iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Ο στάρετς παπα-Ιάκωβος είναι μια εικόνα του Θεού. Τατιάνας Γκορίτσεβα

Χθες 27 Νοεμβρίου 2017, αγιοκατατάχθηκε ο πιο ευγενικός, ο πιο ταπεινός, ο πιο πατρικός Γέροντας του κόσμου όλου, ο Άγιος Γέροντας Ιάκωβος της Ευβοίας.
Απέραντη ευγνωμοσύνη και τεράστιες ευχαριστίες στον Θεό μας για το δώρο Του να μας χαρίσει έναν τέτοιον πνευματικό πατέρα, έναν τόσο φωτεινό και ουράνιο άνθρωπο!

‘μάθετε απ᾿ εμού, ότι πράός ειμι και ταπεινός τη καρδία, και ευρήσετε ανάπαυσιν ταίς ψυχαίς υμών·” Ματθ. 11:29

Ο στάρετς παπα-Ιάκωβος
Τατιάνας Γκορίτσεβα

Γέροντας Ιάκωβος της Εύβοιας_ St. elder Iakovos of Evia_Старец Иаков (Тсаликис) Эвбейский -pr_iacov_tsalikis_nastere_1200-e1447759706145Οι στάρετς είναι πραγματικοί ιατροί. Δεν προφέρουν ποτέ μάταια λόγια στοργικά, δίνουν ένα φάρμακο, συχνά πικρό, αλλά πάντοτε αποτελεσματικό. Κανένας δεν φεύγει από έναν στάρετς, με απελπισία, ούτε με θλίψη. Φεύγει από κοντά του παρηγορημένος, μ’ ένα ακτινοβόλο και ξανανοιωμένο πρόσωπο. Δεν είναι μόνον η πνευματική σοφία που επιδρά, αλλά και η δύναμη της προσευχής τους, η δύναμη της θετικής και άμεσης αγάπης που γίνεται αισθητή αμέσως από τον καθένα, όπως επίσης και η απεριόριστη εμπιστοσύνη που τους δίνει ο λαός. Χιλιάδες άνθρωποι στην Ρωσία ζουν με την ανάμνηση της συνομιλίας τους μ’ έναν στάρετς και με τις συμβουλές που τους έδωσε.

Ο στάρετς είναι μια εικόνα του Θεού. Ακόμα και μια φορά να τον δη κανείς, καταλαβαίνει ότι δεν είναι πια δυνατόν να ζήσει όπως πριν, ότι εις το εξής ολόκληρη η ύπαρξη θα εκτιμάται σε σχέση μ’ αυτή την ομορφιά, μ’ αυτό το φως της χάριτος. Η αγιότητα στους στάρετς γίνεται μια απαίτηση κι ένα κάλεσμα.

Η φίλη μου είπε μια φορά: «Εάν ο στάρετς Ιάκωβος είναι έτσι, τότε πως πρέπει να είναι ο Χριστός!». Ένα τεράστιο πλήθος, ανθρώπων ακολουθούσε τον παπα-Ιάκωβο που λουζόταν από το φως της αγάπης όπου κι αν εμφανιζόταν. Το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι η ταπείνωση. Ο στάρετς Ιάκωβος λέει συχνά για τον εαυτό του: «Είμαι ένα χαλάκι όπου οι άνθρωποι σκουπίζουν τα πόδια τους».

Ο στάρετς ήταν πολύ οικτίρμων. Θυμάμαι πως μια φορά μετά την ακολουθία στην εκκλησία της κοιμήσεως, είχαμε σχηματίσει μια μεγάλη ουρά περιμένοντας να δεχτούμε την αγία του ευλογία και να του φιλήσουμε το χέρι. Εκείνη τη στιγμή μπήκε ένας άνδρας στην εκκλησία. Ήταν ένας γνωστός μου, που μόλις είχε έρθει στο Πετσόρι με το λεωφορείο. Εγώ ήξερα καλά τη δύσκολη ζωή του. Μόλις είχε τραβηχτεί από έναν κόσμο όπου άφηνε άλυτα δράματα στην οικογένεια του και στη δουλειά του. Το νέο και κουρασμένο πρόσωπο του Νικόλα είχε την έκφραση μιας καταστροφής. Έμοιαζε χαμένος. Μεγάλη ήταν η αντίθεση αυτού του προσώπου και των άλλων που ήσαν ήρεμοι και ειρηνικοί μετά από μια μεγάλη ακολουθία.
Ο Νικόλαος, αναποφάσιστος, πιάνει θέση στην άκρη της ουράς για να ζητήσει ευλογία από τον στάρετς, αλλά ο ίδιος ο στάρετς τον προσέχει αμέσως, τον πλησιάζει, τον αγκαλιάζει (είναι η πρώτη φορά που τον βλέπει), τον φιλά στο μέτωπο, στα μάγουλα, στο λαιμό. Μόνον μια μητέρα μπορεί να χαϊδέψει έτσι ένα παιδί της που υποφέρει. Ο στάρετς ρωτά το Νικόλα από που ήρθε και πότε θα μπορέσει να περάσει για εξομολόγηση.
Όταν θυμάμαι αυτή τη σκηνή, η απαίδευτη καρδιά μου μου φαίνεται πέτρινη, χονδροειδής. Στη συνέχεια είχα, εγώ η ίδια την εμπειρία της αγάπης του στάρετς.

Μετά από μια συνομιλία μαζί του αποκόμισα μια αίσθηση συμφιλιώσεως χωρίς όρια, με ολόκληρο τον κόσμο, με τους ανθρώπους, τα ζώα, τις πέτρες. Δεν είναι τυχαίο το ότι ονομάζουμε το Άγιο Πνεύμα Παράκλητο: που παρηγορεί. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή ήταν μαζί μας το Άγιο Πνεύμα.

Η αγάπη του ήταν συγχρόνως μεγαλειώδης, τρυφερή και τόσο δυνατή, που δεν φοβόμουν καθόλου να του τα πω όλα ειλικρινά.
Με τα λόγια έδινε την εντύπωση ότι στέκεται με σεβασμό μπροστά σε κάθε μικρό χορταράκι.

«Κάθε άνθρωπος θα διανύσει τον δικό του δρόμο προς τον Θεό. Πρέπει να δώσεις στον καθένα σύμφωνα με τα μέτρα του», έλεγε.

Απόσπασμα από το βιβλίο: Τατιάνας Γκορίτσεβα, Είναι επικίνδυνο να μιλάς για τον Θεό,
Μετάφραση Μαρία Λαγουρού, εκδ.ΤΗΝΟΣ

Μεγαλυνάριον

Χαίροις Λιβισίου θείος βλαστός, χαίροις της Ευβοίας θεοδώρητος θησαυρός, χαίροις μοναζόντων επίσκεψις και σκέπη, πατέρων μέγα κλέος, θείε Ιάκωβε.

Απολυτίκιον Οσίου Ιακώβου της Ευβοίας.Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον. (Ποιήμα του Υμνογράφου Χαραλάμπους Μπούσια)

Διοράσεως έκτυπον και σεμνότητος, Μονής Δαβίδ του οσίου θαυματουργέ προεστώς, ο αρότρω γεωργήσας της αγάπης σου κεχερσωμένας του λαού, θεοφόρητε ψυχάς, Ιάκωβε πάτερ, άρτι μη ελλείπης Χριστώ πρεσβεύων υπέρ ημών των σε καλούντων πιστώς.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Pώσσος και ο Όσιος Γέροντας Ιάκωβος της Εύβοιας
https://iconandlight.wordpress.com/2014/05/27/%CE%BF-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B9%CF%89%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CE%BF-p%CF%8E%CF%83%CF%83%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CF%8C%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B3%CE%AD%CF%81/
Η παιδική ηλικία του Γέροντος Ιακώβου Τσαλίκη (Α)
https://iconandlight.wordpress.com/2014/11/04/%CE%B7-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B7%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8E%CE%B2%CE%BF%CF%85/
Η παιδική ηλικία του Γέροντος Ιακώβου (Β)
https://iconandlight.wordpress.com/2014/11/05/%CE%B7-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B7%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8E%CE%B2%CE%BF%CF%85-2/


A New Saint of the Church. Elder Iakovos Tsalikis of Evia Canonized Today

Άγιος Γέροντας Ιάκωβος της Εύβοιας_St. elder Iakovos of Evia_Старец Иаков (Тсаликис) Эвбейский -πολυχρονιας4

A New Saint of the Church. Elder Iakovos Tsalikis of Evia Canonized Today

God is wondrous among His Saints! May we have his blessing!

Elder Iakovos Tsalikis of Evia has been canonized by the Ecumenical Patriarchate, during the session of the Holy Synod Today,on Monday November 27th, 2017. the Holy Synod approved the report of the Canonical Committee regarding the inclusion into the calendar of the Orthodox Church of the Blessed Archimandrite Iakovos Tsalikis, originally from Asia Minor, the abbot of the Monastery of David the Elder, establishing as a commemoration date on November 22 of each year.Saint Iakovos had already been accepted as a Saint from the faithful and it was a matter of time for his canonization.

”Come unto me, all ye that labour and are heavy laden, and I will give you rest. 29 Take my yoke upon you, and learn of me; for I am meek and lowly in heart: and ye shall find rest unto your souls. 30 For my yoke is easy, and my burden is light.” Matthew 11:28-30.

Apolytikion to St. Iakovos Abbot of the Holy Monastery of St. David (+1991)
Plagal of the First Tone.
(written by Charalampos Bousias)

The prototype of discernment and modesty, the wonderworking leader of the Monastery of David the venerable, who plowed and sowed love in the hardened hearts of the God-bearing people, O Father Iakovos. Do not neglect to intercede with Christ on behalf of those who call upon you in faith.

Apolytikion St.Elder Iakovos of Evia in the Plagal of the Fourth Tone

In thee the image was preserved with exactness, O Father; for taking up thy cross, thou didst follow Christ, and by thy deeds thou didst teach us to overlook the flesh, for it passeth away, but to attend to the soul since it is immortal. Wherefore, O righteous Iakovus, thy spirit rejoiceth with the Angels.

The Entrance of St. Elder Iakovos of Evia lover of hesychia and ascese, into the Holy of Holies
https://iconandlight.wordpress.com/2015/11/21/the-entrance-of-st-elder-iakovos-of-evia-lover-of-hesychia-and-ascese-into-the-holy-of-holies/
Elder Iakovos Tsalikis of Evia, He was a living incarnation of the Gospel
https://iconandlight.wordpress.com/2017/11/22/20588/
I see some who are glad and cheerful who after Divine Communion shine like the sun. Elder Iakovos Tsalikis
https://iconandlight.wordpress.com/2016/11/21/i-see-some-who-are-glad-and-cheerful-who-after-divine-communion-shine-like-the-sun-elder-iakovos-tsalikis/


Αγιοκατατάχθηκε σήμερα ο πιο ευγενικός και ο πιο ταπεινός Γέροντας, ο  Άγιος Γέροντας Ιάκωβος της Ευβοίας.

Άγιος Γέροντας Ιάκωβος της Εύβοιας_St. elder Iakovos of Evia_Старец Иаков (Тсаликис) Эвбейский -πολυχρονιας4

Αγιοκατάταξη του Γέροντος Ιακώβου Τσαλίκη

Αγιοκατατάχθηκε σήμερα, Δευτέρα 27 Νοεμβρίου 2017 ο πιο ευγενικός και ο πιο ταπεινός Γέροντας, ο  Άγιος Γέροντας Ιάκωβος της Ευβοίας. Αυτός που κάθε νύχτα συλλειτουργούσε και ζούσε με την Αγία Τριάδα. Ο φίλος του οσίου Δαυίδ και του αγίου Ιωάννου του Ρώσου.

Ανακοινωθέν (27/11/2017)

Συνήλθεν, υπό την προεδρίαν της Α. Θ. Παναγιότητος, η Αγία και Ιερά Σύνοδος εις την τακτικήν συνεδρίαν αυτής σήμερον, Δευτέραν, 27ην Νοεμβρίου 2017, προς εξέτασιν των εν τη ημερησία διατάξει αναγεγραμμένων θεμάτων.

Κατ᾿ αυτήν, η Αγία και Ιερά Σύνοδος ομοφώνως αποδεχθείσα εισήγησιν της Κανονικής Επιτροπής ανέγραψεν εις το Αγιολόγιον της Ορθοδόξου Εκκλησίας τον μακαριστόν Αρχιμανδρίτην Ιάκωβον Τσαλίκην, εκ Λιβισίου Μικράς Ασίας, Ηγούμενον της εν Β. Ευβοία Ιεράς Μονής Οσίου Δαυίβ του Γέροντος, της μνήμης αυτού ορισθείσης διά την 22αν Νοεμβρίου εκάστου έτους.

Εν τοις Πατριαρχείοις, τη 27η Νοεμβρίου 2017
Εκ της Αρχιγραμματείας της Αγίας και Ιεράς Συνόδου

ΠΗΓΗ: http://www.ec-patr.org/docdisplay.php?lang=gr&id=2359&tla=gr

***

Να πας στον πιο ευγενικό άνθρωπο, στον πιο ταπεινό, να πας στον Γέροντα Ιάκωβο. Μητροπολίτου Μόρφου Νεόφυτου
https://iconandlight.wordpress.com/2016/03/11/%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%80%CE%B9%CE%BF-%CE%B5%CF%85%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%80/
Συλλειτουργούσε κάθε νύχτα και ζούσε με την Αγία Τριάδα…Άγιος Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης της Εύβοιας
https://iconandlight.wordpress.com/2013/11/21/%CF%83%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B5-%CE%BA%CE%AC%CE%B8%CE%B5-%CE%BD%CF%8D%CF%87%CF%84%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B6%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B5/
Άγιος Γέροντας Ιάκωβος της Ευβοίας, Φροντίζω για την ψυχή μου που ‘ναι ”πράγμα αθάνατον”.
https://iconandlight.wordpress.com/2015/11/21/%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80-%CE%BB%CE%B9%CE%B2%CF%8D%CE%BF%CF%85/
Δεν τα λογαριάζω τα παθήματα του νυν καιρού προς την μέλλουσαν δόξαν.Άγιος Γέροντας Ιάκωβος της Εύβοιας
https://iconandlight.wordpress.com/2014/11/21/%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CF%84%CE%B1-%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%AC%CE%B6%CF%89-%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CE%B8%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BD%CF%85%CE%BD-%CE%BA%CE%B1/


A Prophetic New Martyr: St. Seraphim (Chichagov)

ΣΕΡΑΦΕΙΜ Τσιτσαγκωφ_St Seraphim Chichagov of Leningrad_Св Серафим (Чичагов)_00bf9e_4a80a6e137a64413b77f4d4d276bf1fa

St. Seraphim (Chichagov) of Leningrad, the author of the Diveyevo Chronicles and responsible for supervising the celebrations to mark the canonization of Seraphim of Sarov in 1903.

Commemorated on November 28/December 11

A Prophetic New Martyr: St. Seraphim (Chichagov)
Bishop Tikhon (Shevkunov) of Egorievsk

In the name of the Father, the Son, and the Holy Spirit

Today we commemorate a nearly unknown yet great saint, Holy Hieromartyr Seraphim (Chichagov) of Petrograd. This was a man born in the second half of the nineteenth century, to an aristocratic family. He received a brilliant education, graduated from the Page Corps, became a well-known scholar, received a humanitarian as well as a natural sciences education, and was part of the upper echelons of society. He had a brilliant military career, having fought in several wars, but he left all this and became a priest. He did more than anyone else for the canonization of St. Seraphim of Sarov.1 This was his particular service.

Holy Hieromartyr Seraphim was not only a priest (later a bishop)—he was a true prophet. If we turn to the new martyrs with prayers for help—prayers to those who live in the kingdom of heaven for those who live here on earth—they can provide that help, because they once lived as we do, here on earth. Thus, Holy Hieromartyr Seraphim possessed a remarkable gift—the ability to recognize the signs of the times. He was able to recognize what very many of his contemporaries could not. Even the canonization of St. Seraphim of Sarov itself was something he prophesied, because the majority of the clergy, bishops, and society in general—strange as it may seem to us—did not want to canonize St. Seraphim of Sarov. They were perplexed, they thought, “Who is he, and why should he be canonized?” We who venerate St. Seraphim as one of the warmest intercessors of our time would have a hard time understanding why they felt that way. But that is just how it was. Because of St. Seraphim (Chichagov’s) position in society he was able to talk to the Emperor and make known to him the nature of St. Seraphim’s extraordinary ascetic labor; and the saint was finally canonized. It would be have been very difficult for those who would soon experience the terrible period of persecutions not to have had this great intercessor and example to follow.

ΣΕΡΑΦΕΙΜ Τσιτσαγκωφ_St Seraphim Chichagov of Leningrad_Св Серафим (Чичагов)_file_608In 1910, Bishop Seraphim wrote a letter to his close friend. This was 1910; the revolution of 1905 had been resolved, the economy and industry were flourishing, Russia had become a powerful nation, having now recovered from the Russo-Japanese War. It would seem that an amazing, beautiful horizon was opening for the country, and the people were caught up in a kind of euphoria. We now know what was to happen only seven years hence. But then, only a few people knew. We have the testimony of perhaps only two or three people. One of them was Bishop Seraphim, who wrote in that wonderful, bright year of 1910:

“Everything has fallen apart. Educated society has lost all understanding of what Christianity is. Everyday I can see before my eyes the ongoing corruption of our clergy. There is no hope at all that they will come to reason or understand their condition. Everywhere is drunkenness, debauchery, simony, extortion, and secular interests. The last remaining believers are trembling with repugnance over the condition of their clergy. And there is no one to finally realize just what brink of destruction the Church is standing on, or what is happening. The opportune time was missed. A disease of the spirit has taken over the entire state organism. The moment of recovery cannot recur, and the clergy is rushing headlong into an abyss, having no strength or desire to stop the process. Just one more year, just a little while, and there won’t even be simple folk left around us. They will all rise up and reject such insane and repulsive leaders. And what will happen to the state? It will perish along with us. It no longer makes any difference who is in the Synod, who is the procurator, what seminaries and academies there are—our agony and death are near.”

These are the words of a prophet. In those years such words seemed crazy. What is he saying? Such prosperity all around, everything is wonderful, everything is on the upswing. But holy, godly people see things with different eyes than ours. The external signs of success mean nothing to them; they looked at the root, at the spiritual essence of the people—and they saw something terrible. St. John of Kronstadt wrote of this, as did St. Theophan the Recluse and a number of others. You can discern the state of the people by the state of the clergy. If the clergy is degraded then the people are also corrupt.

What was the main fault of those revolutionary events? You can object, you can cite a number of other reasons, but I have no doubts at all. It was the sins of our Local Church. The Church’s weakness was the main and root problem. Our own Local Church is at fault for what happened in 1917. We were incapable of being on the proper level. And the Lord allowed catastrophes and misfortunes, so that people would come to their senses, so that they would see just what their madness was.

In 1937 Holy Hieromartyr Seraphim, now a venerable elder, completely unwell, suffering from dropsy, was arrested once again. He had been imprisoned many times before, and spent years in the camps. You would think that by this time they would have left him in peace. He was very old but still of sound mind. He was so sick, such a feeble old man completely worn out by the camps, that he couldn’t even walk to the “raven” (the black automobile that took away arrestees) and they had to carry him on a stretcher. They shot him a few days later at the Butovo shooting range. He never confessed to any of the outlandish charges. Many people, even clergy and bishops, confessed under torture to even the most ridiculous crimes—spying, conspiracy against the soviet government, and so on. Holy Hieromartyr Seraphim considered it all nothing. We have seen his interrogation reports—he was subjected to terrible trials but he never implicated a single person, never named a single name, and never agreed to the accusations against him. But his prophetic gift never left him. Perhaps this was because of his faithfulness, his wisdom, and his courage.

Just a few months before his execution in 1937, when it seemed that the Local Church had perished irreparably, when there were no more than a few clergymen and bishops left in freedom, when bishops were saying that they didn’t believe they would ever serve another Liturgy and that these were the last times, Holy Hieromartyr Seraphim writes:

“The Orthodox Church is undergoing serious trials. Whoever remains faithful will be saved. Because of the persecutions many are leaving the Church, others are even betraying it. There have been other periods of persecution in history, but they all ended in the triumph of Christianity. That is how it will be with these persecutions. They will end, and Orthodoxy will triumph once again. Now many are suffering for the faith, but they are the gold that is purified in the furnace of persecution. There will be more new martyrs suffering for the Christian Faith than there ever has been throughout the history of Christianity.”

We know very little about the holy new martyrs, who were almost our contemporaries. Therefore we do not learn from their experience or turn to them in prayer. We need to pray especially to Holy Hieromartyr Seraphim (Chichagov) that he would enlighten our minds; that we would see life as it really is before God and not before people; that we would understand the signs of the times, and be able to make sense of the complicated, contradictory world in which we live, in which God has judged that we must live.

Holy Hieromartyr Seraphim, pray to God for us! Amen.

1 Bishop Seraphim (Chichagov) was the author of the Diveyevo Chronicles, a history of the St. Seraphim-Diveyevo Convent and the Life of its spiritual guide, St. Seraphim of Sarov.

Bishop Tikhon (Shevkunov) of Egorievsk
Translation by OrthoChristian.com http://orthochristian.com/88678.html

 


Η Παναγία μας έζησε για την ευσπλαχνία του πατέρα μου.

Η φροντίδα της Παναγίας μας έζησε.

Παναγία του Κυκκου_Милостивая» (Киккская) икона0814«Όλο το 1919 η Μονή Αγίου Σεργίου δοκιμάσθηκε. Από στέρησι και πείνα. Δεν είχε ούτε ψωμί.

Στις 16 του Νοεμβρίου 1919 μια γερόντισσα απ’ τα γύρω χωριά, η Νίνα Στεφάνοβνα Αριστόβα, ζήτησε να δη τον ηγούμενο. Ο αρχιμανδρίτης π.Κρονίδης τη δέχτηκε αμέσως. Κι εκείνη του εξήγησε, ότι έμαθε τη στέρησί τους, και τους έφερε ότι μπορούσε: ψωμί, ζάχαρη, καφέ!

Ταράχθηκε ο π. Κρονίδης βλέποντας τη γνωστή του πτωχή γυναίκα, να γεμίζη ένα τραπέζι πράγματα! Και της είπε:

–  Συγχώρεσέ με, Νίνα Στεφάνοβνα. Δεν μπορώ να τα δεχθώ από σένα. Γιατί ξέρω την πτώχεια σου και τις ανάγκες σου.

Ακούγοντας τα λόγια αυτά η γριούλα πικράθηκε, τόσο βαθειά, που το κατάλαβε ο ηγούμενος· και μετάνοιωσε για τα λόγια, τα οποία της είχε πει και δήλωσε:

–  Μη πικραίνεσαι! Θα τα πάρω!

Κατευχαριστημένη η Νίνα, του απάντησε:

–  Ευχαριστώ, πατέρα μου. Έχω μάθει στη ζωή μου να μη φοβάμαι την ευσπλαχνία. Την ασπλαχνία φοβάμαι. Κι άκουσε γιατί:

Και του διηγήθηκε:

Το 1848 είχαμε πάλι στη Μόσχα πείνα. Και θέριζε η χολέρα. Οι άνθρωποι πέθαιναν σωρηδόν. Και στη Μόσχα. Και στα περίχωρα. Εκείνη, λοιπόν, την εποχή πήγε σ’ ένα πτωχό, τον Ιβάν Ιλαριόνοβιτς Ουκραΐντσεφ, μια πτωχή· και του ζήτησε με λυγμούς λίγο ψωμί. Για τα παιδιά της. Να μην πεθάνουν από πείνα.

Χωρίς, ούτε καν να κάτση να το σκεφθή, ο Ιβάν άρπαξε ένα καρβέλι και της το έδωσε.

Σε λίγο γύρισε η γυναίκα του· και μαθαίνοντας τι είχε γίνει, θύμωσε! Θύμωσε τόσο, που δεν ήξερε, τι και πόσα του έσουρε.

Ο Ιβάν τα υπέμεινε όλα με υπομονή και πραότητα.

Σε λίγες μέρες, όμως, το ψωμί στο σπίτι τους σώθηκε. Και τώρα, τα παιδιά του, με δάκρυα στα μάτια, του ζητούσαν ψωμί. Εκείνος, μη μπορώντας να το αντέξη, βγήκε. Και πήγε κατ’ ευθείαν στην εκκλησία της Παναγίας των Ιβήρων. Κι εκεί, γονατίζοντας μπροστά στην αγία Εικόνα της Παναγίας, την παρακάλεσε θερμά, χύνοντας δάκρυα πολλά, να τον βοηθήση στο πρόβλημά του.

Την ίδια ώρα, ένας άλλος άνθρωπος, ο άρχοντας Βατμπόλσκι έκανε την προσευχή του στο σπίτι του. Ζούσαν και οι δύο στη Μόσχα. Όμως, ούτε ο Ιβάν γνώριζε τον άρχοντα· ούτε εκείνος τον Ιβάν.

Και, ενώ προσευχόταν γονατιστός, ακούει ο Βατμπόλσκι, να βγαίνη απ’ την εικόνα της Παναγίας, την οποία είχε στο δωμάτιό του, μια φωνή:

–  Τρέξε, τώρα αμέσως, στο δούλο μου Ιβάν Ουκραΐντσεφ. Να πας τρόφιμα. Για την οικογένειά του. Γιατί τα παιδιά του πεθαίνουν· από πείνα!

Η Παναγία του έδωσε και τη διεύθυνσι. Κι ο άρχοντας, αφού πρώτα με άνθρωπό του διεπίστωσε ότι το όραμά του ήταν αληθινό, έστειλε στον Ουκραΐντσεφ, χωρίς καθυστέρησι, απ’ όλα όσα χρειάζονταν· και με αφθονία. Και ψωμί. Και κρέας. Κι από εκείνη τη μέρα ο άρχοντας Βατμπόλσκι πήρε τον Ουκραΐντσεφ στη φροντίδα του. Και στην προστασία του.

Αυτά είχα, πάτερ, να σου πω. Έτσι σώθηκε η οικογένεια του Ιβάν Ουκραΐντσεφ.

Στάθηκε για λίγο σιωπηλή. Και μετά πρόσθεσε η Νίνα Στεφάνοβνα με συγκίνησι κι ευλάβεια.

–  Έτσι σώθηκε τότε η οικογένειά μας. Η φροντίδα της Παναγίας μας έζησε. Και δεν το ξεχνάμε ποτέ. Και ήταν αμοιβή στον πατέρα μας. Για την ευσπλαχνία την οποία είχε»(ΑΚ, 26).

(Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, ο Αντίχριστος, Σταμάτα 2016, σελ. 107-110 )

Άγιος Ιάκωβος ο ελεήμων

Μια από τις πιο γνωστές αρετές του Γέροντος Ιακώβου Τσαλίκη ήταν η ελεημοσύνη. Σύμφωνα δε με τα λόγια του Κυρίου μας, «μακάριοι οι ελεήμονες, ότι αυτοί ελεηθήσονται». Ο Γέρων Ιάκωβος διέκρινε ποιοί από τους επισκέπτες της Μονής είχαν οικονομικές δυσκολίες. Τους φώναζε τότε ιδιαιτέρως, τους έδινε χρήματα και τους ζητούσε να μη το πουν σε κανένα. Δεν ήθελε ποτέ να γίνονται γνωστές οι ελεημοσύνες, που έκανε.

Ο Γέρων Ιάκωβος θα μπορούσε επίσης να χαρακτηριστεί ως ο Γέρων Ιάκωβος ο ελεήμων. Τα χέρια του ήσαν, κατά τη γνωστή έκφραση, «τρύπια». Τα τελευταία ιδιαιτέρως χρόνια, οπότε είχε γίνει ευρύτερα γνωστός και χιλιάδες άνθρωποι προσέτρεχαν στη Μονή και ο καθένας επιθυμούσε να προσφέρει κάτι, είτε σε χρήμα είτε σε είδος, ο Γέροντας διαδραμάτισε ένα ρόλο οικονόμου ή διαχειριστού, ας το πούμε έτσι, των αγαθών αυτών. Πολλές φορές υπήρξα μάρτυς, που έρχονταν στη Μονή άνθρωποι κι έλεγαν: «Γέροντα, χρειάζομαι λάδι» ή «Γέροντα, χρειάζομαι αλεύρι» ή «Γέροντα, χρειάζομαι χρήματα» κ.ο.κ. Κι αυτός αφειδώς έδινε και ξανάδινε εκάστω κατά την χρείαν αυτού.

Όπως ο ίδιος μας ομολογούσε, έβαζε τα χρήματα αυτά μέσα σε μια σακούλα και ποτέ δεν ήξερε πόσα χρήματα υπήρχαν μέσα στη σακούλα. Έβαζε το χέρι του μέσα στη σακούλα, έβγαζε χρήματα από μέσα κι έδινε σ’ όποιον είχε ανάγκη. Και το εκπληκτικό είναι ότι η σακούλα ήταν πάντα γεμάτη χρήματα. (πρεσβ. Γεώργιος Ευθυμίου)

***

Κρονίδης Λιουμπίμοφ Λαύρα του Αγίου Σεργίου_St Kronid Liubimov of the Trinity-Sergius Lavra_Кронид (Любимов) Радонежский_kronid_liubimov_2

Άγιος νέος Ιερομάρτυρας Kρονίδης Λιουμπίμοφ
Εορτάζει στις 27 Νοεμβριου/ 10 Δεκεμβριου

Άγιος Σεραφείμ (Chichagov), Μητροπολίτης Λένινγκραντ – συγγραφέας του “Χρονικού της μονής του Σεραφείμ Ντιβέγιεβο “
Εορτάζει στις στις 28 Νοεμβριου/ 11 Δεκεμβριου

O άγιος νέος Ιερομάρτυρας Kρονίδης (κατά κόσμο Κωνσταντίν Πέτροβιτς Λιουμπίμοφ) γεννήθηκε το 1859 στο χωριό Λέβκιεβο της Μόσχας . Το 1915 ο Αρχιμανδρίτης π. Κρονίδης διορίστηκε ηγούμενος στη Λαύρα του Αγίου Σεργίου και έμεινε σε αυτή τη θέση μέχρι το 1920, όταν το μοναστήρι έκλεισε από τους Μπολσεβίκους.
Στη συνέχεια έζησε για δεκαεπτά χρόνια στην Ζαγκόρσκ τη πόλη που περιβάλλει τη Λαύρα. Ο π. Kρονίδης συνελήφθη το Νοέμβριο του 1937, και φυλακίστηκε στη φυλακή Ταγκάνκα στη Μόσχα. Δικάστηκε με άλλους δεκαπέντε, δέκα από τους οποίους ήσαν μοναχοί της Λαύρας. Κατηγορείται για «αντι-επαναστατικές δραστηριότητες,”, έντεκα από την ομάδα αυτή των κατηγορουμένων, εκτελέσθηκαν και τέσσερις καταδικάστηκαν σε δέκα χρόνια καταναγκαστικών έργων.
Στην ερώτηση για το πώς θεωρεί τη σοβιετική εξουσία, απάντησε: “Είμαι εκ πεποιθήσεως μοναρχικός, οπαδός της αληθινής Ορθόδοξης Εκκλησίας, και αναγνωρίζω την υφιστάμενη σοβιετική εξουσία ως πιστός: αυτή εστάλη στους πολίτες ως δοκιμή της πίστη τους στην πρόνοια του Θεού.
Ο π.Κρονίδης καταδικάστηκε ως ηγέτης «μιάς αντεπαναστατικής φιλομοναρχικής ομάδας μοναχών και κληρικών». Εκτελέστηκε στο Μπούτοβο στις 27 Νοεμβρίου (10 Δεκεμβρίου ν.η.) 1937 και θάφτηκε σε ομαδικό τάφο.
Ανακηρύχθηκε ως άγιος μαζί με τους άλλους Νεομάρτυρες και ομολογητές της Ρωσίας από το Πατριαρχείο Μόσχας, τον Αύγουστο του 2000.

Οσία Παρασκευή (Πάσα του Σάρωφ), η δια Χριστόν Σαλή, μαθήτρια του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ
https://iconandlight.wordpress.com/2015/09/22/%CE%BF%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%B5%CF%85%CE%AE-%CF%80%CE%AC%CF%83%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%86-%CE%B7-%CE%B4%CE%B9%CE%B1-%CF%87%CF%81/

Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά Σου. Ευλογημένη Συ εν γυναιξί, και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας Σου, ότι Σωτήρα έτεκες, των ψυχών ημών .

Ήχος β’. Οτε εκ του ξύλου.

Πάντων θλιβομένων η χαρά, και αδικουμένων προστάτις, και πενομένων τροφή, ξένων τε παράκλησις, και βακτηρία τυφλών, ασθενούντων επίσκεψις, καταπονουμένων σκέπη και αντίληψις, καί ορφανών βοηθός,Μήτερ του Θεού τού Υψίστου, Συ υπάρχεις, Άχραντε, σπεύσον, δυσωπούμεν, ρύσασθαι τους δούλους σου.

Ήχος β’.
Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξον ημάς υπό την σκέπην σου.


Holy Fools often serve the same purpose as their Old Testament prophets

St. Greatmartyr James the Persian (421)
St. Pinuphrius of Egypt (4th cen.)
St. Nathaniel of Nitria (375)
Ven. Diodorus of George Hill (Solovki -1633)
Blessed Andrei Ilyich the Fool for Christ of Simbirsk (+1841)
Repose of Archimandrite Lazarus (Moore) (1992)

Commemorated on November 27 

Ανδρέας Ίλιτς Ογκορόντνικωφ διά Χριστόν σαλός Σιμπίρσκ_Andrew Ilyich (Ogorodnikov) of Simbirsk_Блаженный Андрей ИльичSome of the Old Testament prophets are seen as forerunners of the Holy Fool: Isaiah walked naked and barefoot for three years, Ezekiel lay before a stone and ate bread baked on cow dung. Hosea married a harlot. They performed these strange and unsavoury acts to highlight Israel’s infidelity to God, warning His people of what was in store for them if they didn’t repent and turn back to Him.

In our faith, Holy Fools often serve the same purpose as their Old Testament counterparts: that is, to warn a city, or a parish or a monastery about their failings and turning away from God. But their behaviour often isn’t just that simple, and to be a Holy Fool is a difficult and dangerous calling. It requires someone to reject the values of the world, and sometimes, even to seem to reject the teachings of the church. They forfeit the acceptance of others, and they act in ways that often convince people they are insane. It’s not unusual for holy fools to spend time locked up in madhouses and asylums, or to find themselves mocked, beaten, and thrown out of churches and monasteries. It’s not a way of life most people can tolerate or understand, either to do it or to be around it.
Some of the fools for Christ are in fact “faking it.” They act the way they do because they want to keep their humility and extreme piety a secret from everyone but their spiritual fathers.

“Blessed, are the poor in spirit.” Blessed are those who submit to God, who put their trust in God, who have confidence in God, who are not controlled by their needs or by the demands of this world.

Ανδρέας Ίλιτς Ογκορόντνικωφ διά Χριστόν σαλός Σιμπίρσκ_Andrew Ilyich (Ogorodnikov) of Simbirsk_Блаженный Андрей Симбирский_451457Blessed are those who trust that “our heavenly Father knows all that we need. Therefore, seek first the kingdom of God, and all these things will be given to [us] besides.”

“Blessed are the poor in spirit.” Without poverty of spirit, none of us can begin to follow Christ. What does poverty of spirit mean? It is my awareness that I cannot save myself, that I am defenseless, that neither money nor power will spare me from suffering and death. It is my awareness that I desperately need God’s help and mercy. It is stepping away from the rule of fear in one’s life, fear being the great force that restrains us from acts of love. Being poor in spirit means becoming free of the myth that possessing many things will make me a happier person. It is an attitude expressed in a French proverb: “When you die, you carry in your clutched hand only that which you have given away.”

The Troparion, In Tone I:

   Having heard the voice of Thine Apostle Paul, saying: * We are foolish for Christ’s sake, * Thy servant Andrew, O Christ God, * did love the life of the foolish for Thy sake on earth. * Wherefore in venerating his memory * we entreat Thee, O Lord, to save our souls.

In Tone VIII:
Spec. Mel.: O most glorious wonder.

Strengthened by divine teaching, * thou hast driven away the passions of the body * and showed thyself a spotless habitation of the Holy Trinity; * for which thou hast departed unto a life divine, * and thy sanctified body is now preserved incorrupt by God, * Who in His divine judgment, * as He Himself knoweth, * revealed and glorified thee, O Andrew.

In Tone IV:
Spec. Mel.: Speedily prevent.

By fasting and abstinence * and lying on bare ground * thou hast withered the passions of the body, * but enlightened the soul, * and in heaven received from Christ a great reward; * wherefore, having pleased God, * even after thy passing away * thou hast appeared as a worthy vessel of miracles * for those who have recourse unto the shrine of thy relics, O most blessed Andrew. * Entreat Christ God to grant remission of sins * to those who lovingly venerate thy holy memory.


Από την παγωνιά της γης στη θαλπωρή του ουρανού… όσιος Ανδρέας, ο δια Χριστόν σαλός

Άγιος Ανδρέας Ίλιτς Ογκορόντνικωφ διά Χριστόν σαλός του Σιμπίρσκ

Εορτάζει στις 27 Νοεμβρίου

Από την παγωνιά της γης στη θαλπωρή του ουρανού

Ανδρέας ο διά Χριστόν σαλόςαγιος ανδρεας ο σαλοςΔιηγείται ο όσιος Ανδρέας, ο δια Χριστόν σαλός: …
Δεν μπορούσα αγαπητέ μου να υποφέρω το φοβερό κρύο και τον αέρα, πού κι εσύ θα δοκίμασες, γιατί ήμουν γυμνός, ξυπόλυτος και άστεγος. Κατέφυγα λοιπόν στους φτωχούς, τους ομοίους μου, αλλά δεν με δέχονταν, με σιχαίνονταν και μ’ έδιωχναν με τα ραβδιά σαν σκύλο. «Φύγε άπ’ εδώ σκύλε, μου έλεγαν, εξαφανίσου»!
Τόπο να καταφύγω και να σωθώ δεν εύρισκα. Απελπίστηκα. Φοβήθηκα πώς θα πεθάνω. Ας είναι δοξασμένο, είπα, το όνομα του Θεού, γιατί κι αν ακόμα πεθάνω θα μου λογισθεί σαν μαρτύριο. Ο Θεός δεν είναι άδικος. Αυτός πού έστειλε την παγωνιά, θα μου δώσει και την υπομονή. Πήγα λοιπόν σε μια γωνιά της στοάς και βρήκα ένα σκυλάκι. Ξάπλωσα δίπλα του με την ελπίδα πώς θα με ζεστάνει λίγο. Εκείνο όμως, όταν με είδε κοντά του, σηκώθηκε και έφυγε.

Είπα τότε στον εαυτό μου: «Βλέπεις, ταλαίπωρε, πόσο αμαρτωλός είσαι; Ακόμη και τα σκυλιά σε περιφρονούν και φεύγουν από κοντά σου και δεν σε δέχονται ούτε σαν όμοιό τους. Οι άνθρωποι σε αποστρέφονται σαν πονηρό δαίμονα. Οι όμοιοί σου φτωχοί σε διώχνουν. Τι απομένει λοιπόν; Πέθανε, άσωτε, πέθανε! Δεν υπάρχει για σένα σωτηρία σ’ αυτόν τον κόσμο».

Ενώ όμως έλεγα αυτά με πολύ πόνο, ήρθα σε κατάνυξη. Κι επειδή με έσφιγγε το κρύο και ο τρόμος, αναλύθηκα σε δάκρυα, με τα μάτια της ψυχής στραμμένα προς τον Θεό. Τα μέλη μου όλα πάγωσαν. Νόμισα εκείνη τη στιγμή ότι θα ξεψυχήσω…

Ξαφνικά ένοιωσα ζεστασιά. Ανοίγω τα μάτια και βλέπω ένα νέο πολύ ωραίο ν’ αστράφτει πιο πολύ άπ’ τον ήλιο. Στο χέρι του κρατούσε χρυσό κλαδί. Ήταν πλεγμένο με δροσερά κρίνα και τριαντάφυλλα πού δεν έμοιαζαν με του κόσμου τούτου, όχι! Είχαν θαυμαστή ποικιλία. Ήσαν αλλιώτικα στη φύση και στη θωριά τους. Κρατώντας αυτό το ωραίο κλαδί με κοίταξε και μου είπε: «Ανδρέα, που ήσουν;». «Εν σκοτεινοίς και εν σκιά θανάτου», αποκρίθηκα. Κι ενώ ακόμη μιλούσα με χτύπησε στο πρόσωπο με το ανθοστόλιστο κλαρί λέγοντάς μου. «Ας πάρει δύναμη το σώμα σου και ζωή ακατανίκητη».

Αμέσως η ευωδιά εκείνων των λουλουδιών μπήκε στην καρδιά μου και αστραπιαία μου έδωσε ζωή. Ακούω τότε μια φωνή να λέει: «Πηγαίνετέ τον να τον παρηγορήσετε για δύο εβδομάδες και πάλι να επιστρέψει, γιατί θέλω να αγωνιστή ακόμη». Ενώ κρατούσε ο λόγος, βυθίσθηκα σε βαθύτατο ύπνο και δεν κατάλαβα τι μου συνέβη. Ζούσα για δύο εβδομάδες εκεί πού διέταξε η βουλή του Θεού, σαν να κοιμήθηκα ευχάριστα όλη τη νύχτα και ξύπνησα το πρωί.

Στον κήπο του Θεού

Βλέποντας ότι βρίσκομαι σε πάντερπνο και θαυμαστό παράδεισο σάστισα. Διερωτόμουν, τι να σήμαινε αυτό. Ήξερα ότι έμενα στην Κωνσταντινούπολη. Τι δουλειά όμως είχα εκεί, δεν καταλάβαινα. Θαύμαζα και δεν μπορούσα να δώσω κάποια εξηγήσει. «Για δες, είπα στον εαυτό μου, πραγματικά είμαι παράλογος. Ο Θεός με ευεργέτησε και, ενώ θα έπρεπε να τον δοξάζω και να τον ευχαριστώ, κάθομαι και πολυεξετάζω αυτό το εξαίσιο θαύμα».

Ένοιωθα σαν άσαρκος. Φορούσα χιτώνα χιονάτο, αστραφτερό, στολισμένο με πολύτιμα πετράδια και με ευχαριστούσε πολύ η ομορφιά του. Στο κεφάλι φορούσα στεφάνι ολόχρυσο και λαμπρό, στα πόδια σανδάλια, και ήμουν ζωσμένος με κόκκινη αστραφτερή ζώνη. Ο παράδεισος ήταν όλο φως, αλλά φως πρωτόγνωρο και πολύ λαμπρό πού, καθώς ακτινοβολούσαν τα λουλούδια, έπαιρνε ένα απαλό ρόδινο χρώμα. Μια θεϊκή ευωδία με διαδοχικές παραλλαγές πλησίαζε την όσφρησή μου και με μεθούσε. Πίστεψέ με, σου λέω αυτά και φρίττω.
Μέσα στον κήπο του Θεού ήμουν σαν βασιλιάς. Χαιρόμουν πολύ να βλέπω τον εαυτό μου να κατοικεί σε τέτοιο παράδεισο. Εκεί ο Θεός έκανε να φυτρώνουν πολλά δένδρα. Δεν έμοιαζαν όμως με του φθαρτού κόσμου. Ήσαν πάντοτε θαλερά, ευωδιαστά και φουντωτά. Ήσαν ψηλά, πολύφυλλα και απολαυστικά. Τα κλαδιά τους έγερναν και, καθώς κυμάτιζαν μεταξύ τους, γέμιζαν ευωδία την ατμόσφαιρα και σχημάτιζαν ουράνιο τόξο. Όλα αυτά τα απολαμβάνουν οι μακάριοι, και η ψυχή τους αλλοιώνεται από την ηδονή εκείνη, την ευφροσύνη και την αγαλλίαση.

Παράδοξο επίσης ήταν και τούτο: Άλλα δένδρα είχαν μόνο άνθη, άλλα καρπό, άλλα μόνο άνθη και φύλλα. Πάνω σ’ αυτά υπήρχε κάτι πολύ θαυμαστό: Διάφορα ωραία πουλιά, μικρά και μεγάλα, με χρυσά και χιονάτα φτερά. Μερικά κελαηδούσαν χωμένα στα φύλλα, και το κελάηδημα τους, ωραίο και τερπνό, ακουγόταν ως την άκρη τ’ ουρανού.

Προσπαθούσα να καταλάβω πώς ήσαν εκείνα τα πουλιά, και η παράδοξη θωριά τους με μεθούσε. Ήσαν όμορφα σαν τριαντάφυλλα ή κρίνα ή σαν κάποιο άλλο άνθος πού δεν ξέρω πώς να το ονομάσω. Τόσο ασυνήθιστα και ανάλαφρα ήσαν. Παρατηρούσα με θαυμασμό την ομορφιά ενός πουλιού. Ο χρωματισμός του είχε μια χάρη αλλιώτικη, μια θέα διαφορετική. Η μελωδία του ήταν ασταμάτητη και απολαυστική.
Ποιός μπορεί να διηγηθεί τα παράδοξα και θαυμαστά κάλλη πού έβλεπα; Όλα εκείνα τα ωραία δένδρα στέκονταν συμμετρικά σε δύο δενδροστοιχίες, σαν δύο αντιμέτωπες παρατάξεις. Μακάριο το χέρι πού τα φύτεψε! Προχωρούσα στα ενδότερα του τερπνού παραδείσου και νόμιζα πώς δεν θα ξαναδώ το σκοτάδι αυτού του κόσμου. Συγκριτικά μ’ εκείνα, τα εδώ είναι σκοτάδι.

Καθώς βάδιζα χαρούμενος, να! βλέπω ένα μεγάλο ποτάμι να διασχίζει τον παράδεισο και να ποτίζει όλα εκείνα τα δένδρα περιβρέχοντας αθόρυβα τις ρίζες τους. Εκεί έρχονταν άφοβα να πιουν τα ωραία πουλιά. Δεξιά και αριστερά άπ’ το ποτάμι απλωνόταν ένα αμπέλι με χρυσαφένια, φύλλα και περιποιημένα κλήματα. Ήταν γεμάτο με πολύ μεγάλα και ωραία σταφύλια, και απλωνόταν σ’ όλο τον παράδεισο, ώστε να στεφανώνονται τα άλλα φυτά και να στολίζονται με την περιπλοκή των κλημάτων του.

Βλέποντας αυτά χαιρόταν η καρδιά μου και μεταφερόμουν από φόβο σε θαυμασμό και από θαυμασμό σε έκπληξη. Για πολλή ώρα στεκόμουν έτσι και άκουγα τον ήχο κάποιου ανέμου πού ερχόταν από την ανατολή. Καθώς ράπιζε τα δένδρα, τα έκανε να κυματίζουν και να αποπνέουν ανέκφραστη ευωδία. Απολάμβανα με ευχαρίστηση το άρωμα πού σκόρπιζε εκείνος ο άνεμος. Νόμιζα πώς θύμιαζαν άγγελοι μπροστά στον Υιό του Θεού. Ο άνεμος σταμάτησε και μαζί του η ευωδία. Τότε σαν να άκουσα το ελαφρό φύσημα άλλου ανέμου πού ερχόταν άπ’ τη δύση. “Έμοιαζε με χιόνι και με γέμιζε γλυκύτητα.

Ανδρέας Ίλιτς Ογκορόντνικωφ διά Χριστόν σαλός Σιμπίρσκ_Andrew Ilyich (Ogorodnikov) of Simbirsk_Блаженный Андрей Симбирский_9039aecd3a53742eddec62c81abbb463Εκείνα τα δένδρα ξεπερνούσαν στην ομορφιά και ευωδία τόσο πολύ τα δένδρα της γης, ώστε με έκαναν να λησμονήσω ό,τι είχα απολαύσει ως τότε στον περίπατό μου. Ύστερα, όταν άκουγα εκείνα τα πουλιά να τραγουδούν τα διάπυρα και χαρμόσυνα άσματά τους, γινόμουν εκτός εαυτού.. “Αν ήσαν πουλιά οι άγγελοι, ο Θεός γνωρίζει.

Άρχισε τότε να φυσά από τον βοριά άλλος θαυμαστός άνεμος. Είχε μια πυρόξανθη ακτινοβολία, σαν τους χρωματισμούς πού παίρνει ο ήλιος όταν βασιλεύει. Φυσούσε ήσυχα και τα θαυμάσια εκείνα δένδρα κυμάτιζαν και ευωδίαζαν. Για πολλή ώρα έμεινα έκθαμβος. Με έτερπε υπερβολικά η γλυκύτης αυτής της ευωδίας. Πώς άραγε συνέβη σ’ εμένα τέτοια ευλογία! σκεπτόμουν με απορία και φρίκη. Σταμάτησε εν τω μεταξύ ο τρίτος άνεμος κι απλώθηκε μεγάλη σιγή. Προχώρησα λίγο για να περάσω το ποτάμι. Βαδίζοντας σ’ εκείνη την πεδιάδα, παρατηρούσα με προσοχή τον ανέκφραστο πλούτο του Παντοκράτορος Θεού, πού ήταν πολλαπλάσια θησαυρισμένος εκεί. Δεν μπορώ, αγαπητέ μου εν Κυρίω, να διηγηθώ με ανθρώπινο στόμα για τον ανεξιχνίαστο πλούτο του Δεσπότου Χριστού.

Καθώς λοιπόν διέσχιζα τον κήπο εκείνο και παρατηρούσα τα Αγία των Αγίων, να! φύσηξε πάλι από τον βοριά μυρωμένος αέρας. Είχε το άρωμα των ρόδων και των κρίνων, ενώ το χρώμα του ήταν σαν του μενεξέ. Καθώς κυμάτιζαν τα δένδρα, έβγαζαν μια ευωδία ανώτερη από του μύρου και του μόσχου, πού έμπαινε στην καρδιά μου.

Δεν ξέρω αν ήσαν τα μάτια μου πνευματικά ή σωματικά, ο Θεός ξέρει. Στην αρχή είχα την αίσθηση ότι ήμουν εκεί με το σώμα. Δεν ένοιωθα όμως το βάρος, την επιθυμία ή κάποιο άλλο χαρακτηριστικό του φθαρτού σώματος, γι’ αυτό άλλαξα γνώμη· εκτός αν όρισε έτσι ο καρδιογνώστης Θεός.
Καθώς κυμάτιζαν παράδοξα τα δένδρα, και με το θρόισμά τους ξέχυναν τερπνή μελωδία, ένοιωθα πάλι την ευωδία και τη γλυκύτητα και έμενα εκστατικός. Ο νους μου είχε εισχωρήσει σε μια μυστική μεγαλοπρέπεια. Όλα αυτά με γέμιζαν χαρά και αγαλλίαση.

Όταν σταμάτησε και ο τέταρτος άνεμος, συνειδητοποίησα ένα φοβερό θαύμα: Σ’ όλο αυτό το διάστημα δεν είδα καθόλου νύχτα, εκεί υπήρχε αδιάλειπτο φως, εκεί βασίλευε χαρά, ζωή, λαμπρότης και αγαλλίασης.

Όσιος Ανδρέας, ο δια Χριστόν σαλός.Έκδοση Ιεράς Μονής Παρακλήτου
Σεραφείμ Ρόουζ «Η ψυχή μετά το θάνατο – Οι μεταθανάτιες εμπειρίες στο φως της ορθόδοξης διδασκαλίας», εκδ. Μυριόβιβλιος.

***

Είπε ο αββάς Υπερέχιος: Έχε τον νου σου παντοτινά στη Βασιλεία των ουρανών, και θα την κερδήσεις.

Ο Κύριος έδωσε στη γη το Άγιο Πνεύμα. Και όσοι το έλαβαν αισθάνονται τον παράδεισο μέσα τους.
Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Έλεγε η αμμάς Συγκλητική: Ας θελήσουμε ν’ αντικρίσουμε την άνω Ιερουσαλήμ, σαν πατρίδα και μητέρα μας. Τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής μας ας τον ζήσουμε με την προσδοκία του ουρανού, για ν’ απολαύσουμε και τα αιώνια αγαθά.