iconandlight

Iconography and Hand painted icons


When the love of Christ touches us, that we feel eternity. Archimandrite Sophrony of Essex

Παναγία «Γλυκοφιλοῦσα»_Mother of God «Sweetly loving»_εκκλησία της Πόρπης _(Tokali Kilise_Buckle Church)_ церкви Токалы _Göreme (Κόραμα) Гёреме _ Καππαδοκία Каппадокия

Start of the Indiction, beginning the Liturgical Year;
Righteous Joshua, the son of Nun (ca. 16th c. BC)
Holy 40 ascetic virgin-martyrs and their teacher the Hieromartyr Ammon the Deacon at Heraclea in Thrace (321-323), Venerable Martha, the mother of St Simeon Stylites (428); Saint Symeon the Stylite the Elder (459); Saint Symeon of Lesbos (ca. 845) Saint Victorius (Victurius), a disciple of St. Martin of Tours who became Bishop of Le Mans in France in ca. 453 (ca. 490);
Saint Meletius the Younger, of Thebes, Greece(1105); New-Martyr Angelis of Constantinople (1680); Venerable Anthony of Agyia, Commemoration of the Great Fire of Constantinople (ca. 470); Synaxis of the Most-Holy Theotokos of Miasena Monastery, in memory of the finding of her icon (864); Celebration of the “All-Blessed” or “Pamakarista” Icon (11th c.)

Commemorated on September 1

Bless the crown of the year with your goodness, O Lord.

Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh

The Christian is one who must be capable of seeing history as God sees it, as a mystery of salvation but also as a tragedy of human fallenness and sin… God is the Lord of history, but we must be co-workers with God, and we are sent by Him into this world of His, in order to make the discordant city of men into the harmony which will be called the city of God… words which can be repeated from year to year.“ ‘I said to the man who stood at the gate of the year: give me a light that I may tread safely into the unknown,’ and he replied: ‘Go out into the darkness and put your hand in the hand of God; that shall be better to you than light and safer than a known way.’ ”

Archimandrite Sophrony of Essex

There are times, when the love of Christ touches us, that we feel eternity. This cannot be understood rationally. God acts in a manner proper to Himself, which is beyond reason. We must not be too logical in our Christian life.

Remain in prayer, persevere, go through the day without sin. All the rest will be given by God Himself.

Prayer is like a strong hand clinging fast to God’s raiment, at all times and in all places: in the turmoil of the crowd, in the pleasant hours of leisure, in periods of loneliness. At first the struggle for prayer seems to be beyond our strength but if she persists the soul will eventually be able to contain within herself at the same time sorrow and joy; despair and hope.

Γεώργιος ο Γοργος- Τροπαιοφόρος_ св вмч Георгий победоносец_St. George the Trophy-bearer_წმინდა გიორგი გმირავს_georgiiy_pobedonosec 5The more humble is our view of ourselves, the easier our prayer ascends to God. As soon as we lose humility, any ascetic effort is canceled. If pride, criticism or unfriendly working in us, the Lord is away from us. We come to God as the worst of sinners. We condemn ourselves at all. Do not look for nothing but forgiveness and mercy. We condemn ourselves to Hell. And this is our permanent state. We ask God to help us grieve not the Holy Spirit through our passions, nor to injure our brothers. Do not look for special gifts from above. With all our strength trying to grasp the true significance of Christ’s commandments and live according to them.

When the opposition of the Christian spirit to the spirit of this world reaches its peak, life for the follower of Christ becomes a crucifixion, however invisible the cross. It is a terrible and at the same time salutary period: through inner suffering, often linked with physical or material distress, the passions are conquered. The power of this world over us, even death itself, is defeated. We start to become like Christ crucified.
Even now, however, we must preserve humility of spirit. The moment we begin to feel satisfied with ourselves the whole spiritual ladder collapses and “our house is left unto us desolate.”

O Lord Jesus Christ, Unoriginate Word of Thine Unoriginate Father, have mercy upon us. Save us and Thy world.”

Establish, O Good One, the fruitful vine, which your right hand has planted with love upon the earth, preserving your Church, O All-powerful.

Grant, Lord, that those who in faith sing your praise as God of the universe, may pass through this year abounding in spiritual works, well-pleasing to God.

Of the Indiction. Ode 3. The Irmos..

Establish me, O Christ, on the unshakeable rock of your commandments, and enlighten me with the light of your face; for none is holy but you, O Lover of mankind.


Πώς να εργαστούμε τη σωτηρία μας; Γέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ

Χριστός Άμπελος η αληθινή_Jesus Christ is the true Vine Icon__Christ-the-True-Vine

Αρχή της Ινδίκτου.
όσιος Ιησούς του Ναυή, ο δίκαιος ηγέτης του Ισραηλιτικού λαού, Προπάτωρ Π. Διαθήκης (12ος αι. π.Χ.),
Συμεών ο στυλίτης της Μάνδρας, ο Παλαιός, όσιος στην Τελάνισσο (σημ. Ντερ Σαμάν) Συρίας (459), Μάρθα, μητέρα Αγ. Συμεών του στυλίτου του Παλαιού, Μελέτιος ο νέος, Αμμούν ο Διάκονος και οι 40 οσιοπαρθενομάρτυρες ασκήτριες μαθήτριές εν Θράκη (4ος αιών), Αγγελής ο χρυσοχόος, νεομάρτυς στην Κωνσταντινούπολι (1680), Συμεών ο Νεος Στυλίτης της Λέσβου (844 μ.Χ.), Αντώνιος «ο εν Αγιά» Δημητριάδος,
Μνήμη του μεγάλου εμπρησμού στην Κωνσταντινούπολη το έτος 450 μ.Χ,
Σύναξις της ιεράς εικόνος της Θεοτόκου της Μονής των Μιασηνών (864),
Σύναξη της Παναγίας της Παμμακάριστου στην Κωνσταντινούπολη.

Εορτάζουν την 1 Σεπτεμβρίου

Στίχοι
Ίνδικτον ημίν ευλόγει νέου Χρόνου,
Ω και Παλαιέ, και δι᾿ ανθρώπους Νέε.

”Ο χριστιανός είναι ο μόνος που πρέπει να είναι ικανός να βλέπει την ιστορία, όπως την βλέπει ο Θεός, σαν ένα μυστήριο της σωτηρίας, αλλά επίσης σαν μια τραγωδία της ανθρώπινης αμαρτίας και πτώσης….Ο Θεός είναι Θεός της ιστορίας, αλλά πρέπει να γίνουμε συνεργάτες Του και μας στέλνει σ’ αυτόν τον κόσμο που είναι δικός Του για να μεταβάλλει την παράφωνη Πολιτεία των ανθρώπων σε αρμονία που θα ονομάζεται Πολιτεία του Θεού. …τα λόγια που μπορούμε να λέμε ξανά κάθε νέο χρόνο, «Είπα στον άνθρωπο που στάθηκε στο κατώφλι του νέου χρόνου: δώσε μου ένα φως για να πορευτώ με ασφάλεια προς το άγνωστο, και απάντησε: πήγαινε έξω στο φως και βάλε το χέρι σου στο χέρι του Θεού, πρέπει να είναι καλύτερο για σένα από ο,τι το φως και ασφαλέστερο από έναν συνηθισμένο δρόμο.» Anthony Bloom, Μητροπολίτης Σουρόζ

Γέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ

Πώς να εργαστούμε τη σωτηρία μας; Πώς να αφθαρτοποιήσουμε το σώμα μας, να ελευθερωθούμε από το κράτος της αμαρτίας και την εξουσία του θανάτου; Αυτή πρέπει να είναι η μέριμνα μας κάθε στιγμή· διαρκώς πιο δυνατή, πιο έντονη. Η ζωή είναι τόσο σύντομη και ο σκοπός τόσο υψηλός, αλλά και τόσο απομακρυσμένος.

Ότε δε εξερράγη ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος (1914-1918), το πρόβλημα της αιωνιότητος εκυριάρχει εις την συνείδησίν μου… Παράδοξον αίσθημα εσκήνωσεν εν τη βαθεία καρδία: η ματαιότης πασών των επί γης κτήσεων… 

“…Είπον εις εαυτόν: “Έχω εισέτι ενώπιόν μου ολόκληρον ζωήν ίσως τεσσαράκοντα και πλέον έτη πλήρη δράσεως… Και τί λοιπόν;”. Αίφνης ήλθεν απάντησις μη επινοηθείσα υπ’ εμού: “Εάν και χίλια έτη… ύστερον τί;”. Και τα χίλια έτη εις την συνείδησίν μου ελάμβανον πέρας πριν ή ο λογισμός λάβη μορφήν.

Πάν το υποκείμενον εις την φθοράν ενεφανίζετο ως μη έχον αξίαν δι’ εμέ. Ότε έβλεπον τους ανθρώπους, τότε, πριν ή σκεφθώ τι περί αυτών, έβλεπον αυτούς υπό το κράτος του θανάτου, αποθνήσκοντας, και η καρδία μου επληρούτο ευσπλαγχνίας προς αυτούς. Δεν επεθύμουν ούτε δόξαν εκ των “θνητών”, ούτε εξουσίαν επ’ αυτών, δεν ανέμενον την αγάπην αυτών. Κατεφρόνουν τον υλικόν πλούτον και δεν εξετίμων ιδιαιτέρως την διανόησιν, ως μη δυναμένην να δώση απάντησιν εις την αναζήτησίν μου. Εάν προσέφεραν εις εμέ αιώνας ευδαίμονος ζωής, δεν θα εδεχόμην αυτούς. Το πνεύμα μου απήτει αιωνίαν ζωήν και η αιωνιότης, ως αντελήφθην βραδύτερον, ίστατο ενώπιόν μου αναγεννώσα εμέ εναργώς. Ήμην τυφλός, άνευ επιγνώσεως. Η αιωνιότης έκρουε την θύραν της ψυχής μου, της εκ του φόβου κεκλεισμένης εν εαυτή (πρβλ. Αποκ. γ’ 18-20).” (“Οψόμεθα τον Θεόν καθώς εστί”, Ιερά Μονή Έσσεξ Αγγλίας, 1992).

Η γέννησις ημών δια την αιωνιότητα εν τω Θεώ συνδέεται μετά πολλών κόπων. Η απόκτησις αυτής της Βασιλείας της Πατρικής αγάπης συνδέεται μετά πολλών παθημάτων (Ματθ. 11,12· 25,34)….

Παναγία «Γλυκοφιλοῦσα»_Mother of God «Sweetly loving»_εκκλησία της Πόρπης _(Tokali Kilise_Buckle Church)_ церкви Токалы _Göreme (Κόραμα) Гёреме _ Καππαδοκί_9500Όταν απουσιάζει η όραση της αιωνιότητος, ο χρόνος και οι ημέρες γίνονται η μοναδική πραγματικότητα.
«Κύριε Ιησού Χριστέ, σώσον ημάς».
Είναι μέγα δώρον η θεωρία της αιωνιότητος εν τω απροσίτω Φωτί της Θεότητος. Όσοι εγεύθησαν της μακαριότητος ταύτης δεν επιθυμούν την απόκτησιν των προσκαίρων αγαθών.
Όταν η αγάπη του Χριστού μας εγγίζει, αισθανόμαστε την αιωνιότητα.

«Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού, ελέησον ημάς». Όταν λέμε την προσευχή αυτή, συνάπτουμε με τον Χριστό μια προσωπική σχέση, που ξεπερνά τη λογική. Η ζωή του Χριστού εισχωρεί σιγά-σιγά μέσα μας.

Μείνετε στην προσευχή, μείνετε στον αγώνα, να περάσετε τη μέρα σας χωρίς αμαρτία. Όλα τα υπόλοιπα θα δοθούν από τον Ίδιο τον Θεό.

Μια σωστή επίκληση αυτού του ονόματος γεμίζει ολόκληρη την ύπαρξη με την παρουσία του Θεού. Μεταφέρει το νου σ’ άλλα βασίλεια. Δίνει εξαιρετική δύναμη και ζωή. Αποτελεί ανεκτίμητο δώρο για μας από ψηλά, δωρεά υπερκόσμια…

Όταν επικαλούμαστε αυτό το όνομα, ο Θεός είναι παρών…

Για να φυλάξουμε τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, οφείλουμε ν’ απέχουμε από κάθε λογισμό που δεν αρέσει στον Θεό, μας λέει ο Γέροντας Σιλουανός. Ιδού το έργο μας. Ιδού η πνευματική μας καλλιέργεια. Εφόσον πρόκειται για την αιώνια σωτηρία, αυτό δεν τελειώνει ποτέ. Αρχίζουμε και ξαναρχίζουμε χωρίς τέλος.

Στην κατάσταση της πτώσεώς μας είμαστε ανίκανοι να κρίνουμε σωστά τον αδελφό μας. Να μην είστε τόσο βέβαιοι ότι ο αδελφός σας σφάλλει. Μην τον κρίνετε. … αν κρίνετε τους άλλους για ασήμαντα και εξωτερικά πράγματα, θα χάσετε το παν.

***

Γεώργιος ο Γοργος- Τροπαιοφόρος_ св вмч Георгий победоносец_St. George the Trophy-bearer_წმინდა გიორგი გმირავს_ΟΡΘΙΟΣ Ι.Ν.ΑΓ.ΝΙΚΟΛ (1)Ο μοναχός Ιωάσαφ γέροντας των Ιωσαφαίων, στο Άγιο Όρος, σε αγρυπνία του Αγίου Γεωργίου αξιώθηκε να δει σε οπτασία τα πανευφρόσυνα κάλλη του παραδείσου, χάρις στον προστάτη του Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο. Ο οδηγός του Άγιος, του είπε:
«Γιατί, αδελφέ, σε κυριεύει η αμέλεια και δεν προσέχεις με τον νου σου στην επίκλησι του ονόματος του Χριστού, στην ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό»; Ο Μοναχός όταν άκουσε αυτά, κατανύχθηκε και, όσο έλεγε την ευχή, θερμαινόταν η καρδιά του για τον πόθο του Θεού και αμέσως έλαβε θεία δύναμη, μη έχοντας πλέον δειλία και φόβο. Και πάλι ο οδηγός του του είπε: «Βλέπεις που τώρα είσαι καλλίτερα; Εάν θέλεις την σωτηρία της ψυχής σου, μην αφήνεις ποτέ την ευχή αυτή. Έτσι θα αποκτήσεις καθαρό νου και καρδιά και θα δείς μυστήρια Θεού. Πρόσεχε όμως να έχεις ακριβή και καθαρή εξομολόγηση στον Πνευματικό σου πατέρα για ο,τι κακό σου παρουσιασθεί.…λέγε αδιάκοπα την ευχή, χωρίς να σκέπτεσαι τίποτε άλλο.

«Αδελφέ, Ιωάσαφ λίγοι εκλεκτοί άνθρωποι ευρίσκονται σήμερα στον κόσμο, με την διαφορά ότι, όποιος κοπιάσει για λίγη αρετή, υπομείνει τον αδελφό του και δεν τον κατακρίνει, αυτός θα ευχαριστήσει τον Θεό και θα κληθεί «μέγας εν τη βασιλεία των ουρανών».

Ήχος α’, Των ουρανίων
Της αυτολέκτου και θείας διδασκαλίας Χριστού, την προσευχήν μαθόντες, καθ᾿ εκάστην ημέραν, βοήσωμεν τω Κτίστη· Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς κατοικών, τον επιούσιον άρτον δίδου ημίν, παρορών ημών τα πταίσματα.

Ήχος δ´, Ιωάννου Μοναχού
Η βασιλεία σου Χριστέ ο Θεός, βασιλεία πάντων των αιώνων, και η δεσποτεία σου εν πάση γενεά και γενεά· πάντα γαρ εν σοφία εποίησας, καιρούς ημίν και χρόνους προθέμενος· διό ευχαριστούντες κατά πάντα και διά πάντα βοώμεν. Ευλόγησον τον στέφανον του ενιαυτού της χρηστότητός σου, και καταξίωσον ημάς ακατακρίτως βοάν σοι, Κύριε δόξα σοι.

Ο αυτός Ανδρέου Πυρού
Αι πορείαί σου ο Θεός, αι πορείαί σου μεγάλαι και θαυμασταί· διό της οικονομίας σου, την δυναστείαν μεγαλυνούμεν, ότι φως εκ φωτός, επεδήμησας εις ταλαίπωρον κόσμον σου, και την πρώτην ανείλες αράν, του παλαιού Αδάμ, ως ηυδόκησας Λόγε, και ημίν εν σοφία, καιρούς και χρόνους υπέθου, του δοξάζειν την παντουργικήν σου αγαθότητα, Κύριε δόξα σοι.

Θεοτοκίον
Τας ημών ελπίδας Θεοτόκε αγνή, και την ημών πεποίθησιν, επί σε ανατιθέμεθα· ευμενή ημίν δίδου, Παρθένε ον έτεκες.

Ωδή γ’, της Ινδίκτου , Ήχος α’

Στερέωσόν με Χριστέ, επί την άσειστον πέτραν των εντολών σου, και φώτισόν με φωτί του προσώπου σου· ουκ έστι γαρ Άγιος, πλην σου φιλάνθρωπε.

Στερέωσον αγαθέ, ην κατεφύτευσε πόθω, επί της γης η δεξιά σου, κατάκαρπον άμπελον, φυλάττων σου την Εκκλησίαν Παντοδύναμε.

Εν έργοις πνευματικοίς, θεοτερπέσι κομώντας, το έτος τούτο, διαγαγείν καταξίωσον Κύριε, τους πίστει σε μέλποντας, Θεόν του παντός.


The saints are all light; they are all one fragrance. Lord, grant this simple holiness to me. St. John of Kronstadt

Αλέξανδρος του Σβιρ-_Явление Пресвятой Троицы Александру Свирскому_021

Saint Alexander of Svir
Commemorated on August 30

St. John of Kronstadt

Love does not reflect. Love is simple. Love never mistakes. Likewise believe and trust without reflection, for faith and trust are also simple; or better: God, in whom we believe and in whom we trust, is an incomplex Being, as He is also simply love. Amen.

The Lord is so holy, so simple in His holiness, that one single evil or impure thought deprives us of Him, of the sweet and most sweet, of the pure and most pure peace and light of our souls. Hence it follows that the saints are all light; they are all one fragrance, like the light of the sun, like the purest air. Lord, grant this simple holiness to me also.

“Thine is the power;” that is, Thou holdest all and everything in Thy power and under Thine authority, even the spirits of evil. “Thine is the kingdom.” Thou art King over all, even over the spirits of evil. “Thine is the strength.” Thou maintainest all through Thy strength, and “Thine is the glory,” for Thou hast created everything for Thy glory.

There is only one God of my heart, my Lord and my God, and He is everything to me, as He is also everything to the whole world, visible and invisible, which was created by Him from nothing. Therefore, I ought not to cling to anything but to my God; I ought to part from everything that I have without regret, as from the dust which we trample under feet, and ought only to have in my heart love for God, and my brethren who are received in Christ into union with the Divine nature. “Ye might be partakers of the Divine nature, having escaped the corruption that is in the world through lust.” (2 Peter 1:4) “Now are we the sons of God.” (1 Cor. 10:17) Whilst malice is the child of the Devil, may it never, neither pride, nor self-exaltation, and envy, touch our heart, even for a single moment!

Troparion Saint Alexander of Svir (Tone 4)

Thou didst settle in the wilderness from thy youth eager to follow Christ’s footsteps, O Alexander. The Angels were amazed when they beheld thee struggling in the flesh and conquering onslaughts of passions. Dwelling on earth thou wast equal to the Angels. Pray to Christ our God to save our souls.


«Άνθρωπε Θείων επιθυμιών…», Άγιος Αλέξανδρος του Σβίρ

Άγιος Αλέξανδρος του Σβίρ

Εορτάζει στις 30 Αυγούστου και στις 17 Απριλίου (ανακομιδή των Ιερών λειψάνων του Οσίου)

Αλέξανδρος του Σβιρ-_ Прп.Александр Свирский- St. Alexander Svirsky_24193Ο Άγιος Αλέξανδρος του Σβίρ γεννήθηκε ως καρπός προσευχής των ευλαβών γονέων του στο χωριό Μαντέρα Όλονετς, της Βορειοδυτικής Ρωσίας και βαπτίσθηκε με το όνομα Αμώς, επειδή γεννήθηκε στη μνήμη του Αγίου Προφήτη (15 Ιουνίου 1448).

Όταν έφθασε ο καιρός για να σπουδάσει, οι γονείς του τον παρέδωσαν σε έναν αφιερωμένο άνθρωπο για να διδαχτεί την Αγία Γραφή. Ενώ όμως οι συμμαθητές του μάθαιναν τα γράμματα γρήγορα, το ευλογημένο αυτό παιδί ήταν πολύ αργό. Και αυτό όμως έγινε σύμφωνα με την Πρόνοια του Θεού ώστε να λάβει το χάρισμα της γνώσης από τον Θεό και όχι από τους ανθρώπους. Μία μέρα πήγε στο παραπάνω Μοναστήρι, στην εκκλησία της Παναγίας όπου συνήθιζε να πηγαίνει πάντα, και έπεσε κάτω, μπροστά στην εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου, με δάκρυα και στεναγμούς ζητώντας Της βοήθεια. Ξαφνικά άκουσε μία φωνή να λέει: Σήκω, μη φοβάσαι· και ο,τι ζήτησες θα το λάβεις. Μετά από αυτό άρχισε γρήγορα να μελετάει την Αγία Γραφή χωρίς δυσκολία και ξεπέρασε όλους τους συμμαθητές του.

Στα 19 του χρόνια έφυγε για τη μονή Βαλαάμ. Περνώντας ο νεαρός Αμώς από τη λίμνη Ροτσίνσκ, κοντά στον ποταμό Σβίρ άκουσε μία φωνή: «Πήγαινε στη Μονή Βαλαάμ να αγωνισθής και αργότερα θα επιστρέψεις εδώ και θα κτίσεις Μοναστήρι και πολλοί θα σωθούν από σένα». Τότε έλαμψε από πάνω του ένα φως, και από τα μάτια του άρχισαν να τρέχουν βρύσες τα δάκρυα. Μετά ευχαρίστησε τον Θεό και συνέχισε τον δρόμο του χαρούμενος.

Ενώ βάδιζε προσευχόταν στον Κύριο για να βρει έναν σύντροφο που να γνωρίζει τον δρόμο καλά, και ο Κύριος γρήγορα άκουσε την προσευχή του. Προσέχοντας πίσω του είδε έναν άνδρα να βαδίζει στον δρόμο. Πήγαινε και αυτός στο Βαλαάμ για κάποια υπόθεση και ο μακάριος νέος χάρηκε που βρήκε έναν τέτοιο σύντροφο. Περπάτησε μαζί του σε λίγες μέρες έναν δρόμο που άλλοι τον περπατούν με δυσκολία σε πολύ περισσότερες. Και όταν πλησίασαν το Μοναστήρι και ο ευλογημένος νέος είδε την εκκλησία της Μεταμορφώσεως του Κυρίου, στάθηκε και προσευχήθηκε με δάκρυα. Μετά, ψάχνοντας γύρω του για τον σύντροφό του, δεν μπορούσε να τον βρεί· έτσι κατάλαβε ότι ο καλός σύντροφός του ήταν θεόσταλτος Άγγελος και ευχαρίστησε τον Θεό.

Στο Βαλαάμ εκάρη μοναχός μετά από 7 χρόνια στα εικοσιέξι του και πήρε το όνομα Αλέξανδρος. Οι γονείς του ακολουθούντες το παράδειγμά του, εκάρησαν και αυτοί Μοναχοί με τα ονόματα Σέργιος και Βαρβάρα. Μετά την κοίμησί τους εγκαταστάθηκε σε ένα ερημικό νησί, το λεγόμενο «Αγία Νήσος», όπου έκτισε ένα κελλί στην σχισμή ενός κρημνού και εκεί συνέχισε τα πνευματικά του αθλήματα. Μέχρι σήμερα σώζεται αυτή η μικρή σκοτεινή σπηλιά, στην οποία χωρά ένας μόνον άνθρωπος με δυσκολία. Επίσης, σώζεται εκεί και ο τάφος, τον οποίον ο Άγιος έσκαψε για τον εαυτό του, και δέκα χρόνια τα πέρασε εν σιωπή.

Μια μέρα ενώ προσευχόνταν άκουσε μια Θεϊκή φωνή να του λέει να πάει στον τόπο που κάποτε του είχε υποδειχθεί για να σωθεί. Ένα φως του έδειξε το μέρος στις όχθες της λίμνης Ροσίνσκ (1485). Έμεινε εκεί μόνος επτά χρόνια, τρώγωντας μόνο χόρτα και υποφέροντας από τις βαρειές ασθένειες και το ανυπόφορο κρύο. Το 1493 τον ανακάλυψε τυχαία ένας άρχοντας που είχε βγει για κυνήγι.

***

Αλέξανδρος Σβιρ-Αγία Τριάδα_Appearance of the Holy Trinity to St. Alexander Svirsky_Явление Пресвятой Троицы Александру Свирскому_333169912Κατά το 1508 πάλι, πού ο Όσιος συμπλήρωνε τον 23ο χρόνο σ’ αυτή την έρημο κι ενώ ήταν στο ερημικό κελί του μια νύχτα και κατά τη συνήθεια του προσευχόταν, ξαφνικά στο σημείο πού βρισκόταν έλαμψε ένα μεγάλο φως. Ο Όσιος ξαφνιάστηκε και σκέφτηκε: «Τι να σημαίνει αυτό;» Και αμέσως είδε τρεις ανθρώπους να έρχονται προς αυτόν ντυμένοι με λαμπρά, λευκά ενδύματα. Ήταν ωραιότατοι και αγνοί, λάμποντας περισσότερο απ’ τον ήλιο και αστράφτοντας με μια ανέκφραστη ουράνια δόξα.. Καθένας τους κρατούσε στο χέρι κι ένα σκήπτρο.
Εκείνοι όμως τον έπιασαν απ’ το χέρι, τον σήκωσαν και του είπαν:
Έχε πίστη, μακάριε, και μη φοβάσαι… Μη φοβάσαι, άνθρωπε θείων επιθυμιών, γιατί το Άγιο Πνεύμα ευαρεστήθηκε να κατοικήσει σε σένα για την αγνότητα της καρδιάς σου και όπως σου προείπα πολλές φορές έτσι και τώρα σου λέω ότι πρέπει να φτιάξεις εκκλησία, να συγκεντρώσεις αδελφούς και να δημιουργήσεις μοναστήρι, γιατί με σένα ευδόκησα να σώσω πολλές ψυχές και να τους φέρω στην επίγνωση της αλήθειας.
Ακούγοντας αυτά ο Όσιος γονάτισε και πλημμυρισμένος από δάκρυα είπε: Κύριε μου, είμαι αδύνατος για ν’ αποδεχτώ τέτοια αποστολή.
Μόλις είπε αυτά ο Όσιος κειτόταν κάτω στο έδαφος και ο Κύριος τον έπιασε πάλι απ’ το χέρι, τον σήκωσε και του είπε:
-Σήκω όρθιος, πάρε θάρρος και δύναμη και κάνε όλα όσα σε πρόσταξα.
Φτιάξε την εκκλησία στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, της Ομοουσίου Τριάδος. Σου αφήνω την ειρήνη Μου και η ειρήνη Μου πού σου χαρίζω θα είναι μαζί σου.

Μετά άρχισε να σκέπτεται πώς και πού θα χτίσει την εκκλησία. Αφού σκέφτηκε πολύ και προσευχήθηκε γι’ αυτό στο Θεό, ξαφνικά μια μέρα είδε έναν άγγελο του Θεού που φορούσε μανδύα και κουκούλι, να λέει: «Εις Άγιος, εις Κύριος, Ιησούς Χριστός, εις δόξαν Θεού Πατρός, Αμήν». Και μετά σημείωσε στον τόπο εκείνο το σημείο του σταυρού με το χέρι του και έγινε άφαντος. 

Η φήμη του ως αγιασμένου ασκητή εξαπλώθηκε γρήγορα και πολλοί μοναχοί μαζεύτηκαν γύρω του, ενώ ο απλός λαός τον τιμούσε ως άγιο όταν ήταν εν ζωή. Ο Όσιος, έζησε συνολικά 85 χρόνια και αναπαύτηκε στις 30 Αυγούστου του 1533.

Αλέξανδρος του Σβιρ-_ Икона Прп.Александр Свирский-St. Alexander Svirsky_st Alexander of Svir_20140912-004Ο Άγιος Αλέξανδρος, όπως του υποσχέθηκε η Υπεραγία Θεοτόκος, άφησε πίσω του μεγάλο πλήθος μαθητών, πολλοί από τους οποίους ηγίασαν και τιμώνται μέχρι σήμερα από την Εκκλησία του Θεού επί γης ως Άγιοι. Ο πρώτος που ελκύσθηκε από την αγιότητα του οσίου Αλεξάνδρου ήταν ο γαιοκτήμονας Ανδρέας Ζαβαλίσιν αυτός που τον ανακάλυψε τυχαία όταν είχε βγει για κυνήγι μετέπειτα όσιος Αδριανός του Οντρουσώφ (+ 1549). Ακόμη οι Όσιοι Γεννάδιος (+ 1516) και Νικηφόρος (+ 1550) της λίμνης Νέιζ, Αθανάσιος του Σύαντεμ (+ μετά το 1550) ήταν παρών κατά τήν εμφάνιση της Υπεραγίας Θεοτόκου, Μακάριος του Οροντέζ ο Πρεσβύτερος(+ 1532), Μακάριος ο Ρωμαίος του Νόβγκοροντ (+δεύτερο μισό του XVI ), οι Όσιοι Ηγούμενοι Ησαΐας, Ηρωδίων και Νικόδημος, ιερομοναχός Λεόντιος και ο μοναχός Αντώνιος. Το 1545 ο μαθητής και διάδοχός του Ηγούμενος Ηρωδίων έγραψε τον Βίο του. Οι Ιγνάτιος, Λεωνίδας, Κορνήλιος, Διονύσιος, Θεόδωρος, Θεραποντας και Αθανάσιος Οστρόβσκι.  Οι μοναχοί Ρωμανός και Αρσένιος, Θεόδωρος, Τύχων, Σαββατιος και Ιωάννης ο μεγαλύτερος αδελφός του Οσίου Αλεξάνδρου. Οι Όσιοι Ιωνάς Γιασεζερσκ και Κορνήλιος και Διονύσιος Παντανσκυ. Ο Όσιος Γεννάδιος ο εν Κοστρομά ο Λιθουανός (+ 1565), Θεοδώρητος της Κόλα ιεραπόστολος των Λαπωνων (Sami) (1571). Οι γονείς του Οσίου Αλεξάνδρου, οι δίκαιοι Σέργιος και Βαρβάρα μεγαλόσχημοι μοναχοί.

Το θαυμαστό άφθαρτο λείψανο του Αγίου Αλεξάνδρου Σβιρ ανακομίσθηκε στις 17 Απριλίου το 1641. Όταν επικράτησε ο άθεος κομμουνισμός στη Ρωσία, το «απήγαγαν» και το έκλεισαν στο «επιστημονικό εργαστήριο» της Ακαδημίας Πολέμου Πετρουπόλεως, για… πειραματισμούς και στη συνέχεια το πέταξαν σε μια αποθήκη.. Μετα την τελευταία εύρεση του, όταν το Λείψανο μετεφέρθη στον Ναό της Μονής του, η ροή του ευώδους μύρου ήταν τόσο ισχυρή, ώστε πετούσαν μέλισσες κοντά στα πόδια του Αγίου. Μυροβλύζει και θαυματουργεί. Εικόνες του Αγίου, οι οποίες ευλογήθηκαν στην λειψανοθήκη, άρχισαν ομοίως να αναδίδουν είτε μύρο είτε ευωδία.

Ο Ηγούμενος μας πληροφορεί ότι πριν από λίγο καιρό ο Άγιος σήκωσε με τα χέρια του ένα βρέφος, που έπεσε από τη μητέρα του στη Λάρνακα, και το έβαλε στην αγκαλιά της μπρος στα έκπληκτα μάτια Μοναχών και Προσκυνητών.» (έ. Α, σ. 7-8).

Απολυτίκιον Αγίου Αλεξάνδρου του Σβιρ. Ήχος α΄.

Της ερήμου πολίτης και εν σώματι άγγελος και θαυματουργός ανεδείχθης, Θεοφόρε πατήρ Αλέξανδρε του Σβίρ· νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, ουράνια χαρίσματα λαβών, θεραπεύεις τους νοσούντας, και τάς ψυχάς των πίστει προστρεχόντων σοι. Δόξα τώ δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τώ σε στεφανώσαντι, δόξα τώ ενεργούντι διά σου πάσιν ιάματα.

alexander_svirskiy-05


St. John the Forerunner, we bow down before his joyous suffering for Christ’s Truth

 

Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος_St. John the Baptist_ см. Иоа́нн Предте́ча116-01

The Beheading of St. John the Forerunner

Commemorated on August 29

St. Justin Popovic of Celije

Today, in glorifying that great and glorious first Apostle, first Martyr, first Evangelist, Precursor to all true Christians of all time, we bow down before his joyous suffering for Christ’s Truth and His Holy Gospel, before him as Apostle and Martyr. Consider, that for already 2,000 years, the One who allowed the lawless king to behead him, has been working countless miracles in the earthly realm, living in it alongside the Lord Jesus Christ. For 2,000 years he has been ceaselessly working miracles for all those who turn to him in prayer.

Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος_St. John the Baptist_ см. Иоа́нн Предте́ча-Βαζελωνα_6543 - CopyBrothers and sisters, whenever you are in great sorrow, turn to that first Apostle of Christ, and he will help you with all of your burdens. And should some kind of misfortune happen, turn to that first Evangelist. No matter what bitterness might fill your soul, he will sweeten it with Christ’s grace, which he will mystically send down to your tortured soul from the World on High. And when you find yourself in temptations and horrors of this earthly life, run to him, to the Holy Confessor; tell him what is in your heart, pour out your sorrows and spiritual needs and rest assured that in a mystical, divine manner, he will come down into your soul and will save you, and will deliver you from all temptations and woes. But should you need to suffer for the Lord Jesus Christ in this world: should others attack you on all sides, should atheists and those who oppose Christ want to swallow you up, to destroy you for belonging to Christ, should they want to silence your voice, to stop it from speaking of Christ, then remember that first Martyr, and call out to him: O Holy Martyr, first Martyr of Christ in the Gospels, hurry to my aid! Grant that may I die for the Lord Jesus Christ, leave my body like temporary clothing, and by the path of the Holy Martyrs move to Christ’s Kingdom! He will entreat the Lord that you might also join the host of Luminaries. Thus, today’s little Great Friday becomes for us the great joy of the Resurrection. Friday is small, but Sunday, the Resurrection, is great—resurrection for all Christians of all time. And for us today: for me, for you, for every Christian living today, today’s Great Friday is at the same time the Resurrection, for today we glorify the St. John the Baptist who is eternally alive in the Heavens; [we glorify] his victory over the death appointed to him by Herod, his soaring up into the Heavenly Realm, to be the first after the Mother of God, to stand beside the Lord Jesus Christ. You have seen the icon known as the “Deisis” i.e. “Prayer” icon. In it, the Lord sits on the Throne of Glory, as King of Heaven. On His right is the Most-holy Mother of God, and on His left, the Holy Forerunner. They pray to Him for the human race.
Оh! May his holy prayers be raised up today and tomorrow, and always, and may they be raised up for us Christians-Serbs, and for all the people on this earth, that the Lord lead all to repentance, that He have mercy upon all, that He save all, that all people brought [to Him] by the glorious Forerunner, might forever glorify the One True God in Heaven and on earth, the Lord Jesus Christ, to Whom is due all honor and glory, now and ever, and unto ages of ages. Amen.

Translation from the website of the Church of St. John the Baptist, Washington, D.C.

Apolytikion Saint John the Forerunner. Second Tone

The memory of the just is celebrated with hymns of praise, but the Lord’s testimony is sufficient for thee, O Forerunner; for thou hast proved to be truly even more venerable than the Prophets, since thou was granted to baptize in the running waters Him Whom they proclaimed. Wherefore, having contested for the truth, thou didst rejoice to announce the good tidings even to those in Hades: that God hath appeared in the flesh, taking away the sin of the world and granting us great mercy.


Ω της ερήμου εσύ, μονάκριβε…. Γ. Βερίτης

Ιωάννης ο Πρόδρομος_св.Иоанна Предтечи_ St. John the Forerunner _032_Icon_7654865487

Βαπτιστής

Ι

Ω της ερήμου εσύ, μονάκριβε, σαν ποιο τραγούδι να σου ψάλλω;
Το στόμα της αλήθειας σ’ έκραξε των γεννητών τον πιο μεγάλο.
Άστρο ορθρινό! καθώς επρόβαλες μεσ’ στης αυγής τ’ απαλοθάμπη,
μας προμηνάς το ακτινοβόλημα του Ήλιου π’ ανέσπερος θα λάμπη.
Φωνή που κράζεις μεσ’ στην έρημο και στην κοιλάδα του Ιορδάνη,
είσαι γλυκό και πρώτο ανάκρουσμα της απολύτρωσης που φθάνει.

II

Στάθηκες πάντολμος κι ατρόμητος μέσα στου Ηρώδη το παλάτι,
κι αδέκαστη η φωνή σου αντήχησεν από ‘να θειο παλμό γεμάτη.
Δε θα δειλιάσουν τον αδείλιαστο και χίλιοι θάνατοι και χάροι.
Σκληρά του ελέγχου το μαστίγωμα χτύπά το αμαρτωλό ζευγάρι.
Ας σε παιδέψουν κι ας ρουφήξουνε σαν λύκοι το αίμα της καρδιάς σου για του Κυρίου τ’ άγιο θέλημα όλα σαν τίποτα μπροστά σου.

III

Κι ωρθώθη μπρος σου ο σπεκουλάτορας κι έσκυψες σαν το αρνί στο θύτη κι ουδέ φοβήθης το μαχαίρι του π’ άστραψε πάνω σου, ω προφήτη. Της Μαχαιρούντος το λιθόστρωτο με τ’ άγιο αίμα επορφυρώθη και το κεφάλι σου το πάντιμο δώρο στη μοιχαλίδα εδόθη. Μα πάλι ανάπαυση δεν έβρισκε στης αμαρτίας της το μεθύσι: Νεκρή σου η κεφαλή κι εφώναζεν• ουκ εξεστί σοι!

Γ. Βερίτης


Saint John Forerunner, strengthen me by your prayers

Ιωάννης ο Πρόδρομος_св.Иоанна Предтечи_ St. John the Forerunner _032_Icon_7654865487

HYMN OF PRAISE
SAINT JOHN THE BAPTIST

O Saint John, wonderful Baptizer,
Of the Savior, you were the glorious Forerunner,
You, with your purity, touched human souls
And, as an awesome trumpet, from the Jordan resounded
From sleep and idle vices, awakening men,
When the axe was near to the root.
To you I bow, to you I pray:
Every temptation, help me to resist.
Prophet most powerful, to you I bow,
And before you kneel and before you I weep:
From your heart, grant me the strength of a lion,
From your spirit, grant me angelic whiteness.
Grant me your strength that by practice to attain
To God be submissive and to rule over myself,
To baptize by fasting, to purify by all-night vigils,
To sweeten by prayer and heavenly vision,
And to every martyrdom, walk without fear
With your courage and with a strong faith.
O Saint John, God’s chosen one,
And glorious martyr for supreme justice,
You, of whom the godless armies are afraid
To my prayers, do not turn a deaf ear,
But, strengthen me by your prayers,
That as a true candle before the Lord, I stand.

If you observe how men die, you would see that the death of a man usually resembles his sin. As it is written: “For all they that take the sword shall perish with the sword” (St. Matthew 26:52). Every sin is a knife and men usually are slain by that sin which they most readily committed. An example of this is given to us by Salome, the foul daughter of Herodias who asked for and received from Herod the head of John the Baptist on a platter. Living in Spain in the town of Lerida [Loredo] with the exiled Herod and Herodias, Salome set out one day across the frozen river Sikaris. The ice broke and she fell into the water up to her neck. Icebergs squeezed around her neck and she wiggled, dancing with her feet in the water as she once danced at the court of Herod. However, she was unable either to raise herself up or to drown until a sharp piece of ice severed her head. The water carried her body away and her head was brought to Herodias on a platter as was the head of John the Baptist at one time. Behold how terrible a death resembles the sin committed.

The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for Old Calendar date August 29, and New Calendar date September 11.
http://livingorthodoxfaith.blogspot.gr/2010/04/prologue-august-29-september-11.html


Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, του φτάνει η μαρτυρία του Κυρίου.

 

Ιωάννης ο Πρόδρομος_св.Иоанна Предтечи_ St. John the Forerunner _032_Icon_georgiy-ioann-predtecha-zosima-prichashchaet-mariyu-egip-1552 (1)

Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος
(του Φώτη Κόντογλου)

Αληθινά λέγει το τροπάρι του «Μνήμη δικαίου μετ’ εγκωμίων, σοι δε αρκέσει η μαρτυρία του Κυρίου, Πρόδρομε».
Με εγκώμια και με ευλάβεια γιορτάζανε άλλη φορά οι ορθόδοξοι χριστιανοί τον Πρόδρομο, αλλά τώρα του φτάνει η μαρτυρία του Κυρίου.
Αυτή η μαρτυρία θ’ απομείνει στον αιώνα, είτε τον γιορτάζουνε είτε δεν τον γιορτάζουνε οι άνθρωποι, είτε τον θυμούνται είτε τον ξεχάσουνε. Κ’ η μαρτυρία είναι τούτη: πως ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος είναι «ο εν γεννητοίς γυναικών μείζων» δηλ. «ο πιο μεγάλος απ’ όσους γεννηθήκανε από γυναίκα» κατά τα λόγια του ίδιου του Χριστού. Γι’ αυτό κ’ η Εκκλησία μας ώρισε να μπαίνει το εικόνισμά του πλάγι στην εικόνα του Χριστού, στο εικονοστάσιο της κάθε ορθόδοξης εκκλησιάς.

Από το Βιβλίο του Φώτη Κόντογλου, Γίγαντες ταπεινοί,
Εκδόσεις Ακρίτας 2000

***

άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Σήμερα είναι μια μικρή Μεγάλη Παρασκευή, μια δεύτερη Μεγάλη Παρασκευή. Γιατί σήμερα ο μεγαλύτερος άνδρας μεταξύ εκείνων που γεννήθηκε από γυναίκα, Ιωάννης, ο Πρόδρομος και Βαπτιστής του Κυρίου, θανατώνεται. Την Μεγάλη Παρασκευή, οι άνθρωποι θανατώνουν τον Θεό, σταυρώνουν τον Θεό. Στη σημερινή αγία μεγάλη γιορτή, οι άνθρωποι θανατώνουν τον μέγιστο όλων των ανθρώπων. Δεν είμαι εγώ που επέλεξε να χρησιμοποιήσει την έκφραση «τον μείζονα.” Τι είναι ο επαίνος μου για τον μεγάλο και ένδοξο Πρόδρομο του Κυρίου, τον οποίο ο Κύριος επαίνεσε περισσότερο από οποιονδήποτε μεταξύ των ανθρώπων, περισσότερο από όλους, από τους Αποστόλους, τους Αγγέλους, τους Προφήτες, τους δίκαιους, τους Σοφους; Απο τον Κύριο ειπώθηκε γι ‘αυτόν: ουκ εγήγερται εν γεννητοίς γυναικών μείζων Ιωάννου του βαπτιστού … (Ματθ. 11,11). Σε όλη τη Δημιουργία, δεν υπάρχει κανένας μεγαλύτερος επαίνος.

Αυτός είναι ο λόγος που σήμερα είναι μια μικρή Μεγάλη Παρασκευή. Σκεφτείτε: οι παράλογοι άνθρωποι σκοτώνουν τον μεγαλύτερο των δικαίων…. Σκεφτείτε: τι κάνουν οι αντίπαλοι του Χριστού, ακόμη και σήμερα εξακολουθούν να φωνάζουν “. “Σταυρώστε Τον, σταυρώσον Αυτόν; !” 

Τι είναι αυτό; Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτός ο κόσμος έχει γίνει ένα τρελοκομείο! Οι άνθρωποι δεν θέλουν το Θεό, δεν θέλουν τον μεγαλύτερο Δίκαιο όλου του κόσμου. Ποιον θέλουν; Ποιον προτιμούν; Ποιον ορίζουν στη θέση του Χριστού; Με ποιον θα αντικαταστήσετε τον Αγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή; Με τον εαυτό σας ;! О σκώροι! О, μικροσκοπικά έντομα θνητά! Ναι, όταν οι άνθρωποι γίνονται ξέφρενοι από την υπερηφάνεια, όταν από την εγωιστική υπερηφάνεια χάνουν την λογική τους, δεν έχουν ανάγκη από τον Θεό, δεν έχουν ανάγκη από την αλήθεια του Θεού. Οι ίδιοι δηλώνουν ότι είναι θεοί. Παρουσιάζουν το μικροπρεπή, ρηχό, ψευδή ομοίωμα της αλήθειας ως τη μεγάλη και σωτήρια αλήθεια... Ναι, οι άνθρωποι τυφλοί στην διάνοια και το πνεύμα δεν βλέπουν και δεν θέλουν να δουν, ότι ο άνθρωπος, ο αληθινός άνθρωπος, δεν μπορεί να τα καταφέρει χωρίς τον Θεό. Γιατί; Επειδή αυτός ο κόσμος είναι γεμάτος από Ηρώδεις γεμάτος Φαρισαίους. Ηρώδης απαιτησε την κεφαλή του Ιωάννη του Βαπτιστή, Ηρώδεις απαιτούν τα κεφάλια όλων των δικαίων του κόσμου….

Ο Τιμίος Πρόδρομος έλαβε επίσης τη μαρτυρία του Κυρίου στο γεγονός ότι ήταν ο μεγαλύτερος από όλους που γεννήθηκαν από γυναίκα, επειδή έγινε ο πρώτος από όλους τους Αγίους Μάρτυρες της Καινής Διαθήκης. Δείτε πώς έκανε για την αλήθεια του Θεού σε αυτό τον κόσμο! Υπέφερε χαρούμενα! Κατ ‘αρχήν οι ύμνοι και οι προσευχές της ημέρας λέγε ότι πήγε με πανηγυρισμούς στον θάνατό του, και ότι υπέστη πανηγυριζωντας. Έτσι, έγινε το πρώτο παράδειγμα και πηγή έμπνευσης για όλους τους Αγίους Μάρτυρες της Καινής Διαθήκης..

Πώς αλλιώς, αδελφοί και αδελφές, μπορούμε να εξηγήσουμε τη παν-χαρά του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου, ενώ έχοντας το σώμα του τσακισμένο: τα οστά του να έχουν σπάσει στο τροχό, αυτος φώναζε με χαρά εν Κυρίω, οτι μπορουσε να Τον δη, μπορουσε να δη τους Αγγέλους του Θεού, να κάθονται γύρω του, και οι άγγελοι να σταματούν τον τροχό. Δείτε τι χαρά [βίωσε] κατά τη διάρκεια αυτών των φοβερών βασανιστηριων! Ο πρώτος που αποκαλύπτει την αγία χαρά του μαρτυρίου ήταν ο Άγιος Ιωάννης, ο  Πρόδρομος και Βαπτιστής του Κυρίου…..

***

«Σε μια εποχή καθολικής εξαπάτησης, το να λες την αλήθεια είναι μία επαναστατική πράξη»

Τζωρτζ Όργουελ

«Ω της ερήμου εσύ μονάκριβε,
σαν ποιο τραγούδι να σου ψάλλω,
το στόμα της αλήθειας σ’ έκραξε
των γεννητών τον πιο μεγάλο».
Βερίτης

Επιγείους φροντίδας ηγνόησας, και τας ουρανίους ελπίδας επλούτησας, επί της γης ως Άγγελος, την ζωήν διανύσας πανόλβιε.

Απολυτίκιον του Τιμίου Προδρόμου. Ήχος β΄

Μνήμη δικαίου μετ΄ εγκωμίων, σοί δε αρκέσει η μαρτυρία του Κυρίου, Πρόδρομε, ανεδείχθης γαρ όντως και προφητών σεβασμιώτερος, ότι και εν ρείθροις βαπτίσαι κατηξιώθεις τον κηρυττόμενον. Όθεν της αληθείας υπεραθλήσας, χαίρων ευηγγελίσω και τοις εν άδη Θεόν φανερωθέντα εν σαρκί, τον αίροντα την αμαρτίαν του κόσμου, και παρέχοντα ημίν το μέγα έλεος.


Saint abba Moses the Ethiopian of Scete, ”Black in the face, shining in the soul.”

Saint abba Moses the Ethiopian of Scete
Saint Shushanik Queen and Martyr (440-475)
Synaxis of the Saints of the Kiev Caves whose relics repose in the Far Cave of Venerable Theodosius

Commemorated on August 28

HYMN OF PRAISE
VENERABLE MOSES THE BLACK [THE ROBBER]

Μωυσής ο Αιθίοπας_Saint abba Moses the Ethiopian_Авва Моисей Мурин_74636.bBlessed is he upon whom God shows mercy!
The mercy of God is joy,
In both worlds joy.
Moses Murin [the Black] as a prodigal son
Repented and to God returned,
By much weeping, many sins repaid
By much fasting, himself withered,
Black in the face, shining in the soul.
By many all-night vigils, passions he tamed,
Of demons authority, freed himself.
While his soul, as a lake became
Atop the mountains that, into the heavens gaze.
In which heaven mirrors its face.
When once, they asked Moses
“Do not the sins of others sadden you?”
“Sinful men, do they not concern you?”
Saint Moses tearfully replied:
“Whoever has a corpse in the house
That one does not weep over someone else’s corpse
Rather weeps over his own corpse.”
The lion, into a lamb, often changes,
Such a miracle, only Christ performs.
Moses, a lion in the mountain was
And, a gentle lamb became.
By his holy prayers, let
God grant salvation to us also.

The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for Old Calendar date August 28, and New Calendar date September 10.
http://livingorthodoxfaith.blogspot.gr/2010/04/prologue-august-28-september-10.html

Selected quotes from St. Moses from the sayings of the Desert Fathers

The monk must die to his neighbour and never judge him at all, in any way whatever.

A brother at Scetis committed a fault. A council was called to which Abba Moses was invited, but he refused to go to it. Then the priest sent someone to say to him, ‘Come, for everyone is waiting for you.’ So he got up and went. He took a leaking jug, filled it with water and carried it with him. The others came out to meet him and said to him, ‘What is this, Father?’ The old man said to them, ‘My sins run out behind me, and I do not see them, and today I am coming to judge the errors of another.’ When they heard that they said no more to the brother but forgave him. (Ward, pp. 138-9)

A brother came to Scetis to visit Abba Moses and asked him for a word. The old man said to him, ‘Go, sit in your cell, and your cell will teach you everything.’ (Ward, p. 139)

It happened that Abba Moses was struggling with the tempta-
tion of fornication. Unable to stay any longer in the cell, he went
and told Abba Isidore. The old man exhorted him to return to his
cell. But he refused, saying, Abba, I cannot.’ Then Abba Isidore
took Moses out onto the terrace and said to him, ‘Look towards the
west.’ He looked and saw hordes of demons flying about and mak-
ing a noise before launching an attack. Then Abba Isidore said to
him, ‘Look towards the east.’ He turned and saw an innumerable
multitude of holy angels shining with glory. Abba Isidore said, ‘See,
these are sent by the Lord to the saints to bring them help, while
those in the west fight against them. Those who are with us are
more in number than they are.’ Then Abba Moses, gave thanks to
God, plucked up courage and returned to his cell.

It was said of Abba Moses at Scetis that when he had ar-
ranged to go to Petra, he grew tired in the course of the journey
and said to himself, ‘How can I find the water I need there?’ Then
a voice said to him, ‘Go, and do not be anxious about anything.’ So
he went. Some Fathers came to see him and he had only a small
bottle of water. He used it all up in cooking lentils for them. The
old man was worried, so he went in and came out of his cell, and
he prayed to God, and a cloud of rain came to Petra and filled all
the cisterns. After this, the visitors said to the old man, ‘Tell us why
you went in and out.’ The old man said to them, I was arguing with
God, saying, “You brought me here and now I have no water for
your servants.” This is why I was going in and out; I was going on
at God till he sent us some water.’

It was told of a brother who came to see Abba Arsenius at Scetis that, when he came to the church, he asked the clergy if he could visit Abba Arsenius. They said to him, ‘Brother, have a little refreshment and then go and see him.’ ‘I shall not eat anything,’ said he, ‘till I have met him.’ So, because Arsenius’ cell was far away, they sent a brother with him. Having knocked on the door, they entered, greeted the old man and sat down without saying anything. Then the brother from the church said, ‘I will leave you. Pray for me.’ Now the visiting brother, not feeling at ease with the old man, said, ‘I will come with you,’ and they went away together. Then the visitor asked, ‘Take me to Abba Moses, who used to be a robber.’ When they arrived the Abba welcomed them joyfully and then took leave of them with delight. The brother who had brought the other one said to his companion, ‘See, I have taken you to the foreigner and to the Egyptian, which of the two do you prefer?’ ‘As for me,’ he replied, ‘I prefer the Egyptian.’ Now a Father who heard this prayed to God saying, ‘Lord, explain this matter to me: for Thy name’s sake the one flees from men, and the other, for Thy name’s sake, receives them with open arms.’ Then two large boats were shown to him on a river and he saw Abba Arsenius and the Spirit of God sailing in the one, in perfect peace; and in the other was Abba Moses with the angels of God, and they were all eating honey cakes. (Ward, pp. 17-8)

The Sayings of the Desert Fathers The Alphabetical Collection
Translated, with a foreword by Benedicta Ward, SLG- preface by Metropolitan Anthony of Sourozh


Όσιος Αββάς Μωυσής ο Αιθίοπας

Όσιος Αββάς Μωυσής ο Αιθίοπας (332-407)
Εζεκίας ο Δίκαιος, Βασιλιάς του Ιούδα (691 π.Χ).
Σουσανίκ βασίλισσα Γεωργίας μάρτυρος (458)
Άννα η Θεοδόχος και προφήτιδα της Ιερουσαλήμ, θυγατέρα του Φανουήλ (3/2 και 28/8, +1ος αι.)
Σύναξις 52 Οσίων Πατέρων των Μακρινών Σπηλαίων της Λαύρας του Κιέβου (της Σκήτης του Αγίου Θεοδοσίου)

Εορτάζουν στις 28 Αυγούστου

Στίχοι
Φήσεις το ρητόν και θανών, Μωσή μέλα.
«Άνθρωπος όψιν, και Θεός την καρδίαν».
Θάψαν εν εικάδι Μωσήν ογδόη Αιθιοπήα.

Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου

Μωυσής ο Αιθίοπας_Saint abba Moses the Ethiopian_Авва Моисей Мурин_e2a5c40b282507a4bc961572fd80952d--fresco-the-blackΑυτός ο μακάριος Μωυσής ήταν Αιθίοπας και πολύ μαύρος ως προς το χρώμα, δούλος ενός πολιτικού ανθρώπου, τον οποίο τον έδιωξε ο αφέντης του εξ αιτίας της μεγάλης του κακίας και της συνήθειάς του να κλέβει και να είναι δύστροπος. Αυτός λοιπόν επειδή κράτησε κακία μία φορά σε ένα βοσκό, επειδή τον εμπόδισε και δεν τον άφησε να κάμει ένα κακό, αποφάσισε να θανατώσει τον βο­σκό εκείνο. Έτσι όταν έμαθε, ότι ο βοσκός ήταν αντίπερα στον ποταμό Νείλο, την εποχή που ο Νείλος ήταν πλημμυρισμένος, δάγκωσε την μάχαιρά του με το στόμα του και, αφού τύλιξε το πανωφόρι του στο κεφάλι του, πέρασε τον ποταμό κολυμπώντας.
Ο βοσκός όμως κατάλαβε τον ερχομό του, γι’ αυτό αφήνοντας τα πρόβατά του έφυγε. Τότε ο Μωυσής διάλεξε τέσσερα κριάρια α­πό το μαντρί του φτωχού εκείνου και τα έσφαξε. Έπειτα έδεσε τα κριάρια σε σχοινί και κρατώντας το, διαπέρασε πάλι τον ποταμό κολυμπώντας. Και αφού έφαγε τα κρέατα των κριαριών και πούλη­σε τα δέρματα, πήγε στους φίλους του.

Αυτά βέβαια τα σχετικά με αυτόν τον Όσιο τα διηγήθηκα, για να δείξω, ότι είναι δυνατό να σωθούν με την μετάνοια εκείνοι, που θέλουν, ακόμη και αν κάνουν μυριάδες αμαρτίες προηγουμένως.

Αυτός ο Όσιος γεμάτος κατάνυξη, πολύ αργότερα, από μία περίσταση που του συνέβη, παρέδωσε τον εαυτό του σε ένα Μοναστήρι και τόσο πολύ μετανόησε, ώστε ακόμη και τους ίδιους του τους συντρόφους τους κλέφτες, τους προσέφερε στον Χριστό μέσω της μετανοίας. Μία φορά ήλθαν κλέφτες στο κελλί του Οσίου αυτού, χωρίς να γνωρίζουν, ότι αυτός είναι ο περίφημος εκείνος κλέφτης, ο Μωυσής.
Ο Μωυσής, αφού τους συνέλαβε, τους έδεσε με σχοινιά, αλλά με τόση ευκολία, με όση δένει κάποιος ένα σάκκο άχυρα. Αφού τους φορτώθηκε λοιπόν στον ώμο του, τους πήγε στο Κυριακό, δηλαδή στην κοινή Εκκλησία της Σκήτεως και λέει προς τους Πατέρες «Επειδή δεν συγχωρείται σ’ εμένα που μετανοώ, να αδικήσω κάποιον, αυτούς λοιπόν που τους βρήκα και ήλθαν εναντίον μου, τί προστάζετε να τους κάνουμε;».
Οι κλέφτες όταν κατάλαβαν, πως αυτός είναι ο Μωυσής ο περιβόητος και ανίκητος ληστής, εξομολογήθηκαν και μετανόησαν στον Θεό και, αφού πρώτα απαρνήθηκαν τα πράγματα του κόσμου, έγι­ναν Μοναχοί πάρα πολύ ενάρετοι. Αφού λοιπόν θεάρεστα πέρασε τη ζωή του ο Όσιος αυτός, εκοιμήθη την στιγμή της ασκήσεως, ενώ ήταν εβδομήντα ετών γέροντας, και άφησε και εβδομήντα μαθητές και μιμητές της ασκητικής του πολιτείας.

(Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, Συναξαριστής – Αύγουστος, εκδ. Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Νέα Σκήτη-Άγιον Όρος, σ. 361-362)

Μωυσής ο Αιθίοπας_Saint abba Moses the Ethiopian_Авва Моисей Мурин_f0d9a4f0a5e9c2a225899ca0d8917201--august--saintsΚάποιος αδελφός της Σκήτης έσφαλε. Έγινε συγκέντρωση στην οποία κάλεσαν τον αββά Μωυσή αλλ’αυτός δεν θέλησε να πάει. Του παρήγγειλε τότε ο πρεσβύτερος: «Έλα, γιατί σε περιμένουν όλοι». Κι εκείνος σηκώθηκε και πήγε κρατώντας στην πλάτη ένα καλάθι τρύπιο που το γέμισε με άμμο. Οι Πατέρες που βγήκαν να τον προϋπαντήσουν του λένε: «Τι είναι αυτό, πάτερ;» «Οι αμαρτίες μου―απαντά ο Γέροντας―που κυλούν και πέφτουν πίσω μου και δεν τις βλέπω και ήλθα εγώ σήμερα να κρίνω τα σφάλματα άλλου». Όταν τ’άκουσαν αυτά οι Πατέρες, δεν είπαν τίποτε εναντίον του αδελφού αλλά τον συγχώρεσαν .

Είπε πάλι ο αββάς Μωυσής:
– Από την στιγμή που ο άνθρωπος θα επιρρίψει την μομφή πάνω στον εαυτό του και πει <<αμάρτησα>>, αμέσως τον σπλαγχνίζεται ο Κύριος. Εάν επιδοθούμε στο να δούμε τις δικές μας αμαρτίες, δεν θα δούμε τις αμαρτίες του πλησίον.
Να μην κάνεις το κακό, να μην σκέφτεσαι το κακό, αλλά και να μην προσβάλλεις αυτόν που κάνει το κακό.
Να μην κατακρίνεις κανέναν, αλλά να λες:
<<Ο Θεός γνωρίζει τον καθένα>>. Να μην πεισθείς σ΄αυτά που λέει ο καταλάλος, ούτε να χαρείς με την καταλαλιά, ούτε να μισήσεις αυτόν που καταλαλεί τον πλησίον του.
Να μην έχεις έχθρα για κανέναν, αλλά και να μην μισείς αυτόν που εχθρεύεται τον πλησίον. Αυτή έιναι η ειρήνη.

Είπε επίσης: «Όλος ο αγώνας πρέπει να αποβλέπει στο να μην κρίνουμε τον πλησίον. Γιατί όταν το χέρι του Κυρίου φόνευσε όλα τα πρωτότοκα στη χώρα της Αιγύπτου, δεν έμεινε σπίτι που να μην είχε νεκρό (Έξ. 12,29-30)». Τον ρωτάει ο αδελφός: «Τι σημαίνουν τα λόγια αυτά;» «Σημαίνουν―είπε ο Γέροντας―ότι, εάν όλα εκείνα που μας εμποδίζουν μας αφήσουν να δούμε τις αμαρτίες μας, δεν θα βλέπουμε τις αμαρτίες του πλησίον. Άλλωστε είναι ανοησία, ενώ εχει δικό του νεκρό ο άνθρωπος, να τον αφήσει και να πάει να κλάψει το νεκρό του πλησίον.Και το να πεθάνεις έναντι του πλησίον σημαίνει να έχεις μπροστά σου τη δική σου αμαρτία και να μην έχεις μέριμνα για κανένα άνθρωπο ότι αυτός είναι καλός ή εκείνος είναι κακός. Μην κάνεις κακό σε κανένα άνθρωπο, ούτε να σκέφτεσαι πονηρά για κανένα. Μην εξευτελίσεις κάποιον που κάνει το κακό αλλά και να μην συμφωνήσεις μ’εκείνον που κάνει κακό στον πλησίον ούτε να χαίρεσαι μ’αυτόν που βλάπτει τον πλησίον. Αυτό σημαίνει το να είμαστε νεκροί έναντι του πλησίον.
Μην κατηγορείς κανένα• να λες: Ο Θεός γνωρίζει τον καθένα και να μη συμφωνείς μ’αυτόν που κατηγορεί• να μη χαίρεσαι που κατηγορεί αλλά ούτε και να τον μισείς. Αυτό είναι το νόημα του να μην κρίνουμε.
Μην εχθρεύεσαι κανέναν άνθρωπο• και να μην κρατήσεις έχθρα μέσα στην καρδιά σου ,αλλά μη μισήσεις και αυτόν που εχθρεύεται τον πλησίον. Αυτή είναι η ειρήνη. Να παρακινείς τον εαυτό σου σ ’αυτά. Ο κόπος είναι προσωρινός, ενώ η ανάπαυση είναι αιώνια με τη χάρη του Θεού Λόγου. Αμήν.»

Αδελφός ρώτησε τον αββά Μωυσή:
– «Σε κάθε κόπο που κάνει ο άνθρωπος, τι είναι αυτό που θα τον βοηθήσει;»
– «Ο Θεός, -του απαντά ο Γέροντας- είναι αυτός πού βοηθάει, διότι είναι γραμμένο στη Γραφή: Ο Θεός είναι καταφυγή και δύναμή μας και βοηθός πανίσχυρος στις θλίψεις πού μας βρίσκουν».
– «Και οι νηστείες -ξαναρωτά ο αδελφός- και οι αγρυπνίες που κάνει ο άνθρωπος, τι σκοπό έχουν;»
– «Αυτές -του λέει ο Γέροντας- ταπεινώνουν την ψυχή. Και η Γραφή λέει: Δές την ταπείνωσή μου και τον κόπο μου και συγχώρεσε όλες τις αμαρτίες μου. Και εάν η ψυχή θα φέρει τους καρπούς αυτούς, θα την σπλαχνιστεί ο Θεός χάρη σ΄αυτά».

Είπε ο αββάς Μωυσής:
“Είναι αδύνατο να αποκτήσει κανείς τον Ιησού, παρά μόνο με κόπο, με ταπείνωση και με προσευχή ακατάπαυστη”.

Μεταξύ των άλλων είχε πει για τους μοναχούς των έσχατων καιρών:
«Οι μοναχοί θα περπατούν ανάμεσα στους θορύβους και στις ταραχές, εσκοτισμένοι, ανωφελείς και ράθυμοι, μη επιμελούμενοι την αρετή, υποδουλωμένοι στα πάθη της αμαρτίας και θα συναναστρέφονται μέσα στις πόλεις χωρίς φόβο θεού, με λαιμαργία και οινοποσία…
Στις μέρες εκείνες θα βασιλεύει το μίσος και η διχόνοια στα κοινόβια μοναστήρια. Θα χειροτονούνται ηγούμενοι και ποιμένες των μοναχών, άνθρωποι αδόκιμοι, μη διακρίνοντες την δεξιάν οδό από την αριστερά και πολλοί μοναχοί θα απορρίψουν το σχήμα για να παντρευτούν».

 

Απολυτίκιον Αββά Μωυσέως του Αιθίοπος. Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.

Των παθών καταλείψας Πάτερ την Αίγυπτον, των αρετών εν τω όρει ανήλθες πίστει θερμή, τον Σταυρόν τον του Χριστού άρας επ’ ώμων σου, και δοξασθείς περιφανώς τύπος ώφθης Μοναστών, Μωϋσή Πατέρων ακρότης, μεθ’ ων απαύστως δυσώπει ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.

Έτερον Απολυτίκιον Αββά Μωυσέως του Αιθίοπος. Ήχος α’. Του λίθου σφαγισθέντος.

Της ερήμου πολίτης και εν σώματι άγγελος, και θαυματουργός ανεδείχθης, θεοφόρε Πατήρ ημών Μωϋσή· νηστεία αγρυπνία προσευχή, ουράνια χαρίσματα λαβών, θεραπεύεις τους νοσούντας, και τας ψυχάς των πίστει προστρεχόντων σοι. Δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι διά σού πάσιν ιάματα.