Iconography and Hand painted icons

Saint Isidora, the Fool for Christ of Tabennesi… humility always preceded glory. No one is glorified by God without humility.

Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

Saint Isidora, the Fool for Christ of Tabennesi
Prophet Jeremiah
Saint Nina Koznetsova from Lalsk, Russia (+1938)

Commemorated on May 1

About humility as a precursor of glory [honor]
St. Nikolai Velimirovic Bishop of Ochrid

“…And humility goes before honors [glory]” (Proverbs 15:33).

Ισιδώρα η δια Χριστόν Σαλή της Ταβέννης_ Saint Isidora the Simple of Tabenna_ святая Исидо́ра Тавеннийская _Here, the word is about true glory and not false glory; about glory that is eternal and not about glory that dies. Glory that is of man is glory that dies, and glory that is of God is eternal. Those whom men glorified are not glorified and those whom God glorifies are glorified. Our Lord said to the Jewish scribes: “How can you believe who receive glory [honor] from one another and do not seek the glory [honor] which is from the only God?” (St. John 5:44). See how our Lord makes a distinction between the glory from men and the glory from God. And about Himself, He said: “I do not receive glory from men” (St John 5:41). He who seeks glory from men travels the path of pride and he who seeks glory from God travels the path of humility. No one is glorified by God without humility. The saints of God were the most humble servants of God. The Most Holy Birth-giver of God [Theotokos] was adorned with overwhelming humility. To her great humility, she ascribed her being chosen as the Mother of God: “Because He has regarded the lowliness of His handmaid” (St. Luke 1:48). But the humblest of the most humble, our Lord Jesus Christ Himself, was the founder of asceticism. During His earthly life, humility always preceded glory.

Brethren, it must also be that way in our life if we desire true glory. For if humility does not precede glory, glory will never come.

O Lord Jesus, Model and Teacher of humility, our only glory and the Glorifier of all the humble and meek, inspire us with Your inexpressible humility.
To You be glory and thanks always. Amen.

The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for Old Calendar date June 14, and New Calendar date June 27.

Abba Pitirim and blessed Isidora, Fool for Christ

At the Convent of the Great Pachomios, in Tabennesis, there lived another nun, Isidora, who pretended, for Christ’s sake, to be insane and a demoniac.
To such an extent did the others abhor her, that they did not eat with her; this is something that she, herself, had chosen. She moved about the kitchen doing every sort of chore, and was, as they say, the scrubbing-cloth of the monastery, while she put into practice the command: “Whosoever of you believes that he is wise by the measure of this world, may he become a fool, so as to become truly wise.”
She served the Convent with a rag wrapped around her head, while all of the others had their hair cropped short and wore koukoulia.
Not one of the four-hundred nuns had ever seen her eat normally so much as once in her life. She swept the Trapeza and washed the pots; the crumbs and leftovers were sufficient for her, because she never sat at table nor touched a piece of bread.
Never did she insult anyone, never was she resentful, and never did she utter a superfluous word, despite the fact that they buffeted her, insulted her, railed at her and spit at her.
Ἰσιδώρα ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_Saint Isidora, the Fool for Christ_Исидора Тавенская, Христа ради юродивая_2d0c29feff00c5d955bb3fb688c72619--egypt-saintsAn Angel appeared to St. Piteroum, a man confirmed in virtues who lived in asceticism on Mt. Porphyrite, and said to him:
“Why do you boast that you are pious by remaining in this place? Would you like to meet a woman who is more pious than you? Go to the Convent of those of Tabennesis, and there you will find a nun who wears a crown on her head. She is superior to you. She contends with such a multitude, and yet her heart has never distanced itself from God. As for you, you sit here, but your mind wanders through the cities.
Hence, he who had never before left his cell arose and besought the spiritual Fathers to allow him to visit the Convent. Since he was a renowned Elder, they gave him leave.
When he entered, he asked to see all of the nuns, but St. Isidora did not appear. Finally, he said to them: “Bring them all to me. One is missing.” They answered him: “There is one more in the kitchen who is a fool.” (So do they call those possessed by a demon.) He said to them: “Bring her to me also. Allow me to see her.” They went and called her, but she did not submit, either because she understood what was about to happen or because it had been revealed to her. So they dragged her by force, telling her: “The holy Piteroum wishes to see you” (he was, to be sure, well known).
When she had presented herself, the Saint noticed the rag on her forehead (her “crown”), fell down before her, and said: “Bless me.” In the same way, she also fell at his feet, saying: “You bless me, my lord.”
Astonished, they all told him: “Abba, do not debase yourself; she is a fool.” Piteroum silenced them with the words: “You are the fools; she is my and your Amma—thus are spiritual Mothers called—, and I pray that I might be found to be her equal on the Day of Judgment.

Having heard these things, the nuns fell at his feet, and each one confessed the ways in which she had affronted the Saint. One said that she poured filthy dish water on her, another that she struck her with her fists, and yet another that she had smeared her nostrils with mustard. All of them confessed the outrages they had committed against her. St. Piteroum prayed for them and departed.
Several days having passed, the fool was not able to bear the glory and honors shown to her by her sisters and, having wearied of their apologies, she left the monastery in secret. No one ever learned where she went, where she hid herself, or how she died.

Source: Demetrios Tsames, Meterikon, Vol. I (Thessaloniki: 1990), pp. 130-135.

*St. Pitirim of Egypt (4th century), disciple of St. Anthony the Great an anchorite who lived in solitude in the arid mountains of the Thebaid on Mt. Porphyrite (Mountain of Porphyry) at Jebel Abu Dukhan the Eastern Desert.
Commemorated on November 29

Tone IV:
Verse: O praise the Lord, all ye nations; * praise Him, all ye peoples.

The bountiful pouring forth of the Spirit upon all, * is now at hand as the Scripture saith. * This is proclaimed by the mid-point of the blessed season * after Christ death, burial and arising, * when He gave unto His disciples * His unfailing and true promise, ** which revealed most clearly the coming of the Comforter.

Tone II:
Verse: God is our King before the ages, * He hath wrought salvation in the midst of the earth.

When the Mid-feast had come, * Jesus went up into the temple and taught the disobedient Jews, saying: * He that thirsteth, let him come unto Me and drink living and everlasting water, * and he shall never again thirst unto eternity. * He that believeth in Me, rivers shall flow from his noetic belly, ** and he shall have the light of life.

Christ is risen! Truly He is risen!


Οσία Ισιδώρα η δια Χριστόν Σαλή. Είθε να με αξιώσει ο Θεός να βρεθώ στο πλευρό της την ημέρα της κρίσης “!

Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is risen! Truly He is risen!
Христос Воскресе! Воистину Воскресе!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

Οσία Ισιδώρα η δια Χριστόν Σαλή, της Ταβέννης Αιγύπτου (4ος αι.)
Προφήτης Ιερεμίας
Αγία Νεομάρτυς Νίνα Κουζνέτσοβα (†1938) από το Λάλσκ Ρωσίας

Εορτάζουν στις 1 Μαΐου

Τρεις κλήσεις απαιτούν μια ειδική εκλογή από το Άγιο Πνεύμα: του αναχωρητού, του γέροντος και του δια Χριστόν σαλού. Με αφορμή την αγία Πελαγία δια Χριστόν σαλή του Ντιβέγιεβο († 30 Ιανουαρίου 1884) έλεγε: «Σ’ αυτό το δρόμο ο Κύριος δεν καλεί τους αδύναμους. Διαλέγει αυτούς που είναι ανδρείοι και δυνατοί.» Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
”Να συναναστρέφεσαι με …παλαβούς, για να σου μεταδώσουν την τρέλλα τους την πνευματική! Θα εύχωμαι να σε δώ …θεότρελλη! Αμήν.”
Οι ταπεινοί διαφυλάσσουν τον πνευματικό τους πλούτο στο θησαυροφυλάκιο του Θεού…

“Τοσούτω γαρ όχλω πυκτεύουσα, την καρδίαν αυτής ουδέποτε απέστησε του Θεού”.

Σος βίος λαμπρόν μονασταίς, Ισιδώρα,
δώρον εκ Θεού ταπεινούς προτιμώντος.
Σίμβλον άμβροτον κρύφα Ισιδώρα επλάκη.

Ισιδώρα η δια Χριστόν Σαλή της Ταβέννης_ Saint Isidora the Simple of Tabenna_ святая Исидо́ра Тавеннийская _Τον βίο της οσίας Ισιδώρας διέσωσε ο όσιος Εφραίμ ο Σύρος (+ 373), ο οποίος επισκέφθηκε την περίφημη γυναικεία Μονή της Ταβέννης στην Αίγυπτο, την οποία είχε ιδρύσει η Προεστώσσα Μαρία, αδελφή του οσίου Παχωμίου του Μεγάλου. Όπως διηγείται ο Επίσκοπος Ελενουπόλεως Παλλάδιος, κατά την εποχή της επισκέψεως του οσίου Εφραίμ η Μονή είχε τετρακόσιες (400) μοναχές. Ανάμεσά τους βρισκόταν και μία Μοναχή Αιγυπτιακής καταγωγής, η παρθένος Ισιδώρα.
Οι συμμονάστριές της την θεωρούσαν “πτωχή τω πνεύματι” και της ανέθεταν τις πλέον ταπεινές εργασίες μέσα στο κοινόβιο. Η Οσία υποκρινόταν την σαλή και δαιμονισμένη για την αγάπη του Χριστού. Κυκλοφορούσε ξυπόλητη, με ένα κουρέλι στο κεφάλι, ενώ όλες οι άλλες έχουν κόψει σύρριζα τα μαλλιά τους και φορούν κουκούλλες, ήταν ουσιαστικά ρακένδυτη. Τόσο πολύ τη περιφρόνησαν οι άλλες, που στην τράπεζα της Μονής δεν είχε θέση, πράγμα που και η ίδια είχε διαλέξει, και τρεφόταν με τα υπολλείματα των καζανιών και τα αποφάγια των γευμάτων! Χειμώνα – καλοκαίρι παρακολουθούσε την ακολουθία από τα σκαλιά της Εκκλησίας! Το μαρτύριο της ήταν η βασανιστική συμπεριφορά των άλλων μοναζουσών, την οποία όμως υπέφερε χωρίς γογγυσμό. Την πνευματική της κατάσταση απεκάλυψε ο Ίδιος ο Θεός στον πειραζόμενο από υπερηφάνους λογισμούς Αββά Πιτιρούν († 29 Νοεμβρίου), άνδρα δοκιμασμένο στην αρετή, που ασκήτευε στο βουνό Πορφυρίτη, μαθητή του οσίου Αντωνίου. Του ήλθε λογισμός: Άραγε είναι άλλος σ᾿ αυτό τον τόπο που να σε φτάνη στην αρετή; Την νύχτα είδε στον ύπνο του Άγγελο Κυρίου και του λέει·
(“Διά τι μέγα φρονείς επί σεαυτώς ευλαβής και εν τοιούτω καθεζόμενος τόπω. Άπελθε εις το μοναστήριον των γυναικών των Ταβεννησιωτών και εκεί ευρήσεις μίαν διάδημα έχουσαν επί της κεφαλής· αύτη σου άμεινων εστί. Τοσούτω γαρ όχλω πυκτεύουσα, την καρδίαν αυτής ουδέποτε απέστησε του Θεού· συ δε καθεζόμενος ώδε, ανά τας πόλεις πλανάσαι τη διανοία”.)

«Γιατί καυχιέσαι ότι είσαι ευλαβής και μένεις σε τέτοιο τόπο; Θέλεις να γνωρίσεις μια γυναίκα που είναι πιο ευσεβής από σένα; Πήγαινε στο γυναικείο Μοναστήρι των Ταβεννησιωτών και θα βρείς εκεί μια Μοναχή που φοράει στέμμα στο κεφάλι της. Αυτή είναι καλύτερη από σένα. Με τόσο πλήθος αντιμάχεται και η καρδιά της ποτέ δεν απομακρύνθηκε από τον Θεό, αν και καταφρονείται από όλες. Συ κάθεσαι εδώ και ο νους σου πλανιέται στις πόλεις».
Ο Αββάς Πιτιρούν έσπευσε στην Μονή των Ταβεννησιωτών. Οι μοναχές – τιμημένες από την επίσκεψή του, διότι ήταν φημισμένος ασκητής – τον υποδέχθηκαν θερμά και εκείνος ζήτησε από την Προεστώσσα να δει όλες τις αδελφές, όμως σε καμμία από αυτές δεν είδε το διάδημα για το οποίο μίλησε ο Άγγελος.
“Είστε όλες εδώ; ” ρώτησε.
“Όλες είμαστε” του απάντησαν.
” Αδύνατον – απάντησε ο Αββάς – πρέπει να υπάρχει ακόμη μία, για την οποία έκανα όλη αυτή την οδοιπορία”.
“Έχουμε μία μοναχή – αναγκάσθηκε να ομολογήσει η Προεστώσσα – αλλά είναι σαλή και δεν την υπολογίζουμε στην αδελφότητα“.
“Ας έλθει κι αυτή” ζήτησε οΑββάς.
Πηγαίνουν και τη φωνάζουν, εκείνη όμως δεν υπάκουσε είτε επειδή κατάλαβε τι πρόκειται να γίνει είτε γιατί της αποκαλύφθηκε. Όταν η Ισιδώρα εμφανίσθηκε, συρόμενη από δύο αδελφές, ο Αββάς Πιτιρούν είδε το κουρέλι που σκέπαζε το κεφάλι της να λάμπει σαν διάδημα! και αμέσως γονάτισε μπροστά της λέγοντας, “ευλόγησέ με, Αμμά “.
“Εσύ ευλόγησέ με, κύριέ μου ” απάντησε η ταπεινή Ισιδώρα και γονατίζοντας ασπάσθηκε τα πόδια του ερημίτη!
Κατάπληκτες όλες του λέει η Προεστώσσα: «Αββά, μην εξευτελίζεις έτσι τον εαυτό σου – του είπε – είναι σαλή”.
Εσείς όλες είσθε σαλές – απάντησε ο Όσιος – αυτή εδώ είναι πολύ ανώτερη κι από εσάς κι από εμένα. Αυτή είναι δική μου και δική σας Αμμά (πνευματική Μητέρα). Είθε να με αξιώσει ο Θεός να βρεθώ στο πλευρό της την ημέρα της κρίσης “!

Κατόπιν διηγήθηκε τι του είχε αποκαλύψει ο Θεός και ενώπιον όλης της αδελφότητος των μοναζουσών εφανέρωσε τον κεκρυμμένο θησαυρό της καταπεφρονημένης οσίας Ισιδώρας. Ακούγοντας αυτά οι μοναχές, έπεσαν στα πόδια του και εξομολογούνταν η κάθε μια τους τις προσβολές που της έκανε· μια είπε ότι την περιέλουσε με τα βρωμόνερα των πιάτων, άλλη πως την χτύπησε με γροθιές, άλλη πως την περιγελούσε για την ταπεινή της μορφή, άλλη πως την έβριζε και την καταριόνταν, κι άλλη ότι της πασάλειψε τα ρουθούνια με σινάπι, την περιφρονούσαν ενώ εκείνη σιωπούσε με ταπείνωση, ανεξικακία και συγχωρητικότητα. Όλες ομολόγησαν τις προσβολές που έκαναν σε βάρος της κι άρχισαν να ζητούν συγχώρηση. Ο άγιος Πιτηρούν προσευχήθηκε για χάρη τους και έφυγε. Το ίδιο βράδυ η Ισιδώρα έφυγε από το μοναστήρι κρυφά για να αποφύγει τον ανθρώπινο έπαινο και χάθηκε στην έρημο, όπου κανείς δεν έμαθε ποτέ που πήγε, που κρύφθηκε ή πως και πότε τελείωσε την ζωή της. Η παράδοση της Εκκλησίας μας αναφέρει ότι κοιμήθηκε με ειρήνη το έτος 365 μ.Χ.


Άγιος Παΐσιος o Αγιορείτης

Ισιδώρα η δια Χριστόν Σαλή της Ταβέννης_ Saint Isidora the Simple of Tabenna_ святая Исидо́ра Тавеннийская _ΙΣΙΔΩΡΑ ΤΑΒΕΝ«Οι Άγιοι, έκαναν μεγαλύτερο αγώνα για να κρύψουν την αρετή τους, παρά για να την αποκτήσουν. Ξέρετε τί έκαναν οι δια Χριστόν Σαλοί; Ξέφευγαν πρώτα από την υποκρισία του κόσμου και έμπαιναν μετά στον χώρο της ευαγγελικής αλήθειας. Αλλά, και αυτό δεν τους έφτανε· γι’ αυτό προχωρούσαν στην αγία υποκρισία για την αγάπη του Χριστού. Ύστερα, δεν τους απασχολούσε ό,τι κι αν τους έκαναν, ό,τι κι αν τους έλεγαν οι άλλοι.

Χρειάζεται όμως πολύ μεγάλη ταπείνωση για να το κάνεις αυτό. Ενώ ένας κοσμικός άνθρωπος, αν του πει καμμιά κουβέντα ο άλλος, θίγεται. Ή, αν δεν τον επαινέσει για κάτι που κάνει, στενοχωριέται. Ενώ αυτοί οι Σαλοί χαίρονταν, όταν οι άνθρωποι είχαν “χαλασμένο” λογισμό γι’ αυτούς. Παλιά, υπήρχαν Πατέρες που έκαναν ακόμη και τον δαιμονισμένο, για να κρύψουν την αρετή τους και για να χαλάσουν οι άλλοι τον καλό λογισμό που είχαν γι’ αυτούς…

Γι’ αυτό, δεν πρέπει να βγάζει κανείς συμπεράσματα για έναν άνθρωπο από αυτό που φαίνεται, εάν δεν μπορεί να διακρίνει αυτό που κρύβεται.

Οι δια Χριστόν Σαλοί, δεν έχουν μέσα τους κενό, αλλά ξεχείλισμα από το πολύ γέμισμα της αγάπης του Θεού. Είναι μεγάλοι Άγιοι.

Έχουν πολύ μεγάλη ταπείνωση· δεν λογαριάζουν καθόλου τον εαυτό τους. Γι’ αυτό και ο Θεός τους αξιώνει να γνωρίσουν τα θεία μυστήρια και να αποκτήσουν πολλά χαρίσματα. 

Πριν από λίγα χρόνια έβλεπες στα Κοινόβια μια κατάσταση Λαυσαϊκού. Έβρισκες και πλανεμένους και δια Χριστόν Σαλούς και μοναχούς με διορατικό χάρισμα και με ιαματικά χαρίσματα. Σήμερα, ούτε με διορατικό χάρισμα βρίσκεις ούτε με ιαματικά χαρίσματα ούτε δια Χριστόν Σαλούς. Εμείς έχουμε την άλλη σαλάδα· την σαλάδα του κόσμου. Γίναμε “εγκέφαλοι”· γι’ αυτό και παλαβώσαμε. Μπήκε πολλή κοσμική λογική και αυτή η πολλή λογική κατέστρεψε τα πάντα. Και το κακό είναι που δεν το καταλαβαίνουμε.
Μακάριοι, όσοι κατόρθωσαν να ζουν στην αφάνεια και απέκτησαν μεγάλες αρετές και δεν απέκτησαν ούτε και μικρό όνομα.
Μακάριοι, όσοι κατόρθωσαν να κάνουν τον παλαβό και, με αυτόν τον τρόπο, προφύλαξαν τον πνευματικό τους πλούτο.
Μακάριοι, όσοι έχουν γεννηθεί τρελλοί και θα κριθούν και ως τρελλοί· και, έτσι, θα εισαχθούν στον Παράδεισο χωρίς διαβατήριο.
Μακάριοι, και τρις μακάριοι, είναι εκείνοι οι πολύ γνωστικοί που κάνουν τον τρελλό για την αγάπη του Χριστού και κοροϊδεύουν όλη την ματαιότητα του κόσμου, που η δια Χριστόν αυτή τους τρέλλα και σαλότητα αξίζει περισσότερο απ’ όλη την γνώση και την σοφία των σοφών όλου του κόσμου τούτου….

Αν θέλης να αγαπήσης την αφάνεια, διάβασε τον βίο της Οσίας Ισιδώρας, για να γνωρίσης τα φλωριά της Αγίας, τις αρετές της, να πετάξης τα δικά σου τα κάλπικα, τα μπακιρένια, και στο εξής να μαζεύης χρυσαφένια και να τα κρύβης στην καρδιά σου και να τα κλειδώνης καλά, για να μην τα κλέψη το ταγκαλάκι.
Οι δια Χριστόν Σαλοί δεν έχουν μέσα τους κενό, αλλά ξεχείλισμα από το πολύ γέμισμα της αγάπης του Θεού. Είναι μεγάλοι Άγιοι.

Οι ταπεινοί και αφανείς ήρωες του Χριστού είναι οι εξυπνότεροι του κόσμου, διότι κατορθώνουν να φυλάσσουν τον πνευματικό τους θησαυρό στο θησαυροφυλάκιο του Θεού. Γι᾿ αυτό μεγάλη χαρά να νιώθουμε, όταν ζούμε στην αφάνεια, γιατί τότε θα δούμε πρόσωπο Θεού στην άλλη ζωή και θα νιώθουμε και απ’ αυτήν την ζωή την παρουσία Του δίπλα μας.
Να συναναστρέφεσαι με …παλαβούς, για να σου μεταδώσουν την τρέλλα τους την πνευματική! Θα εύχωμαι να σε δώ …θεότρελλη! Αμήν.

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου- Τόμ. Α΄ «Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο», σελ. 279, Δεκέμβριος 1998· – Τόμ. Β΄ «Πνευματική αφύπνιση», σελ. 337–338, Νοέμβριος 1999· – Τόμ. Γ΄ «Πνευματικός αγώνας», σελ. 82–84, Μάϊος 2001· (4) Τόμ. Ε΄ «Πάθη και αρετές», σελ. 193–194, Δεκέμβριος 2006 – «Επιστολές», Στ΄ Επιστολή («Μακαρισμοί»), σελ. 230, 235, Αύγουστος 1994· – Πάθη και Αρετές, Λόγοι Ε, ΕΝΟΤΗΤΑ Β,ΜΕΡΟΣ Α, ΚΕΦ. 3, Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή Θεσσαλονίκης

Απολυτίκιον. Ήχος γ΄. Την ωραιότητα.

Την ωραιότητα Χριστού ποθήσασα, Μήτερ τρισόλβιε, οδόν την σύντομον, την οδηγούσαν προς Αυτόν, προείλου την ταπείνωσιν, όθεν σε ανέδειξε, μοναζόντων διδάσκαλον, άκρον τε υπόδειγμα, της Αυτού εκμιμήσεως, διό χαρμονικώς σοι βοώμεν, χαίρε, ω Ισιδώρα παμμακάριστε.

Απολυτίκιον.Ήχος πλ. δ’.

Εν σοι, Μήτερ ακριβώς, διεσώθη το κατ’ εικόνα· λαβούσα γαρ τον Σταυρόν, ηκολούθησας τω Χριστώ, και πράττουσα εδίδασκες, υπεροράν μεν σαρκός· παρέρχεται γαρ· επιμελείσθαι δε ψυχής, πράγματος αθανάτου· διό και μετά Αγγέλων συναγάλλεται, Οσία Ισιδώρα, το πνεύμά σου.

Στιχηρά προσόμοια. Ήχος α΄. Των ουρανίων ταγμάτων.

Των ουρανίων ο πόθος, όλην κατέφλεξεν, Οσία Ισιδώρα, την ψυχήν σου διόπερ, οδόν εστενωμένην και θλιβεράν, εξελέξω πλην σύντομον, την πεπλασμένην μωρίαν διά Χριστόν, την Σοφίαν την υπέρθεον.

Όσον οι έξω ερώσι, δοξομανίας ψευδούς, τοσούτον συ Οσία, κατεφίλησας σφόδρα, ατίμως κακουχείσθαι δι’ Ιησούν, δι’ ημάς υπομείναντα, τα επονείδιστα πάθη, υπογραμμόν, γεγονότα δε προς μίμησιν.

Ήχος δ΄. Ως γενναίον εν μάρτυσιν.

Εξ αγγέλου τον έπαινον, έσχες Μήτερ θεόσοφε, όμοιον το όμοιον γαρ επίσταται, τη πεπλασμένη σαλότητι, εις μέτρα επέφθασας βιοτής αγγελικής, μόνον θέλουσα πάντοτε, του Κυρίου σου, εκτελείν τα προστάγματα προθύμως, και ως δούλη Τούτου πράττειν, ω Ισιδώρα το θέλημα.

Πιτυρούν ο θαυμάσιος, σε Οσία εθαύμασε, θησαυρόν πολύτιμον βλέπων σχήματι, εν ταπεινώ υποκρύπτουσαν, μιμήσει του πλάσαντος, ος εν σώματι φθαρτώ, τον εχθρόν ετροπώσατο και εθέωσε, την αδύναμον φύσιν των ανθρώπων, τη φρικτή οικονομία, συγκαταμίξας τον χούν πυρί.

Ωδή δ΄. Επί της θείας φυλακής.

Ουρανωθείσα μυστικώς την αδιάλειπτον ευχήν, έσχηκας τρυφήν σου Οσία, ως μανά γαρ ουρανού και αγγέλων ήσθιες, κλήσιν Ιησού Ισιδώρα, την αναθρέψασαν Αγίων τα τάγματα.

Φαιδρυνομένη ταίς αυγαίς των μυστικών συντυχιών, έκλινας μακράν των ματαίων, θησαυρόν φυλάττουσα, εν τω βυθώ καρδίας σου• αύτη γαρ οδός η ευθέως, παριστώσα τω Χριστώ Οσία πέφυκε.

Prophet Jeremiah: Let us have trust only in God for all other trust is a devilish illusion.

Prophet Jeremiah
Saint Isidora, the Fool for Christ of Tabennesi
Saint Nina Koznetsova from Lalsk, Russia (+1938)

Commemorated on May 1

ΙΕΡΕΜΙΑΣΠροφήτη-Jeremiah Prophet-Иереми́я Пророк-34 - CopyThe Holy Prophet Jeremiah was born about six hundred years before Christ in the village of Anathoth near Jerusalem. He was called to prophetic service at the age of fifteen, when the Lord revealed to him that even before his birth the Lord had chosen him to be a prophet. Jeremiah refused, citing his youth and lack of skill at speaking, but the Lord promised to be always with him and to watch over him..
From that time Jeremiah prophesied for twenty-three years, denouncing the Jews for abandoning the true God and worshipping idols, predicting sorrows and devastating wars. The people, however, mocked and abused him, and they even tried to kill him.
Jeremiah was cast into a prison. Not being able to write in prison, Jeremiah invited Baruch [the son of Neriah], who stood near the small window of the prison and dictated to him.
The Babylonians shortly captured Jerusalem, plundered and destroyed the city.
Jeremiah, with the Levites, removed the Ark of the Covenant from the Temple to Mt. Nebo where Moses died and there he hid the Ark in a cave. However, he hid the fire from the Temple in a deep well.
There is a tradition which states that King Alexander the Great visited the tomb of the Prophet Jeremiah. By order of King Alexander, the body of Jeremiah was translated and buried in Alexandria.

Hymn of Praise
The Holy Prophet Jeremiah
By Saint Nikolai Velimirovič

Jeremiah, chaste one and prophet,
To men, the will of God he proclaims
When in sin, men decay
And the laws of God, they trampled.
The prophet cries out, weeps and threatens,
As a live flame, his words are,
Illumines the righteous, burns the sinners;
As the tears of a mother, his tears are
Over her dying offspring.
The prophet foresees it, punishment is coming,
A punishment, one-hundred fold deserved.
The mercy of God, into justice changes.
The prophet cries out, weeps and threatens,
The sinful people, calls to repentance.
To what the leaders say, the people listen,
And the leaders, at the prophet laugh,
And his words, as a lie they proclaimed!
But himself to be wearied, the prophet does not allow:
With sufferings, his words he seals;
Nefarious men, slew the prophet,
And forever, made him famous.
All the words of the prophet were fulfilled,
The kingdom fell; the prophet glorified.

About the curse of man who trusts in man
Saint Nikolai (Velimirović), Bishop of Ochrid

“Thus says the Lord: cursed is the man who trusts in human beings, who seeks his strength in flesh, whose heart turns away from the Lord” (Jeremiah 17:5).

Ιερεμία Προφήτη-Jeremiah Prophet-Иереми́я Пророк-0_74e9b_fe32e1da_origWhen man alienates himself from God in his heart he usually trusts in men and in himself, for in who else can he otherwise trust when he untied his rowboat from God’s boat? Since he has already untied his rowboat from God’s boat, nothing else remains for him except to trust in his rowboat or in the rowboat of his neighbors. Weak trust, but there is no other for him! Weeping trust above the abyss of destruction, but there is no other!

But, O heaven and earth, why did man untie his rowboat from God’s boat? What happened to man that he flees from his security? What kind of calculation did he calculate when he discovered it would be better for him alone on the tempestuous waves than in the household of God and near the hem of God! With whom did he make an alliance when he breached the alliance with God? Is it with someone stronger than God? Foolishness, foolishness, foolishness!

“Cursed is the man who trusts in human beings.” This, God spoke once and men have repeated this thousands of times. Being disappointed in their trust in men, men have cursed thousands of times those who have trusted in man. God has said only that which men experienced only too well and confirmed by their experience, i.e., how, indeed, cursed is the man who trusts in man!

Brethren, that is why we should have trust in God Who is the stable boat on the tempest and Who does not betray. Let us have trust only in Him for all other trust is a devilish illusion. In You do we trust, O Lord, our fortress and refuge. Tie us along side You and do not allow us to untie ourselves, if we, by our foolishness and cursedness, attempt to untie ourselves from You.
To You be glory and thanks always. Amen.

The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for Old Calendar date May 9, and New Calendar date May 22.

The Greek Old Testament – The Book of Prophet Jeremiah

Prophet Jeremiah, see how the saints in heaven pray to God for us!
Prophet Baruch, the disciple and faithful friend of the great prophet Jeremiah.

Sessional Hymns, Tone VIII:

At Mid-feast Thou didst stand in the temple’s court * in a god-befitting manner * and didst cry aloud: * Let him who doth suffer thirst now draw nigh unto Me and drink. * He that drinketh of the sacred water that I shall give, * from within shall the springs of My teachings issue forth. * Whosoever doth believe that the Divine Father hath sent Me, * and that I came forth from Him, * with Me he shall be glorified. * Therefore we cry unto Thee: * Glory be to Thee, O Christ God, * Who dost cause the streams of Thy great love for mankind, * to well forth in all abundance unto us, Thy servants.

Troparion Prophet Jeremiah — Tone 2

Celebrating the memory of Your Prophet Jeremiah, O Lord, for his sake, we entreat You to save our souls.

Kontakion Prophet Jeremiah — Tone 3

Cleansing your radiant heart through the Spirit, O great Prophet and Martyr, glorious Jeremiah, You received from on high the gift of prophecy. You cried out with a great voice to the nations: This is our God, and there is none other beside Him who became incarnate and appeared on earth.

Για τον Παπά-Τύχωνα, όλες σχεδόν οι ημέρες του χρόνου ήταν Διακαινήσιμες, και ζούσε πάντα την Πασχαλινή χαρά. Άγιος Παϊσίος Αγιορείτης

Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is risen! Truly He is risen!
Христос Воскресе! Воистину Воскресе!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ_Holy Resurrection of Jesus Christ_Воскресение Иисуса Христа_010 2

O παπα Τύχων ο ερημίτης της Καψάλας
Εκοιμήθη στις 10 Σεπτεμβρίου

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Ακόμη και για την Θεία Λειτουργία έλεγε στον Μοναχό, που θα τον βοηθούσε και θα έκανε τον ψάλτη, να έρχεται το πρωί με το φώτισμα. Την ώρα δε της Θείας Λειτουργίας του έλεγε να μένη στον μικρό διάδρομο, έξω από τον Ναό, και από εκεί να λέη το Κύριε, ελέησον, για να νιώθη τελείως μόνος του και να κινήται άνετα στην προσευχή του. Όταν έφθανε στο Χερουβικό, ο Πάπα -Τύχων ηρπάζετο είκοσι έως τριάντα λεπτά, και ο ψάλτης θα έπρεπε να επαναλάβη πολλές φορές το Χερουβικό, μέχρι να ακούση τις περπατησιές του στην Μεγάλη Είσοδο. Όταν τον ρωτούσα μετά στο τέλος «τι βλέπεις, Γέροντα», εκείνος μου απαντούσε:
–Τα Χερουβείμ και Σεραφείμ δοξολογούν τον Θεό.
Έλεγε επίσης στην συνέχεια:
– Έμενα μετά από μισή ώρα με κατεβάζει ο φύλακάς μου Άγγελος και τότε συνεχίζω την Θεία Λειτουργία…
Για τον Παπά-Τύχωνα, όλες σχεδόν οι ημέρες του χρόνου ήταν Διακαινήσιμες, και ζούσε πάντα την Πασχαλινή χαρά. Συνέχεια άκουγε κανείς από το στόμα του το: Δόξα Σοι ο Θεός, Δόξα Σοι ο Θεός. Αυτό συνιστούσε και σε όλους, να λέμε το: Δόξα Σοι ο Θεός, όχι μόνο όταν περνάμε καλά, αλλά και όταν περνάμε δοκιμασίες, γιατί και τις δοκιμασίες τις επιτρέπει ο Θεός, για φάρμακα της ψυχής.

Το “δόξα σοι ο Θεός” να μη λείπη ποτέ από τα χείλη σας. Εγώ, όταν πονάω, το “δόξα σοι ο Θεός” έχω για χάπι του πόνου· τίποτε άλλο δεν με πιάνει. Το “δόξα σοι ο Θεός” είναι ανώτερο και από το “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”.
(Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου: Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα, Ι. Ησυχαστήριο Αγ. Ιωάννου Θεολόγου, Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 1994)


Λειτουργός του Υψίστου

Παπα-Τύχων Ρώσος ασκητής_Elder Tikhon-Russian ascetic-старац Тихон (Голенков) Афонский_TihonGolenkovPaisiySvyatogorec1 (1)Ο υποτακτικός του, πάτερ Παΐσιος διηγείται χαρακτηριστικά: «Η Θεία Λειτουργία για τον Γέροντα ήταν ένα άνοιγμα του ουρανού. Με πολλή ευλάβεια διάβαζε τις ευχές της Θείας Λειτουργίας, τις οποίες γνώριζε απ’ έξω από την πολύχρονη και συνεχή τέλεσή της, όχι νοερώς, ούτε μεγαλοφώνως, αλλά έτσι ώστε να ακούγονται στο αυτί του ιερέως. Σαν τον Παύλο ηρπάζετο και σαν τον Άγιο Σπυρίδωνα συναναστρέφετο τους αγγέλους του Κυρίου. Όταν έμπαινε στην Αγία Αναφορά και άρχιζε να διαβάζη την ευχή: «Μετά τούτων και ημείς των μακαρίων δυνάμεων Δέσποτα φιλάνθρωπε βοώμεν και λέγομεν Άγιος, Άγιος» ο παπά-Τύχων έβλεπε τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ».

Ο ευλογημένος γέροντας ζούσε πραγματικά τη θεία Λειτουργία. Την αγαπούσε τόσο, καθώς λέει ο ιερομόναχος Αγαθάγγελος, που «την ώρα της λειτουργίας έφτανε να μεταρσιώνεται. Έφτανε να βραδυάζη, απ’ το πρωί που είχε αρχίσει, και δεν είχε τελειώσει. Όλος έξαρση, την ώρα του Χερουβικού και του καθαγιασμού, έψαλε με αγγέλους τον ύμνο τους στα ουράνια, έβλεπε κατόπιν πως ήταν στην αγία Τράπεζα και τελείωνε την λειτουργία και δεν καταλάβαινε πως πέρασε η ώρα…»

Πραγματικά στο πρόσωπο του ιερέα Τυχωνα βλέπομε, όπως γράφει χαρακτηριστικά ο Μητροπολίτης Χαλκίδος Νικόλαος, «τον μεθυσμένο από την αγάπη του Θεού, τον ιερουργόν που μεθίσταται σε άλλους κόσμους και ημπορεί να λέγει ότι τον σηκώνει ο Δεσπότης Χριστός και τον εξάγει «του τε χώρου του τε ζόφου και εισάγει εις άλλον, είτε κόσμον ή αέρα….και προς φως εισάγει μέγα» (Συμεών ο Νέος Θεολόγος}.

Κατά την προσκομιδή, μνημόνευε επί ώρες όλα τα ονόματα που είχε και στο τέλος ακουμπώντας τα με το χέρι έλεγε ξανά: -Μνήσθητι Κύριε όλου κόσμου...
Κάποτε, μετά την μνημόνευση των πολλών ονομάτων μ’ ένα χαριτωμένο τρόπο ακούμπησε το χέρι του σ’ αυτά λέγοντας προς εμένα: -Παιντί καρντιά σ’ όλο κόσμο…
Με μεγάλη απλότητα μου έλεγε πως οι Άγγελοι, οι Προφήτες, οι Απόστολοι, οι Ιεράρχες, οι Μάρτυρες, οι Όσιοι, οι Ανάργυροι και πάντες οι Άγιοι είναι παρόντες, καθώς τους μνημονεύουμε στην αγία προσκομιδή, και έρχονταν βοηθοί σ’ όλον τον κόσμο, που τα ονόματά του ώρες μνημόνευε.

(Αγαθαγγελου ιερομονάχου Καλαφάτη,Οι αναμνήσεις μου από τον παπα-Τύχωνα –
Πεγειώτης Ιωάννης, Ο παπά Τύχων ο ερημίτης )


Λειτουργούσε συνήθως κάθε Κυριακή, αλλά είχε φυλαγμένο Άγιον Άρτο και κοινωνούσε κάθε μέρα.
Στη λειτουργία έβλεπαν να αλλοιώνεται το πρόσωπό του. Τα μάτια του μέσα στο σκοτάδι ήταν πολύ φωτεινά.
Πάντα λειτουργούσε με κατάνυξη και δάκρυα. Την ώρα της θείας Λειτουργίας το Ευαγγέλιο το διάβαζε με δάκρυα. Με δάκρυα σήκωνε τα Άγια και έκανε την Είσοδο, εκτός βέβαια από τις αρπαγές και τις θείες οπτασίες που είχε.
Τον παπα-Τύχωνα, όταν ήταν μόνος του, τον ξελειτουργούσε και ο γερω-Γερόντιος. Τον πλήρωνε δέκα δραχμές για κάθε θεία Λειτουργία, την εποχή εκείνη που δίναν πέντε δραχμές στον παπά.
Μια φορά τον είδε υπερυψωμένο πάνω από τη γη. “Πιο μεγάλο άγιο σ’ όλο το Άγιον Όρος δεν έχω δει”, έλεγε ο γερω-Γερόντιος.

  Παπα-Τύχων Ρώσος ασκητής_Elder Tikhon-Russian ascetic-старац Тихон (Голенков) Афонский_Tikhon hieromonk 2 Μια φορά τον είδε υπερυψωμένο πάνω από τη γη. “Πιο μεγάλο άγιο σ’ όλο το Άγιον Όρος δεν έχω δει”, έλεγε ο γερω-Γερόντιος.

   Διηγήθηκε ο γέροντας Παισιος: “Ο παπα-Τύχων στη Λειτουργία, για να μην αποσπάται, κλείδωνε την πόρτα της Εκκλησίας, κι εγώ έλεγα το Κύριε ελέησον απ’ έξω από το διάδρομο. Μια φορά, σε μία θεία Λειτουργία κατά την ώρα του καθαγιασμού των Τιμίων Δώρων, χάθηκε η φωνή του. Περίμενα πέντε ώρες περίπου και δεν τον διέκοψα γιατί δεν είχα ευλογία. Μετά από πέντε ώρες συνέχισε με το “Εξαιρέτως…”. Πού βρισκόταν τόσες ώρες; Μάλλον ηρπάζετο σε θεωρία. Την ημέρα εκείνη η θεία Λειτουργία τελείωσε το απόγευμα”.

  Έλεγε ο Γέροντας: “Μετά από τρία χρόνια παραμονή στο Κοινόβιο, ο μοναχός είναι για πόλεμο” (πνευματικό).
“Καλύτερα τρεις μετάνοιες με ταπείνωση, παρά χίλιες με υψηλοφροσύνη”.
Μόνο η ταπείνωση θα μας σώσει. Ταπεινόφρονες πραγματικούς πολύ λίγους θα βρεις. Πρέπει να τους ψάξεις με το κερί“.
Καρυώτης Γέρων μαρτυρεί: “Ο παπα-Τύχων ήταν πολύ απλός και ζούσε σ’ ένα δικό του κόσμο. Ήταν βιαστής πολύ και παρόλο που νήστευε ήταν σωματώδης. Όταν ερχόταν στο Κελί μας και τον βάζαμε να φάει, έτρωγε μόνο δυο κουταλιές για ευλογία. Τώρα δεν έχει κανέναν σαν αυτόν, μην ψάχνετε”.

Εκοιμήθη στις 10 Σεπτεμβρίου του 1968 αφού είδε σε όραμα την Παναγία μαζί με τον άγιο Σέργιο και τον άγιο Σεραφείμ, και του προείπαν ότι θα περάσει η εορτή του Γενεθλίου της Θεοτόκου και θα τον πάρουν.
Κοντά του ήταν ο υποτακτικός του γέροντας Παΐσιος που τον γηροκόμησε, τον έθαψε και τον διαδέχθηκε στο Καλύβι. Μετά έγραψε τον βίον του παπα-Τύχωνα που του παρουσιάστηκε μετά την κοίμησή του.

   Την ευχή του να έχουμε. Αμήν

(Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση ΕκδόσειςΙερόν Ησυχαστήριον “ΆγιοςΙωάννης ο Πρόδρομος”σελ. 110-118)Ήχος β’
Στιχ. Ο δε Θεός Βασιλεύς ημών, προ αιώνων ειργάσατο σωτηρίαν εν μέσω της γης.

Ότε το μέσον της εορτής επέστη, ανέβη ο Ιησούς επί το ιερόν, και εδίδασκε λέγων τους απειθείς Ιουδαίους· ο διψών ερχέσθω προς με και πινέτω, ύδωρ ζωηρόν αιώνιον, και ου μη διψήση εις τον αιώνα, ο πιστεύων εις εμέ, ποταμοί ρεύσουσιν εκ της κοιλίας αυτού, και έξει το φως της ζωής.

Κανών β’, Ωδή ζ’, της Εορτής
Ήχος πλ. δ’ Των Χαλδαίων η κάμινος

Ο εσθίων τον άρτον σου, ζήσεται αιωνίως, και ο πίνων το αίμά σου, εν σοι μένει Σωτήρ μου, και συ εν αυτώ μένεις, και αναστήσεις αυτόν, εν τη εσχάτη ροπή.

Απολυτίκιον οσίου Τύχωνος Ρώσσου Αγιορείτου ασκητού . Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον.
Της Ρωσίας φωστήρα νεολαμπέστατον, και του Αγίου Όρους, ερημιών οικιστήν, τον απλούν και ταπεινόν ανευφημήσωμεν, Τύχωνα ώσπερ θεαυγή, ασκητήν αεί Θεόν, δοξάζοντα εκβοώντες· τυχείν ευκλείας αλήκτου, τους σε τιμώντας καταξίωσον.

Δόξα. Ήχος β΄.
Τον εν νυκτί και ημέρα δοξολογούντα τον Κύριον, και πάντας διδάσκειν Αυτού το κράτος δοξάζειν, Τύχωνα τον Αγιορείτην ασκητήν ανυμνήσωμεν. Ούτος γαρ ως όρνις, προς τον προνοούντα υπέρ αυτού τας χείρας εξέτεινε, και ψυχής τα όμματα απαύστως ανέτεινεν, ισαγγέλως ούν πολιτευσάμενος, και χαράς αξιωθείς των Αγγέλων, υπέρ ημών αεί πρεσβεύει, των εκτελούντων εκ πόθου αυτού την πανήγυριν.


Χαίροις χαριτόβρυτε ασκητά, του Αγίου Όρους, μάκαρ Τύχων πανευκλεές, χαίροις ο δοξάζων, τον Κύριον εν βίω, απαύστως ταπεινόφρον, και πνευματέμφορε.

Sunday of Paralytic, 1989, Metropolitan Anthony (Bloom) of Sourozh

Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is risen! Truly He is risen!
Христос Воскресе! Воистину Воскресе!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ ΣΙΛΩΑΜ_-Исцеление расслабленного в Капернауме (Мк. 2,1-12)kapernaum (1)

Sunday of Paralytic
by Metropolitan Anthony (Bloom) of Sourozh
7 May 1989

In the Name of the Father, the Son and the Holy Ghost.

We have heard today in the Gospel of a man who for thirty eight years had laid paralysed. The only thing that separated him from healing was the possibility to reach the waters, which the angel brought into motion once a year. Thirty eight years had he attempted to move towards healing but someone else has been quicker than he and stolen healing from him. How many are there now in the world, how many have been and will be in this world of ours who need healing, who are paralysed by fear, paralysed by all that prevents us from moving with boldness and purpose towards fullness of life? How many? And who are those who will take them and help them to receive healing instead of seeking it for themselves? Let us look at ourselves, not at each other but ourselves. What have we learnt from the Gospel?

Christ says that no-one has true love who is not prepared to give his life for his neighbour, and the neighbour, as it is quite clear also from the Gospel, is not the one whom we like, whom we love, who is close to us, it is whoever needs us. Ask yourself this question. There are number of people around you who would believe, who would gladly start a new life, who would bless you and God for giving them courage to move not physical but spiritual limbs that are tied. And let us ask ourselves, what do we do, what have we done, what are we capable of doing to help them? The waters of Siloam are an image of God, of His healing power. When God comes close, when we become aware that He is there, near, do we look around to see who needs Him more than we do? No. We rush forward, we want to be those who will sit at His feet, we are those who wish to touch the hem of His garment and be healed, we are those – and this is even worse, – we are those who wish to be seen as His disciples and companions so that people may look at us and wonder, admire us, at times almost worship us, the companions of Jesus, the friends of God become man. Who of us is prepared to step aside, to become inconspicuous, or rather to help another to step forward instead of us when we know that we will be the loosers in a way, – in a way only because if we do this, we will have lost what is thought we coveted but we will have become disciples of Christ who gave His life that others may live.

Let us reflect on the story. It is not simply an old story about things that happened about two thousand years ago, it is something that is happening every day and we are those who rush forward and prevent others from merging themselves into the healing waters of Siloam. Let us listen to St. John the Divine, the teacher of true love, let us be ready to sacrifice all we long for, all we desire for someone else to have it, to be given it by God, let us be prepared to pay the price of other people’s finding freedom, life on all levels, even on the simplest level of food and shelter and the warmth of an attentive gaze or a loving, sober word. Let us become free of selves, and then how many will be saved, saved from hunger, from homelessness, saved from the dominion of others, saved from all that is fetters and imprisonment of life. Let us become what Christ was – the One that sets free in the name of truth and of life. Amen.


Glory…, Tone VIII:
In Solomon’s Porch there lay a multitude of impotent folk, * and at Mid-feast Christ found there a paralytic * who had been bedridden for thirty and eight years. * To him He called out with the voice of authority: * Wouldst thou be made whole? * And the infirm one replied: Sir, I have no man, * that upon the troubling of the water, * may lift and place me into the pool. * Whereupon He saith unto him: Take up thy bed. * Behold, thou art become whole, sin no more. * By the intercessions of the Theotokos, O Lord, ** send down to us Thy great mercy.

Glory…, Tone VIII:

O Lord, not the pool, but Thy word * healed and renewed the paralytic; * nor was he hindered by his infirmity of many years; * for the might of Thy voice proved to be more effective. * And he cast off his heavy burden * and carried the weight of his bed as a testimony to the abundance of Thy compassions. ** Glory be to Thee.

Now & Ever …, Tone pl. 1d. :

It is the day of the Resurrection. Let us shine brightly for the festival, and also embrace one another. Brethren, let us say even to those who hate us, ʺLet us forgive everything for the Resurrection.ʺ And thus let us cry aloud, ʺChrist is risen from the dead, by death trampling down upon death, and to those in the tombs He has granted life.ʺ
Christ is risen from the dead, by
death trampling down upon death, and
to those in the tombs He has granted life. (3)

Κυριακή του Παραλύτου, 1989, Anthony (Bloom) Metropolitan of Sourozh

Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is risen! Truly He is risen!
Христос Воскресе! Воистину Воскресе!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ ΣΙΛΩΑΜ_-Исцеление расслабленного в Капернауме (Мк. 2,1-12)kapernaum (1)

Το ρήμα Χριστού σφίγμα τω παρειμένω.
Ούτως ίαμα τούτο ρήμα και μόνον.

Κυριακή του Παραλύτου
Anthony (Bloom) Metropolitan of Sourozh
7 Μαΐου, 1989

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Ακούσαμε σήμερα στο Ευαγγέλιο για έναν άνδρα που για τριάντα χρόνια ήταν παράλυτος. Το μοναδικό πράγμα που τον χώριζε από την θεραπεία ήταν η δυνατότητα να φθάσει το νερό που ο άγγελος τάραζε μια φορά τον χρόνο. Τριάντα χρόνια είχε προσπαθήσει να θεραπευτεί, αλλά κάποιος άλλος ήταν πιο γρήγορος από αυτόν και προλάβαινε να θεραπευτεί. Πόσοι άνθρωποι υπάρχουν τώρα στον κόσμο, πόσοι υπήρχαν και θα υπάρχουν στον κόσμο μας που χρήζουν θεραπείας, που έχουν παραλύσει από τον φόβο, από το κάθε τι που μας εμποδίζει να κινηθούμε με τόλμη και σκοπό προς την πληρότητα της ζωής; Πόσοι; Και ποιοί είναι εκείνοι που θα τους πάρουν και θα τους βοηθήσουν να θεραπευθούν αντί να το επιδιώξουν για τους ίδιους; Ας στραφούμε και ας δούμε τον εαυτό μας, όχι ο ένας τον άλλον αλλά τον εαυτό μας. Τι έχουμε μάθει από το Ευαγγέλιο;

Ο Χριστός λέγει ότι όποιος δεν είναι έτοιμος να προσφέρει τη ζωή του για τον πλησίον του δεν έχει πραγματική αγάπη, και πλησίον, καθώς είναι σχεδόν ξεκάθαρο από το Ευαγγέλιο, δεν είναι εκείνος που αγαπάμε, εκείνος που είναι κοντά μας, αλλά είναι οποιοσδήποτε μας χρειάζεται. Θέστε στον εαυτό σας αυτό το ερώτημα. Υπάρχει ένας αριθμός ανθρώπων γύρω σας που θα πίστευαν, που με χαρά θα άρχιζαν μια νέα ζωή, που θα ευλογούσαν εσάς και τον θεό που θα τους έδιναν κουράγιο να κινήσουν τα πνευματικά τους πόδια που είναι δεμένα. Και ας ρωτήσουμε τους εαυτούς μας, τι κάνουμε, τι έχουμε κάνει, τι μπορούμε να κάνουμε για να τους βοηθήσουμε;

Τα νερά της Κολυμβήθρας του Σιλωάμ είναι η εικόνα του Θεού, της θεραπευτικής Του δύναμης. Όταν ο Θεός έρθει κοντά, όταν συνειδητοποιήσουμε ότι βρίσκεται εκεί, κοντά μας, κοιτάζουμε γύρω μας για να δούμε ποιος Τον χρειάζεται περισσότερο απ’ ο,τι εμείς; Όχι. Ορμάμε μπροστά, θέλουμε να είμαστε εκείνοι που θα καθίσουμε στα πόδια Του, είμαστε εκείνοι που επιθυμούμε ν’ αγγίξουμε το κράσπεδο του ενδύματός Του και να θεραπευθούμε, είμαστε εκείνοι- και αυτό είναι ακόμα χειρότερο,- που επιθυμούμε να θεωρούμαστε μαθητές και σύντροφοί Του έτσι που οι άνθρωποι ίσως να μας κοιτάζουν και να θαυμάζουν, ν’ απορούν και κάποιες φορές σχεδόν να λατρεύουν εμάς τους συντρόφους του Ιησού, τους φίλους του Θεού που έγινε άνθρωπος.

Ποιός από εμάς είναι προετοιμασμένος να παραμερίσει, να μείνει αφανής, ή μάλλον να βοηθήσει κάποιον άλλον να προχωρήσει μπροστά αντί, όταν ξέρουμε ότι θα είμαστε κατά κάποιον τρόπο οι χαμένοι, – επειδή αν το κάνουμε αυτό, θα έχουμε χάσει ο,τι νομίζαμε ότι επιθυμούσαμε, αλλά θα έχουμε γίνει μαθητές του Χριστού που έδωσε τη ζωή Του για να ζήσουν οι άλλοι.

Ας προβληματιστούμε πάνω στην παραβολή αυτή. Δεν είναι απλά μια παλιά ιστορία για πράγματα που έγιναν πριν δύο χιλιάδες χρόνια, είναι κάτι που συμβαίνει κάθε μέρα και είμαστε εκείνοι που ορμούν μπροστά και εμποδίζουν άλλους να καταδυθούν στα ιαματικά νερά του Σιλωάμ.

Ας ακούσουμε τον Θείο Άγιο Ιωάννη, τον δάσκαλο της αληθινής αγάπης, ας ετοιμαστούμε να θυσιάσουμε κάθε τι που περιμένουμε με λαχτάρα, κάθε τι που επιθυμούμε για να το έχει κάποιος άλλος, να του δοθεί από τον Θεό, ας ετοιμαστούμε να πληρώσουμε το τίμημα για να βρουν την ελευθερία άλλοι άνθρωποι, την ζωή σε κάθε επίπεδο, ακόμα στο πιο απλό που είναι το φαγητό και το κατάλυμα και η ζεστασιά ενός προσεχτικού βλέμματος ή ενός τρυφερού, διακριτικού λόγου. Ας απελευθερωθούμε, και τότε πόσοι θα σωθούν, θα σωθούν από την πείνα, από την έλλειψη στέγης, θα σωθούν από την κυριαρχία άλλων, από κάθε τι που δεσμεύει και βάζει σε δεσμά τη ζωή. Ας γίνουμε ο,τι ήταν ο Χριστός- Εκείνος που ελευθερώνει στο όνομα της αλήθειας και της ζωής. Αμήν.

Απόδοση στην νεοελληνική γλώσσα: http://www.agiazoni.gr

Κάθισμα.  Ήχος γ’ Την ωραιότητα

Ρήμα Παράλυτον, μόνον συνέσφιγξεν, ως ο παγκόσμιος, λόγος εφθέγξατο, του δι’ ημάς επί της γης οφθέντος δι’ ευσπλαγχνίαν· όθεν και τον κράββατον, επιφέρων διήρχετο, καν οι Γραμματείς οράν, το πραχθέν ουχ υπέφερον, κακίας κατεχόμενοι φθόνω, τω ψυχάς παραλύοντι.

Ο Οίκος

Ο χειρί σου δρακί περικρατών τα πέρατα, Ιησού ο Θεός, ο τω Πατρί συνάναρχος, και Πνεύματι αγίω συνδεσπόζων απάντων, σαρκί εφάνης, νόσους ιώμενος, και πάθη απήλασας, τυφλούς εφώτισας, και τον Παράλυτον λόγω θεϊκώ συ εξανέστησας, περιπατείν αθρόως προστάξας, και την βαστάσασαν αυτόν κλίνην επί των ώμων άραι· όθεν πάντες συν τούτω ανυμνούμεν και εκβοώμεν· Οικτίρμον δόξα, Χριστέ τω κράτει σου.


Μακάριος είναι ο άνθρωπος που υπομένει όλα τα λυπηρά αυτής της ζωής με καρτερία κι ελπίδα στο Θεό. Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is risen! Truly He is risen!
Христос Воскресе! Воистину Воскресе!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

Κυριακή του Παραλύτου,
Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς

(Ευαγγέλιο: Ιωάν. ε’ 1-16)

ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ ΣΙΛΩΑΜ_-Исцеление расслабленного в Капернауме (Мк. 2,1-12)kapernaum (1)Μακάριος είναι ο άνθρωπος που υπομένει όλα τα λυπηρά αυτής της ζωής με καρτερία κι ελπίδα στο Θεό. Γι’ αυτόν η κάθε μέρα θα είναι μήνας στον ουρανό, ενώ στον άπιστο θα μοιάζει με χρόνο ολόκληρο. Γιατί ο άπιστος χαίρεται μόνο όταν δεν υποφέρει· κι όταν υποφέρει, το κάνει χωρίς υπομονή κι ελπίδα στο Θεό και δυσανασχετεί.

Μακάριος είναι ο άνθρωπος που δε γογγύζει όταν υποφέρει, αλλ’ εξετάζει τις αιτίες με υπομονή κι ελπίδα στο Θεό. Πού θα βρει τις αιτίες που τον κάνουν να υποφέρει αυτός που πάσχει;

Θα τις βρει είτε μέσα του είτε στους γονείς του και στους γείτονές του. Ο βασιλιάς Δαβίδ υπόφερε για τις δικές του αμαρτίες. Ο Ροβοάμ για τις αμαρτίες τού πατέρα του, του βασιλιά Σολομώντα. Οι προφήτες υπόφεραν για τις αμαρτίες των συμπατριωτών τους.

Αν αυτός που πάσχει έψαχνε διεξοδικότερα και βαθύτερα τις αιτίες των βασάνων του, πού θα τις έβρισκε; Σίγουρα θα τις συναντούσε στην ολιγοπιστία του προς το Θεό ή σε κάποιο σκοτεινό και κακό πνεύμα, σ’ ένα μαύρο σκοτάδι χωρίς φως ή στη στοργική και θεραπευτική πρόνοια του Θεού. Εδώ θα βρει τις αιτίες που τον κάνουν να υποφέρει εκείνος που ψάχνει διεξοδικότερα και βαθύτερα. Ο Αδάμ κι η Εύα υπόφεραν από την ολιγοπιστία τους στο Θεό· ο δίκαιος Ιώβ από το σκοτεινό και κακό πνεύμα της πονηρίας· ο τυφλός νέος άνθρωπος, που ο Χριστός άνοιξε τα μάτια του, για τη δόξα τού Θεού και για τη δική του αιώνια ανταπόδοση.

Ο συνειδητός άνθρωπος είναι λογικό ν’ αναζητήσει τις αιτίες που τον βασανίζουν μέσα του, ενώ ο ανόητος κατηγορεί πάντα τους άλλους. Ο συνειδητός άνθρωπος θυμάται όλες τις αμαρτίες που έκανε από παιδί. Τις θυμάται με φόβο Θεού και περιμένει να πληρώσει γι’ αυτές. Έτσι όταν τον βρουν βάσανα, είτε αυτά προέρχονται από τους φίλους ή τους εχθρούς του, από τους ανθρώπους ή από τα πονηρά πνεύματα, αργά ή γρήγορα θα γνωρίσει τις αιτίες, γιατί τις αναζητεί μέσα του. Ο ανόητος άνθρωπος όμως είναι επιλήσμων, ξεχνά όλες τις αδικίες του. Κι όταν συναντήσει δυσκολίες οργίζεται πολύ και ρωτάει με κατάπληξη: Γιατί εγώ να έχω πονοκέφαλο, γιατί εγώ να χάνω όλα τα λεφτά μου, γιατί τα δικά μου παιδιά να πεθαίνουν; Και με την ανοησία και το μένος που τον δέρνουν, δαχτυλοδείχνει κάθε ύπαρξη στη γη ή στον ουρανό. Όλοι τους είναι υπεύθυνοι για τα βάσανά του, εκτός από τον εαυτό του – τον μόνο πραγματικά υπεύθυνο.

Μακάριος είναι ο άνθρωπος που επωφελείται απ’ όλα τα βάσανά του, γνωρίζοντας πως όλ’ αυτά τα επιτρέπει ο Θεός με την αγάπη Του για τον άνθρωπο, για τη δική του ωφέλεια…

Δεν υπάρχει στον κόσμο βάσανο τόσο σκληρό και τόσο ολέθριο όσο η αμαρτία. Όλα τα βάσανα που υποφέρουν άνθρωποι και λαοί δεν είναι τίποτ’ άλλο, παρά η πλούσια θεραπεία που παρέχει σε ανθρώπους και έθνη το έλεος του Θεού, για να τους σώσει από τον αιώνιο θάνατο. Κάθε αμαρτία, επομένως, όσο μικρή κι αν είναι, αναπόφευκτα την ακολουθεί θάνατος, αν το έλεος του Θεού δεν επιτρέψει την επίσκεψη της αρρώστιας, για να συνεφέρει τον άνθρωπο από τη μέθη τής αμαρτίας. Γιατί η θεραπεία που ακολουθεί τον πειρασμό, προέρχεται από την ευεργετική δύναμη του Αγίου και Ζωοποιού Πνεύματος…

Η αμαρτία είναι ο σπόρος τού θανάτου, ένας φριχτός σπόρος, που αν δεν ξερριζωθεί έγκαιρα με τα βάσανα και δεν καεί με το πυρ του Αγίου Πνεύματος, θ’ αναπτυχθεί και θα καλύψει ολόκληρη την ψυχή και θα την κάνει δοχείο θανάτου, όχι ζωής.

Είναι σαφές λοιπόν πως τον πόνο πρέπει να τον αντιμετωπίσεις με υπομονή κι ελπίδα στο Θεό, με ευχαριστία, με χαρά. «Όσας έδειξάς μοι θλίψεις πολλάς και κακάς, λέει ο προφήτης Δαβίδ στο Θεό, και επιστρέψας εζωοποίησάς με, και εκ των αβύσσων τής γης πάλιν ανήγαγές με… ψαλώ σοι εν κιθάρα, ο άγιος του Ισραήλ, αγαλλιάσονται τα χείλη μου, όταν ψάλω σοι, και η ψυχή μου, ην ελυτρώσω» (Ψαλμ. ο’ 20-23). Ο απόστολος Πέτρος συμβουλεύει τους πιστούς: «αλλά καθό κοινωνείτε τοις του Χριστού παθήμασι, χαίρετε» (Α’Πέτρ. δ’ 13). Αυτό σημαίνει πως πρέπει να χαιρόμαστε συνειδητά, ταπεινά, με υπομονή και πραότητα. Κι αυτό για την κάθαρση των αμαρτιών μας, για καινή ζωή, για να κατοικήσει μέσα και γύρω μας ο Χριστός. Όταν ο Ιερός Χρυσόστομος πέθαινε στην εξορία, βασανισμένος και περιφρονημένος από τους ανθρώπους, τα τελευταία λόγια που ψέλισε, ήταν: «Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν».

Ήχος πλ. δ’

Κύριε, τον Παράλυτον ουχ η κολυμβήθρα εθεράπευσεν, αλλ’ ο σος λόγος ανεκαίνισε, και ουδέ η πολυχρόνιος αυτώ ενεπόδισε νόσος, ότι της φωνής σου οξυτέρα η ενέργεια εδείχθη, και το δυσβάστακτον βάρος απέρριψε, και το φορτίον της κλίνης εβάστασεν, εις μαρτύριον του πλήθους των οικτιρμών σου, δόξα σοι.

Και νυν… Ήχος πλ. α’

Αναστάσεως ημέρα, και λαμπρυνθώμεν τη πανηγύρει, και αλλήλους περιπτυξώμεθα. Είπωμεν αδελφοί, και τοις μισούσιν ημάς. Συγχωρήσωμεν πάντα τη Αναστάσει, και ούτω βοήσωμεν· Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας, και τοις εν τοις μνήμασι, ζωήν χαρισάμενος.

“Destroy this temple and in three days I will raise it up” Saint Nikolai Velimirovič

Μυροφόρες γυναίκες (Ματθ. κη', 9-10). κατά την πρωίαν της Κυριακής. «Χαίρετεe8f236b0c7a18bf7fda694d291e

Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is risen! Truly He is risen!
Христос Воскресе! Воистину Воскресе!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

About the Church as the Body of the Lord

“Destroy this temple and in three days I will raise it up” (St. John 2:19).

Thus spoke the Lord to the wicked Jews about “the Temple of His body” (St. John 2:21). But since it was not given to the wicked to understand anything, so also the Jews did not understand and mocked Him. The Lord did not rebuke them for that but that which He spoke, occurred. The Jews destroyed His body but He restored it again and raised it in glory and power. The wicked punished God with destruction but God reprimanded the wicked by restoration. It is satisfying to the wicked ones to be able to show their power by killing but, to God, there was joy to show His power by giving life. There is nothing as short-lived as the triumph of evil nor nothing as lasting as the triumph of truth.

“Destroy this temple.” The Lord referred to His body as the Church. Destroyed, that Church was crowded into a dark tomb and by means of a heavy stone prevented light from having access to it. But, that Church was not in need of the light of the sun. It had its own light, its own Sun of Righteousness, Who shone from within. The tender Heavenly Hand removed the stone from the tomb and the Lord resurrected in glory and in power. That which once occurred to the All-Pure Body of Christ, occurred many times later to the Church of the holy ones on earth. The enemies of the Church cruelly persecuted and tormented it, demolished it and buried it in darkness. But, the Church after such bruises and confinement, resurrected again with greater glory and power. Just as the Church of His Body resurrected, so it will at the end of time, the Church of His holy ones will resurrect in fullness and perfection.

O resurrected Lord, do not give us over to decay and eternal death, but resurrect us to life eternal.
To You be glory and thanks always. Amen.

The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for Old Calendar date April 4, and New Calendar date April 17.

Εορτή των Αγίων Μυροφόρων γυναικών, Αντώνιος Bloom Μητροπολίτης του Σουρόζ

Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is risen! Truly He is risen!
Христос Воскресе! Воистину Воскресе!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

Μυροφόρες γυναίκες (Ματθ. κη', 9-10). κατά την πρωίαν της Κυριακής. «Χαίρετεe8f236b0c7a18bf7fda694d291e

Εορτή των Αγίων Μυροφόρων γυναικών, του αγίου Ιωσήφ του εξ Αριμαθαίας και του αγίου Νικοδήμου
Αντώνιος Μητροπολίτης του Σουρόζ
11 Μαΐου 1997

Αυτοί που εορτάζουν σήμερα ήσαν φίλοι και ακόλουθοι του Χριστού, αλλά σπάνια τους φέρνουμε στον νου μας, επειδή πολύ λίγο αναφέρονται στις Γραφές. Καθένας τους όμως θα μπορούσε να γίνει ένα μάθημα για μας.

Ο Άγιος  Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας ήταν ένας πλούσιος άνθρωπος που άκουγε τον Χριστό με ανοιχτό μυαλό, δεν δεσμεύτηκε όμως ποτέ. Δεν δεσμεύθηκε ούτε ο Νικόδημος, ο οποίος ήταν ένας μορφωμένος και μέλος του Συνεδρίου. Παρακολουθούσε τον Χριστό, Του έθετε ερωτήματα, ήθελε να καταλάβει, ήθελε να βεβαιωθεί. Κανείς όμως από τους δύο δεν δεσμεύθηκε ότι θα ακολουθεί τον Χριστό, κανείς απ’ τους δύο δεν θεώρησε τον εαυτό του μαθητή Του.

Ωστόσο όμως, τη στιγμή που ο Χριστός στα μάτια όλων ήταν ο ηττημένος, τότε που η νίκη ήταν με το μέρος των εχθρών Του, όταν ήταν νεκρός και επρόκειτο να ταφεί, τότε ήρθε στην επιφάνεια η αφοσίωση αυτών των ανθρώπων που από το στόμα Του είχαν ακούσει ρήματα Ζωής. Αποκαθήλωσαν λοιπόν το σώμα Του μαζί με τη Θεοτόκο για να το ενταφιάσουν. Με τόλμη προσήλθαν στον Πόντιο Πιλάτο και ζήτησαν την άδεια να πάρουν το σώμα ώστε να το ενταφιάσουν με την προσήκουσα τιμή. Στην πορεία της ζωής Του, Τον άκουγαν με διστακτικό αλλά ανοιχτό μυαλό. Με τον θάνατό Του, ήρθε στο προσκήνιο η πιστότητά τους. Και βλέποντας τον πόνο της Μητέρας Του και του Ιωάννη, δεν τους έμεινε καμιά αμφιβολία· Πρέπει να πάρουν θέση· πως είναι δυνατόν να ανεχθούν να πεταχτεί περιφρονημένος Αυτός που στάθηκε δάσκαλος, οδηγός και φίλος τους;

Έχουμε και την άλλη ομάδα, αυτή των Μυροφόρων γυναικών, οι οποίες ακολουθούσαν τον Χριστό και φρόντιζαν για τις ανάγκες τις δικές Του και των μαθητών Του. Όταν ο Χριστός σταυρώθηκε, όλοι οι απόστολοι σκορπίστηκαν, εκτός από τον Ιωάννη και από αυτές τις γυναίκες. Η αφοσίωση που τις κρατούσε κοντά Του δεν είχε να κάνει με τη διανοητική βεβαιότητά τους γι’ Αυτόν· μάλλον έκλεινε μέσα της κάτι από τα λόγια των μαθητών που πορεύονταν προς ᾿Εμμαούς· «Ουχί η καρδία ημών καιομένη ην εν ημίν, ως ελάλει ημίν εν τη οδώ;» (Λουκ. 24, 32).

Σ’ όλη την πορεία, από τη Γαλιλαία έως την Ιερουσαλήμ, από το ειρηνικό τοπίο μέχρι τον τόπο της τραγωδίας, όλο αυτό το διάστημα Τον άκουγαν και οι καρδιές τους ζωντάνευαν -όχι από προσωπική αγάπη προς Αυτόν αλλά από μια βαθιά αίσθηση αιώνιας ζωής. Είναι αυτό ακριβώς που αντανακλούσαν και τα λόγια του αποστόλου Πέτρου ενωρίτερα· όταν Τον εγκατέλειψαν όλοι όσοι Τον ακολουθούσαν, ο Ιησούς ρώτησε τους μαθητές, «Μη και υμείς θέλετε υπάγειν;». Τότε ο Πέτρος απάντησε· «Κύριε, προς τίνα απελευσόμεθα; ρήματα ζωής αιωνίου έχεις» (Ιωάν. 6, 67-68). Και δεν ήταν αυτά τα λόγια, λόγια που προέκυπταν από συλλογισμούς ή αποδείξεις. Όταν ο Κύριος τους μιλούσε, ξυπνούσε μέσα τους η αιώνια ζωή, άνοιγε γι’ αυτούς η πύλη της αιωνιότητας. Και ήξεραν ότι ήταν λόγια αληθινά επειδή υπήρχε μέσα τους νέα ζωή. Αυτό συνέβη και με αυτές τις γυναίκες.

Μυροφόρων γυναικώνmyroforesΣήμερα λοιπόν τιμούμε τους ανθρώπους που αποδείχθηκαν πιστοί, εκείνους που ενώ ήσαν αδύναμοι δεν το έβαλαν στα πόδια και εκείνους που μπροστά στην ήττα και την τραγωδία αναδείχθηκαν πιστοί μαθητές. Ας τους θυμόμαστε, όχι μόνο όταν βλέπουμε πόσο δοξάστηκαν, όπως σήμερα στη Θεία Λειτουργία, αλλά και για να ρωτούμε τον εαυτό μας· Μοιάζουμε, σε κάποιο βαθμό, με οποιονδήποτε από αυτούς; Όταν ο Χριστός μοιάζει ηττημένος, έχω τη δύναμη να κάνω ένα βήμα μπροστά και να πω «είμαι κι εγώ μαθητής Του», τη στιγμή που σε ανέφελους καιρούς ήμουν συγκρατημένος, αβέβαιος, διστακτικός και έθετα στον εαυτό μου, ή μάλλον έθετα στον Κύριο, ένα σωρό ερωτήματα;

Κι ακόμα, ας το σκεφθούμε· Είναι εύκολο να είμαστε μαθητές του Χριστού όταν είμαστε στην κορυφή του αφρισμένου κύματος, στην ασφάλεια των χωρών που δεν υπάρχει διωγμός, ούτε κίνδυνος απόρριψης, ούτε η προδοσία μπορεί να οδηγήσει στο μαρτύριο, ούτε καν το ενδεχόμενο να πέσουμε θύματα γελοιοποίησης ή κοροϊδίας. Ας σκεφθούμε τους εαυτούς μας όχι σε σχέση με τον Χριστό μόνο αλλά και σε σχέση με τους αδελφούς μας, επειδή ο Χριστός είπε ότι ο,τι κάνουμε στον ελάχιστο, τον πιο ασήμαντο από αυτούς, το έχουμε κάνει στον Ίδιον. Ας αναρωτηθούμε πως συμπεριφερόμαστε όταν κάποιος παραμερίζεται, λοιδωρείται, αποδιώχνεται ή καταδικάζεται από την κοινή γνώμη ή από τη γνώμη όσων μετρούν για μας· βρίσκουμε τη στιγμή εκείνη το θάρρος να πούμε, «ήταν και παραμένει φίλος μου, είτε τον αποδέχεστε είτε όχι»;  Δεν υπάρχει πιο αξιόπιστο μέτρο πιστότητας από εκείνη την πιστότητα που εκδηλώνεται τη στιγμή της ήττας.

Ας το σκεφθούμε αυτό, γιατί όλοι υφιστάμεθα την ήττα, και με τόσους πολλούς τρόπους! Όλοι αγωνιζόμαστε, με όση δύναμη έχουμε -λίγη ή πολλή- για να είμαστε αυτό που πρέπει, και παρόλα αυτά υπολειπόμαστε όλη την ώρα. Δεν θα ’πρεπε άραγε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον όχι μόνο με συμπάθεια, αλλά και με την πιστότητα του φίλου που είναι διατεθειμένος να σταθεί κοντά σ’ εκείνον που πέφτει, που εκπίπτει της χάριτος, που αποτυγχάνει να φθάσει στο δικό του ιδανικό, που διαψεύδει τις ελπίδες και τις προσδοκίες που είχαμε εναποθέσει επάνω του; Στις ώρες αυτές, ας στεκόμαστε δίπλα του, ας είμαστε πιστοί και ας αποδεικνύουμε ότι η αγάπη μας δεν εξαρτάτο από την ελπίδα της νίκης αλλά ήταν ένα δώρο από τα βάθη της καρδιάς μας, δώρο «δωρεάν», δώρο χαρούμενο και υπέροχο.

Είναι κανείς από μας Ιωσήφ από Αριμαθαίας, είναι κανείς από μας Νικόδημος, και μπορούμε να πούμε ότι μοιάζουμε στις Μυροφόρες, τις οποίες ούτε οι ανάγκες, ούτε η ήττα, ούτε ο θάνατος του Χριστού μπόρεσε να τις χωρίσει από Αυτόν; Κανείς μας δεν μοιάζει απόλυτα με όλους αυτούς. Ας διδαχτούμε όμως από αυτούς και ας προσπαθήσουμε να αυξηθούμε σε πιστότητα, μιμούμενοι εκείνους· εκείνους που Τον διακόνησαν, εκείνους που στάθηκαν δίπλα Του την ώρα της ήττας. Αμήν.

Χριστός Ανέστη!  Αληθώς Ανέστη!

Απολυτίκια Ήχος β’

Ότε κατήλθες προς τον θάνατον, η Ζωή η αθάνατος, τότε τον Άδην ενέκρωσας τη αστραπή της θεότητος, ότε δε και τούς τεθνεώτας εκ των καταχθονίων ανέστησας, πάσαι αι Δυνάμεις των επουρανίων εκραύγαζον, Ζωοδότα Χριστέ ο Θεός ημών δόξα σοι.


Ο ευσχήμων Ιωσήφ, από τού ξύλου καθελών, τό άχραντόν σου Σώμα, σινδόνι καθαρά ειλήσας και αρώμασιν, εν μνήματι καινώ κηδεύσας απέθετο, αλλά τριήμερος ανέστης Κύριε, παρέχων τω κόσμω το μέγα έλεος.

Και νυν…

Ταις μυροφόροις Γυναιξί, παρά το μνήμα επιστάς, ο Άγγελος εβόα, Τα μύρα τοις θνητοίς υπάρχει αρμόδια, Χριστός δε διαφθοράς εδείχθη αλλότριος, αλλά κραυγάσατε, Ανέστη ο Κύριος, παρέχων τω κόσμω το μέγα έλεος.

Εις τον στίχον του εσπερινού. Δόξα… Ήχος πλ. α’

Σε τον αναβαλλόμενον το φώς, ώσπερ ιμάτιον, καθελών Ιωσήφ από τού ξύλου συν Νικοδήμω, και θεωρήσας νεκρόν, γυμνόν, άταφον, ευσυμπάθητον θρήνον αναλαβών, οδυρόμενος έλεγεν, Οίμοι! γλυκύτατε Ιησού, όν προ μικρού ο Ήλιος, εν σταυρώ κρεμάμενον θεασάμενος, ζόφον περιεβάλετο, και η γη τω φόβω εκυμαίνετο, και διερρήγνυτο ναού το καταπέτασμα’ αλλ’ ιδού νύν βλέπω σε, δι’ εμέ εκουσίως υπελθόντα θάνατον, Πώς σε κηδεύσω Θεέ μου; ή πώς σινδόσιν ειλήσω; ποίαις χερσί δε προσψαύσω το σον ακήρατον σώμα; ή ποία άσματα μέλψω τη σή εξόδω οικτίρμον ; Μεγαλύνω τα Πάθη σου, υμνολογώ και την ταφήν σου, συν τη Αναστάσει κραυγάζων, Κύριε, δόξα σοι.


Εσένα Κύριε, που ρίχνεις επάνω Σου το φως, όπως οι άνθρωποι φορούν το πανωφόρι τους, καθώς Σε κατέβαζε ο Ιωσήφ από το ξύλο του σταυρού μαζί με τον Νικόδημο, και Σε είδε νεκρόν γυμνόν, άταφο, άρχισε να κλαίει με πόνο και συμπάθεια, και θρηνώντας έλεγε: Αλλοίνομο, γλυκύτατε Ιησού, που μόλις πριν από λιγο ο ήλιος Σε είδε να κρέμεσαι πάνω στο σταυρό, κρύφθηκε μέσα σε σκοτεινό σύννεφο, ενώ η γη από τον φόβο της έτρεμε σαν το κύμα της θάλασσας, και σχίσθηκε το καταπέτασμα του ναού. Αλλά τώρα Σε βλέπω για χάρη μου με τη θέλησή Σου να υπομένεις τον θάνατο.
Πώς να Σε κηδεύσω, Θεέ μου; Η πώς να Σε τυλίξω μέσα σε σεντόνια; Με ποια χέρια να περιποιηθώ το πανάχραντό Σου σώμα; Η ποια θρηνητικά ψάλματα να ψάλω στην εξώδια τελετή Σου, Κύριε που είσαι γεμάτος με οικτιρμούς για τους ανθρώπους; Δοξάζω τα πάθη Σου, με ύμνους τιμώ και την ταφή Σου. Μαζί με την ανάστασή Σου κραυγάζοντας: Κύριε, δόξα σε Σένα.

Keep silent, refrain from judgment. This will shield your glowing hearts against all evil.

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ_Holy Resurrection of Jesus Christ_Воскресение Иисуса Христа_56929.b (1)

Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is risen! Truly He is risen!
Христос Воскресе! Воистину Воскресе!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

We read about it in the opening chapters of Genesis when Adam and Eve fell. What did they do? Adam blamed Eve who in turn blamed the serpent. Then they were all exiled from Paradise. And in the same way, when we excuse our behavior, we exile ourselves from experiencing Paradise right now with God and possibly in the future.

When we judge others, it is impossible to acquire humility and the grace of God.

One day Abba Isaac the Theban went to a monastery. He saw a brother committing a sin and he condemned him. When he returned to the desert, an angel of the Lord came and stood in front of the door of his cell, and said, ‘I will not let you enter.’ But he persisted saying, ‘What is the matter?’ and the angel replied, ‘God has sent me to ask you where you want to throw the guilty brother whom you have condemned.’ Immediately he repented and said, ‘I have sinned, forgive me.’ Then the angel said, ‘Get up, God has forgiven you. But from now on, be careful not to judge someone before God has done so.’

St. Abba Macarius the Great

If you reprove someone, you yourself get carried away by anger and you are satisfying your own passion; do not lose yourself, therefore, in order to save another.

Do no evil to anyone, and do not judge anyone. Observe this and you will be saved.**

If we keep remembering the wrongs which men have done us, we destroy the power of the remembrance of God. But if we remind ourselves of the evil deeds of the demons, we shall be invulnerable.

Άγιος Σεραφείμ Σάρωφ _St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский75edbbSt. Seraphim of Sarov said:
All condemnation is from the devil. Never condemn each other…
Instead of condemning others, strive to reach inner peace.”
Keep silent, refrain from judgment. This will raise you above the deadly arrows of slander, insult, and outrage and will shield your glowing hearts against all evil.
In order to keep spiritual peace it is also necessary to avoid judging others in any way. Condescension towards your neighbor and silence protect spiritual peace. When a person is in such an state, then he receives Godly revelations.
In order not to lapse into judgment of others, it is necessary to be mindful of oneself, to refuse to receive any bad information from anyone and to be as if dead to others.

Saint abba Moses the Ethiopian of Scete said:

If we are on the watch to see our own faults, we shall not see those of our neighbor…To die to one’s neighbor is this: To bear your own faults and not to pay attention to anyone else wondering whether they are good or bad. Do no harm to anyone, do not think anything bad in your heart towards anyone, do not scorn the man who does evil…Do not rail against anyone, but rather say, ‘God knows each one.’ Do not agree with him who slanders, do not rejoice at his slander, and do not hate him who slanders his neighbor.

This is what it means not to judge. Do not have hostile feelings towards anyone and do not let dislike dominate your heart; do not hate him who hates his neighbor.


Abba Matoes said:
The nearer one draws to God, the more he sees himself a sinner.

abba Macarius of Alexandria
Abba Macarius went one day to Abba Pachomius of Tabennisi. Pachomius asked him, ‘When brothers do not submit to the rule, is it right to correct them?’ Abba Macarius said to him, ‘Correct and judge justly those who are subject to you, but judge no one else. For truly it is written: “Is it not those inside the church whom you are to judge? God judges those outside.”‘ (1 Cor. 5.12-13)”

A brother asked Abba Tithoes, ‘Which way leads to humility?’ The old man said, ‘The way to humility is this: self-control, prayer, and thinking yourself inferior to all creatures.’

St. Paisios the Athonite teaches:
When you accept an injustice and are prepared to justify your neighbor, you accept Christ himself into your heart, Who was often wronged and maligned. It is then that Christ cannot be evicted from your heart and fills you with peace and gladness.

He who does his spiritual work correctly finds excuses for everyone else in order to justify their shortcomings, but never justifies himself, even when he is in the right…
For example, he sees someone stealing and thinks to himself, “If I had not been helped by God, I would now be stealing more than he is”…Or, if he sees a certain shortcoming in another person, be it serious or trivial, he will excuse him with good and positive thoughts. He thinks of his own many shortcomings…

Saint Nikolai Velimirovič
ΜΑΚΑΡΙΟς ΜΕΓΑΣ 3Even in His pain on the cross, the Lord Jesus did not condemn sinners but offered pardon to His Father for their sins saying, “They know not what they do!” (St. Luke 23:34). Let us not judge anyone so that we will not be judged. For no one is certain that before his death he will not commit the same sin by which he condemns his brother. Saint Anastasius of Sinai teaches, “Even if you see someone sinning, do not judge him for you do not know what the end of his life will be like. The thief, crucified with Christ, entered Paradise and the Apostle Judas went to Hell. Even if you see someone sinning, bear in mind that you do not know his good works. For many have sinned openly and repented in secret; we see their sins, but we do not know their repentance. That is why, brethren, let us not judge anyone so that we will not be judged.”

Entering into the God of love requires oneness . One of the greatest steps toward unity is to refrain from judging others. Judging others shatters this oneness.

A soft answer turneth away wrath: but grievous words stir up anger. (Proverbs 15:1) A gentle answer can also be a healing balm that a person’s wounded soul needs. “You should not break the bruised reed, nor quench the smoking flax” (Matthew 12:20)
Pleasant words are as a honeycomb, sweet to the soul, and health to the bones. (Proverbs 16:24) Such kindness is healing to both ourselves and to the person whom we have encountered.