Iconography and Hand painted icons

All of us we are beggars before the Lord; Saint Nikolai Velimirovič


Saint Nikolai Velimirovič

“Do not ever say: ‘These beggars annoy me!’

So many millions of men live on earth and all are beggars before the Lord; emperors as well as laborers, the wealthy as well as servants, all are beggars before the Lord and the Lord never said: ‘These beggars annoy me!’”


The Lord said: Verily I say unto you, Inasmuch as ye have done it unto one of the least of these My brethren, ye have done it unto Me (Matthew 25:40). Similar things happen in almsgiving and in Holy Communion. In Holy Communion we receive the Living Lord Christ Himself, in the form of bread and wine; in almsgiving we give to the Living Lord Christ Himself, in the form of the poor and needy.

A certain man in Constantinople was unusually merciful. Walking along the streets of the city, he would press his gift into the hands of the poor and hurry onward, so he would not hear their gratitude or be recognized. When a friend of his asked how he had become so merciful, he replied: “Once in church I heard a priest say that whoever gives to the poor, gives into the hands of Christ Himself. I didn’t believe it, for I thought, `How can this be, when Christ is in heaven?’ However, I was on my way home one day and I saw a poor man begging, and the face of Christ shone above his head! Just then a passerby gave the beggar a piece of bread, and I saw the Lord extend His hand, take the bread, and bless the donor. From then on, I have always seen Christ’s face shining above the beggars. Therefore, with great fear I perform as much charity as I can.”

The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for Old Calendar date September 18, and New Calendar date October 1. http://livingorthodoxfaith.blogspot.gr/2010/04/prologue-september-18-october-1.html

Ο Θεός και ο Πίπης ο φτωχός μουγγός.

Ο Θεός και ο Πίπης

φτωχος -ξυπολυτος_f1ea56bf939052a13bf947d1caae2411_h-42522 (1)Τα περισσότερα καλοκαίρια της παιδικής μου ηλικίας τα πέρασα στο χωριό μου (Πόρος Ριγανίου Ναυπακτίας) με την πολυαγαπημένη γιαγιά Χριστίνα.

Κι όχι μόνος μου. Με τα αδέρφια μου και τα ξαδέρφια περνούσαμε ωραία και ξέγνοιαστα. Βόλτες στο ποτάμι, στα ζώα και στα περιβόλια του παππού και της γιαγιάς.
Το βράδυ, κέρασμα στο καφενείο όπου «έπρεπε να είμαστε σοβαροί» για να μην ντροπιάσουμε τον παππού. Η μεγάλη μας τρέλα ήταν να μας κάνει η γιαγιά αστεία και να παίζει μαζί μας.

Μια τέτοια ωραία στιγμή διέκοψε ένα περίεργο θέαμα. Ένας ξυπόλητος άντρας με κουρέλια για ρούχα και ένα σακούλι στον ώμο εμφανίστηκε αθόρυβα στη συρματένια αυλόπορτα. Αμέσως, κρυφτήκαμε φοβισμένοι πίσω από το φουστάνι της γιαγιάς.

«Μη φοβάστε», είπε τρυφερά η γιαγιά. «Έλα μέσα, Πίπη», απευθύνθηκε η γιαγιά στον άγνωστο για εμάς ταλαίπωρο άντρα. Ο Πίπης έκανε μόνο δυο βήματα κοιτάζοντας μόνιμα στο έδαφος. Μας έριξε δυο κλεφτές ματιές και μας χαμογέλασε με ένα τρόπο που μας φάνηκε πολύ παιδιάστικος και αθώος για μεγάλο άντρα.
Η γιαγιά μπήκε στην κουζίνα και ξαναβγήκε κρατώντας λίγο ψωμί, δυο ντομάτες και ένα κομμάτι τυρί. Τα έδωσε στον Πίπη. Ο Πίπης την ευχαρίστησε κάνοντας μια ευγενική υπόκλιση με το κεφάλι, σταύρωσε με το χέρι του τις προσφορές της γιαγιάς μας, τις έβαλε στο σακούλι, έκανε το σταυρό του και έφυγε αθόρυβα. Έτσι όπως ήρθε.

Βροχή οι ερωτήσεις μετά. «Θα σας πω ό,τι ξέρω», είπε η γιαγιά. Κανείς δεν ξέρει από πού είναι ο Πίπης, πού μένει, από πού έρχεται και πού πάει. Δεν ξέρω και αν το όνομά του είναι αυτό. Κανείς δεν τον έχει ακούσει να μιλάει. Είναι μουγγός. Κάποιοι σπάνε πλάκα μαζί του, καθώς τον έχουν για τον τρελό του χωριού. Άλλοι τον φοβούνται και τον διώχνουν.

Έρχεται αθόρυβα στα σπίτια, στέκεται στην είσοδο της αυλής για λίγα λεπτά. Και να τον καλέσεις να μπει πιο μέσα δεν το κάνει. Στέκεται εκεί με τα χέρια σταυρωμένα και με το βλέμμα μόνιμα στο έδαφος. Εάν του δώσεις κάτι, σε Ο ζητιάνος-The Beggar Нищий уйгур-Исаак_Аскназий_Нищий_в_церквиευχαριστεί με νεύματα, σταυρώνει πάντα ό,τι του δίνεις, κάνει το σταυρό του και φεύγει. Εάν δεν του δώσεις, πάλι σου χαμογελάει και φεύγει ήρεμα. Κάποιος μια φορά του πέταγε πέτρες. Ο Πίπης έφυγε σβέλτα και αθόρυβα.
Είναι μόνιμα ξυπόλητος και με τα ίδια ρούχα. Χειμώνα και καλοκαίρι. Κάποιοι στο χωριό λένε ότι τον έχουν δει στα βουνά και στα λαγκάδια να δίνει φαγητό σε άγρια ζώα και να παίζει μαζί τους σαν να είναι κατοικίδια.

Τον Πίπη τον ξανάδα δυο τρεις φορές στην παιδική μου ηλικία. Μια φορά, η γιαγιά μού έδωσε το φαγητό να του το πάω εγώ. Τον πλησίασα με φόβο. Όταν πήγα κοντά του και του έδωσα το φίλεμα, το πήρε ήρεμα και με κοίταξε για λίγο με αυτό το αμήχανο, ντροπαλό και γλυκό βλέμμα των παιδιών. Κι ας ήμουν εγώ 12 ετών κι αυτός γύρω στα 50.
Μετά από λίγα χρόνια, ο Πίπης χάθηκε τελείως. Κανείς δεν τον είδε ξανά. Κανείς δεν άκουσε ποτέ ξανά κάτι. Κανείς δεν βρήκε κάτι. Έφυγε, όπως ήρθε. Ένας Θεός ξέρει πού είναι ο Πίπης. Μήπως όμως κι αυτός είναι από τους λίγους που ξέρει πού είναι ο Θεός;

Υ.Γ.: Ντρέπομαι να υπογράψω το άρθρο. Θεολόγος καθηγητής με μεταπτυχιακές σπουδές…. Χα, χα… ας γελάσω. Κι ο Πίπης τότε τι είναι;

We do not need great men at all, we need good and saintly men. St. Nikolai Velimirovic

Η Τελική Κρίση _The Last Judgement_ Страшный суд-Τσιμπούκης_Εικόνα_02b

St. Nikolai Velimirovic Bishop of Ochrid and Zhicha

No and Yes. 

No—for a great man; Yes—for a saintly man.

No—for pride; Yes—for humility.

No—for individualism; Yes—for panhumanism.

No—for longing after pleasure; Yes—for longing after suffering.

History has proved that a great man is impossible and, even more, undesirable, and that a saintly man is both possible and desirable. It is proved also that a so-called great man meant a great danger for mankind; a saintly man never could be dangerous. We do not need great men at all, we need good and saintly men. We ought not to seek after greatness, but after goodness and saintliness. Greatness is no real virtue, but goodness and saintliness are virtues. Greatness is only an illusion, but goodness and saintliness are realities. Christianity came to impress these realities on the human conscience and to sweep illusions away.

The whole history of Christianity is a continual struggle between realities and illusions. All the wars between Christians and pagans, and between Christians themselves, from the time of Christ until our time, had always the same meaning—a struggle between the Christian realities of goodness and saintliness and the pagan illusions of greatness. The present War has the same meaning as all the wars since Christ came until Bismarck. This war was prophesied by Dostojevsky forty years ago. Dostoievsky was the only contemporary man towards whom Nietzsche felt respect and even fear because of his deep thought and clairvoyance. With his genial insight into human nature, Dostojevsky saw clearly the inevitable conflict of the different camps of Europe, whose apparent and hypocritical peace was only a busy preparation for conflict. “Everything will be pulled down,” he said, “especially European pride.” He had also a vision of what will come after this great conflict. “Christ,” he said, “nothing else but Christ Himself will come in the form of panhuman brotherhood and panhuman love.”


«Είμαι η Ευσπλαχνία, η Ελεημοσύνη, η Αγάπη…»

Αδελφοί μου, μακάριοι οι ελεήμονες ότι αυτοί ελεηθήσονται.

Ιωάννης Ελεήμων_St.John the Merciful_Св.Иоанн Милостивый__z_16c502b1Κάποτε όταν ήμουν μόλις δεκαπέντε χρονών, διηγείται ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων, είδα μια νύχτα στον ύπνο μου μια ωραιοτάτη κοπέλα, τόσο πανέμορφη που δεν μπορώ να περιγράψω την ομορφιά της. Με πλησίασε και με ξύπνησε. Την ξαναβλέπω κοντά μου. Έλαμπε ολόκληρη από ένα ωραιότατο παράδοξο φως. Δεν ήταν όνειρο, ήταν μια ζωντανή πραγματικότητα.

-Ποια είσαι, τη ρωτάω. Από πού έρχεσαι, τι θέλεις;
Μου χαμογέλασε και με πολύ γλυκειά φωνή μου είπε.
-Είμαι η πρωτότοκος κόρη ενός μεγάλου βασιλεως, τον οποίον θα σου γνωρίσω εάν με εκτιμήσεις αληθινά. Έχω όλη την εμπιστοσύνη του. Όταν κατέβηκε στη γη και έλαβε σάρκα και οστά, εμένα συμβουλεύτηκε. Είμαι η Ευσπλαχνία, η Ελεημοσύνη, η Αγάπη.
Και αμέσως εξαφανίστηκε.

Το θείο αυτό όραμα με απασχόλησε όλη τη νύχτα.
Το πρωί σηκώθηκα, ντύθηκα καλά, γιατί έκανε δυνατό κρύο, ήταν χειμώνας, και κατευθύνθηκα προς την εκκλησία για την πρωινή ακολουθία και Θεία Λειτουργία. Καθώς προχωρούσα, παρόλο που ήτο πολύ πρωί και με πολύ κρύο, συνάντησα στο δρόμο ένα ζητιάνο. Έτρεμε από το κρύο. Έβγαλα αμέσως το ζεστό μανδύα που φορούσα, τον τύλιξα στον ζητιάνο και συνέχισα το δρόμο μου. Λίγο πριν φθάσω στην εκκλησία συνήντησα έναν νέο άνδρα ωραιότατον, και όλως παραδόξως ντυμένο στα λευκά.

-Φίλε, μου είπε, σου προσφέρω αυτό το δώρο.
Και μου έδωσε ένα βαλάντιο γεμάτο νομίσματα χρυσά. Το πήρα με απορία. Και παρά την ανεξήγητη χαρά που ένοιωσα, σκέφτηκα ότι δεν έπρεπε να τα δεχθώ, αφού δεν τα είχα ανάγκη. Έτσι γύρισα για να επιστρέψω το βαλάντιο. Ο άγνωστος όμως δωρεοδότης είχε εξαφανιστεί. Και τότε φωτίσθηκα και κατάλαβα. Όση ελεημοσύνη δίνεις στον πλησίον σου για την αγάπη του Θεού, αυτή επιστρέφεται εκατονταπλάσια, για να συνεχίζεις το έργο της αγάπης. Από τότε απεφάσισα, να είμαι αδιακρίτως ελεήμων. Και να αφοσιωθώ στην εξυπηρέτηση των πτωχών και δεινοπαθούντων μέχρι το τέλος της ζωής μου. Ανεξάρτητα αν μερικοί απ’ αυτούς, το εκμεταλλεύονταν αυτό. Γι’ αυτό και πήρε το όνομα, ο Άγιος αυτός, Ελεήμων. Ελεούσε αδιακρίτως. Αυτά μας διηγείται.

Να τον μιμηθούμε κατά το δυνατόν; Ε, έστω και λίγο και μετά διακρίσεως. Τώρα δεν είναι ο καιρός να βάζουμε τον οποιονδήποτε στο σπίτι μας … Τώρα έχουμε εγκληματίες, έχουμε φονιάδες, έχουμε κακοποιούς, έχουμε κλέφτες, έχουμε λωποδύτες και χίλια δυο άλλα πράγματα. Μας ταλαιπωρούν και στο δρόμο και στο λεωφορείο, και στο τραμ, γι’ αυτό είπα μετά διακρίσεως… Θα ζητάμε από τον Θεόν να μας βοηθήσει. Και να μας φωτίσει, πότε, πού και πώς. Θέλεις πού, πότε, ποιόν και πως.

μακάριοι οι ελεήμονες-προσευχομενος-W1NeX (1)Οι πατέρες ερμηνεύοντες το «επείνασα γαρ και εδώκατέ μοι φαγείν» λέγουν, ότι υπάρχουν σεσωσμένοι με πρώτον τον συσταυρούμενον εκ δεξιών του Χριστού ληστήν, και πολλούς αγίους όπως η Οσία Μαρία η Αιγυπτία, που δεν έκαναν κανένα έργο πρακτικής ελεημοσύνης. Άρα ο παραπάνω λόγος του Κυρίου, έχει σχέση και με την πνευματική τροφή, «επείνασα γαρ και εδώκατέ μοι φαγείν», και όχι μόνον με την σωματικήν. Άλλωστε υπάρχουν και αναγωγικές ερμηνείες πολλές σ’ αυτούς τους λόγους. Ο Χριστός όταν είπε ότι «εμόν βρώμα» τροφή δηλαδή, εμόν βρώμα, «εστίν ίνα ποιώ το θέλημα του πέμψαντός με Πατρός», αυτό το θέλημα ποιό είναι; Ποια είναι η τροφή μου; Η σωτηρία όλων των ανθρώπων! «Εγώ ήλθον ουχί ίνα κρίνω τον κόσμον, αλλ’ ίνα σώσω τον κόσμον».

Και ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, ερμηνεύοντας αυτόν τον στίχο, μας λέγει τα εξής: Όταν εφαρμόζουμε από αγάπη τις Ευαγγελικές εντολές, που εκφράζουν το θέλημα του Θεού, τρέφεται από μας ο Θεάνθρωπος Σωτήρας Χριστός. Διότι όπως καθώς από τα πονηρά μας έργα, τρέφονται τα πάθη μας, και τρέφονται και οι ακάθαρτοι δαίμονες, που παίρνουν δύναμη για να μας πολεμούν, έτσι και πάλι, όταν απέχουμε από την αμαρτίαν και το κακό, δηλαδή τον εγωισμό, την υπερηφάνεια, το φθόνο, τη μνησικακία, την οργή, το θυμό, τη ζήλεια, και τόσα και τόσα άλλα, εκείνοι οι βρωμεροί δαίμονες, αρχίζουν και πεινούν, και αδυνατίζουν, όπως αδυνατίζουν και τα πάθη μας. Το ίδιο και ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, που πτώχευσε για τη δική μας σωτηρία, τρέφεται και χορταίνει, όταν εφαρμόζουμε εμείς τις άγιες εντολές του. Και πάλι λυπείται, και στενοχωρείται, να πούμε και πεινά, όταν δεν τηρούμε εμείς, το Πανάγιον θέλημά του. Αυτή ήταν η ερμηνεία, του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου.

Η αγάπη του Θεού νάναι πάντοτε μαζί σας.

146 – Βραδινή Ομιλία π. Στέφανου Αναγνωστοπούλου
Μέρος Α’ – 7.5.2009

St. John the Baptist appeared to Saint Conon the Baptizer, the presbyter of Pethukla

Saint Conon the Baptizer, the presbyter of Pethukla Monastery

Commemorated on February 19

The following incident is recounted in a collection, called “The Spiritual Meadow”, by John Moschus( ca. 550 – 619 AD).

Κόνων Κιλικίας ο βαπτιστης_Saint Conon the Baptizer_Св Конон _9035

At the monastery of Penthucla was a certain Conon of Cilicia, a priest assigned to [the ministry of] baptism. Since Conon was an old man of high repute, the [monks] appointed him to perform the baptisms. Thus he used to anoint and baptise those who were presented to him for this. But whenever he did anoint a woman, he felt tempted [lit. ‘scandalised’], and because of this, he wanted to leave the monastery. When he was on the point of leaving, St. John [the Baptist] appeared to him and said: ‘Have patience, and I will deliver you from this struggle’.

One day a young woman from Persia came to be baptised. She was attractive, yes exceptionally gorgeous, so that the priest did not have the courage to anoint her with holy oil. Since she stayed there for two days, Archbishop Peter [of Jerusalem (524 – 548)] heard about this. He was concerned about what had happened and wanted to designate a woman deacon [διάκονον γυναίκα] for this function; but he did not do it, since the place did not permit it. Father Conon packed his bag, left, and said: ‘I will not stay here any longer.’

As he was roaming through the hills, St. John the Baptist appeared to him and said in a soft voice: ‘Go back to your monastery and I will deliver you from your struggle.’ Father Conon answered angrily: ‘Believe me, I will not go back, because you often made a promise and you never kept it.’ Then St. John calmed him and requested that he sit upon a hill. Then St. John took off [Conon’s] clothes, and marked him three times with the sign of the cross below his navel, saying: ‘Have confidence in me, Father Conon. I wanted you to prove yourself worthy of a reward in regard to this struggle; but since you do not want it, I have nevertheless delivered you from it. But you will not have the reward that would have been coming to you.’

Father Conon returned to the monastery where he used to baptise. The next morning he anointed and baptised the young woman from Persia without even knowing that she was a woman. He kept this office for twelve years, anointing and baptising, without any movement of the flesh and without noticing any woman. This he continued doing till his death.[1]

1. Jean Moschus, Pratum Spirituale 3; Migne, Patrologia Graeca, vol.87, col. 2853 C.

Apolytikion in the Fourth Tone

With the rivers of your tears, you have made the barren desert fertile. Through sighs of sorrow from deep within you, your labors have borne fruit a hundred-fold. By your miracles you have become a light, shining upon the world. O Conon, our Holy Father, pray to Christ our God, to save our souls.

Θα εκπλαγούμε όταν βρεθούμε στην ουράνιο Βασιλεία. Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ kingdom of Godw-Царство Божие (Небесное)1-79300_709784743_nΟ Αββάς Μακάριος λέγει:
«Ο Κύριος οίδε τα συμφέροντα και ποιεί μεθ’ ημών έλεος».

«Ο γέροντας Πορφύριος μιλούσε πάντα με δέος για την αγάπη του Θεού. Μου έλεγε το εξής: ότι θα εκπλαγούμε όταν βρεθούμε στην ουράνιο Βασιλεία. Δεν θα μπορέσει ανθρώπινος νους, όλα τα μυαλά του κόσμου, να αποδώσουν το εύρος της αγάπης του Θεού. Είναι τόσο μεγάλη η αγάπη Του, που δεν μπορούμε να καταλάβουμε οι άνθρωποι την αξία αυτής της αγάπης. Και κάνουμε ένα τεράστιο λάθος. Ότι ζητούμε πάντα να γίνεται το θέλημά μας.

Ενώ ο ίδιος ο Κύριος στην Κυριακή προσευχή μας λέει να ζητάμε να γίνει το θέλημά Του. Αυτό κρύβει το κατ’ ευδοκίαν θέλημα του Κυρίου μας. Ενώ εμείς βιώνουμε το κατά παραχώρησιν θέλημά Του. Για αυτό και πονάμε. Ενώ αν αφήσουμε τον Θεό να εκφρασθεί με την αγάπη Του, θα ζούσαμε τον παράδεισο. Αλλά δυστυχώς η αμαρτία μας κάνει να χάνουμε τον παράδεισο. Διότι δεν έχουμε την υπομονή να περιμένουμε το κατ’ ευδοκίαν θέλημα του Κυρίου για τη ζωή μας, αλλά προτρέχουμε και ανυπομονούμε να γίνεται το δικό μας.»

Η κ.Αθηνά Σιδέρη ήταν προσκεκλημένη στην εκπομπή της Σοφίας Χατζή «Καινά και Παλαιά» με θέμα της πνευματικές εμπειρίες που έζησε κοντά στον νέο Άγιο της Εκκλησίας μας Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη.

Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά Σου, ελθέτω η Βασιλεία Σου, γεννηθήτω το θέλημά Σου ως εν ουρανώ και επί της γης. Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον, και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών. Και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού.

Love is above all things.Saint Porphyrios the Kapsokalyvite of Milesi , Oropos


Saint Porphyrios the Kapsokalyvite of Milesi , Oropos

Love for Christ knows no bounds, neither does love for your neighbour. Let it extend everywhere, to the ends of the earth. Everywhere, to all people. I’d like to go and live with the hippies in Matala, without sinning, of course, to show them the love of Christ. How great it is and how it could change them, transform them. Love is above all things. Let me give you an example.

There was an ascetic and he had two disciples. He tried very hard to benefit them and make them good. But he was worried as to whether they were, in fact, making any progress in the spiritual life and whether they were ready for the Kingdom of God. He waited for a sign from God, but received no answer. One day there was going to be a vigil in the church at another skete that was many hours away from their own. They’d have to walk a long way through the desert. He sent his disciples off early in the morning so that they’d get there early, to help organize the church, and the Elder himself was going to set off in the afternoon. The disciples had gone a good stretch when they suddenly heard someone moaning. It was a man who was badly injured and asking for help.

‘Please take me,’ he said, ‘because nobody else will, here in the desert. Who will help me? There’s two of you. Lift me up and take me to the first village’.
‘We can’t’, they told him. ‘We’re in a hurry to get to a vigil and we’ve been told to help with the preparations’.
‘Please take me, I beg you. If you leave me, I’ll die and get eaten by the wild animals’.
‘We can’t. It’s not up to us, we have to do our duty’.

So they left. The Elder set off in the afternoon for the vigil and went along the same path. When he got to the place where the injured man was, he saw him, approached and said to him:
Ιησούς Χριστός ο Καλός ΠοιμέναςChrist the Good Shephera2ba277661596dc56b5b1906d164332f‘What’s the matter, man of God? What is it? How long have you been here? Did nobody see you?’
‘Two monks came by this morning and I asked them to help me, but they were in a hurry to get to a vigil’.
‘I’ll take you. Don’t worry’, he told him.
‘You can’t, you’re an old man. You can’t lift me. It’s impossible’.
‘No, I’ll take you. I can’t just leave you’.
‘But you can’t lift me’.
‘I’ll bend down and put you over me and slowly we’ll make our way to the nearest village. Today or tomorrow we’ll get there’.

Difficult though it was, he lifted him and began to walk with his burden through the sand, which made progress very hard. The sweat was pouring off him and he thought. ‘I’ll get there even if it takes me three days’. But as he went, he felt his burden becoming lighter and lighter until, at one point he felt he wasn’t carrying anything at all. He turned and, to his great surprise, saw an angel behind him. The angel said to him:

‘God sent me to tell you that your two disciples aren’t worthy of the Kingdom of God, because they don’t have any love.

Elder Porfyrios, Βίος και Λόγοι, Holy Monastery of Chrsyopiyi, Hania 2003, pp. 397-9.

Βρέθηκα να περπατώ μέσα στον παράδεισο…είπε ο άγιος Ανδρέας ο διά Χριστόν Σαλός. π. Σεραφείμ Ρόουζ

ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ-Paradise-kingdom of Godw-Царство Божие (Небесное)-_N1XnJdg7BFs

π. Σεραφείμ Ρόουζ
Χριστιανικές εμπειρίες Παραδείσου

Ίσως η πληρέστερη και πιό εντυπωσιακή εμπειρία παραδείσου που έχει καταχωρηθεί στην χριστιανική γραμματεία είναι αυτή του αγίου Ανδρέα εκ Κωνσταντινουπόλεως, του διά Χριστόν Σαλού, ο οποίος έζησε τον 9ο αιώνα. Εδώ θα παραθέσουμε μόνο μερικά αποσπάσματα από την εμπειρία αυτή, την οποία κατέγραψε ο φίλος του Νικηφόρος έτσι όπως του τη διηγήθηκε ο ίδιος ο άγιος:

Κάποτε, κατά τη διάρκεια ενός φοβερού χειμώνα όταν ο άγιος Ανδρέας κειτόταν παγωμένος σε κάποιο δρόμο της πόλης, κοντεύοντας να πεθάνει, ένιωσε ξαφνικά μία θέρμη μέσα του και είδε ένα εκθαμβωτικό νέο με πρόσωπο που έλαμπε σαν τον ήλιο, ο οποίος τον οδήγησε στον παράδεισο και στον τρίτο ουρανό.

«Με τη θέληση του Θεού βυθίστηκα για δυό εβδομάδες σε ένα τερπνό όραμα… είδα ότι βρισκόμουν μέσα σε ένα θαυμάσιο και μεγαλοπρεπή παράδεισοΟ νους και η καρδιά μου είχαν συγκλονιστεί από την ανείπωτη ομορφιά του θεϊκού παραδείσου, και ένιωθα μιά γλυκιά απόλαυση περπατώντας μέσα σε αυτόν. Υπήρχαν πολλοί κήποι, γεμάτοι με ψηλά δένδρα, τα κλαδιά τους ανέδιδαν μία υπέροχη ευωδία και τα μάτια μου αγαλλίαζαν βλέποντας τις άκρες τους να λικνίζονται… Κανένα δένδρο στη γη δεν είναι τόσο όμορφο όσο αυτά τα δένδρα. Στους κήπους υπήρχαν επίσης αμέτρητα πουλιά με φτερά χρυσά, χιονάτα ή πολύχρωμα. Κάθονταν πάνω στα κλαδιά των δένδρων του παραδείσου, και το μαγευτικό τους κελάηδημα Σταυρός_ Holy-Cross_Крест Господня_wVIdnOR9WH4με είχε συνεπάρει. Μπροστά μου περπατούσε ένας νέος, με πρόσωπο λαμπρό σαν τον ήλιο και ντυμένος με μανδύα πορφυρό… Ακολουθώντας τον είδα ένα μεγάλο, υπέροχο Σταυρό, σαν φωτεινή νεφέλη, που γύρω του στέκονταν μελωδιστές με μάτια που άστραφταν σαν πύρινες ακτίνες, που έψαλλαν θεσπέσιους ύμνους, δοξάζοντας τον Σταυρωθέντα Κύριο. Ο νέος που με οδηγούσε, περνώντας μπροστά από τον Σταυρό, τον ασπάσθηκε και μου ένευσε να τον ασπασθώ κι εγώ… Καθώς τον ασπαζόμουν πλημμύρισα από άφατη πνευματική γλυκύτητα και μία ευωδία που όμοιά της ούτε στον παράδεισο δεν είχα οσφρανθεί. Προχωρώντας μπροστά από τον Σταυρό, κοίταξα κάτω και αντίκρισα άβυσσο θαλάσσης… Τότε ο οδηγός μου, γυρνώντας προς το μέρος μου, μου είπε: «Μη φοβάσαι, χρειάζεται να ανεβούμε ακόμα ψηλότερα» και μου έδωσε το χέρι.

Και τότε βρεθήκαμε αμέσως στο δεύτερο στερέωμα. Εκεί είδα ωραιότατους ανθρώπους σε μία τέτοια ανάπαυση και αγαλλίαση που δεν μπορεί να εκφράσει η ανθρώπινη γλώσσα… Και να, μετά ανεβήκαμε στο τρίτο στερέωμα, όπου πλήθος ουράνιες δυνάμεις υμνούσαν και δοξολογούσαν τον Θεό. Φτάσαμε σε ένα υπέρλαμπρο παραπέτασμα, μπροστά από το οποίο στέκονταν μεγαλόσωμοι και φοβεροί νέοι, που έμοιαζαν με πύρινες φλόγες. Ο νέος που με οδηγούσε μου είπε: « Όταν σηκωθεί το παραπέτασμα, θα δεις τον Κύριο Ιησού Χριστό. Υποκλίσου βαθιά ενώπιον του θρόνου της δόξης Του». Ακούγοντάς τον, ένιωσα ανείπωτη αγαλλίαση αλλά και τρόμο… Και τότε, ένα πύρινο χέρι σήκωσε το παραπέτασμα, και όπως ο Προφήτης Ησαΐας, « Είδον εν οράματι τον Κύριο να κάθεται επάνω εις ένα θρόνον υψηλόν και μετέωρον και είδα ακόμη να είναι γεμάτος από απερίγραπτον δόξαν ο ναός αυτού. Γύρω από τον ένδοξον αυτόν θρόνον ίσταντο τα Σεραφείμ».

Φορούσε μανδύα πορφυρό, το πρόσωπό Του ήταν απίστευτα λαμπρό, και τα μάτια Του με κοίταζαν με αγάπη. Έπεσα και Τον προσκύνησα ενώπιον του ολόλαμπρου και φοβερού θρόνου της δόξας Του. Η χαρά που με κατέκλυσε όταν αντίκρισα το πρόσωπό Του δεν μπορεί να εκφραστεί με λόγια. Ακόμα και τώρα, φέρνοντας στο μυαλό μου εκείνο το όραμα, η ίδια άφατη χαρά με κυριεύει. Τρέμοντας, έμεινα πεσμένος ενώπιόν Του…Τότε, οι στρατιές των αγγέλων άρχισαν να ψάλλουν έναν εξαίσιο, απερίγραπτο ύμνο και τη στιγμή εκείνη, εγώ ο ίδιος, δεν ξέρω πώς, βρέθηκα πάλι να περπατώ μέσα στον παράδεισο».

Όταν ο άγιος Ανδρέας συλλογίστηκε ότι δεν είχε δει την Παναγία στον ουρανό ένας άγγελος του είπε: « Ευχήθηκες να δεις εδώ τη Βασίλισσα η Οποία είναι λαμπρότερη κι απ’ αυτές τις επουράνιες δυνάμεις; Δεν είναι εδώ, επισκέπτεται τον επίγειο κόσμο που βρίσκεται σε μεγάλα δεινά, για να βοηθήσει τους ανθρώπους και να ανακουφίσει τη θλίψη τους. Θα σου έδειχνα την ουράνια κατοικία Της, τώρα όμως δεν έχουμε χρόνο, αφού πρέπει και πάλι να γυρίσεις στη γη». Εδώ και πάλι επιβεβαιώνεται το ότι οι άγγελοι και οι άγιοι μπορούν να βρίσκονται σε ένα μόνο τόπο κάθε φορά.

Ακόμα και το 19ο αιώνα, ένα παρόμοιο αληθινό όραμα παραδείσου αντίκρισε ο Μεγαλόσχημος Μοναχός Θεόδωρος του Σβίρ, μαθητής του πρεσβύτερου Παϊσίου του Βελιτσκόφσκυ. Προς το τέλος της ζωής του βίωνε πολύ έντονες εμπειρίες της χάρης του Θεού. Λίγο μετά από μία τέτοια εμπειρία αρρώστησε και επί τρείς ημέρες είχε πέσει σε ένα είδος κώματος: «Όταν περιήλθε σε έκσταση και βρέθηκε έξω από το σώμα του, εμφανίστηκε μπροστά του ένας αόρατος νεανίσκος, τον οποίο ένιωσε και είδε μόνο με την καρδιά του, αυτός τον οδήγησε προς τα αριστερά μέσα από ένα στενό μονοπάτι. Ο ίδιος ο πατέρας Θεόδωρος, όμως κατόπιν διηγήθηκε, είχε την αίσθηση ότι ήταν ήδη νεκρός, και είπε στον εαυτό του: «Έχω πεθάνει. Δεν ξέρω εάν θα σωθώ ή εάν θα αφανιστώ».

«Έχεις σωθεί!» του είπε μία αόρατη φωνή απαντώντας στη σκέψη του. Και ξαφνικά μία δύναμη, σαν ορμητικός ανεμοστρόβιλος τον σήκωσε ψηλά και τον μετέφερε στα δεξιά.

ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ-Paradise-kingdom of Godw-Царство Божие (Небесное)-(Небесное)«Γεύσου τη γλυκύτητα των αρραβώνων του παραδείσου την οποία δωρίζω σε όσους Με αγαπούν», ακούστηκε να λέει δυνατά η αόρατη φωνή. Με αυτές τις λέξεις, φάνηκε στον Πατέρα Θεόδωρο ότι ο ίδιος ο Σωτήρας έθεσε τη δεξιά Του παλάμη επάνω στην καρδιά του, και μεταφέρθηκε σε έναν ανείπωτα ευχάριστο τόπο, που ήταν όμως τελείως αόρατος και αδύνατον να περιγραφεί με γήινες λέξεις. Μετά από αυτή την αίσθηση, βίωσε μία άλλη, ακόμα υψηλότερη, και μετά μία Τρίτη, όμως όλες αυτές τις αισθήσεις, όπως είπε ο ίδιος, μπορούσε μόνο με την καρδιά του να τις θυμηθεί, ενώ δεν μπορούσε να τις κατανοήσει με το μυαλό του.

Κατόπιν είδε κάτι σαν ναό, και στο εσωτερικό του, κοντά στην Αγία Τράπεζα, κάτι που έμοιαζε με σκηνή, στην οποία υπήρχαν πέντε ή έξι άνδρες. Μία νοερή φωνή είπε: «Για χάρη αυτών των ανδρών ο θάνατος σου παραμερίζεται. Θα ζήσεις γι’ αυτούς». Και τότε φανερώθηκε μπροστά του το πνευματικό ανάστημα μερικών από τους μαθητές του, και ο Κύριος του δήλωσε τις δοκιμασίες που έμελλαν να ταράξουν τη δύση της ζωής του. Όμως η Θεία φωνή τον διαβεβαίωσε ότι το πλοίο της ψυχής του δε θα τσακιζόταν από αυτά τα άγρια κύματα, αφού αόρατος οδηγός του θα ήταν ο Χριστός».

Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε και άλλες παρόμοιες εμπειρίες από Βίους Αγίων και ασκητών, τις παραλείπουμε όμως αφού και σε αυτές απλώς επαναλαμβάνονται τα χαρακτηριστικά που ήδη περιγράφηκαν εδώ. Ωστόσο, θεωρούμε διδακτική την παράθεση της εμπειρίας ενός σύγχρονου αμαρτωλού στον παράδεισο, ειδικά για λόγους σύγκρισης με τις μεταθανάτιες εμπειρίες της εποχής μας. Έτσι, ο συγγραφές του “Unbelievable for Many” , τη μαρτυρία του οποίου έχουμε παραθέσει αρκετές φορές, αφού διέφυγε από τους δαίμονες των τελωνίων με τη διαμεσολάβηση της Παναγίας, περιγράφει το πώς, συνοδευόμενος ακόμα από τους οδηγούς – αγγέλους του, «κατάλαβα πώς συνεχίζαμε να ανεβαίνουμε ψηλά… σε λίγο είδα πάνω ένα δυνατό φώς: ήταν, όπως μου φάνηκε, σαν το δικό μας ηλιακό φώς αλλά πολύ πιο δυνατό. Ήταν το βασίλειο του Φωτός.

» Ναι, είναι πραγματικά ένα βασίλειο με απόλυτη κυριαρχία του φωτός, επειδή το φώς αυτό δε δημιουργεί σκιά», σκεφτόμουν, ή καλύτερα να πούμε αισθανόμουν με έναν ανεξήγητο τρόπο αυτό που ποτέ δεν είχα ξαναδεί. «Αλλά πώς μπορεί να υπάρχει φώς χωρίς σκιά;» παρουσιάστηκε αμέσως στη σκέψη μου η απορία φανερώνοντας πώς σκέφτομαι ακόμα με τα κατηγορήματα του γήινου κόσμου.

» Ξαφνικά εισήλθαμε με μεγάλη ταχύτητα σ’ αυτήν την περιοχή του φωτός που κυριολεκτικά με θάμπωσε. Έκλεισα τα μάτια μου, έβαλα και τα χέρια μου πάνω σ’ αυτά. Όμως αυτό δε με βοήθησε καθόλου επειδή το φώς περνούσε και μέσα από τα χέρια μου. Άλλωστε τι νόημα είχε εδώ μία τέτοια προσπάθεια;

»Αχ, Θεέ μου, τι είναι αυτό το φώς; Αυτό με τυφλώνει. Δε βλέπω τίποτα, σαν στο σκοτάδι, δε βλέπω τίποτα…»

» Αφού σκοτίστηκαν τα μάτια μου μου δημιουργήθηκε περισσότερος φόβος. Ήταν φυσικό βέβαια να φοβάμαι επειδή βρισκόμουν σ’ έναν άγνωστο κόσμο. «Τι με περιμένει;» σκέφτηκα, «Πότε θα βγούμε απ’ αυτό το φώς; Υπάρχει πουθενά τέλος;»

» Όμως συνέβη κάτι που δεν το περίμενα. Μία φωνή μεγαλοπρεπής και αγέρωχη ακούστηκε από πάνω. Με ακλόνητη σταθερότητα και χωρίς θυμό αυτή η φωνή είπε: «Δεν είναι έτοιμος!».

» Και μετά… μετά αμέσως σταμάτησε η πορεία μας προς τα πάνω – και αρχίσαμε γρήγορα να κατεβαίνουμε».

Σε αυτήν την εμπειρία η ιδιότητα του φωτός του παραδείσου περιγράφεται πιο καθαρά: είναι ένα είδος φωτός που δεν μπορεί να το αντέξει κάποιος ο οποίος δεν έχει την κατάλληλη προετοιμασία γι’ αυτό, σε αντίθεση με τους αγίους Σάλβιο και Ανδρέα οι οποίοι υπέμειναν έως τέλους τον αγώνα της εν Χριστώ ζωής.

π. Σεραφείμ Ρόουζ, Η Ψυχή μετά τον Θάνατο, Χριστιανικές εμπειρίες Παραδείσου, Σελ . 221-227, Μετάφραση: Παναγιώτα Τσουροπλή, εκδόσεις Μυριόβιβλος.

Every one of us is undoubtedly responsible for all men and everything on earth. Father Zosima,The Brothers Karamazov.

ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ-Paradise-kingdom of Godw-Царство Божие (Небесное)-bs06_WqXPFzlsItQ

We came from Palestine to Egypt and went to see one of the fathers. He offered us hospitality and we said, “Why do you not keep the fast when visitors come to see you? In Palestine they keep it.” He replied, “Fasting is always with me but I cannot always have you here. It is useful and necessary to fastbut we choose whether we will fast or not. What God commands is perfect love. I receive Christ in you and so I must do everything possible to serve you with love. When I have sent you on your way, then I can continue my rule of fasting. The sons of the bridegroom cannot fast while the bridegroom is with them; when he is taken away from them, then they will fast.”

One of the beloved of Christ who had the gift of mercy used to say, “The one who is filled with mercy ought to offer it in the same manner in which he has received it, for such is the mercy of God.”

Bishop Nikolai writes: “Once Christ enters by faith into the heart of man, that man experiences the inexpressible taste of the love of Christ. He creates us from love, takes flesh from love, endures shame and death from love, and from love opens the heavens and reveals the deathless glory that has been prepared for us.”

Abba Pior:
At that time a meeting was held at Sketis about a brother who had sinned. The Fathers spoke, but Abba Pior kept silent. Later, he got up and went out. He took a sack and filled it with sand and carried it on his shoulder; then he put a little sand into a small bag that he carried in front of him. When the Fathers asked him what this meant he said, ‘In this sack which contains much sand, are my sins which are many; I have put them behind me so that I might not be troubled about them and so that I might not weep. And behold, here are the little sins of my brother which are in front of me, and I spend my time judging them. This is not right. Rather, I ought to carry my sins in front of me and concern myself with them, begging God to forgive me.’ The Fathers stood up and said, ‘Verily, this is the way of salvation.’

A brother sinned, and the presbyter ordered him to go out of church. But Abba Bessarion rose up and went out with him, saying: “I too am a sinner.”

When [a monk] realizes that he is not only worse than others, but that he is responsible to all men for all and everything, for all human sins, national and individual, only then the aim of our seclusion is attained. For know, dear ones, that every one of us is undoubtedly responsible for all men and everything on earth, not merely through the general sinfulness of creation, but each one personally for all mankind and every individual man. This knowledge is the crown of life for the monk and for every man. For monks are not a special sort of men, but only what all men ought to be. Only through that knowledge, our heart grows soft with infinite, universal, inexhaustible love.
In Fyodor Dostoevsky’s The Brothers Karamazov, Father Zosima


Stichera at the Praises, Matins, Meatfare Sunday, Lenten Triodion

Daniel the prophet, a man greatly beloved, when he saw the power of God, cried out: “The court sat for judgment, and the books were opened.” Consider well, my soul: dost thou fast? Then despise not thy neighbor. Dost thou abstain from food? Condemn not thy brother, lest thou be sent away into the fire, there to burn as wax. But may Christ lead thee without stumbling into his kingdom.

Let us cleanse ourselves, brethren, with the queen of the virtues: for behold, she is come, bringing us a wealth of blessings. She quells the uprising of the passions, and reconciled sinners to the Master. Therefore let us welcome her with gladness, and cry aloud to Christ our God: O risen from the dead, who alone art free from sin, guard us uncondemned as we give thee glory.

Αχ, αν ήξερες μόνο τι χαρά, τι γλυκύτητα αναμένει μια δίκαιη ψυχή στον ουρανό! Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ

Ανάληψη του Κυρίου-Вознесение Господне _analipsi1

Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ
Εορτάζει 2 Ιανουαρίου και στις 19 Ιουλίου (ανακομιδή του αγίου λειψάνου του)

Ο Ιησούς έστη εν μέσω αυτών και λέγει αυτοίς· Ειρήνη υμίν. (Ιωαν. 24: 36)

Απόκτησε την εσωτερική ειρήνη και χιλιάδες ψυχές θα βρουν γύρω σου τη σωτηρία.

“Χαρά μου, σε ικετεύω απόκτησε το Πνεύμα της Ειρήνης.

Αχ, αν ήξερες μόνο τι χαρά, τι γλυκύτητα αναμένει μια δίκαιη ψυχή στον ουρανό! Θα αποφάσιζες σε αυτή τη πρόσκαιρη ζωή να υποφέρεις οποιεσδήποτε λύπες, διωγμούς και συκοφαντίες με ευγνωμοσύνη. Εάν αυτό το ίδιο το κελλί μας ήταν γεμάτο σκουλήκια, και αν αυτά τα σκουλήκια επρόκειτο να τρώνε τη σάρκα μας ολόκληρη τη ζωή μας πάνω στη γη, θα πρέπει να το δεχτούμε αυτό με μεγάλη ευχαρίστηση, μόνο για να μην στερηθούμε, εκείνη την ουράνια χαρά που ο Θεός ετοίμασε γι ‘αυτούς που τον αγαπούν. Εκεί δεν υπάρχει ασθένεια ,ούτε λύπη,ούτε κλαυθμός. Εκεί υπάρχει γλυκύτητα και ανέκφραστη αγαλλίαση.Εκεί οι δίκαιοι θα λάμψουν σαν τον ήλιο”.

– Τίποτε δεν είναι ανώτερο από την εν Χριστώ ειρήνη, η οποία εξουδετερώνει κάθε επίθεση των εναερίων και επιγείων πνευμάτων.
Η ειρήνη της ψυχής, αποκτάται με την υπομονή στις θλίψεις. Λέει η Γραφή: ”Διήλθομεν δια πυρός και ύδατος, και εξήγαγες ημάς εις αναψυχήν” (Ψαλμ.ξε’12).

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_8beaefead56c7da…- Η ψυχή μου, είπε ο Μοτοβίλωφ, είναι γεμάτη με μια ανέκφραστη σιγή και ειρήνη.
– Αυτή είναι η ειρήνη, για την οποία μιλούσε ο Κύριος, όταν έλεγε στους μαθητάς του: « Ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν· ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν, εγώ δίδωμι υμίν » ( Ιωάν . 14, 27). « Ει εκ του κόσμου ήτε, ο κόσμος αν το ίδιον εφίλει· ότι δε εκ του κόσμου ούκ εστέ, αλλ ‘ εγώ εξελεξάμην ημάς εκ του κόσμου, δια τούτο μισεί υμάς ο κόσμος» ( Ιωάν . 15, 19).«Αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον» (Ιωάν. ιστ´ 33). Σ’ αυτούς τους ανθρώπους που διαλέχτηκαν από τον Θεό και μισήθηκαν από τον κόσμο, τους δίνει ο Θεός την ειρήνη, την οποία και ἐσύ τώρα νοιώθεις μέσα σου, Αυτή είναι «η ειρήνη του Θεού η υπερέχουσα πάντα νουν»(Φιλ. 4: 7) σύμφωνα με τον λόγο του Αποστόλου. Ο Σωτήρας μας την ονομάζει δική Του ειρήνη, καρπό της δικής Του γενναιοδωρίας και όχι του κόσμου τούτου,γιατί καμμιά επίγεια ευδαιμονία δεν μπορεί να τη δώση . Σταλμένη από ψηλά, από τον ίδιο το Θεό, ονομάζεται ΕΙΡΗΝΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ.

Αίνοι, Ιδιόμελα, Τριωδίου
Ήχος πλ. δ’

Δανιήλ ο Προφήτης, ανήρ επιθυμιών γενόμενος, το εξουσιαστικόν Θεού θεωρήσας, ούτως εβόα· Κριτήριον εκάθισε, και βίβλοι ηνεώχθησαν. Βλέπε, ψυχή μου, νηστεύεις; τον πλησίον σου μη αθέτει. βρωμάτων απέχη; τον αδελφόν σου μη κατακρίνης, μη τω πυρί παραπεμπομένη, κατακαής ωσεί κηρός, αλλ’ ανεμποδίστως εισάξη σε Χριστός, εις την βασιλείαν αυτού.

Δόξα… Ήχος α’

Προκαθάρωμεν εαυτούς, αδελφοί, τη βασιλίδι των αρετών· ιδού γαρ παραγέγονε, πλούτον ημίν αγαθών κομίζουσα, των παθών κατευνάζει τα οιδήματα, και τω Δεσπότη καταλλάττει τους πταίσαντας· διό μετ’ ευφροσύνης ταύτην υποδεξώμεθα, βοώντες Χριστώ τω Θεώ, ο αναστάς εκ των νεκρών, ακατακρίτους ημάς διαφύλαξον, δοξολογούντάς σε τον μόνον αναμάρτητον.