Iconography and Hand painted icons

Abba Paphnutios and the righteousness of the flutist.


“You shall love the Lord your God with all your heart, with all your soul, and with all your mind. This is the first and great commandment. And the second is like it: ‘You shall love your neighbor as yourself” (Matt. 22:37-39).
“On these two commandments hang all the Law and the Prophets” (Matt. 22:40).

With great patience, God does not punish, because “I have no pleasure in the death of the wicked, but that the wicked turn from his way and live” (Ezek. 33:11).

Even though we violate His commandments daily and offend Him with our sins, He waits patiently in the hope that we will eventually come to our senses. All this, because “God desires all men to be saved and to come to the knowledge of the truth” (1 Tim. 2:4).

Every act of goodness that we perform through our compassionate feelings for another person is accepted by God as though we did it for Him: “inasmuch as you did it to one of the least of these My brethren, you did it to Me” (Matt. 25:40).

Abba Pambo said, “If you have a heart, you can be saved.”

εν τυμπανω και χορω_parelthonparon_410_310_1

Abba Paphnutios and the righteousness of the flutist.

The ascetic Paphnutios, having chosen the life of a hermit in one of the sketes at El Faiyada (in southern Egypt), prayed to God to show him what type of person he resembled. An Angel appeared and declared: “You resemble a flutist who lives in town.” Father Paphnutios hurried to this flutist and commenced questioning him as to his lifestyle and accomplishments. The flutist truthfully stated that he was a sinner who led an unclean life that lacked sobriety, and that only recently he gave up committing robberies to become a flutist. Paphnutios began to interrogate him as to whether he had performed any good deeds. The flutist answered that he was not aware of any meritorious actions, although once, when he was still a robber, he saved a young maiden from being defiled by a gang, and led her to safety. “Another time, he continued, I met a beautiful woman that was wandering in the wilderness. She ran away from a judgment against her husband, who owed 300 gold pieces to a public authority and was unable to repay it. During the following two years, he was incarcerated and beaten repeatedly, while their 3 sons were sold into slavery. She too was beaten a number of times and was forced to flee into the wastelands, wandering without any food. I felt pity for this woman, brought her to my cave, fed her and gave her the 300 gold pieces. Afterwards, I accompanied her to town. She was then able to repay the debt and secure the freedom of her husband and sons.”

Paphnutios said to the flutist: “Most probably you would have heard of me and my ascetic life. Nevertheless, I do not have such good deeds to my credit as you have. And God has revealed you to me, that you are no lower than I am in good deeds. That is why you shouldn’t leave your soul neglected and to circumstantial dictates.”

Hearing such favorable words, the flutist instantly left his flutes and followed Paphnutios into the wilderness. Consequently, he devoted he remaining days of his life in reestablishing the harmony in his soul, which became more precious than any worldly melody.

Examples of Love from The Lausiac History


Ω Ιωάννη, βροντόλαλε άγιε Θεολόγε, Έγγισέ μας σ’ Αυτόν, Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, ο “Ηγαπημένος” Μαθητής (Μετάσταση)

Εορτάζει στις 26 Σεπτεμβρίου

Πατρός παρέστης ηγαπημένω Λόγω,
Πάντων μαθητών Ηγαπημένε πλέον.
Προς γε Θεόν μετέβη βροντής παίς εικάδι έκτη.

Ύμνος στον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο.

Ιωάννης ο Θεολόγος-_Saint John the Theologian_Святой Иоа́нн Богосло́в_0_1080db_7ac3e7b6_origΟ άγιος Ιωάννης, ο Ευαγγελιστής,
υιός Ζεβεδαίου του αλιέως,
νεαρός βλαστός ήταν, όταν συνάντησε
τη θερμουργό αγάπη τον Ιησού.
Ο πιο πιστός φίλος του Χριστού
αγνή, παρθένος ψυχή,
ψυχή αγνή και αγαπώσα
διορατική, ηρωική.
Αποκάλυψε άρρητες οράσεις,
αίροντας τη σφραγίδα που σφράγιζε την αιωνιότητα.
Ο άγιος Ιωάννης είδε το πεπρωμένο του κόσμου,
από την αρχή μέχρι το τέλος!
Κήρυξε την Αγάπη
και με Αγάπη πορεύθηκε μέσα στον κόσμο.
Ως τον θρόνο του Υψίστου Θεού
ανυψώθηκε από την Αγάπη.
Σαν όρος χιονοστεφές αυτός, ο υιός της Βροντής,
ο φοβερός προφήτης,
αλλά και πράος και ταπεινός τη καρδία.
Ω Ιωάννη, ουρανοφάντορ και μυστολέκτα των αρρήτων,
βροντόλαλε άγιε Θεολόγε,
δέξου τις μικρές ικεσίες μας
προς τον μεγάλο Φίλο σου και Σωτήρα ημών!
Έγγισέ μας σ’ Αυτόν,
τον παντοδύναμο Θεό, τον γλυκύτατο Ιησού.
Και, παρότι ανάξιοι για να γείρουμε στο στήθος Του,
τουλάχιστον, επιστήθιε φίλε Αυτού,
φέρε μας εγγύτερα στα πόδια Του!

(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος της Αχρίδος, Σεπτέμβριος, εκδ. Άθως, σ. 238-242)

Απολυτίκιον του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, Ήχος β΄

Απόστολε, Χριστώ τω Θεώ ηγαπημένε, επιτάχυνον, ρύσαι λαόν αναπολόγητον δέχεταί σε προσπίπτοντα, ο επιπεσόνα τω στήθει καταδεξάμενος όν ικέτευε Θεολόγε, και επίμονον νέφος εθνών διασκεδάσαι, αιτούμενος ημίν ειρήνην, και το μέγα έλεος.

Read the Fathers, they are authentic spiritual nourishment and a sure guide on the spiritual path. St. Paisios the Athonite

Μελέτη αγ.Γραφών_Study st. Bibl _Изучение Священное Писание-1454650_479543322163768_942762538_n (2)

St. Paisios the Athonite

— Geronda, which spiritual books are the most helpful?

— The various patristic texts, which thank God are available by the thousands today, are very helpful. One can find whatever one needs and desires in these books. They are authentic spiritual nourishment and a sure guide on the spiritual path. However, in order to be of benefit to us, they have to be read with humility and prayer. Patristic texts reveal the inner spiritual condition of the soul, much as axial tomography reveals the inner structures of the body. Each sentence of the patristic texts contains a multitude of meanings, and each person can interpret them according to their own spiritual state of being. It is better to read the ancient text rather than a translation, because the translator interprets the original verse according to his own spirituality. In any case, in order to understand the writings of the Fathers one must constrain oneself, focus and live spiritually, for the spirit of the Fathers is perceived through and by the spirit only. Especially helpful are the Ascetical Homilies by Saint Isaac the Syrian, but they must be studied slowly so that they can be assimilated little by little as spiritual food. The Evergetinos is truly of great benefit, because it gives us insight into the Whole spirit of the Holy Fathers, it is helpful because it describes the struggles of the Fathers against each and every one of the passions, and, by learning how they worked on the spiritual life, the soul is greatly assisted. Also, the Synaxaria, the Lives of the Saints, are sacred history and very helpful, especially for young people, but they should not be read as stories.

We do not need great knowledge to be devout. If we concentrate and meditate on the few things we know, our heart will be spiritually embroidered. One may be profoundly affected by a single hymn, while another may feel nothing, even though he may know all the hymns by heart, as he has not entered into the spiritual reality. So, read the Fathers, even one or two lines a day. They are very strengthening vitamins for the soul.

From Spiritual Awakening, Vol. II in the Spiritual Counsels series by Elder Paisios of Mount Athos (Souroti, Thessaloniki, Greece: Holy Monastery “Evangelist John the Theologian”, 2008), pp. 109-114.

Διαβάζετε Πατέρες, είναι γνήσια πνευματική τροφή και οδηγούν με ασφάλεια στον πνευματικό δρόμο. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Μελέτη αγ.Γραφών_Study st. Bibl _Изучение Священное Писание-0_3cfce_45190a3_XL

Ρήματα ζωής αιωνίου από τον Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
Εορτάζει στις 12 Ιουλίου

 – Γέροντα, ποιά πνευματικά βιβλία βοηθούν περισσότερο;

 – Πολύ ωφελούν τα διάφορα πατερικά βιβλία, που στις μέρες μας, δόξα τω Θεώ, κυκλοφορούν κατά χιλιάδες. Σ᾿ αυτά βρίσκει κανείς ό,τι ποθεί, ό,τι του χρειάζεται. Είναι γνήσια πνευματική τροφή και οδηγούν με ασφάλεια στον πνευματικό δρόμο. Για να βοηθήσουν όμως, πρέπει να διαβάζωνται με ταπείνωση και προσευχή. Τα πατερικά κείμενα μοιάζουν με αξονικές τομογραφίες, γιατί όπως σ’ εκείνες φωτογραφίζεται η σωματική κατάσταση του ανθρώπου, έτσι και σ’ αυτά φωτογραφίζεται η πνευματική του κατάσταση. Κάθε πρόταση των πατερικών κειμένων δεν κρύβει ένα αλλά πολλά νοήματα, και καθένας τα καταλαβαίνει ανάλογα με την πνευματική του κατάσταση. Καλό είναι να διαβάζη κανείς κείμενο και όχι μετάφραση, επειδή ο μεταφραστής ερμηνεύει το πρωτότυπο ανάλογα με την δική του πνευματικότητα. Πάντως, για να κατανοήση κανείς τους Πατέρες, πρέπει να σφίξη τον εαυτό του, να συγκεντρώση τον νού του και να ζη πνευματικά, γιατί το πνεύμα των Πατέρων γίνεται αντιληπτό μόνο με το πνεύμα. Ειδικά οι Ασκητικοί Λόγοι του Αββά Ισαάκ του Σύρου πολύ βοηθούν, αλλά χρειάζεται να τους μελετάη λίγο – λίγο, για να αφομοιώνη την τροφή. Ο Ευεργετινός  είναι ευεργεσία μεγάλη, γιατί μπορούμε να γνωρίσουμε όλο το πνεύμα των Αγίων Πατέρων. Βοηθάει, γιατί περιγράφει τους αγώνες των Πατέρων για όλα τα πάθη με την σειρά, και η ψυχή γνωρίζει πώς εκείνοι δούλεψαν και βοηθιέται. Τα Συναξάρια πάλι είναι αγιασμένη ιστορία, γι’ αυτό πολύ βοηθούν – ιδίως τα παιδιά – , αλλά να μην τα διαβάζουμε σαν ιστορίες.

Δεν χρειάζεται να έχουμε γνώση πολλή, για να αποκτήσουμε ευλάβεια. Εάν τα λίγα που ξέρουμε τα συλλογιζώμαστε, θα κεντηθή η καρδιά. Ένας από ένα τροπάριο τινάζεται στον αέρα, και άλλος τα ξέρει όλα απ’ έξω και δεν νιώθει τίποτε, γιατί κινείται έξω από την πνευματική πραγματικότητα. Διαβάζετε λοιπόν Πατέρες, έστω μια ή δυο γραμμές την ημέρα. Είναι βιταμίνες πολύ δυναμωτικές.

Από το βιβλίο Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου – Πνευματική αφύπνιση, Λόγοι Β’, Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή Θεσσαλονίκης

Prayer is the path to God. Saint Silouan the Athonite

Σιλουανός ο Αγιορείτης_st.Silouan the Athonite_прп. Силуан Афонский-10

Icon of the Mother of God of “The Myrtle Tree”
Protomartyr and Equal of the Apostles Thekla (1st c.)
Venerable Copres of Palestine (530)
Saint Dorothy of Kashin (6/2 & 24/9, 1629)
On the anniversary of the arrival of the Russian missionaries in Alaska (1794)
Saint Silouan the Athonite (+1938)

Commemorated on September 24 / 11

The mystery of God which the Church understands in the Holy Spirit is the love of Christ. The holy thought of the Church is that all men should be saved. And the path she treads towards this holy end is the path of patience – that is, of sacrifice.
In preaching the love of Christ to the world, the Church calls all men to the fullness of Divine life but people do not understand her call, and repudiate it. When she bids men keep Christ’s commandment and love their enemies, the Church finds herself caught between conflicting forces who naturally vent their anger upon her when she crosses their course. But the Church, actualizing Christ’s mission on earth – the salvation of the whole world – purposely takes upon herself the world’s anger, just as Christ took upon Himself the sins of the world. And as Christ was persecuted in this world of sin, and had to suffer, so the true Church of Christ must also be persecuted and suffer. The Lord Himself and the Apostles spoke of this spiritual law of life in Christ, and St. Paul put it in plain words when he wrote, ‘Yea, and all that will live godly in Christ Jesus shall suffer persecution.

Σιλουανός ο Αγιορείτης_st.Silouan the Athonite_прп. Силуан Афонский-im335108._prp._siluan_afonskiy._30h40Prayer comes with praying, as the Scriptures say; but prayer which is only a habit, prayer without contrition for our sins, is not pleasing to the Lord.

My soul yearns after the Lord, and I seek Him ardently, and my soul suffers thought of no other matter… O all ye people, let us humble ourselves for the sake of the Lord and the Kingdom of Heaven. Let us humble ourselves and the Lord will give us to know the power of the Jesus Prayer. Let us humble ourselves and the Spirit of God Himself will instruct the soul.
O man, learn the humility of Christ and the Lord will give you to taste of the sweetness of prayer. 

Unceasing prayer is born of love, while fault-finding, idle talk and self-indulgence are the death of prayer.

The Lord gave us the commandment to love God with all our hearts, with all our minds, with all our souls. But without prayer how can one love? The mind and heart of man, therefore, must always be free to pray.

All the Saints lived in prayer, and they call others to prayer. Prayer is the best of all activities for the soul. Prayer is the path to God. Through prayer we obtain humility, patience and every good gift. The man who speaks against prayer has manifestly never tasted of the goodness of the Lord, and how greatly He loves us. No evil ever comes from God. All the Saints prayed without ceasing: they filled every moment with prayer.

When the soul loses humility, she loses grace and love for God at the same time, and ardent prayer is extinguished. But when the soul stills her passion and grows humble, the Lord gives her His grace, and the n she prays for her enemies as for herself, and sheds scalding tears for the whole world.

Many people think silence in the desert to be the noblest form of life. Others would opt for reclusion. Some would say, being a fool for Christ’s sake. Still others elect for pastoral service or scientific theological study. And so on. The Staretz did not consider that any of these types of asceticism manifested spiritual life at its noblest but each of them could be so for someone if it conformed to God’s will for that person. And God may have an especial purpose for each of us.
But whatever God’s will for each individual, when it comes to choosing one or other form of ascetic life, or place, or manner of service, the quest for pure prayer remains imperative.

Such pure – pure in the primary sense – prayer is a rare gift of God. It depends in no way on human effort. Divine power comes and with elusive care and ineffable tenderness transports man into the world of Divine light – or rather,
Divine light appears and lovingly embraces the whole man, so that he can recall nothing, incapable of any thought.

This is the state the Staretz had in view when he said,
‘He whose prayer is pure is a theologian.’

From St. Silouan the Athonite by Archimandrite Sophrony

I pray thee, O Merciful Lord, let all mankind, from Adam to the end of time, come to know Thee, that Thou art good and merciful, that all nations may rejoice in Thy peace, and behold the light of Thy countenance. Thy gaze is tranquil and meek and draws the soul to Thee.

Troparion St Silouan the Athonite, Tone 4

By thy prayers thou didst receive Christ as thy Master on the path of humility; and in thy heart the Holy Spirit witnessed unto thy salvation. For this cause all people called to live in hope are now rejoicing and celebrating thy memory. O holy Father Silouan, pray to Christ to save our souls.

Troparion St Silouan the Athonite (Tone 2)

O all-blessed Father Silouan,
Flaming zealot of the seraphim’s love for the Lord
And fervent imitator of Jeremiah who wept for the people,
Hearing the call of the Mother of the Lord of Hosts,
With wise courage you spewed out the sinful serpent
And withdrew from the snares of the world to the mountain of Athos,
Where in labors and prayer, joined with tears,
In abundance you acquired the grace of the holy Spirit with which our hearts are enflamed.
Being strengthened by you, we cry out with compunction:
My Lord, my Life and the Joy of your saint,
Save the world and us from all cruel things!

‘Saint Silouan the Athonite, Pray to the Lord that there be less affliction in the world.’

Metropolitan Anthony Bloom – Elder Silouan (St Silouan the Athonite)

Θέλω το πνεύμα της ταπεινώσεως που ευχαριστεί τον Κύριο περισσότερο απ’ όλα. Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Σιλουανός ο Αγιορείτης_st.Silouan the Athonite_прп. Силуан Афонский-sf_siluan_athonitu--23l

Σύναξη της Παναγιάς της Μυρτιδιώτισσας
Σύναξη της Παναγίας της Φιλερήμου
Όσιος Κόπρις ερημίτης στη Μονή του Αγ. Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου (530)
Οσία Δωροθέα του Κασίν Ρωσίας (6/2 και 24/9, 1620)
Ανάμνησι της αφίξεως της Ορθοδόξων ιεραποστολής στην Αμερική, στην Αλάσκα, κατά το έτος 1794 απ’ τους Αγίους Γερμανό,  Ιουβενάλιο, Μακάριο, Ιωάσαφ, Αθανάσιο, Νεκτάριο, Στέφανο και Ιωάσαφ.
Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης (1938)

Εορτάζουν στις 24 Σεπτεμβρίου

Σήμερα υπάρχουν λίγοι μόνο γέροντες πού γνωρίζουν την αγάπη του Κυρίου για μας και γνωρίζουν τον αγώνα εναντίον των εχθρών και ότι οι εχθροί κατατροπώνονται μόνο με την κατά Χριστόν ταπείνωση.

Τον πρώτο καιρό μετά τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος σκέφθηκα: Ο Κύριος μου συγχώρεσε τις αμαρτίες μου, το μαρτυρεί μέσα μου η χάρη. Τι μου χρειάζεται, λοιπόν, περισσότερο; Δεν πρέπει, όμως, να σκεφτόμαστε έτσι. Παρότι μας συγχωρούνται οι αμαρτίες, εν τούτοις πρέπει να τις θυμόμαστε σε όλη τη ζωή μας και να θλιβόμαστε γι΄ αυτές, για να διατηρούμε τη συντριβή της καρδιάς. Εγώ δεν το γνώριζα αυτό και έπαυσα να έχω συντριβή και υπέφερα πολλά από τους δαίμονες. Και απορούσα, τι συμβαίνει με μένα. Η ψυχή μου γνωρίζει τον Κύριο και την αγάπη Του• τότε πώς μου έρχονται κακοί λογισμοί; Αλλά ο Κύριος με σπλαγχνίστηκε και με δίδαξε ο Ίδιος πώς πρέπει να ταπεινώνομαι: «Κράτα το νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι».
Με τον τρόπο αυτό νικώνται οι εχθροί. Όταν, όμως, ο νους μου λησμονεί το πυρ του άδη, τότε οι λογισμοί αποκτούν και πάλι δύναμη.

Σιλουανός ο Αγιορείτης_st.Silouan the Athonite_прп. Силуан Афонский-51HQCW8hZAL… «Εσύ, Κύριε, μου δείχνεις τη δόξα Σου, γιατί αγαπάς το πλάσμα σου. Σε μένα, όμως, δώσε δάκρυα κατανύξεως και τη δύναμη να Σε ευχαριστώ. Σε Σένα βέβαια αρμόζει δόξα στον ουρανό και στη γη, σε μένα, όμως, ταιριάζουν δάκρυα για τις αμαρτίες μου»…

… Ο Κύριος με λυπήθηκε πολύ και μου έδωσε να καταλάβω ότι πρέπει να κλαίω σε όλη μου τη ζωή. Αυτή είναι η οδός του Κυρίου. Και τα γράφω αυτά τώρα από πόνο για τους ανθρώπους, πού, όπως κι εγώ, είναι υπερήφανοι και γι΄ αυτό πάσχουν. Τα γράφω, για να μάθουν την ταπείνωση και να βρουν ανάπαυση εν τω Θεώ…

Είναι μεγάλο αγαθό να μάθει κάποιος την κατά Χριστόν ταπείνωση. Με αυτή γίνεται εύκολη και ευχάριστη η ζωή και όλα γίνονται αγαπητά στην καρδιά. Μόνο στους ταπεινούς εμφανίζεται ο Κύριος εν Πνεύματι Αγίω και αν δεν ταπεινωθούμε, δεν θα δούμε τον Θεό. Η ταπείνωση είναι το φως, μέσα στο οποίο μπορούμε να δούμε τον Θεό-Φως, όπως ψάλλεται: «Εν τω φωτί Σου οψόμεθα φως».

… Ω, προσευχηθείτε για μένα όλοι οι Άγιοι, για να μάθει η ψυχή μου την ταπείνωση του Χριστού. Τη διψά η ψυχή μου, αλλά δεν κατορθώνω να την αποκτήσω και την ζητώ με δάκρυα, σαν το παιδί που ζητά τη μητέρα του, όταν τη χάσει.

… Για να σωθείς, είναι ανάγκη να ταπεινωθείς. Γιατί τον υπερήφανο, και με τη βία να τον βάλεις στον παράδεισο, κι εκεί δεν θα βρει ανάπαυση, γιατί δεν θα είναι ικανοποιημένος και θα λέει: «Γιατί δεν είμαι εγώ στην πρώτη θέση;» Αντίθετα, η ταπεινή ψυχή είναι γεμάτη αγάπη και δεν επιδιώκει πρωτεία, αλλά επιθυμεί για όλους το καλό και είναι ευχαριστημένη με όλα.

… Αν ήμασταν ταπεινοί, ο Κύριος από αγάπη θα μας αποκάλυπτε όλα τα μυστήρια. Αλλά η συμφορά μας είναι πώς δεν είμαστε ταπεινοί, υπερηφανευόμαστε και είμαστε ματαιόδοξοι για κάθε τι ασήμαντο κι έτσι βασανίζουμε τον εαυτό μας και τους άλλους…

Και τώρα, αν με ρωτούσε κάποιος “”τι θέλεις από τον Κύριο, ποιες δωρεές;”, θα του απαντούσα: “το πνεύμα της ταπεινώσεως που ευχαριστεί τον Κύριο περισσότερο απ’ όλα”. Η Παρθένος Μαρία έγινε Θεομήτωρ για την ταπείνωσή της και είναι δοξασμένη στον ουρανό και στη γη περισσότερο απ’ όλους. Αυτή παραδόθηκε τελείως στο θέλημα του Θεού: “Ιδού η δούλη Κυρίου”.Και εμείς οφείλουμε να μιμούμαστε την Αγία Παρθένο.


Σιλουανός ο Αγιορείτης_st.Silouan the Athonite_прп. Силуан Афонский-Sf-Siluan-scriindΟ Γέροντας Σιλουανός ήταν πάντοτε πράος, συγκαταβατικός, ήπιος, αλλά ποτέ δεν έκανε παρέκκλιση από όσα διδάχθηκε από τον Θεό. Η στάση του ήταν απλή και σαφής: «Ο Θεός οικτίρει τους πάντας… Ούτως ηγάπησε τούς ανθρώπους, ώστε έλαβεν επ΄ Αυτού το βάρος όλου του κόσμου… Και παρ΄ ημών ζητεί να αγαπώμεν τον αδελφόν ημών». Η ψυχή καταλαβαίνει πώς ο Γέροντας λέει την αλήθεια, αλλά πώς να τον ακολουθήσει; Αυτό είναι δυσβάστακτο και πολλοί απομακρύνονταν από αυτόν. Η πνευματική του ευωδία γεννούσε στην ψυχή βαθειά συνείδηση της δυσωδίας και της ευτελείας της. Αν παραπονείστε για τους υβριστές, κατανοεί και συμμερίζεται τη θλίψη σας, όχι όμως και την οργή σας. Αν σκέπτεστε να ανταποδώσετε κακό αντί κακού, τότε πιο πολύ θλίβεται για σας. Αν θεωρείτε επιζήμιο να απαντήσετε στον κακό άνθρωπο με το αγαθό, τότε αυτός απορεί πώς μπορεί κάποιος που ονομάζει τον εαυτό του χριστιανό να νομίζει ότι μια πράξη που συμφωνεί με την εντολή του Χριστού μπορεί να τον ζημιώσει. Οι εντολές του Χριστού ήταν γι΄ αυτόν κανόνας απόλυτης τελειότητας και η μόνη οδός για να νικηθεί το κακό του κόσμουοδός για να φθάσουμε στο αιώνιο φως.

«Ο εχθρός έπεσε από την υπερηφάνεια». Η υπερηφάνεια είναι η αρχή της αμαρτίας. Μέσα της περικλείονται όλες οι μορφές του κακού… Μεγάλη και λεπτή είναι η πονηρία της συνειδήσεως του εμπαθούς ανθρώπου. Στη θρησκευτική ζωή, όποιος έχει υποταχθεί στο πάθος, το παρουσιάζει συχνά ως αναζήτηση της αλήθειας και της ωφέλειας και όχι σπάνια και ως αγώνα για τη δόξα του Θεού. Εν ονόματι του Χριστού, που παρέδωσε τον Εαυτό Του σε θάνατο για χάρη των εχθρών, οι άνθρωποι είναι έτοιμοι πολλές φορές να χύσουν και αίμα ακόμη, όχι όμως το δικό τους, αλλά του «αδελφού-εχθρού». Έτσι γινόταν σε κάθε εποχή, αλλά η ζωή του Γέροντα συνέπεσε με μια ιστορική περίοδο, όπου παρόμοια διαστροφή εκδηλωνόταν με ιδιαίτερη ένταση.

«Αυτή είναι η οδός του Χριστού;», έλεγε με θλίψη.
«Σκληρός» ο λόγος του Γέροντα. Ποιος μπορεί να τον ακούει; Να ζήσεις σύμφωνα με αυτόν σημαίνει να παραδώσεις τον εαυτό σου σε μαρτύριο, όχι μόνο με την κυριολεκτική σημασία της λέξεως, αλλά και στην πορεία της καθημερινής ζωής.

Από το βιβλίο “Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης”, Αρχιμ.Σωφρόνιου (Σαχάρωφ), εκδ. Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ, Αγγλία
Πάντα να ταπεινώνεσαι και, έτσι, θα είσαι ικανοποιημένος με ό,τι σου δίνεται στην ζωή. Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Απολυτίκιον  αγ. Σιλουανού του Αθωνίτου. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.

Κήρυξ δέδοσαι, τη οικουμένη, συ γλυκύτατος, εν θεολόγοις, της του Χριστού αγάπης τρισόλβιε· τον Ταπεινόν γαρ και Πράον εώρακας, και την Εκείνου καρδίαν κατέμαθες. Όθεν άπαντες, Σιλουανέ ελλαμπόμενοι, τοις θεογλώσσοις ρήμασι, δοξάζομεν το Πνεύμα το δοξάσαν σε.

Ήχος α’. Των ουρανίων ταγμάτων.

Η του Θεού Βασιλεία, εντός ανθρώπου εστί, καθώς φησίν αψεύστως, ο ημών Νομοθέτης, διό σφοδρώς εγκύψας, Σιλουανέ, εύρες ταύτης τα ρεύματα, καταδροσίζοντα γην σου την νοητήν, και τα σπέρματα αυξάνοντα.

Ήχος β’. Οίκος του Έφραθά
Δίψαν την του Θεού, κατάσβεσον γραφαίς σου, και δρόσισον καρδίας, Σιλουανέ ως οίσθα, τη δρόσω τη του Πνεύματος.

Πνεύμα το Πανάγιον σαις ευχαίς, εγκαίνισον Πάτερ, τοις τιμώσί σε ευλαβώς, και τον κόσμον πάντα, αξίωσον πλησθήναι, της γνώσεως Κυρίου, μακαριώτατε.

Άπαντας προφθάνεις ως συμπαθής, τους εν τοις κινδύνοις και τους πέλας και τους μακράν και τούτοις παρέχεις βοήθειαν ταχείαν, υμνούντας Σου την χάριν, Μυρτιδιώτισσα.

St. Sergius of Radonezh blessed Prince Dmitry of Moscow

ΣΕΡΓΙΟΣ Ραντονεζ_saint Sergius of Radonezh_ Се́ргий Ра́донежский __i4773-icon-middle

St. Sergius of Radonezh
Commemorated on September 25 /October 8th

Sergius of Radonezh’s spiritual authority was extremely high. Grand Prince of Moscow and princes of other principalities came to his monastery for advice and blessing. Frequently, he left his beloved cloister for Moscow or other cities to baptize princely children. Metropolitan Alexei who had an enormous influence on the secular power, entrusted him important tasks to make peace between princes.

St. Sergius of Radonezh blessed Prince Dmitry of Moscow to struggle against the Golden Horde. The Battle of Kulikovo took place on 8 September 1380 and contributed to the integration of the Russian regions. «The Life» tells the story of how the saint, foreseeing a victory, sent a letter to Prince Dmitry to notify him. The messenger managed to deliver it to the Russian army before the start of the battle. 

According to more recent sources, St. Sergius not only blessed Prince of Moscow to fight, but delegated two monk-warriors to help him. They were Peresvet and Oslabia, who were ‘well trained in military affairs and could command the army regiments, they also had the strength and boldness, and courage’ and became heroes of the Battle of Kulikovo. Sergius of Radonezh blessed the feat of defending the fatherland. 

Chronicle reported that on the eve of the battle, the messenger from the Holy Trinity Monastery handed to Prince Dmitry bread baked at the monastery and the letter of St. Sergius, ‘Without any doubt, go against them, and God and the Holy Trinity will help you’. During all the fight, St. Sergius prayed unceasingly and his inner eye saw the battlefield, he named the fallen soldiers killed on the Don to the brethren. Today, the Kulikovo Field is a museum complex including a memorial church in honour of St. Sergius of Radonezh, which was errected in 1913-1918 by the famous architect Alexey Shchusev.

Saint Alexander Nevsky exhorted his troops with words of faith: “The power of God is not in numbers, but in truth.” 

ΣΕΡΓΙΟΣ Ραντονεζ_saint Sergius of Radonezh_ Се́ргий Ра́донежский __2786

«Σσσσσώπα!…Είναι ο Άγιος ιερομάρτυς Φωκάς!…», Άγιος Νικόλαος (Πλανάς)

Άγιος Φωκάς ο κηπουρός εκ Σινώπης του Πόντου, ξίφει τελειωθέντος.
Άγιος Φωκάς Ιερομάρτυρας ο Θαυματουργός εκ Σινώπης του Πόντου

Εορτάζουν στις 22 Σεπτεμβρίου

Μια νύχτα, ξημέρωνε η γιορτή του Αγίου ιερομάρτυρος Φωκά (22 Σεπτεμβρίου). Είχαν συγκεντρωθεί όλες οι αδελφές που τον διακονούσαν για τον Όρθρο. Μια από τις κατά πνεύμα θυγατέρες του, ήταν δίπλα του από τα δεξιά και όπως ήταν όρθια, την πήρε ένας ελαφρύς ύπνος. Και βλέπει πίσω από τον Άγιο Πατέρα Νικόλαο να βρίσκεται ένας μεγαλοπρεπής Ιερέας με επανωκαλύμμαυχο και να παρακολουθεί την ακολουθία.
Συνήλθε αμέσως και λέει σιγά στον Πατέρα Νικόλαο:
«Πάτερ… ένας μεγαλοπρεπής Ιερέας πίσω σας, παρακολουθεί προσεκτικά πώς ψάλλουμε την ακολουθία…»
Ο Άγιος Νικόλαος (Πλανάς) έφερε το δάχτυλο στο στόμα του και της λέει: «Σσσσσώπα!…Είναι ο Άγιος ιερομάρτυς Φωκάς!…» Και σώπαινε να μη το ακούσουν αυτό και οι άλλες. Όσο μπορούσε, τέτοια συμβάντα τα έκρυβε. Είχε μεγάλη επικοινωνία με τους Αγίους και το νόμιζε πολύ φυσικό να τους βλέπει.


Τη ΚΒ’ του αυτού Μηνός (Σεπτεμβρίου), Μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος Φωκά του εκ Σινώπης

Φωκά, το λουτρόν σμήγματος παντός δέχου.
Λουτρόν γαρ ην αγώνος, ου καθαρσίου.
Εικάδι δευτερίη λουτρόν πέφνεν ένδοθι Φωκάν.

ΦΩΚΑ 5-sf-mc-foca-gradinarul-din-sinope-turcia-320-3-1Ο άγιος ιερομάρτυρας Φωκάς ήταν από τη Σινώπη του Ευξείνου Πόντου. Οι γονείς του Πάμφυλος (ναυπηγός στο επάγγελμα) και Μαρία καλλιέργησαν μέσα του το φόβο του Θεού και την αγάπη προς τους ανθρώπους.
Ο Φωκάς από μικρό παιδί εντρυφούσε στην ανάγνωση των Γραφών, και εκείνο που ιδιαίτερα τον διέκρινε ήταν η θερμή και ειλικρινής αγάπη που είχε προς το Θεό, αλλά και προς τους συνανθρώπους του.

Διότι οδηγό στην αγάπη του αυτή είχε πάντα τα θεόπνευστα λόγια της Αγίας Γραφής: «Ο αγαπών τον αδελφόν αυτού εν τω φωτί μένει,… ο δε μισών τον αδελφόν αυτού εν τη σκοτία εστι»(Α’ επιστολή Ιωάννου, Β’ 10-11).
Εκείνος, δηλαδή, που αγαπά τον αδελφόν του, μένει μέσα στο πνευματικό και ηθικό φως. Ενώ αντίθετα, εκείνος που μισεί τον αδελφό του, μένει μέσα στο πνευματικό και ηθικό σκοτάδι.Ο άγιος Φωκάς, και πριν ακόμα να γίνη επίσκοπος κι ύστερα, ήταν προικισμένος από το Θεό με τη χάρη των θαυμάτων. 

Αναδείχθηκε Επίσκοπος Σινώπης και ευτύχησε να έχει το χάρισμα της επιτέλεσης θαυμάτων στο όνομα του Τριαδικού Θεού. Ανέπτυξε έντονη ιεραποστολική δραστηριότητα στην περιοχή της Επισκοπής του, γεγονός που δεν πέρασε απαρατήρητο σε κάποιους φανατικούς ειδωλολάτρες. Η μαρτυρική του τελείωση αποκαλύφθηκε στον άγιο Φωκά με θαυμαστό τρόπο. Ένα περιστέρι ήλθε και κάθισε επάνω στην τιμημένη κεφαλή του επισκόπου, που φόρεσε ένα στεφάνι και του μίλησε με ανθρώπινη φωνή˙ «Σου ετοιμάσθηκε ένα γεμάτο ποτήρι και πρέπει να το πιής». Ήταν το ποτήρι του μαρτυρίου, για το οποίο έλεγε ο Ιησούς Χριστός στους Αποστόλους˙ «Το ποτήριον ο εγώ πίνω, πίεσθε…», το ποτήρι που εγώ πίνω θα το πιήτε. Πραγματικά ο μαρτυρικός θάνατος είναι πικρό ποτήρι˙ το ήπιε ο Ιησούς Χριστός και το ήπιαν και το πίνουν όλοι οι μάρτυρες για το Χριστό και το Ευαγγέλιο. Πράγματι, ο Έπαρχος Αφρικανός, διέταξε την σύλληψή του και τον κρέμασαν και του ξέσκισαν το σώμα. Ύστερα τον έριξαν μέσα σε αναμμένο ασβέστη, όπου και πάλι ο άγιος ομολογούσε το Χριστό «εγηγερμένον εκ νεκρών». Τελευταία τον έβαλαν μέσα σ’ ένα πολύ δυνατά καμένο λουτρό κι εκεί ο άγιος Φωκάς παρέδωσε το πνεύμα του στα χέρια του Θεού, επί των χρόνων του αυτοκράτορος Τραϊανού (98 – 117 μ.Χ.).

Σ’ ένα λόγο στον άγιο ιερομάρτυρα Φωκά, που αποδίδεται στον άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο, διαβάζουμε τα εξής, Όποιος κοιτάζει τον ήλιο δεν τον κάνει πιο φωτεινό, αλλά τα μάτια του φωτίζει˙ έτσι κι όποιος τιμά τον μάρτυρα δεν τον κάνει πιο λαμπρό, αλλά τραβάει επάνω του το φως της θείας ευλογίας. Αμήν.

Από το βιβλίο: ΕΙΚΟΝΕΣ ΕΜΨΥΧΟΙ (Εξαπλά β’), Επισκόπου Διονυσίου Λ. Ψαριανού


Tη αυτή ημέρα μνήμη του Aγίου Mάρτυρος Φωκά του κηπουρού, ξίφει τελειωθέντος.

Ήδει χάριν σοι σου χάριν θνήσκων Λόγε,
Φωκάς ο Mάρτυς τω διά ξίφους τέλει.

Φωκάς Ιερομάρτυρας Σινώπης ο Θαυματουργός_ Saint Phocas the Holy Martyr, Bishop of Sinope_ Священномученик Фока Синопский, епископ_0_116646_583cb764_origΟ Άγιος Φωκάς καταγόταν από την Σινώπη του Πόντου και τα μοναδικά υπάρχοντα του ήταν ένας κήπος που καλλιεργούσε με μεγάλη επιμέλεια. Το εισόδημα του από τον κήπο, ήταν πολύ μικρό. Καθώς όμως ήταν πολύ οικονόμος και ολιγαρκής στις ανάγκες του, μπορούσε πάντοτε να διαθέτει κάτι για τους φτωχούς.

Ο Άγιος Φωκάς μελετούσε με ευχαρίστηση τα Ιερά βιβλία. Έλεγε μάλιστα σ’ εκείνους, που τον έβλεπαν να μελετάει, ότι και η ψυχή μας είναι κήπος, που χρειάζεται την περιποίηση της, για να μη βγάζει αγκάθια και τριβόλια. Αλλά ο κηπουρός Φωκάς, ήθελε και όλες οι ψυχές να είναι κήποι πνευματικοί. Γι’ αυτό λοιπόν, όπου μπορούσε, συντελούσε στον καθαρισμό και την καλλιέργεια τους. Και ενώ πουλούσε τα λαχανικά και τα φρούτα, έλεγε συγχρόνως και λόγια μεγάλου πνευματικού κέρδους. Έτσι δεν ωφελούσε μόνο τους χριστιανούς, αλλά πολλές φορές κέρδιζε και τους απίστους.

Εκείνη την εποχή είχαν κηρύξει, οι ειδωλολάτρες διωγμό κατά των Χριστιανών. Μαθεύτηκε, λοιπόν ότι και ο Φωκάς ο κηπουρός ήταν Χριστιανός και αμέσως οι άρχοντες έστειλαν στρατιώτες για να τον συλλάβουν.

Επειδή το σπίτι του Αγίου ήταν κοντά στην πύλη του κάστρου που επικοινωνούσε με το λιμάνι, είχε αρκετά συχνά φιλοξενούμενους, άλλοτε ξένους ταξιδιώτες, άλλοτε φτωχούς. Έτσι δεν γνώρισε τους στρατιώτες και τους περιποιήθηκε σαν ξένους. Αφού πέρασαν μερικές ημέρες τους ρώτησε τι σκοπό είχε το ταξίδι τους. Εκείνοι υποχρεωμένοι από την φιλοξενία του φανέρωσαν το μυστικό, ότι ζητούν τον Φωκά τον Χριστιανό για να τον αποκεφαλίσουν. Του είπαν μάλιστα ότι θα του χρωστούσαν μεγάλη χάρη αν τους τον φανέρωνε.

Χωρίς να χάσει καθόλου το θάρρος του, ο Άγιος Φωκάς, βγήκε από το σπίτι του για να σκάψει και να ετοιμάσει τον τάφο του και την επόμενη μέρα φανέρωσε στους στρατιώτες ποιος είναι. Οι στρατιώτες, έμειναν κατάπληκτοι και ντροπιάστηκαν, γιατί με τόση αγάπη είχαν φιλοξενηθεί από τον Άγιο Φωκά. Ο Άγιος κατάλαβε την δυσκολία τους και τους είπε να μην διστάσουν και να εκτελέσουν τις διαταγές που είχαν διότι δεν ήταν αυτοί υπεύθυνοι για τον φόνο αλλά εκείνοι που τους έστειλαν. Με τέτοια λόγια έπεισε τους στρατιώτες να τον αποκεφαλίσουν.

Οι Χριστιανοί έκτισαν στον τόπο του αποκεφαλισμού εκκλησία μεγαλοπρεπή και έβαλαν το σεπτό λείψανο του Αγίου Μάρτυρος, που έγινε πηγή παρηγοριάς για τους θλιβομένους και θεραπείας για τους ασθενείς.

Όταν κινδύνευσε η πατρίδα του, η Σινώπη, από πείνα χάρις στην προστασία του Αγίου βρέθηκε σιτάρι. Φανερώθηκε αρκετές φορές και σε ναύτες που κινδύνευαν να καταποντισθούν στο πέλαγος και τους έσωσε από πνιγμό. Άλλοτε πάλι φάνηκε νύχτα και ξύπνησε τον πηδαλιούχο λέγοντας του να είναι έτοιμος, γιατί θα ξεσπάση τρικυμία. Άλλες φορές τον έβλεπαν οι ναύτες σε μεγάλες θαλασσοταραχές να βοηθά πότε στα σχοινιά, πότε στα πανιά ή άλλοτε να προστατεύει το πλοίο, για να μην πέσει σε ξέρα ή σε βρόχους.

Έτσι γεννήθηκε στους ναύτες η συνήθεια να έχουν τον Άγιο Φωκά ομοτράπεζο. Όταν, λοιπόν καθόντουσαν στο τραπέζι αγόραζε ένας από τους ναύτες το μερίδιο του Αγίου, την άλλη ημέρα το αγόραζε άλλος και έτσι συγκέντρωναν χρήματα, τα οποία, όταν έφθανε το πλοίο στον προορισμό του τα μοίραζαν στους φτωχούς.

Αλλά και οι θεραπείες που έκανε ο Άγιος είναι πολλές. Σ’ άλλους παρουσιάζονταν στον ύπνο, σ’ άλλους ενεργούσε αόρατα.

Έτσι ο ασήμαντος και ταπεινός κηπουρός Φωκάς αξιώθηκε λόγω της αρετής του να θαυματουργεί και να τιμάται από τους Χριστιανούς.

Απολυτίκιο Αγίου Ιερομάρτυρος Φωκα του εκ Σινώπης
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Εκ βρέφους του Πνεύματος, οφθείς δοχείον λαμπρόν, θαυμάτων επλούτησας, την παρ’ αυτού δωρεάν, Φωκά Ιερώτατε, όθεν ιερουργήσας, τω Σωτηρι οσίως, έπιες εν αθλήσει, το ποτήριον τούτου, ω πρέσβευε δεόμεθα, υπέρ των ψυχών ημών.

It is not of any value to us how the world is going to regard or call us. St. Nikolai Velimirovich

Παρασκευή-Πάσα του Σάρωφ, η δια Χριστόν Σαλή_Blessed Parasceva Ivanovna (Pasha of Sarov)_Блж. Параскева-Паша Дивеевская_sv.-blzh.-Paraskeva-Diveevskaya-9

Blessed Praskovya Ivanovna (Pasha of Sarov) fool for Christ’s of Diveyevo and the disciple of St. Seraphim of Sarov

Commemorated on September 22

St. Nikolai Velimirovich
About fools, wiser than the world

“We are fools for Christ’s sake” (1 Corinthians 4:10).

Thus speaks the great Apostle Paul who in the beginning was guided by worldly wisdom, which is against Christ, until he recognizes the falsehood and decay of the wisdom of the world and the light and stability of the wisdom of Christ. Then, the holy apostle did not become angry with the world because they called him “a fool for Christ’s sake” neither did he, in defiance of the world, hesitate to be called by this name.

Παρασκευή-Πάσα του Σάρωφ, η δια Χριστόν Σαλή_Blessed Parasceva Ivanovna (Pasha of Sarov)_Блж. Параскева Дивеевская_bl.-ParaskevaIt is not of any value to us how the world is going to regard or call us. However, it is important, and extremely important, how the holy angels in the heavens will regard and call us when, after death, we meet with them. This is of crucial importance and everything else is nothing.

Either we are fools for the world because of Christ or we are fools for Christ because of the world. O how short-lived is the sound of a word of the world! If the world would say to us “fool,” the world will die and its word will die! What then is the value of its word? But if the heavenly, immortal ones say to us “fool,” that will neither die nor is it removed from us as eternal condemnation.

Whoever does not believe in the Living God, nor in eternal life, nor in the Incarnation of the Lord Christ, nor in Christ’s Resurrection nor in the truth of the Gospel nor in God’s eternal mercy and justice – is it any wonder if he considers that one a fool who does believes in all of this?

O, may every one of us who cross ourselves with the Sign of the Cross not only find it easy to endure but with satisfaction receive the name “fool” for Christ’s sake! Let us rejoice and be glad if the non-believers call us such, for that means that we are close to Christ and far away from the non-believers. Let us rejoice and be glad and repeat with a powerful echo in the ears of the world: yes, yes, indeed we are fools for Christ’s sake!

O Lord Most-wise, strengthen us by Your power that we not fear the non-believing world neither when they lash us with whips nor when they insult us with words for Your sake.

The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for Old Calendar date February 22, and New Calendar date March 7 (6)
Blessed Praskovya Ivanovna ”Pasha of Sarov”,Fool-for Christ of Diveyevo

Blessed Parasceva Ivanovna “Pasha of Sarov,” of Diveyevo, pray to God for us! Pray that we labor in the fast with joy, and let God’s light illumine our hearts. Pray that our days are filled with humility, and that we learn to love others in charity, just as God loves us. Pray that we can learn to live out our Christian vocation in all times and places, and in all circumstances. Pray that we can learn to be “Fools for Christ” in our own lives…

The Troparion, In Tone I:
Having heard the voice of Thine Apostle Paul, saying: * We are foolish for Christ’s sake, * Thy servant Parasceva, O Christ God, * did love the life of the foolish for Thy sake on earth. * Wherefore in venerating her memory * we entreat Thee, O Lord, to save our souls.

For the Vespers Aposticha the Stichera.
In Tone II:
Spec. Mel.: O House of Ophrah.

A temple and abode of the Most Holy Spirit wast thou, * O most wise Parasceva; * wherefore also make us who honor thy holy memory * temples of the same Spirit.

Stichos: The righteous shall be glad in the Lord, and shall hope in Him.
Thy life like the sun shines forth in the hearts of the faithful, * emitting miracles; * wherefore illumine with the never-fading light * us also who honor thine all-honorable memory.

Stichos: The righteous man shall flourish like a palm-tree; like a cedar in Lebanon shall he be multiplied.
Cease not making supplication on behalf of us thy servants, * so near unto thee, * since thou Parasceva, hast enlightened us with thy spiritual life, * that we all may joyfully honor thy honorable memory.

Οι δια Χριστόν σαλοί είναι διδάσκαλοι της ακενόδοξης αρετής, δεν τους νοιάζει το τι θα πουν οι άλλοι, οι δήθεν σωστοί χριστιανοί που μένουν στην επιφάνεια των πραγμάτων

Οσία Παρασκευή Ιβάνοβνα (Πάσα του Σάρωφ), η δια Χριστόν Σαλή (+1915 )

Εορτάζει στις 22 Σεπτεμβρίου

«ημείς μωροί δια Χριστόν …» Α’ Κορ. δ. 10

Παρασκευή-Πάσα του Σάρωφ, η δια Χριστόν Σαλή_Blessed Parasceva Ivanovna (Pasha of Sarov)_Блж. Параскева Дивеевская_)15631575859_f916ffd5bb_zΌλοι όσοι δοξάζονται από τον κόσμο, χάνονται μαζί του· εκείνοι όμως οι οποίοι δοξάζονται από τον Χριστό, σώζονται διά του Χριστού. Η δόξα του κόσμου είναι θάνατος, ενώ η Δόξα του Χριστού είναι Ζωή, Ζωή Αιώνια και Αθάνατη.
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Με τον τρόπο της ζωής τους, οι δια Χριστόν σαλοί εκπληρώνουν ένα ανεπανάληπτο ποιμαντικό έργο, όχι μόνο βοηθώντας άμεσα με διάφορους τρόπους τους συνανθρώπους τους στο δρόμο προς τη Βασιλεία του Θεού, αλλά και έμμεσα, με το ήθος τους, με την παράξενη, για τους κατ’ όνομα χριστιανούς, συμπεριφορά τους.

Οι άγιοι σαλοί διδάσκουν τρόπους αποφυγής της κενοδοξίας, διδάσκουν με το παράδειγμα της ασυνήθιστης διακριτικότητάς τους την ελευθερία που μπορεί να προσφέρει ο Χριστός, διδάσκουν την απλότητα, την ταπείνωση, την ανεξικακία, την συγχωρετικότητα.
Η παράλογη συμπεριφορά τους είναι δικαιολογημένη διότι με αυτήν οι δια Χριστόν σαλοί καταφέρνουν να αποκρύψουν ή να καλύψουν τις αρετές τους και να διατηρήσουν κατ’ αυτόν τον τρόπο την ακεραιότητα και την καθαρότητα της πνευματικής τους ζωής.
Η πατερική πνευματική εμπειρία εξήγησε από πολύ νωρίς το οξύ πρόβλημα της αρετής ως πνευματικής κατακτήσεως και τους κινδύνους που απειλούν τον πνευματικό αγωνιστή, ο οποίος στοχεύει σε μια τέτοια πνευματική κατάσταση.

Όπως σημειώνει ο Όσιος Νείλος, η ουσία της αρετής έγκειται κυρίως «στο σύνολο των δεινών με τα οποία πολεμείται» από τις δαιμονικές δυνάμεις. Διότι όλοι οι πνευματικοί στόχοι του χριστιανού αγωνιστού μπορεί να ματαιωθούν διά της κενοδοξίας.

Η δια Χριστόν σαλότητα είναι ακριβώς η ακενόδοξη αρετή, εντελώς απηλλαγμένη από κρυφά και ανύποπτα αισθήματα προσωπικής αυτοεκτίμησης και υπερηφανείας λόγω πνευματικών κατακτήσεων. Δε γίνονται δια Χριστόν σαλοί όλοι οι καλοπροαίρετοι και, κατά τα άλλα, γνήσιοι ίσως πνευματικοί άνθρωποι, αλλά μόνον ορισμένοι εξαιρετικώς ευαίσθητοι και χαρισματούχοι νηπτικοί αγωνιστές.

Παρασκευή-Πάσα του Σάρωφ, η δια Χριστόν Σαλή_Blessed Parasceva Ivanovna (Pasha of Sarov)_Блж. Параскева Дивеевская_03Οι δια Χριστόν σαλοί είναι εραστές της ακενόδοξης αρετής, συμπεριφέρονται σκανδαλωδώς στους ανθρώπους όχι γιατί τους περιφρονούν ή γιατί δεν τους αγαπἀνε, αλλά γιατί αγωνίζονται να κλείσουν την είσοδο της κενοδοξίας στον εσωτερικό τους κόσμο. Να κλείσουν την πόρτα στην φιλαυτία και να αφεθούν στην θεάρεστη ταπείνωση που επιτυγχάνετε με την αντίδραση των άλλων που τους βάζουν στο κοινωνικό περιθώριο.

Με την πνευματική τους ευαισθησία και με τη συμπεριφορά τους, οι δια Χριστόν σαλοί καθίστανται υποδείγματα αγώνος εναντίον της κενοδοξίας, προτρέποντας με έμμεσο τρόπο τον πλησίον τους να κρύβει από τα μάτια των ανθρώπων τα πνευματικά του χαρίσματα και μάλλον να θέλει να τα αγνοεί και αυτός ο ίδιος και να αποφεύγει όσο μπορεί τους επαίνους των άλλων.
Η δια Χριστόν σαλότητα δεν αποτελεί λοιπόν μόνο «μάσκα» και «προσωπείο», αλλά κυρίως τρόπο ταπείνωσης και αυτοεξουθένωσης μπροστά στα μάτια των ανθρώπων και των δαιμόνων.

Ο εμπαιγμός του κόσμου από τους «σαλούς» αγίους δεν αποτελούσε απόρροια υψηλοφροσύνης και αισθήματος υπεροχής τους έναντι του κόσμου. Αντιθέτως ήταν έκφραση βαθύτατου βιώματος αγάπης προς τον κόσμο και συγχρόνως οδύνης για την αλλοτρίωση του ανθρώπου, ο οποίος θυσίαζε την πηγαιότητα της συμπεριφοράς του και την ελευθερία της βούλησής του για την αποδοχή τυποποιημένων και πολλές φορές άκαμπτων σχημάτων εξωτερικής συμπεριφοράς, τα οποία ικανοποιούν μεν την πεπερασμένη αίσθηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, αλλά συχνά τον απομακρύνουν από την επικοινωνία με τον Θεό.

Οι δια Χριστόν σαλοί, δεν λογαριάζουν το κύρος τους, το καλό τους όνομα, δεν τους νοιάζει το τι θα που οι άλλοι, οι δήθεν σωστοί χριστιανοί που μένουν στην επιφάνεια των πραγμάτων… Στα μάτια των πολλών φαίνονται δαιμονισμένοι, καταραμένοι, ενώ για τους ελάχιστους ήταν πνευματικοί καθοδηγητές… στην ουσία είναι όσιοι και θαυματουργοί. Θέλουν να δείξουν στους άλλους πώς να αναβιώσουν τη λατρεία κατά βάθος, στην καρδιά, πώς να ζήσουν το μυστήριο την αγάπης του Θεού, να κατανοήσουν το είναι της Εκκλησίας και να μην αρκεσθούν στα φαινομενικά, από τους τύπους να περάσουν στην ουσία.
Γι’ αυτό το σκοπό, ανέλαβαν τις αμαρτίες των συνανθρώπων και δέχτηκαν κάθε είδους εξευτελισμούς και ταπεινώσεις. (απόσπασμα από την Πτυχιακή Εργασία “Οι δια Χριστόν Σαλοί ως ηθικά και ποιμαντικά πρότυπα”  του αρχιμ. Παύλου Παπαδόπουλου)

Οσία Παρασκευή (Πάσα του Σάρωφ), η δια Χριστόν Σαλή, μαθήτρια του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ

Απολυτίκιον οσίας Παρασκευής-Πάσας του Σάρωφ Ήχος πλ. δ’

Εν σοι Μήτερ, ακριβώς διεσώθη το κατ’ εικόνα• λαβούσα γαρ τον Σταυρόν, ηκολούθισας τω Χριστώ, και πράττουσα εδίδασκες, υπεροράν μεν σαρκός, παρέρχεται γαρ• επιμελείσθαι δε ψυχής, πράγματος αθανάτου• διό και μετά Αγγέλων συναγάλλεται, οσία Παρασκευή, το πνεύμα σου.

Παρασκευή-Πάσα του Σάρωφ, η δια Χριστόν Σαλή_Blessed Parasceva Ivanovna (Pasha of Sarov)_Блж. Параскева-Паша Дивеевская_sv.-blzh.-Paraskeva-Diveevskaya-12