iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Η δύναμη της αλήθειας και της Εκκλησίας, Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Ιωάννης Χρυσόστομος -St. John Chrysostom_Святой Иоанн Златоуст_წმიდა იოანე ოქროპირი_234Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Κοιμήθηκε 14 Σεπτεμβρίου του 407 στα Κόμανα του Πόντου

Ο Άγιος Ιωάννης εξορίστηκε στις 20 Ιουνίου του 404 στην Κουκουσό της Αρμενίας. Παρά την απομόνωσή του οι εχθροί του δεν ησύχαζαν. Αποφασίζουν να μεταφερθεί ο εξόριστος πιο μακριά, στην Πιτυούντα, «τόπον πανέρημον»,στους πρόποδες του Καυκάσου, κοντά στα παράλια του Πόντου.Είδε σε όραμα να τον επισκέπτονται και πάλιν οι απόστολοι Πέτρος και Ιωάννης για να τον ενισχύσουν και να τον βεβαιώσουν ότι η τελική νίκη του κατά των δαιμόνων πλησίαζε. Του έδωσαν να φάγει κάτι που υπόδειξαν λέγοντάς του ότι αν το έτρωγε δεν θα χρειαζόταν τίποτε περισσότερο. Εκείνος υπάκουσε και έφαγε . Μετά από τρεις μήνες πορεία, εξουθενωμένος πια, φθάνει στα Κόμανα του Πόντου, αλλά οι σωματικές δυνάμεις του, λόγω της εξαντλήσεώς του από τον πυρετό, τον εγκαταλείπουν πλέον τελείως. Το βράδυ εμφανίστηκε ο άγιος μάρτυρας Βασιλίσκος και του έδωσε κουράγιο λέγοντάς του ότι την επομένη θα ήταν μαζί («έχε θάρρος αδελφέ Ιωάννη, διότι αύριο θα είμαστε μαζί»). Υποβασταζόμενος, οδηγείται στον Ιερό Ναό του αγίου Βασιλίσκου, όπου, φορώντας ολόλευκη ιερατική στολή, που του έδωσε ο ιερέας του ναού, και κάνοντας το σημείο του σταυρού, εκοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων για τελευταία φορά, λέγοντας τη συνηθισμένη φράση του: «Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν» και αμέσως άφησε την τελευταία του πνοή, στις 14 Σεπτεμβρίου του 407. Ο άγιος είχε σταυρωθεί ολοκληρωτικά για τον κόσμο, δεν είχε κανένα άλλο καύχημά του παρά τον σταυρό του Χριστού. Το δε άγιο λείψανό του αποθησαυρίσθηκε στά Κόμανα.

Χαρακτηριστική της εμπαθείας εναντίον του Χρυστοστόμου είναι η φράση του Κυρίλλου Αλεξανδρείας «εάν περιλάβετε τον Ιωάννην μεταξύ των επισκόπων διατί δεν περιλαμβάνετε και τον Ιούδα μεταξύ των Αποστόλων»;

Ο Χρυσόστομος πάντοτε αισθάνονταν έντονη την προστασία της θείας Πρόνοιας, η οποία με καταφανή τρόπο τον καθοδηγούσε  στην πορεία της ζωής του.

Αμέσως μετά την κοίμησή του στα Κόμανα του Πόντου , οι μαθητές του επήγαν στην Ρώμη, όπου Πάπας ήταν ο Άγιος Ιννοκέντιος και βασιλεύς ο αδελφός του Αρκαδίου, ο Ονώριος και τους διηγήθηκαν όλα τα μαρτύρια που υπέστη ο Άγιος Χρυσόστομος. Ο Άγιος Ιννοκέντιος έστειλε επιστολή στον βασιλέα Αρκάδιο, για τις πράξεις του και για τιμωρία του στέρησε την Θεία Κοινωνία απειλώντας μάλιστα με αφορισμό όποιον τολμήσει να τον κοινωνήσει: «Φωνή αίματος του δικαίου Ιωάννου βοά προς τον Θεό κατά σου, βασιλεύ Αρκάδιε! διότι τον καιρόν της ειρήνης εποίησες καιρό διωγμού στην Εκκλησία εξορίζοντας τον αληθή ποιμένα της, μαζί του και αυτόν τον Χριστό, φευ εξόρισες και παρέδωσες το ποίμνιό του σε μισθωτούς και όχι αληθείς ποιμένες. Εγώ δεν λυπούμαι γιά τον Χρυσόστομο, διότι είναι μακάριος εκείνος γιά τα μεγάλα του κατορθώματα και τρισμακάριος γιά τις αναρίθμητους κολάσεις, τις οποίες υπέμεινε, και έλαβε τον κλήρο στην Βασιλεία του Θεού μετά των Αποστόλων και Μαρτύρων, λυπούμαι όμως γιά την ιδική σου απώλεια, διότι, για να ποίησης το θέλημα μιας γυναικός άφρονος, στέρησες όλο τον κόσμο της μελιρρύτου διδαχής του…

 Δεν χορταίνει κανείς να ακούει τον χρυσοστομικό λόγο:

Ιωάννης Χρυσόστομος -St. John Chrysostom_Святой Иоанн Златоуст_წმიდა იოანე ოქროპირი__2345iFgdArnz6I (1)Η δύναμη της αλήθειας, δεν χρειάζεται καμμία βοήθεια. Ακόμη και αν μυριάδες εχθρών της προσπαθούν να την σβήσουν, όχι μόνο δεν αφανίζεται, αλλά με όργανα τους διώκτες της γίνεται υψηλότερη και λαμπρότερη, περιφρονούσα όσους μάταια ταλαιπωρούν τους εαυτούς τους και μαίνονται εναντίον της 1.

Σταμάτησε τον πόλεμο για να μην διαλύσει την δύναμή σου. Μην ανεβάζεις πόλεμο στον ουρανό. Αν πολεμάς άνθρωπο ή νίκησες ή νικήθηκες. Αν όμως πολεμάς την Εκκλησία, είναι αδύνατο να νικήσεις, γιατί ο Θεός είναι πιο ισχυρός από όλους. «μήπως θέλομε να προκαλέσουμε την οργή του Κυρίου ; Μήπως είμαστε ισχυρότεροι Του;» (Α΄ Κορ. 10.22). Ο Θεός στερέωσε, ποιος επιχειρεί να την κλονίσει; Δεν γνωρίζεις την δύναμή του; Ρίχνει ένα βλέμμα πάνω στην γη και την κάνει να τρέμει. Δίνει μία εντολή, και εκείνα, που σείονται, στερεώνονται. – Ο Χριστός είναι μαζί μου, ποιον θα φοβηθώ; 2

«Πόσοι πολέμησαν την Εκκλησία; Και αυτή οι ίδιοι που την πολέμησαν χάθηκαν. Η Εκκλησία όμως ανέβηκε πάνω από τους ουρανούς.

Τέτοιο μεγαλείο έχει η Εκκλησία. Όταν την πολεμούν, νικάει• όταν την επιβουλεύονται, θριαμβεύει• όταν την βρίζουν, γίνεται λαμπρότερη• δέχεται τραύματα και δεν πέφτει από τις πληγές• κλυδωνίζεται, αλλά δεν καταποντίζεται • δοκιμάζεται από τρικυμίες, αλλά δεν υφίσταται ναυάγιο• παλεύει, αλλά μένει αήττητη • αγωνίζεται, αλλά δεν νικιέται. Γιατί λοιπόν επέτρεψε τον πόλεμο; Για να δείξει πιο λαμπρό τρόπαιο».3

  1. 1. Εις τον μακάριον Βαβύλαν 2, PG 50, 536: «Ουδεμιάς γαρ δείται βοηθείας η της αληθείας ισχύς, αλλά καν μυρίους έχη τους σβέννυντας αυτήν, ου μόνον ουκ αφανίζεται, αλλά και δι’ αυτών των επηρεάζειν επιχειρούντων φαιδροτέρα και υψηλοτέρα άνεισι, των εική κοπτόντων εαυτούς και μαινομένων καταγελώσα».
    2. Ομιλία προ της εξορίας 1, PG 52, 429 -ΕΠΕ 33, 186: Λύσον τον πόλεμον, ίνα μη καταλύση σου την δύναμιν• μη είσαγε πόλεμον εις ουρανόν. άνθρωπον εάν πολεμής, ή ενίκησας, ή ενικήθης. Εκκλησίαν δε εάν πολεμής, νικήσαί σε αμήχανον • ο Θεός γάρ εστιν ο πάντων ισχυρότερος. Μη παραζηλούμεν τον Κύριον; Μη ισχυρότεροι αυτού εσμέν; Ο Θεός έπηξε, τις επιχειρεί σαλεύειν; Ουκ οίσθα αυτού την δύναμιν. Επιβλέπει επί την γην, και ποιεί αυτήν τρέμειν• κελεύει, και τα σειόμενα ηδράζετο. » – Χριστός μετ’ εμού και τίνα φοβηθήσομαι; »
    3. «Πόσοι επολέμησαν την Εκκλησίαν, και οι πολεμήσαντες απώλοντο. Αύτη δε υπέρ των ουρανων αναβέβηκεν.Τοιούτον έχει μέγεθος η Εκκλησία• πολεμουμένη νικά• επιβουλευομένη περιγίνεται• υβριζομένη, λαμπροτέρα καθίσταται• δέχεται τραύματα, και ου καταπίπτει υπό των ελκών • κλυδωνίζεται, αλλ’ ου καταποντίζεται• χειμάζεται, αλλά ναυάγιον ουχ υπομένει • παλαίει, αλλ’ ουχ ηττάται • πυκτεύει, αλλ’ ου νικάται. Δια τι ουν συνεχώρησε το πόλεμον; Ίνα δείξη λαμπρότερον το τρόπαιον». ( Ιωάννου Χρυσοστόμου, Ομιλία ότε της Εκκλησίας έξω ευρεθείς Ευτρόπιος απεσπάσθη, και περί παραδείσου και Γραφών, και εις το «Παρέστη η Βασίλισσα εκ δεξιών σου», PG 52,398, ln 8 – Ε.Π.Ε. Ἰω. Χρυσοστόμου Ἔργα, τόμος 33, Πατερικαὶ ἐκδόσεις «Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς»). http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/paterikon/iwannhs_xrysostomos_eis_eytropion.htm

Ιωάννης Χρυσόστομος -St. John Chrysostom_Святой Иоанн Златоуст_წმიდა იოანე ოქროპირი_23423

Απολυτίκιον Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου. Ήχος πλ.δ’

Η του στόματος σου καθάπερ πυρσός, εκλάμψασα χάρις την οικουμένην εφώτισεν, αφιλαργυρίας τω κόσμω θησαυρούς εναπέθετο, το ύψος ημίν της ταπεινοφροσύνης υπέδειξεν, αλλά σοις λόγοις παιδεύων, Πάτερ Ιωάννη Χρυσόστομε, πρέσβευε τω Λόγω Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.


If we seek God, He will appear to us… Abba Arsenios

ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ-Paradise-Рая-_N1XnJdg7BFs

“set a guard over my mouth, O Lord; keep watch over the door of my lips,” (Psalm 141:3)

“Above all things: Love Silence…” Let us love silence till the world is made to die in our hearts. Saint Isaac the Syrian  

Abba Arsenios, having withdrawn to the solitary life, prayed again, saying the same thing. And he heard a voice saying to him, Arsenios, flee, be silent, be still. For these are the root of sinlessness.

 Further, he said, If we seek God, He will appear to us, and if we hold onto Him, He will stay beside us.

They say about Abba Arsenios and Abba Theodore of Pherme, that, more than all the others, they hated the praise of men. For as Abba Arsenios would not readily meet anyone, so Abba Theodore would indeed meet them, but was like a sword.

“I have often repented for speaking, but I have never repented for keeping silent.”

Poemen said, “Whatever hardship comes upon you, it can be overcome by silence.”

“If you are silent, you will have peace wherever you live.” Abba Poemen

“Abba Joseph said to Abba Nisterus, ‘What should I do about my tongue, for I cannot control it?’ The old man said to him, ‘When you speak, do you find peace?’ He replied ‘No.’ The old man said, ‘If you do not find peace, why do you speak? Be silent and when a conversation takes place, it is better to listen than to speak.”

Abba Hyperechius said, “Do not utter any evil words from your mouth, for the vine does not produce thorns.”

The Sayings of the Desert Fathers

Prayer of Elder Sophrony

πορτα του Παραδεισου-door of Paradise-дверь Рая-t2MFp6JAPz0O Lord, unto whom all hearts are open, you know what I need and what is necessary for me. You know my blindness and my ignorance. You know my infirmity and corruption. My pain and anguish are not hidden from you. Therefore I beg you: Hear my prayer and teach me by the power of your Holy Spirit the way in which I should walk. And when my perverted will leads me otherwise, O Lord, do not spare me, but force me back to your way.

Grant me, Lord, to hold fast to what is good by the power of your love. Preserve me from every word and act which corrupts the soul, and from every impulse that is unpleasing in your sight and harmful to the people around me. Teach me what I should say and how I should speak. If it be your holy will that I be quiet and make no answer, inspire me to be silent in a peaceful spirit that causes neither harm nor hurt to my fellow human beings.

Establish me in the path of your commandments, and until my last breath do not let me stray from the light of your ordinances. May your commandments be the sole law of my being in this life and for all eternity.

O Lord, I pray to you: Have mercy on me. Spare me in my affliction and misery and hide not the way of salvation from me…

 

 


Με κρατούσε η Μητέρα του Θεού στην αγκαλιά της…Μια διήγηση με Κρυπτοχριστιανούς, Ευριπίδη Φιλ. Χειμωνίδη

Ερζερούμ_erzeroum_stis-arxes-20ou-aiwna

Άγιος Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης: «Η Τουρκία θα διαμελισθεί σε 3-4 κομμάτια. Ήδη έχει αρχίσει η αντίστροφή μέτρηση. Εμείς θα πάρουμε τα δικά μας εδάφη, οι Αρμένιοι τα δικά τους και οι Κούρδοι τα δικά τους. Το κουρδικό θέμα έχει ήδη δρομολογηθεί. Αυτά θα γίνουν, όχι τώρα, αλλά σύντομα, όταν θα πάψει αυτή η γενιά που κυβερνάει την Τουρκία και θα αναλάβει νέα γενιά πολιτικών. Τότε θα γίνει ο διαμελισμός της Τουρκίας. Πολύ σύντομα οι προσευχές που γίνονται κάτω από την επιφάνεια της γης, θα γίνονται επάνω στη γη και τα κεράκια που ανάβονται κάτω, θα ανάβονται επάνω (εννοούσε τους Κρυπτοχριστιανούς)…. Πίστη και ελπίδα στο Θεό να υπάρχει και θα χαρούν πολλοί. Όλα αυτά θα γίνουν μέσα στα χρόνια αυτά. Έφτασε ο καιρός»…

(Μια συγκλονιστική διήγηση με Κρυπτοχριστιανούς)

Η μπόρα έχει περάσει, αλλά θυμωμένα κυλούν τα θολά νερά του ποταμού, δίπλα από το μεγάλο χωριό που απλώνεται στον εύφορο κάμπο. Είναι τουρκικό το χωριό. Φρεσκοπλυμένο από το χορταστικό λουτρό, χαίρεται τώρα την ευλογία του ήλιου και στεγνώνει γοργά, βυθισμένο στη μακαριότητα της ευτυχίας του.

Δεν ήταν όμως πάντα Τουρκικό. Σε παλαιότερη εποχή, τότε που το σημερινό Ερζερούμ λεγόταν Θεοδοσιούπολις, είχαν χτισθεί δίπλα στον Άκαμψι ποταμό, στην άκρη του εύφορου εκείνου οροπεδίου, λίγα σπίτια από οικογένειες ακριτών του Βυζαντινού Κράτους. Τούρκοι ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στο Ελληνικό χωριό κι ανάγκασαν τους κατοίκους του ν’ αλλαξοπιστήσουν και να δεχθούν με τη βία τον μωαμεθανισμό. Από ’κείνη την ημέρα σίγησε κι η καμπάνα της μικρής εκκλησούλας, και στους τέσσερις αιώνες και περισσότερο που πέρασαν από τότε, δεν απέμεινε πια, ούτε σαν θολή ανάμνηση, η χριστιανική καταγωγή των πρώτων κατοίκων.

Στεγνώνει λοιπόν το τουρκικό χωριό ύστερα από τη μπόρα, ενώ στο καφενείο οι ηλικιωμένοι Τούρκοι, καθισμένοι σταυροπόδι σε μαλακά στρωσίδια, ρουφούν ηδονικά τους ναργιλέδες τους και διηγούνται εύθυμες ιστορίες.

Έξαφνα, σπαρακτικές φωνές ακούγονται από το μέρος του ποταμού· δυο μικρά Τουρκόπουλα, παίζοντας στην όχθη, έπεσαν στο ποτάμι και τα πήρε το ορμητικό ρεύμα. Μια γυναίκα, που είδε το ατύχημα, έβαλε τότε τις φωνές και ξεσήκωσε τον κόσμο. Το καφενείο, άδειασε στη στιγμή. Όλοι οι θαμώνες έτρεξαν κατά το ποτάμι και, μαζί με όλους, κι ο μουχτάρης του χωριού, ο πρόεδρος της κοινότητος, όπως θα λέγαμε εμείς.

Μάταιος κόπος! Το ένα από τα δύο παιδιά, ένα αγόρι πέντε χρονών, είχε ήδη πνιγεί όταν έφτασε η βοήθεια και τ’ άλλο, συνομήλικό του, δεν είχε πια ανάγκη από βοήθεια· αυτό τα κατάφερε να φτάσει μόνο του στην όχθη, λίγο παρακάτω από το σημείο του φρικτού ατυχήματος. Ήταν βρεγμένο ως το κόκκαλο, αλλά έβλεπε το μαζεμένο πλήθος χαμογελαστό, σα να μην είχε γίνει τίποτε το σπουδαίο.

Παναγία του Βλαδιμήρου Vladimirskaya Икона Божией Матери Владимирская0_199ff0_7ef95fc8_LΟ μουχτάρης, το πήρε στην αγκαλιά του κι άρχισε να το χαϊδεύει.

–Πώς τα κατάφερες, παιδί μου, να γλυτώσεις; Έλεγε και ξανάλεγε. Μπράβο! Εσύ, θα γίνεις σωστός άνδρας! Θα φοβήθηκες όμως πολύ, έτσι δεν είναι;

–Καθόλου! αποκρίθηκε ο μικρός αθώα. Δεν φοβήθηκα καθόλου. Με κρατούσε η Μητέρα του Θεού στην αγκαλιά της και μ’ έσπρωχνε σιγά–σιγά στην ακροποταμιά.

Ο μουχτάρης έμεινε περίεργος.

Η «μητέρα του Θεού», είπες; Και, πού την ξέρεις εσύ την «μητέρα του Θεού»;

–Την ξέρω! Την έχουμε στο σπίτι μας, ζωγραφισμένη σ’ ένα σανιδάκι!

Μια υποψία γεννήθηκε από την απάντηση του μικρού παιδιού στη σκέψη του μουχτάρη.

–Πάμε να μου την δείξεις κι εμένα! λέει στο τουρκόπουλο ο μουχτάρης. Πάμε!

Σε λίγο έφτασαν στο σπίτι, όπου βρισκόταν μόνο η γιαγιά κι η μητέρα του παιδιού· ο πατέρας του, έλειπε.

Οι δύο γυναίκες, δεν είχαν ιδέα από το ατύχημα και, με έκπληξη και με απορία, παρατηρούσαν τον επίσημο επισκέπτη. Η έκπληξή τους όμως έγινε τρόμος μεγάλος, όταν είδαν το παιδί τους να του δείχνει μια μικρή πόρτα στον τοίχο του εσώτερου διαμερίσματος του σπιτιού και να του λέει: «Να! Εδώ μέσα, είναι! Άνοιξε να δεις!».

Έκαμαν τότε μια απελπισμένη κίνηση προς τα εκεί, για να εμποδίσουν τον μουχτάρη, μα εκείνος είχε κιόλας ανοίξει την πορτούλα.

Και, τότε, ένα θέαμα καταπληκτικό παρουσιάσθηκε στα μάτια του:

Σ’ ένα μικρό και σκοτεινό δωμάτιο, δίχως κανένα παράθυρο, ένα καντήλι έκαιγε μπροστά στο εικόνισμα της Παναγίας. Ευωδία από θυμίαμα ξεχύθηκε την ίδια στιγμή από τον κρυψώνα και γέμισε τα ρουθούνια του Τούρκου, που ρούφηξε ηδονικά το άγνωστο γι’ αυτόν άρωμα.

Οι γυναίκες, παγωμένες απ’ τον τρόμο, δεν είχαν τη δύναμη ν’ αρθρώσουν λέξη, και μόνο τα μάτια τους, στυλωμένα προς την εικόνα, έστελναν θερμή, σιωπηλή ικεσία προς τη Θεομήτορα, να τις βοηθήσει στη δύσκολη εκείνη περίσταση.

Άφωνος, όμως, κι ακίνητος στεκόταν μπροστά στο εικόνισμα και ο μουχτάρης, ο φανατικός Τούρκος, που ποτέ δε θα μπορούσε να φαντασθεί ότι θά ’καμνε στο χωριό του μια τέτοια ανακάλυψη. Το γλυκύτατο βλέμμα της Παναγίας με το θείο βρέφος στην αγκάλη Της, του είχε κάμει ανέκφραστη εντύπωση.

Αυτή είναι η Μητέρα του Θεού, που με κρατούσε στα χέρια Της. Την είδες; είπε ο μικρός με φωνή χαρούμενη, λες και είχε κάνει κατόρθωμα.

Οι γυναίκες, έπεσαν τότε στα πόδια του μουχτάρη κι άρχισαν να τον παρακαλούν.

–Μη μας κάνεις κακό, εφέντη πολυχρονεμένε, κι εμείς θα παρακαλούμε την Παναγία να σε φυλάγει καλά!

–Ώστε είστε Χριστιανοί;!… πρόφερε αργά.

–Ναι! Δεν πειράζουμε όμως κανέναν. Ακολουθούμε την πίστη των πατέρων μας, όπως την πήραν κι εκείνοι απ’ τους δικούς τους πατέρες. Μη μας κάνεις κακό, εφέντη!

Ο μουχτάρης, στάθηκε μερικές στιγμές ακόμη σιωπηλός. Έπειτα με φωνή σιγανή, σα να ήθελε ν’ ανακοινώσει κάποιο μυστικό, λέει στις γυναίκες:

–Μη φοβάστε! Προσέξτε όμως, μη πείτε κι εσείς σε κανέναν ότι ήρθα εδώ στο σπίτι σας και είδα αυτό που είδα. Κάπου–κάπου, θα σας στέλνω και λίγο λάδι να βάζετε στο καντήλι, πρόσθεσε, ενώ προχωρούσε προς την έξοδο…

(Κείμενο, του Δάσκαλου–Συγγραφέα–Δημοσιογράφου Ευριπίδη Φιλ. Χειμωνίδη (1903–1982)· κατ’ αφήγηση του παππού του, ιερέως στην Σάντα, του παπα–Αποστόλου Χειμωνίδη, χειροτονηθέντος στην Θεοδοσιούπολη και θανόντος σε βαθύ γήρας (το 1915). Από τον αφιερωματικό τόμο του Νικολάου Π. Ανδριώτη (1906–1976): «Κρυπτοχριστιανικά Κείμενα» σελ. 121–123, σειρά: «Εθνική Βιβλιοθήκη Νο36 – Δημοσιεύματα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών», Θεσ/νίκη 1974.]

“Ρώτα την καρδιά σου”

Μια ταινία για τους κρυπτοχριστιανούς του Πόντου στο τέλος του 19ου αιώνα, του 2010 με τίτλο “Ρώτα την καρδιά σου” (Yuregine Sor), από τον σκηνοθέτη Υusuf Kurcenli. Ο σκηνοθέτης γεννήθηκε το 1947 στη Μαύπαρη – Τσάγελι της Ριζούντας του Πόντου. Πέθανε στις 22 Φεβρουάριου 2012.

Όπως αναφέρει ιστοσελίδα της ταινίας:
“Κάποιοι από τους Έλληνες που ζουν στα ορεινά της Τραπεζούντας / Macka και Gümüşhane, σε μέρη δυσπρόσιτα και σε απομακρυσμένα χωριά, όπως: Krom, Yağlıdere, Stavri, Zigana, Santa, Torul, έπρεπε να εμφανίζονται ως μουσουλμάνοι, κυρίως για να αποφύγουν την καταβολή δυσβάσταχτων φόρων. Αναγκάστηκαν να ασπαστούν το Ισλάμ τον 17ο αιώνα, αλλά κράτησαν την πίστη τους στο χριστιανισμό κρυφά, για αυτό είναι γνωστοί στην ιστορία ως κρυπτο-Χριστιανοί” ‘Gizli Hıristiyanlık’ ή ‘Kripto Hıristiyanlık’ στα τούρκικα.
Η οικογένεια του Μουσταφά ανήκε σε μια τέτοια χριστιανική οικογένεια, και έτσι η αποκάλυψη της αληθινής θρησκείας του Μουσταφά δημιουργεί μια δραματική και μοναδική ιστορία αγάπης.


St. Sergius of Radonezh

ΣΕΡΓΙΟΣ Ραντονεζ_saint Sergius of Radonezh_ Се́ргий Ра́донежский __prepodobnyy-sergiy-blagoslavlyaet-dimitriya-donskogo-na-kulikovskuyu-bitvu

St. Sergius of Radonezh

Commemorated on September 25 /October 8th

St. Sergius was born in 1314 in Rostov of pious and devout parents. Even before his birth, God worked a miracle upon the future saint: while still in his mother’s womb he cried aloud three times during the Divine Liturgy. His biographer says that from this moment his mother “carried the child in her womb as if it were a precious treasure..; She guarded herself from every stain of sin, observing a fast.”

Baptized with the name Bartholomew, the growing boy was a poor student, unable to learn how to read. He often prayed to God in secret: “O Lord, give me understanding of . learning !” One day he met in the fields a holy elder of angel-like appearance who asked, “What are you seeking, my child?” The boy replied that he wished most of all to read and write. Assuring him that for his faith the Lord would give him learning, the elder at the boy’s entreaty accompanied him to his parents’ house. They all went into the house chapel and the elder told the boy to read aloud from the Psalter. “Father, I do not know how,” Bartholomew said. But after the eder commanded him to “Speak the word of God without doubt,” the boy began to read easily. Then the elder foretold to the parents that their son would be a dwelling of the Holy Trinity, that he would be great before God and man, and that he would-direct others thanks to his virtuous life.

The most exceptional feature of the life of St. Sergius is his humility. To relieve his brethren, he undertook the most lowly tasks in his monastery. He wore threadbare, patched garments so that people who met him failed to recognize him as the renowned abbot of Radonezh.

Saint Nikolai Velimirovič
ΣΕΡΓΙΟΣ Ραντονεζ_saint Sergius of Radonezh_ Се́ргий Ра́донежский __2-09A saint does not shine outwardly. All of his riches are within, in his soul. A peasant came from afar to the monastery to see St. Sergius. When he asked the monks for the abbot, they told him he was working in the garden. The peasant went to the garden, and there saw a man in poor, ragged clothes, digging like any other peasant on a farm. The peasant returned to the monastery dissatisfied, thinking that the monks had made fun of him. So, to make things clear, he asked again for the glorious holy father, Sergius. Just then, Sergius returned to the monastery, and welcomed the peasant, serving him at the table. The saint saw into the heart of his guest, and knew the low opinion he had of his appearance. He consoled him by promising that he would see Sergius in a little while. A prince and his boyars then arrived at the monastery, and they all bowed low to St. Sergius, and asked his blessing. The monks then removed the peasant from the room in order to make room for the new guests. In amazement the peasant looked on from a distance, to see that the one he had sought had been nearby all the time. The peasant rebuked himself for his ignorance, and was greatly ashamed. When the prince departed, the peasant quickly approached the saint, fell at his feet and began to beg his forgiveness. The great saint embraced him and said to him: “Do not grieve, my son, for you are the only one who knew the truth about me, considering me to be nothing-while others were deluded, taking me for something great.

The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for Old Calendar date September 25, and New Calendar date October 8.
http://livingorthodoxfaith.blogspot.gr/2010/04/prologue-september-25-october-8.html

“He surrendered his pure, holy soul to the Lord, in the year 1392, on September 25, being 78 years of age, after his death the Saint’s body gave off an ineffable, sweet fragrance …. His face shone white as snow …. Angels preceded him after his repose and opened for him the doors of Paradise and –what he had always desired–the illumination of the Most Holy Trinity.”

Troparion St. Sergius of Radonezh— Tone 4

A zealot of good deeds and a true warrior of Christ warrior of Christ our God, you struggled greatly against the passions in this passing life; in songs and vigils and fasting you were an image and example to your disciples, thus the most Holy Spirit lived within you, and you were made beautiful by His working. Since you have great boldness before the Holy Trinity, remember the flock which you have wisely gathered, and do not forget to visit your children as you promised, venerable Sergius our father!


Με το “Άνω σχώμεν τας καρδίας…” είδα να αρπάζονται όλες οι καρδιές των εκκλησιαζόμενων χριστιανών στην ουράνια αγκαλιά του Θεού.

Θείας ΛειτουργίαArchangels' in Arbanassi 72

Ο παπα-Γιώργης και ο άπειρος Θεός

Ο παπα-Γιώργης, ιερεύς σε κάποιο χωριό της πατρίδος μου, έλεγε κάποτε ότι τον κατέτρωγε η απορία πώς είναι άπειρος ο Θεός και πώς είναι άπειρος στα ιδιώματά Του, όπως: άπειρος στην σοφία Του, στην παντοδυναμία Του, στην πανταχού παρουσία Του, στην παγγνωσία Του, στην αγαθότητα Του, στην αγάπη Του… άπειρος!!! άπειρος!!! αυτή η στοχαστική και επίμονη απορία τον κατέτρωγε μέρα-νύχτα.
Σε μια γιορτή του αγίου Δημητρίου, τον κάλεσε ο ιερεύς του διπλανού χωρίου να συλλειτουργήσει μαζί του, για να λαμπρυνθεί “έτι περισσότερο” το πανηγύρι του Ναού. Πράγματι πήγε και προΐστατο της Θείας Λειτουργίας ως φιλοξενούμενος, αλλά και ως έχων τα πρεσβεία της χειροτονίας.

Άρχισε η Θεία Λειτουργία και ήλθε η ώρα της αγίας Αναφοράς με τις εκφωνήσεις: «Στώμεν καλώς…» του ιερέως και «Έλεον ειρήνης...» των ιεροψαλτών και ακολούθησε η τριαδική αναφορά: «Η Χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού...» και η απάντησης του λαού δια των ιεροψαλτών: «και μετά του πνεύματός σου…» και ευθύς αμέσως υψώνοντας τα χέρια του ο λειτουργός παπα-Γιώργης προς τον Παντοκράτορα του τρούλου του Ναού εκφώνησε το «Άνω σχώμεν τας καρδίας…» και τότε, σ’ αυτή την στάσι κοκάλωσε!

Μετά το «Έχομεν προς τον Κύριον ..» και βλέποντας ο συλλειτουργός του την “μαρμάρωσί” του, κατάλαβε ότι κάτι θα του συνέβη, όχι όμως κακό. Τον έπιασε απαλά και τον έβαλε μέσα στο Άγιο Βήμα κατεβάζοντας συγχρόνως και τα χέρια του κάτω αφήνοντάς τον, όπως μέσα του πληροφορήθηκε, στην έκστασή του και συνέχισε την Θεία Λειτουργία μόνος.

Στον Καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων συνήλθε ο παπα-Γιώργης, επανήλθε στη θέση του και συνέχισε κανονικά μέχρι το τέλος την Θεία Λειτουργία. Στις επίμονες ερωτήσεις του συλλείτουργού του πατρός Ιωάννη, απαντούσε ότι “δεν θυμάται τίποτα”. Με αφορμή το βιβλίο «Εμπειρίες κατά την Θεία Λειτουργία», μου εξομολογήθηκε ο παπα-Γιώργης την δική του εμπειρία για πρώτη φορά, με την παράκληση να σεβασθώ την ανωνυμία του.

«Με το “Άνω σχώμεν τας καρδίας…” ένοιωσα και είδα με τα μάτια της ψυχής μου να αρπάζονται όλες οι καρδιές των εκκλησιαζόμενων χριστιανών μαζί με την δική μου και ως αστραπή να εισέρχονται σε μια απέραντη ανοιχτή ουράνια αγκαλιά του Θεού. Μα ήταν τόσο ανοιχτή αυτή η αγκαλιά του Θεού Πατρός, όσο όλοι οι ουρανοί των ουρανών μαζί και πιο πλατειά… και όσο ανήρχοντο κατά εκατομμύρια οι καρδιές των ορθοδόξων χριστιανών τόσο και πιο πολύ πλάταινε και άνοιγε αυτή η άπειρη σε άνοιγμα αγκαλιά του Θεού…και τότε ένοιωσα; βίωσα; κατάλαβα; δεν ξέρω. Ήρθε όμως στη ψυχή μου κάτι, που είχα ξεχάσει “και τούτο μόνον καταληπτόν ή ακαταληψία αυτού…” και δεν χόρταινα να το απολαμβάνω μέχρις ότου συνήλθα στον Καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων. Αλήθεια! Ποιός ήμουν εγώ ο χωριάτης παπάς, που ο Θεός καταδέχτηκε να μου λύση την απορία της ψυχής μου; Από τότε φροντίζω, όσο μπορώ, γιατί είμαι αμαρτωλός, να μη βγω απ’ αυτή την ασύνορη αγκαλιά του Θεού Πατρός και να πεθάνω μέσα σε αυτήν!!!! Ο Θεός ας με συγχωρέση»!!!

Εμπειρίες κατά την Θεία Λειτουργία ,πρ. Στεφάνου Κ. Αναγνωστόπουλου. Αθήνα Κεντρική διάθεση: Κοράλι – Γκέλμπεσης Γιώργος.

ψυχαι δικαιων εν χειρι Θεου259999


St. Dosithea the Recluse, of the Kiev Caves who blessed St. Seraphim to go to Sarov

ΔΟΣΙΘΕΑ του Κιέβου-Saint Dosithea the Recluse of Kiev Caves-Прп. Досифеи затворницы, Киевской-Храм_Серафима_Саровского

St. Dosithea the Recluse, of the Kiev Caves who blessed St. Seraphim to go to Sarov (1721 – 1776)

Commemorated on September 25/ October 8

She was born in 1721 in the noble Tiapkin family in the province of Riazan.Not long before Daria’s birth, her grandmother had dedicated herself to the monastic life. Fulfilling her promise, she became a nun at the Monastery of the Ascension in the Moscow Kremlin, receiving the name Porphyria.
For much of her childhood she was cared for by her grandmother the nun Porphyria, from whom she acquired a love for the ascetical struggle.

In 1730, her parents came to the Monastery of the Ascension and announced their decision: Daria would have to return home in order to be educated as befitted her noble origins.It was not possible for the enlightened Daria to adapt to this worldly environment. And her parents did not conceal their dissat-isfaction with their daughter’s attitude.

At the age of 15, fearing that she would be given in marriage and that her striving after God would be extinguished, Darya secretly left her family. She bought peasant clothing, cut off her hair, and called herself the fugitive serf Dositheus. For three years, she struggled at the Holy Trinity – St. Sergius Lavra.There she was turned away, since she had no passport; so she took up the hermit’s life in cave near Kitayev Skete, living only on bread, water and a few wild plants.The Heavenly Bridegroom had completely captivated her heart.

“In the caves and dens of the earth…”

He had, however, come to love the Lord with “all his heart, and all his soul, and all his mind, and all his strength.”
With this Divine love as a guide, he valiantly battled against the snares of the Enemy and carnal mindedness.
He remained completely secluded. Only at night would he go out to gather some moss and roots to eat.
Even during winter, which is particularly heavy there, Dositheos never lit a fire in his cave. Divine Grace warmed him through his fervent prayers!

Years later, when someone asked him about that feat, he answered:
“O Lord, O Lord! By the light of Thy countenance shall we see the light. We are poor sinners. In the darkness of the night we hide ourselves from human eyes. We imagine that no one sees us.
But does God…? Do the eyes of the Lord perhaps not see the good and the bad in any place whatsoever? If the utter doom of Hell is visible to Him, how much more so the heart of man? The eyes of God see everything. Our Guardian Angel and our conscience are witnesses to all of our thoughts and actions. Being conscious of this, it is the same to me if I have a fire or not in my dwelling. I see His Divine Countenance beside me. I sense that He hears my words.

***

ΔΟΣΙΘΕΑ του Κιέβου-Saint Dosithea the Recluse of Kiev Caves-Прп. Досифеи затворницы, Киевской-7345With time, Dositheos the Hermit, that hidden treasure of Grace, became all the more well known. The gifts of the Holy Spirit began to gush forth from his cave. He proved to be a God-illumined guide of souls.
Many people hastened to the Recluse of Kitaev for comfort and spiritual guidance. And he, from a small opening and without being seen, spoke to everyone according to his or her social level.

In the 1770s, a young man went to Kiev as a pilgrim. His name was
Prochoros Moshnin, and he came from a family of merchants in Kursk. He wanted to dedicate his life to God—to become a monk. During his pilgrimage to the holy places of Kiev , he sought an answer to his prayers from God. Someone advised him to visit the wellknown hermit Dositheos, who lived as a recluse in Kitaev near Kiev, in order to seek his spiritual advice: he had a special gift from God.

The young Prochoros visited the recluse. He opened up his heart. The “answer” that he had been seeking from Heaven was finally given to him through the hermit Dositheos:

Go, child of God, to the Monastery of Sarov and stay there. That place will be to you for salvation. With God’s help, there you will finish your human wanderings on earth. Only, struggle to acquire the unceasing remembrance of God. Continuously call upon His Name, saying: ‘Lord Jesus Christ, Son of God, have mercy on me a sinner!’ Let all of your attention and ascetic labor be turned towards this activity. While you are walking, when you are resting or are standing in Church, have this unceasing prayer on your lips and in your heart. You will find rest in it and will acquire spiritual and bodily purity. Then the Holy Spirit will abide in you. And you will lead your life in all piety and purity. In Sarov, the Superior, Pachomios, leads a Godpleasing life. He follows in the footsteps of our own Anthony and Theodosios.”

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_6261Many years later, when he himself had become a chosen vessel of the Holy Spirit—known henceforth as St. Seraphim of Sarov —he revealed this fundamental teaching in his wonderful conversation with N. A. Motovilov:

“The purpose of the Christian life is the ‘acquisition’ of the Holy Spirit.”

When she discerned that the time of her death was near, she left her cell and greeted the brethren of the Skete. The next day she was found on her knees in her cell before an icon, with a piece of paper in her hand reading ‘My body is ready for burial. I beg you not to touch it and to bury it in the usual way.’ Only in preparing her for burial was it discovered that she was a woman.

His grave soon became a popular place of pilgrimage and a sacred place of prayer.
The following simple facts are written on the tombstone’s plaque:
“In the year 1776, 25 September, Dositheos reposed.”
The proclamation of Dositheos’ sanctity took place by a Synodical Act in 1993.

Apolytikion of St. Dositheos, the hermit of Kiev -Tone Four

From thy youth, O modest one, consecrated to God, thou didst prove to be as a gift from Heaven to the Church of Christ, o Dositheos. Having changed thine appearance, and with it thy spirit, thou didst struggle manfully unto the end in a cave. Wherefore do we honor thee, thou boast of Kiev!

ΔΟΣΙΘΕΑ του Κιέβου-Saint Dosithea the Recluse of Kiev Caves-Прп. Досифеи затворницы, Киевской-2445667

ΔΟΣΙΘΕΑ του Κιέβου-Saint Dosithea the Recluse of Kiev Caves-Прп. Досифеи затворницы, Киевской-2445667b5manastirea-kitaev-p1010063

 


Η ησυχία είναι ανάγκη της ψυχής που διψάει τον Θεό. Φώτης Κόντογλου

Φώτης Κόντογλου
(Κώστας Δ. Παπαδημητρίου)

Ιωάννης ο Πρόδρομος, 1956-Φώτης Κόντογλου_Photis Kontoglou_Кондоглу, Фотис_Fotis Kontoğlu_Νομίζω πως το ιδιαίτερο μυστικό του Φώτη Κόντογλου, το μυστικό του πλούτου της ζωής του είναι η ησυχία. Η ησυχία με το νόημα που έδωσαν στην έννοια αυτή οι Πατέρες της Εκκλησίας. “Όποιος δε νιώθει τα μυστήρια που του ξεσκεπάζονται, έγραφε, σαν απομείνει μοναχός, δε θα νιώσει τίποτε, όπου κι αν πάγη, ας είναι και στον πιο εξωτικό και χιλιομακρυσμένον κόσμον”. (“Ευλογημένο καταφύγιο”, Εφημ. “Ελευθερία”, 26-6-1959.
Η ησυχία είναι ανάγκη της ψυχής που διψάει τον Θεό. Μόνο μακριά απ’ τους θορύβους και τους περισπασμούς μπορεί να βρεθή ο άνθρωπος κοντά στον Θεό. Η φυγή απ’ τις πόλεις και η καταφυγή στην έρημη φύση “δροσίζει την ψυχή μου σα να’ ναι γεμάτη από κρύα ποτάμια και από όμορφες βρύσες, γιατί εδώ βρίσκω την ειρήνη. Την πολυπόθητη ειρήνη!” (Εφημ. “Ελευθερία”, 18-9-1961).

Και αλλού: “Αληθινά δε ζεί κανείς, αν δεν έχη συντροφιά τον εαυτό του, τις σκέψεις του, το λιγοστό χώμα που’ ναι ανάμεσα στα βράχια. Πόσο θα τ’ αγαπώ όλα αυτά τα φτωχά πράγματα της ερημιάς, πιο πολύ και πιο αληθινά από όσο αγαπά ο κόσμος τα χρυσάφια και τα παλάτια του! Θα ζω ξαλαφρωμένος απ’ αυτά τα βαρειά χαρχάλια, θα νιώθω τον εαυτό μου σαν ρημοδέντρι, που κάθεται μέρα νύχτα στον καθαρό αγέρα. Τι χαρά μεγάλη, να’ μαι ένας ασκητής μαζί με κείνους τους λίγους ασκητάδες,τους φτωχούς! Να μη με λογαριάζη κανείς για ζωντανόν, παρά να με κοιτά μονάχα το μάτι του Θεού!” (Εφημ. “Ελευθερία”, 28-6-1959).

“Μια φορά είχα ένα μικρό σπιτάκι σε μια ερημική μεριά κοντά στη θάλασσα. Βουναλάκια μικρά το τριγυρίζανε, βουναλάκια ήμερα και χαρούμενα, στολισμένα με λίγα δεντράκια, σκοίνους, θυμάρια, πρινάρια, ρήγανη, που μοσχοβολούσανε. Κατά τον βορηά ήτανε μια ρεματιά με λίγα πλατάνια και με λυγαριές, και στο βάθος της καταστάλιζε το καλοκαίρι λιγοστό καθαρό αεράκι. Την άνοιξη το χώμα στολιζότανε με αγριολούλουδα χρωματιστά, που με κάνανε να χαίρουμαι και να δοξάζω τον Θεό. Τι αγνότητα που είχε η ψυχή μου!
Είχα διαλέξει αυτό το μέρος να μην έχη κανέναν δρόμο, για να μην έρχεται άνθρωπος κατά κεί. Ήμουνα καταμόναχος, ήσυχος, ξεκουρασμένος. Αποτραβιόμουνα εκεί πέρα κ’ έβγαζα από πάνω μου τις έγνοιες και τις σκοτούρες, σαν το φίδι που βγάζει το πετσί του. Ξανάβρισκα τη λευτεριά μου.

Μαρκος αθηναιος_Φώτης Κόντογλου_Photis Kontoglou_Кондоглу, Фотис_Fotis Kontoğlu_fc5f2ed6d4 (1)Πολλές φορές έκανα μήνες να κατεβώ στην πολιτεία. Τον μοναχό άνθρωπο που έβλεπα, ήτανε ένας τσομπάνης, ένας μισοκαλόγερος, που, όποτε πήγαινε στο χωριό, μούφερνε ο,τι είχα ανάγκη. Στην όψη ήτανε ίδιος ο άγιος Γιάννης ο Πρόδρομος, πετσί και κόκκαλο, με άγρια μαλλιά και γένεια κατάμαυρα, θεοφοβούμενος. Τον λέγανε Χρήστο, κ’ ήτανε Σαρακατσαναίος.

Εκεί κοντά βρισκότανε ένα ρημοκκλήσι πολύ μικρό, ολότελα ξεχασμένο, κι ο Χρήστος πήγαινε ταχτικά κι άναβε τα καντήλια….Το μέρος ήτανε δασωμένο, τα δέντρα κατεβαίνανε λίγο παραμέσα από τη θάλασσα. Από το παραθύρι μου άκουγα μέρα-νύχτα το βουητό που κάνανε τα κύματα, την ανάσα της θάλασσας, που τη συνήθισα σα νανούρισμα, από τα μικρά χρόνια μου. Μαζί με το ρουχάλισμα του πελάγου ανακατευότανε και το βούισμα οπού κάνανε τα δέντρα γύρω στο σπιτάκι μου, που φαινότανε μοναχά από τη θάλασσα.
…Γύριζα στο σπίτι μου συγκρυασμένος. Ο βόγγος της θάλασσας ερχότανε στ’ αυτιά μου από μακρυά. Έβγαζα από την τσέπη μου ο,τι είχα μαζεμένα, χαλίκια, σανιδάκια, κοχύλια, και τα αράδιαζα απάνω στο τραπέζι μου, κοντά στα λιγοστά βιβλία μου. Γύριζα κ’ έβλεπα μια εικόνα που ζωγράφιζα, τον άγιο Γιάννη τον Πρόδρομο, που τον αγαπώ πολύ, κ’ έκανα τον σταυρό μου. Ηλιοψημένος, σκελετωμένος, φτερωτός σαν αγριοπούλι, αναμαλλιασμένος, κύτταζε τον Χριστό που έσκυβε από τον ουρανό και του Φώτης Κόντογλου_Photis Kontoglou_Кондоглу, Фотис_Fotis Kontoğlu__500μιλούσε. Το πνεύμα μου ήτανε ήσυχο. Η ειρήνη του Θεού παρακαλούσα ν’ αποσκεπάζη τον κόσμο.

Σε λίγο, άρχιζε να κατεβαίνη σιγά-σιγά από τον ουρανό το σκοτάδι της νύχτας. Ως να κάνω την προσευχή μου, ο ουρανός γινότανε κατάμαυρος. Από το παραθύρι μου έβλεπα τα άστρα να κρέμουνται σαν καντήλια απάνω από το πέλαγο που βογγούσε μέσα στο σκοτάδι.
Ξαπλωνόμουνα στο στρωσίδι μου κι αφουγκραζόμουνα το βόγγο της θάλασσας και των δέντρων. Συμμαζευόμουνα για να ζεσταθώ από την ψύχρα της νύχτας κ’ έλεγα μέσα μου “Δόξα σοι ο Θεός, που δεν με ξέρει κανένας!” (“Αγαπημένο καταφύγιο, Απλή κι’ αληθινή ζωή” ,Εφημερίς “Ελευθερία”, Κυριακή 18 Ιουνίου 1961).

Πηγή: Φώτης Κόντογλου ,Κώστας Δ. Παπαδημητρίου, «Εκκλησιαστική Παρέμβαση», Φεβρ. – Απρ. – Μάιος 2010  –  http://alopsis.gr/%CF%86%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%B3%CE%BB%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CF%8E%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%82-%CE%B4-%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%B7%CF%84%CF%81%CE%AF/)

Αϊβαλί_μοναστήρι της Αγ. Παρασκευής (Taşlı Manastır- Tımarhane Adası)_Photis Kontoglou Island_Ayvalik-Κυδωνίες_Ἁγία Παρασκευή,