iconandlight

Iconography and Hand painted icons

Ο Στάρετς Αμβρόσιος Κουργκάνοφ (Kurganov), Πνευματικός πατέρας του Γέροντος Θαδδαίου της Βιτόβνιτσας

Ο Στάρετς Αμβρόσιος Κουργκάνοφ (Kurganov), Πνευματικός πατέρας του Γέροντος Θαδδαίου της Βιτόβνιτσας

Εκοιμήθη στις 17/30 Μαΐου 1933 στην Μονή Μίλκοβο της Σερβίας

Αμβρόσιος Κουργκάνοφ_Амвросий (Курганов)-Schema-Archimandrite Amvrosy (Kurganov)_ 17-30 Μαΐου 1933_Antony_(Khrapovitsky)_in_Milkov_monasteryΟ π. Αμβρόσιος* είχε το χάρισμα της αδιάλειπτης προσευχής και ζούσε μέσα σε αδιάκοπη μνήμη θανάτου. Εξέπεμπε την ειρήνη και τη χαρά της Βασιλείας του Θεού. Ο π. Θαδδαίος, που μέχρι τέλους της επίγειας ζωής του έτρεφε φλογερή αγάπη για τον πνευματικό του δάσκαλο, έλεγε: «Ο π. Αμβρόσιος ακτινοβολούσε μια απίστευτη και καθαρή αγάπη. Είχε λάβει την πολυτιμότερη δωρεά από όλους τους Γέροντες της Όπτινα — το χάρισμα της αγάπης.
Ποτέ δεν νευρίαζε με οποιονδήποτε απ’ τους μοναχούς ή τους δοκίμους, και ποτέ δεν τους απευθυνόταν με λόγια αιχμηρά. Ανεχόταν τα πάντα με υπομονή και συγχωρούσε τους πάντες. Απόθετε όλες τις φροντίδες και τα βάρη του στα πόδια του Κυρίου και μόνο σε Εκείνον εμπιστευόταν τις θλίψεις του. Αγωνιζόταν να το περάσει αυτό στην αδελφότητα της μονής του, και πολλοί από τους μοναχούς έμαθαν πώς να καλλιεργούν και να τηρούν στην καθημερινή τους ζωή μια τέτοια απαθή αγάπη, που αγκαλιάζει τους πάντες».

Μπορούσες να δεις ότι τον απασχολούσε πάρα πολύ η φροντίδα του μοναστηριού, αλλά ποτέ δεν παραπονέθηκε σε κανέναν, εμπιστευόμενος τα πάντα στον Θεό μόνο. Ουδέποτε τιμώρησε κάποιον ή είχε κακό λογισμό για τον οποιονδήποτε, ούτε βέβαια κοίταξε ποτέ κάποιον με θυμό. Αγαπούσε τον καθένα όπως ακριβώς ήταν, και προσευχόταν στον Θεό για τον φωτισμό ενός εκάστου. Δίδαξε τους άλλους κυρίως με το παράδειγμα του, δια του οποίου αγωνίστηκε να οδηγήσει όλους στην οδό της σωτηρίας».

***

Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα_Elder Thaddeus of Vitovnica_Старец Фаддей Витовницкий_свети Тадеј Витовнички__Витовнички_3Ο π. Αμβρόσιος ήταν πολύ υπομονετικός και τα ελαττώματα τα οποία είχαν οι άλλοι άνθρωποι, τα διόρθωνε με την αγάπη του. Το να μην κατηγορούμε τους άλλους ανθρώπους, θεωρούνταν στο μοναστήρι Μίλκοβο, η μεγαλύτερη αρετή.

 Έλεγε το να κατηγορούμε κάποιον είναι χειρότερο και από την πορνεία! Για να μην κατηγορούμε άλλους ο πατήρ Αμβρόσιος μας δίδασκε να ψάχνουμε να βρούμε σε κάθε ψυχή το καλό…

..Μια μαρτυρία ενός άλλου μαθητή του μεγάλου γέροντα Αμβροσίου που αργότερα έγινε αρχιμανδρίτης στην Αμερική ( Ιερομονάχου Θεοφάνη Shishmanov) :

Μια φορά με άκουσε να κατηγορώ έναν αδελφό στο μοναστήρι μας στο Μίλκοβο. Πόσο θύμωσε τότε με μένα!

Πρώτον, με έδιωξε και όλη μέρα δεν μου έδινε ευλογία ή αν έπρεπε να μου δίνει μου την έδινε χωρίς να με κοιτάζει. Στη συνέχεια με τιμώρησε εξηγώντας μου πως με τιμωρεί, επειδή δεν ήταν η πρώτη φορά που με άκουσε να κατηγορώ. Και ξέρετε τελικά πως με τιμώρησε; Μου είπε πως η τιμωρία μου ήταν πενήντα μετάνοιες τις οποίες όμως ο ίδιος θα τις έκανε για μένα! Τίποτα δεν ήταν πιο δύσκολο και χειρότερο από αυτό!

Έπρεπε να με δείτε τότε : Να κάνει μετάνοιες αυτός κι εγώ να στέκομαι δίπλα του γεμάτος κλάματα! Μακάρι να με είχε τιμωρήσει διαφορετικά με μια άλλη πιο αυστηρή ποινή. Μου έδωσε μεγάλο μάθημα, το οποίο θυμάμαι σε ολόκληρη τη ζωή μου.

 από το βιβλίο : Πνευματικές Συζητήσεις, του Γέροντος Θαδδαίου Βιτόβνιτσας, εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη,σελ. 153,-154-5

***

Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα_Elder Thaddeus of Vitovnica_Старец Фаддей Витовницкий_свети Тадеј Витовнички__Витовнички_faddei-3Όπως τόσο συχνά συμβαίνει στη ζωή, αυτή η κατάσταση της ουράνιας χαράς δεν θα κρατούσε πολύ, γιατί ο Θεός -όπως έλεγε ο π. Θαδδαίος- δεν επιτρέπει σε κάποιο άπειρο άνθρωπο να απολαύσει την κατάσταση της Χάριτος για πολύ, έτσι ώστε να μην την καταχραστεί. Ο γέρων Αμβρόσιος εκοιμήθη εν Κυρίω το 1933, έναν μόλις χρόνο μετά την άφιξη του Τόμισλαβ στο μοναστήρι. Ο π. Θαδδαίος βίωσε πολύ μεγάλο πόνο, έχασε την καρδιακή προσευχή του, και η Χάρη του Θεού τον εγκατέλειψε. «Όταν πέθανε ο πνευματικός μου, πέρασα πολλά χρόνια μέσα σε οδύνη και θλίψη. Την ψυχή μου διέλυε η στενοχώρια. Οι φόβοι που με βασάνιζαν όταν ήμουν παιδί, επανήλθαν».

Σε μια προσπάθεια, να θεραπεύσει την ψυχή του, έπαιρνε το ακορντεόν του και πήγαινε στους λόφους, όπου περνούσε ώρες στη μοναξιά, παίζοντας μουσική. «Πάντοτε αγαπούσα τη μουσική και το άκουσμά της λειτουργούσε παρηγορητικά». Αναζητούσε επίσης παρηγοριά σε ἀλλους γέροντες, αλλά η ψυχή του δεν μπορούσε να βρει ανάπαυση. Ακριβώς όταν κάθε ελπίδα τον είχε εγκαταλείψει, ο Θεός του έστειλε παρηγοριά μέσα από ένα αντίγραφο της Οδού της Σωτηρίας του αγίου Θεοφάνους του Εγκλείστου. Έτσι, η εμπειρία των Αγίων Πατέρων επιβεβαιώθηκε ακόμα μία φορά στη ζωή του Τόμισλαβ. «Όταν δεν υπάρχει άνθρωπος να μας φέρει παρηγοριά, τότε έρχεται ο Θεός και μας φέρνει τη χαρά, μέσα από ένα βιβλίο».

Απόσπασμα από το βιβλίο: «Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα – Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας, Eκδόσεις «ΕΝ ΠΛῼ»

Αμβρόσιος Κουργκάνοφ_Амвросий (Курганов)-Schema-Archimandrite Amvrosy (Kurganov)_ 17-30 Μαΐου 1933_Spomenik* Ο μεγαλόσχημος αρχιμανδρίτης Αμβρόσιος Κουργκάνοφ (Kurganov), ήταν πνευματικό παιδί των Πατέρων της Όπτινα, του Γέροντα Anatoly (Potapov). Ως υποτακτικός, είχε ζήσει υπό την καθοδήγηση του γέροντος Θεοδοσίου, οικονόμου της Σκήτης της Όπτινα. 
Γεννήθηκε σε ιερατική οικογένεια στην επαρχία Πένζα την 1/14 Ιανουάριο το 1894. Στις 22 Μαρτίου/ 4 Απρ 1923, εκάρη μοναχός με το όνομα Αμβρόσιος στη Μονή Petkovica. Και στις 24 Ιανουαρίου/ 4η του Φεβρουαρίου 1926, χειροτονήθηκε ηγούμενος στην αρχαία σερβική μονή Μίλκοβο όπου έγινε μια πραγματική πνευματική εστία.
Συνδέθηκε με πνευματικές μορφές, όπως τον Μητροπολίτη Αντώνιο Κραποβίτσκυ (Khrapovitsky) του Κιέβου και Γαλικίας, Επίσκοπο Άγιο Νικόλαο (Βελιμίροβιτς) και τον Αρχιεπίσκοπο Θεοφάνη (Bystrov) της Πολτάβα.
Γύρω από τον π. Αμβρόσιο συγκεντρώθηκαν πολλοί νέοι με δίψα για πνευματική καθοδήγηση. Μεταξύ αυτών εκάρη μοναχός στο Μίλκοβο ο μετέπειτα άγιος Ιωάννης (Maximovich) της Σαγκάης, οι μελλοντικοί ιεράρχες Αντώνιος (Senkevich) από το Λος Άντζελες και Αντώνιος (Μεντβέντεφ) του Σαν Φρανσίσκο. Επίσης ο Επίσκοπος Λεόντιος της Γενεύης, ο Αρχιεπίσκοπος Αντώνιος (Bartoshevich) της Δυτικής Ευρώπης, ο Αρχιμανδρίτης Θεοφάνης (Shishmanov), ο Αρχιμανδρίτης Νίκανδρος (Belyakov), ο Αρχιμανδρίτης Ζωσιμάς (Valyaev), ο Ηγούμενος Λουκάς (Rodionov), ο οποίος διαδέχθηκε τον π. Αμβρόσιο, ο Ιβάν (Philipp) Gardner, μελετητής της αρχαίας ρωσικής λειτουργική μουσική, ο Αρχιμανδρίτης Kyprian (Kern), καθηγητής στο Θεολογικό Ινστιτούτο του αγίου Σεργίου και πολλοί άλλοι.
Προείδε το θάνατό του. Εκοιμήθη στις 17/30 Μαΐου 1933 στην Μονή Μίλκοβο από φυματίωση.

Μίλκοβο μονη_ Monastery Milkovo- Мильков монастырь_ Миљков манастир-333333

Advertisements

Comments are closed.