iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Ευάρεστοι στο Θεό είναι οι ταπεινοί άνθρωποι, που οι καρδιές τους είναι γεμάτες ουρανό.

ΙΓΝΑΤΙΟς ο Θεοφόρος, επίσκοπος Αντιοχείας, ανακομιδή των ιερών Λειψάνων του.

Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος, Αντιοχείας, ανακομιδή των ιερών Λειψάνων του.

Εορτάζει στις 29 Ιανουαρίου

Πως γινόμαστε ταπεινοί;
Γέροντας Ιγνάτιος Καπνίσης

Όταν δεν συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους αλλά ΜΟΝΟ με το Θεό.
Όταν δεν λησμονούμε ότι από την Γέννηση μέχρι τη Σταύρωση ο Χριστός μας κήρυξε με τα έργα Του και τη διδασκαλία Του την Ταπείνωση.
Ταπείνωση είναι η συντριβή της καρδιάς, η αληθινή μετάνοια, η μίμηση της ταπεινώσεως του Χριστού μας.
Τίποτε άλλο δεν ξεχωρίζει τους αληθινούς χριστιανούς και μαθητές του Χριστού από την αληθινή ταπείνωση.

Όλοι οι Άγιοι Πατέρες καταλήγουν στο: Τέλειος Χριστιανός θα πει ταπεινός άνθρωπος.
Ο Κύριος σε όλη Του την Ζωή εδίδαξε και εφήρμοσε την ταπείνωση.
Όταν αδειάσουμε από μέσα μας όλο τον εγωισμό μας, τότε ολόκληρος ο Θεός μπαίνει μέσα μας.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ. Θεέ μου, σπλαχνίσου κι ελέησέ με τον αμαρτωλό. Αυτά έλεγε ο τελώνης. Δεν απαριθμούσε ούτε τα καλά του έργα ούτε τα κακά. Ο Θεός τα γνωρίζει όλα. Κι ο Θεός δεν επιθυμεί την απαρίθμηση των αμαρτιών, αλλά την ταπείνωση και τη μετάνοια για όλ’ αυτά. Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ.
Τα λόγια αυτά τα λένε όλα. Θεέ μου, Εσύ είσαι ο γιατρός κι εγώ ο άρρωστος. Μόνο Εσύ μπορείς να με θεραπεύσεις, σε Σένα μόνο ανήκω. Ο γιατρός είσαι Εσύ, θεραπεία είναι το έλεός Σου…«ότι πας ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται, ο δε ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται» (Λουκ. ιη’14). Ποιος είναι ο υψών εαυτόν και ποιος ο ταπεινών; Κανένας δεν μπορεί να υψωθεί ούτε όσο το φάρδος μιας τρίχας, αν ο Θεός δεν τον σηκώσει…  Λέει ο άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος: «Ο ταπεινός άνθρωπος δεν πέφτει ποτέ. Πού μπορεί να πέσει, αφού βρίσκεται πιο χαμηλά απ’ όλους; Η ματαιότητα είναι μεγάλη αισχύνη, ενώ η ταπείνωση είναι ύψος μεγάλο, τιμή και αξία». Ο αληθινός άνθρωπος της προσευχής βρίσκεται πάντα σε πραγματική μετάνοια. Οι υπερήφανοι έχουν τα μάτια τους διαρκώς υψωμένα προς το Θεό. Οι καρδιές τους όμως είναι κολλημένες στη γη. Αυτοί δεν ευαρεστούν στο Θεό. Ευάρεστοι στο Θεό είναι οι ταπεινοί άνθρωποι, οι πράοι, που έχουν τα μάτια τους χαμηλωμένα στη γη, μα οι καρδιές τους είναι γεμάτες ουρανό.

Η τέλεια ταπείνωση
Αγίου Δημητρίου του Ροστώφ

Ιγνάτιος ο Θεοφόρος_ Св. Игнатий Богоносец епископ Антиохийский_ St. Ignatius of Antioch__0_1b6501_8d5b94af_origΙκέτευε ακατάπαυστα τον Κύριο να σ’ αξιώσει ν’ ανταποκριθείς στο θείο κάλεσμά Του: «Ελάτε σ’ εμένα όλοι όσοι κοπιάζετε κι είστε φορτωμένοι, κι εγώ θα σας αναπαύσω.

Σηκώστε επάνω σας τον ζυγό μου και διδαχτείτε από το δικό μου παράδειγμα, γιατί είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά, και οι ψυχές σας θα βρουν ανάπαυση» (Ματθ. 11:28-29). Πουθενά δεν θα βρεις τόση ανάπαυση, όση μέσα στην ταπείνωση. Πουθενά δεν θα βρεις τόση ταραχή, όση μέσα στην υπερηφάνεια. Ταπεινώσου μπροστά σε όλους και θα υψωθείς από τον Κύριο. Αλλά και όταν υψωθείς από Εκείνον μείνε πάλι ταπεινός, για να μη χάσεις τη χάρη Του. «Ταπεινωθείτε ενώπιον του Κυρίου και αυτός θα σας υψώσει» (Ιακ. 4:10).

Ο Θεός σε τράβηξε από την ανυπαρξία και σ’ έφερε στο φως της ζωής. Η ύπαρξη δεν είναι κατόρθωμα δικό σου. Ούτε γνωρίζεις πού θα βρεθείς μετά την πρόσκαιρη παραμονή σου σ’ αυτή τη γη. Ταπεινώσου λοιπόν. Και μαζί με τον προφήτη λέγε πάντοτε: «Κύριε, δεν υπερηφανεύτηκε η καρδιά μου, ούτε είχε υπεροψία το βλέμμα μου• δεν καταπιάστηκα με πράγματα μεγάλα, ούτε μ’ εκείνα που με ξεπερνούν» (Ψαλμ. 130:1). Και ακόμα: «Εγώ είμαι σκουλήκι και όχι άνθρωπος, περίγελο των ανθρώπων και περιφρόνια του κόσμου» (Ψαλμ. 21:7). Χωρίς τη βοήθεια του Θεού τίποτε δεν μπορείς να κάνεις. Και όλα όσα έχεις, στον Θεό ανήκουν και από Εκείνον τα πήρες δωρεάν. Λοιπόν; «Τι έχεις που δεν το έλαβες; Και αν έλαβες, γιατί καυχιέσαι σαν να μην έλαβες;» (Α’ Κορ. 4:7)

Χωρίς τη χάρη του Θεού δεν είσαι τίποτα περισσότερο από ένα ξερό καλάμι, ένα άκαρπο δέντρο, ένα άχρηστο κουρελόπανο, σκεύος αμαρτίας, δοχείο παθών. Όλα τα καλά που έχεις μέσα σου είναι της χάριτος του Θεού. Δικά σου είναι μόνο τα πάθη και οι αμαρτίες.

Η μετάνοια, η συντριβή και το πένθος για τις αμαρτίες είναι η αρχή της ταπεινώσεως. Και όταν βάλεις αρχή στην ταπείνωση, τη γνήσια και ειλικρινή, το πρώτο πράγμα που θα αισθανθείς θα είναι το μίσος προς κάθε έπαινο και κάθε ανθρώπινη δόξα. Έπειτα θα εξοριστούν σταδιακά από μέσα σου ο θυμός, η οργή, η μνησικακία, ο φθόνος και όλα τα κακά. Ύστερα θ’ αρχίσεις να θεωρείς τον εαυτό σου ως τον αμαρτωλότερο όλων των ανθρώπων και άξιο της κολάσεως. Αυτή η συνείδηση όμως θ’ αυξάνει και θα τρέφει την ταπείνωση, κι έτσι όλο και περισσότερο θα προχωρείς προς την κατάκτηση της κορυφής αυτής της θείας αρετής.

Όποιος γνώρισε πραγματικά τον εαυτό του έκανε την αρχή για την απόκτηση της ταπεινώσεως. Γιατί είδε το μέγεθος της αδυναμίας του αλλά και τον βόρβορο που κρύβει μέσα της η ψυχή του. Απελπισμένος τότε από τον εαυτό του, στράφηκε «συντετριμμένος και τεταπεινωμένος» προς τον Θεό ζητώντας ακατάπαυστα το έλεός Του.

Να λοιπόν με ποιον τρόπο, λένε οι Πατέρες, θα διαπιστώσεις αν άρχισες ν’ αποκτάς τη μακάρια ταπείνωση: αν κυριευθείς από μόνιμο και φλογερό έρωτα της προσευχής.

Τι είναι λοιπόν ταπείνωση; Είναι, όπως είπε κάποιος άγιος, η γνώση του εαυτού σου και της μηδαμινότητάς σου. Και ο δρόμος που οδηγεί στην ταπείνωση είναι οι σωματικοί κόποι, που γίνονται με επίγνωση του σκοπού τους, το να θεωρείς ειλικρινά τον εαυτό σου χειρότερο απ’ όλους τους ανθρώπους και, περισσότερο ακόμη, κάτω απ’ όλη την κτίση, καθώς και η αδιάλειπτη προσευχή. Αυτός ο δρόμος φέρνει στην ταπείνωση. Η φύση της ταπεινώσεως όμως είναι θεϊκή και ακατάληπτη. Γι’ αυτό και κανείς δεν μπορεί να σε διδάξει με λόγια το πώς δημιουργείται και αναπτύσσεται στην ψυχή, αν δεν το διδαχθείς νοερά από τον Κύριο και από την πείρα του πνευματικού αγώνα σου.

Γιατί οι σωματικοί κόποι οδηγούν στην ταπείνωση; Διότι οι κόποι ταπεινώνουν το σώμα. Και όταν ταπεινώνεται με επίγνωση το σώμα, ταπεινώνεται και η ψυχή.

Γιατί το να θεωρεί κανείς τον εαυτό του κάτω απ’ όλη την κτίση οδηγεί στην ταπείνωση; Διότι όταν τοποθετηθείς εσωτερικά έτσι, είναι αδύνατο να θεωρήσεις τον εαυτό σου καλύτερο από τον αδελφό σου ή να υπερηφανευθείς για κάτι ή να κατακρίνεις ή να εξουθενώσεις κάποιον.

Και γιατί η αδιάλειπτη προσευχή οδηγεί στην ταπείνωση; Διότι, αν κοιτάξεις στα βάθη της ψυχής σου, θα δεις ότι κανένα καλό δεν έχεις και ότι τίποτε δεν μπορείς να κατορθώσεις χωρίς τη βοήθεια και τη χάρη του Θεού. Και τότε δεν θα κουραστείς να Τον ικετεύεις να σ’ ελεήσει και να σε σώσει. Κι αν κατορθώσεις κάτι, γνωρίζεις καλά ότι στη δύναμη του Θεού το οφείλεις και όχι στη δική σου δύναμη. Και ταπεινώνεσαι βαθιά, τρέμοντας μήπως χάσεις τη βοήθεια και τη χάρη του Θεού. Κι έτσι με ταπείνωση προσεύχεσαι και με την προσευχή ταπεινώνεσαι και προοδεύεις πνευματικά.

Τέτοια ταπείνωση είχαν οι άγιοι. Αυτή η ταπείνωση, μας διδάσκει ο αββάς Δωρόθεος, είναι η τέλεια ταπείνωση και αναπτύσσεται στην ψυχή σαν φυσικό αποτέλεσμα της ακριβούς τηρήσεως των εντολών του Κυρίου.

Από το βιβλίο: Αγίου Δημητρίου του Ροστώφ, Πνευματικό Αλφάβητο, Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2013, σελ. 33.

Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ

Τελώνη και Φαρισαίου_Pharisee and Publican_Притча о мытаре и фарисее_Greek Byzantine Orthodox Icon_vanesul-si-fariseulΒλέποντας την πρόνοια του Θεού, κάθε άνθρωπος αισθάνεται την πίστη του σ᾿ Εκείνον να στερεώνεται και να αυξάνεται. Διακρίνοντας πίσω απ᾿ όλα τα γεγονότα το αόρατο χέρι του Κυρίου να κυβερνά τον κόσμο, μένει ατάραχος μπροστά στις φοβερές φουρτούνες της θάλασσας του βίου. Τα άγρια κύματα, οι τρομερές θύελλες, τα μαύρα σύννεφα δεν τον τρομάζουν. Πιστεύει πως το να γίνει κανείς πολίτης της θείας πολιτείας της Εκκλησίας καθώς και οι τύχες όλων των ανθρώπων ορίζονται από τον παντοδύναμο και πάνσοφο Θεό. Αυτή η πεποίθηση τον γεμίζει ικανοποίηση και ειρήνη. Στο αδύναμο πλάσμα, τον άνθρωπο, ταιριάζουν η ταπεινή υποταγή και η ευλαβική αποδοχή των κρίσεων του δυνατού Πλάστη. Μακάρι πάντοτε στη ζωή του να ακολουθεί την πορεία που Εκείνος έχει χαράξει και να εκπληρώνει τους σκοπούς που Εκείνος έχει καθορίσει! Για όλα, δόξα τω Θεώ!
Ο πιστός μαθητής του Χριστού παραδίνει την ψυχή του και την αιώνια προοπτική του στα χέρια Εκείνου, με ακλόνητη εμπιστοσύνη και αταλάντευτη ελπίδα στην αγαθότητα και τη δύναμή Του.

Ωδή ς’, Τριωδίου  Ήχος πλ. β’  Του βίου την θάλασσαν

Τους τρόπους ζηλώσωμεν, του Σωτήρος Ιησού και την αυτού ταπείνωσιν, οι ποθούντες την άληκτον της χαράς, τυχείν κατασκήνωσιν, εν τη χώρα των ζώντων αυλιζόμενοι.

Υπέδειξας Δέσποτα, τοις οικείοις Μαθηταίς υψοποιόν ταπείνωσιν, τω λεντίω ζωννύμενος την οσφύν, τους πόδας απέπλυνας, και τον τρόπον μιμείσθαι παρεσκεύασας.

Ωδή ζ’, Τριωδίου  Ήχος πλ. β’  Δροσοβόλον μεν την κάμινον

Δικαιώσεως τοις έργοις επαιρόμενος, βρόχοις κενοδοξίας δεινώς, περιεπάρη Φαρισαίος άμετρα αυχών, Τελώνης δε κούφω τω πτερώ, της ταπεινώσεως αρθείς, Θεώ προσήγγισε.

Ταπεινώσεως ως κλίμακι χρησάμενος, τρόπω Τελώνης προς ουρανών, ύψος επήρθη, της αλαζονείας δε αρθείς, κουφότητι δείλαιος σαθρά, ο Φαρισαίος καταντά, προς Άδου πέταυρον.

Τους δικαίους ενεδρεύων μεν ο δόλιος, τρόποις κενοδοξίας συλά, αμαρτωλούς δε, βρόχοις απογνώσεως δεσμεί. Αλλ’ ούν εκατέρων των κακών, οι του Τελώνου ζηλωταί, ρυσθήναι σπεύσωμεν.

Ωδή θ’, Τριωδίου  Ήχος πλ. β’ Θεόν ανθρώποις ιδείν

Οδόν υψώσεως την ταπείνωσιν, παρά Χριστού λαβόντες, σωτηρίας υπόδειγμα, του Τελώνου τον τρόπον ζηλώσωμεν, τύφον υπεροψίας, πόρρω βαλλόμενοι, γνώμη ταπεινόφρονι Θεόν εξιλεούμενοι.


Thirsty Jesus and to quench her thirst with his love. St. Isaac the Syrian the Hesychast

St. Isaac the Syrian the Great Hesychast

Commemorated on January 28

Ισαάκ ο Σύρος_ St. Isaac of Syria_ Св. Исаак Сирин_15631497389_74dbe56d08_kThirsty Jesus and to quench her thirst with his love.

Above all things: Love Silence

Silence is a mystery of the age to come, but words are instruments of this world.

Blessed is he who humbles himself in all things, for he will be exalted in all. For a man who for God’s sake humble himself, and thinks meanly of himself, is glorified by God. The man who hungers and thirsts for God’s sake, God will make drunk with His good things. And he who goes naked for God’s sake is clad by Him in a robe of incorruption and glory. And he who becomes poor for His sake is consoled with His true riches.

Spread your cloak over the man who is falling and cover him.And if you cannot take upon yourself his sins and receive his chastisement in his stead, then at least patiently suffer his shame and do not disgrace him.

A handful of sand, thrown into the sea, is what sinning is, when compared to God’s Providence and mercy. Just like an abundant source of water is not impeded by a handful of dust, so does the Creator’s mercy not defeated by the sins of His creations.

A man who is truly humble is not troubled when he is wronged and he says nothing to justify himself against the injustice, but he accepts slander as truth; he does not attempt to persuade men that he is calumniated, but he begs forgiveness. St. Isaac the Syrian, from The Ascetical Homilies

The assembly of the humble is loved of God just as the assembly of the seraphim.

Be peaceful within yourself, and heaven and earth will be at peace with you. Be diligent to enter into the treasury that is within you, and you will see the treasury of Heaven: for these are one and the same, and with one entry you will behold them both. The ladder of the Kingdom is within you, hidden in your soul. Plunge deeply within yourself, away from sin, and there you will find steps by which you will be able to ascend.

If you desire to perform good deeds, surrender yourself to every type of sorrow, because sorrow gives birth to humility. As long as we haven’t attained a true direction, we will be drawing closer to humility through temptations. A person, who enjoys his good deeds without sorrow, is a person to whom the gates of pride are open.

God is close to the heart of the one that cries out to Him in sorrow.

God does not grant big endowments without great temptations. God determines temptations commensurate to endowments.

A merciful heart — is a heart afire for all creation: for people, bird, animals, (even) for demons and all of God’s creations. At the recollection of them or at looking at them, the eyes of the person shed tears. From a great compassion, his heart is moved and he is unable to hear or witness any type of harm or even minor sorrow that the creatures endure. That is why he is continually praying for the irrational animal, for the enemies of the truth and those that have brought him harm, so that they would be saved and granted mercy. And he prays for the dumb animal with such great sorrow, which his heart evokes, that it is without bounds and akin in all respect to God’s.

He who shows kindness toward the poor has God as his guardian, and he who becomes poor for the sake of God will acquire abundant treasures. God is pleased when He sees people showing concern for others for His sake.

Through God’s providence, he who respects every person for God’s sake, privately acquires help from every human being.

St. Isaac the Syrian the Great Hesychast, ”Paradise is the love of God, wherein is the enjoyment of all blessedness.”
https://iconandlight.wordpress.com/2016/01/27/12087/

Ισαάκ Σύρος_ St. Isaac of Syria_ Св. Исаак Сирин_IsaacTheSyrian-header

Synaxarion

On the 28th of this month (January), we keep the memory of our Righteous and God-bearing Father Isaac the Syrian, who was the Bishop of the city of Ninevah.

Apolytikion of Isaac the Syrian. Plagal of the First Tone

He that thundered on Sinai with saving laws for man hath also given thy writings as guides in prayer unto monks, O revealer of unfathomable mysteries; for having gone up in the mount of the vision of the Lord, thou wast shown the many mansions. Wherefore, O God-bearing Isaac, entreat the Saviour for all praising thee.

Kontakion in the Plagal of the Fourth Tone

As an ascetic and God-bearer great in righteousness and an instructor of monastics do we honour thee, thou revealer of things sacred, and our protector. But, O Isaac, since thou hast great boldness with the Lord, intercede with Him for all of us who sing thy praise and who cry to thee: Rejoice, O Father most wise in God

Megalynarion

Hail, O divine canon of hesychia, hail, O wise teacher of monastics, hail, you who offer the grace of your word to everyone, O venerable Isaac.


Το κλειδί της καρδιάς είναι η αγάπη. Αββάς Ισαάκ ο Σύρος

Αββάς Ισαάκ ο Σύρος, ο Mέγας Hσυχαστής
Εορτάζει στις 28 Ιανουαρίου

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος_ St. Isaac of Syria_ Св. Исаак Сирин-ΛΕΠΟΥΡΑ2Παράδεισος είναι η αγάπη του Θεού. Μέσα σ’ αυτήν υπάρχει η τρυφή όλων των μακαρισμών.

Τίποτε δεν μπορεί να φέρει την καρδιά μας κοντά στο Θεό, όσο η ελεημοσύνη.

Ο Θεός δε χρειάζεται τίποτε. Ευφραίνεται όμως όταν δει κάποιον να αναπαύει την εικόνα του και να την τιμά για την αγάπη του.

Το κλειδί της καρδιάς για την απόκτηση των θείων χαρισμάτων δίνεται μέσω της αγάπης προς τον πλησίον.

Όποιος καταφρονεί τον ασθενή αδελφό του δεν πρόκειται να δει το φως του Θεού. Και οποίος αποστρέφει το πρόσωπο του από τον ευρισκόμενο σε στενοχώρια, η ημέρα του θα είναι σκοτεινή.

Στήριζε με το λόγο σου τους ασθενείς και αυτούς πού έχουν λυπημένη καρδιά και, όσο στο χέρι σου έχεις υλικά αγαθά, ελέησε τους και θα σε υποστηρίξει η δύναμη του Θεού πού συντηρεί τα πάντα.

Όποιος λοιπόν ακούσει ή δει με τα μάτια του ότι κάτι στενοχωρεί τον αδελφό του και δεν μπορεί να τον αναπαύσει με υλικά αγαθά, αλλά τον συμπονάει και καίεται η καρδιά του γι’ αυτόν και αυτός είναι αληθινά ελεήμων. Το ίδιο είναι ελεήμων και όποιος δεχθεί ράπισμα από τον αδελφό του και δεν του αντιμιλήσει με την κοσμική αδιαντροπιά και δεν προκαλέσει λύπη στην καρδιά του.

Προφυλάξου και μην ελέγχεις κανένα για κανένα πράγμα. Η αγάπη δε θυμώνει, μήτε ελέγχει κανέναν με πάθος!…

Εάν δώσεις κάτι στο φτωχό, να το δώσεις με πρόσωπο ιλαρό και με καλά λόγια να τον παρηγορήσεις για τη θλίψη του, να δίνεις μεγαλόψυχα και με ιλαρό πρόσωπο και να δίνεις περισσότερο απ’ όσο σου ζητάνε. Όταν κάνεις αυτό πού είπα, η ιλαρότητα του προσώπου σου κυριαρχεί στο μυαλό του περισσότερο παρά αυτό πού χρειαζόταν και το έλαβε.

Δε θα αμελήσω να αναφέρω τι έκαμε ο άγιος Μακάριος ο Μεγάλος, για να ελέγξει εκείνους πού καταφρονούν τους αδελφούς τους. Βγήκε λοιπόν κάποτε να επισκεφθεί έναν άρρωστο αδελφό και ρώτησε τον άρρωστο αν ήθελε τίποτε. Εκείνος αποκρίθηκε πώς θα ‘θελε λίγο φρέσκο ψωμί. Και επειδή όλοι οι μοναχοί εκείνο τον καιρό όλη τη χρονιά συνήθιζαν και έφτιαχναν το ψωμί παξιμάδια, σηκώθηκε αμέσως εκείνος ο αξιομακάριστος άνθρωπος και, μ’ όλα τα ενενήντα του χρόνια, βάδισε από τη σκήτη του στην Αλεξάνδρεια και αντάλλαξε τα ξερά ψωμιά, πού πήρε από το κελί του, με φρέσκα και τα πήγε στον αδελφό.

Αλλά και o αββάς Αγαθών, που ήταν σαν αυτόν το Μεγάλο Μακάριο πού ανέφερα, έκαμε κάτι ακόμη πιο σπουδαίο. Αυτός o αββάς ήταν o πιο έμπειρος στα πνευματικά από όλους τους μοναχούς του καιρού του και τιμούσε τη σιωπή και την ησυχία περισσότερο απ’ όλους. Αυτός λοιπόν o θαυμαστός άνθρωπος, όταν είχε πανηγύρι στην πόλη, πήγε να πουλήσει το εργόχειρο του οπότε βρήκε στην αγορά έναν ξένο άρρωστο και παραπεταμένο σε μιαν άκρη. Τι έκανε τότε; Νοίκιασε ένα σπιτάκι και έμενε κοντά του ασκώντας χειρωνακτική εργασία. Ό,τι έβγαζε το ξόδευε για τον άρρωστο και τον υπηρετούσε συνέχεια έξι μήνες, μέχρι πού o άρρωστος έγινε καλά.

Λένε για τον μακάριο Αντώνιο ότι ποτέ του δε σκέφθηκε να κάνει κάτι πού να ωφελεί τον εαυτό του πιότερο από τον πλησίον του κι αυτό, γιατί πίστευε πώς το κέρδος του πλησίον του είναι γι’ αυτόν άριστη εργασία.

Και πάλι είπαν για τον αββά Αγάθωνα, ότι έλεγε πώς «ήθελα να βρω ένα λεπρό και να λάβω το σώμα του και να του δώσω το δικό μου». Είδες τέλεια αγάπη; Και πάλι, αν είχε κάποιο πράγμα χρήσιμο, δεν άντεχε να μην αναπαύσει μ’ αυτό τον πλησίον του. Είχε κάποτε μια σμίλη για να κόβει τις πέτρες. Ήρθε λοιπόν ένας αδελφός κοντά του και, επειδή την είδε και τη θέλησε, δεν τον άφησε να βγει από το κελί του χωρίς αυτή.

Σπείρε την ελεημοσύνη με ταπείνωση και θα θερίσεις το έλεος του Θεού την ημέρα πού θα σε κρίνει.

Αδελφέ μου ασκητή, αν σου περισσεύει κάτι απ’ αυτά πού σου χρειάζονται για σήμερα, δώσ’ το στους φτωχούς και πήγαινε να προσφέρεις τις προσευχές σου στο Θεό με παρρησία. Μίλησε δηλ. με το Θεό σαν γιος με πατέρα. Τίποτε δεν μπορεί να φέρει την καρδιά μας κοντά στο Θεό, όσο ή ελεημοσύνη. Και τίποτε δεν προκαλεί στο νου τόση γαλήνη, όση η θεληματική φτώχεια.

Αν έχεις μέσα σου λύπη, για έναν άνθρωπο πού για κάποιο λόγο, σωματικά ή ψυχικά, είναι άρρωστος, εκείνη την ήμερα να θεωρείς τον εαυτό σου μάρτυρα και να αισθάνεσαι ότι έπαθες για το Χριστό και ότι αξιώθηκες να τον ομολογήσεις όπως οι ομολογητές.

Είπε ο Κύριος: «Ό,τι θέλετε να κάνουν σε σας οι άνθρωποι, έτσι και σεις να κάνετε σ’ αυτούς»(Λουκ. 6, 31) Όταν όμως ο άνθρωπος δεν έχει υλικά αγαθά ούτε σωματική δύναμη για να εκπληρώσει την αγάπη προς τον αδελφό του, τότε είναι αρκετή για το Θεό μόνη η αγάπη για τον αδελφό, πού φυλάγεται στην προαίρεση του.

Να μοιράζεσαι τη λύπη των ανθρώπων πονώντας γι’ αυτούς στην προσευχή σου με όλη σου την καρδιά και θ’ ανοίξει μπροστά στις ικεσίες σου η πηγή του ελέους του Θεού.

Μην προσεύχεσαι να γίνουν τα δικά σου θελήματα, αλλά προσευχήσου να γίνεται το θέλημα του Κυρίου σε σένα.
Ζήτα στην προσευχή σου πρώτα τη Βασιλεία του θεού και όλα τα λοιπά θα σου προστεθούν. H αγάπη είναι καρπός της προσευχής. 

Ο ελεών το φτωχό έχει το Θεό να φροντίζει για τις δικές του ανάγκες. Και αυτός πού στερείται για το Θεό, βρήκε θησαυρούς ακένωτους.
Ο Θεός δε χρειάζεται τίποτε. Ευφραίνεται όμως όταν δει κάποιον να αναπαύει την εικόνα του και να την τιμά για την αγάπη του.

Τι είναι καρδία ελεήμων; Είναι να φλέγεται από αγάπη η καρδιά για όλη την κτίση.

Ω αγάπη! Μακάριος είναι εκείνος, που βρήκε εσένα, το λιμάνι κάθε χαράς!…

Δίψα Θεού , Άγιος Ισαάκ ο Σύρος
https://iconandlight.wordpress.com/2015/01/27/%CE%B4%CE%AF%CF%88%CE%B1-%CE%B8%CE%B5%CE%BF%CF%8D-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B9%CF%83%CE%B1%CE%AC%CE%BA-%CE%BF-%CF%83%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%82/Ισαάκ Σύρος_ St. Isaac of Syria_ Св. Исаак Сирин_IsaacTheSyrian-headerΑπολυτίκιον Οσίου  Ισαάκ Σύρου. Ήχος α’

Της ερήμου πολίτης και εν σώματι Άγγελος, και θαυματουργός ανεδείχθης, θεοφόρε Πατήρ ημών Ισαάκ , νηστεία αγρυπνία προσευχή, ουράνια χαρίσματα λαβών, θεραπεύεις τους νοσούντας, και τας ψυχάς των πίστει προστρεχόντων σοι. Δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι διά σου πάσιν ιάματα.

Απολυτίκιον Οσίου  Ισαάκ Σύρου.Ήχος γ’ Θείας πίστεως

Καταγώγιον θεογνωσίας αγιότητος και θεωρίας των μοναστών οδηγός ακριβέστατος, κατευθύνεις ηδύνης εκάστοτε, τους σπουδαστάς των σων λόγων θεόσοφε, Ισαάκ Σύρε Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, φωτίσαι αγιάσαι τας ψυχάς ημών.

Μεγαλυνάριον

Χαίροις ησυχίας θείος κανών, χαίροις μοναζόντων, ο διδάσκαλος ο σοφός, χαίροις ο παρέχων, τα πρόσφορα εκάστω, της χάριτος τω λόγω, Ισαάκ Όσιε.

Ήχος δ’·. Έδωκας σημείωσιν.

Βίβλος η των λόγων σου, οία λειμών ευωδέστατος, διδαχών σου τοις άνθεσιν, ευφραίνει μακάριε, ημών τας αισθήσεις, τας της διανοίας, καί δυσωδίαν των παθών, και ακηδίας εκ των ψυχών ημών, διώκει θείω Πνεύματι· σύ γαρ βιώσας ως άγγελος, κατευθύνεις τον νουν ημών, Ισαάκ προς τα κρείττονα.


“Peace be unto all!” St John Chrysostom

Translation of the relics of St John Chrysostom the Archbishop of Constantinople

Commemorated on January 27

”When the saint was brought into the Church of the Twelve Apostles and the reliquary was placed on the bishop’s throne, the people exclaimed as with a single voice, “Mount thy cathedra, O father!” Patriarch Proclus and others who were worthy saw Saint John move his lips and heard him pronounce the archpastoral blessing, “Peace be unto all!”

SAINT JOHN CHRYSOSTOM, THE GOLDEN TRUMPET OF ORTHODOXY
St Nikolai Velimirovich

Ἰωάννης Χρυσόστομος -St. John Chrysostom_Святой Иоанн Златоуст_წმიდა იოანე ოქროპირი_ c8c2e994The memory of this illuminary of the Church is celebrated on November 13 and January 30 but, on this date, the Church celebrates the translation of his honorable relics from the Armenian village of Comana, where he died in exile, to Constantinople, where earlier he had governed the Church. Thirty years after his death, Patriarch Proculus delivered a homily in memory of his spiritual father and teacher. He so enflamed the love of the people and Emperor Theodosius the Younger toward this great saint that all of them desired that Chrysostom’s relics be translated to Constantinople. It was said that the sarcophagus, containing the relics of St. John Chrysostom, did not allow itself to be moved from its resting place until the emperor wrote a letter to Chrysostom begging him for forgiveness (for Theodosius’ mother, Eudoxia, was the culprit responsible for the banishment of this saint) and appealing to him to come to Constantinople, his former residence. When this letter of repentance was placed on the sarcophagus, its weight became extremely light. At the time of the translation of his relics, many who were ill and who touched the sarcophagus were healed. When the relics arrived in the capital, then the emperor in the name of his mother as though she herself was speaking over the relics, again, prayed to the saint for forgiveness. “While I lived in this transient life, I did you malice and, now, when you live the immortal life, be beneficial to my soul. My glory passed away and it helped nothing. Help me, father; in your glory, help me before I am condemned at the Judgment of Christ!” When the saint was brought into the Church of the Twelve Apostles and placed on the patriarchal throne, the masses of people heard the words from St. Chrysostom’s mouth saying: “Peace be to you all.” The translation of the relics of St. John Chrysostom was accomplished in the year 438 A.D.

***

Oh, hierarch whose memory is like a fragrant breeze! Oh, namesake of grace, whose deeds were truly divine! Oh, golden mouth declaring the word of God! Oh, tongue which spoke of mysteries loftier than the heavens! Oh, teacher proclaiming the gospel more loudly than thunder! Verily like unto John the Forerunner, the preacher of repentance, was this John. One was a herald, the other a trumpet. One was unshakeable, the other invincible.One was a virgin, the other a champion of purity. One baptized in the wilderness, the other lowered his nets in cities. One denounced adultery, the other reproved the avaricious. One was cast into prison, the other was exiled. One was beheaded, the other desired beheading for the truth. Many were John Chrysostom’s struggles on earth, many are his crowns in heaven. St. Dimitry of Rostov

Ἰωάννης Χρυσόστομος -St. John Chrysostom_Святой Иоанн Златоуст_წმიდა იოანე ოქროპირი_paulguidingchrysostom

St. Paul inspiring and guiding St. John Chrysostom .

“St. John Chrysostom had a great love for St. Paul the Apostle. He was renowned for his explanations of the Holy Scriptures. He also interpreted the Epistles of Saint Paul, whom he admired greatly. In order to assure himself that the interpretation of the Epistles were correct, he asked God to offer him a sign.

At that same time, a nobleman had risen against Emperor Arcadius. The Emperor, in turn, confiscated all of the man’s possessions and threatened to execute him. The nobleman became desperate and decided to ask for Saint John’s assistance. When he arrived at the Patriarchate, Saint John could not offer him an audience immediately, but instructed him to return that evening. Saint John told the assistant priest, Proclos (who later succeeded Saint John as Patriarch), to show the nobleman to the Saint’s room when he arrived. That evening, the nobleman returned and Proclos went to inform the Patriarch of his arrival. The door to the room was shut, so Proclos looked through the keyhole. He saw Saint John sitting at his desk writing, with a bald-headed man, slightly bent, looking over his shoulder. Seeing this, Proclos returned to the nobleman and told him that the Patriarch was in conference. Proclos returned to the Patriarch’s room several times during the night, but the man was still talking with John. Thus the nobleman waited the entire night to see Saint John. Morning came and the Patriarch prepared to perform the orthros, realizing neither that the nobleman had waited all night for him, nor that Proclos had seen the vision.

That morning the nobleman returned to the Patriarchate since it was of the utmost importance for him to see the Patriach. Proclos went again to inform John of the nobleman’s arrival, but again saw the same man in the Patriarch;s room. John looked extremely interested in what the man was telling him. Proclos was bewildered on how the man was entering, since everyone had to come by him.

The nobleman returned for the fourth time and Proclos assured him that the Patriarch was alone, for he had made certain that no one passed without his knowledge. When Proclos went to the Patriarch’s room, he was shocked to find the same man still there. He returned to the nobleman and told him to go to his home for it was impossible for him to see John.

That third day, the Saint had remembered the nobleman and inquired about him. Proclos told John that the man had come three times, but each time, the Patriarch was busy talking to the same man. John asked Proclos whom he had seen in the room. Proclos told him that it looked as if it were the Apostle Paul, whose icon sat on the Saint’s desk. Joyously, Saint John realized that this was the sign he had asked for from God concerning his interpretations of the Apostle’s epistles. Thus, Saint John wrote The Fourteen Epistles of the Apostle Paul containing the explanation of the letters. This book is one of the greatest works in the writings of the Orthodox Church.

After conferring with the nobleman, the Patriarch agreed to act as mediator between the nobleman and the Emperor. Within a short time, the differences were settled and the nobleman was again granted his confiscated property”

(For the Glory of the Father, Son and Holy Spirit: A History of Eastern Orthodox Saints, by Michael James Fochios, translations from the Great Synaxaristes)

Of all the afflictions that burden the human race, there is not one, whether spiritual or bodily, that cannot be healed by the Holy Scriptures.” St. John Chrysostom, Conversations on the Book of Genesis, 29.1

Even if we have thousands of acts of great virtue to our credit, our confidence in being heard must be based on God’s mercy and His love for men. Even if we stand at the very summit of virtue, it is by mercy that we shall be saved.” St. John Chrysostom

Ἰωάννης Χρυσόστομος -St. John Chrysostom_Святой Иоанн Златоуст_წმიდა იოანე ოქროპირი_IMG_0157

Apolytikion St John Chrysostom. Tone 8.

The grace which shone from your mouth like a torch of flame enlightened the whole earth; it laid up for the world the treasures of freedom from avarice; it showed us the height of humility. But as you train us by your words, Father John Chrysostom, intercede with Christ God, the Word, that our souls may be saved.

At the Aposticha, Prosomia in the Plagal of the First Tone. Hail of Ascetics.

Hail Father of orphans; sure help of the wronged; provision for the poor; righting of sinners; most skilled and revered physician of souls; lofty precision of theology; clarity of the Scriptures of the Spirit; most effective law; straightest rule; contemplation and action, the summits of wisdom. entreat Christ to send down to our souls his great mercy.

Prosomoia of the Praises in Tone 4. You have given as a sign.

You have become a sun with many lights, irradiating the inhabited world by your words, dazzling star, brightly shining lamp, torch that ever summons those who are storm-tossed by the worldly sea to the calm haven of salvation by grace, O Golden-worded, Golden-mouthed, intercessor for our souls.

 


Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος υπέμεινε μετά χαράς τις εξορίες, και σε όλα ευχαριστούσε τον Θεό, λέγοντας: «Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν”

Ανακομιδή του λειψάνου του Αγίου Πατρός ημών Ιωάννου του Χρυσοστόμου Κωνσταντινουπόλεως.

Εορτάζει στις 27 Ιανουαρίου

Ἰωάννης Χρυσόστομος -St. John Chrysostom_Святой Иоанн Златоуст_წმიდა იოანე ოქროპირი_s02_0* …Όταν ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος εκ­θρονίστηκε και στάλθηκε εξόριστος στην Κουκουσό, Αραβισσό και Πιτιούντα όλη η Εκκλησία των ορθοδόξων επένθισε. Με δάκρυα έλεγαν τα πλήθη των πιστών και μοναχών: «Συνέφερεν, ίνα ο ήλιος συσταλή ή ίνα το στόμα Ιωάννου σιωπήση».
Έκλαυσε όλη η οικουμένη, διότι έμεινε σαν πλοίο χωρίς κυβερνήτη, σαν ποίμνιο χωρίς ποιμένα· σαν στρατόπεδο χωρίς αρχιστράτηγο και σαν κόσμος σκοτεινός χωρίς ήλιο. Έκλαιαν οι ορφανοί τον πατέρα τους. Θρηνούσαν οι μαθηταί τον διδάσκαλό τους, ωδύρονταν οι πτωχοί τον προστάτη τους. Λυπόνταν οι αμαρτωλοί την ελπίδα τους, οι θλιμμένοι την παρηγοριά τους, οι άρρωστοι την επίσκεψή τους και οι διψασμένοι από λόγο Θεού, διότι στερήθηκαν τα γλυκύτατα και πάγχρυσα λόγια της διδασκαλίας του. Κοινή ήταν η συμφορά, παγκόσμιο το κακό, οικουμενική η δυστυχία.
Ο άγιος Ιννοκέντιος ο Πάπας, γράφοντας για τον Χρυσόστομο προς τον βασιλέα Αρκάδιο, λέγει: Όχι μόνο η Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως ζημιώθηκε της καλλιρύτου εκείνου γλώσσας, αλλά και όλη η υφήλιος εχήρευσε, απολέσασα τέτοιον ένθεον άνδρα.

Έμεινε στην χηρεία αυτή και απαρηγόρητη λύπη όλη η Εκκλησία του Χριστού τριαντατρία ολόκληρα χρόνια.
Το 440 γίνεται η ανακομιδή και μετακομίζεται από τα Κόμανα του Πόντου στην βασιλεύουσα με τέτοια τιμή, η οποία δεν έγινε ποτέ από του αιώνος σε άλλον, ούτε πατριάρχη, ούτε βασιλέα.
Η του Χριστού Εκκλησία στολισαμένη, υποδέχεται σήμερα από την εξορία το ζωομύριστο και θαυματουργικώτατο σώμα του φωστήρος της Χρυσοστόμου και εορτάζει χαρμόσυνα την ένδοξη ανακομιδή και μετακομιδή και υποδοχή του λειψάνου του διδασκάλου της οικουμένης….

Δι’ αυτό, λοιπόν, ας χαρούμε και εμείς πνευματικώς σήμερα. Ας ευφημήσουμε με ύμνους και ωδές πνευματικές τον μέγα Χρυσόστομο! Ας προσκυνήσουμε νοερά το πάνσεπτό του λείψανο για να λάβουμε και την χάρη του Αγίου Πνεύματος, η οποία δίδεται και αόρατα ως αόρατη και απεριόριστη….ας μιμηθούμε, κατά το δυνατόν μας, και τα έργα του Χρυσοστόμου και ας ακούσουμε τις χρυσές διδασκαλίες που μας κάμνει. …Ας έχουμε υπομονή σε όλες τις θλίψεις που μας έρχονται είτε από τους δαίμονες, είτε από τους ανθρώπους είτε και από φυσική ασθένεια του σώματος, και ας ευχαριστούμε πάντοτε τον Θεό σε όσα μας ακολουθούν είτε καλά, είτε κακά. Διότι και ο άγιος Χρυσόστομος υπέμεινε μετά χαράς τις εξορίες, τις οποίες του έκαμαν, και σε όλα ευχαριστούσε τον Θεό, συνηθίζοντας να λέγη πάντοτε αυτό το αξιομνημόνευτο λόγιο: «Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν” ου γαρ παύσομαι τούτο επιλέγων αεί επί πάσί μοι τοις συμβαίνουσιν». Και αυτόν τον λόγο αφού είπε τελευταίο, παρέδωσε την αγία του ψυχή.
(Λόγος εγκωμιαστικός στην ανακομιδή του λειψάνου του Αγίου – Αγίου Νικόδημου του Αγιορείτου ) Ἰωάννης Χρυσόστομος -St. John Chrysostom_Святой Иоанн Златоуст_წმიდა იოანე ოქროპირი_1 (4)

«Οι βουλές του Θεού»
τις γαρ έγνω νούν Κυρίου; ως ανεξερεύνητα τα κρίματα αυτού και ανεξιχνίαστοι αι οδοί αυτού! (Ρωμ. 11:34, 33).
Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Ο Απόστολος Παύλος, που γνώρισε τόσα απόρρητα μυστήρια και ανέβηκε ως τον τρίτο ουρανό, καθώς μελετούσε τις βουλές και τις κρίσεις του Θεού, αισθάνθηκε ίλιγγο, σαν να κοίταζε σε άβυσσο. Προσπαθώντας να ερευνήσει το βάθος της σοφίας και της γνώσεως του Θεού, σάστισε. Σάστισε και σταμάτησε αμέσως την έρευνα, αναφωνώντας: «τις γαρ έγνω νούν Κυρίου; ως ανεξερεύνητα τα κρίματα αυτού και ανεξιχνίαστοι αι οδοί αυτού! – Ποιος γνώρισε τη σκέψη του Κυρίου; Πόσο ανεξερεύνητες είναι οι αποφάσεις του και πόσο ανεξιχνίαστα τα σχέδιά του!» (Ρωμ. 11:34, 33).

Αν έτσι αντιμετώπισε του Θεού τις βουλές ο απόστολος, εμείς γιατί ματαιοπονούμε, προσπαθώντας να ερευνήσουμε τα ανεξερεύνητα και να εξιχνιάσουμε τα ανεξιχνίαστα; Ας μη φτάνουμε, σας παρακαλώ, σε τέτοιο σημείο παραλογισμού. Αλλά, σε κάθε μας απορία, ας θυμόμαστε κι ας επαναλαμβάνουμε το λόγο του ψαλμωδού: «τα κρίματά σου άβυσσος πολλή· – Οι δίκαιες κρίσεις σου είναι σαν μια βαθειά άβυσσος» (Ψαλμ. 35:7).

«Θα σε δοξολογήσω, γιατί φάνηκες θαυμαστός φοβερά», λέει πάλι ο Δαβίδ (Ψαλμ. 138:14). Τι σημαίνει «φοβερά»; Εμείς οι άνθρωποι θαυμάζουμε πολλά πράγματα, όπως λ.χ. κομψούς κίονες, ωραίους ζωγραφικούς πίνακες, ανθηρά σώματα. Μα ο θαυμασμός μας δεν συνοδεύεται από φόβο. Θαυμάζουμε επίσης, την πλατειά θάλασσα και τον αβυσσαλέο βυθό της. Σαν σκύψουμε, όμως, να κοιτάξουμε σ’ αυτόν το βυθό, δοκιμάζουμε φόβο. Παρόμοιος φόβος κυρίεψε, λοιπόν, και τον προφήτη, καθώς έσκυψε να κοιτάξει το απέραντο και απύθμενο πέλαγος της σοφίας του Θεού. Ζαλίστηκε, θαύμασε, τρόμαξε κι έκανε πίσω, κράζοντας: «Θα σε δοξολογήσω, γιατί φάνηκες θαυμαστός φοβερά. Θαυμαστά είναι και τα έργα σου» (Ψαλμ. 138:14). Και στρέφοντας τη σκέψη του στον εαυτό του, αναφώνησε: «εθαυμαστώθη η γνώσίς σου εξ εμού· εκραταιώθη, ου μη δύνωμαι προς αυτήν. – Με γεμίζει θαυμασμό, Θεέ μου, η γνώση που έχεις για μένα. Είναι τόσο μεγάλη, που δεν μπορώ να τη συλλάβω» (Ψαλμ. 138:6).

Πολύ συχνά, και μάλιστα σε ψυχές ευσεβείς, ο Θεός οικονομεί τα πράγματα έτσι, ώστε γεγονότα δυσάρεστα να έχουν κατάληξη ευτυχή. Ας θυμηθούμε μερικά περιστατικά από την Παλαιά Διαθήκη.
Ο Ιωσήφ, ο γιός του πατριάρχη Ιακώβ, πουλήθηκε από τους αδελφούς του και κατέληξε στην Αίγυπτο, στο σπίτι του Πετεφρή. Η γυναίκα του Πετεφρή είχε πονηρούς σκοπούς για τον Ιωσήφ. Στο τέλος τον συκοφάντησε και τον έστειλε στη φυλακή. Νόμιζε ότι έτσι του έκανε κακό. Απεναντίας, η φυλακή ήταν οίκημα πιο ήσυχο και ασφαλισμένο από το σπίτι του Πετεφρή. Γιατί σ’ εκείνο το σπίτι μπορεί να είχε πολλές ανέσεις, άλλα ζούσε σ’ έναν ακατάπαυστο φόβο από τις αμαρτωλές επιθέσεις της ακόλαστης δράκαινας. Η αγωνία του ήταν βασανιστικότερη από τη ζωή της φυλακής. Προτιμούσε να ζεί μαζί με κατάδικους παρά με μια μανιασμένη κυρά. Στο δεσμωτήριο τον παρηγορούσε η σκέψη ότι βρέθηκε εκεί για να μη χάσει την αγνότητά του, ενώ, όσο έμενε κοντά της, έτρεμε μήπως η ψυχή του τραυματιστεί. Έτσι, ουσιαστικά δεν μπήκε σε φυλακή, άλλα γλύτωσε από φυλακή. Ήρθε σε ρήξη με τον επίγειο κύριό του, τον Πετεφρή, αλλά σε στενότερο σύνδεσμο με τον ουράνιο Κύριό του, το Θεό.

Παλαιότερα οι αδελφοί του τον είχαν πουλήσει σε Ισμαηλίτες εμπόρους. Στην πραγματικότητα τον ωφέλησαν, γιατί τον απάλλαξαν έτσι από την κακία τους και τις καθημερινές επιβουλές τους. Υπάρχει, αλήθεια, χειρότερο πράγμα, από τη συμβίωση με αδελφούς που σε φθονούν, σε κατατρέχουν, σε επιβουλεύονται; Θέλησαν να του κάνουν κακό, μα ο Θεός το γύρισε σε καλό.

Και αργότερα, όταν ο αρχιοινοχόος τον ξέχασε, πάλι σε καλό του βγήκε, γιατί αποφυλακίστηκε πιο επίσημα και πιο ένδοξα. Την ελευθερία του δεν του τη χάρισε η ανθρώπινη καλοσύνη, άλλα η θεία πρόνοια. Ο Φαραώ τον έβγαλε από τη φυλακή, όταν τον χρειάστηκε για να του εξηγήσει τα όνειρα. Έτσι, τον έβγαλε όχι σαν βασιλιάς που κάνει ευεργεσία, αλλά σαν βασιλιάς που δέχεται ευεργεσία. Ο Θεός δεν ήθελε να ευεργετηθεί ο Ιωσήφ σαν δούλος, άλλα να παρουσιαστεί στο Φαραώ σαν ευεργέτης του, να του συμπαρασταθεί στην ανάγκη του και να του δείξει πόση σοφία είχε.

Γι’ αυτό, λοιπόν, τον είχε λησμονήσει ο αρχιοινοχόος, για να μην τον αγνοήσει ο Φαραώ, για να μην τον στερηθεί η Αίγυπτος. Γιατί αν ο αρχιοινοχόος τον θυμόταν, θα έβγαινε νωρίτερα από τη φυλακή, και τότε αναμφίβολα θα επιθυμούσε να γυρίσει στην πατρίδα του. Έτσι, όμως, όλη η κατοπινή ένδοξη ιστορία θα ματαιωνόταν. Τα τόσα εμπόδια -η υπηρεσία στο σπίτι του Πετεφρή, η φυλακή και, αργότερα, το βασιλικό αξίωμα- τον κράτησαν εκεί, για να πραγματοποιηθούν τα μεγάλα σχέδια του Κυρίου…

Αξιοθαύμαστο, αλήθεια, είναι το ότι ο Θεός μας ευεργετεί μεσ’ από γεγονότα που φαίνονται όχι ευνοϊκά και ευχάριστα, αλλά ενάντια και δυσάρεστα

Σε κρίσιμες περιστάσεις, εμείς συνηθίζουμε να κάνουμε ανθρώπινες σκέψεις και ρηχούς υπολογισμούς. Έτσι, λ.χ. λέμε: “Αν μας επιτεθούν ξαφνικά οι εχθροί και δεν είναι έτοιμος ο στρατός μας για να τους αποκρούσει, τι θα γίνουμε; Θα μας αιχμαλωτίσουν όλους και θα καταστρέψουν τη χώρα μας”. Μα τι νομίζεις; Επειδή δεν προλαβαίνεις εσύ τον εχθρό, δεν τον προλαβαίνει και ο Θεός; Επειδή δεν είσαι εσύ «πανταχού παρών», δεν είναι και ο Θεός; Ή μήπως γι’ Αυτόν άλλα είναι δυνατά και άλλα αδύνατα;

Κι ένας άγγελος, όταν πάρει διαταγή από τον Κύριο, μπορεί να εξολοθρεύσει όλους τους εχθρούς της αληθινής πίστεως. Κάτι τέτοιο δεν έγινε στα χρόνια του προφήτη Ησαΐα;

Κάποιος Χαναναίος είχε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του. Νόμιζε πως είναι πολύ σπουδαίος στρατηγός. Εννοώ τον Σισάρα, για τον οποίο κάνει λόγο και ο ψαλμωδός: «Κάνε, (Κύριε, στους εχθρούς σου) ο,τι έκανες κάποτε στους κατοίκους της Μαδιάμ και στο Σισάρα, ο,τι έκανες στον Ιαβείν στο χείμαρρο Κεισών» (Ψαλμ. 82:10). Ο Ιαβείν ήταν βασιλιάς των Χαναναίων και ο Σισάρα αρχιστράτηγος. Οι Ισραηλίτες, βλέποντες τα εννιακόσια σιδερένια άρματα και τους αναρίθμητους στρατιώτες του Σισάρα, κατατρόμαξαν. Τότε ο φιλάνθρωπος Θεός μίλησε με το στόμα μιάς προφήτισσας, της Δεββώρας, που κάλεσε τον αρχηγό των Ισραηλιτών και του είπε: “Μη φοβηθείς! Ο Θεός θα σού παραδώσει τον Σισάρα στα χέρια σου. Το κατόρθωμα, όμως, θ’ ανήκει σε γυναίκα. Ναι, γυναίκα θα τον εξοντώσει”. Και πράγματι, τον θανάτωσε η Ιαήλ. Βλέπεις πως τιμωρήθηκε για την αλαζονεία του; Σκοτώθηκε, και μάλιστα από γυναικείο χέρι. Τον έδεσε ο Θεός με τα δεσμά του ύπνου και, όπως ήταν κοιμισμένος, η Ιαήλ του έμπηξε έναν πάσσαλο στον κρόταφο!

Όταν ο Θεός θελήσει να μας βοηθήσει, τίποτα δεν μπορεί να Τον εμποδίσει. Φτάνει τότε ένα όπλο του Θεού, φτάνει ένας άνθρωπος του Θεού, φτάνει ένα νεύμα μόνο του Θεού, για να νικηθούν και οι πιο ισχυροί εχθροί. Εμείς ας προσευχόμαστε στον Χριστό, λέγοντας: “Κύριε, πες ένα λόγο, και θα σκορπιστούν οι εχθροί Σου. Πες ένα λόγο, και θα σωθεί η πόλη Σου. Πες ένα λόγο, και θα νικήσει ο λαός Σου”. Ας Του λέμε ο,τι και ο Δαβίδ: «Να, οι εχθροί σου χαλάνε τον κόσμο κι αυτοί που σε μισούν σήκωσαν κεφάλι» (Ψαλμ. 82:3). Και τότε φτάνει μια γυναίκα σαν την Ιαήλ, μια σαν τη Δεββώρα ή μια σαν εκείνη την άγνωστη, που χτύπησε με τη μυλόπετρα τον αδελφοκτόνο βασιλιά Αβιμέλεχ, για να φέρει τη νίκη….

Κι εσύ, αν αξιωθείς κάποτε να υπηρετήσεις μ’ οποιονδήποτε τρόπο το Θεό, θα υποφέρεις πολύ, θα πονέσεις πολύ, θα κινδυνέψεις πολύ. Μην ξαφνιαστείς. Μην ταραχθείς. Μην αναρωτηθείς: Εγώ εκτελώ το θέλημα του Θεού, και θα έπρεπε να δοξάζομαι γι’ αυτό και να στεφανώνομαι. Γιατί, λοιπόν, υποφέρω; Να θυμηθείς τότε το Χριστό, που διώχθηκε ως το θάνατο, και μας προειδοποίησε: «Αν εμένα καταδίωξαν, θα καταδιώξουν κι εσάς» (Ιω. 15:20). Μας έδωσε, όμως, και μιάν υπόσχεση: «Όποιος μείνει σταθερός ως το τέλος, αυτός θα σωθεί» (Ματθ. 10:22). Αν κάποιος φροντίζει για τη σωτηρία του, είναι αδύνατο να χαθεί. Ο Θεός δεν θα τον εγκαταλείψει στις δυσκολίες και τους κινδύνους. Τι είπε ο Κύριος στον Πέτρο; «Σίμων, Σίμων! Ο σατανάς ζήτησε να σας δοκιμάσει σαν το σιτάρι στο κόσκινο. Εγώ, όμως, προσευχήθηκα για σένα, να μη σ’ εγκαταλείψει η πίστη σου» (Λουκ. 22:32).
Όταν δεί ο Θεός ότι το φορτίο των πειρασμών ξεπερνάει τις δυνάμεις μας, απλώνει το χέρι Του και μας ξαλαφρώνει από το περίσσιο βάρος.

Από το βιβλίο: «Θέματα ζωής» Αʼ, «Οι βουλές του Θεού», Από τις Ομιλίες του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

Ἰωάννης Χρυσόστομος -St. John Chrysostom_Святой Иоанн Златоуст_წმიდა იოანე ოქროპირი_s02_09_01_02

Απολυτίκιον Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου: Ήχος πλ. δ’.

Η του στόματός σου καθάπερ πυρσός εκλάμψασα χάρις, την οικουμένην εφώτισεν, αφιλαργυρίας τω κόσμω θησαυρούς εναπέθετο, το ύψος ημίν της ταπεινοφροσύνης υπέδειξεν. Αλλά σοίς λόγοις παιδεύων, Πάτερ, Ιωάννη Χρυσόστομε, πρέσβευε τω Λόγω Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Κοντάκιον.
Ήχος πλ. δ’. Την υπέρ ημών.

Εκ των ουρανών εδέξω την θείαν χάριν, και δια των σων χειλέων, πάντας διδάσκεις, προσκυνείν εν Τριάδι τον ένα Θεόν, Ιωάννη Χρυσόστομε, παμμακάριστε Όσιε, επαξίως ευφημούμεν σε.

Μεγαλυνάριον.

Χαίροις ο χρυσόρρειθρος ποταμός, ο την οικουμένην, καταρδεύων νάμα χρυσούν, χαίροις ο την γλώτταν, χρυσούς και την καρδίαν, Χρυσόστομε τρισμάκαρ, Πατριαρχών η κρηπίς.


Τόσο πρόκοψε ο Αββάς Αμμωνάς, στην σοφία του Θεού, ώστε από την πολλή του αγαθότητα να μην γνωρίζει πλέον την κακία.

Όσιος Αμμωνάς, μαθητής του Αγίου Ἀντωνίου
Όσιος Συμεών ο Παλαιός, ο Σιναΐτης 
Όσιος Ξενοφών μετά της συμβίου του Μαρίας και των τέκνων Αρκαδίου και Ιωάννη
Όσιος Κλήμης ο εν τω Όρει Σαγματίω άσκησας

Εορτάζουν στις 26 Ιανουαρίου

Προσευχή_PRAYER- Моление-0_d9515ae* Σε κάποιους αδελφούς, συνέβει μια στενοχώρια στον τόπο τους και ήθελαν να τον παρατήσουν. Πήγαν λοιπόν στον Αββά Αμμωνά. Και να ο γέρων, εκείνη την ώρα κατέβαινε το ποτάμι με πλοίο. Και σαν τους είδε να βαδίζουν στην όχθη, είπε στους ναυτικούς:” Βγάλτε με στην στεριά”. Οπότε, φώναξε τους αδελφούς και τους λέγει: ” Εγώ είμαι ο Αμμωνάς, οπού πηγαίνετε να δείτε”. Και αφού τους παρηγόρησε την καρδιά, τους έκαμε να γυρίσουν πίσω εκεί από οπού είχαν φύγει. Γιατί το ζήτημα δεν ήταν ψυχικά επιζήμιο, αλλά μια ανθρώπινη στενοχώρια.

* Είπε ο Αββάς Αμμωνάς:”Δεκατέσσερα χρόνια πέρασα στην έρημο παρακαλόντας τον Θεό νύχτα καί μέρα,να με αξιώσει να νικήσω την οργή”.

* Πήγε κάποτε ο Αββάς Αμμωνάς να συναντήσει τον Αββά Αντώνιο και έχασε τον δρόμο του. Κάθησε λοιπόν και κοιμήθηκε για λίγο καί σαν σηκώθηκε από τον ύπνο, προσευχήθηκε στον Θεό λέγοντας:” Σε παρακαλώ, Κύριε και Θεέ μου, μη αφήσεις να χαθεί το πλάσμα σου”. Και είδε τότε ένα χέρι, σαν ανθρώπου, να απλώνεται από τον ουρανό, και να του δείχνει τον δρόμο, ώσπου έφθασε μπροστά στο σπήλαιο του Αββά Αντωνίου.

* Στον ίδιο τον Αββά Αμμωνά προφήτευσε ο Αββάς Αντώνιος, λέγοντας: “Έχεις να προκόψεις στην σοφία του Θεού”. Και τον έβγαλε από το Κελλί και του έδειξε ένα λιθάρι και του είπε:” Βρίσε αυτό το λιθάρι και χτύπησε το”. Και εκείνος έκαμε έτσι. Του λέγει τότε ο Αββάς Αντώνιος:” Μίλησε το λιθάρι αυτό;” Και απαντά εκείνος: ” Όχι”. Και του λέγει ο Αββάς Αντώνιος: ” Έτσι μέλλεις να φθάσεις σε αυτό το μέτρο”. Πράγμα όπου και έγινε. Γιατί τόσο πρόκοψε ο Αββάς Αμμωνάς, ώστε από την πολλή του αγαθότητα να μην γνωρίζει πλέον την κακία. Έτσι, όταν έγινε επίσκοπος, του έφεραν μία κόρη που είχε μείνει έγκυος και του λέγουν: ” Ο δεινά έκανε αυτό, τιμώρησε τους”. Αλλά εκείνος σταύρωσε την κοιλιά της και πρόσταξε να της δώσουν έξι ζευγάρια σεντόνια, λέγοντας: ” Μη, σαν πάει να γεννήσει, πεθάνει ή η ίδια ή το παιδί και δεν βρεθεί τίποτε για την κηδεία”. Του λέγουν οι κατήγοροι της: ” Τι είναι αυτό που κάνεις; Τιμώρησε τους”. Και εκείνος τους απαντά: ” Βλέπετε, αδελφοί μου, ότι κοντά στον θάνατο είναι. Τι άλλο μπορώ λοιπόν να κάμω;”. Και την άφησε να πάει στο καλό. Και δεν τόλμησε ο γέρων να κατακρίνει κανέναν.

 * Έλεγαν γι αυτόν, ότι κάποιοι ήλθαν για να τους λύσει μια διαφορά. Ο δε γέρων έκανε τον ξεμωραμένο. Και τότε μια γυναίκα, έλεγε στον διπλανό της: ” Αυτός ο γέρων τα έχει χαμένα”  Την άκουσε ο γέρων και της φώναξε και της λέγει: “Πόσους κόπους έκαμα στις ερήμους για να αποκτήσω αυτήν την μωρία! Και εξ αιτίας κινδυνεύω να την χάσω σήμερα”.

* Ήλθε κάποτε ο Αββάς Αμμωνάς σ’εναν τόπο για να φάει. Και εκεί ήταν κάποιος που είχε φήμη κακή. Και συνέβει να έλθει η γυναίκα να μπεί στο Κελλί του αδελφού που είχε την κακή φήμη. Σαν το έμαθαν λοιπόν αυτοί όπου κατοικούσαν εκεί, ταράχθησαν. Και συνάχθηκαν για να τον διώξουν από το Κελλί. Και μαθαίνοντας ότι ο επίσκοπος Αμμωνάς ήταν σ’εκείνον τον τόπο, πήγαν και να τον παρακαλέσουν να έλθει μαζί τους. Μόλις το κατάλαβε ο αδελφός, πήρε την γυναίκα και την έκρυψε μέσα σε ένα μεγάλο πιθάρι. Ενώ ερχόταν το πλήθος, είδε ο Αββάς Αμμωνάς τι συνέβει καί για χάρη του Θεού έσπασε το πράγμα. Μπήκε, κάθησε επάνω στο πιθάρι και πρόσταξε να ερευνηθεί το Κελλί. Αφού λοιπόν έψαξαν και δεν βρήκαν την γυναίκα, είπε ο Αββάς Αμμωνάς: ” Τι έγινε λοιπόν; Ο Θεός να σας συγχωρήσει”. Και αφού προσευχήθηκε, τους έβγαλε όλους έξω. Πιάνοντας δε το αδελφό από το χέρι, του λέγει: “Να προσέχεις τον εαυτό σου, αδελφέ”. και λέγοντας αυτό, έφυγε.


The love of God, as a fragrant oil, is shed abroad in our hearts… Saint Nikolai Velimirovič f

Homily:
About how the love of God is shed abroad in the hearts of men

“The love of God is shed abroad in our hearts by the Holy Spirit which is given to us” (Romans 5:5).

Παναγία_icon of Panagia_ иконы Божией Матери_3255756   Love is joy and love anoints the heart of man with joy. Brethren, love is power and love anoints the heart of man with power. Love is peace and love anoints the heart of man with peace. And from joy, power and peace, courage is born and love anoints the heart of man with courage.

   The love of God, as a fragrant oil, is shed abroad in our hearts by no other than the Holy Spirit, the All-gentle and All-powerful Spirit. Completely undeserved by us, the Spirit of God is shed abroad in us: the love of God in our hearts in the Mystery [Sacrament] of Chrismation. However, in time we neglect this love and by sin we alienate ourselves from God and fall into the disease of spiritual paralysis. And the Holy Spirit unwilling to abide in an impure vessel, distances Itself from our heart. When the Holy Spirit distances Itself from us, then joy, power, peace and courage also departs from us immediately. We become sorrowful, weakened, disturbed and fearful. But the All-good Spirit of God only distances Itself from us but does not abandon us completely. He does not abandon us but He offers to us who are sick, remedies through the Mystery of Repentance and the Mystery of Holy Communion. When we again cleanse ourselves through the Mysteries [Sacraments] of Repentance and Communion then He, the Holy Spirit of God, again abides in us and the love of God is shed abroad in our hearts. We fall, we rise, we fall and we rise! When we fall, the Spirit of God stands by us and raises us if we desire to be raised. However, when we are raised, the Spirit of God stands within us all until we, by sin and foolishness, do not desire to fall. Thus, we in this life interchangeably become a fertile field and a wilderness, sons of repentance and prodigal sons, fullness and emptiness, light and darkness.

   O All-good Holy Spirit of God, do not depart from us either when we want You and when we do not want You. Be with us all the time until our death and save us for life eternal.
   To You be glory and thanks always. Amen.

The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for Old Calendar date May 24, and New Calendar date June 6.
http://livingorthodoxfaith.blogspot.gr/2010/04/prologue-may-24-june-6.html