iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Σύγχρονοι Ρουμάνοι Ερημίτες και Αναχωρητές (Video)

Σύγχρονοι Ρουμάνοι Ερημίτες και Αναχωρητές (Video)

Χωρίς την καθαρότητα, κανείς δεν μπορεί να φτάσει την αγιότητα!
Τιπότα δε θα σε φέρει κοντά στο Θεό εκτός από την προσευχή!

Άγιος Νείλος Αγκύρας «είναι αδύνατον να καθαρίσει το λασπόνερο, όταν αναδεύεται συνεχώς• και είναι αδύνατον να γίνει κάποιος μοναχός χωρίς ησυχία»

Ένα μικρό οδοιπορικό στην Όρθοδοξη Ρουμανία και πως βιώνουν την πίστη άνθρωποι απλοί.Οι συνεντεύξεις των μοναχών είναι από τους:
Γέροντας IIie Cleopa (1912 – †1998)
π. Ioanichie Bălan ( 1930 – †2007)
Ερημίτης Όρος Tarcău Μολδαβία


The humble person believes that all things depend on Christ. Saint Porphyrios of Kafsokalivia

Saint Porphyrios of Kafsokalivia

ΠΑΝΑΓΙΑ Απροσδοκητη Χαρα_icon-Nechaiannaia-radost-иконе Божией Матери «Нечаянная Радость»_icon-0_17b353_5e3e2a2_origComplete trust in God – that’s what holy humility is. Complete obedience to God, without protest, without reaction, even when some things seem difficult and unreasonable. Abandonment to the hands of God. The words we repeat during the Divine Liturgy say it all: ‘Let us commend our whole life to Christ our God.’ The secret prayer of the priest says the same thing: ‘We commend our whole life and hope to You, O loving Master, and we entreat You and beseech You and supplicate You…’ To you, O Lord, we leave everything. This is what trust in God is. This is holy humility. this is what transfigures a person and makes him a ‘God-man’.

The humble person is conscious of his inner state and, however unsightly it is, he does not lose his personality. He knows he is sinful and is grieved by the fact, but he does not despair and does not annihilate himself. The person who possesses holy humility does not speak at all, that is, he doesn’t react. He accepts to be criticized and rebuked by others, without getting angry and defending himself. He does not lose his equilibrium. The opposite happens with the egoist, the person who has a sense of inferiority. To begin with he seems humble, but if he is goaded a little, he immediately loses his calm and is irritated and upset.

The humble person believes that all things depend on Christ and that Christ gives His grace and in that way he makes progress. The person who possesses holy humility lives even now in the earthly uncreated Church. He always has the joy of Christ, even in the most displeasing circumstances…..

All your effort should be focused on gazing at the light, attaining the light.

Source (greek): Life and Words Elder Porphyrios, pub. Holy Monastery of Chrisopigi of Chania , 2003, Translate by: Holy Monastery of Pantokrator.


Όταν η αγάπη του Χριστού μας εγγίζει, αισθανόμαστε την αιωνιότητα. Γέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ

ΔΕΗΣΗ_Деисус,_sa

Αιωνιότης
Γέροντος Ιγνατίου Καπνίση

Υποθέσατε ότι όλες οι θάλασσες ενώνονται σε μία.
Υποθέσατε ακόμη ότι κάθε χίλια χρόνια έρχεται ένα πουλάκι και πίνει από την απέραντη αυτή θάλασσα ΜΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ.
Υπολογίσατε τώρα, σας παρακαλώ, σε πόσα δισεκατομμύρια ή τρισεκατομμύρια χρόνια θα τελειώσει αυτή η θάλασσα.
Κάποτε πάντως θα τελειώσει…

Η ΑΙΩΝΙΟΤΗΣ όμως δεν θα έχει τελειώσει. Διότι δεν τελειώνει ΠΟΤΕ.
Ο Κύριος τονίζει : ‘’Και απελεύσονται ούτοι εις κόλασιν ΑΙΩΝΙΟΝ, οι δε δίκαιοι εις ζωήν ΑΙΩΝΙΟΝ’’ Ματθ. 25,46.

Και το συμπέρασμα : Σε ποιά αιωνιότητα θα ευρεθούμε εμείς; Αυτό εξαρτάται από εμάς. Ας σπεύσουμε λοιπόν να ταπεινωθούμε και να εξομολογηθούμε, με την βεβαιότητα ότι ο Θεός θα μας αγκαλιάσει και θα μας καταφιλήσει .
Και ερωτάται : Αν για μια σταγόνα επίγειας ζωής, προτιμάμε να χάσουμε τον ατελείωτο ωκεανό ευτυχίας της αιωνιότητας, τότε υπάρχει άραγε φοβερότερο λάθος στη ζωή μας; Γιατί ο Κύριος τονίζει : ‘’Η ζωή δεν τελειώνει στον τάφο’’.

Η Τελική Κρίση _The Last Judgement_ Страшный суд1-west-wall-voronet-monastery-bucovina-painted-romania-8094

Διάλογος του Μεγάλου Αντωνίου μετά του Αγγέλου

Όταν ο Μέγας Αντώνιος ασκήτευε στη έρημο, του εμφανίστηκε Άγγελος Κυρίου με μορφή μοναχού για να του λύσει ερωτήματα πνευματικά που είχε. Σε μια από τις ερωτήσεις λέγει ο Άγιος προς τον Άγγελον, σε παρακαλώ πές μου και τούτο, η κόλασις των αμαρτωλών έχει τέλος;
Κι ο Άγγελος είπε• ούτε η βασιλεία των ουρανών έχει τέλος, αλλ’ ούτε και η κόλασις στους αμαρτωλούς έχει τέλος, και εάν έπερνε κάποιος άνθρωπος κάθε χίλια χρόνια ένα κόκκο από την άμμον της θαλάσσης ή μίαν σταλαγματιά νερό από την θάλασσα, θα ήλπιζε να σωθή κάποια στιγμή, αλλά η κόλασις είναι διά τους αμαρτωλούς, και η αιώνιος βασιλεία διά τους δικαίους, και δεν έχουν τέλος.

Χριστός ο Αναπεσών-Βυζαντινή Εικόνα_Christ Reclining (anapeson)_Orthodox icon_Недреманное Око_agiografia_iliadou-0012-1000x1000

Γέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ

«Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος». Τί σημαίνει η τελευταία φράση του Συμβόλου της πίστεως; Δεν μπορούμε να αντέξουμε την ιδέα της αιώνιας ζωής, εκτός αν αυτή η αιωνιότητα εισέλθει στη ζωή μας.

Η αγάπη του Χριστού πρέπει να γεμίζει την καρδιά μας πάντοτε… όταν η αγάπη του Χριστού μας εγγίζει, αισθανόμαστε την αιωνιότητα. Αυτό δεν μπορεί να γίνει κατανοητό με τη λογική. Ο Θεός ενεργεί με το δικό Του τρόπο που ξεφεύγει τη λογική. Δεν πρέπει να είμαστε υπερβολικά λογικοί στη χριστιανική ζωή.

Όλη η εν τω Χριστώ Θεώ ζωή, όλη η Καινή Διαθήκη, αναφέρεται ουσιαστικά μόνο στην αιωνιότητα και στην προετοιμασία γι’ αυτήν.

Οφείλουμε να μάθουμε να ζούμε την αιώνια ζωή του Ιδίου του Θεού.

Πώς να εργαστούμε τη σωτηρία μας; Πώς να αφθαρτοποιήσουμε το σώμα μας, να ελευθερωθούμε από το κράτος της αμαρτίας και την εξουσία του θανάτου; Αυτή πρέπει να είναι η μέριμνα μας κάθε στιγμή· διαρκώς πιο δυνατή, πιο έντονη. Η ζωή είναι τόσο σύντομη και ο σκοπός τόσο υψηλός, αλλά και τόσο απομακρυσμένος.

Ότε δε εξερράγη ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος (1914-1918), το πρόβλημα της αιωνιότητος εκυριάρχει εις την συνείδησίν μου.Είμαι άρα γε αιώνιος, καθώς και πας άνθρωπος, ή μήπως πάντες ημείς θα καταλήξωμεν εις το σκότος της ανυπαρξίας; Το ερώτημα τούτο, ενώ πρότερον ήτο ήσυχος μελέτη του νου, ταχέως απέβη καυστόν ως άμορφος μάζα πεπυρακτωμένου μετάλλου. Παράδοξον αίσθημα εσκήνωσεν εν τη βαθεία καρδία: η ματαιότης πασών των επί γης κτήσεων… Πάν το υποκείμενον εις την φθοράν ενεφανίζετο ως μη έχον αξίαν δι’ εμέ… Κατεφρόνουν τον υλικόν πλούτον και δεν εξετίμων ιδιαιτέρως την διανόησιν, ως μη δυναμένην να δώση απάντησιν εις την αναζήτησίν μου. Εάν προσέφεραν εις εμέ αιώνας ευδαίμονος ζωής, δεν θα εδεχόμην αυτούς. Το πνεύμα μου απήτει αιωνίαν ζωήν και η αιωνιότης, ως αντελήφθην βραδύτερον, ίστατο ενώπιόν μου αναγεννώσα εμέ εναργώς. Ήμην τυφλός, άνευ επιγνώσεως. Η αιωνιότης έκρουε την θύραν της ψυχής μου, της εκ του φόβου κεκλεισμένης εν εαυτή (πρβλ. Αποκ. γ’ 18-20).” (“Οψόμεθα τον Θεόν καθώς εστί”, Ιερά Μονή Έσσεξ Αγγλίας, 1992).

Η γέννησις ημών δια την αιωνιότητα εν τω Θεώ συνδέεται μετά πολλών κόπων. Η απόκτησις αυτής της Βασιλείας της Πατρικής αγάπης συνδέεται μετά πολλών παθημάτων (Ματθ. 11,12· 25,34)…. 

Η αιώνιος ζωή είναι ύπαρξις άλλης τάξεως. Κυρίως ειπείν είναι ο Ίδιος ο Θεός· το άναρχον Είναι Αυτού άπτεται ημών, πληροί ημάς, και ημείς δυνάμεθα να είπωμεν ότι είμεθα αιώνιοι κατά το μέτρον της διαμονής ημών εν τω Θεώ.

Όταν απουσιάζει η όραση της αιωνιότητος, ο χρόνος και οι ημέρες γίνονται η μοναδική πραγματικότητα.

«Κύριε Ιησού Χριστέ, σώσον ημάς».
Είναι μέγα δώρον η θεωρία της αιωνιότητος εν τω απροσίτω Φωτί της Θεότητος. Όσοι εγεύθησαν της μακαριότητος ταύτης δεν επιθυμούν την απόκτησιν των προσκαίρων αγαθών.

Μηχανευθείτε τρόπους να είστε με τον Θεό!


All of us we are beggars before the Lord; Saint Nikolai Velimirovič

ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ_y_41fda3ea

Saint Nikolai Velimirovič

“Do not ever say: ‘These beggars annoy me!’

So many millions of men live on earth and all are beggars before the Lord; emperors as well as laborers, the wealthy as well as servants, all are beggars before the Lord and the Lord never said: ‘These beggars annoy me!’”

***

The Lord said: Verily I say unto you, Inasmuch as ye have done it unto one of the least of these My brethren, ye have done it unto Me (Matthew 25:40). Similar things happen in almsgiving and in Holy Communion. In Holy Communion we receive the Living Lord Christ Himself, in the form of bread and wine; in almsgiving we give to the Living Lord Christ Himself, in the form of the poor and needy.

A certain man in Constantinople was unusually merciful. Walking along the streets of the city, he would press his gift into the hands of the poor and hurry onward, so he would not hear their gratitude or be recognized. When a friend of his asked how he had become so merciful, he replied: “Once in church I heard a priest say that whoever gives to the poor, gives into the hands of Christ Himself. I didn’t believe it, for I thought, `How can this be, when Christ is in heaven?’ However, I was on my way home one day and I saw a poor man begging, and the face of Christ shone above his head! Just then a passerby gave the beggar a piece of bread, and I saw the Lord extend His hand, take the bread, and bless the donor. From then on, I have always seen Christ’s face shining above the beggars. Therefore, with great fear I perform as much charity as I can.”

The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for Old Calendar date September 18, and New Calendar date October 1. http://livingorthodoxfaith.blogspot.gr/2010/04/prologue-september-18-october-1.html


Ο Θεός και ο Πίπης ο φτωχός μουγγός.

Ο Θεός και ο Πίπης

φτωχος -ξυπολυτος_f1ea56bf939052a13bf947d1caae2411_h-42522 (1)Τα περισσότερα καλοκαίρια της παιδικής μου ηλικίας τα πέρασα στο χωριό μου (Πόρος Ριγανίου Ναυπακτίας) με την πολυαγαπημένη γιαγιά Χριστίνα.

Κι όχι μόνος μου. Με τα αδέρφια μου και τα ξαδέρφια περνούσαμε ωραία και ξέγνοιαστα. Βόλτες στο ποτάμι, στα ζώα και στα περιβόλια του παππού και της γιαγιάς.
Το βράδυ, κέρασμα στο καφενείο όπου «έπρεπε να είμαστε σοβαροί» για να μην ντροπιάσουμε τον παππού. Η μεγάλη μας τρέλα ήταν να μας κάνει η γιαγιά αστεία και να παίζει μαζί μας.

Μια τέτοια ωραία στιγμή διέκοψε ένα περίεργο θέαμα. Ένας ξυπόλητος άντρας με κουρέλια για ρούχα και ένα σακούλι στον ώμο εμφανίστηκε αθόρυβα στη συρματένια αυλόπορτα. Αμέσως, κρυφτήκαμε φοβισμένοι πίσω από το φουστάνι της γιαγιάς.

«Μη φοβάστε», είπε τρυφερά η γιαγιά. «Έλα μέσα, Πίπη», απευθύνθηκε η γιαγιά στον άγνωστο για εμάς ταλαίπωρο άντρα. Ο Πίπης έκανε μόνο δυο βήματα κοιτάζοντας μόνιμα στο έδαφος. Μας έριξε δυο κλεφτές ματιές και μας χαμογέλασε με ένα τρόπο που μας φάνηκε πολύ παιδιάστικος και αθώος για μεγάλο άντρα.
Η γιαγιά μπήκε στην κουζίνα και ξαναβγήκε κρατώντας λίγο ψωμί, δυο ντομάτες και ένα κομμάτι τυρί. Τα έδωσε στον Πίπη. Ο Πίπης την ευχαρίστησε κάνοντας μια ευγενική υπόκλιση με το κεφάλι, σταύρωσε με το χέρι του τις προσφορές της γιαγιάς μας, τις έβαλε στο σακούλι, έκανε το σταυρό του και έφυγε αθόρυβα. Έτσι όπως ήρθε.

Βροχή οι ερωτήσεις μετά. «Θα σας πω ό,τι ξέρω», είπε η γιαγιά. Κανείς δεν ξέρει από πού είναι ο Πίπης, πού μένει, από πού έρχεται και πού πάει. Δεν ξέρω και αν το όνομά του είναι αυτό. Κανείς δεν τον έχει ακούσει να μιλάει. Είναι μουγγός. Κάποιοι σπάνε πλάκα μαζί του, καθώς τον έχουν για τον τρελό του χωριού. Άλλοι τον φοβούνται και τον διώχνουν.

Έρχεται αθόρυβα στα σπίτια, στέκεται στην είσοδο της αυλής για λίγα λεπτά. Και να τον καλέσεις να μπει πιο μέσα δεν το κάνει. Στέκεται εκεί με τα χέρια σταυρωμένα και με το βλέμμα μόνιμα στο έδαφος. Εάν του δώσεις κάτι, σε Ο ζητιάνος-The Beggar Нищий уйгур-Исаак_Аскназий_Нищий_в_церквиευχαριστεί με νεύματα, σταυρώνει πάντα ό,τι του δίνεις, κάνει το σταυρό του και φεύγει. Εάν δεν του δώσεις, πάλι σου χαμογελάει και φεύγει ήρεμα. Κάποιος μια φορά του πέταγε πέτρες. Ο Πίπης έφυγε σβέλτα και αθόρυβα.
Είναι μόνιμα ξυπόλητος και με τα ίδια ρούχα. Χειμώνα και καλοκαίρι. Κάποιοι στο χωριό λένε ότι τον έχουν δει στα βουνά και στα λαγκάδια να δίνει φαγητό σε άγρια ζώα και να παίζει μαζί τους σαν να είναι κατοικίδια.

Τον Πίπη τον ξανάδα δυο τρεις φορές στην παιδική μου ηλικία. Μια φορά, η γιαγιά μού έδωσε το φαγητό να του το πάω εγώ. Τον πλησίασα με φόβο. Όταν πήγα κοντά του και του έδωσα το φίλεμα, το πήρε ήρεμα και με κοίταξε για λίγο με αυτό το αμήχανο, ντροπαλό και γλυκό βλέμμα των παιδιών. Κι ας ήμουν εγώ 12 ετών κι αυτός γύρω στα 50.
Μετά από λίγα χρόνια, ο Πίπης χάθηκε τελείως. Κανείς δεν τον είδε ξανά. Κανείς δεν άκουσε ποτέ ξανά κάτι. Κανείς δεν βρήκε κάτι. Έφυγε, όπως ήρθε. Ένας Θεός ξέρει πού είναι ο Πίπης. Μήπως όμως κι αυτός είναι από τους λίγους που ξέρει πού είναι ο Θεός;

Υ.Γ.: Ντρέπομαι να υπογράψω το άρθρο. Θεολόγος καθηγητής με μεταπτυχιακές σπουδές…. Χα, χα… ας γελάσω. Κι ο Πίπης τότε τι είναι;
http://isagiastriados.com/2012-02-29-11-16-42/1275-%CE%BF-%CE%B8%CE%B5%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CF%80%CE%AF%CF%80%CE%B7%CF%82.html


We do not need great men at all, we need good and saintly men. St. Nikolai Velimirovic

Η Τελική Κρίση _The Last Judgement_ Страшный суд-Τσιμπούκης_Εικόνα_02b

PANHUMANISM.
St. Nikolai Velimirovic Bishop of Ochrid and Zhicha

No and Yes. 

No—for a great man; Yes—for a saintly man.

No—for pride; Yes—for humility.

No—for individualism; Yes—for panhumanism.

No—for longing after pleasure; Yes—for longing after suffering.

History has proved that a great man is impossible and, even more, undesirable, and that a saintly man is both possible and desirable. It is proved also that a so-called great man meant a great danger for mankind; a saintly man never could be dangerous. We do not need great men at all, we need good and saintly men. We ought not to seek after greatness, but after goodness and saintliness. Greatness is no real virtue, but goodness and saintliness are virtues. Greatness is only an illusion, but goodness and saintliness are realities. Christianity came to impress these realities on the human conscience and to sweep illusions away.

The whole history of Christianity is a continual struggle between realities and illusions. All the wars between Christians and pagans, and between Christians themselves, from the time of Christ until our time, had always the same meaning—a struggle between the Christian realities of goodness and saintliness and the pagan illusions of greatness. The present War has the same meaning as all the wars since Christ came until Bismarck. This war was prophesied by Dostojevsky forty years ago. Dostoievsky was the only contemporary man towards whom Nietzsche felt respect and even fear because of his deep thought and clairvoyance. With his genial insight into human nature, Dostojevsky saw clearly the inevitable conflict of the different camps of Europe, whose apparent and hypocritical peace was only a busy preparation for conflict. “Everything will be pulled down,” he said, “especially European pride.” He had also a vision of what will come after this great conflict. “Christ,” he said, “nothing else but Christ Himself will come in the form of panhuman brotherhood and panhuman love.”

THE RELIGIOUS SPIRIT OF THE SLAVS, THREE LECTURES GIVEN IN LENT, 1916 BY The Rev. FATHER NICOLAI VELIMIROVIC
http://www.gutenberg.org/files/13388/13388-h/13388-h.htm#YOUR_SINS_ARE_MY_SINS


«Είμαι η Ευσπλαχνία, η Ελεημοσύνη, η Αγάπη…»

Αδελφοί μου, μακάριοι οι ελεήμονες ότι αυτοί ελεηθήσονται.

Ιωάννης Ελεήμων_St.John the Merciful_Св.Иоанн Милостивый__z_16c502b1Κάποτε όταν ήμουν μόλις δεκαπέντε χρονών, διηγείται ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων, είδα μια νύχτα στον ύπνο μου μια ωραιοτάτη κοπέλα, τόσο πανέμορφη που δεν μπορώ να περιγράψω την ομορφιά της. Με πλησίασε και με ξύπνησε. Την ξαναβλέπω κοντά μου. Έλαμπε ολόκληρη από ένα ωραιότατο παράδοξο φως. Δεν ήταν όνειρο, ήταν μια ζωντανή πραγματικότητα.

-Ποια είσαι, τη ρωτάω. Από πού έρχεσαι, τι θέλεις;
Μου χαμογέλασε και με πολύ γλυκειά φωνή μου είπε.
-Είμαι η πρωτότοκος κόρη ενός μεγάλου βασιλεως, τον οποίον θα σου γνωρίσω εάν με εκτιμήσεις αληθινά. Έχω όλη την εμπιστοσύνη του. Όταν κατέβηκε στη γη και έλαβε σάρκα και οστά, εμένα συμβουλεύτηκε. Είμαι η Ευσπλαχνία, η Ελεημοσύνη, η Αγάπη.
Και αμέσως εξαφανίστηκε.

Το θείο αυτό όραμα με απασχόλησε όλη τη νύχτα.
Το πρωί σηκώθηκα, ντύθηκα καλά, γιατί έκανε δυνατό κρύο, ήταν χειμώνας, και κατευθύνθηκα προς την εκκλησία για την πρωινή ακολουθία και Θεία Λειτουργία. Καθώς προχωρούσα, παρόλο που ήτο πολύ πρωί και με πολύ κρύο, συνάντησα στο δρόμο ένα ζητιάνο. Έτρεμε από το κρύο. Έβγαλα αμέσως το ζεστό μανδύα που φορούσα, τον τύλιξα στον ζητιάνο και συνέχισα το δρόμο μου. Λίγο πριν φθάσω στην εκκλησία συνήντησα έναν νέο άνδρα ωραιότατον, και όλως παραδόξως ντυμένο στα λευκά.

-Φίλε, μου είπε, σου προσφέρω αυτό το δώρο.
Και μου έδωσε ένα βαλάντιο γεμάτο νομίσματα χρυσά. Το πήρα με απορία. Και παρά την ανεξήγητη χαρά που ένοιωσα, σκέφτηκα ότι δεν έπρεπε να τα δεχθώ, αφού δεν τα είχα ανάγκη. Έτσι γύρισα για να επιστρέψω το βαλάντιο. Ο άγνωστος όμως δωρεοδότης είχε εξαφανιστεί. Και τότε φωτίσθηκα και κατάλαβα. Όση ελεημοσύνη δίνεις στον πλησίον σου για την αγάπη του Θεού, αυτή επιστρέφεται εκατονταπλάσια, για να συνεχίζεις το έργο της αγάπης. Από τότε απεφάσισα, να είμαι αδιακρίτως ελεήμων. Και να αφοσιωθώ στην εξυπηρέτηση των πτωχών και δεινοπαθούντων μέχρι το τέλος της ζωής μου. Ανεξάρτητα αν μερικοί απ’ αυτούς, το εκμεταλλεύονταν αυτό. Γι’ αυτό και πήρε το όνομα, ο Άγιος αυτός, Ελεήμων. Ελεούσε αδιακρίτως. Αυτά μας διηγείται.

Να τον μιμηθούμε κατά το δυνατόν; Ε, έστω και λίγο και μετά διακρίσεως. Τώρα δεν είναι ο καιρός να βάζουμε τον οποιονδήποτε στο σπίτι μας … Τώρα έχουμε εγκληματίες, έχουμε φονιάδες, έχουμε κακοποιούς, έχουμε κλέφτες, έχουμε λωποδύτες και χίλια δυο άλλα πράγματα. Μας ταλαιπωρούν και στο δρόμο και στο λεωφορείο, και στο τραμ, γι’ αυτό είπα μετά διακρίσεως… Θα ζητάμε από τον Θεόν να μας βοηθήσει. Και να μας φωτίσει, πότε, πού και πώς. Θέλεις πού, πότε, ποιόν και πως.

μακάριοι οι ελεήμονες-προσευχομενος-W1NeX (1)Οι πατέρες ερμηνεύοντες το «επείνασα γαρ και εδώκατέ μοι φαγείν» λέγουν, ότι υπάρχουν σεσωσμένοι με πρώτον τον συσταυρούμενον εκ δεξιών του Χριστού ληστήν, και πολλούς αγίους όπως η Οσία Μαρία η Αιγυπτία, που δεν έκαναν κανένα έργο πρακτικής ελεημοσύνης. Άρα ο παραπάνω λόγος του Κυρίου, έχει σχέση και με την πνευματική τροφή, «επείνασα γαρ και εδώκατέ μοι φαγείν», και όχι μόνον με την σωματικήν. Άλλωστε υπάρχουν και αναγωγικές ερμηνείες πολλές σ’ αυτούς τους λόγους. Ο Χριστός όταν είπε ότι «εμόν βρώμα» τροφή δηλαδή, εμόν βρώμα, «εστίν ίνα ποιώ το θέλημα του πέμψαντός με Πατρός», αυτό το θέλημα ποιό είναι; Ποια είναι η τροφή μου; Η σωτηρία όλων των ανθρώπων! «Εγώ ήλθον ουχί ίνα κρίνω τον κόσμον, αλλ’ ίνα σώσω τον κόσμον».

Και ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, ερμηνεύοντας αυτόν τον στίχο, μας λέγει τα εξής: Όταν εφαρμόζουμε από αγάπη τις Ευαγγελικές εντολές, που εκφράζουν το θέλημα του Θεού, τρέφεται από μας ο Θεάνθρωπος Σωτήρας Χριστός. Διότι όπως καθώς από τα πονηρά μας έργα, τρέφονται τα πάθη μας, και τρέφονται και οι ακάθαρτοι δαίμονες, που παίρνουν δύναμη για να μας πολεμούν, έτσι και πάλι, όταν απέχουμε από την αμαρτίαν και το κακό, δηλαδή τον εγωισμό, την υπερηφάνεια, το φθόνο, τη μνησικακία, την οργή, το θυμό, τη ζήλεια, και τόσα και τόσα άλλα, εκείνοι οι βρωμεροί δαίμονες, αρχίζουν και πεινούν, και αδυνατίζουν, όπως αδυνατίζουν και τα πάθη μας. Το ίδιο και ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, που πτώχευσε για τη δική μας σωτηρία, τρέφεται και χορταίνει, όταν εφαρμόζουμε εμείς τις άγιες εντολές του. Και πάλι λυπείται, και στενοχωρείται, να πούμε και πεινά, όταν δεν τηρούμε εμείς, το Πανάγιον θέλημά του. Αυτή ήταν η ερμηνεία, του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου.

Η αγάπη του Θεού νάναι πάντοτε μαζί σας.
Αμήν.

146 – Βραδινή Ομιλία π. Στέφανου Αναγνωστοπούλου
Μέρος Α’ – 7.5.2009
http://agia-varvara.blogspot.com/2010/07/blog-post.html