πάντα την Πασχαλινή χαρά. Συνέχεια άκουγε κανείς από το στόμα του το: Δόξα Σοι ο Θεός, Δόξα Σοι ο Θεός. Αυτό συνιστούσε και σε όλους, να λέμε το: Δόξα Σοι ο Θεός, όχι μόνο όταν περνάμε καλά, αλλά και όταν περνάμε δοκιμασίες, γιατί και τις δοκιμασίες τις επιτρέπει ο Θεός, για φάρμακα της ψυχής.
Πάντα με το: Δόξα Σοι ο Θεός, θα άρχιζε και με το: Δόξα Σοι ο Θεός, θα τελείωνε ο Γέροντας. Είχε συμφιλιωθή πιά με τον Θεό, για αυτό χρησιμοποιούσε περισσότερο το: Δόξα Σοι ο Θεός, παρά το: Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με. Κινείτο, όπως είδαμε, στον θείο χώρο, αφού λάμβανε μέρος και στην ουράνια δοξολογία με τους Αγίους Αγγέλους την ώρα της Θείας Λειτουργίας.

Πάντα τόνιζε την ταπείνωση, και έλεγε χαρακτηριστικά:
-Ένας ταπεινός άνθρωπος έχει περισσότερη Χάρη από πολλούς ανθρώπους. Κάθε πρωί, ο Θεός ευλογεί τον κόσμο με το ένα χέρι, αλλ’ όταν ιδή κανέναν ταπεινό άνθρωπο, τον ευλογεί με τα δύο Του χέρια. Πα, πα, πα, παιδί μου, εκείνος που έχει μεγαλύτερη ταπείνωση, είναι ο μεγαλύτερος από όλους!

Εκτός από την ταπείνωση και την μετάνοια, τόνιζε πολύ την μελέτη του Θεού, δηλαδή, ο νούς του ανθρώπου να γυρίζει συνέχεια γύρω από τον Θεό,. Επίσης, τόνιζε την μελέτη της Αγίας Γραφής, και των Αγίων Πατέρων: Ευεργετινό, Φιλοκαλία, Άγιο Χρυσόστομο, Μέγα Βασίλειο, Γρηγόριο Θεολόγο, Άγιο Μάξιμο, Συμεών Νέο Θεολόγο, Αββά Μακάριο και Αββά Ισαάκ. Έλεγε ο Γέροντας: Η μελέτη θερμαίνει και την ψυχή, καθαρίζει και τον νού και έτσι ασκείται με προθυμία ο άνθρωπος και αποκτάει αρετές, ενώ, όταν δεν ασκήται, αποκτάει πάθη.

Παπα-Τύχων Ρώσος ασκητής_Elder Tikhon-Russian ascetic-старац Тихон (Голенков) Афонский_παπα ΤΥΧΩΝ-hsyxexod1197555.pΟ Παπά-Τύχων προσπαθούσε να μιμηθή τον Άγιο Ισαάκ, όχι μόνο στο ησυχαστικό του πνεύμα αλλά και στην ευαισθησία της πνευματικής του αρχοντιάς, και δεν επιβάρυνε κανέναν άνθρωπο. Έλεγε στους Μοναχούς, ότι πρέπει να ζούν ασκητικά, για να ελευθερωθούν από τις μέριμνες, και όχι να δουλεύουν σαν εργάτες, και να τρώνε σαν κοσμικοί. Γιατί, το έργο του Μοναχού είναι οι μετάνοιες, οι νηστείες, οι προσευχές, όχι μόνο για τον εαυτό του αλλά και για όλο τον κόσμο, ζωντανούς και πεθαμένους, και λίγη δουλειά για τα απαραίτητα, για να μην επιβαρύνη τους άλλους, διότι με την πολλή δουλειά, και μέριμνα ξεχνάει κανείς τον Θεό. Έλεγε χαρακτηριστικά:
-Ο Φαραώ, έδινε πολλή δουλειά, και πολύ φαγητό στον λαό του Ισραήλ, για να ξεχάσουν τον Θεό.
Πριν αρχίσει τις συμβουλές του ο Γέροντας, είχε τυπικό, να κάνη πρώτα προσευχή, να επικαλεσθή το Άγιο Πνεύμα, για να τον φωτίση, και αυτό συνιστούσε και στους άλλους. Έλεγε: Ο Θεός, άφησε το Άγιο Πνεύμα για να μας φωτίζει. Αυτό είναι νοικοκύρης. Για αυτό και η Εκκλησία μας αρχίζει με το· Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της αληθείας. Ενώ έλεγε αυτά για το Άγιο Πνεύμα, αλλοιωνόταν το πρόσωπό του, και πολλοί ευλαβείς άνθρωποι την έβλεπαν αυτή την αλλοίωση.

***

Απολυτίκιον οσιου Τύχωνος του Ρώσσου ερημίτου της Καψάλας. Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον.

Της Ρωσίας φωστήρα νεολαμπέστατον, και του Αγίου Όρους, ερημιών οικιστήν, τον απλουν και ταπεινόν ανευφημήσωμεν, Τύχωνα ώσπερ θεαυγή, ασκητήν αεί Θεόν, δοξάζοντα εκβοώντες· τυχείν ευκλείας αλήκτου, τους σε τιμώντας καταξίωσον.

Μεγαλυνάριον.
Χαίροις χαριτόβρυτε ασκητά, του Αγίου Όρους, μάκαρ Τύχων πανευκλεές, χαίροις ο δοξάζων, τον Κύριον εν βίω, απαύστως ταπεινόφρον, και πνευματέμφορε.

Advertisements

Comments are closed.