iconandlight

Iconography and Hand painted icons

Μη φέρης ποτέ ξένη κουβέντα σε τούτο το κελλί…αββάς Ωρ από το Γεροντικό

Ευωδία ερήμου από τους Αββάδες της Θηβαΐδος και Νιτρίας

Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская_jxL7KKOoDF8Λένε πως ο Αββάς Ισίδωρος, όταν καταλάβαινε ότι του πήγαιναν επισκέπτες, έτρεχε να κρυφτή σ’ένα απόμερο κελλί, που μόνο αυτός ήξερε, για να μην τον βρούν. Στους αδερφούς, που τον ρωτούσαν γιατί το έκανε, απαντούσε:
– Και τα θηρία, παιδιά μου, που προλαβαίνουν και κρύβονται στις φωλιές τους, γλυτώνουν τον κίνδυνο.

Ο Ηγούμενος ενός μεγάλου Κοινοβίου, που είχε στην υποταγή του πολλούς Μοναχούς, ρώτησε μια μέρα τον Άγιο Κύριλλο, τον Επίσκοπο Αλεξανδρείας, ποιοί ενόμιζε πως εκτελούν καλύτερα το θέλημα του Θεού, οι κοινοβιάρχαι, που οδηγούν ψυχές στον Ουρανό, ή οι Ησυχασταί, που φροντίζουν μόνο για τη δική τους σωτηρία.
-Ανάμεσα στον Ηλία και στο Μωϋσή, αποκρίθηκε ο Άγιος, δεν μπορεί να γίνη διάκριση. Κι οι δύο ευαρέστησαν τον Θεό.

Λένε πως η οσία Σάρρα, η Ασκήτρια, έμενε σε μια σπηλιά κοντά στις όχθες του Νείλου και στο διάστημα των εξήντα χρόνων που ασκήτευε εκεί, δεν πρόβαλε, ούτε μια φορά, να ιδή το μεγάλο ποτάμι.

Κάθε Κυριακή που πήγαινε στην Εκκλησία ο αββάς Αμμώης, μαζί με τον μαθητή του, περπατούσαν σε απόστασι ο ένας από τον άλλο. Εκτός, αν είχε κάτι ο νέος να εξομολογηθή.
– Δε θέλω να κουβεντιάζωμε στον δρόμο, έλεγε ο αγαθός Γέροντας, μήπως κοντά στα χρήσιμα πούμε και πολλά περιττά.

Ένας από τους Γέροντας σε κάποια σκήτη είχε διορατικό χάρισμα. Όταν γινόταν σύναξι και συζητούσαν ζητήματα πνευματικά οι Πατέρες, ο Γέροντας έβλεπε γύρω του Αγγέλους να τους χειροκροτούν. Όταν η συζήτησι γύριζε στα γήϊνα, οι Άγγελοι απομακρύνονταν λυπημένοι.

Έλεγαν συχνά για τον αββά Ωρ οι συνασκηταί του πως ποτέ ψέμα δε βγήκε από το στόμα του ούτε όρκος. Δεν κατέκρινε ποτέ του άνθρωπο ούτε τον άκουσαν καμμιά φορά να ομιλή χωρίς να υπάρχη απόλυτη ανάγκη. Στο νέο μαθητή του συνήθιζε να λέγη:
– Πρόσεξε καλά, Παύλε, μη φέρης ποτέ ξένη κουβέντα σε τούτο το κελλί.

Θέριζε κάποτε μαζί με άλλους Αδερφούς ο αββάς Ιωάννης ο Κολοβός κι άκουσε ξαφνικά έναν απ’αυτούς να λέη θυμωμένος στο διπλανό του:
-Ούφ κι εσύ.
Τότε παράτησε στη μέση τη δουλειά ο φιλήσυχος Γέροντας και γύρισε αμέσως στο κελλί του μήπως γίνει φιλονικία κι αναγκαστή να μιλήση.

Λένε πως τρία χρόνια κρατούσε συνεχώς στο στόμα του ένα βότσαλο ο Αββάς Αγάθων για να συνηθίση τη γλώσσα του στην τέλεια σιωπή.

Ο άνθρωπος που αγαπά τη σιωπή κι αποφεύγει τις πολλές κουβέντες, έλεγε ο Αββάς Μωϋσής, μοιάζει με ώριμο σταφύλι, γεμάτο γλυκό χυμό. Ο πολυλογάς με αγουρίδα.

Από τα βιβλία: «Π. Β. Πάσχου, “Το έαρ της ερήμου” Μικρό Γεροντικό Α’, εκδ. “Ακρίτας”. Και από το Μέγα Γεροντικόν

Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα το Άγιον, ελθέ μεθ’ ημών και αγίασον ημάς. (Ιωαν. ιδ’ 17).
Πνεύμα Σοφίας, διάνοιγε τους οφθαλμούς της διανοίας μας ίνα κατανοή τα θαυμάσια εκ του Νόμου Σου. (Α’ Κορ. ιβ 8 – Ψαλμ. 118).
Πνεύμα Υπομνηματικόν, υπενθύμιζε εις ημάς τον υψηλόν μας προορισμόν. (Ιωαν.ιδ’. 17)
Πνεύμα Λαλούν, λάλει αγαθά εις τας καρδίας ημών. (Ματθ. ι’ 20).
Πνεύμα Υιοθεσίας, κάμε να κράζωμεν εκ βάθους καρδίας, Αββά ο Πατήρ. (Ρωμ. η’ 15).
Πνεύμα Κατασκηνούν, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν. (Α’ Κορ. ς’ 19).

Advertisements

Comments are closed.