Iconography and Hand painted icons

The Image of Those Who Hope in God, Saint Nectarios of Aegina

The Image of Those Who Hope in God
Saint Nectarios of Aegina

Παναγία_Божией Матери Икона_Virgin Mary –Byzantine Orthodox Icon_nyefsB8Dawk (1)How wonderful, how pleasing, how charming is the image of those who hope in the God Who saves, in God the compassionate, the God of mercy, the good God Who loves mankind.

People who hope in God are truly blessed. God is their constant helper and they fear no evil, even if others provoke them. They hope in God and do good. They have set their every hope on Him and they confess to Him with all their heart. He is their boast, their God and they call upon Him day and night. Their mouths direct praise to God; their lips are sweeter than honey and wax when they open them to sing to God; their tongue, full of grace, is moved to glorify God. Their heart is eager to call upon Him, their mind ready to be elevated towards Him, their soul is committed to God and “His right hand has upheld them”. “Their souls will boast in the Lord”. They ask and receive from God whatever their heart desires. They ask and find whatever they seek. They knock and the gates of mercy are opened.

TRUE PRAYER is undistracted, prolonged, performed with a contrite heart an alert intellect. The vehicle of prayer is everywhere humility, and prayer is a manifestation of humility. For being conscious of our own weakness, we invoke the power of GOD.

The path leading to perfection is long. Pray to God so that he will strengthen you. Patiently accept your falls and, having stood up, immediately run to God, not remaining in that place where you have fallen. Do not despair if you keep falling into your old sins. Only with the passage of time and with fervor will they be conquered. Don’t let anything deprive you of hope.

God fulfills your desires in a manner that you do not know.


My hope is the Father, my refuge is the Son, my protection is the Holy Spirit: O Holy Trinity, glory to Thee.

All my hope I place in thee, O Mother of God: keep me under thy protection.

O Theotokos and Virgin, rejoice, O Mary full of grace; the Lord is with thee. Blessed art thou among women, and blessed is the Fruit of thy womb; for thou hast borne the Savior of our souls.


Ένας ουράνιος Κρίνος φύτρωσε στην καρδιά του προσευχόμενου μοναχού

Ένας ουράνιος Κρίνος φύτρωσε στην καρδιά του προσευχόμενου μοναχού με το ‘Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία’

ΠΑΝΑΓΙΑ Απροσδόκητη Χαρα_ Icon of the Mother of God of the Unexpected Joy-icon-Nechaiannaia-radost-иконе Божией Матери Нечаянная Радость_0_15247d_29d6dfdc_origΕις τα μέρη της πρεσβυτέρας Ρώμης ήταν ένας άνθρωπος ονόματι Ιωάννης, κατά πολύ ευλαβής και πλούσιος, όμως είχε το νου δύσκολον τόσο, οπού δεν μπορούσε να μάθει γράμματα, ούτε και μια προσευχή, να την λέγει κατά την τάξη των Χριστιανών.
Γι’ αυτό, πήγε σε Μοναστήρι, και αφιέρωσε σ’ αυτό όλα τα υπάρχοντά του για να μαθαίνουν οι αδελφοί γράμματα, οι οποίοι τον εδέχθησαν για τον πολύ πλούτον, που τους έδωσε και όλοι του ερμήνευαν τους ψαλμούς και ευχές, αλλά δεν μπορούσε να μάθει τίποτα.

Τότε ένας αδελφός έμπειρος και ενάρετος, του ανάγνωσε όλες τις ευχές μία προς μία, τον ρώτησε, ποία από όλες του φαίνεται ωραιοτέρα να μάθει. Αυτός είπε ότι το, Χαίρε Μαρία, του άρεσε περισσότερο. Έβαλαν λοιπόν πολύ κόπο, και του έμαθαν τον Χαιρετισμό του Αγγέλου. Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία και τα υπόλοιπα, τον οποίον έμαθε με την πολυκαιρίαν και έλαβε τόση χαρά και ευφροσύνη, πως έμαθε αυτόν τον Αρχαγγελικόν Ασπασμόν, όπου του εφαίνετο ότι ηύρε θησαυρόν πολύτιμον και κάθε ώρα έλεγε: Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία. Όλοι οι αδελφοί του έβγαλαν την επωνυμία και τον έλεγαν όλοι ‘Χαίρε Μαρία’, το οποίον αυτός το είχε σε πολλή αγαλλίαση και πάντοτε προσηύχετο προς την Αειπάρθενον, λέγοντας αυτόν τον Ασπασμόν με χαρά και κατάνυξη και αυτό έλεγε ο αείμνηστος μέχρι την ώρα που βγήκε η ψυχή του.

Αφού λοιπόν τον έψαλλαν κατά την τάξη, τον εταφίασαν σε ένα τόπο ξεχωριστό, διότι ευωδίασε το ιερόν αυτού λείψανον, η ευωδία δεν λιγόστευε, αφού τον σκέπασαν αλλά περισσότερο ηύξανε και αισθάνοντο οι αδελφοί θυμίαμα εξαίσιον. Την ενάτη ημέρα, όταν τον εμνημόνευαν, βλέπουν ένα θαύμα παράδοξον και απόρησαν, διότι εφύτρωσε στον τάφο του ένας ωραιότατος κρίνος και σε κάθε φύλλο ήταν γραμμένα αυτά τα χρυσά γράμματα.
‘Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία’.

Και η ευωδία του κρίνου ήταν τόση πολλή, όπου δεν έμοιαζε με κανένα άνθος επίγειον. Ο δε ηγούμενος είπε στους αδελφούς:
‘Πατέρες μου, από το θαυμάσιο αυτό να γνωρίσουμε τι αγιωσύνη είχε αυτός ο μακάριος, και πόσο πόθον προς την Κυρία μας Θεοτόκον αλλά πρέπει να δούμε και τη ρίζα αυτού του κρίνου, για να καταλάβετε πόσο χαριτώνεται όποιος αγαπά με όλη την καρδιά του την Αειπάρθενον’.

Έσκαψαν τον τάφο και βλέπουν ότι έβγαινε κρίνος από το στόμα του Οσίου, και εξεπλάγησαν. Ο δε ηγούμενος πρόσταξε και έσχισαν το Ιερό λείψανον και είδαν ότι έβγαινε από την καρδιά του στην οποία ήταν ιστορισμένη η εικών της Υπεραγίας Θεοτόκου, και όλοι απόρησαν. Έλαβαν μετά λιτανείας και θυμιάματος εκείνον τον ιερώτατον κρίνον, τον εφύλαξαν με τα άγια Λείψανα και όλοι τον τιμούσαν, και εσέβοντο για την αγάπη της Θεομήτορος, με της οποίας τας πρεσβείας ας αξιωθούμε και ημείς της ουρανίας Μακαριότητας.

Από το βιβλίο ‘Αμαρτωλών σωτηρία’
Έκδοση Ορθοδόξου Ιδρύματος “Ο Απόστολος Βαρνάβας”

Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά Σου. Ευλογημένη Συ εν γυναιξί, και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας Σου, ότι Σωτήρα έτεκες, των ψυχών ημών .

I live with the angels and archangels, with all the saints, with the Mother of God and with Christ.’ Elder Tychon the Athonite

“Angels are a light for monastics, and monastics are a light for the world.”
Blessed is the life of those who dwell in the desert, winged as they are by divine eros.

Elder Tychon the Athonite-Russian ascetic of Kapsala
(a pure flower into the Garden of Our Most Holy Lady where he flourished, fragrant in his virtues)

Παπα-Τύχων Ρώσος ασκητής_Elder Tikhon-Russian ascetic-старац Тихон (Голенков) Афонский_Tikhon hieromonk 1The Russian ascetic, Father Tychon said, “God blesses with one hand in the morning the entire world, and uses both hands to bless the humble man. A humble person is above the whole world.” 

As Elder Paisios writes, he celebrated spiritually every day with his rule of prayer which combined the mourning of the Cross and the brightness of the Resurrection, with his great ascesis and almost no human consolation in the hollow of Kaliagra where he gazed at heaven and lived the joys of Paradise with the angels and saints. When anyone asked him, ‘Do you live all alone in the desert?’ the elder would reply:

‘No, I live with the angels and archangels, with all the saints, with the Mother of God and with Christ.’

In 1968, he [Elder Tychon] had a presentiment of his death, because he continually referred to death. Even the little bodily strength remaining had now deserted him.

It was afternoon on the eve of the Feast of the Nativity of the Theotokos, September 7, 1968 and three days later, on September 10, he rested in the Lord.

On the second to last day, the Elder said to me:

“Tomorrow I will die and I want you not to sleep, so that I can bless you.”

I felt really sorry for him that evening, because he tired himself out with his hand on my head all the time, for three hours, blessing me and embracing me for the last time. To express his gratitude for the little water I had given him in his last days, he said to me:

My sweet Paisios, we will have love between us unto the ages of ages, my child. It is precious, our love. You will make your prayer here and I will make mine from heaven. I believe that God will have mercy on me, because being a monk for sixty years, my son, I was constantly saying: Lord Jesus Christ, have mercy upon me.”

He also said:

“Now I will be celebrating in Paradise. You pray here and I will come and see you every year. If you come and live in this cell, it will be a joy to me, but whatever God wants, my son. I also have provisions for you, tinned food for three years,” and he pointed to six small tins of sardines next to him and another four tins of squid, which somebody had brought him a long time ago and had remained since then where the visitor had put them. (With me those tins would not have lasted even a week.)

The Elder again repeated:

“You and me, we will have precious love unto the ages of ages, and I will come every year and see you.” And all the while tears were streaming from his eyes.

Thus, his sanctified soul departed, leaving behind his body and a great emptiness. Of course, his departure left us with pain in our souls, because his very presence took away pain and imparted comfort. The elder will now visit us from heaven and will help us all the more. In any case, he himself promised he would: “I will come and see you every year.”

May the prayers of Father Tychon and all the known and unknown saints help us through the difficult times in which we live. Amen.


Μαρία – Μαγδαληνή (Marie Madeleine Le Beller), ερημίτισσα του Σινά

Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος ο Σιναΐτης (523 – 606)
Εορτάζει στις 30 Μαρτίου και την Δ’ Κυριακή των Νηστειών της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

«Τοις ερημικοίς ζωή μακαρία εστί, θεϊκώ έρωτι πτερουμένοις»

Η οσιότατη αδελφή Μαρία Μαγδαληνή ερημίτισσα του Σινά

Μαρία Μαγδαληνή ερημίτης-ΣΙΝΑ_ Nun Mary Magdalene of Tholas-Wadi Et-Tlah_монахиню-отшельницу Марии-Магдалине_Пещера в Вади Фола в Синае_Marie Madele-2012Η οσιότατη αδελφή Μαρία Μαγδαληνή (κατά κόσμον Marie Madeleine Le Beller) εκοιμήθη εν Κυρίω σε ηλικία 67-68 ετών, την 12ην Δεκεμβρίου 2013 (Ν.Η.) ημέρα Πέμπτη και ώρα 13:00 μ.μ. στο ερημητήριό της πλησίον του σπηλαίου του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος στο όρος Σινά. Απώλεσε την επαφή με το περιβάλλον λίγες ώρες προ της τελευτής της και είχε ένα ειρηνικό τέλος στα χέρια του γέροντός της π. Παύλου Σιναϊτου που έσπευσε να της δώσει την τελευταία Θεία Μετάληψη.

Bαπτίστηκε σε ηλικία 40 ετών περίπου στον Ιορδάνη, το έτος 1986. Έζησε στον Άγιο Ιωάννη της Κλίμακος δεκαοχτώ (18) χρόνια, με πολλούς πειρασμούς και από τους ανθρώπους και από τους δαίμονες. Έξι μήνες στην αρχή διανυκτέρευε έξω ανάμεσα στα βράχια, άστεγη με ένα υπνόσακο, σ`εκείνη την απαράκλητη έρημο συντροφιά με σκορπιούς και δηλητηριώδη φίδια. Έζησε μεγάλη απόρριψη, πολλοί την θεωρούσαν τρελή και πλανεμένη. Πούλησε το σπίτι της στο Παρίσι κι αγόρασε ένα κομμάτι γη από ένα βεδουίνο κάτω ακριβώς από το σπήλαιο του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος. Εκεί υπήρχε μια χαρουπιά κι ένα πηγάδι. Έχτισε σταδιακά πέντε αυτόνομα κελλάκια, ένα μικρό ναύδριο πάνω σ`ένα βράχο, φύτεψε δένδρα, λίγες ελιές, δυο-τρεις μηλιές και ένα κλήμα και έφτιαξε μικρή στέρνα και κήπο. Όλη την σκήτη της την περιέφραξε με τείχος. Ζούσε απλά καλλιεργώντας τον κήπο της πλέκοντας κομποσχοίνια και ασχολούμενη τα τελευταία χρόνια με την ξυλογλυπτική οπού σημείωσε μεγάλη πρόοδο κατασκευάζοντας εικόνες για το εκκλησάκι της. Στην μονή κατέβαινε κάθε Κυριακή αρχικά και αργότερα κάθε δεκαπέντε και τις μεγάλες εορτές για να μεταλαμβάνει.

Ιωάννης της Κλίμακος_St. John Climacus of the Ladder_ Св Иоа́нн Ле́ствичник_25725Κάποιοι πατέρες την συμπαθούσαν και την προστάτευαν αλλά οι πολλοί την απέρριπταν και σε πολλά την δυσκόλευαν. Κάποτε απαγόρευσαν στον π. Παύλο να την δέχεται για εξομολόγηση και δεν της επέτρεπαν την δωρεάν φιλοξενία στον ξενώνα των γυναικών. Είχε μεγάλη δύναμη ψυχής που την αντλούσε από την ακράδαντη πίστη της και την ευλογία που της είχαν δώσει για εγκαταβίωση στην έρημο του Σινά, ο π. Πορφύριος (νυν Άγιος Πορφύριος) και η μάτουσκα Λουμπούσκα η δια ΧΝ Σαλή της Αγίας Πετρουπόλεως. Όλος ο πειρασμός ξεκίνησε από την αγάπη της στην έρημο, ενώ οι πατέρες την ήθελαν να ζεί εντός της γυναικείας μονής της Φαράν στην οποία είχε ζήσει δοκιμαστικά ένα χρόνο και μισό στην αρχή. Όμως δεν αναπαύθηκε και όταν ο Γέρων Παΐσιος επισκέφθηκε τελευταία φορά το Σινά και πέρασε από την Φαράν της έδωσε την ευλογία του να ζήσει στην έρημο αφού την εξέτασε και ευλόγησε το τυπικό της προσευχής της.

Κάθε Πάσχα πήγαινε στα Ιεροσόλυμα πού περνούσε όλη την μεγάλη εβδομάδα και την Διακαινήσιμο επέστρεφε στο αγαπημένο της ασκητήριο. Μετά το Πάσχα του 2009 δεν πήγε ξανά στα Ιεροσόλυμα.
Στις 18 Νοεμβρίου του 2012 (Κυριακή) ήρθε στη Κρήτη άρρωστη πλέον και στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο διεγνώσθη προχωρημένος καρκίνος του εντέρου.

Έφυγε για την Μόσχα που είχε γνωστό της τον επίσκοπο που διοικούσε το νοσοκομείο της ρωσικής εκκλησίας. Εκεί τις έκαναν παρατεταμένες ιατρικές εξετάσεις και της ζήτησαν να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση και χημειοθεραπείες, στο μεγαλύτερο ιατρικό κέντρο κατά του καρκίνου, της Ρωσίας. Όμως δεν δέχθηκε επιθυμώντας να πεθάνει στην αγαπημένη της σκήτη. Πήγε για προσκύνημα στον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ, λούστηκε στην πηγή του και πήρε μεγάλο θάρρος. Επέστρεψε στο Σινά μέσω Ιταλίας όπου προσκύνησε τον Άγιο Νικόλαο στο Μπάρι κι εκεί γνώρισε την ρωσίδα Ευφροσύνη, την οποία κάλεσε για να την διακονήσει όταν επέστρεψε στο Σινά κι εκείνη ανταποκρίθηκε άμεσα. Ήρθε κοντά της και την υπηρέτησε μέχρι το τέλος, χωρίς κανένα υλικό όφελος. Η Ευφροσύνη ήταν δώρο του Θεού γιατί ομιλούσε μόνο ρωσικά τα οποία η Μαρία ελάχιστα ομιλούσε και καταλάβαινε. Όμως είχαν άριστη συνεργασία και την περιποιήθηκε σαν καλή υποταχτική (για δέκα μήνες περίπου), ώστε να κερδίσει και την αγάπη και τον σεβασμό των πατέρων.
Από το Πάσχα του 2013 δεν μετακινήθηκε πλέον ούτε μέχρι την μονή της Αγίας Αικατερίνης, αλλά με μεγάλη ανδρεία και υπομονή εβάστασε τον σταυρό της πολυώδυνης νόσου, χωρίς ιατρική βοήθεια και νοσοκομειακή περίθαλψη.

Μαρία Μαγδαληνή ερημίτης- ΣΙΝΑ_ Nun Mary Magdalene of Tholas (Wadi Et-Tlah)_монахиню-отшельницу Марии-Магдалине_Пещера в Вади Фола в Синае_ Marie Madeleine Le Beller--tlΤην επόμενη της κοίμησής της, η κυρίαρχος μονή της Αγίας Αικατερίνης, μετά την θεία Λειτουργία που έκαναν στο εκκλησάκι της σκήτης της, την μετέφερε με φορείο στο τοπικό νοσοκομείο της περιοχής όπου διεγνώσθη ο θάνατός της και τοποθετήθηκε σε ψύξη μέχρι την έκδοση άδειας ταφής από το Γαλλικό Προξενείο. Τότε συνέβη ένα παράδοξο γεγονός που σχολιάστηκε με θαυμασμό από όσους παραβρέθηκαν εκεί. Από την προηγούμενη το βράδυ είχε ξεσπάσει χιονοθύελλα και κάλυψε στα λευκά όλη την γύρω περιοχή. Το μοναστήρι έστειλε 14 εργάτες (χριστιανούς κόπτες) για να μεταφέρουν εναλλάξ το σκήνωμά της λόγω της μαινόμενης χιονοθύελλας και του δύσβατου τόπου. Κι ενώ έκαναν περίπου δύο ώρες για να διανύσουν την απόσταση από τον αυτοκινητόδρομο έως το ασκητήριό της (πορεία μίας ώρας το πολύ, υπό κανονικές συνθήκες), όταν σήκωσαν το τίμιο λείψανό της, διήνυσαν την ίδια απόσταση σε σαράντα πέντε λεπτά χωρίς να τους αγγίξει ούτε μια νιφάδα χιονιού, ενώ τα πάντα ήταν ολόλευκα και φωτεινά γύρω τους. Όταν έφθασαν πάνω στον αυτοκινητόδρομο και την απόθεσαν στο αυτοκίνητο που περίμενε εκεί, σε λίγα δευτερόλεπτα βρέθηκαν πάλι μέσα στην χιονοθύελλα και τους κάλυψε το χιόνι.

Η άδεια ταφής δόθηκε στις 17-12-2013 το βράδυ.
Ετάφη την 18η Δεκεμβρίου 2013 (Ν.Η.) ημέρα Τετάρτη μετά το μεσημέρι, στο κοιμητήριο της γυναικείας μονής του Προφήτου Μωϋσέως της Φαράν με απόφαση της συνάξεως των πατέρων της μονής της Αγίας Αικατερίνης (όχι στο ασκητήριό της όπως επιθυμούσε). Δεν παρέστη κανείς γνωστός κι αγαπητός της εκτός την ρωσίδα Ευφροσύνη που την υπηρέτησε με μεγάλη αυταπάρνηση. Ακόμη και μιά γνωστή της γερμανίδα προσήλυτη που βρέθηκε στην θανή της, την άλλαξε και την ξενύχτησε διαβάζοντας της ψαλτήρι, είχε φύγει για τα Ιεροσόλυμα.

Την κήδεψαν ο επίσκοπος Σιναίου κ.κ. Δαμιανός και οι Ιερομόναχοι Μιχαήλ και Ευγένιος της ιδίας μονής. Παρέστησαν και οι 4 μοναχές της μονής Φαράν.

π. Γεώργιος Αθανασάκης

Μαρία – Μαγδαληνή, μια σύγχρονη ερημίτισσα του Σινά, που ασκήτευσε στο σπήλαιο του αγίου Ιωάννου της Κλίμακος

1. Ξενιτεία είναι η οριστική εγκατάλειψις όλων εκείνων που υπάρχουν στην πατρίδα μας και πού μας εμποδίζουν να επιτύχωμε τον ευσεβή σκοπό της ζωής μας. Η ξενιτεία είναι απαρρησίαστος συμπεριφορά, κρυμμένη σοφία, σύνεσις πού δεν φανερώνεται, ζωή μυστική, σκοπός που δεν βλέπεται, λογισμός αφανής, όρεξις της ευτελείας, επιθυμία της στενοχωρίας, αιτία του θείου πόθου, πλήθος του θείου έρωτος, άρνησις της κενοδοξίας, βυθός της σιωπής.
2. Στην αρχή συνήθως ενοχλεί συνεχώς και έντονα αυτός ο λογισμός τους εραστάς του Κυρίου, ωσάν να τους φλογίζη θεϊκή φωτιά. Δηλαδή ο λογισμός, ο οποίος παρακινεί τους εραστάς ενός τόσο μεγάλου αγαθού να απομακρυνθούν από τους οικείους των, για να ζήσουν με ευτέλεια και θλίψι.
(Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου ,”Κλίμαξ”, Περί ξενιτείας ,Ι.Μ.Παρακλήτου)


Απολυτίκιον Αγίου Ιωάννη της Κλίμακος Ήχος πλ. δ’.

Ταις των δακρύων σου ροαίς, της ερήμου το άγονον εγεώργησας• και τοις εκ βάθους στεναγμοίς, εις εκατόν τους πόνους εκαρποφόρησας• και γέγονας φωστήρ τη οικουμένη, λάμπων τοις θαύμασιν, Ιωάννη, Πατήρ ημών όσιε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Ασκητηριο αγ.Ιωαννου Κλιμακος ΣΙΝΑ_Cave of Saint John of the Ladder of Tholas (Wadi Et-Tlah)_ Пещера Св.Иоанна Лествичника в Вади Фола в Синае_0b

Ασκητήριο αγ.Ιωαννου Κλιμακος ΣΙΝΑ_Cave of Saint John of the Ladder of Tholas (Wadi Et-Tlah)_ Пещера Св.Иоанна Лествичника в Вади Фола в Синае_5204_rkuehn_Μαρία Μαγδαληνή ερημίτης-ΣΙΝΑ_ Nun Mary Magdalene of Tholas-Wadi Et-Tlah_монахиню-отшельницу Марии-Магдалине_Пещера в Вади Фола в Синае_Marie Madeleine Le Beller-017Μαρία Μαγδαληνή ερημίτης- ΣΙΝΑ_ Nun Mary Magdalene of Tholas (Wadi Et-Tlah)_монахиню-отшельницу Марии-Магдалине_Вади Фола в Синае_ Marie Madeleine Le Beller-23432

Γερόντισσα Μαρία Μαγδαληνή (Marie Madeleine Le Beller) του Σινά

Όρος Σινά – Σπήλαιο αγ. Ιωάννη της Κλίμακος – 15 Μαίου 2016

Fr. Rafail Noica – What is Repentance?


Fr. Raphael thinks about a question for Fr. Sophrony Sakharov. He also talks about love for sinners and not for sin from a father confessor’s point of view.


Fr. Rafail Noica – What is Repentance? / Ce este pocainta?Fr. Raphael Noica speaks about a deep understanding of repentance: the dynamics of eternal life.


«Πίστις, ελπίς, αγάπη∙ μείζων δε πάντων η αγάπη» Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος ο Σιναΐτης

Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος ο Σιναΐτης (523 – 606)

Εορτάζει στις 30 Μαρτίου

Ιωάννης της Κλίμακος_St. John Climacus of the Ladder_ Св Иоа́нн Ле́ствичник_Εμμ. Τζάνες«Πίστις, ελπίς, αγάπη∙ μείζων δε πάντων η αγάπη» (πρβλ. Α΄ Κορ. ιγ΄ 13), διότι και ο Θεός αγάπη ονομάζεται(πρβλ. Α΄ Ιωάν. δ΄ 16). Εγώ όμως την μία την βλέπω σαν ακτίνα, την άλλη σαν φως και την Τρίτη σαν ηλιακό δίσκο, και όλες μαζί σαν ένα φωτεινό απαύγασμα και μία και την αυτήν λαμπρότητα. Η μία, η πίστις, δύναται να επιτελέση τα πάντα. Η άλλη, η ελπίς, περικυκλώνει με το έλεος του Θεού και δεν καταισχύνει τον ελπίζοντα. Και η Τρίτη, η αγάπη, δεν πέφτει ποτέ από το ύψος της ούτε σταματά από το τρέξιμό της ούτε επιτρέπει σ΄ αυτόν που επλήγωσε με τα βέλη της να ηρεμήση από την «μακαρίαν μανίαν» που του επροξένησε.

2. Αυτός που θέλει να ομιλή για την αγάπη είναι σαν να επιχειρή να ομιλή για τον ίδιο τον Θεόν. Η ανάπτυξις όμως ομιλίας περί Θεού είναι πράγμα επισφαλές και επικίνδυνο σε όσους δεν προσέχουν. Για την αγάπη γνωρίζουν να ομιλούν οι Άγγελοι, αλλά και αυτοί ανάλογα με τον βαθμό της θείας ελλάμψεώς τους. Αγάπη είναι ο Θεός, και όποιος προσπαθεί να δώση ορισμό του Θεού ομοιάζει με τυφλό που μετρά στην άβυσσο τους κόκκους της άμμου.

3. Η αγάπη, ως προς την ποιότητά της είναι ομοίωσις με τον Θεόν, όσο βέβαια είναι δυνατόν στους ανθρώπους. Ως προς την ενέργειά της, μέθη της ψυχής. Ως προς δε τις ιδιότητές της, πηγή πίστεως, άβυσσος μακροθυμίας, θάλασσα ταπεινώσεως.

Μακάριος εκείνος πού απέκτησε τέτοιο πόθο προς τον Θεόν, ωσάν αυτόν πού έχει ο μανιώδης εραστής προς την ερωμένη του.

6. Ο πραγματικός εραστής φέρνει πάντοτε στον νού του το πρόσωπο του αγαπημένου του και το εναγκαλίζεται μυστικά με ηδονή. Αυτός ποτέ, ούτε και στον ύπνο του δεν μπορεί να ησυχάση, αλλά και εκεί βλέπει το ποθητό πρόσωπο και συνομιλεί μαζί του. Έτσι συμβαίνει στον σωματικό έρωτα. Έτσι συμβαίνει και σ΄ αυτούς πού αν και έχουν σώμα είναι ασώματοι (και ασκούν τον πνευματικό έρωτα).
7. Κάποιος που εκτυπήθηκε από αυτό το βέλος έλεγε για τον εαυτό του – πράγμα πού με κάνει να θαυμάζω – : «Εγώ καθεύδω» από την ανάγκη της φύσεως, «η δε καρδία μου αγρυπνεί» από το πλήθος του έρωτος (πρβλ. Άσμα ε΄ 2).

10. Εάν το πρόσωπο πού αγαπούμε γνήσια, μας μεταβάλλη εξ ολοκλήρου με την παρουσία του και μας κάνη φαιδρούς και χαρωπούς και χωρίς λύπη, τι δεν θα προξενή άραγε το πρόσωπο του Δεσπότου, όταν επισκέπτεται μυστικά την καθαρή ψυχή;

16. Η δύναμις της αγάπης είναι η ελπίς, διότι με αυτήν περιμένομε τον μισθό της αγάπης. Η ελπίς είναι «αδήλου πλούτου πλούτος», (δηλαδή πλούτος ενός πλούτου πού δεν φαίνεται). Η ελπίς είναι ασφαλής απόκτησις θησαυρού πρίν από την απόκτησί του. Αυτή είναι ανάπαυσις και ανακούφισις από τους κόπους. Αυτή είναι η θύρα της αγάπης. Αυτή φονεύει την απόγνωσι. Αυτή εικονίζει εμπρός μας τα πράγματα που ευρίσκονται μακρυά. Έλλειψις της ελπίδος σημαίνει αφανισμός της αγάπης. Σ΄ αυτήν είναι δεμένοι οι πόνοι, σ΄ αυτήν είναι κρεμασμένοι οι κόποι, αυτήν περικυκλώνει το έλεος του Θεού.

ΙΑΚΩΒ ΚΛΙΜΑΚΑ_Дьяконская-дверь-Лествица-Иакова_28949_original18. Η αγάπη χορηγεί την χάρι της προφητείας, η αγάπη παρέχει την δύναμι της θαυματουργίας, η αγάπη είναι η άβυσσος της θείας ελλάμψεως, η αγάπη είναι η πηγή του θεϊκού πυρός – όσο περισσότερο πύρ αναβλύζει, τόσο περισσότερο καταφλέγει εκείνον που διψά. Η αγάπη είναι η στάσις και η εδραίωσις των Αγγέλων, η πρόοδος εις τους αιώνες όλων των εκλεκτών του Θεού.
«Ανάγγειλέ μας, ω σύ η ωραία ανάμεσα στις αρετές, πού βόσκεις τα πρόβατά σου; Πού κατασκηνώνεις το μεσημέρι;»(πρβλ. Άσμα α΄ 7). «Φώτισον ημάς, πότισον ημάς, οδήγησον ημάς, χειραγώγησον ημάς». Επιθυμούμε πια να ανεβούμε κοντά σου. Διότι εσύ κυριαρχείς σε όλα. Τώρα μου επλήγωσες την καρδία και δεν μπορώ να ανθέξω στην φλόγα σου. Γι΄αυτό θα σε υμνήσω και θα προχωρήσω: Εσύ κυριαρχείς επάνω στην δύναμι της θαλάσσης, εσύ καταπραΰνεις και νεκρώνεις την ταραχή των κυμάτων της. Εσύ ταπεινώνεις και καταρρίπτεις ως τραυματία τον υπερήφανο λογισμό. Με τον ισχυρό σου βραχίονα διασκορπίζεις τους εχθρούς σου (πρβλ. Ψαλμ. πη΄ 10-11) και αναδεικνύεις ανικήτους τους ιδικούς σου εραστάς.
» Και βιάζομαι να μάθω πώς σε είδε ο Ιακώβ επάνω στην κορυφή της κλίμακος. Ερωτώ να μάθω γι΄αυτήν την ανάβασι….

 Η ταπεινοφροσύνη είναι ουράνιος ανεμοστρόβιλος που μπορεί να ανεβάσει την ψυχή από την άβυσσο της αμαρτίας στα ύψη του ουρανού.
 Μητέρα της πηγής είναι η άβυσσος των υδάτων πηγή δε της διακρίσεως η ταπείνωσις

Πηγή: “Κλίμαξ” του Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου ,Λόγος τριακοστός ,Περί αγάπης, ελπίδος και πίστεως, μετάφραση Αρχιμ. Ιγνατίου, Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής

Απολυτίκιον Αγίου Ιωάννης της Κλίμακος .Ήχος γ’. Θείας πίστεως.

Θείαν κλίμακα υποστηρίξας, την των λόγων σου, μέθοδον πάσι, μοναστών υφηγητής αναδέδειξαι, εκ πρακτικής Ιωάννη καθάρσεως, προς θεωρίας ανάγων την έλλαμψιν. Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

True hope seeks first of all the Kingdom of God, St. Seraphim of Sarov

ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ-Paradise-kingdom of Godw-Царство Божие (Небесное)-bs06_wVIdnOR9WH4N1XnJdg7BFs (1)

My hope is the Father, my refuge is the Son, my protection is the Holy Spirit: O Holy Trinity, glory to Thee.
All my hope I place in thee, O Mother of God: keep me under thy protection.

St. Seraphim of Sarov

All who have firm hope in God are raised to Him and illumined by the radiance of the eternal light. If a man does not let excessive concern for himself turn him away from love for God and for acts of virtue, then this hope is true and wise. But if a man places all his hope in his own affairs and turns to God with prayer only when unforeseen misfortunes befall him, and seeing no means in his own power to avert them begins to rely on the help of God, his hope is vain and deceptive. True hope seeks first of all the Kingdom of God, and is confident that every earthly necessity of temporal life will doubtless be given. It is of this hope that our Savior’s most holy words speak to us: `Come unto me, all ye that labor and are burdened, and I shall give you rest’ (Matt. 11:28); that is, hope in Me and you shall be comforted in your labor and cares.

St. Seraphim of Sarov, in Modern Orthodox Saints, Vol.5 by Constantine Cavarnos and Mary-Barbara Zeldin, Belmont,Institute for Byzantine and Modern Greek Studies, 2001