iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Η πίστη και η προσευχή ανασταίνει και νεκρούς, Από τον Βίο του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου

Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
Христос Воскрес! Воистину Воскрес!

Σαν σήμερα: Ξημερώματα του Σαββάτου της 26ης Απριλίου 1986, έγινε το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνόμπιλ. Ήταν 01:26 ώρα Μόσχας . Ένα συμβάν, ένα ατύχημα που επηρεάζει τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων ακόμα και στις μέρες μας.
Ο γέροντας Παΐσιος (+1994) είχε πει σχετικά: «Εκεί, στην Αποκάλυψη, ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος αναφέρει, ότι είδε αστέρα μέγα καιόμενο να πέφτει από τον ουρανό, μολύνοντας, πικραίνοντας, και δηλητηριάζοντας θανάσιμα τα νερά και τις πηγές των υδάτων… Και το όνομα του αστέρος Άψινθος! (Ουκρανικά Τσέρνομπιλ)!»..

Τσερνομπίλ.Chernobyl's_Savior_icon5555Μιλάει ο γέροντας Παΐσιος :

Κι έχω υπόψη μου ανθρώπους – έχω μάθει αυτές τις μέρες (σ.σ. “Η” : ήταν οι ημέρες του πυρηνικού ατυχήματος στο Τσερνομπίλ) – να βγαίνουν έξω λιγάκι και να πηγαίνουν να αλλάζουν ρούχα ξανά, μήπως πήραν ραδιενέργεια και να κάνουν τη ζωή τους μαρτύριο.

– Ρε συ. Για βάστα, ρε παιδάκι μου, χριστιανός είσαι μυρωμένος, βαπτισμένος. Κοινωνάς, κάμεις … Τόσα λέει το Ευαγγέλιο. Τα έχουμε διαβάσει, τα έχουμε μάθει κι απέξω τα ρητά. Ενώ ο Χριστός μας έδωσε τέτοια εξουσία, εμείς φοβόμαστε. Τέτοια δύναμη έχει η χάρις του Θεού και πρέπει να ζητάμε την δύναμη του Χριστού κάμνοντας το σταυρό μας. Γιατί όταν κάνουμε τον σταυρό μας δεν είναι ότι κάνουμε πρώτα τον σταυρό μας. Είναι ότι προσκυνάμε το σωτήριο Πάθος και ζητούμε τη δύναμη αυτή του σταυρικού θανάτου του Χριστού. Απλό πράγμα είναι!

Επομένως για τον χριστιανό δεν υπάρχει φόβος. Δεν λέω μ’ αυτό να πάρετε να τρώτε τα (ραντισμένα με δηλητηριώδη φυτοφάρμακα) μαρούλια εσείς. Ανάλογα με την πίστη σας να κάνετε, να ενεργήσει ο καθένας. Αλλά και σαν χριστιανός πρέπει να πιστεύει. Δεν είναι ότι πηγαίνει προκλητικά. Αργότερα μπορεί να ρίξουν άλλα φάρμακα. Και μετά τι θα γίνει, ας υποθέσουμε;

Όταν γίνονται αυτά, ο πιστός πρέπει για ένα λόγο παραπάνω να μη φοβάται. Τα γεγονότα αυτά μας αναγκάζουν να γίνουμε πιο πιστοί. Προπάντων γιατί θα έχουμε κι άλλες δυσκολίες αργότερα. Αλλά για τον Χριστιανό δεν υπάρχουν δυσκολίες. Και στο καμίνι να τον ρίξουν δεν πρέπει να φοβάται. Πόσους μάρτυρες τους πετούσαν μέσα στο καμίνι, τους έκαναν τόσα μαρτύρια και πάλι δεν παθαίνανε τίποτα! Κι εμείς για ένα λόγο παραπάνω βλέποντας την κατάσταση αυτήν δεν πρέπει να φοβόμαστε.

Γιατί ποιος ξέρει; Θ’ αρχίσουν, φαίνεται, να ανοίγονται οι φιάλες της Αποκαλύψεως. Λοιπόν … δεν τις ρίχνουν εκεί πέρα οι άγγελοι, θ’ αρχίσει ο πόλεμος των άστρων. Οπότε, ε, φυσικά ο καλός ο Θεός δεν θα αφήσει, θα μας προστατέψει.

Για έναν χριστιανό, όταν είναι κοντά στον Θεό δεν έχει ανάγκη άλλης προστασίας, δεν διατρέχει κανένα κίνδυνο. Αλλά πρέπει να πιστεύει. Για ένα λόγο παραπάνω τώρα πρέπει να γίνουμε πιο καλύτεροι, να έχουμε χάρη Θεού κι όταν έχουμε χάρη Θεού ο άνθρωπος δεν φοβάται τίποτα. Αυτά θα φοβηθεί; Αυτά δεν είναι τίποτα εν συγκρίσει με αυτά που υπέφεραν οι Άγιοι μάρτυρες και δεν πάθανε τίποτα. Αφού ο ίδιος ο Χριστός το είπε. Ο Χριστός λέει ψέματα; «Και φαρμάκι να πιείτε αγιάζεται». Και «θα πατάτε πάνω σε φίδια και σκορπιούς. Αλλά εμείς; Πώς να πει κανείς; Παρόλο που τα ξέρουμε, τα γνωρίζουμε, εν τούτοις όμως, πάλι εκεί πέρα φοβόμαστε. Γι’ αυτό λέω ότι δεν ωφελεί τόσο το να διαβάζεις μέσα και να την μάθεις απ’ έξω την Αποκάλυψη, αν θες. Χρειάζεται πίστις! Γέροντας Παΐσιος Αγιορείτης 1924-1994 , Μαρτυρία του Υμνογράφου της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας Ιερομονάχου Αθανασίου Σιμωνοπετρίτου (Σελ. 54-56)

Η πίστη χρειάζεται για τα απίστευτα.
Φώτης Κόντογλου

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_georg-14«Η πίστη του Χριστιανού δοκιμάζεται με την Ανάσταση του Χριστού σαν το χρυσάφι στο χωνευτήρι.
Απ’ όλο το Ευαγγέλιο, η Ανάσταση του Χριστού είναι το πλέον απίστευτο πράγμα, ολότελα απαράδεχτο από το λογικό μας, αληθινό μαρτύριο για δαύτο.

Μα ίσα ίσα, επειδή είναι ένα πράγμα ολότελα απίστευτο, για τούτο χρειάζεται ολόκληρη η πίστη μας για να το πιστέψουμε.
Εμείς οι άνθρωποι λέμε συχνά πως έχουμε πίστη, αλλά την έχουμε μοναχά για όσα είναι πιστευτά απ’ το μυαλό μας. Αλλά τότε, δεν χρειάζεται η πίστη, αφού φτάνει η λογική. Η πίστη χρειάζεται για τα απίστευτα.

Ευκολόπιστος είναι μονάχα ο ταπεινός ο Χριστιανός που καταφρονά τον εαυτό του και τη γνώση του, η οποία κάνει τον άνθρωπο περήφανο. Η πίστη δεν αποχτιέται χωρίς ταπείνωση, κι όσο πιο πολλή ταπείνωση υπάρχει μέσα στον άνθρωπο τόσο πιο μεγάλη είναι η πίστη του».

Όποιο μαρτύριο τους βάζει στο νού ο διάβολος, το δοκιμάζουν στον μέγιστο και κορυφαίο αθλητή του Χριστού Γεώργιο. Αυτός όμως, τόσο γενναία στεκόταν, που ούτε καν στο βλέμμα του φάνηκε να λυγίζει. Συνήχθησαν επ᾿ εμέ μάστιγες, και ουκ έγνων –δηλαδή, έπεσαν πάνω μου πληγές, μα εγώ δεν τις λογάριαζα. Το γλυκύτατο και άχραντο πρόσωπό του έλαμπε από θεία χαρά, και άγιον φως. Και πολλοί, συγκλονίζονται και πιστεύουν στον μόνο αληθινό Θεό, βλέποντας αυτά τα παράδοξα.

Ο στενός φίλος του Διοκλητιανού, Μαγνέντιος, βλέποντας ότι ο Γεώργιος δεν αλλάζει γνώμη, θέλησε να πειράξει πνευματικά τον Άγιο και ζήτησε να σταματήσουν τα σωματικά μαρτύρια. Πλησιάζει τον ολόφωτο ταξίαρχο και του λέει: Αν θέλεις Γεώργιε να πιστέψουμε στον δικό σου Θεό, κάνε μας ένα σημείο και ανάστησε έναν από τους νεκρούς, που βρίσκονται σε αυτόν τον τάφο, πριν από πολλά χρόνια.
Του τα είπε αυτά, διότι νόμιζε ότι ήταν κάτι το αδιανόητο και ακατόρθωτο. Αλλά για τον αγιώτατο Μάρτυρα ήταν τόσο ράδιον (=εύκολο) και ευχερές, απλό και εύκολο, σαν να έλεγε σε έναν αετό να πετάξει, ή σε ένα δελφίνι να κολυμπήσει.
Ο Γεώργιος αποκρίθηκε ότι θα γίνει και αυτό, επειδή στον Θεό τα πάντα είναι δυνατά. Όμως δεν θα το κάνει για αυτούς, επειδή γνωρίζει σε τι βαθύ σκοτάδι ασέβειας βρίσκονται και δεν θα πιστέψουν. Αλλά για τους απλούς ανθρώπους που ήσαν συγκεντρωμένοι εκεί. Να δούν, να θαυμάσουν, και να δοξάσουν τον Θεό.
Γονάτισε ο εκλεκτός του Χριστού. Έκαμε το σημείο του Ζωοποιού Σταυρού με πίστη και άρχισε να προσεύχεται με πολλή αγάπη και ταπείνωση. Ύστερα σηκώνεται, υψώνει τα χέρια στους ουρανούς, και κάνει την τελευταία ευχή. Με το Αμήν -ω του παραδόξου θαύματος και του καινού τερατουργήματος! Αμέσως ανασταίνεται ένας από τους νεκρούς που είχε ζήσει στην γη, πριν να έλθει ο Χριστός.

Το πλήθος έμεινε άναυδο! Ο νεκρός, ζωντανός πλέον, διέσχισε το πλήθος και έπεσε στα πόδια του Μάρτυρος λέγοντας: «Σε παρακαλώ, δούλε του Υψίστου Θεού, δώσε μου την εν Χριστώ σφραγίδα (δηλ. το Βάπτισμα)». Κι ο Γεώργιος του είπε: «Εάν πιστεύεις στον Θεό που σού ξανάδωσε την ζωή, θα σωθείς». Κι αυτός: «Πιστεύω –είπε– στον Χριστό, τον μεγάλο Θεό• Αυτόν που μόλις με την προσευχή σου από τους νεκρούς με ανέστησε». Αλλ’ ο βασιλιάς και οι γύρω από αυτόν, γεμάτοι έκπληξη, γρήγορα ρωτούσαν: «Πες μας το όνομά σου• με ποιο τρόπο έζησες και πότε;». Κι αυτός: «Το όνομά μου είναι Τωβίδ, ιερέας δε των ψεύτικων θεών ήμουν και πέθανα πριν την παρουσία του Χριστού και παραπέμφθηκα στους τόπους της αιώνιας κολάσεως με τους ομοίως υποδουλωμένους στην πλάνη μου».

 Η παράδοση ακόμα διασώζει σε ένα παλαιό συναξάρι, ότι προσευχήθηκε ο Άγιος και εκεί δίπλα του ανέβλυσε νερό, και τον βάπτισε εις το όνομα της Αγίας Τριάδος.

Το υπερφυές όμως γεγονός της αναστάσεως του νεκρού, διαφημίστηκε σε κάθε πόλη και χώρα, ώστε σαν ποτάμια ο κόσμος έτρεχε στην φυλακή, έδιναν χρήματα και δώρα στους δεσμοφύλακες για να δούν τον Γεώργιο και ν’ ακούσουν την διδασκαλία του. Ταυτόχρονα πολλοί άρρωστοι γίνονταν υγιείς –όπως την εποχή των Αποστόλων– πράγμα που χαροποιούσε το πλήθος και πίστευαν• και η πίστη στον Χριστό εξαπλωνόταν.

Από τον Βίο και το Μαρτύριον των Αγίων Γεωργίου του Τροπαιοφόρου και της μητρός αυτού Πολυχρονίας.

Εις τους αίνους του όρθρου.
Δόξα… Ήχος πλ. α”
Θεοφάνους

Ανέτειλε το έαρ, δεύτε ευωχηθώμεν, εξέλαμψεν η Ανάστασις Χριστού, δεύτε ευφρανθώμεν. Η του Αθλοφόρου μνήμη, τους πιστούς φαιδρύνουσα ανεδείχθη’ διό φιλέορτοι, δεύτε μυστικώς αυτήν πανηγυρίσωμεν. Ούτος γαρ ως καλός στρατιώτης, ηνδρίσατο κατά των τυράννων, και τούτους κατήσχυνε, μιμητής γενόμενος του πάθους του Σωτήρος Χριστού. Ουκ ηλέησε το σκεύος το πήλινον το εαυτού, αλλά γυμνόν ανεχάλκευσεν, εν βασάνοις αυτό προσαμειβόμενος’ αυτώ βοήσωμεν, Αθλοφόρε ικέτευε, εις το σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Ανέτειλε η Ανοιξη. Ελάτε να πανηγυρίσουμε χαρούμενοι. Άστραψε με λαμπερό φως η Ανάσταση του Σωτήρος Χριστού. Ελάτε να χαρούμε. Εμφανίσθηκε μπροστά μας και η μνήμη του αθλοφόρου, χαρίζοντας στους πιστούς χαρά και φως. Γι’ αυτό όλοι όσοι αγαπούν τις εορτές των αγίων, ελάτε με εσωτερική και εξωτερικη χαρά, να πανηγυρίσουμε αυτή την ημέρα. Αυτός σαν καλός στρατιώτης αναδείχθηκε ανδρείος απέναντι στους τυράνους, και τους καταντρόπιασε όντας μιμητής του πάθους του Χριστού. Δεν λυπήθηκε το ανθρώπινο σώμα του, που μοιάζει με πήλινο σκεύος, αλλά το παρέδωκε στα μαρτύρια γυμνό, αφήνοντάς το να υπομείνει τα βασανιστικά χάλκινα όργανα. Στον μεγαλομάρτυρα λοιπόν Γεώργιο ας φωνάξουμε δυνατά όλοι: Αθλοφόρε άγιε, παρακάλεσε τον Θεό να σώσει τις ψυχές μας.
Απόδοση, Ελένη Χρήστου.

Ήχος δ΄. Ως γενναίον εν μάρτυσι.

Εκκλησίας ωράισμα, ώσπερ όρνις φιλόστοργος, προς τας ουρανίους μονάς επέτασας, τας χρυσοχρόους σου πτέρυγας, Μαρτύρων αρχέτυπον, και εκεί σω νεοσσώ, γηθομένη υπήντησας, τω στερρόφρονι, Γεωργίω Χριστού αρχιστρατήγω, αηττήτω εν ταίς μάχαις, Πολυχρονία πανάριστε,

Ωδή η´. Αύτη η κλητή.

Έρχου επιφάνηθι, τάχυνον φθάσον, ημάς την νοσσιάν σου, ως αετός χρυσοπτέρυξ, περιθάλπων αεί καθυπόδεξαι, διείς τας πτέρυγάς σου· σκιάν υπό σην γαρ, καλόν αναπεπαύσθαι.


Saint Porphyrios the Kapsokalyvite of Milesi and the Joy of the Resurrection, George Papazahos

Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
Христос Воскрес! Воистину Воскрес!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

Saint Porphyrios the Kapsokalyvite of Milesi and the Joy of the Resurrection

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ_Holy Resurrection of Jesus Christ_Воскресение Иисуса Христа__7e9d8de46b6134b2ca848874fd3bb556 8ΘThe following story was told by the cardiologist of Elder Porphyrios, Dr. George Papazahos, when he visited the Elder in his cell one Bright Tuesday following Pascha.

I went to see him as a doctor. After the cardiological examination and the usual cardiogram, he asked that I not leave.

I sat on the stool near his bed. His face was shining with joy. He asked me:

“Do you know the hymn which says, ‘Let us celebrate the death of death…?'”
(— Do you know the troparion that begins, “We celebrate the slaying of death …”?)

“Yes Elder, I know it.”

“Say it.”

I began to say it quickly. “Let us celebrate the death of death, the destruction of hades, the beginning of eternal life. And leaping for joy, we celebrate the Cause, the only blessed and most glorious God of our fathers.”( — “We celebrate the slaying of death, the destroying of hell, the beginning of another way of life that is eternal. And leaping for joy, we sing a hymn to the Cause, the only blessed and most glorious God of our fathers.”)

“Did you understand it?”

“Of course I understood.” I thought he was asking me about its interpretation.

He made a sudden movement with his hand and told me:

“You understood nothing, George my man! You said it like a hurried chanter. Listen to what fearful things this hymn says: Christ by His Resurrection did not cross us over a lake, over a crack in the earth, over a canal, over a river like the Red Sea. He brought us over an abyss, of which it was impossible for man to cross alone. For centuries we awaited this Pascha, for this passage. Christ brought us from death to life. This is why today we ‘celebrate the death of death, the destruction of hades’. Death is lost. Do you understand? Today we celebrate ‘the beginning of eternal life’, a life near Him.”

(— Little George, you didn’t understand anything at all! You said it quickly like a chanter in a hurry. Listen to what awesome things are said in this hymn: Through Christ and His resurrection, we do not get across a river, a gorge, a canal, a lake, or even the Red Sea. We have moved across an abyss that no human being could cross on his own. Ages came and went with the world waiting for this Pascha, for this passage. Our Christ passed from death to life! That’s why today “we celebrate the slaying of death, the destroying of hell.” Death is no more. We celebrate today “the beginning of another way of life that is eternal,” a life with Him.)

He spoke with enthusiasm and conviction. He was moved. He paused for a moment then continued more loudly:

“Now chaos, death, and hades do not exist. Now there is all joy, thanks to the Resurrection of our Christ. Together with Him human nature was resurrected. Now we can be resurrected and live eternally near Him. What happiness is in the Resurrection! ‘And leaping for joy, we celebrate the Cause.’ Have you ever seen the little goats now in the Spring who jump on the grass? They eat a little from their mother and begin to jump again? This is what it means to leap – to jump. This is how we should also jump for unspeakable joy at the Resurrection of our Lord and our own.”

He stopped speaking again. I breathed in a joyous atmosphere. He continued:

“Can I give you some advice? In your every sorrow, in your every failure, concentrate for a moment within yourself and say this hymn slowly-slowly. You will see that the greatest thing in your life – and in the life of the whole world – happened. The Resurrection of Christ, our salvation. And you will realize that everything that is upside down which is occurring will seem to you very small to spoil your mood.”

He squeezed my hand saying:

“I pray that you leap for joy, looking at the chaos behind you from which the Risen Christ crossed you over, ‘the only blessed of our fathers’. Chant now ‘Christ is Risen!'”

My postscript: Truly, He is Risen!

+ George Papazahos, Professor of Cardiology


Ο μισθός της ελεημοσύνης. Άγιος Νήφων Κωνσταντιανής

Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

Ο μισθός της ελεημοσύνης
Άγιος Νήφων Κωνσταντιανής

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გim4218Κάποια μέρα – ήμουνα κι εγώ εκεί, καθώς και δυο – τρεις ακόμα- τον επισκέφθηκε στο κελί του ένας άλλος αδελφός για ν’ ακούσει λόγο ωφέλιμο. Μετά τον συνηθισμένο ασπασμό, ο επισκέπτης κάθισε και ρώτησε τον όσιο:

-Σε παρακαλώ, πάτερ, πες μου, ποιός είναι ο μισθός αυτών που μοιράζουν τα πλούτη τους ελεημοσύνη στους φτωχούς;

-Δεν έχεις ακούσει τί λέει το Ευαγγέλιο; Του λέει ο άγιος.

-Πολλά έχω ακούσει και διαβάσει. Αλλά να, θέλω να ακούσω κάτι κι από το στόμα σου.

-Ο Θεός του ουρανού και της γης να σου δώσει απόκριση με το στόμα μου, σύμφωνα με την πίστη σου. Γιατί εγώ είμαι αδύνατος και ανάξιος. Άκουσε λοιπόν…

Έκανε μια μικρή παύση και συνέχισε:

-Στα χρόνια του επισκόπου Ιεροσολύμων Κυριακού,*  ζούσε ένας πολύ ευσεβής και ελεήμων άνθρωπος, ο Σώζων. Αυτός περνώντας κάποτε από το κεντρικό δρόμο της πόλης, βλέπει έναν φτωχό, που ήταν σχεδόν γυμνός κι έτρεμε από το κρύο. Τόσο τον ψυχοπόνεσε, που έβγαλε το πανωφόρι του και του το φόρεσε. Όταν γύρισε στο σπίτι του, είχε πια βραδιάσει, κι έπεσε να κοιμηθεί. Μόλις τον πήρε ο ύπνος, είδε στ΄ όνειρό του ότι βρέθηκε σ’ έναν θαυμαστό, φωτόλουστο κήπο. Ήταν γεμάτος λουλούδια υπέροχα και μοσχομύριστα, τριαντάφυλλα και κρίνα και άλλα αμέτρητα, καθώς και λογής – λογής δέντρα, τόσο φορτωμένα με εξαίσιους καρπούς, που τα κλαδιά τους έγερναν ως τη γη. Μέσα σ’ αυτά χωμένα, αναρίθμητα πουλιά κελαηδούσαν με  ουράνια γλυκύτητα, ενώνοντας αδιάκοπα τους δοξολογικούς τους ύμνους με το απαλό θρόισμα των φύλλων. Το άκουσμα και το θέαμα του κήπου εκείνου ήταν, πραγματικά, πέρα από κάθε περιγραφή.

Ενώ λοιπόν ο Σώζων κοίταζε ολόγυρα εκστατικός, παρουσιάζεται μπροστά του ένας άγνωστος νέος και του λέει: «Έλα μαζί μου». Τον ακολούθησε, και σε λίγο έφτασαν σ΄ ένα φράχτη με χρυσά κάγκελα. Ρίχνοντας το βλέμμα του πίσω από το φράχτη, είδε μιαν αυλή κι ένα υπέροχο παλάτι. Καθώς το θαύμαζε και το περιεργαζόταν, βγαίνουν από μέσα δεκαέξι φτερωτοί άνδρες, λαμπεροί σαν τον ήλιο, χωρισμένοι σε τέσσερις τετράδες. Κάθε τετράδα βάσταζε στους ώμους κι από ένα χρυσό κιβώτιο. Προχώρησαν με γοργά βήματα προς το μέρος που στεκόταν ο Σώζων. Μόλις πλησίασαν στα χρυσά κάγκελα, απέναντί του, στάθηκαν, κατέβασαν τα κιβώτια από τους ώμους και τα ακούμπησαν καταγής. Έδειχναν σα να περίμεναν κάποιον ανώτερό τους.

 Και πράγματι, μετά από λίγο βλέπει ο Σώζων έναν πανέμορφο άνδρα να βγαίνει από το παλάτι και να κατευθύνεται προς τους αγγέλους. «Ανοίξτε τα κιβώτια», τους πρόσταξε, «και δείξτε σ’ αυτόν τον άνθρωπο τι του φυλάω, για το πανωφόρι που μου χάρισε πριν από λίγο διαμέσου εκείνου του φτωχού». Αμέσως άνοιξαν το ένα χρυσό κιβώτιο και άρχισαν να βγάζουν χιτώνες και φορεσιές βασιλικές, άλλες κατάλευκες, άλλες κεντητές, περίλαμπρες και ανεκτίμητες. Τις άπλωσαν μπροστά του. «Σώζων, σου αρέσουν;» τον ρώτησαν. «Δεν είμαι άξιος ούτε τη σκιά τους να δω!», αποκρίθηκε θαμπωμένος εκείνος.

ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ_y_41fda3ea

Μα οι άγγελοι συνέχισαν να του παρουσιάζουν λαμπρούς, περίτεχνους και χρυσοποίκιλτους βασιλικούς χιτώνες. Ίσαμε χίλιους, πάνω –κάτω, θα του δείξανε! Όταν πια ο Κύριος των αγγέλων του φανέρωσε έτσι παραστατικά, ότι για το ένα πανωφόρι που έδωσε θα πάρει πολλαπλάσια και θα κληρονομήσει την αιώνια ζωή, του λέει: «Σε βεβαιώνω, Σώζων, όλα τούτα τ΄ αγαθά τα ετοίμασα για σένα, επειδή, όταν με είδες γυμνό, με σπλαχνίστηκες κα μ’ έντυσες. Πήγαινε λοιπόν και συνέχισε να κάνεις το ίδιο, για να κάνω κι εγώ το ίδιο: Όταν δίνεις εσύ σε κάποιο φτωχό ένα ρούχο, σου ετοιμάζω εγώ εκατό». Γεμάτος χαρά και δέος ο Σώζων ρώτησε: «Κύριέ μου, ήθελα να ήξερα, το ίδιο κάνεις σ’ όλους όσοι ελεούν τους φτωχούς; Τους ετοιμάζεις εκατονταπλάσια αγαθά και ζωή αιώνια;». Κι Εκείνος απάντησε: «Πάς όστις αφήκεν οικίας ή αγρούς ή πλούτον ή δόξαν ή πατέρα ή μητέρα ή αδελφούς ή αδελφάς ή γυναίκα ή τέκνα ή τι των επιγείων, εκατονταπλασίονα λήψεται και ζωήν αιώνιον κληρονομήσει»Μη μετανιώσεις λοιπόν ποτέ για κάποια ελεημοσύνη σου. Ούτε να ταπεινώσεις τον φτωχό που του έδωσες κάτι. Γιατί τότε, αντί για μισθό, θα πάθεις διπλή ζημιά: Και την αμοιβή σου θα χάσεις και στη μέλλουσα Κρίση θα  κατακριθείς».

 Τότε ακριβώς ο Σώζων ξύπνησε. Ήταν όλος έκπληξη και θαυμασμό για όσα είδε. Πετάχτηκε αμέσως από το κρεβάτι – δεν είχε πια καμιά όρεξη για ύπνο-, πήρε και το δεύτερο πανωφόρι του και το πήγε σε κάποιον άλλο φτωχό. Μόλις όμως γύρισε πίσω, αργά τη νύχτα, κι έπεσε να ξανακοιμηθεί, είδε το ίδιο όραμα! Το πρωί λοιπόν απαρνήθηκε τον κόσμο κι έγινε μοναχός αγωνιστής και ενάρετος. Αυτά έχοντας υπόψη σου, παιδί μου, κάνε κατά τη δύναμή σου κι εσύ το ίδιο, συμβούλεψε ο όσιος τον επισκέπτη του. Έτσι θα θησαυρίσεις στον ουρανό εκατονταπλάσια.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Ένας Ασκητής επίσκοπος, Άγιος Νήφων Κωνσταντιανής (4ος αι.)» σελ.102-105 – Ιερά Μονή Παρακλήτου Ωρωπός. -η/Υ επιμέλεια, Σοφίας Μερκούρη

*O Άγιος Iερομάρτυς Kυριακός, ο φανερώσας τον τίμιον Σταυρόν επί της Aγίας Eλένης, Eπίσκοπος Iεροσολύμων, κοντώ βληθείς, τελειούται. Εορτάζει 28 Οκτωβρίου.

 

 


Homily About Christ in the hearts of the faithful, Saint Nikolai Velimirovič

Εμμαούς_emaus01

Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
Христос Воскрес! Воистину Воскрес!

Homily
About Christ in the hearts of the faithful
Saint Nikolai Velimirovič

“And that Christ may dwell in your hearts through faith” (Ephesians 3:17).

That person does not have Christ who only has Him on his tongue. Neither does that person have Christ who has Him only on paper. Neither does that person have Christ who has Him only on the wall. Neither does that person have Christ that has Him in the museum of the past. That person, in truth, has Christ who has Him in his heart. For Christ is Love and the throne of love is the heart.

If Christ is in your heart then, for you, He is God. If He is only on your tongue, or on paper or on a wall, or in the museum of the past and even though you call Him God, for you, He is but a toy. Beware then, O man, for no one can play around with God without punishment.

The heart apparently is a narrow organ, but God can dwell in it. When God dwells in it, then it is filled and overly filled and nothing else can position itself in it. If, however, the whole world were to settle in it, it remains empty without God.

Brethren, let Christ, the resurrected and living Lord, pour faith into your hearts and your hearts will be filled and overly filled. He cannot enter and dwell into your hearts except through your faith. If you do not possess faith, Christ will remain only on your tongue or on your paper or on your wall or in the museum of the past. What kind of benefit do you have from that? What kind of benefit do you have to hold life on your tongue and death in your heart? For, if you hold the world in your heart and Christ on your tongue, you hold death in your heart and life on your tongue. Water on the tongue of the thirsty does not help. Lower the living Christ into your heart and you will be permeated with the truth and you will sense unspeakable sweetness.

O resurrected Lord, cleanse our hearts from the deadly guests who dwell in it and You Yourself take up dwelling in it, that we may live and glorify You.
To You be glory and thanks always. Amen.

The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for Old Calendar date March 21, and New Calendar date April 4.
http://livingorthodoxfaith.blogspot.gr/2009/12/prologue-april-21-may-4.html


Φίλε άγιε Θωμά έμπνευσε όσους δειλιάζουν.Πίστη και απιστία, μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
Христос Воскрес! Воистину Воскрес!

Πίστη και απιστία
Γράφει ο μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Θωμάς ο Απόστολος, The Apostle Saint Thomas, Святой апостол Фома -44Ο απόστολος Θωμάς δεν ήταν τελικά άπιστος. Ήθελε πειστήρια της πίστεώς του, τα οποία τελικά δεν τα έδωσε ο αναστημένος Χριστός.

Η πίστη κατοικεί στις ωραίες καρδιές των ταπεινών και είναι αδιατάρακτη. Έλαβαν την χάρη του Αγίου Πνεύματος. Το μεγάλο θαύμα της Ορθοδοξίας είναι ότι, ενώ υπάρχουν νοσηρά στοιχεία στους εκκλησιαστικούς ταγούς, διατηρείται ακμαία και αλώβητη. Δημιουργούν με την στάση και τον τρόπο τους προβλήματα και προβληματισμούς σοβαρούς, που ενίοτε σκανδαλίζουν τον λαό. Υπάρχουν όμως και οι αγαθοί, που αναθερμαίνουν την πίστη τους μέσα από όλα αυτά, και μέσα από την φθαρτότητα πηγάζει η αλήθεια και η αγάπη. Μπορεί να υπάρχουν επαγγελματίες κληρικοί, αλλά σίγουρα υπάρχουν αρκετοί λειτουργοί του Υψίστου που την ζωή τους χαρακτηρίζουν η καθαρότητα, η σεμνότητα, η ταπεινότητα και η πραότητα. Ο βίος τους συγκινεί και παρακινεί. Μπορεί κάποιοι να μην κατανοούν μέσα στην Εκκλησία αρκετά. Όμως συχνά η συνήθεια κάνει γνωστά αρκετά πράγματα. Δεν είναι σωστό να πετροβολάμε την Εκκλησία δίχως ποτέ να μην έχουμε εισέλθει εντός της. Η συμμετοχή στον εκκλησιασμό ευλογεί τον άνθρωπο. Όταν θελήσει να ενταχθεί βαθύτερα εντός της, θα αισθανθεί κατάνυξη, γλυκύτητα, παραμυθία και ένωση με όλους.

Οι άγιοι μας βοηθούν να πάμε στον Χριστό. Με τον λόγο τους, τα κείμενά τους και κυρίως το παράδειγμα της χριστομίμητης ζωής τους μας οδηγούν στην θεία αγκαλιά. Μας λένε πόσο αγαπούν τον Χριστό και με πόση χαρά και φιλότιμο εργάστηκαν τις εντολές του. Υπάρχουν και σήμερα κρυμμένοι άγιοι παντού, μα δεν φανερώνονται στους περίεργους και τους αταπείνωτους. Μερικές φορές ζούν εκεί που δεν το περιμένεις. Άλλοτε είναι πολύ κοντά σου και δεν τους αναγνωρίζεις. Τους θεωρείς μάλιστα ανόητους. Δεν τους ρίχνεις ούτε μία ματιά. Η αγιότητα υπάρχει σήμερα σίγουρα. Δεν θέλει φωνές, φώτα, κρότο και διαφήμιση. Η περιέργεια του Θωμά δεν ήταν κακή. Ο Θωμάς έψαχνε, αναζητούσε, διψούσε για την αλήθεια.

Ο Θωμάς μας οδηγεί να ψηλαφίσουμε κι εμείς τον Χριστό. Μη μείνουμε έξω από τον νυμφώνα του Χριστού. Ο Χριστός αγαπά τους αναζητητές, τους απαιτητικούς ακροατές, τους γνήσιους μαθητές. Μας θέλει ζωντανούς, αληθινούς, φιλότιμους και φιλόπονους. Ανθρώπους που να αγαπούν θερμά τον ίδιο και τον πλησίον. Η Εκκλησία είναι η ευλογημένη μάνδρα του Χριστού. Καλεί όλους να εντρυφήσουν και να αναζωογονηθούν. Σημαντικό ρόλο παίζουν οι κληρικοί μας. Μπορούν να επηρεάσουν πολλούς ως λειτουργοί, ιεροκήρυκες και εξομολόγοι. Ιερείς αγνοί και ταπεινοί και θεοχαρίτωτοι μπορούν πολλούς να βοηθήσουν πολύ.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν ξεγελά, δεν ψευτοπαραρηγορεί, δεν κανακεύει. Είναι ζωντανή, ρωμαλέα και δυνατή. Δεν αποδιώχνει τον περίεργο Θωμά που προκαλεί. Τον αφήνει ελεύθερα να ψάξει, να ερευνήσει, να πεισθεί. Η Ορθοδοξία είναι αγιογραφική και παραδοσιακή. Ο πλούτος της είναι η πενία. Δεν τρομοκρατεί και απειλεί τα αγαπητά παιδιά της. Ξέρει τι έχει και τι θέλει. Ποτέ δεν ζητά καρπούς από εκεί που δεν έσπειρε. Έχει κατανόηση, υπομονή, ανοχή και αγάπη. Έλα να δείς. Μελέτησε και απόρριψε. Ο Θωμάς σε παρακινεί. Η «απιστία» τον έφερε σε μεγάλη πίστη. Τώρα είναι ασφαλής, χαριτωμένος, χαρούμενος και ευχαριστημένος.

Η απιστία είναι νόσημα, τάφος, πόνος και φόβος. Νομίζει κανείς ότι έτσι είναι ελεύθερος, όμως κάτι του λείπει. Έχει ένα διχασμό. Δεν έχει την αληθινή χαρά. Η εκκλησιαστική απλότητα χαρίζει βοήθεια στις ψυχές. Διώχνει τις κακίες και μόνο έτσι χαίρεται ο άνθρωπος πραγματικά. Η πίστη είναι απλή και η απιστία σύνθετη. Η θέρμη της πίστεώς μας θα προβληματίσει τους άπιστους. Μία ακέραια πίστη συγκινεί τους πάντες. Η απλότητά της έλκει. Ο Θωμάς μας πηγαίνει αδελφικά στην πηγή της πίστεως. Τελικά δεν ήταν καθόλου άπιστος, αλλά αρκετά πιστός. Τον ευχαριστούμε που μας προωθεί στην πηγή για να ξεδιψάσουμε. Φίλε άγιε Θωμά έμπνευσε όσους δειλιάζουν, φοβούνται, διχάζονται και δεν τολμούν.

https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/04/22/%CF%80%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%E1%BD%B6-%E1%BC%80%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AF%CE%B1/


St. George the Great-martyr, the Trophy-bearer

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_80501_

Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
Христос Воскрес! Воистину Воскрес!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!
Le Christ est ressuscité! Vraiment Il est ressuscité!
Hristos a înviat! Adevărat a înviat!
Cristo ha resucitado! Verdaderamente, ha resucitado!

St. George the Great-martyr,the Trophy-bearer and St. Martyr Polychronia mother of St. George the Trophy-bearer

Commemorated on 23 April and 3 November the Translation of the Relics and Dedication of the Temple of St. George in Lydda 

Verses
George, cutting down all his foes in battles,
Is gladly cut down of his foes by beheading.

On the twenty-third George’s neck was seized
by the brazen blade.

Πολυχρονία-μητηρ αγ. Γεωργίου-Мученица Полихронии мать св вмч Георгий Победоносец-St. Polychronia mother of St. George_ This great and wonderful athlete of Christ’s was the son of a wealthy and high-ranking Cappadocian family. George having lost his father at the age of ten, his mother Polychronia, who had become a Christian without her husband’s knowledge, returned to Palestine, her homeland, and brought up her son in the evangelical virtues. Handsome, intelligent and refined in manner, George embarked on a military career at the age of eighteen. He pleased his superiors and was quickly promoted to the rank of tribune in the imperial guard, and then, it would appear, to that of prefect.

Returning to Cappadocia after a victorious campaign and passing through the region of Attalia in Pamphylia, he freed the king’s daughter, who had been left at the mercy of a dangerous dragon, and killed the beast with a divine strength that he was given by his faith. Marvelling at this demonstration of the strength given by Christ to His faithful ones against the forces of evil, the local pagans were all converted to Christianity.

At the time of the Great Persecution unleashed by Diocletian (c. 304), when the Emperor had summoned all the Eastern governors to Nicomedia to make them privy to his decrees against the Christians, Saint George, sensing that the moment had come for him to make public confession of Christ, gave all his goods away to the poor, freed his slaves and went to court. He appeared in the midst of the assembly and reproached the sovereign for unjustly shedding the innocent blood of Christians.

Diocletian in stupefaction ordered his second-in-command Magnentius to interrogate this insolent young man about his faith. George replied that it was because he believed in Christ the true God that he had come without fear to reproach them. Having recovered from his amazement, the Emperor, fearing a tumult among those present, offered to heap honors on the Saint on condition that he sacrifice to the gods of the Empire. George replied: “Your reign will become corrupt and will quickly disappear at no gain to you; but those who offer a sacrifice of praise to the King of Heaven will reign with Him for all eternity!”

At the sovereign’s orders, the guards beat the Saint on the stomach with their lances. His blood flowed down but, at the first blows, their weapons became twisted as thought they were made of some soft material. Christ’s soldier was then thrown into prison with a heavy stone on his breast. The next day, he appeared once more before the tyrant and showed the same firmness. They therefore tied him to a wheel suspended over sharp instruments, so that, when the wheel was turned, the Saint’s body would gradually be cut to pieces. Overcoming the pain with his overflowing love for God, Saint George unceasingly gave thanks to God. A voice was then heard from heaven, saying: “Fear nothing, George; I am with you!” And a white clad angel more resplendent than the sun descended to loose him and heal his wounds.

When he appeared safe and sound before the Emperor, two officers of the guard, Anatolius and Protoleon, confessed Christ with loud voices. They were beheaded at once. The Empress Alexandra (April 21) also declared herself to be a Christian, but Magnentius constrained her to withdraw to the palace. They then threw the Saint into a ditch filled with quicklime; but, like the Three Young men in the Babylonian furnace, he emerged unharmed after three days, greeted by the crowd with the cry, “Great is George’s God!”

The Emperor, still remaining insensible before all these demonstrations of Christ’s power, ordered that the martyr be forced to walk in shoes studded with red-hot nails. “Run, George, towards the object of our desire!” said the Saint, invoking the Lord’s help. And once again he presented himself, whole and radiant with grace, before the tyrant.

By the grace of God, he also escaped a poison prepared by a sorcerer called Athanasius. When the latter and those of his sort were still incredulous and reckoned that George was using magical arts, he, at their request, raised a dead man who had been buried for three hundred years. The man prostrated before the Saint and, declaring that he had been wrested from hell at George’s prayers, he confessed Christ. The defeated sorcerer then fell at the feet of the servant of God and, in his turn, proclaimed the true Faith. Diocletian ordered that Athanasius and the resurrected man be beheaded without delay.

Not a few of those who had come to believe in Christ as a result of Saint George’s miracles found the means to visit him in prison, in order to be instructed in the truths of the Gospel or to receive the healing of their ills. The Saint had compassion on the sufferings of each of them, and even restored to life a bull belonging to a peasant called Glycerius, who was then arrested and beheaded without any sort of trial.

Ἁγίου Γεωργίου Σελλινάρι ag_seli_geo_123The next day, Diocletian had George appear in the Temple of Apollo before a fairly large crowd. Pretending that he intended to offer sacrifice, the Martyr went into the temple and confronted the idol, making the sign of the Cross. The demons that lived in the idol then confessed in terror that Christ alone is the true God, and they escaped with a great hubbub, leaving the inert statues to fall to the ground. The priests and the pagans then drove the Saint out with loud cries and took him back to the palace. Attracted by the tumult, Empress Alexandra came out and forced her way through the crowd, crying out: “God of George, come to my aid!,” and she fell at the Saint’s feet. Unable any longer to contain his fury, the tyrant, whose heart was hardened as Pharaoh’s had been of old, ordered that they both be beheaded. But, some time before the execution, Alexandra peacefully gave her soul into God’s hands in prison.

When the day arrived, Saint George went to the place of execution followed by a large crowd. He gave thanks to God for His benefits, and, begging His help for all those who would trustingly invoke his intercession throughout the centuries, bent his neck under the sword and went to carry off the trophies of eternal glory.

Carrying out the Saint’s desire, his servant took his precious relics back to his country, to Lydda (Diospolis) in Palestine, where innumerable miracles were worked in the great church that was built in his honor.

The veneration of Saint George enjoyed enormous popularity throughout the Christian world, both East and West. He was chosen to be the protector of countries like Georgia and England; thousands of churches have been dedicated to him and every Christian soul sees in him the incarnation of the virtues of valor, patience in affliction and trust in the help of grace that Christ, the Leader in battle, has enjoined on all the soldiers enrolled in His army of devotion.

If the Feast of Saint George occurs during Great Lent or Holy Week, the feast is transposed to the Monday after Pascha, the Monday of Bright Week. This is done not only because the Divine Liturgy is not conducted on the weekdays of Lent, but also because many of the hymns of the Feast are Paschal in nature. This is due to the fact that under the Old Calendar, this feast never occurred before the annual celebration of Pascha.

Scripture readings for the Feast of Saint George are: At the Orthros (Matins): Luke 21:12-19. At the Divine Liturgy: Acts 12:1-11; John 15:17-16:2 (If the Feast is transposed to the Monday of Bright Week, the Gospel reading will be of the day, John 1:18-28).

Adapted from The Synaxarion: The Lives of the Saints of the Orthodox Church, Vol. 4, compiled by Hieromonk Makarios of Simonos Petra and translated from the French by Mother Maria Rule and Mother Joanna Burton (Chalkidike, Greece: Holy Convent of the Annunciation of Our Lady, 2003) pp. 494-499.

Apolytikion of St. George the Great Martyr Fourth Tone

As a liberator of prisoners, and a guardian of the poor, a doctor of the sick, a defender of kings, Trophy Bearer, O Great Martyr George, intercede to Christ our God, to save our soul.

Kontakion of St. George the Great Martyr Fourth Tone

Cultivated by God, you became manifest as an honorable tiller gathering for yourself the sheaves of virtue. For you sowed with tears but reaped with gladness; in the contest you competed with your blood and came away with Christ. By your intercessions, O Holy One, all are granted forgiveness of sins.

St. George the Great-martyr,the Trophy-bearer, the Victorious, the Wonderworker and St.Polychronia pray to God for us and help us! May the Light of Christ illumine us all, today, tomorrow, and in the eternal Paschal feast that awaits us.
Pray that we can learn to live out our Christian vocation in all times and places, and in all circumstances. May each of us learn humility and charity, and live as beacons of Christ’s light to the world. Amen.
Happy namesday to all the Georges, Georgias and Polychronias of the world.


Η θαυματουργική παρουσία του Αγίου Γεωργίου Τροπαιοφόρου στην ζωη μας.

Η θαυματουργική παρουσία του Αγίου Γεωργίου Τροπαιοφόρου στην ζωή μας.

Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_ΠΑΤΡ.ΦΑΝΑΡΙΠανταχού παρών, κατά χάριν, με την άγρυπνη σκέπη και βοήθεια, και με την στοργική φροντίδα του, μας ενισχύει και συμπαραστέκεται στον πνευματικό αγώνα κατά των πειρασμών, των παθών, των αδυναμιών μας.

Ανάβει μυστικά στις ψυχές μας τον θείο ζήλο για την αγάπη του Θεού, και την ιερή κατάνυξη για την μίμηση των αρετών του. Μας μεταμορφώνει εν Πνεύματι Αγίω. Επιεικής και γαλήνιος, απρόσκλητος ή καλεσμένος, επεμβαίνει στην ζωή μσς παρηγορητικά.

Μας αιχμαλωτίζει με την ελευθερία που μας χαρίζει. Καί αν φύγουμε εις χώραν μακράν, διακριτικά μας ακολουθεί, μας φωτίζει και θεραπεύει. Μακρυά του, μες στην πνευματική πτωχεία μας, αυτός μας υπερασπίζεται και μας πλουτίζει. Μας δίνει δύναμη να προχωρούμε εν υπομονή, μέχρι να καταλήξουμε κοντά του, γιατί δεν θα μπορούμε να κάνουμε αλλιώς.

Βασανισμένους και πονεμένους μέσα στις αρρώστιες και τα έλκη μας, πληγωμένους από τις παγίδες και τις επιθέσεις των ληστών δαιμόνων, μας θεραπεύει με την στοργή του και μας οδηγεί στο δικό του μυστικό παράδεισο, στην δική του χαρά, και ειρήνη. Μας χειρουργεί μυστικά, χωρίς ποτέ να μας κατακρεουργεί. Μας κάνει να κλαίμε για την ζωή μας και την αχαριστία μας. Καί όταν τρέξουμε κοντά του, με πολλή τρυφερότητα θα μας δώσει να γευτούμς την απύθμενη αγάπη του. Κοντά του ξεχνούμε την μιζέρια και την κακοοιριά μας. Βρίσκει νόημα η ζωή μας. Καταργούνται οι θλίψεις, οι ψεύτικες παρηγοριές, και ο θάνατος. Ανασταινόμαστε. Γεμίζουμε αγάπη εν ταπεινώσει και συντριβή. Γινόμαστε κοινωνοί της χάριτος του Παρακλήτου.

Όταν πέφτουμε και απελπιζόμαστε πάνω στον πόλεμο με τον εχθρό, έρχεται αυτός ο Τροπαιοφόρος, ως υπέρμαχος της βασιλικής μας ψυχής. Καί μας εγείρει και ευεργετεί με την ζωοποιό αγάπη και στοργή του. Κοντά του τα πάντα πεπλήρωνται φωτός, ουρανός τε (το πνεύμά μας), και γη (το σώμά μας), και τα καταχθόνια (η ψυχή μας). Οι φιλογεώργιοι και εραστές του Αγίου αισθάνονται την εράσμια γλυκύτητα και αγάπη στην ψυχή τους. Μεθυσμένοι από την χάρη του, ευρίσκουν κοντά του την αγιότητα και την ειρήνη. Ενώ μέσα στην καρδιά τους αναβλύζει η δόξα του Θεού!

Ο Άγιος Γεώργιος είναι πάντοτε ζωντανός και παρών ανάμεσα μας…
https://iconandlight.wordpress.com/2015/06/21/%CE%BF-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B3%CE%B5%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%84%CE%B5-%CE%B6%CF%89%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BD/

Απολυτίκιον Αγίου Γεωργίου Τροπαιοφόρου Ήχος δ’

Ως των αιχμαλώτων ελευθερωτής, και των πτωχών υπερασπιστής, ασθενούντων ιατρός, βασιλέων υπέρμαχος, Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Κοντάκιον. Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ

Γεωργηθείς υπο Θεού, ανεδείχθης της ευσεβείας γεωργός τιμιώτατος, των αρετών τα δράγματα συλλέξας σεαυτώ, σπείρας γαρ εν δάκρυσιν, ευφροσύνην θερίζεις, αθλήσας δε δι’αίματος, τον Χριστόν εκομίσω, και ταις πρεσβίαις άγιε ταις σαις, πάσι παρέχεις πταισμάτων συγχώρησιν.

Απολυτίκιον Αγίας Πολυχρονίας, μητρός Αγ. Γεωργίου.
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Ζωήν την αιώνιον επιποθούσα σεμνή, φθαρτών κατεφρόνησας και ηδονών κοσμικών, Χριστόν αγαπήσασα· όθεν Πολυχρονία, συν υιώ Γεωργίω, θείω τροπαιοφόρω, μαρτυρίω μετέσχες, διό σε μακαρία, πίστει γεραίρομεν.