iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Αρκεί λίγος χρόνος βαθειάς συντριβής για να βρη η ψυχή το δρόμο της σωτηρίας.

Προσευχη_prayer_proseyhi_Молитва_784571 Ефошкин Сергей(1)Ο αββάς Αλώνιος είπε ότι, αν θέλει ο άνθρωπος, μπορεί από το πρωί ως το βράδι να φτάσει σε θεία μέτρα.

Κάποιας νέας, που λεγόταν Ταϊσία, πέθαναν οι γονείς και έμεινε ορφανή. Αυτή τότε μετέτρεψε το σπίτι της σε ξενώνα των πατέρων της Σκήτης και για πολύ καιρό τους δεχόταν και τους φιλοξενούσε. Όταν όμως ξόδεψε όσα είχε, άρχισε να στερείται. Την πλησίασαν τότε άνθρωποι διεστραμμένοι και την έβγαλαν από τον καλό δρόμο. Και ζούσε πλέον αμαρτωλά,. Έτσι που κατάντησε και στην πορνεία.

Όταν το έμαθαν οι πατέρες, λυπήθηκαν πάρα πολύ και κάλεσαν τον αββά Ιωάννη τον Κολοβό και του είπαν: «Ακούσαμε για την τάδε αδελφή ότι ζει στην αμαρτία. Αυτή, όταν μπορούσε, είχε δείξει αγάπη σ’ εμάς• ας τη βοηθήσουμε και εμείς τώρα, όπως μπορούμε. Κάνε λοιπόν τον κόπο να πας σε αυτήν και με τη σοφία που σου έδωσε ο Θεός, φρόντισε για τη διόρθωσή της».

Πήγε λοιπόν ο γέροντας σε αυτήν, και είπε στη γριά που φύλαγε στην πόρτα: «Πες στην κυρία σου ότι ήρθα». Εκείνη τον έδιωξε λέγοντας: «Εσείς παλιά της τα φάγατε όλα και τώρα είναι φτωχή». Ο γέροντας επέμενε: «Πες της, και θα δει πολύ καλό από εμένα». Ανέβηκε λοιπόν η γριά και ανέφερε στη νέα για τον γέροντα. Ακούγοντας την εκείνη είπε: «Αυτοί οι μοναχοί όλο γυρίζουν κατά την Ερυθρά Θάλασσα και βρίσκουν μαργαριτάρια». Στολίστηκε λοιπόν, κάθισε στο κρεβάτι και είπε στη θυρωρό: «Φέρε τον εδώ».

Όταν μπήκε ο αββάς Ιωάννης, κάθισε κοντά της και, κοιτώντας την στο πρόσωπο, της είπε: «Τι σε έκανε να απορρίψεις τον Ιησού, ώστε να φτάσεις σε αυτή την κατάσταση;» Αυτή, ακούγοντας τα λόγια του, πάγωσε• και ο γέροντας, σκύβοντας το κεφάλι, άρχισε να κλαίει πικρά. «Αββά, γιατί κλαις;» τον ρώτησε. Αυτός σήκωσε λίγο το κεφάλι του, και σκύβοντας πάλι είπε: «Βλέπω τον σατανά να χορεύει στο πρόσωπο σου, και πως να μην κλάψω;» «Υπάρχει μετάνοια, αββά;» ρώτησε η κόρη. «Ναι», της είπε ο γέροντας. Και εκείνη πρόσθεσε: «Πάρε με, όπου νομίζεις». «Πάμε», είπε ο γέροντας, και αυτή αμέσως σηκώθηκε να τον ακολουθήσει. Ο γέροντας παρατήρησε ότι δεν άφησε καμιά παραγγελία για το σπίτι της και θαύμασε.

Κοντεύοντας στην έρημο, τους πρόλαβε το βράδυ. Και ο γέροντας της ετοίμασε ένα μικρό προσκέφαλο, το σταύρωσε και της είπε να κοιμηθεί εκεί. Έκανε έπειτα και για τον εαυτό του πιο πέρα και αφού τελείωσε τις προσευχές του πλάγιασε και αυτός.

Τα μεσάνυχτα ξύπνησε και βλέπει κάτι σαν δρόμο από φως να ξεκινά από αυτήν και να καταλήγει στον ουρανό, και είδε τους αγγέλους του Θεού να ανεβάζουν την ψυχή της. Σηκώθηκε, πλησίασε και τη σκούντηξε με το πόδι. Όταν κατάλαβε ότι ήταν νεκρή, γονάτισε με το πρόσωπο στη γη και παρακαλούσε τον Θεό. Και άκουσε μια φωνή να του λέει ότι η μία ώρα της μετάνοίας της έγινε δεκτή περισσότερο από τη μετάνοια πολλών άλλων, που διαρκεί πολύν καιρό αλλά δεν έχει θέρμη.

Αρκεί λίγος χρόνος βαθειάς συντριβής για να βρη η ψυχή το δρόμο της σωτηρίας.

Κάποιος άλλος πάλι που μετανόησε μετά την αμαρτία αποσύρθηκε στην ησυχία• συνέβη όμως τότε να χτυπήσει σε πέτρα και να πληγωθεί στο πόδι, και τόσο αίμα να τρέξει από την πληγή, ώστε να ξεψυχήσει από τον αιμοραγία. Ήρθαν λοιπόν οι δαίμονες θέλοντας να πάρουν την ψυχή του• και τους λένε οι άγγελοι: «Κοιτάξτε στην πέτρα και δείτε το αίμα του που έχυσε για τον Κύριο». Και με αυτό που είπαν οι άγγελοι, αφέθηκε ελεύθερη η ψυχή.

Η πραγματική ταπείνωση φέρνει ελπίδα, όχι απελπισία.
Απελπισία φέρνει ο εγωισμός , γιατί ο εγωιστής στηρίζεται στον εαυτό του, ενώ ο ταπεινός ελπίζει στο έλεος του Θεού.

Του αγίου Εφραίμ
Όταν λοιπόν σου λέει ο εχθρός, “Χάθηκες, δεν μπορείς πια να σωθείς!”, εσύ πες του:
Εγώ έχω Θεό εύσπλαχνο και μακρόθυμο, γι’ αυτό και δεν απελπίζομαι για τη σωτηρία μου. Εκείνος που μας άφησε εντολή να συγχωρούμε το συνάνθρωπό μας «εως εβδομηκοντάκις επτά» (Ματθ. 18:22), ο Ίδιος, πολύ περισσότερο, θα συγχωρήσει τις αμαρτίες εκείνων που επιστρέφουν κοντά Του μ’ όλη τους την ψυχή”.
Κι έτσι, με τη χάρη του Θεού, θα λυτρωθείς από τον πόλεμο.

Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ: Πλησιάζουμε τον Θεό σαν οι ελεεινότεροι από τους αμαρτωλούς. Κατηγορούμε τον εαυτό μας για όλα τα πράγματα. Δεν σκεφτόμαστε τίποτα. Δεν αναζητούμε τίποτα, παρά συγχώρεση και έλεος. Καταδικάζουμε τον εαυτό μας σαν άξιο της κολάσεως και σ’ αυτή την κατάσταση συνεχίζουμε. Παρακαλούμε τον Θεό να μας βοηθήση να μην πικράνουμε το Άγιο Πνεύμα με τα πάθη μας, να μην βλάψουμε τον αδερφό μας. Δεν περιμένουμε εξαιρετικά χαρίσματα από ψηλά. Με όση δύναμη έχουμε προσπαθούμε να συλλάβουμε και να εφαρμόσουμε τις εντολές του Χριστού, ζώντας σύμφωνα με αυτές. Τον παρακαλούμε: «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με, τον αμαρτωλό!!»….Όταν εμείς καταδικάζουμε τον εαυτό μας σε αιώνια κόλαση όπως το αξίζει και βρισκόμαστε στην αγωνία της πτώσεως μέσα στο σκοτεινό λάκκο, ξαφνικά μια δύναμη εκ των άνω ανυψώνει το πνεύμα μας στα ύψη. Όταν τέλος μας συνθλίβει το συναίσθημα της μηδαμινότητάς μας, το άκτιστο φως μας μεταμορφώνει και μας φέρνει σαν γιούς στο σπίτι του Πατέρα.

Κανένας άνθρωπος δεν θέλει να αμαρτήσει. Οσία Ταϊσία η πρώην πόρνη, η έγκλειστη της Αιγύπτου
https://iconandlight.wordpress.com/2017/10/07/19897/

Ήχος πλ. β΄.

Της ευσπλαχνίας την πύλην άνοιξον ημίν, ευλογημένη Θεοτόκε˙ ελπίζοντες εις σε μη αστοχήσωμεν˙ ρυσθείημεν δια σου των περιστάσεων˙ συ γαρ ει η σωτηρία του γένους των Χριστιανών.


Υποσχέθηκες: «Ό,τι και να συμβεί θα είμαι δίπλα σου!» Το τήρησες, πατέρα»

«Ότι και να συμβεί θα είμαι πάντα δίπλα σου!»

ΠΑΙΔΙΑ-c5ba8db9c0f575abbeecee006830468eΤο 1989, ένας σεισμός 8.2 βαθμών ισοπέδωσε σχεδόν την Αρμενία, σκοτώνοντας πάνω από 30.000 άτομα σε λιγότερο από τέσσερα λεπτά.

Μέσα από την ολοκληρωτική καταστροφή και το χάος, ένας πατέρας άφησε τη γυναίκα του στο σπίτι κι έτρεξε στο σχολείο όπου βρισκόταν ο γιος του, όπου ανακάλυψε πως το σχολικό κτίριο ήταν ένας σωρός από ερείπια.

Μετά από το αρχικό τραυματικό σοκ, θυμήθηκε την υπόσχεση που είχε δώσει στο γιο του: «Ότι και να συμβεί θα είμαι πάντα δίπλα σου!» και τα μάτια του άρχισαν να γεμίζουν δάκρυα. Καθώς κοιτούσε το σωρό με τα ερείπια κάθε ελπίδα φαινόταν μάταια, αλλά η υπόσχεση που είχε δώσει στο γιο του εξακολούθησε να τον απασχολεί.

Προσπάθησε να συγκεντρώσει τη σκέψη του στη διαδρομή που ακολούθησε ο γιος του για το σχολείο κάθε πρωί. Καθώς θυμήθηκε ότι η τάξη του βρισκόταν στην πίσω δεξιά γωνία του κτιρίου, έτρεξε προς τα εκεί κι άρχισε να σκάβει.

Στο μεταξύ, άρχισαν να καταφθάνουν κι άλλοι απελπισμένοι γονείς, οι οποίοι φώναζαν: «Ο γιος μου!» «Η κόρη μου!» Κάποιοι γονείς, καλοπροαίρετα, προσπάθησαν να τον τραβήξουν πίσω από τα ερείπια λέγοντας του:

«Τελείωσε πια!» «Έχουν σκοτωθεί!» «Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα!» «Πήγαινε στο σπίτι σου!» «Έλα, αντιμετώπισε την αλήθεια, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα πια!» «Απλώς θα χειροτερέψεις τα πράγματα!»

Απαντούσε σε όλους στερεότυπα: «Θα με βοηθήσετε τώρα;» και συνέχιζε να σκάβει για να βρει το γιο του, σηκώνοντας μία μία τις πέτρες.

Ο διοικητής της πυροσβεστικής εμφανίστηκε σε κάποια στιγμή και προσπάθησε να τον απομακρύνει από τα ερείπια λέγοντάς του: «Έχουν ξεσπάσει πυρκαγιές, από παντού ακούγονται εκρήξεις. Κινδυνεύεις. Θα το αναλάβουμε εμείς αυτό. Πήγαινε στο σπίτι σου». Και πάλι ο στοργικός πατέρας είπε: «Θα με βοηθήσετε τώρα;»

Μετά, ήρθε η αστυνομία και του είπε: «Είσαι θυμωμένος, απελπισμένος. Αλλά βάζεις άλλους σε κίνδυνο. Πήγαινε στο σπίτι σου. Θα κάνουμε εμείς αυτό που πρέπει να γίνει». Εκείνος αποκρίθηκε: «Θα με βοηθήσετε τώρα;» Κανένας δεν τον βοήθησε.

φυλακας αγγελος25Με θάρρος συνέχισε μόνος του να σκάβει, θέλοντας να διαπιστώσει αν το παιδί του ήταν ζωντανό ή νεκρό. Έσκαβε οκτώ ώρες… δώδεκα ώρες… είκοσι τέσσερις ώρες… τριάντα έξι ώρες. Στην τριακοστή όγδοη ώρα, σήκωσε μια μεγάλη πέτρα κι άκουσε τη φωνή του γιου του. Φώναξε τ’ όνομα του παιδιού του: «Αρμάντ!» Από κάτω ήρθε η απάντηση: «Πατέρα! Εγώ είμαι πατέρα! Είπα στα άλλα παιδιά να μην ανησυχούν. Τους είπα ότι αν ήσουν ζωντανός, θα με έσωζες και μαζί μ’ εμένα θα έσωζες κι εκείνα. Υποσχέθηκες: «Ό,τι και να συμβεί θα είμαι δίπλα σου!» Το τήρησες, πατέρα»

«Τι γίνεται εκεί μέσα; Πώς είναι η κατάσταση;» ρώτησε ο πατέρας.

«Είμαστε 14 ζωντανοί από 33, πατέρα. Είμαστε τρομαγμένοι, πεινάμε, διψάμε και χαιρόμαστε που βρίσκεσαι εδώ. Όταν κατέρρευσε το κτίριο, σχηματίστηκε μια σφήνα, ένα τρίγωνο που μας προστάτεψε».

«Έλα βγες έξω αγόρι μου».

«Όχι, πατέρα! Ας βγουν πρώτα τα άλλα παιδιά, εγώ ξέρω πως θα με βγάλεις! Ό,τι και να συμβεί ξέρω πως θα είσαι δίπλα μου!» Marc V. Hansen

(από το βιβλίο Βάλσαμο για την ψυχή, σελ. 222-224)

Αυτός που μας αγαπά είναι πάντα δίπλα μας
https://iconandlight.wordpress.com/2017/02/12/%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8C%CF%82-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CE%B1%CF%80%CE%AC-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B1-%CE%B4%CE%AF%CF%80%CE%BB%CE%B1-%CE%BC/


Speak by the quiet of the heart, Mother Gabrielia (1897-1992)

The Languages of Love
Mother Gabrielia (1897-1992)

Reposed on March 28, 1992.

Γαβριηλία_Mother Gabrielia (Gavrielia) Papayannis_Геронтисса Гавриилия (Папаянни)-GabriiliaThe voice of God is silence.

It is not what we say, but what we live. It is not what we do, but what we are.

I put on the Rasson (Monastic habit) and do not speak unless I am asked. The Rasson speaks.

If you have love for all the world, the whole world is beautiful.

ONCE when I was there where I was, some foreign missionary came and said to me, “You may be a good woman, but you’re not a good Christian.”

I said, “Why?”

“Because you have been here so long and you only go about speaking English. What local languages have you learned?”

I said to him, “I haven’t managed to learn any of the local languages, because I travel a great deal from place to place. As soon as I learn one dialect, they start speaking another. I’ve only learned ‘Good morning’ and ‘Good evening.’ Nothing else.”

“Bah, you’re no Christian. How can you evangelize? All the Catholics and Protestants learn all the local dialects in order to …”

Then I said, “Lord, give me an answer for him.” I asked it with all my heart, and then I said, “Ah. I forgot to tell you. I know five languages.”

“Really? What are these five?”

The first is the smile; the second is tears. The third is to touch. The fourth is prayer, and the fifth is love. With these five languages I go all around the world.

Then he stopped and said, “Just a minute. Say that again so I can write it down.”

We become a reflection of Heaven by saying: ‘Thy will be done on Earth as it is in Heaven’.

When the mind is not distracted by worldly matters and remains united to God, then even the ‘Good day’ that we say becomes a blessing.

***

TO a silent tongue and a contemplative mind You draw near, O All-Holy Spirit, bridegroom of my soul. You avoid a talkative tongue as a swan avoids a stormy lake. Like a swan you swim across the quiet of my heart and make it fruitful.
St Nikolai of Ochrid, “Prayers By The Lake” No. X.

Apolytikion (Plagal of the Fourth Tone)

In thee the image was preserved with exactness, O Mother; for taking up thy cross, thou didst follow Christ,and by thy deeds thou didst teach us to overlookthe flesh,for it passeth away, but to attend to the soul since it is immortal.Wherefore, O righteous Gavrilia, thy spirit rejoiceth with the Angels.


Γεννηθήτω το θέλημά Σου, είναι η πιο υπέροχη δοξολογία του Θεού. Γερόντισσα Γαβριηλία και Ο δια Χριστόν σαλός Γκρίσα

Γερόντισσα Γαβριηλία Παπαγιάννη

Εκοιμήθη στις 28 Μαρτίου του 1992

Γαβριηλία_Mother Gabrielia (Gavrielia) Papayannis_Геронтисса Гавриилия (Папаянни)-GabriiliaΤρία πράγματα χρειάζονται: Πρώτον Πίστις. Δεύτερον Πίστις. Τρίτον Πίστις.

Θαύμα είναι η κανονική πορεία των πραγμάτων, όπως την θέλει ο Θεός. Αυτό που λέμε Θαύμα, για τον Θεό είναι το φυσικό.

Αγαπώ με όλη μου την ψυχή κάποιον, θα πει προσεύχομαι γι’ αυτόν. Όποιος έχει την εμπειρία αυτή είναι στον Παράδεισο.

Όταν έχεις λογισμό κατάκρισης, να παρακαλάς τον Θεό να σού τον πάρει εκείνη την ώρα για να μπορέσεις να αγαπήσεις αυτό το πρόσωπο όπως το αγαπά Εκείνος. Τότε, ο Θεός θα σε βοηθήσει και θα δεις τα δικά σου παραπτώματα. Αν ο Χριστός ήταν ορατός, θα μπορούσες να έχεις κατάκριση;

Η πείρα μου με δίδαξε ότι κανένας δεν μπορεί να βοηθήσει κανέναν, παρ΄ όλη τη θέληση και την αγάπη, η βοήθεια έρχεται μόνον όταν έρθει η Ώρα του Θεού, από τον Έναν.

Να μη θέλεις ποτέ τίποτε, παρά μόνο το θέλημά Του, και να δέχεσαι με αγάπη τα κακά που σου έρχονται.

Ο πνευματικά προχωρημένος άνθρωπος είναι αυτός που έφτασε να μην έχει «υπόσταση» και που έχει κατανοήσει βαθύτατα ότι ό,τι του συμβαίνει είναι είτε Θέλημα του Θεού, είτε Παραχώρηση του Θεού.

Αν δεν απελπιστείς δεν βλέπεις Φως.

Εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε ν΄ απαλλαγούμε από κανένα μας ελάττωμα. Εκείνος μας τα βγάζει• ένα-ένα…. Εμείς τα Παιδιά Του, πρέπει να Του το προσφέρωμε το θέλημά μας μαζύ με όλον τον εαυτό μας. Στο χάλι του. Και να Του πούμε:
«Σου προσφέρω όλα μου τα στραβά και τα ατελή. Κάνε τα ίσια».

Γινόμαστε το αντικατόπτρισμα του Ουρανού με το Γενηθήτω το Θέλημά Σου ως εν Ουρανώ και επί της Γης.

Όταν δεν περισπάται ο νους στα κοσμικά και είναι ενωμένος με τον Θεό, τότε και η καλημέρα που θα πούμε, είναι σαν να δίνει ευλογία.

Κάθε τόπος μπορεί να γίνει τόπος Ανάστασης.
Φτάνει να ζεις την Ταπείνωση τού Χριστού.

https://iconandlight.wordpress.com/2017/03/27/%CE%B3%CE%B5%CF%81%CF%8C%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%83%CF%83%CE%B1-%CE%B3%CE%B1%CE%B2%CF%81%CE%B9%CE%B7%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7/

Γαβριηλία_Mother Gabrielia (Gavrielia) Papayannis_Геронтисса Гавриилия (Папаянни)-0413efe2e92b4140

Μια εμπειρία του Τολστόι με τον δια Χριστόν σαλό Γκρίσα που του έμεινε βαθιά χαραγμένη στην ψυχή

«Ο μεγάλος ρώσος λογοτέχνης L. Tolstoy στο βιβλίο του Παιδικά, Εφηβικά και Νεανικά χρόνια περιγράφει μια εμπειρία του από τα παιδικά του χρόνια, που έμεινε βαθειά χαραγμένη στην ψυχή του.

 Φιλοξενούσαν συχνά στο σπίτι τους έναν άνθρωπο πολύ πονεμένο, που ελάχιστες «άσπρες» μέρες είχε δει στη ζωή του. Σε μια από αυτές τις επισκέψεις, ο Tolstoy μαζί με τα μικρά του αδέλφια, παρακολούθησαν κρυφά το γέροντα που προσευχόταν στο δωμάτιο το οποίο του είχαν παραχωρήσει. Και περιγράφει ως εξής την ανεξίτηλη σφραγίδα την οποία άφησε πάνω του αυτή η εμπειρία: «Σταυρώνοντας τα μεγάλα του χέρια στο στήθος, ο Γκρίσα, στεκόταν πρώτα σιωπηλός με σκυμμένο το κεφάλι μπροστά στις εικόνες. Μετά έπεσε στα γόνατα και άρχισε να προσεύχεται. Στην αρχή απάγγειλε σιγαλά γνωστές προσευχές• μετά τις επανελάμβανε δυνατότερα. Μετά άρχισε να προσεύχεται με δικά του λόγια. Προσευχήθηκε για όλους τους ευεργέτες του (έτσι αποκαλούσε αυτούς που τον φιλοξενούσαν)• ανάμεσα σ᾽ αυτούς και για την μητέρα μας και για μας.

Προσευχήθηκε για τον εαυτό του, ζητώντας από το Θεό να συγχωρήση τις προηγούμενες αμαρτίες του• και μετά συνέχισε να επαναλαμβάνη: Θεέ μου, συγχώρεσε τους εχθρούς μου. Μετά συνέχισε να επαναλαμβάνη πολλές φορές: Κύριε, ελέησέ με• αλλά κάθε φορά με ανανεωμένη δύναμι και με θέρμη. Μετά είπε: Συγχώρεσέ με, Κύριε, και δίδαξέ με, πως να ζω. Και το είπε με τόση απλότητα και πίστι σαν να περίμενε μια άμεση απάντησι στο αίτημά του. Και έπειτα το μόνο το οποίο μπορούσαμε να ακούσουμε, ήταν λυπητερά αναφυλλητά. Σε λίγο σηκώθηκε στα γόνατά του, σταύρωσε τα χέρια του στο στήθος και έμεινε σιωπηλός…

Και ξαφνικά αναφώνησε: Γενηθήτω Κύριε, το θέλημά Σου! Και πέφτοντας με το μέτωπο στο πάτωμα άρχισε πάλι να κλαίη με λυγμούς σαν παιδί…».

Και συνεχίζει ο Tolstoy: «Πολλές αναμνήσεις του παρελθόντος έχουν χάσει τη σημασία τους για μένα• ακόμη και ο Γκρίσα ο προσκυνητής έχει από καιρό τελειώσει το τελευταίο του ταξίδι. Αλλά η εντύπωσι, την οποία μου έκανε εκείνη η βραδυνή προσευχή του, δεν θα ξεθωριάση ποτέ!

Ω αληθινέ Χριστιανέ Γκρίσα! Η πίστι σου ήταν τόσο δυνατή που ένοιωθες ζωντανή την παρουσία του Θεού. Η αγάπη σου για το Θεό ήταν τόσο μεγάλη, που οι λέξεις ξεχύνονταν από τα χείλη σου από μόνες τους, χωρίς να τις μετράς με τη λογική σου. Και τι υπέροχη δοξολογία πρόσφερες, για να δοξάσης το μεγαλείο του Θεού, όταν -μη βρίσκοντας λέξεις μέσα στον πόνο σου- έπεσες κλαίγοντας στο πάτωμα και φώναξες: Γενηθήτω, Κύριε το θέλημά σου!».

Είμασθε ευγνώμονες στο μεγάλο Tolstoy για την “μαγνητοσκόπηση» αυτής της συγκλονιστικής προσευχής του απλοϊκού γέροντα προσκυνητή. Και είναι κρίμα, που ο τραγικός συγγραφέας, φυλακισμένος στον εωσφορικό εγωϊσμό του, δεν φρόντισε ποτέ να αξιοποιήση σωστά το μάθημα της προσευχής, το οποίο πήρε από τον αγράμματο χωρικό. Τουλάχιστον έκανε την πολύ σωστή διαπίστωση ότι οι λέξεις «Γενηθήτω το θέλημά Σου», είναι η πιο υπέροχη δοξολογία του Θεού».

Αρχιμ. Ιωάννου Κοστώφ, «Η Προσευχή Κομποσχοίνι»”πομπός ασυρμάτου”Αθήνα 2012

***

Αρχιεπισκόπου Anthony Bloom

Μονή Παναγίας Κάστρου-panagia kastro main church2Ο Θεός είναι πολυεύσπλαχνος. Δεν έρχεται πρόωρα, παράκαιρα. Μας δίνει την ευκαιρία να κρίνουμε τον εαυτό μας, να καταλάβουμε ορισμένα πράγματα και να μη επιζητούμε να μας εμφανιστεί σε στιγμές που η παρουσία Του θα σήμαινε καταδίκη για μας.

Θα ήθελα να σας πω ένα παράδειγμα πάνω σ’ αυτό.

Πριν πολλά χρονιά ήρθε κάποιος να με δει. Μου ζήτησε να του δείξω το Θεό, του είπα ότι δεν μπορούσα να το κάνω, αλλά πρόσθεσα ότι, ακόμα και να μπορούσα, αυτός δεν θα ήταν δυνατό να ατενίσει το Θεό. Σκέφτηκα πως για να συναντήσει κανείς το Θεό πρέπει να έχει κάτι κοινό μαζί Του, κάτι που δίνει μάτια να δει και νου να κατανοήσει.

Ο άνθρωπος εκείνος με ρώτησε γιατί τα έλεγα αυτά, του πρότεινα λοιπόν να σκεφτεί λίγα λεπτά και να μου πει αν υπήρχε κάποιο χωρίο του Ευαγγελίου που να τον είχε συγκινήσει ιδιαίτερα, για να δει ποια σχέση υπάρχει μεταξύ του Θεού και του ιδίου.

Μου απάντησε λοιπόν «ναι, είναι στο όγδοο κεφάλαιο του Ευαγγελίου του Ιωάννου, το χωρίο που μιλάει για το λιθοβολισμός της πόρνης». «

Ά ναι!» είπα, «αυτό είναι ένα από τα πιο όμορφα και συγκινητικά κομμάτια στο Ευαγγέλιο».

«Τώρα» του είπα, « κάθισε και σκέψου ειλικρινά: στη σκηνή που περιγράφεται, ποιος είσαι εσύ:

Ο Κύριος, ή τουλάχιστον είσαι με το μέρος Του, γεμάτος συγχώρηση, συγκατάβαση και πίστη γι’ αυτή τη γυναίκα που μπορεί να μετανοήσει και να γίνει ένας καινούργιος άνθρωπος;
Είσαι η γυναίκα που τη συνέλαβαν να μοιχεύει;
Είσαι ένας από κείνους που απομακρύνονται αμέσως γιατί έχουν επίγνωση των αμαρτημάτων του;
Ή τέλος είσαι ένας από κείνους που στέκονται λίγο και περιμένουν;

Ο άνθρωπός μου σκέφτηκε λίγο και έπειτα είπε: «Όχι, νιώθω πως είμαι ο μόνος Εβραίος που δεν θα είχε απομακρυνθεί αλλά θα είχα λιθοβολήσει τη γυναίκα». Τον κοίταξα λοιπόν και του απάντησα: «Δόξαζε το Θεό που δεν σου επιτρέπει να Τον συναντήσεις πρόσωπο προς πρόσωπο!».

Αρχιεπισκόπου Anthony Bloom ”Μάθε να προσεύχεσαι ”εκδ.: Η Έλαφος

Μονή των Αγίων Αγγέλων, στην περιοχή Άγιος Πέτρος της Νήσου Λέροfault


“O Lord and Master of my life, the spirit of love give to me, Thy servant!” St. Luke, Archbishop of Crimea

GOD IS LOVE
An explanation of the prayer of St. Ephraim the Syrian, Part 8
St. Luke, Archbishop of Crimea

Ιησούς Χριστὸς_Jesus-Christ_Иисус-Христос-Byzantine Orthodox IconuzDCuq398-gO Lord and Master of my life! The spirit of love give to me, Thy servant!” We ask for love, which is the fulfillment of the whole law; for if we do not have love, then according to the words of the apostle Paul we are as sounding brass, or tinkling cymbal (1 Cor. 13:1).

Even if we have the gift of prophecy, great knowledge and faith that can move mountains, but don’t have love—we are nothing. The greatest example of love for us is our Lord Jesus Christ. What He said and did throughout the days of His earthly life, and then manifested on Golgotha, is an unceasing sermon on love.

This means that acquiring love is the greatest and most important task of our lives, about which we should be asking always, persistently and ceaselessly—for our goal is to become closer to God and to become perfect, like our Heavenly Father. Without love we are infinitely far from God.

Love is what all the saints cultivated in their hearts, what is given from God as His supremely great gift of grace for fulfilling the commandments of Christ.

Even if a person was born with a meek heart, he has to endure very much and pass through the path of the cross of suffering so that an ever greater flame of Christlike love might burn in his heart; so that the love he was given from his birth would ever multiply.

Especially abundantly were people’s hearts overflowing with Christ’s love during the time of the apostles, when people loved one another like brothers, fulfilling the commandment of Christ. The Lord could say of them, By this shall all men know that ye are my disciples, if ye have love one to another (Jn. 13:35).

But now has come the terrible time about which the Lord spoke, indicating the signs of His Second Coming: And then shall many be offended, and shall betray one another, and shall hate one another (Matt. 24:10). This is what torments and rends our hearts.

It is unbearably hard to live and see that instead of Christ’s love, mutual hatred rages. What an unspeakable horror we experienced not long ago, when the German people, who confess Christianity, in conjunction with other Christian peoples committed such evil acts and mockery of the law of love as we have never seen. And what was left of the law of love in those evildoers who buried children and old people alive, crushed the heads of newborn babes with stones, and wiped out tens of millions of people?

What can we do, how should we look at this? The Love of Christ should be preserved in the hearts of Christ’s little flock until the Second Coming of our Lord Jesus Christ. Those horrors of life, unrighteousness and violation of love that we see every day and every hour should stir us to warm up this great feeling in our hearts.

Love is only given to those who fulfill the commandments of Christ, who walk without turning back upon the narrow path of suffering, no matter what threatens. And if we steadfastly and unceasingly walk toward the light of love, then we shall reach it.

But can we love people who hate us? It is possible, at least in some small measure. Pity is one form of holy love. Shouldn’t we pity with our whole hearts those who have rejected Christ and walk the path of destruction? It is hard to love them with a pure, full love. But it is possible to pity them, with contrition of heart that these unfortunate people are on the path of destruction.

Άγιος Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_Sf.-Serafim-de-Sarov_k_Zosime_SokyryThe great St. Seraphim of Sarov was attacked by robbers who beat him nearly to death, broke his skull and ribs, so that he lost consciousness and lay several months in the monastery hospital until the Most Holy Mother of God came and healed him. How did he relate to his offenders? They were apprehended, handed over to the judge, but St. Seraphim begged with tears that they not be punished, that they be set free. He pitied them, and that means he loved them.

Many saints have shown such love. So does God Himself pity and have patience with sinners. Here is one example of God’s longsuffering. There once lived a terrible robber named Varvar, who murdered over 300 people. But later he brought such repentance to God that he was not only forgiven and beloved of the Lord, he also received from Him the gift of working miracles.

Let no one say, “How can I love those who poison our lives and shame our people?” We have to not curse but pity those people, and then Christ’s love will gradually and imperceptibly penetrate into our hearts. The man who always strives to please God, prays, humbles his flesh, and tries to help people around him, will without fail acquire this great feeling and love of Christ, and it will be poured to overflowing into his heart, as it did into St. Seraphim of Sarov for all the thousands of sinners to came to him.

Pray for such love to God with the words of St. Ephraim the Syrian: “O Lord and Master of my life, the spirit of love give to me, Thy servant!” And God will give you the spirit of love!

http://orthochristian.com/111342.html


Του π. Σωφρονίου του Essex δεν του άρεσε τίποτε το προσποιητό, καμιά υποκριτική συμπεριφορά. π. Ραφαήλ Νόϊκα

π. Ραφαήλ Νόϊκα, πνευματικό τέκνο του γέροντος Σωφρονίου του Essex, ερημίτης της Ρουμανίας
«Η ταπείνωση», μας έλεγε ο π. Σωφρόνιος, «είναι κάτι το πραγματικά φυσικό, το αληθινά ωραίο, το πιο άγιο πράγμα».

Σωφρόνιος του Έσσεξ_Elder Sophrony of Essex_მამა სოფრონი_ Старец Софроний (Сахаров) Эссекс_-inΕρώτηση:

Αναφερθήκατε στον π. Σωφρόνιο, τον γέροντα της Μονής του Έσσεξ• πείτε μας κάποια εμπειρία που ζήσατε κοντά σε αυτόν τον μεγάλο πνευματικό πατέρα και υποτακτικό του αγίου Σιλουανού.

Απάντηση:

Σε σχέση με αυτό που είπα και πρωτύτερα, ότι η αγιότητα δεν είναι κάτι που προαιώνια σχεδίασε ο Θεός για κάποιους και μετά τη γέννησή τους, τους έβαλε σε ένα υψηλό βάθρο, ο π. Σωφρόνιος πρωτίστως εκτιμούσε τη φυσικότητα. Αλλά και ο ίδιος ήταν ένας άνθρωπος τόσο φυσικός! Στο Ευαγγέλιο λέγεται ότι, συνηθισμένοι οι απόστολοι από τα θαύματα που έβλεπαν να κάνει ο Κύριος, οι καρδιές τους πωρώθηκαν.

Βλέπετε τι φυσικότητα έχει η αγιότητα, και πώς οι αισθήσεις μπορούν να αμβλυνθούν! Να φτάσει το καλό να σου είναι απαρατήρητο, να σου γίνει βαρετό! Αυτό το ένιωσα όταν ζούσα κοντά στον π. Σωφρόνιο συνειδητοποίησα ότι τον συνήθισα! Το στοιχείο αυτό της φυσικότητας, που χαρακτήριζε τον γέροντα ανάμεσα σε πολλά άλλα, μου έρχεται πρώτο και θα μπορούσα να μιλάω γι’ αυτό ημέρες ολόκληρες.

Θα σας πω μέχρι σε ποιο βαθμό έφτανε αυτή η φυσικότητα. Ο π. Σωφρόνιος στα γεράματά του δεν δεχόταν πια κόσμο δεν μπορούσε ούτε να εξομολογήσει, ούτε να συνομιλήσει με τους προσκυνητές. Αυτά τα είχε αναθέσει σ” εμάς.

Μόνο σε περίπτωση που ερχόταν κάποιος επίσκοπος -όπως τότε που μας είχε επισκεφθεί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γερμανίας Σεραφείμ- τον δεχόταν, αν και με πολύ κόπο. Αυτό όμως συνέβαινε σπανίως. Σε περιπτώσεις όμως που κάποιος ασθενής με καρκίνο ερχόταν να ζητήσει την προσευχή του, πάντοτε τον δεχόταν. Τις περισσότερες φορές στηριζόταν επάνω μας, τον κρατούσαν δύο από εμάς” ο ένας από τη μια πλευρά και ο άλλος από την άλλη, και πάλι με τον ίδιο τρόπο τον φέρναμε στο κελί του.

Όσοι έρχονταν στην Αγγλία από την Ελλάδα για θεραπεία καρκίνου, προτού πάνε στο νοσοκομείο, ή μετά, περνούσαν από το μοναστήρι μας, για να ζητήσουν την προσευχή του π. Σωφρονίου. Άρχισα να υποψιάζομαι πως αυτό δεν ήταν τυχαίο, ότι κάτι είχε συμβεί στην Ελλάδα. Ε, αυτό το καλοκαίρι έμαθα για ένα σωρό θαύματα που είχαν συμβεί την εποχή εκείνη.

Αξιώθηκα να ζήσω κοντά στον π. Σωφρόνιο- έζησα αυτή τη φυσικότητα. Σας είπα και στην αρχή ότι οι Άγιοι δεν εντυπωσιάζονται από τα θαύματα, δεν τους ενδιαφέρουν τόσο αυτά, όσο η ταπείνωση και η αγάπη, που είναι η βάση και μένει απαρατήρητη από τα μάτια των άλλων αργότερα μπορεί να γίνουν και θαύματα. Το θαύμα είναι κάτι το φυσιολογικό στον άνθρωπο που έχει προοδεύσει- και αυτή η πρόοδος είναι η αγιότητα.

Σωφρόνιος του Έσσεξ_Elder Sophrony of Essex_მამა სოფრონი_ Старец Софроний (Сахаров) Эссекс_CeBgZasneqI

Ο π. Σωφρόνιος έλεγε χαμογελώντας πως ο καρκίνος είναι μια αρρώστια που φοβάται την προσευχή. Και έλεγε πολλές φορές, όταν πήγαινα σε αυτόν τα βράδια: «Για δες, ξαναήλθαν από την Ελλάδα και νομίζουν ότι είμαι άγιος• μου βγήκε το όνομα ότι είμαι άγιος. Δεν πειράζει, όμως, άφησέ τους να πιστεύουν ότι είμαι άγιος. Θα έχουν εμπιστοσύνη στην προσευχή μου, και έτσι η προσευχή μου θα τους θεραπεύσει». Και συνέχιζε: «Ο Θεός, όμως, βρίσκει τρόπους να με ταπεινώνει». Και γελούσε λέγοντας: «Για μένα, τώρα πια, υπάρχει μόνο μια αλήθεια: Όλα πονάνε! Όλα τα κόκαλά μου πονάνε!» Και πράγματι, έτσι ήταν. Έλεγε ότι πονούσε και συγχρόνως γελούσε…

Να μια μικρή μου εμπειρία κοντά σε αυτόν τον γνήσιο άνθρωπο του Θεού. Βρήκα αυτή τη φυσικότητα και στον π. Πορφύριο, τον οποίο δεν γνώρισα προσωπικά αλλά μέσω των υποτακτικών του και των βιβλίων που γράφτηκαν γι” αυτόν. Τη βρήκα και στον π. Παΐσιο, τον οποίο και γνώρισα, στον παπά-Εφραίμ τον Κατουνακιώτη, που έχουν γράψει και γι” αυτόν, και σε άλλους. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι είχαν απλότητα! Άλλοι επειδή ήταν χωρικοί, απλοϊκοί άνθρωποι χωρίς πολλά γράμματα, ή άλλοι, όπως ο π. Σωφρόνιος που ήταν μορφωμένος, με πολλές γνώσεις και υψηλό πολιτιστικό επίπεδο και δεν ξέρω τι άλλο, αλλά όλοι απλοί και φυσικοί!

Σας τα λέω αυτά, επειδή και εμείς πρέπει να τα πετύχουμε. Ο π. Σωφρόνιος μας ενθάρρυνε προς αυτό το φυσικό, προς αυτή τη φυσικότητα. Δεν του άρεσε τίποτε το προσποιητό, καμιά υποκριτική συμπεριφορά. Δεν του άρεσαν καθόλου αυτά. «Η ταπείνωση», μας έλεγε, «είναι κάτι το πραγματικά φυσικό, το αληθινά ωραίο, το πιο άγιο πράγμα». Και το ωραίο, το άγιο και το φυσικό ήταν τρεις λέξεις που συχνά τις έβαζε στην ίδια φράση.

Ιερομονάχου Ραφαήλ Νόικα ,Η καλλιέργεια του Πνεύματος ,σελ187-190, Το Περιβόλι Της Παναγίας, Θεσσαλονίκη 2013