iconandlight

Iconography and Hand painted icons

Μιχαήλ Μαντούρωφ, ο «Μισένκα» του οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ,ο πιο αγαπημένος κι έμπιστος μαθητής του.

εικονες κελίου του Αγίου Σεραφείμ Σαρωφ- Σωτήρος, της Παναγίας και Ιωάννη του Βαπτιστή_три келейные иконы Преподобного Серафима — Спасителя, Богома0_1172080112 (1)

Ο Μιχαήλ Μαντούρωφ, ο «Μισένκα»-«Μίσα» όπως χαϊδευτικά τον έλεγε ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ ήταν ο πιο στενός φίλος και μαθητής του, αδελφός της αγ. Έλενας Μαντούρωβα του Ντιβέγιεβο και ο πρώτος άνθρωπος που θεράπευσε από μια ανίατη ασθένεια. Ήταν ένας από τους τρεις διαχειριστές που όρισε ο άγιος Σεραφείμ της μονής του Ντιβέγιεβο, μαζί με τον Νικολάι Μοτοβίλωφ και τον πνευματικό π. Βασίλειο Σαντόφσκυ.  Η υπομονή, η πραότητα, η ταπείνωση και η απέραντη πίστη κι αφοσίωση στον Γέροντα έκανε τον Μαντούρωφ τον πιο αγαπημένο κι έμπιστο μαθητή του. Ήταν ένας πλούσιος γαιοκτήμονας από το χωριό Nucha, της περιοχή Ardatov. Μετά την θεραπεία του από την ασθένεια πούλησε την περιουσία του με προτροπή του αγίου αγόρασε ένα κτήμα 15 στρεμμάτων κοντά στον ναό της Παναγίας του Καζάν κι έμεινε στο Ντιβέεβο,όπου πρόσφερε τα χρήματα για την ανέγερση μεγάλου πέτρινου ναού της Γεννήσεως του Χριστού και της Θεοτόκου.Ο ναός εγκαινιάστηκε το 1830 κι όπως όρισε ο μπάτουσκα μπροστά στην εικόνα της Γεννήσεως της Θεοτόκου έκαιγε ακοίμητο καντήλι, και στην εικόνα της Γεννήσεως του Χριστού έκαιγε ακοίμητη λαμπάδα και μια μοναχή διάβαζε συνεχώς μέρα- νύχτα το Ψαλτήρι. Μετά την κατασκευή του ναού χρειάστηκε να πάει ως επιστάτης στα κτήματα του στρατηγού Κουπριάνωφ με την ευλογία του μπάτουσκα Σεραφείμ. Μετά την κοίμηση του στάρετς ξεκίνησαν οι μεγάλες δοκιμασίες της μονής του Ντιβεγιεβο, εισήλθε με δόλιο τρόπο ένας ιερομόναχος, ο Ιβάν (Ιωάσαφ) Τύχονωφ θέλοντας να εξουσιάσει την μονή. Έφερε αναταραχή, δίχασε την αδελφότητα ανάμεσα σε αυτές που έμεναν πιστές στις εντολές του στάρετς Σεραφείμ και σε αυτές που ακολουθούσαν τον ”παράξενο επισκέπτη”, τον ”άνθρωπο με την κρύα καρδιά” όπως τον έλεγε ο άγιος όταν ζούσε. Πολλές φορές είχε προπει τα φοβερά δεινά που θα περνούσαν:«Δεν θα ζήσετε μέχρι τον Αντίχριστο, αλλά θα βιωσεται την εποχή του». Εισήλθε σαν ”κλέπτης και ληστής” κι έτσι δίωκε και τον Μιχαήλ Μαντούρωφ, γνωρίζοντας την εμπιστοσύνη και τις ευθύνες που του χε αναθέσει ο άγιος Σεραφείμ. Ο Μαντούρωφ όμως συνέχισε να υπηρετεί τις οδηγίες που του άφησε ο μπάτουσκα  με αφοσίωση παρά τον διωγμό και τις δοκιμασίες που του προξενούσαν. Έφερε το σταυρό της εθελοντικής φτώχειας αγόγγυστα με μεγάλη υπομονή. Λίγο πριν από το θάνατό του, είδε τον άγιο σε ένα όνειρο: «Κάνε λίγο υπομονή ακόμα” – ο λόγος του τον ανακούφισε. Κοιμήθηκε την παραμονή της εορτής της Παναγίας του Καζάν, στις 7/20 Ιουλίου 1858, 60 ετών. Γυριζωντας σπίτι μετά την Θεία Λειτουργία στον ναό που έκτισε, κάθισε στο παγκάκι του κήπου και παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του στον Κύριο. Ο τάφος του είναι στην βορινή πλευρά του ναού της Γεννήσεως του Χριστού και της Θεοτόκου, όπως είχε ορίσει ο άγιος Σεραφείμ.

***

Άγιος Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_64e88a0bacad5dbfc42753d053c0409Εκτός του προορατικού χαρίσματος ο Κύριος προίκισε τον όσιο Σεραφείμ με το χάρισμα των ιαμάτων από τις σωματικές ασθένειες. Ακόμη παλαιότερα, το 1823, πριν να εγκαταλείψει οριστικά τον έγκλειστο βίο, έκανε ένα συγκλονιστικό θαύμα· θεράπευσε από ανίατη ασθένεια τον γαιοκτήμονα Μ.Β. Μαντούρωφ. Όταν η ασθένεια αυτού έλαβε απειλητικές διαστάσεις, ώστε τρίμματα οστών να πέφτουν από τα πόδια του και χάθηκε κάθε ελπίδα στην βοήθεια της ιατρικής επιστήμης, οι συγγενείς και γνωστοί συμβούλευσαν τον Μαντούρωφ να επισκεφθεί τον πατέρα Σεραφείμ, του οποίου η αγία ζωή είχε φημολογηθεί σ’ όλα τα πλάτη και μήκη της Ρωσίας. Οδήγησαν λοιπόν τον Μαντούρωφ, του οποίου το κτήμα απείχε σαράντα χιλιόμετρα από το Σάρωφ, στον π. Σεραφείμ. Με μεγάλη ταλαιπωρία τον έφεραν στον προθάλαμο του κελιού του εγκλείστου χαρισματούχου, τον οποίο άρχισε ο Μαντούρωφ να παρακαλεί με δάκρυα να τον θεραπεύσει από την φρικτή νόσο του. Αυτός με πατρική αγάπη και εγκάρδια συμπόνια τον ερώτησε αν πιστεύει στον Θεό. Και όταν ο ασθενής ομολόγησε τρεις φορές την πίστη του στον Θεό, ο όσιος του είπε με κατάνυξη: «Χαρά μου, εάν έτσι πιστεύεις, τότε πίστευσε επίσης ότι πάντα δυνατά παρά τω Θεώ στον πιστεύοντα (Μαρκ. ι’27)· γι’ αυτό πίστευε ότι ο Κύριος θα σε θεραπεύσει, και εγώ, ο ελεεινός Σεραφείμ θα προσευχηθώ». Μετά απ’ αυτό ο όσιος αποσύρθηκε στο κελί του και σε λίγο βγήκε με άγιο έλαιο από την κανδήλα της εικόνος της Θεοτόκου της Ελεούσης. Μιχαήλ Μαντούρωφ Ντιβεεβο_Михаил Мантуров-Diveevo_IkonSer24Διέταξε τον Μαντόρωφ να γυμνώσει τα πόδια και άλειψε τα προσβεβλημένα από την νόσο σημεία. Εκείνη την στιγμή οι πληγές, οι οποίες κάλυπταν τα πόδια του χάθηκαν εν ριπή οφθαλμού· ο Μαντούρωφ θεραπεύθηκε και χωρίς να τον υποβοηθεί κανείς βγήκε από το κελί του θαυματουργού του Σάρωφ. Όταν κατάλαβε ότι είναι πλέον υγιής, έπεσε από την χαρά του στα πόδια του οσίου καταφιλώντας τα με ευγνωμοσύνη. Αυτός όμως τον σήκωσε και του είπε αυστηρά: «Μήπως είναι ο Σεραφείμ αυτός ο οποίος θανατοί και ζωογονεί, κατάγει εις άδου και ανάγει;(Α’ Βασ. 2, 6). Τι έπαθες αγαπητέ; Αυτό είναι έργο του μόνου Κυρίου, ο οποίος εκπληρώνει το θέλημα των φοβουμένων Αυτόν και ακούει την προσευχή τους. Δώσε ευχαριστία στον Παντοδύναμο Κύριο και την Πανακήρατη Μητέρα του». Με αυτά τα λόγια απέλυσε ο ταπεινόφρων δούλος του Θεού τον Μαντούρωφ.

Από το βιβλίο του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, «΄Οσιος Σεραφείμ του Σαρώφ», μετ. Β. Νικολακάκη, έκδοση Το Περιβόλι της Παναγίας, Θεσσαλονίκη (1992)

***

Μιχαήλ Μαντούρωφ Ντιβεεβο_Михаил Мантуров-Diveevo_serf5-ΜΕ ΜΑΝΤΟΥΡΩΦΣτα 1830 η Ρωσία ήταν σε πόλεμο με την Πολωνία. Πηγαίνοντας να συναντήση τα στρατεύματα, ένας στρατηγός που λεγόταν Κουπριάνωφ, σταμάτησε στο Σάρωφ. Ήταν ένας πλούσιος άνδρας που είχε στην κατοχή του πολλά κτήματα. Στο Σάρωφ γνωρίστηκε με τον Μιχαήλ Μαντούρωφ και καταγοητεύτηκε από την προσωπικότητα αυτού του ανθρώπου, του ανοιχτού, του αξιαγάπητου, του χαρούμενου, του οποίου επαινούσαν την αφιλοκέρδεια , την πνευματικότητα, όπως επίσης και το πρακτικό πνεύμα. Θα αποτελούσε σκέφτηκε ο στρατηγός τον ιδεώδη επιστάτη για να διαχειρίζεται κατά την απουσία μου τα κτήματα μου.

– Θέλουν να σε πάρουν χαρά μου, είπε ο στάρετς στον πιστό του «Μισένκα» – τι να γίνη! Με υπηρέτησες καλά. Πήγαινε τώρα να προσφέρης αλλού τις υπηρεσίες σου. Οι χωρικοί του στρατηγού είναι φτωχοί, εγκαταλελειμμένοι, η ζωή τους είναι σκληρή. Δεν πρέπει να τους αφήνουμε. Ανάλαβέ τους, χαρά μου. Νάσαι καλός μαζί τους. Να τους συμπεριφέρεσαι με γλυκύτητα. Θα σε αγαπούν , θα σε υπακούουν, θα ξαναγυρίσουν στον Χριστό. Γι΄αυτό είναι κυρίως που σε στέλνω. Πάρε και τη γυναίκα σου μαζί.
Και γυρνώντας προς την Άννα Μαντούρωφ : 
Νάσαι γι αυτόν μια συνετή σύζυγος. Εξάπτεται εύκολα ο Μισένκα μας. Μη του επιτρέπης να παραφέρεται, πρέπει να σ΄ακούη.

Η Άννα Μαντούρωφ ήταν ευχαριστημένη που έφευγε.
Η αιώνια ανέχεια μέσα στην οποία το ανδρόγυνο ζούσε στο Σάρωφ, την βάραινε.
Στην αρχή καταπονούσε τον άνδρα της με τα παράπονά της.
Αυτός όμως, όπως το διηγείται η ίδια στα απομνημονεύματά της, δεν απαντούσε παρά μόνο με αναστεναγμούς. Ένα χειμωνιάτικο βράδυ, καθώς δεν είχαν με τι να φωτισθούν και καθόντουσαν μέσα στο σκοτάδι, η Άννα άρχισε να κλαίη και να οδύρεται. Όσο για τον Μιχαήλ εξακολουθούσε να μη λέη τίποτε και αναστέναζε.

Ξαφνικά ακούστηκε κάποιο τρίξιμο και ένα γλυκό αμυδρό φως γέμισε το δωμάτιο. Το καντήλι μπροστά στις εικόνες βρέθηκε γεμάτο λάδι και μια μικρή φλόγα άναψε το φυτίλι. (Μέσα στο κελλί του στάρετς , αυτόπτες μάρτυρες είδαν επανειλημμένως καντήλια ν’ ανάβουν από μόνα τους και η αδελφή Ξένη είχε παρατηρήσει το ίδιο φαινόμενο στην εκκλησία της κρύπτης).
Πάτερ Σεραφείμ , φώναξε η Άννα, συγχώρεσε με! Ποτέ πια δε θα ξαναπαραπονεθώ, σου το υπόσχομαι! Ποτέ!

Ο στάρετς Σεραφείμ έλεγε στην Άννα Μαντούρωφ: Διάβασε τον βίο της αγίας Ματρώνας. Θα ωφεληθής πάρα πολύ.
Γερμανίδα στην καταγωγή η Άννα διάβαζε με δυσκολία τα ρωσικά και καθόλου τα σλαβωνικά (η ρωσική «καθαρεύουσα» που χρησιμοποιείται στη λειτουργία). Μια μέρα προσπάθησε. Προς μεγάλη της έκπληξη μπόρεσε να διαβάση. Άσχημα στην αρχή, μετά όλο και καλλίτερη. Όταν έκανε ένα λάθος στον τονισμό, διώρθωνε η ίδια τον εαυτό της.
Έτσι λοιπόν της έμαθε , ο πατήρ Σεραφείμ, από μακρυά να διαβάζη τα σλαβωνικά της Εκκλησίας.

(από τον βίο του οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ της Ειρήνης Γκοραϊνωφ, μετ. Π. Σκουτέρη, εκδ. «Τήνος», Αθήνα, σελ 163.)

Ήχος β ΄.
Τους εν ασκήσει καμάτους σου, και εγκρατείας το σύντονον, του νοός το αρρέμβαστον, και ησυχίας την σιωπήν, ως μύρον ευωδίας προσεδέξατο, ο των όλων Θεός, Σεραφείμ Πάτερ Όσιε· όθεν θείων χαρίτων, θησαυρόν σε ανέδειξε, και προς αρετήν σοφόν αλείπτην, και οδηγόν πρακτικόν, ο πάντων προμηθούμενος Κύριος· των καρδιών γαρ τας διαθέσεις ενορών, τω θείω φόβω ερρύθμιζες, εν τω λόγω της χάριτος, τους πιστώς σοι προσιόντας· όθεν πάντες γεραίρομεν, την αγίαν μνήμην σου.

τάφος του Μιχαήλ Μαντούρωφ_могила Михаила Васильевича Мантурова_ Diveevo_ΝΑΟΣ ΓΕΝΝ.ΘΕΟΤ.+ΧΡΙΣΤ. jpg

Advertisements

Comments are closed.