Iconography and Hand painted icons

There is no danger in which God cannot help… The Don Icon of the Mother of God

Παναγία του Ντον_Don Icon of the Mother of God_ Богоматерь Донская. Феофан Грек_0_1a5913_ce4659c8_orig

Intercession of the “Don” Icon of the Mother of God against the Tatars Attack

Commemorated on August 19

The Don Icon of the Mother of God was painted by Theophanes the Greek. On the day of the Kulikovo Battle (September 8, 1380, the Feast of the Nativity of the Most Holy Theotokos), the Icon was with the Russian army, giving it help, but after the victory it was passed on by the Don Cossacks as a gift to their commander, Great Prince Demetrius of the Don (1363-1389), who then transferred it to Moscow.

In the year 1591, the Crimean Khan Nuradin and his brother Murat-Girei invaded Russia with a numerous army. Advancing on Moscow, they positioned themselves on the Vorobiev hills. A church procession was made around Moscow with the Don Icon of the Most Holy Theotokos in order to guard the city from the enemy.
On the day of battle it was in the military chapel in the ranks of the soldiers, and set the Tatars to flight. In thanksgiving to the Most Holy Theotokos for Her mercy, manifest through the Don Icon. In 1592, the Don monastery was founded at the very place where it stood amid the soldiers. The wonderworking icon was placed in this monastery, and its feastday was established as August 19.

Saint Nikolai Velimirovič

Παναγία του Ντον_Don Icon of the Mother of God_ Богоматерь Донская. Феофан Грек_0_8896c_22251160_orig

Occasionally one hears an ungodly word even among Christians: here, even God cannot help! There is no danger in which God cannot help nor are there any enemies who could conquer by their own power without God’s permission. Do not ask how God will destroy the powerful army of our enemies that is easier for God then it is for you to inhale or exhale air. Read how God, by one apparition, terrified the Syrian army, so the army dispersed and Israel was saved: “For the Lord had made the host of the Syrians to hear a noise of chariots and a noise of horses, even the noise of a great host: and they said one to another, Lo, the king of Israel has hired against us the king of the Hittites and the kings of the Egyptians to come upon us” (2 Kings 7:6).

Read how Jerusalem was saved from the powerful army of Babylon without any effort of King Hezekiah except his cry and prayer before God: “And it came to pass that night, that the angel of the Lord went out and smote in the camp of the Assyrians a hundred four-score and five thousand: and when they arose early in the morning, behold, they were all dead corpses” (2 Kings 19:35). But God did not perform such miracles only in ancient times but He performs them every time when the faithful pray to Him. Thus, in the year 1395 A.D., the Tartar King Tamburlaine [Tamerlane] surrounded Moscow with his countless soldiers. The Russians brought the miracle-working icon of the Most-holy Theotokos from the town of Vladimir to Moscow and all the people with tears began to pray to the Most-holy Pure One. Suddenly, for no visible reason, the army of Tartars began to withdraw hurriedly and to flee. What happened? Tamburlaine had a vision in a dream: clouds of saints moving beneath the heavens and in their midst, the Holy Birth-giver of God as Queen and, further still, countless hosts of angels. The Theotokos sharply threatened Tamburlaine and ordered him to leave immediately from the land of the Russians and the saints waved their staffs at the emperor. Terrified by this dream, Tamburlaine as soon as it dawned, ordered a retreat and flight.

The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for Old Calendar date August 26, and New Calendar date September 8.

O Theotokos and Virgin, rejoice, O Mary full of grace; the Lord is with thee. Blessed art thou among women, and blessed is the Fruit of thy womb; for thou hast borne the Savior of our souls.

My hope is the Father, my refuge is the Son, my protection is the Holy Spirit: O Holy Trinity, glory to Thee.

Η Παναγία στην ζωή του στάρετς Ζαχαρία (Ζωσιμά) της Λαύρας του Αγίου Σεργίου

Στάρετς Ζαχαρίας (Ζωσιμάς) της Λαύρας του Αγίου Σεργίου (2 Ιουλίου 1936)
”Η αγία μητέρα του… του έδωσε μία Εικόνα της Παναγίας του Καζάν λέγοντας: «Να η οδηγός σου…».

Παναγία του Καζάν_Казанской Иконы Божьей Матери_kazan-Icon-of-Saint-Virgin-Mary_zps68c4a17cΗ χαριτωμένη Τατιάνα, όταν κατάλαβε ότι πλησιάζει το τέλος της, ευλόγησε τα παιδιά της και είπε στην κόρη της Μαρία: «Όλους τους αποχαιρέτησα και μόνο στον αγαπητό μου Ζαχαρία δεν έδωσα την ευχή μου. Δεν θα πεθάνω όμως αν δεν τον ευλογήσω. Γι’ αυτό θα ζητήσω από τον Θεό μιά μικρή αναβολή μέχρι να πας στην πόλι να τον ειδοποιήσης».

Όταν έφθασε ο Ζαχαρίας, η αγία μητέρα του προφήτευσε όσα θα του συμβούν στο μέλλον, τους πειρασμούς που θα περάση και ότι τελικά θα γίνη Μοναχός. Επίσης του έδωσε μία Εικόνα της Παναγίας του Καζάν λέγοντας: «Να η οδηγός σου…».
Αυτήν την αγία Εικόνα την είχε ο Στάρετς μαζί του σ’ όλη του την ζωή…

Το κελλί του είχε γίνει καταφύγιο των πτωχών και λιμάνι παρηγορίας. Οι άλλοι Μοναχοί προσπαθούσαν να τον εμποδίσουν, αλλά η ίδια η Παναγία Θεοτόκος του φανερώθηκε σε όνειρο και του έδωσε την ευλογία της να υποδέχεται τον πονεμένο Λαό του Θεού, που ζητούσε στήριγμα και ενίσχυση. ”Έτσι ο ευλογημένος πατήρ Ζωσιμάς (Ζαχαρίας) έλαβε το μεγάλο αυτό χαρισματικό δώρο του ”στάρτσεστβο”, δηλαδή το υπούργημα του ”στάρετς”, το λειτούργημα των αγίων Γερόντων.

Εκείνη η περίοδος πού ζούσε στο μοναστήρι, ο μοναχός Ζαχαρίας ήταν περίοδος παρακμής στην πνευματική ζωή των μοναχών…Στον δε Ζαχαρία, έλεγαν: «Εσύ, Ζαχαρία, εάν ήσουν φυσιολογικός σαν τους άλλους, θα είχες προ πολλού γίνει μοναχός, μα κάνεις πώς είσαι πιο άγιος από μας, προσεύχεσαι συνέχεια, δεν βγαίνεις έξω πουθενά, φιλοξενείς ανθρώπους στο κελί σου, τους ταΐζεις και τους δίνεις συμβουλές… μα, και σαν δεν φτάνουν αυτά, κοίταξε να δεις τί άνθρωπος έγινες!…». Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός, ότι αν και πλησίαζε ο μεγάλος κίνδυνος, μέχρι το κλείσιμο της Μονής από τους κομμουνιστάς, οι Μοναχοί συνέχιζαν την πνευματική τους αδιαφορία και κατάπτωση. Ο πατήρ Ζωσιμάς έκλαιγε πικρά βλέποντας την ζωή τους.
Κάποτε σε μια μεγάλη εορτή, ενώ βρισκόταν στον Καθεδρικό Ναό, είδε την Βασίλισσα των Ουρανών να βγαίνει από την Ωραία Πύλη μαζί με τέσσερεις Μάρτυρες. Στάθηκε για λίγο και κοίταξε τους Μοναχούς που ήσαν στην Εκκλησία. Ύστερα ο Στάρετς την άκουγε να λέει λυπημένη: ”Δεν είναι κανένας Μοναχός εδώ εκτός από τέσσερεις”, κι έδειξε τον μακάριο Ζωσιμά (Ζαχαρία) και τρεις άλλους. Μετά γύρισε πάλι στο Ιερό και χάθηκε.

* Μην αρχίζετε τίποτα χωρίς την ευλογία της Βασιλίσσης των Ουρανών. Κι όταν τελειώνετε πάλι να την ευχαριστείτε. 

* Να παίρνετε ευλογία από τη Βασίλισσα των Ουρανών για κάθε τι και ο Κύριος μας θα σας ανεβάση στο πρώτο σκαλοπάτι της Χάριτος: την επίγνωση των αμαρτημάτων σας. 

* Πιστεύω ότι έχοντας συνεχή συναίσθηση της παρουσίας της Κυρίας μας και Βασίλισσας των Ουρανών, και μή κάνοντας τίποτα, αλλά παίρνοντας απλώς την ευλογία Της, θα λάβετε το χάρισμα της αδιαλείπτου προσευχής και την αγάπη για όσα αρέσουν στον Κύριό μας Ιησού Χριστό…

* Ο Χριστός χαρίζεται στην ψυχή του καθενός μας από την Πανάχραντο Μητέρα Του. Να προσεύχεσθε θερμά στην Πανάχραντο Δέσποινα μας και θα είσθε με τον Υιό Της.

* Ο άγιος Γέροντας θεωρούσε  απολύτως αναγκαίο να ανάβη τα καντήλια μπροστά στις εικόνες  της Παναγίας. Αν κανείς ασθενούσε , θα έπρεπε να σταυρωθεί με λαδάκι από καντήλι μιας θαυματουργού εικόνας της Θεοτόκου. 

* Συμβούλευε τα πνευματικοπαίδια του να λένε συνεχώς την ωραία προσευχή της Εκκλησίας μας «Θεοτόκε Παρθένε Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία , ο Κύριος μετά Σου, ευλογημένη Συ  εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας Σου ότι Σωτηρα έτεκες των ψυχών ημών». Και έχαιρε διαίτερα αν κάποιος έκανε το κανόνα της Παναγίας , όπως τον είχε η ίδια παραδώσει στον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ:  να λέγεται το «Θεοτόκε Παρθένε» εκατόν πενήντα φορές την ημέρα. 

(σημ.: αυτός ο προσευχητικός κανόνας συνεχίζεται να επιτελείται κάθε μέρα στο μοναστήρι του Ντιβεγιεβο, βαδίζοντας δίπλα στην τάφρο η οποία ανοίχθηκε ζώντος ακόμα του οσίου Σεραφείμ, κατ’ εντολή της Παναγίας. )

«Προσεύχεσθε ταπεινά, λοιπόν, με φόβο Θεού, με ευλάβεια, έτσι ώστε η προσευχή μας να μη γίνη μία ύβρις της προσευχής. Η προσευχή γεννά την ταπείνωση και χωρίς ταπείνωση δεν υπάρχει σωτηρία. ’Όταν τελειώσετε την δουλειά σας, να ευχαριστήσετε τον Κύριο και την Κυρία Θεοτόκο».

«Η προσευχή είναι η αρχή της αιωνίας ζωής, είναι η θύρα με την οποία μπαίνουμε στην Βασιλεία των Ουρανών, είναι η οδός που μας φέρνει στον Κύριο και μας ενώνει μαζί Του… είναι μιά συνάντηση με τον Θεό, μιά συνομιλία μαζί του. Χωρίς προσευχή ο άνθρωπος δεν ζει, αλλά πεθαίνει συνεχώς, ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνει».
«Παιδιά μου, προσπαθήστε να αποκτήσετε ένα πνεύμα συνεχούς προσευχής. Ζητήσατέ το επιμόνως από την Μητέρα του Θεού, η οποία προσεύχεται ακοίμητα για μας, όπως σας έχω ξαναπεί πολλές φορές».

«Ο στάρετς Ζαχαρίας (Ζωσιμάς)», Ιερό Μετόχιο του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, Ορμύλια Χαλκιδικής 1982.

Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά Σου. Ευλογημένη Συ εν γυναιξί, και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας Σου, ότι Σωτήρα έτεκες, των ψυχών ημών.

Ήχος β’.

Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξον με υπό την σκέπην σου.

Our Father which art in heaven, Elder Sophrony of Essex

Παναγία Πλατυτερα_Panagia Platytera_ Богоматерь ЗнамениеvOG_R6MpIlU

Our Father which art in heaven
By St. Elder Sophrony of Essex , disciple of St. Silouan the Athonite

When our heart is filled with love for God we are wholly aware of our closeness to Him- although we know full well that we are but dust (cf. Gen. 3.19)..Through prayer we enter into Divine life; and God praying in us is uncreated life permeating us.

We have the diametrically opposite alternatives: either to refuse God- the very essence of sin- or to become sons of God. Because we are made in the likeness of God we naturally desire the divine perfection which is in our Father. And when we follow Him we are not submitting to the dictates of some extraneous power: we are merely obeying our own impulse to assimilate His perfection. ‘Be ye therefore perfect, even as your Father which is in heaven is perfect’ (Matt. 5.48).

Our Father which art in heaven,
Hallowed be thy Name
Thou hast given me to perceive Thy holiness, and I would fain be holy in Thee.
Thy Kingdom come
May Thy glorious life enter into me and become mine.
Thy will be done
in the earth of my created being, as it is in heaven, in Thee Thyself, from all eternity.
Give us this day our daily bread
‘the true bread which cometh down from heaven, and giveth life unto the world’ (John 6.32-33).
And forgive us our trespasses, As we forgive them that trepass against us
By Thy Holy Spirit grant me so to forgive others that nothing may prevent me from receiving Thy forgiveness.
Lead us not into temptation
Thou knowest my perverseness; that I am ever ready to transgress. Send Thine angel to stand in the way for an adversary against me when I would sin (cf. Num. 22.22).
But deliver us from evil
Deliver me from the power of the mortal enemy, the adversary of man and God.

At first we pray for ourselves; but when God by the Holy Spirit gives us understanding our prayer assumes cosmic proportions. Then, when we pray ‘Our Father’ we think of all mankind, and solicit fulness of grace for all as for ourselves. Hallowed be Thy Name among all peoples. Thy Kingdom come for all peoples that Thy Divine life may become their life. Thy will be done: Thy will alone unites all in love of Thee. Deliver us from evil- from the ‘murderer’ (John 8.44) who, far and wide, sows enmity and death.

Archimandrite Sophrony Sakharov (2001) (2nd ed.) His Life is Mine. Chapter 8: The Struggle in Prayer. New York: St Vladimir’s Seminary Press.

Δίνε για να σου δίνει ο Θεός, π. Αθανάσιος Χαμακιώτης

Ο π. Αθανάσιος Χαμακιώτης εκοιμήθη εν Κυρίω στις 17 Αυγουστου 1967

Αθανάσιος Χαμακιώτηςxamakioths22221Ο π. Αθανάσιος, κατά κόσμον Γεώργιος Χαμακιώτης, γεννήθηκε το 1891 σε ένα μικρό ορεινό χωριό των Καλαβρύτων, την Τουρλάδα. Δεύτερο «Παπουλάκο» τον ονόμαζαν οι χωριανοί. Σε ηλικία 15 χρόνων έγινε δόκιμος μοναχός στην Αγία Λαύρα, όπου μόναζε και ο θείος του, Ιερομόναχος π. Χαρίτων Αναγνωστόπουλος. Μετά από επταετή δοκιμασία και αφού τελείωσε την Ιερατική σχολή Άρτης, εκάρη μοναχός με το όνομα Αθανάσιος. Σε ηλικία 25 ετών χειροτονήθηκε διάκονος και στις 14 Σεπτεμβρίου 1921 σε ηλικία 30 ετών πρεσβύτερος.
Το 1931 ήρθε στην Αθήνα για λόγους υγείας, όπου υπηρέτησε για λίγο στην Ανάληψη, τη Γλυφάδα, τη Μάνδρα και το 1936 διορίστηκε εφημέριος σε ένα πολύ παλιό και όμορφο εκκλησάκι, την Παναγία τη Νερατζιώτισσα στο Μαρούσι. Εκεί έζησε μέχρι το 1963. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια της αγίας του ζωής έζησε σε ένα μικρό μοναστηράκι, την «Παναγία τη Φανερωμένη», που το έφτιαξε ο ίδιος στη σημερινή Ροδόπολη (Μπάλα) Αττικής. Εκεί βρίσκεται και ο τάφος του.
Ο π. Αθανάσιος, ο ευλαβής, ο ελεήμων και πολύπειρος πνευματικός, εκοιμήθη εν Κυρίω στις 17 Αυγουστου 1967 πλήρης ημερών και καλών έργων.

Έλεγε ο μακαριστός Φώτης Κόντογλου :
– Μια λειτουργία του π.Αθανασίου ισοδυναμεί με μια μετάγγιση αίματος στον οργανισμό.

«Η θεία Κοινωνία μας ενώνει με τον Κύριόν μας, καίει τα αγκάθια της ψυχής μας, δίδει υπομονήν και μας προετοιμάζει διά την βασιλείαν των ουρανών».

«Παιδί, η χριστιανική πίστη και ζωή είναι ευγένεια, ευγένεια, ευγένεια».

Συνιστούσε το ψαλτήριο του Δαβίδ. Έλεγε σε νέα παιδιά: «Παιδιά, να διαβάζετε το ψαλτηράκι. Όχι να ζητάτε παραμυθάκια. Να διαβάζετε ψαλτηράκι. Έστω ένα ψαλμό την ημέρα».

Τα χρήματα δεν ήθελε ούτε να τα αγγίζει. «Αυτά σταύρωσαν τον Χριστό» έλεγε συχνά.

«Γυμνός εξήλθον και γυμνός απελεύσομαι και είμαι γι’ αυτό ευχαριστημένος».

«Δίνε για να σου δίνει ο Θεός».

«Παιδί, ξέρεις τι γίνεται με την ελεημοσύνη; Δίνει ο κόσμος κουρελόχαρτα και αγοράζει Παράδεισο!».

«Τι φοβούνται οι άγιοι; Την επιτυχίαν εις το έργο των η οποία δύναται να προκαλέσει τους επαίνους. Εν συμπεράσματι: Εκείνη η ψυχή είναι περισσότερον αγία, η οποία προσπαθεί περισσότερον να κρύπτεται».

«Η ταπείνωση είναι το βάθρο πάνω στο οποίο πατάμε για να ανεβούμε στην κλίμακα των υπολοίπων αρετών και έτσι να οικοδομήσουμε τον οίκο της ψυχής μας. Την ταπείνωση τρέμει ο διάβολος. Όποιος την αποκτήσει θα βαδίζει με ασφάλεια, γιατί τον προφυλάσσει η χάρη του Θεού».

«Να λες τους χαιρετισμούς της Παναγίας στο δρόμο, και το “Θεοτόκε Παρθένε”, δεν θα το αφήνεις από το στόμα σου».


Αθανάσιος Χαμακιώτης o-Gerontas«Η μεγαλυτέρα δύναμις την οποίαν έχομεν διά να επαναφέρωμεν ψυχάς εις τον Θεόν, είναι η δύναμις της προσευχής. Και το υψηλότερον όπου ημπορεί τις να κάμη είναι να προσεύχεται. Όταν το άγιον Πνεύμα εγγίζη την καρδίαν ενός ανθρώπου, πάντοτε εμπνέει θερμήν αγάπην εις την καρδίαν του. Οδηγεί την ψυχήν να ανακαλύψη το μυστικόν ότι όλα πηγάζουν από την προσευχήν. Η υπηρεσία και η πράξις ό,τι είμεθα και ό,τι επιθυμούμεν να είμεθα, εξέρχονται από την συνάφειαν με τον Θεόν».


«Να προσεύχεσαι θερμά και να εμπιστευθής την υπόθεσίν σου εξολοκλήρου εις τον Κύριόν μας και να τον παρακαλέσης να σου χορηγήση τα καλά και τα συμφέροντα. Είναι αλήθεια ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να μένη μετέωρος… η ψυχή η παραδιδομένη εις τον Κύριον έχει να κερδίση τα μέγιστα, διότι ειρηνεύει, γαληνεύει, δύναται να προσεύχεται, έχει τον νουν διαυγή, την καρδίαν καθαράν και εαυτόν σχετικώς αμόλυντον… Η επιμονή και υπομονή διά την επιτυχίαν του θελήματος του Θεού, η εγκαρτέρησις εις την ιεράν προσευχήν θα φέρη τα καλύτερα αποτελέσματα απ’ ό,τι ημείς ζητούμεν προηγουμένως. Θα φέρη προπαντός την ειρήνην της ψυχής “ου χωρίς ουδείς όψεται τον Κύριον”. Έχετε ανάγκην μεγάλης προσοχής και εγκαρτερήσεως εν τη προσευχή. Αλλά διά να εισακουώμεθα, πρέπει να έχωμεν την μεγίστην των αρετών, την ταπείνωσιν, η οποία είναι η βάσις και το κορύφωμα πασών των αρετών. Επίσης εν τη προσευχή να λησμονονώμεν ει τι έχωμεν κατά τινος. Να ζητούμεν αγάπην , συγχώρησιν και μετάνοιαν διά τους διώκοντας ημάς, να αποφεύγωμεν την κατάκρισιν…»


«Ο Κύριός μας δεν θα μας αφήση να δοκομασθώμεν υπέρ την δύναμίν μας, αλλά θα μας δώση την δύναμιν να ανταπεξέλθωμεν και κατά την δοκιμασίαν αυτήν. Όσο μεγαλυτέρα είναι η δοκιμασία μας τόσον και τα βραβεία θα είναι μεγαλύτερα τα οποία ετοιμάζει ο Κύριος διά τους αγωνιζομένους».

Νεκταρίου Αντωνοπούλου Αρχιμ., Ιερομόναχος Αθανάσιος Χαμακιώτης , εκδ. Ακρίτας Αθήνα

Τι έμορφη που είναι η καλωσύνη! Φώτης Κόντογλου

Άγιο Μανδήλιο_Спас Нерукотво́рный-чудотворный Мандилио́н _The Holy Face of Edessa, Mandylion Sveti ubruse5ubrus-900

Η βλογημένη καλωσύνη
Φώτης Κόντογλου

Τι έμορφη που είναι η καλωσύνη! Τι χαροποιό που είναι το πρόσωπό της και η κάθε κίνηση του χεριού της. Και με πόση απλότητα έρχεται θαρρετά κοντά σου για να σε ξεκουράζει και με πόση ταπείνωση σε σιμώνει, σα να’σαι αδερφός της, δείχνοντάς σου φυσικά και απροσπάθητα πώς σ’αγαπά και πώς πονά για σένα! Τι χάρη που έχει ο καλομίλητος άνθρωπος! Σαν πρωινός ουρανός ασυννέφιαστος, σα βρυσούλα που τρέχρι ταπεινά σ’ένα παράμερο μέρος και καρτερά υπομονετικά να περάσει ο κουρασμένος στρατοκόπος για να τον ξεδιψάσει με το κρύο νερό της, δίχως να θέλει άλλη πληρωμή παρεχτός απ’την χαρά να τον φχαριστήσει!

(Απόσπασμα απ’το βιβλίο του Φ.Κόντογλου “Ευλογημένο καταφύγιο”)





Synaxarion for the Holy Mandylion of Edessa and The Holy Keramion (Ceramic Tile) of Edessa

Άγιο Μανδήλιο-Βαρτζια-Γεωργια_Спас Нерукотво́рный-чудотворный-Мандилио́н Вардзиа, Грузия _The Holy Face Christ, Mandylion-Vardzia-Georgia- ვარძიაGr2004_36

The entrance of the acheiropoiton (not-made-by-hands) image of our Lord and God and Savior Jesus Christ, brought from the city of Edessa to the God-protected Queen of cities (Constantinople).

The Holy Keramion (Ceramic Tile) of Edessa

Commemorated on the 16th of August

“It worth to struggle for thousand years only to see this beauty just for a moment”
(Saint Paisios of Mount Athos)


On the 16th of August we commemorate the entrance of the acheiropoiton (not-made-by-hands) image of our Lord and God and Savior Jesus Christ, brought from the city of Edessa to the God-protected Queen of cities (Constantinople).


For the Mandylion
Alive you wiped your face upon a cloth,
A final burial cloth you wore when dead.

For the Tile
Maker of all, my Christ, a tile once made
By hand now bears your form not made by hand.

Άγιο Μανδήλιο_Спас Нерукотво́рный-чудотворный Мандилио́н _The Holy Face of Edessa, Mandylion Sveti ubruse5c56938046ed044200f27fd8d0eba43When our Lord and great God and Savior Jesus Christ was, in his goodness, working many wonders, as it is recorded in the sacred Gospels, and when his reputation was spreading everywhere, Agbar the Ruler of Edessa heard of them and wanted to see Jesus Christ with his own eyes, but was unable to do so because he was suffering from incurable diseases. For a black leprosy had burst out over all his body and had consumed him, for this reason he was unapproachable and unseen for all his subjects.

Around the time of the Passion of our Lord and God and Savior Jesus Christ, he wrote a letter and sent it by a certain Ananias, ordering him to depict with absolute accuracy his height, his hair and his face, and in short his whole bodily appearance, and to bring him the form of Christ; for Ananias was a skilled painter.

The letter was as follows, word for word:

Agbar, Ruler of the city of Edessa, to Jesus Savior, the good physician, who has appeared in Jerusalem, greeting!

I have heard about you and about your cures, which are done by you without drugs; for example you make the blind see again; you make the lame walk; you cleanse lepers; you drive out unclean spirits; you heal those who have been tormented by disease over long periods. Having heard all this of you I had one of two ideas: either that you are Son of God, who do these things, or that you are God. So then I write to you and ask you to and to come to me to cure the suffering I have, and then to be with me; for I have also heard that the Jews murmur against you and wish to do you ill. My city is very small but distinguished and adequate for both of us to live here in peace.

Ananias left for Jerusalem and having given the letter to the Lord he gazed intently at him, but, since he was unable to get near him because of the surging crowd, he climbed up onto a small outcrop of rock and at once began to move his eyes while press his hand to the paper and he began to copy the appearance of what he saw, but he was quite unable to capture his form because it appeared now with one now with another appearance and with differing aspect. But the Lord, who knows what is hidden and searches hearts, knowing his intention, revealed what was happening secretly. For he asked to wash, and while doing so he was given a cloth folded in four, and when he had washed he wiped his most pure and divine face with it. Thus his divine form and appearance were imprinted — O the wonder! — on the cloth. This he gave to Ananias saying, Go, give this back to the one who sent you’. He also gave him a letter in the following terms,

Blessed are you, Agbar, who have believed in me, though you have not seen me. For it is written of me that those who have seen me do not believe in me so that those who have not seen me may believe and live. As to what you wrote about my coming to you, it is necessary that I accomplish all that I was sent out to do and, after I have accomplished it, to be taken up to the Father who sent me. And when I have been taken up I will send you one of my Disciples, named Thaddaios, heal will heal your disease and grant you and those with you eternal life and peace, and he will make your city such that no enemy can prevail against it.

At the end he fixed seven seals in Hebrew letters, which when translated mean, Picture of God Divine wonder. [In Greek a play on words: Theou thea theion thavma]

Agbar received Ananias with great joy and fell down and worshipped the Holy and most pure Icon of the Lord with faith and much love, and he was instantly healed of his disease. Only a small patch of leprosy remained on his forehead. After the saving passion of Christ and his assumption into heaven the Apostle Thaddaios reached Edessa and brought Agbar and all those under him to the font, baptizing them in the name of the Father, the Son and the Holy Spirit. When Agbar came out of the water he had been cleansed of the small remaining trace of leprosy.

Κεραμις_Christ's face on Holy Tile-Keramion-Το άγιον κεραμίδι chrepij900

The Holy Keramion (Ceramic Tile) of Edessa


Maker of all, my Christ, a tile once made
By hand now bears your form not made by hand.

When King Abgar received the Holy Mandylion (Napkin) from the Lord, he kept it in a gold frame adorned with pearls, and placed it in a niche over the city gates. On the gateway above the icon he inscribed the words, “O Christ God, let no one who hopes on Thee be put to shame.”

For many years the inhabitants of Edessa kept a pious custom to bow down before the Icon of the Lord Not-Made-by-Hands (acheiropoiton), when they went forth from the gates. But one of the great-grandsons of Abgar, who later ruled Edessa, fell into idolatry. He decided to take down the icon from the city wall. In a vision the Lord ordered the Bishop of Edessa to hide His icon. The bishop, coming by night with his clergy, lit an oil lamp before it and walled it up with a board and with bricks.

Many years passed, and the people forgot about it. But in the year 545, when the Persian emperor Chozroes I besieged Edessa and the position of the city seemed hopeless, the Most-Holy Theotokos appeared to Bishop Evlavios and ordered him to remove the icon from the sealed niche, and it would save the city from the enemy. Having opened the niche, the bishop found the Icon Not-Made-by-Hands: in front of it was still burning the oil lamp, and upon the ceramic tile closing in the niche, a copy of the icon was reproduced.

Reports suggest the Holy Keramion was brought to Hierapolis, where it was obtained by Emperor Nikephoros Phokas in October 966 before he besieged Antioch, and then brought to Constantinople on 24 January 967. Other reports suggest these were two different Tiles, with the one in Hierapolis originating from the time of Christ when Ananias was returning to Edessa with the Mandylion and he placed it in between two baked tiles, thus creating the Keramion that way. One tradition also states that the Ancha icon of the Savior in Georgia, which was brought there to escape Iconoclasm, is in fact the Holy Keramion from Edessa. Phokas had the Holy Keramion from Hierapolis placed in the Blacharnae Church in a golden box ornamented with precious stones and later had it deposited in the Church of All Saints. In the eleventh century it joined the Holy Mandylion in the Pharos chapel where it was displayed in a golden capsula suspended from the ceiling on silver chains. When Constantinople was overrun by the Crusaders in 1204, the Holy Keramion became lost to history.
This ceramic tile, known as the Holy Keramion (or Keramidion), is honored by the Church on August 16th, together with the Holy Mandylion.

Ἰωάννης βαστάζων τὸ ἅγιον μανδύλιον, ὁ μέγας δομέστικος τὴν πρὸς Αὔγαρον ἐπιστολὴν τοῦ Χριστοῦ καὶ ὁ πρωτοβεστιάριος Γεώργιος τὰ ἅγια σπάργανα.2

Apolytikion in the Second Tone

We venerate your most pure icon, loving Lord, as we ask pardon of our offences, Christ God. For by your own choice you were well-pleased to ascend the Cross in the flesh, to deliver from the slavery of the enemy those whom you had fashioned; therefore with thanksgiving we cry to you: You have filled all things with joy, our Savior, by coming to save the world.

Ο Ιησούς ας είναι το γλυκύ μελέτημα της καρδιάς σου.

Ανάμνησις της εισόδου της αχειροτεύκτου μορφής του Κυρίου ημών Iησού Xριστού εκ της Εδεσσηνών πόλεως (σημερινή Ούρφα) εις την θεοφύλακτον και βασιλίδα των πόλεων ανακομισθείσης, δηλ.του Αγίου Μανδηλίου, και
 Του Αγίου Κεραμίου

Εορτάζουν στις 16 Αυγούστου

”Εν τω φωτί της δόξης του προσώπου σου, Κύριε, πορευσόμεθα και εν τω ονόματί Σου αγαλλιασόμεθα εις τον αιώνα.”

Θάξιζε να αγωνίζεται κανείς χίλια χρόνια για να δη αυτή την ομορφιά για μια στιγμή μόνο. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Άγιο Μανδήλιο_Спас Нерукотво́рный-чудотворный Мандилио́н _The Holy Face of Edessa, Mandylion 22130_615db_85429fe7_orig (1)

Στις 19 Οκτωβρίου του 1978 (π. η.) συνέβη στον Όσιο Παΐσιο ένα θαυμαστό γεγονός. Ήταν βράδυ, και γονατιστός στο κρεββάτι του ξεκίνησε να κάνει το Απόδειπνο με κομποσχοίνι. Στο προσκέφαλό του είχε ακουμπισμένη και μία χάρτινη εικόνα του Χριστού, εκτύπωση της αγιογραφίας που είχαν κάνει οι αδελφές με την καθοδήγησή του. Μόλις λοιπόν άρχισε το κομποσχοίνι, η εικόνα αυτή άρχισε να αστράφτει! Την πήρε και την ασπαζόταν με πολλή ευλάβεια και, καθώς την ασπαζόταν, πάλι αστραποβολούσε. Το ίδιο γινόταν και όταν την άγγιζε στο σημείο όπου ο Χριστός κρατάει το Ευαγγέλιο.
Το βράδυ εκείνο φιλοξενούσε έναν μοναχό, που την ίδια ώρα έκανε και αυτός το Απόδειπνο στο εκκλησάκι. Τον φώναξε, και είδε και εκείνος τις θείες αστραπές που έβγαιναν από την εικόνα. Του είπε: «Χάιδεψέ την και εσύ», αλλά εκείνος σαστισμένος την πίεζε με δύναμη. Του είπε: «Δεν γίνεται με το πάτημα, χάιδεψέ την απαλά». Την άγγιξε απαλά, και αμέσως βγήκε φως· το χέρι του φαινόταν διάφανο, όπως φαίνονται τα δάχτυλα, όταν πίσω τους υπάρχει δυνατό φως. Στην συνέχεια το θαυμαστό αυτό γεγονός επαναλαμβανόταν, κάθε φορά που ο Όσιος άγγιζε ή ασπαζόταν την εικόνα. Αυτό το είδαν και το μαρτυρούν και άλλοι μοναχοί. Για να μην γίνει όμως ευρύτερα γνωστό και το εκμεταλλευθή ο διάβολος, ο Γέροντας έδωσε την εικόνα ευλογία σε κάποιον. Ο Όσιος Παΐσιος, «τω φωτί της διακρίσεως περιλαμπόμενος», προτίμησε να στερηθή την φωτοβολούσα εικόνα.

Το όραμα του Χριστού. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Κεραμις_Christ's face on Holy Tile-Keramion-Το άγιον κεραμίδι chrepij900

Αγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης

«Ο Ιησούς ας είναι το γλυκύ μελέτημα της καρδιάς σου.
Ο Ιησούς ας είναι το εντρύφημα της γλώσσας σου.
Ο Ιησούς ας είναι το συνεχές αδολέσχημα και η ιδέα του νού σου.
Ο Ιησούς ας είναι η αναπνοή σου και ποτέ να μη χορταίνεις επικαλούμενος τον Ιησούν.
Από αυτή τη συνεχή και γλυκύτατη μνήμη του Ιησού θέλουν εμφυτευθεί και γίνουν μεγάλα δένδρα οι τρεις εκείνες μεγάλες και θεολογικές αρετές, η πίστη, η ελπίς και η αγάπη».

Η ψυχή η οποία αγαπά τον Ιησού, επειδή ο Ιησούς είναι στους ουρανούς και δεν είναι ορατός, ώστε να τον βλέπει και να τον απολαμβάνει, με άλλο τρόπο δεν μπορεί να παρηγορεί την αγάπη της προς Αυτόν παρεκτός με την συνεχή ενθύμηση του αγίου Του ονόματος, με το να βοά πάντοτε με αγάπη και δάκρυα και πόνο καρδιάς: Ιησού μου, Ιησού μου αγαπημένε!
Λοιπόν και συ, αδελφέ μου, λέγε το όνομα του Ιησού με αγάπη και δάκρυα, διότι κατά τον Αγ. Ισαάκ «Η θύμηση των αγαπημένων προκαλεί δάκρυα».

Όταν λοιπόν, αδελφέ μου, βλέπεις τον αισθητόν Ήλιον, ύψωνε τη διάνοιά σου στον νοητόν και τούτον ζήτησε, γιατί είσαι τυφλός!.
Όταν θεωρείς φως, στρέψε την ψυχή σου και βλέπε, αν βρήκες το αληθινό και αγαθό φως!…

Άγιο Μανδήλιο_Спас Нерукотво́рный-чудотворный Мандилио́н _The Holy Face of Edessa, Mandylion Sveti ubrus0429021Ο Άγιος Ιωάννης ο Καρπάθιος στη Φιλοκαλία λέει:
” Όταν κατά την προσευχή του Ιησού επικαλούμαστε το Άγιον Όνομα Του και λέμε
– ελέησον με τον αμαρτωλον,
τότε σε κάθε επίκληση η φωνή του Θεού απαντάει μυστικά:
– Υιέ μου, αφίενται σοι οι αμαρτίες σου!
Και συνεχίζει λέγοντας πως – όταν λέμε την προσευχή αυτή, τη στιγμή εκείνη δεν διαφέρουμε καθόλου από τους Αγίους, τους Ομολογητές και τους Μάρτυρες!
Και αλλού λέγει:
– Πολλούς αγώνες και κόπους πρέπει να καταβάλλουμε στην προσευχή για να βρούμε την αθόρυβη και γαληνιαία της διανοίας κατάσταση, που είναι ένας άλλος ουρανός στην καρδία μας, μέσα στον οποίον κατοικεί ο Δεσπότης Χριστός!

Ο μένων εν εμοί καγώ εν αυτώ, ούτος φέρει καρπόν πολύν
Όποιος μένη σ’ εμένα μένω και γω σ’ αυτόν, αυτός έχει πολύν καρπό.

Το Άγιο Μανδήλιο και το Άγιο Κεράμιο του Κυρίου


Απολυτίκιον του Αγίου Μανδηλίου του Χριστού. Ήχος β’.

Την άχραντον Εικόνα σου προσκυνούμεν Αγαθέ, αιτούμενοι συγχώρησιν, των πταισμάτων ημών, Χριστέ ο Θεός, βουλήσει γαρ ηυδόκησας σαρκί, ανελθείν εν τω Σταυρώ, ίνα ρύση ους έπλασας, εκ της δουλείας του εχθρού, όθεν ευχαρίστως βοώμέν σοι. Χαράς επλήρωσας τα πάντα, ο Σωτήρ ημών, παραγενόμενος εις το σώσαι τον κόσμον.

Ωδή δ’. Χριστός μου δύναμις.

Γλυκύ μεν ήλιος, αυγάζων όμμασι, γλυκυτέρα δε όψις η Ση Χριστέ, του αφομοιώματος, ότι ο μεν τα αισθητά, αύτη δε τα νοητά φωταυγεί.

Ωδή ς’. Συνεσχέθη.

Ωραιώθης κάλλει παρά πάντας, Σώτερ, τους υιούς των βροτών· καν γαρ ουκ είδος είχες, ουδέ κάλλος εν καιρώ του πάθους, αλλά τω όντι πάντα κατεφώτιζες και δηλοί Σου της μορφής η θέα, ης το ομοίωμα, ράκει εκτυπωθέν, ώσπερ θησαυρός ημίν δεδώρηται.

Ωδή ζ’. Οι παίδες εν Βαβυλώνι.

Ψυχής εξ όλης ζητήσας, της Σης ιδέας εκσφράγισμα, ο πιστός Βασιλεύς ως εζήτησεν, ούτως έτυχε Κύριε, κατάλληλον ευράμενος, θείου πόθου το πλήρωμα.