iconandlight

Iconography and Hand painted icons

Ανακομιδή του αφθάρτου λειψάνου του Αγίου Ιωάννου του Χοζεβίτου, Ρουμάνου ησυχαστού

Στα Φάρασα της αγιοτόκου Καππαδοκίας, στις 7 Αυγούστου του 1924 , μια εβδομάδα πριν οι Φαρασιώτες φύγουν για την Ελλάδα, ο Άγιος Αρσενίος ο Καππαδόκης βάφτισε όλα τα παιδιά και τον γιο του Προδρόμου Εζνεπίδη, τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη. Στην βάπτιση οι γονείς του ήθελαν να τον ονοµάσουν Χρήστο, στο όνοµα του παππού. Ο όσιος Αρσένιος όµως είπε στην γιαγιά του: «Ε, Χατζηαννά, τόσα παιδιά σου βάπτισα! Δεν θα δώσεις και σε ένα το όνοµά µου;». Και στους γονείς είπε: «Καλά, εσείς θέλετε να αφήσετε άνθρωπο στο πόδι του παππού, εγώ δεν θέλω να αφήσω καλόγηρο στο πόδι µου;». Και γυρίζοντας στη νουνά της λέγει: «Αρσένιο να πης». Του έδωσε δηλαδή το όνοµά του και την ευχή του, και προείδε ότι θα γίνει καλόγηρος, όπως και έγινε.

Ανακομιδή του τιμίου λειψάνου του Αγίου Ιωάννου του Χοζεβίτου, Ρουμάνου ησυχαστού και κατάθεση αυτού στη μονή του Αγίου Γεωργίου του Χοζεβίτου

Στις 8 Αυγούστου 1980

Το έτος 1960, ο π. Ιωάννης επέρασε στην αιωνιότητα και ετάφη στην σπηλιά στην οποία και ασκήτευσε. Επί 20 χρόνια ο π. Ιωάννης αναπαυόταν εν ειρήνη μέσα στην σπηλιά της ερήμου Ρουβά. Στο «σπήλαιο της Αγίας Άννης» που βρίσκεται στο χείμαρρο Χορραθ ( Wadi Quelt ), (Δερ Μπενατ στην Αραβική, Μονή των Γυναικών στην Ελληνική). Ενίοτε περνούσε κάπου-κάπου και κάποιος ρουμάνος προσκυνητής για να προσκυνήση τον τάφο του και ν᾿ ανάψη ένα κερί.

Η διήγησι του μακαριστού τώρα Γέροντος π. Αμφιλοχίου ηγουμένου της μονής του αγίου Γεωργίου όπως δημοσιεύθηκε στο θρησκευτικό περιοδικό «Η Αγία Μαρίνα» του μηνός Μαΐου, στην σειρά: Κυριακή των Μυροφόρων 1981. Ο Γέροντας Αμφιλοχίος είναι αυτόπτης μάρτυρας της εκταφής.

Παιδιά μου, ο π. Ιωάννης εκοιμήθη εν Κυρίω πριν από 20 χρόνια, το έτος 1960, τις ημέρες της Μεταμορφώσεως του Χριστού. Προεγνώριζε τον θάνατό του και εσημείωσε την ημερομηνία στον τοίχο της σπηλιάς του. Εγώ ο ίδιος με τα χέρια μου τον έθαψα, μαζί με άλλους ερημίτες, στην έρημο του Ρουβά, που απέχει τρία τέταρτα από το μοναστήρι. Τον ευρήκαν οι πατέρες πεθαμένον κάτω στην ψάθα του. Μόνος του είχε προετοιμάσει τον τάφο του…

Ιωάννης ο Χοζεβίτης- Sfântul Ioan Iacob cel Nou (Hozevitul)_eΤον Οκτώβριο του 1979 ήλθε από την Αμερική μία ομάδα από 20 ελληνοαμερικανούς προσκυνητές. Μερικοί απ᾿ αυτούς, νομίζω 5-6, είχαν ακούσει για τον π. Ιωάννη και είχαν εξομολογηθή σ᾿ αυτόν. Μου είπαν:

-Γέροντα, δώσε μας ευλογία να πάμε κάτω στην σπηλιά, να προσκυνήσουμε στον τάφο τον Πνευματικό μας π. Ιωάννη.

Στην αρχή εγώ αντέδρασα, λέγοντάς τους ότι εκεί είναι μεγάλοι βράχοι, τόποι έρημοι, όπου κανείς δεν περνά από εκεί, ενώ όσοι άνθρωποι ζούν εκεί, είναι ασκητικοί και πάμπτωχοι…

-Υπάρχει κίνδυνος να πέσετε και να τραυματισθήτε.

Τους είπα ότι ο δρόμος είναι αδιαπέραστος και είναι καλλίτερα να μη πάμε.

-Όχι, όχι, Γέροντα, επέμεναν αυτοί, να πάμε, να πάμε, και θα μας βοηθήσουν οι άγιοι και με τις ευχές του οσίου Ιωάννου και της Πανοσιότητός σας θα φθάσουμε καλά.

Υπεχώρησα και επήγα μαζί τους. Εκεί εκαλέσαμε ένα ερημίτη, τον παρακαλέσαμε να μας φέρη την σκάλα. Την ακούμπησα στον απόκρημνο βράχο και ανεβήκαμε σιγά-σιγά στην σπηλιά. Προσκυνήσαμε τον τάφο του οσίου Ιωάννου, ανάψαμε δύο-τρία κεριά, εψάλαμε ένα Τρισάγιο και κατόπιν ξεκουρασθήκαμε λίγο, μέσα στην σπηλιά.
Καθώς καθόμασταν εκεί, ένας από τους προσκυνητές μου είπε:
-Γέροντα, εάν γίνεται να μας δώσετε ευλογία, να σηκώσουμε το καπάκι του τάφου και να προσκυνήσουμε και εμείς τα οστά του Οσίου. Επέρασαν 20 χρόνια από τότε που εκοιμήθη και εμείς ήλθαμε από τόσο μακριά σ᾿ αυτή την άγρια έρημο! Ν᾿ ανοίξουμε τον τάφο του να προσκυνήσουμε τα λείψανά του!
-Καλοί μου άνθρωποι, τους είπα, νομίζω ότι αυτό που εκάναμε είναι αρκετό. Ας αφήσουμε τον Όσιο να αναπαύεται εν ειρήνη στους αιώνας και μη τον ενοχλούμε.
-Σας παρακαλούμε, Γέροντα, επέμεναν εκείνοι, ν᾿ ανοίξουμε τον τάφο του· θα τον ανοίξουμε εμείς για να μη κουρασθήτε η πανοσιότης σας.

-Πάτερ Χρύσανθε, λέγω εγώ στον ερημίτη, κοίταξε να βρης κάτι για ν᾿ ανοίξουμε τον τάφο.

Σε μια γωνία της σπηλιάς ευρήκε ο ερημίτης ένα σίδερο. Το έφερε και μ᾿ αυτό άνοιξε τον τάφο. Όταν κινήθηκε λίγο η επάνω σανίδα του τάφου και μπήκε μέσα αέρας, αμέσως εξήλθε από εκεί μία ωραία ευωδία.
-Βλέπετε, Γέροντα, είπαν οι προσκυνητές, τι ωραία ευωδία έχει ο τάφος;

Εμείς επεριμέναμε να ιδούμε μόνο τα οστά του και όχι την ωραία αυτή ευωδία! Όταν σηκώσαμε τα σανίδια τελείως, τι να ιδούμε; Ο π. Ιωάννης εκοιμάτο με ολόκληρο και απρόσβλητο από την φθορά το σώμα του. Ήτο έτσι όπως τον εβάλαμε στον τάφο, ωσαν να τον ετοποθετήσαμε εκεί, πριν απο μερικές ώρες!
Αλλά ούτε και ώρες· τα χέρια του, τα γένειά του, το σχήμα του, τα παπούτσια του ήσαν ανέπαφα…Φορούσε αρβήλες στρατιωτικές· ήταν καινούργιες. Τα ρούχα του ομοίως δεν είχαν λειώσει, τα χρώματα του Σχήματός του αναλλοίωτα, και το επιτραχήλιό του, όλα ήσαν απείραχτα από τον χρόνο. Μπροστά σ᾿ αυτή την απροσδόκητη θέα εγώ τα έχασα, επροσκύνησα τον Όσιο και είπα: «Κύριε ελέησον! Άρα γε είναι φάντασμα ή είναι πραγματικότης;»

-Και εσείς, Γέροντα, πρώτη φορά, βλέπετε αυτό το θαυμαστό θέαμα;
-Ναί, κι εγώ πρώτη φορά το βλέπω αυτό· εάν δεν ερχόσασταν εσείς, δεν θα ερχόμασταν εμείς ποτέ στον τάφο του! Εδώ τους ερημίτες τους αφήνουμε και παραμένουν στους αιώνες. Είναι η τάξις να μη μετακινούμε τα οστά τους από την σπηλιά. Τα αφήνουμε εκεί μέσα.

Όταν φθάσαμε στο μοναστήρι, συγκεντρώσαμε την αδελφότητα των πατέρων και συνωμιλήσαμε τι θα κάνουμε με το σώμα του Οσίου. Τελικά αποφασίσαμε να το φέρουμε στο μοναστήρι. Στις σπηλιές περπατούν εβραίοι, βεδουίνοι, οι οποίοι ζητούν παλαιά αντικείμενα· υπάρχει κίνδυνος να βάλουν φωτιά ή να τα βεβηλώσουν, πράγμα το οποίον είναι μεγάλη αμαρτία.

(Λόγω των βροχοπτώσεων, η στάθμη του χειμάρρου Χορράθ ( Wadi Quelt ), είχε ανεβεί υπερβολικά κι έπρεπε να περιμένουν μέχρι το καλοκαίρι, ώστε να μεταφέρουν το σκήνωμα με ασφάλεια μέσα από τον χείμαρρο. Την 8η Αυγούστου (26 Ιουλίου π.η.) 1980 ανακομίσθηκε αδιάφθορο το ιερό Λείψανο από τον τότε Ηγούμενο της Μονής Χοζεβά αρχιμ. Αμφιλόχιο κι άλλους περίπου δέκα ανθρώπους που παρευρίσκονταν. )
Κατόπιν επήγα στην Ιερουσαλήμ, αγόρασα ένα φέρετρο και επήγα πάλι στην σπηλιά με μερικούς πατέρες και χριστιανούς. Ανεβάσαμε το φέρετρο ψηλά, ανοίξαμε τον τάφο και επήραμε τον π. Ιωάννη στα χέρια, μερικοί τον έπιασαν από το κεφάλι, άλλοι από την μέση , από τα πόδια, από τις περικνημίδες και σιγά-σιγά, τον εβάλαμε στο φέρετρο. Εγώ έβγαλα από την τσέπη μου την χτένα και εχτένισα τα γένεια του και τα μαλλιά του και έβαλα πάλι το κουκούλι του, έτσι όπως ήτο.

Το πρόσωπό του ήτο καθαρό και απείραχτο από τον χρόνο και έδειχνε σαν να εκοιμάτο. Μόνο στο μέτωπό του το κουκούλι του είχε αφήσει μαύρες στάμπες από το χρώμα του, λόγω της πολυκαιρίας. Κατόπιν, σιγά-σιγά με την βοήθεια σχοινιών κατεβάσαμε το φέρετρο στην κοιλάδα, το εφέραμε στο μοναστήρι και το ετοποθετήσαμε στην εκκλησία. Στην εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ήλθαν πολλοί προσκυνητές από την Ελλάδα, περίπου 3000 και 6-7 μητροπολίτες και όλοι ήλθαν και προσκύνησαν και το Λείψανο του οσίου Ιωάννου.
Επειδή το φέρετρο ήτο πρόχειρο, ακατάλληλο επήγα πάλι στην Ιερουσαλήμ και παρήγγειλλα μία ειδική λειψανοθήκη για ολόκληρο λείψανο, περίπου 2 μέτρων, φάρδους 75 εκατοστών και ύψους 55. Η λειψανοθήκη κατασκευάσθηκε από ξύλο εβένου, με κρύσταλλο τριγύρω για να είναι δυνατόν να φαίνεται ο Άγιος ολόκληρος από παντού. Ετοποθετήσαμε σ᾿ αυτή την μεγάλη θήκη τον Όσιο, ο οποίος φαινόταν σαν να εκοιμάτο. Αυτή η λειψανοθήκη έφθασε στο μοναστήρι κατά τρόπο θαυμαστό. 

Εικόνες πραότητος του ορθοδόξου Ρουμάνικου μοναχισμού, Ο όσιος Ιωάννης ο Χοζεβίτης, Γέροντος ιερομ. Πετρωνίου Τανάσε, Μετάφρασις – Επιμέλεια Υπό Αδελφών Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους Άθω 2002.

Μαρτυρία του π. Χρυσοστόμου της Μονής του Αγ. Γερασίμου Ιορδανίτου

Ιωάννης ο Χοζεβίτης- Sfântul Ioan Iacob cel Nou (Hozevitul)_Sf_Ioan_Iacob2…Την προηγούμενη ημέρα με είχε ενημερώσει ο π. Αμφιλοχιος ότι αύριο επρόκειτο να γίνει η εκταφή του π. Ιωάννου. Την άλλη μέρα πήρα το γαϊδουράκι και κατευθύνθηκα μόνος μου μέσω Ιεριχούς προς το ασκητήριο. Εκεί συναντηθήκαμε με τον μακαριστό π. Αμφιλοχιο και τους δέκα περίπου ανθρώπους που παρευρίσκονταν. Οι Ευλογία μοναχή, Σωφρόνιος ιερομόναχος, Μαγδαληνή μοναχή, Ιωαννίκιος μοναχός, Παρασκευή – λαϊκή, π. Ιωάννης Γιούνες – άραβας ιερομόναχος, Βασίλειος ιερομόναχος, Ιωάννα Στράτη και δυο – τρεις ακόμη Άραβες. Είχαν εξαπτέρυγα, θυμιατά κι ένα φέρετρο. Σιωπηλά αναρωτιόμουν τι χρειάζεται το φέρετρο, εφόσον επρόκειτο για λείψανα…. Ανεβήκαμε στο σπήλαιο εγώ κι ο π. Γιούνες, μαζί κι ένας Άραβας λαϊκός. Ανοίξαμε τον τάφο και ω, των θαυμασιων Σου Κύριε! Αντίκρυσα με δέος τον π. Ιωάννη, λες και κοιμόταν. Ακέραιος, έμοιαζε σχεδόν ζωντανός!

Το στόμα μου στέγνωσε, τα πόδια μου έτρεμαν. Δεν ήξερα τι να κάνω. Αργούσα, όπως ήταν φυσικό, και οι λοιποί από κάτω διαμαρτύρονταν , ‘’Διάκο – Χρυσόστομε, πιο γρήγορα. Έπιασε η ζέστα.’’ Ένιωθα μια σωματική αδυναμία άνευ προηγουμένου. Απευθύνθηκα στον π. Ιωάννη. Σε παρακαλώ δώσε μου ένα σημάδι ότι θέλεις να βγεις, αλλιώς πέφτω στο γκρεμο!…’’Έβαλα τα χέρια μου κάτω από το σκήνωμα και τον σήκωσα! Ήταν ελαφρύς σαν πούπουλο. Τον τοποθετήσαμε στο φέρετρο και με τα σχοινιά τον κατεβάσαμε κάτω. Η πομπή ξεκίνησε μέσα στον χείμαρρο, με προορισμό το μοναστήρι κι εγώ γύρισα στην Ιεριχώ για δουλειές της Μονής του Αββά Γερασίμου… Ο Βίος του αγίου Ιωάννου του νεου Χοζεβίτου,εκδ. Ιερά Μονή Χοζεβα, 2014Σελ. 73 – 77

Μαρτυρία της κ. Ιωάννας Στράτη, γεννηθείσης το 1930 από το Κόκκινο Λιθάρι Θεσπρωτίας.

…Πήγαμε με τη μοναχή Σωσάννα, η οποία διέμενε στη μονή Σειντανάγια, και με τη μοναχή Ευλογία, η οποία διέμενε στη μονή των Αρχαγγέλων…. Ήταν πράγματι σαν να κοιμόταν! Αισθανθήκαμε επίσης ένα απαλό, δροσερό άρωμα! Κλαίγαμε ασταμάτητα… Ο Βίος του αγίου Ιωάννου του νεου Χοζεβίτου, εκδ.Ιερά Μονή Χοζεβα, 2014σελ. 79-80

Ιωάννης ο Χοζεβίτης- Sfântul Ioan9-sf-cuv-ioan-iacob-de-la-neamt-hozevitul-1960-15-sf-ioan-in-stanga-in-fata-pesterii-sale-din-pustiul-hozevei-cu-monahul-pavel-in-dreapta

Δόξα… Ήχος πλ. α’

Δεύτε αναβώμεν εις το όρος Κυρίου, και εις τον οίκον του Θεού ημών, και θεασώμεθα την δόξαν της Μεταμορφώσεως αυτού, δόξαν ως μονογενούς παρά Πατρός, φωτί προσλάβωμεν φως, και μετάρσιοι γενόμενοι τω πνεύματι, Τριάδα ομοούσιον υμνήσωμεν εις τους αιώνας.

Έθελξας πόθω με Χριστέ, και ηλλοίωσας τω θείω σου έρωτι, αλλά κατάφλεξον, πυρί αΰλω τας αμαρτίας μου, και εμπλησθήναι της εν σοι τρυφής καταξίωσον, ίνα τας δύο σκιρτών, μεγαλύνω αγαθέ παρουσίας σου.

Απολυτίκιον. Ήχος πλ. δ’.

Ταις των δακρύων σου ροαίς, της ερήμου το άγονον εγεώργησας, και τοις εκ βάθους στεναγμοίς, εις εκατόν τους πόνους εκαρποφόρησας, και γέγονας φωστήρ τη οικουμένη, λάμπων τοις θαύμασιν, Ιωάννη Πατήρ ημών όσιε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΟΖΕΒΙΤΗΣ Ο ΡΟΥΜΑΝΟΣ αρχείο λήψης (1)Ιωάννης ο Χοζεβίτης- Sfântul Ioan Iacob cel Nou (Hozevitul)_WadiQelt22

Advertisements

Comments are closed.