iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης, ο απλός και αληθινός … είναι αυτός που σε βοηθά με μόνη την παρουσία του.

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης του Ωρωπού
Εορτάζει στις 2 Δεκεμβρίου
«Οτιδήποτε έχει ταπείνωσι είναι θεϊκά ωραίο»
(Αββάς Ισαάκ ο Σύρος)

Κατατάχθηκε στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας στις 27 Νοεμβρίου 2013.

Αρχιμ. Βασιλείου Γοντικάκη
Ό
πως το κάλλος της θείας καλοσύνης σώζει, η αληθινή σωτηρία μέσα στην Εκκλησία γεννά αγίους-καλλιτέχνες. Και συνεχίζεται η ζωή, ως φιλοκαλία Παραδείσου… Ζης το γεγονός ότι «η βασιλεία του Θεού εντός ημών εστί».

Άγ. Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης_ Порфирий (Баирактарис )Кавсокаливит_ St Porphyrios (Bairaktaris) the Kapsokalyvite216 ελαιογραφίαΜένεις μόνος και βρίσκεις όλους…Αγαπάς τους ταπεινούς. Αδελφώνεσαι με τους βασανισμένους. Εντυπωσιάζεσαι από τους ανύπαρκτους. Αυτοί, ως οι τολμηροί της πίστεως και ελεύθεροι, δόθηκαν στον Δυνατό. Δεν ζήτησαν τίποτε για τον εαυτό τους…Έζησαν το «αρκεί σοι η χάρις μου» που είπε ο Κύριος στον Παύλο. Και σου μεταδίδουν δωρεάν, χωρίς να ζητούν κανένα αντάλλαγμα, τη χάρι που πήραν από την πηγή της ζωής.

Έτσι, ο απλός και αληθινός … είναι αυτός που σε βοηθά με μόνη την παρουσία του. Δεν θέλει να κατάπληξη κανένα με τις αρετές και τις γνώσεις του. Δεν θέλει να επιπλήξη κανένα για τα ελαττώματα ή τις ελλείψεις του. Ο ίδιος κατακρίνει τον εαυτό του ολοχρονίς. Και φανερώνεται δι’ όλης της συμπεριφοράς του η ευσπλαχνία του Θεού, που του μαλάκωσε την καρδιά και τον κατέπληξε, κατά τη φράσι του αγίου Ιγνατίου: «καταπέπληγμαι την επιείκειαν» του Θεού.

Και η επίθεσι πού δέχεσαι αργότερα από πειρασμούς και συμφορές πού πέφτουν επάνω σου, η μία μετά την άλλη, με πρόθεσι να σε εξαφανίσουν κυριολεκτικά, σε ευεργετούν περισσότερο.

Τότε βρίσκεις μια θεία επίσκεψι και ξένη παρηγοριά. Σαν να είχε μαζευτή πολύ πουρί γύρω σου. Σαν να ήσουν φασκιωμένος, γυψωμένος από γεγονότα και αισθήσεις πού σε πνίγανε. Και ενώ εσύ δεν μπορούσες να ελευθερωθής, ήλθαν άλλοι έξωθεν και σε χτύπησαν, θέλοντας να σε σκοτώσουν. Χτύπαγαν μετά μανίας. Έριχναν τα τείχη πού σε είχαν φυλακίσει. Έσπαζαν τη γερή κρούστα από κάποιο ψέμα πού σε είχε περιβάλει• ενώ αυτοί χτύπαγαν μανιασμένα, εσύ άκουγες έντρομος.

Εν τέλει, αυτοί πού θέλησαν να σε εξαφανίσουν σε ελευθέρωσαν από μια ψευτιά και αορασία καταχνιάς, πού σε χώριζε από την αλήθεια. Σ’ αφήσανε μόνο, «ημιθανή τυγχάνοντα», αλλά σκεπασμένο από τη φροντίδα κάποιου καλού Σαμαρείτη, πού τον ένοιωσες δίπλα σου.
Και αποδείχθηκαν βοηθοί σου οι πειρασμοί πού θέλησαν να σε εξαφανίσουν. Έκαναν αυτό πού εσύ έπρεπε να κάνης, και δεν το μπορούσες. Έζησες την αλήθεια του Γεροντικού: «Έπαρον τους πειρασμούς, και ουδείς ο σωζόμενος».

Κατέστρεψαν ό,τι χρειαζόταν καταστροφή. Και φάνηκε μέσα σου κάτι πού δεν καταστρέφεται, γιατί έχει άλλη αντοχή και φύσι• «χαίρει εν τοις παθήμασι».
Τελικά μας σώζει αυτό πού μας καταστρέφει, όπως σώζει τον σπόρο ο θάνατος του μέσα στη γη, όταν έλθη η ώρα του. Σωτηρία δεν είναι οι επιτυχίες και η σταδιοδρομία μας στον χώρο της φθοράς αλλά η κατάργησι του θανάτου και η βασιλεία της αγάπης.

Και θέωσι δεν είναι η απόκτηση των αρετών αλλά η ύπ’ αυτών θεία αλλοίωσι και μεταμόρφωσι.
Και το βραβείο στους αγίους δεν δίδεται, κατά τον αββά Ισαάκ, για τις αρετές ούτε για τον κόπο των αρετών, αλλά για την ταπείνωσι πού άπ’ αυτές γεννιέται. Με την ταπείνωσι ο άνθρωπος συστέλλεται. Χάνεται. Γίνεται «ως μη ελθών εις το είναι»• και ταυτόχρονα διαστέλλεται, γινόμενος κατά χάριν χώρα του Αχώρητου.

Όλα αυτά αποκτούν υπόστασι και αξία όταν τα βλέπης σαρκούμενα στη ζωή των Αγίων, δηλαδή στη ζωή και στο ήθος των όντως ταπεινών.
Στις μέρες μας είχαμε μια μεγάλη ευλογία, ως λάμψι θείου κάλλους και χαράς, στο πρόσωπο ενός γέροντα πού από παιδί δόθηκε ολοκληρωτικά στον Θεό.

Γεννήθηκε το 1906. Σε ηλικία δώδεκα ετών ήλθε στο Όρος μόνος του, εν αγνοία των γονέων του. Η Παναγία τον οδήγησε στα Καυσοκαλύβια, σ’ ένα καλύβι με καλούς γέροντες. Έζησε μέσα στον παράδεισο του Αγίου Όρους.
Με την καθαρή του καρδιά, σύντομα εντόπισε τη μοναδική χάρι των μυστικών ασκητών, των περιφρονημένων, των αγνώστων και ανύπαρκτων. Και θέλησε να χαθή μαζί τους• να χαθή μέσα στις χοροστασίες των Αγγέλων. Και είπε: «Θέλω να φύγω, να χαθώ, να μην υπάρχω». Είχε τέτοια αγάπη προς τον Χριστό. Ζούσε και μίλαγε ως παράφορα ερωτευμένος. Και ο Θεός δεν αγνόησε τον πόθο του αγνού αυτού πλάσματος…

Άγ. Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης_ Порфирий (Баирактарис )Кавсокаливит_ St Porphyrios (Bairaktaris) the Kapsokalyvite2769x1024 (1)Είχε τον θείο ερωτά και τη δύναμι του Χρίστου μέσα του. Γι΄ αυτό, τα χαρίσματα ήσαν απλώς βοηθητικά για τη φανέρωσι της αγάπης του Θεού στους ανθρώπους.
Όποιος δεν έχει αυτή τη θεία παρουσία ως δύναμι ζωής, φροντίζει για τα χαρίσματα του και την προβολή τους. Για να αυξηθή η φήμη και το κύρος του.

Και ενώ προσπαθεί να φανή ότι όλο αυτό γίνεται εν αγνοία του και παρά τη θέλησί του, όλοι αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει.
Όποιος, σαν τον π. Πορφύριο, έχει τα θεία χαρίσματα, αγωνίζεται να τα κρύψη, και να φανή μόνο ο Χριστός.
Τελικά όμως δεν μπορεί κανείς να κρυφτή• και οι δυο φανερώνονται:
– Φαίνεται η ελευθερία και η χάρι αυτού πού μέσα του σκιρτά η θεία χαρά.
– Και φανερώνεται, αντίστοιχα, η επώδυνη μέριμνα του άλλου πού θέλει να τιμηθή.

Όποιος θέλει να σώση το κύρος του υποφέρει. Δεν μπορεί να κρύψη την αρρώστια πού τον κατατρώει. Κολακεύεται ενδόμυχα (έως συγκλονισμού), όταν επαινήται. Και καταθλίβεται (έως καταρρακώσεως), όταν θίγεται και αμφισβητήται η ιδέα πού έχει για τον εαυτό του.

Γι’ αυτό, παρουσιάζει μεγάλες μεταπτώσεις. «Πίπτει πολλάκις εις το πυρ και πολλάκις εις το ύδωρ». Άλλοτε χαίρεται και ευφραίνεται, και άλλοτε ταράζεται και σκοτίζεται. Άλλους αγαπά και δέχεται. Και άλλους αποπαίρνει και αρνείται.
Αλλά έχει ο Θεός για όλους μας, δικαίους και αδίκους.

Ο π. Πορφύριος είναι άλλη περίπτωσι. Δεν έχει κύρος να σώση• έχει τον Χριστό μέσα του, πού τον σώζει.
Δεν ζη αυτός. Ζη εν αυτω ο Χριστός. Και αυτό φανερώνεται πάνω στα πράγματα.
Είναι πέρα από τα πάθη και τα χαρίσματα• πέρα από τις κολακείες και τους ψόγους. Όλα τα δέχεται, αλλά από τίποτε δεν ταράζεται και σε τίποτε δεν υποτάσσεται. Έχει τον Χριστό μέσα του, ως φως και ελπίδα για τον εαυτό του και όλο τον κόσμο.
Αυτό τον κράτησε μακριά από κάθε ταραχή και ψευδοπροβληματισμό, πού θα μπορούσε να σκότιση την ψυχή του και όσους βρίσκονταν κοντά του.

Ενώ έζησε μέσα στον κόσμο, δεν έχασε τη γαλήνη και τη χάρι της έρημου…

* Από Εισήγησι που έγινε στις 5 Μαρτίου του 2005 σε συνέδριο πού διεξήχθη στο Καίμπριτζ της Μ. Βρεταννίας με θέμα: «Το κάλλος θα σώση τον κόσμο».
Από το βιβλίο του Αρχιμ. Βασιλείου Γοντικάκη,Πρώην Ηγουμένου Ιεράς Μονής Ιβήρων,Το κάλλος θα σώση τον κόσμο .

Απολυτίκιον Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου. Ήχος πλ. δ´. Ορθοδοξίας οδηγέ. (Υπό Αδαμαντίας Πιπεράκη)

Φωτός χωρίον του Θεού και χαρισμάτων του Πνεύματος έμπλεως, των ιερέων καλλονή, των μοναστών κανών ακριβέστατος, Πορφύριε σοφέ, τη διακρίσει λάμψας και θαύμασι, Πατήρ ημών όσιε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.


You mustn’t pressurize the other person. His time will come as long as you pray for him. Saint Porphyrios of Milesi

Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης_ Порфирий (Баирактарис )Кавсокаливит_ St Porphyrios (Bairaktaris) the Kapsokalyvite¬5_1320484954_o-e1425597457882

Saint Porphyrios the Kapsokalyvite of Milesi , Oropos

On 27 November 2013 the synod of the Ecumenical Patriarchate decided the formal inclusion in the List of Saints of the Orthodox Church of elder Porphyrios of Kafsokalivia.Feast Day of Saint Porphyrios of Kafsokalivia: December 2nd.

Let our love be only in Christ. In order to benefit others you must live in the love of God, otherwise you are unable to do good to your fellow man. You mustn’t pressurize the other person. His time will come as long as you pray for him. With silence, tolerance and above all by prayer, we benefit others in a mystical way. The grace of God clears the horizon of his mind and assures him of His love. Here is the fine point. As soon as he accepts that God is love, then abundant light such as he has never seen will come upon him. Thus, he will find salvation.

When we see that the people around us have no love for God we are distressed. But with our distress we achieve nothing at all. Nor do we achieve anything by trying to persuade them to change their ways. That’s not right, either. There is a secret, however, and if we understand it, we will be able to help. The secret is our prayer and our devotion to God so that His grace may act. We, with our love, with our fervent desire for the love of God, will attract grace so that it washes over those around us and awakens them to divine love. Or rather God will send His love and will rouse them all. What we are unable to do, His grace will achieve. With our prayers, we will make all worthy of God’s love.

Reference:Elder Porphyrios. Wounded by Love: The Life and Wisdom of Elder Porphyrios Denise Harvey (Publisher): 2005.

Blessed St. Porphyrios, pray for us!


Εκεί στο Σινά ο Θεός ήταν πάντα μαζί μου. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

ΑΓ ΓΑΛΑΚΤΙΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣi_Скит святых мучеников Галактиона и Епистимии. Синай02

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Ο Μοναχός, όπου και να βρεθεί, το ίδιο περνάει. Η πρόνοια του Θεού δεν τον εγκαταλείπει. Εκεί στο Σινά ο Θεός ήταν πάντα μαζί μου. Όταν πήγα εκεί, δεν είχα τίποτα βρέθηκα στην έρημο, με αγνώστους ανθρώπους, χωρίς να σκεφτώ τι θα φάω και πώς θα ζήσω. Το ασκητήριο ήταν εγκαταλειμμένο και ακατοίκητο. Το νερό λιγοστό. Εγώ δεν ήξερα και κάποιο εργόχειρο, για να βγάζω το ψωμί μου. Το μόνο εργαλείο, που είχα ήταν ένα ψαλίδι, το όποιο χώρισα στα δυο κομμάτια και αφού τ’ ακόνισα σε μια πέτρα, άρχισα να φτιάχνω ξυλόγλυπτα εικονάκια .Δούλευα πολλές ώρες κι έτσι μπορούσα να ζω, άλλα και τους Βεδουίνους να βοηθάω.

Κάποια μέρα, όμως, μου είπε ένας λογισμός:, «Γιατί ήρθα εδώ; Να βοηθάω τους Βεδουίνους ή να προσεύχομαι, για όλο τον κόσμο;». Έτσι λιγόστεψα το εργόχειρο και αύξησα την προσευχή. Τη μέρα, που περιόρισα τη δουλειά, για να διαθέτω περισσότερο χρόνο στην προσευχή, ήρθε κάποιος στο ασκητήριο να με δει. Γνώριζε ότι εκεί υπήρχαν οι Βεδουίνοι και τα Βεδουινάκια τους, τους οποίους βοηθούσα. Μου λέει: «Γέροντα, σου έφερα εκατό λίρες, να βοηθάς τα Βεδουινάκια και να δουλεύεις λιγότερο. Να μη βγαίνεις απ’ το πρόγραμμα της προσευχής». Αμέσως σηκώθηκα απ’ τη θέση μου, μπήκα στο κελί και ζήτησα απ’ τον Κύριο να μου πει αν έπρεπε να κρατήσω τα χρήματα. Μου είχε δημιουργηθεί μια τέτοια κατάσταση, πού έκλαιγα. Μετά ευχαρίστησα τον αδελφό, πού είχε γίνει το όργανο της πρόνοιας του Θεού.

Ότι καλό κάνουμε, είναι απ’ το Θεό. Αν μας αφήσει η χάρη του Θεού, τίποτα δεν μπορούμε να πετύχουμε… Αν ο άνθρωπος δεν εμπιστευθή στον Θεό, ώστε να εγκαταλείψη τελείως τον εαυτό του στα χέρια Του, θα βασανίζεται. Μεγάλη υπόθεση να αφήνεται κανείς στα χέρια του Θεού!

ΣΙΝΑ_Mount Sinai_Синай (гора)_15810632


Saint Alypius the Stylite of Adrianopolis in Paphlagonia

Saint Alypius the Stylite of Adrianopolis in Paphlagonia
St Stylianus of Paphlagonia
St Nikon “Metanoeite,” the Preacher of Repentance
Saint James the Hermit of Syria was the disciple of St Maron (February 14).
Dedication of the Church of the Greatmartyr George at Kiev
St Innocent the first Bishop of Irkutsk
Saints Athanasius (“the Iron Staff”) and Theodosius of Cherepovets were disciples of St Sergius of Radonezh.

Commemorated on November 26

The Venerable Alypius the Stylite
Saint Nikolai Velimirovič

Αλύπιος ο Κιονίτης-Saint Alypius the Stylite- св Алипий Столпник-b_2276_1565Alypius was born in Hadrianopolis, a city in Paphlagonia. From childhood, he was dedicated to the service of God. He served as a deacon with Bishop Theodore in the church in that city. But, desirous of a life of solitude, prayer and meditation, Alypius withdrew to a Greek cemetery outside the city. This was a cemetery from which people fled in terror, because of frequent demonic visions seen there. Alypius set up a cross in the cemetery and built a church in honor of St. Euphemia, who had appeared to him in a dream. Beside the church, he built a tall pillar, climbed on top of it, and spent fifty-three years there in fasting and prayer. Neither the mockery of men nor the evil of the demons was able to drive him away or cause him to waver in his intention. Alypius especially endured countless assaults from demons. Not only did the demons try to terrorize him with apparitions, but stoned him as well, and gave him no peace, day or night, for a long time. The courageous Alypius protected himself from the power of the demons by the sign of the Cross and the name of Jesus. Finally the demons were defeated and fled from him. Men began to revere him and come to him for prayer, consolation, instruction and healing. Two monasteries were built beside his pillar, one on one side for men and one on the other for women. His mother and sister lived in the women’s monastery. St. Alypius guided the monks and nuns from his pillar, by example and words. He shone like the sun in the heavens for everyone, showing them the way to salvation. This God-pleaser had so much grace that he was often illuminated in heavenly light, and a pillar of this light extended to the heavens above him. St. Alypius was a wonderful and mighty miracle-worker in life, and also after his repose. He lived for one hundred years and entered into rest in the year 640, during the reign of Emperor Heraclius. His head is preserved in the Monastery of Koutloumousiou on the Holy Mountain.

The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for Old Calendar date November 26, and New Calendar date December 9.
http://livingorthodoxfaith.blogspot.gr/2010/04/prologue-november-26-december-9.html

Troparion Saint Alypius the Stylite — Tone 1

You were a pillar of patient endurance, having having imitated the forefathers, O Venerable One: Job in suffering, and Joseph in temptations. You lived like the Bodiless Ones while yet in the flesh, O Alypius, our Father. Beseech Christ God that our souls may be saved.


Μεταβάλλετε ό,τι οφείλετε να κάνετε σε προσευχή. Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Βαραχιήλ Barachiel Архангел Варахиил ვარახიელ მთავარანგელოზი1000Δεν υπάρχει άλλη οδός εκτός από την αδιάλειπτη προσευχή κατά την εργασία. Μεταβάλλετε ό,τι οφείλετε να κάνετε σε προσευχή. Ανοίγετε μια πόρτα, ζητείστε από τον Κύριο ν’ ανοίξει για σας την πόρτα της μετανοίας. Κτίζετε, αναλογισθείτε ότι κοπιάζετε ματαίως και ότι τίποτε δεν μπορεί να σταθεί όρθιο, αν ο Ίδιος ο Θεός δεν συμμετέχει στην οικοδομή. Δε συνηθίζω ν’ αναζητώ πνευματικές συμβουλές από αρχηγούς κρατών και στρατηγούς, αλλά η περίπτωση του Κρόμγουελ είναι ενδιαφέρουσα. Προετοιμαζόμενος για κάποια μάχη προσευχόταν: «Κύριε, θα είμαι πολύ απασχολημένος σήμερα· ενδέχεται να Σε ξεχάσω, αλλά Συ μη με ξεχάσεις».

Ποιος θα είναι ο πρώτος; Ο Κύριος λέει: «Ζητείτε πρώτον την Βασιλείαν του Θεού … και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν» (Ματθ. 6,33). Αυτή είναι η αρχή μας, έστω και αν ακόμη η υλική ζωή μας επιβάλλεται από το πρωΐ ως το βράδυ. Οι στόχοι της ζωής του κόσμου είναι άλλοι, και κανείς δεν έχει πια χρόνο να προσεύχεται.

Όταν ο νους και η καρδιά μας στρέφονται προς τον Θεό, όλα γίνονται εύκολα. Χωρίς τη δυναμική αυτή κίνηση προς τον Θεό, η ζωή χάνει το νόημά της.

Μηχανευθείτε τρόπους να είστε με τον Θεό!

Όταν ο άνθρωπος φθάση σε μια πνευματική κατάσταση και έχη Χάρη από τον Θεό, τότε γίνεται διδακτός Θεού. Τότε όλα τον διδάσκουν. Ο Θεός έστειλε τον Μέγα Αντώνιο στον υποδηματοποιό, για να διδαχθή την αυτομεμψία, αν και ο Μέγας Αντώνιος είχε Χάρη, ήταν ανώτερος από τον υποδηματοποιό, γι’ αυτό γιορτάζουμε τον Μ. Αντώνιο και όχι τον υποδηματοποιό. Επίσης, ο πνευματικός άνθρωπος διδάσκεται από όλη την φύση.

Ελθέ, το Φως το αληθινόν.
Ελθέ, ο ανεκλάλητος Θησαυρός.
Ελθέ, η ανέσπερος Ημέρα.
Ελθέ, ο άδυτος Ήλιος.
Ελθέ, η των αδυνάτων Δύναμις.
Ελθέ, η των αγραμμάτων Σοφία.
Ελθέ, η άληκτος Χαρά.
Ελθέ, η αδιάψευστος Ελπίς.
Ελθέ, το παμπόθητον Όνομα.
Ελθέ, ο υπεράνω των ουρανών.
Ελθέ Συ, Όν ηγάπησεν η ψυχή μου.
Ελθέ, ο Μόνος προς μόνον.
Ελθέ, ο γενόμενος εν ημίν πόθος.
Ελθέ, ο καταστάς η μόνη αναζήτησις ημών.
Ελθέ, η χαρά και η δόξα ημών.
Ελθέ, και σκήνωσον εν ημίν, ώ πανάγαθε Βασιλεύ
και Δέσποτα, και μείνον εν ημίν αδιαστάτως
και αχωρίστως και δι’ όλην την ζωήν
και μετά την έξοδον ημών,
όπως και ημείς μείνωμεν εν Σοι
και συμβασιλεύσωμεν μετά Σου, του Θεού,
του Όντος επί πάντας.


God is the life of all. He is like the glimpse of the sun…

irbgw-vwhaw

Paradise of the Desert Fathers

God is the life of all free beings. He is the salvation of all, of believers or unbelievers, of the just or the unjust, of the pious or the impious, of those freed from passions or those caught up in them, of monks or those living in the world, of the educated and the illiterate, of the healthy and the sick, of the young or the old. He is like the outpouring of light, the glimpse of the sun, or the changes of the weather which are the same for everyone without exception.

Abba Pambo said, “If you have a heart, you can be saved.”

Story:
There was an old man living in the desert who served God for so many years and he said, “Lord, let me know if I have pleased you.” He saw an angel who said to him, “You have not yet become like the gardener in such and such place.” The old man marvelled and said, “I will go off to the city to see both him and what it is that he does that surpasses all my work and toil of all these years.”…

So he went to the city and asked the gardener about his way of life…. When they were getting ready to eat in the evening, the old man heard people singing in the streets, for the cell of the gardener was in a public place. Therefore the old man said to him, “Brother, wanting as you do to live according to God, how do you remain in this place and not be troubled when you hear them singing these songs?”

The man said, “I tell you, Abba, I have never been troubled or scandalized.” When he heard this the old man said, “What, then, do you think in your heart when you hear these things?” And he replied, “That they are all going into the Kingdom.” When he heard this, the old man marvelled and said, “This is the practice which surpasses my labour of all these years.”


Τα διάβασα εγώ τα ονόματά σου, ας μην τα διάβασε ο παπάς, Αγία Αικατερίνη η Μεγαλομάρτυς

Αγία Αικατερίνη η Μεγαλομάρτυς

Εορτάζει στις 25 Νοεμβρίου

Γερόντισσα Λαμπρινή Βέτσιου – Δρίβα (+2002

Αικατερίνη η Μεγαλομάρτυς _ Святая Екатерина Александрийская_ St Catherine of Alexandria 5Αικατερίνη1 (2)Στην θεία Λειτουργία και όταν κοινωνούσε είχε εμπειρίες και κάποιες από αυτές τις εκμυστηρεύτηκε ως έξης:

«Όλα αυτά που προσφέρουμε στην Προσκομιδή, κρασιά, κεριά και τα ονόματα, τα παίρνουν Άγγελοι και τα πηγαίνουν απάνω.
Μια φορά είχα πάει στην αγία Αικατερίνη.
Είχαν μνήμη (εορτή αγίου) εκεί και έδωκα το χαρτάκι μου με τα ονόματα. Το πρωΐ υστερα πού είχε τελειώσει η Λειτουργία, είδα κατά γης το χαρτάκι στο Ιερό μπροστά. Στενοχωρήθηκα και είπα: «Αχ, Θεέ μου, αγία Αικατερίνη, ήρθα εδώ και δεν διαβάστηκαν τα ονόματά μου».
Τη νύχτα στον ύπνο μου ήρθε μία νέα ωραία (αγία Αικατερίνη) και μου είπε: «Φοβήθηκες, παιδί μου, μήπως δεν διαβάστηκαν τα ονόματα; Τα διάβασα εγώ, ας μην τα διάβασε ο παπάς».
Στα χέρια της κρατούσε ένα χαρτί. Μου το έδειξε. Είδα ότι ήταν το χαρτί πού είχα γράψει τα ονόματα και το είχα δώσει στον παπά για να τα μνημονεύσει στην Προσκομιδή.

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ
Ήχος πλ. α’ Τον συνάναρχον Λόγον.

Την πανεύφημον νύμφην Χριστού υμνήσωμεν, Αικατερίναν την θείαν, και πολιούχον Σινά, την βοήθειαν ημών και αντίληψιν, ότι εφίμωσε λαμπρώς τους κομψούς των ασεβών, του Πνεύματος τη δυνάμει, και νυν ως Μάρτυς στεφθείσα, αιτείται πάσι το μέγα έλεος.