iconandlight

Iconography and Hand painted icons

Το άρωμα της αγιασμένης ζωής του άρχισε να σκορπίζεται μακριά… άγιος Θεόφιλος ο δια Χριστόν σαλός, του Κιέβου

Ο άγιος Θεόφιλος ο δια Χριστόν σαλός, του Κιτάγιεβο της Λαύρας του Κιέβου (1788-1853), 28 Οκτωβρίου

ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΚΙΕΒΟΥ_Feofil_Преподобный Феофил Киевский p1010683Ο μακάριος προσευχόταν πάντοτε κρυφά… Ωστόσο ο προϊστάμενος του ερημητηρίου, ο Ιερομόναχος Ιώβ, αποστρεφόταν τον μακάριο για την σαλότητά του και διαρκώς παρατηρούσε τη ζωή και τη συμπεριφορά του. Δεν τον έβλεπε ποτέ να προσεύχεται ή να κάνη κάποια ψυχοσωτήρια άσκησι. Οποτεδήποτε τύχαινε να τον επισκεφθή στο κελλί του, ο προορατικός Στάρετς γνώριζε πάντα ότι ερχόταν. Αφαιρούσε λοιπόν τα εξωτερικά του ενδύματα, έπεφτε στον πά­γκο του και έκανε τον κοιμισμένο. Με τον τρόπο αυτό εφάρμοζε τον λόγο του Κυρίου, ο οποίος είπε: Συ δε όταν προσεύχη, είσελθε εις το ταμείον σου, και κλείσας την θύραν σου πρόσευξαι τω Πατρί σου τω εν τω κρύπτω, και ο Πατήρ σου ο βλέπων εν τω κρύπτω αποδώσει σοι εν τω φανερώ [Ματθ. ς’ 6].
Με αυτούς τους κρυπτούς κόπους και τις προσευχές έκτιζε ένα αιώνιο κατάλυμα στον ουρανό και αποταμίευε αγαθά που μέ­νουν στην αιωνιότητα.

Το άρμα του παράξενου προφήτη

Ο Στάρετς δεν ταξίδευε με αμάξι, παρά με ένα μικρό άλογο. Τον καιρό εκείνο ζούσε στο Ποντόλ ένας έμπορος ονόματι Ιβάν Κάτκωφ. Τιμούσε και ευλαβείτο πάρα πολύ τον μακάριο και γι’ αυτό του έκανε δώρο ένα μικρό άλογο. Ο Στάρετς δεν είχε πού να περιποιήται το ζώο στο μοναστήρι κι έτσι ο Κάτκωφ το έστελνε κάθε μέρα στον Θεόφιλο ποτισμένο και ταϊσμένο. Ο Στάρετς έδενε το άλογο σ’ ένα μικρό κάρρο, καθόταν μέσα και διάβαζε στον δρόμο το ψαλτήρι του, ενώ το άλογο προχωρούσε μόνο του χωρίς καθοδήγησι. Καθώς πήγαινε στον δρόμο, τα αλητόπαιδα προσπαθούσαν να τον πειράξουν. Πολλές φορές ολόκληρος συρφετός έτρεχε από πίσω του φωνάζοντας: «Θεόφιλε, Θεόφιλε, πάρε μας μαζί σου». Κάποιο παιδί μπορεί να έριχνε και καμμιά πέτρα. Ο Στάρετς τότε έριχνε μόνο μια αυστηρή ματιά στον αυθάδη, του κουνούσε ελεγκτικά το δάκτυλο του και χαμήλωνε πάλι τα μάτια του στο ψαλτήρι.

Άλλη φορά αφού παρέλαβε ο μακάριος έναν ταύρο, έφτιαξε ένα μικρό κάρρο με ένα μικρό σκέπαστρο από καραβόπανο, απλωμένο σε σιδερένιο σκελετό στο πίσω μέρος του κάρου. Ο Στάρετς κατέβαινε στην πόλι επάνω σ’ αυτό το κατασκεύασμα. Δεν καθόταν ποτέ στο μπροστινό μέρος του κάρρου, άλλα πάντα στο πίσω με την πλάτη γυρισμένη προς τον ταύρο. Είχε τοποθετήσει ένα μικρό αναλόγιο κάτω από την τέντα και, όσο ταξίδευε, διάβαζε γονατιστός το αγαπημένο του Ψαλτήρι. Το πιο εκπληκτικό όμως είναι τούτο: Ο ταύρος, που δεν είχε ούτε γκέμια ούτε χαλινάρι, παρά μόνο ένα ζυγό, πήγαινε τον κύριό του ακριβώς εκεί που ήθελε —στο Ποντόλ, στη μονή Μπράτσκυ, στη Λαύρα— χωρίς καμμία διαταγή, καθοδήγησι, κέντρισμα ή οτιδήποτε παρόμοιο. Λένε ακόμη ότι ο ταύρος απέφευγε τις πέτρες, τα αυλάκια και τα χαντάκια, για να μην ταρακουνάη τον μακάριο που μελετούσε.

Στην πόλι όλοι γνώριζαν τον μακάριο Στάρετς. Μόλις πρόβαλλε σε κάποιον από τους κεντρικούς δρόμους, οι έμποροι έβγαιναν γρήγορα από τα μαγαζιά τους και φώναζαν: «Έρχεται ο Θεόφιλος! Ο Θεόφιλος!» Κι ο καθένας έσπευδε να ρίξη κάτι μέσα στο κάρρο του —άλλος ένα κομμάτι ύφασμα, άλλος μία φραντζόλα και άλλος ένα μαντήλι ή ένα κουβάρι κλωστή. Ήταν παρατηρημένο πως όποιος προσπαθούσε να δώση στον Στάρετς κάτι από τα εμπορεύματά του, οπωσδήποτε όλη την ήμερα θα είχε μεγάλα κέρδη στη δουλειά του. Ο Στάρετς όμως δεν κρατούσε τίποτε από αυτά για τον εαυτό του. Ό,τι βρισκόταν μέσα στο κάρρο το έδινε στους φτωχούς που συναντούσε στον δρόμο του. Κι αυτοί δεν ήταν λίγοι• έτρεχαν πίσω από τον μακάριο ολόκληρο πλήθος.

Ου δύναται πόλις κρυβήναι επάνω όρους κειμένη, είπε ο Κύριος[1]. Είναι σχεδόν αδύνατο να κρύψης ένα ευωδιαστό λουλούδι μέσα στ’ αγριόχορτα, γιατί θα ξεχωρίση με το άρωμα και την ευωδία του. Κατά τον ίδιο τρόπο και ο μακάριος Θεόφιλος δεν μπορούσε να κρυφτή στην απομόνωση του ερημητηρίου του. Το άρωμα της αγιασμένης ζωής του άρχισε να σκορπίζεται μακριά και να γίνεται αντιληπτό απ’ όλους όσους αναζητούσαν πνευματική καθοδήγησι και παρηγοριά. Όλοι όσοι επισκέπτονταν το Κίεβο για τα διάφορα προσκυνήματα του, πήγαιναν και στο ερημητήριο του , με σκοπό να δουν και να μιλήσουν με τον Στάρετς. Εκείνος ο μακάριος όμως αύξησε κατά πολύ την σαλότητά του, για ν’ αποφύγη την ανθρώπινη δόξα και την συνεχή επαφή με τους ανθρώπους.

Ο Στάρετς συνήθιζε να προχωρή βαθιά μέσα στο δάσος κι εκεί, ατενίζοντας μέσα στη μοναξιά τον Θεό, άφηνε να ξεχυθή η ψυχή του σε προσευχές προς Εκείνον, που οι οφθαλμοί Του είναι μυριοπλασίως ηλίου φωτεινότεροι επιβλέποντες πάσας οδούς ανθρώπων και κατανοούντες εις απόκρυφα μέρη[Σοφ. Σειραχ κγ’ 19].

Συχνά πήγαινε και γονάτιζε πάνω σε κάποιο κομμένο δένδρο και έμενε εκεί για ολόκληρες μέρες, θρηνώντας ακατάπαυστα για τη διαφθορά της εποχής και προσευχόμενος για την συγχώρηση του αμαρτωλού κόσμου, που τυφλωμένος δεν ξέρει τι κάνει.

Αποσπάσματα από τον υπέροχο και χαριτωμένο βίο του Οσίου Θεοφίλου του δια Χριστόν Σαλού
Περιοδικό ” Ἁγιορειτική Μαρτυρία ” ,ΤΕΥΧΟΙ 6 – 18, Τριμηνιαία Έκδοσις Ιεράς Μονής Ξηροποτάμου.
http://www.impantokratoros.gr/staretz-theofilos.el.aspx
http://www.alavastron.net/2016/11/Starets-Theofilos-Index.html

Απολυτίκιον αγίου Θεοφίλου του δια Χριστόν σαλού του Κιέβου Ήχος πλ. δ’

Εν σοι Πάτερ ακριβώς διεσώθη το κατ’ εικόνα, λαβών γαρ τον Σταυρόν, ηκολούθησας τω Χριστώ, και πράττων εδίδασκες, υπεροράν μεν σαρκός, παρέρχεται γαρ, επιμελείσθαι δε ψυχής, πράγματος αθανάτου, διό και μετά Αγγέλων συναγάλλεται, Όσιε Θεόφιλε το πνεύμα σου.

Advertisements

Comments are closed.