Iconography and Hand painted icons

Only the Spirit of God is the All Holy Spirit of adoption and freedom. St Nikolai Velimirovich

Πεντηκοστή_ Pentecost _ Пятидеся́тница _ Pentecost-pentecost2

‘O Heavenly King, Comforter, Spirit of Truth, Come and dwell in us…”

St Nikolai Velimirovich
About the children of God

“The Spirit itself bears witness with our spirit, that we are the children of God” (Romans 8:16).

He who has the Spirit of God in himself – only he has the witness that he is the child of God. Without the Spirit of God there is no such witness. Not even the entire universe can give this witness. The universe, alone, without the Spirit of God – what else does it witness to us other than that we are its slaves, its victims, which it unmercifully swallows? In essence, the pagans thought that also. The opponents of God today, do they not think likewise? They do think so. For indeed, it is difficult to take that thought away from man who did not recognize the Spirit of Christ, the Spirit of God, the Witness of Heaven. The same apostle says: “For you have not received the spirit of bondage” (Romans 8:15). What is this spirit of bondage? It is every other spirit except the Spirit of God, Who Christ the Lord sends to those who love Him. The spirit of bondage is the spirit of materialism, the spirit of fortune-telling, the spirit of naturalism, the spirit of pessimism, the spirit of despair, the spirit of vice. Only the Spirit of God is the All Holy Spirit of adoption and freedom.

O what happiness, O what peace, O what joy when the Spirit of God cuddles in the cleansed heart of man as a sparrow does in its nest! Then our hope opens hundreds of doors in the prison of the universe and our embrace, wider than the universe, stretches out to the One Who is greater and more merciful than the universe. To Whom? To the Father! And then we cry out: “Abba, Father!” (Romans 8:15).

The witness of God, which comes through the eyes, can even lead us to doubt that we are the children of God. But, the witness which comes to us from the heart, from the Spirit of God, does not leave even the slightest doubt. God witnesses about God. What kind of doubt can there be? God the Holy Spirit caresses us in the heart of our very being. Can there be any kind of doubt there? No; for then we know and feel completely confident that God is the Father and we, the children of God. No one’s servants, no one’s slaves, rather the children of God.

O Lord God, Holy Spirit come abide in us and remain with us as a Witness of the Trinity and the Kingdom, as a Witness of the immortal Paradise.
To You be glory and thanks always. Amen.

The Prologue from Ohrid: Lives of Saints
by St Nikolai Velimirovich, Bishop of Zica, Serbia (+1956)

Troparion of Holy Pentecost Tone 8. (Plagal Tone Four)

Blessed art Thou, O Christ our God, who hast revealed the fishermen as most wise by sending down upon them the Holy Spirit: through them Thou didst draw the world into Thy net. O Lover of Man, Glory to Thee! 

“O Heavenly King, Comforter, Spirit of Truth, Who art everywhere present and fillest all things, Treasury of good things and Giver of life: Come and dwell in us, and cleanse us of all impurity, and save, our souls, O Good One.” (Pentecost Vespers, the third sticheron of the Aposticha, and numerous other places)

 Saint Symeon, the New Theologian (949-1022 CE)

Come, O true light!
— Come, O eternal life!
— Come, O hidden mystery!
— Come, O indescribable treasure!
— Come, O endless delight!
— Come, O unsetting light!
— Come, O true and fervent expectation of all those who will be saved!
— Come, O resurrection of the dead!
— Come, O powerful one, who always creates and re-creates and transforms by your will alone!
— Come, O eternal joy!
— Come, you whom my wretched soul has desired and does desire!
— Come, you who have separated me from everything and made me solitary in this world!
— Come, you who have become yourself desire in me,who have made me desire you, the absolutely inaccessible one!
— Come, O my breath and life!
— Come, O consolation of my humble soul!
— Come, O my joy, my glory, and my endless delight!
— I thank you that you have become one spirit with me..

— O Master, stay and do not leave me alone, so that my enemies, arriving unexpectedly, they who are always seeking to lessen my soul, may find you living within me and that they may take flight, in defeat, powerless against me, seeing you, O more powerful than everything, installed within my essence in the home of my poor soul.

Προσδοκούμε στο υπερώο της καρδιάς, όπως και οι Απόστολοι την έλευση του Παρακλήτου. Αρχιμ. Ζαχαρία Ζάχαρου

Πεντηκοστή_ Pentecost _ Пятидеся́тница _ Bucuresti-biserica-ortodoxa-Sfanta-Treime-a-spitalului-“Gr-Alexandrescu”-957

‘Πνεύμα Άγιον, Φως άδυτον, Φως απρόσιτον, Παράκλητε αγαθέ, ο στεναγμοίς αλαλήτοις πρεσβεύων υπέρ ημών Ελθέ και σκήνωσον εν ημίν…”

Αρχιμ. Ζαχαρία Ζάχαρου

Αν μελετήσουμε προσεκτικά τα αναγνώσματα της Παλαιάς Διαθήκης στην εορτή της Πεντηκοστής, θα διαπιστώσουμε τρία κυρίως θέματα: την έκχυση του Αγίου Πνεύματος πάνω σε κάθε σάρκατην αγιαστική επίκληση του Ονόματος, με το Οποίο σωζόμαστε, και το χάρισμα της καινής καρδιάς· της ευαίσθητης σάρκινης καρδιάς, αντί της λίθινης, που είναι ανίκανη να συλλάβει οτιδήποτε το πνευματικό.

Στο πρώτο ανάγνωσμα, το οποίο ενέπνεε ιδιαίτερα τον Γέροντα, διαβάζουμε ότι ο προφήτης Μωυσής κατάρτισε κατάλογο εβδομήντα ανθρώπων, τους οποίους ο Θεός επρόκειτο να χρίσει με το Πνεύμα της προφητείας. Και ο προφήτης Ιεζεκιήλ λέει, «εκ των τεσσάρων πνευμάτων ελθέ και εμφύσησον εις τους νεκρούς τούτους, και ζησάτωσαν» (Ιεζεκ. 37,9). Το ίδιο ακριβώς έκανε και ο Κύριος, όταν αναστήθηκε εκ νεκρών. Ενεφύσησε στους αγίους μαθητές Του και είπε: «Λάβετε Πνεύμα Άγιον» (Ιωάν. 20,22). Αυτό ήταν στην πραγματικότητα το προοίμιο της Πεντηκοστής, η προετοιμασία για το πλήρωμα της ελεύσεως του Αγίου Πνεύματος πάνω στη γη, τη μεγάλη και επιφανή εκείνη ημέρα των γενεθλίων της Εκκλησίας του Χριστού. Ο προφήτης Ιωήλ επίσης περιγράφει την ημέρα της Πεντηκοστής ως την έκχυση του Αγίου Πνεύματος σε όλη την ανθρωπότητα: «Και έσται μετά ταύτα και εκχεώ από του πνεύματος μου επί πάσαν σάρκα» (Ιωήλ 3,1) και «πας, ος αν επικαλέσηται το Όνομα Κυρίου, σωθήσεται» (Ιωήλ 3,5).

Δεν είναι βέβαιο ωστόσο ότι θα σωθούν όλοι όσοι απλώς επικαλούνται το Όνομα του Κυρίου. Σύμφωνα με άλλο σκληρό λόγο Του, «ου πας ο λέγων μοι, Κύριε, Κύριε, εισελεύσεται εις την Βασιλείαν των ουρανών, αλλ’ ο ποιών το θέλημα του Πατρός μου του εν ουρανοίς» (Ματθ. 7,21), δηλαδή αυτός που τηρεί τις εντολές. Και όταν το Άγιο Πνεύμα εισχωρήσει στην καρδιά ως κραταιός και ορμητικός άνεμος, συντρίβοντας τη σκληρότητα της, εκεί στη βαθειά καρδιά, θα απεικονίσει τη μορφή του Κυρίου Ιησού Χριστού. Θα μετουσιώσει και θα καθάρει την καρδιά μας, ώστε να μπορούμε να επικαλούμαστε το Όνομα Του από τα έγκατά της. Ο απόστολος Παύλος βεβαιώνει ότι όταν η επίκληση προέρχεται από καθαρή καρδιά είναι σωτηριώδης (Β’ Τιμ. 2,22), γι’ αυτό και το Άγιο Πνεύμα προετοιμάζει την καρδιά του ανθρώπου με τα μέσα της συντριβής και της ταπεινώσεως. Ο μεγάλος πόθος του Κυρίου είναι να επικαλούμαστε το άγιο Όνομα Του με τρόπο ευάρεστο σε Εκείνον και συγχρόνως σωτήριο για μας.

Ας εξετάσουμε προσεκτικά την πρώτη εμφάνιση του Αγίου Πνεύματος στη γη. Στην αρχή της δημιουργίας το Πνεύμα του Θεού φερόταν πάνω από τα ύδατα (Γέν. 1,2), όπως η κλώσσα που απλώνοντας τα φτερά σκεπάζει τα αυγά της, για να επωάσει και να φέρει στον κόσμο καινούργια ζωή. Το Πνεύμα του Θεού επωάζει όλη τη δημιουργία, και έτσι ήλθε στην ύπαρξη ολόκληρος ο κόσμος. Ανάλογη διεργασία συντελείται και στην καρδιά μας, όταν επικαλούμαστε άοκνα το Όνομα του Κυρίου. Με την εργασία αυτή οπλίζουμε τους εαυτούς μας με το χάρισμα της Πεντηκοστής, και το Πνεύμα του Κυρίου έρχεται να επισκιάσει την καρδιά, ώστε να εκπηγάσει καινή ζωή.

Πράγματι, αυτή είναι η νέα γέννηση που μας προσφέρεται, χωρίς την οποία, όπως λέει ο Κύριος, δεν μπορούμε να εισέλθουμε στη Βασιλεία Του (Ιωάν. 3,5). Έτσι, όταν ευχόμαστε αδιάλειπτα: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησον με», δεν κάνουμε τίποτε άλλο, παρά να προσδοκούμε στο υπερώο της καρδιάς, όπως και οι Απόστολοι απεκδέχονταν την έλευση του Παρακλήτου που τους είχε υποσχεθεί ο Κύριος. Προσκαρτερώντας στο υπερώο της καρδιάς μας, το Πνεύμα του Θεού επισκιάζει κατ’ επανάληψη το στέρνο μας. Η σκουριά της συσσωρευμένης αμαρτίας αποκαθαίρεται, ωσότου η χάρη επωάσει την καρδιά και εκπηγάσει εκεί καινούργια ζωή.

Ο μέγας προφήτης Ησαΐας επισημαίνει ότι ο πόνος προηγείται της ελεύσεως του Πνεύματος της σωτηρίας· ότι το Πνεύμα συλλαμβάνεται πρώτα μέσα στο φόβο και στην οδύνη της καρδιάς (Ησ. 13,8). Η αλήθεια είναι ότι μας χρειάζεται συντριβή, μας χρειάζεται φόβος, έχουμε ανάγκη από πόνο. Όλα αυτά μας προετοιμάζουν για τη νέα ζωή, ωσότου μια έκρηξη, μια βαθειά τομή διανοίξει την καρδιά. Τότε πραγματοποιείται νέα γέννηση, και ο άνθρωπος, που μεταρσιώνεται πνευματικά, παραδίδεται στα χέρια του ζώντος Θεού. Όπως ισχυριζόταν ο Γέροντας Σωφρόνιος, αν εγκαρτερήσουμε στον πόνο και τη συντριβή, η καρδιά μας θα μεταμορφωθεί κάποια ημέρα σε φωτεινό κέντρο πνευματικής ευαισθησίας.

Ο απόστολος Παύλος επιβεβαιώνει επίσης ότι η συντριβή της καρδιάς που αληθινά μετανοεί θα ανοίξει στα βάθη της την οδό προς τους αλάλητους στεναγμούς του Πνεύματος, καθώς θα βοά, «αββά, ο Πατήρ» (Γαλ. 4,6· Ρωμ. 8,21-26). Επιπλέον θα επισφραγισθεί η υιοθεσία μας ως ελεύθερων τέκνων του Θεού, κάτω από τη χάρη του νόμου του Πνεύματος. Άρα, είναι αναγκαίο να υποφέρουμε με καρτερία τον πόνο, την «περιτομή της καρδίας» (Ρωμ. 2,29). Άλλωστε αυτό σημαίνει να βαστάσουμε τα στίγματα του Κυρίου Ιησού, όπως το θέτει αλλού ο απόστολος Παύλος (Γαλ. 6,17). Ας τα υπομείνουμε όλα αδιαμαρτύρητα, ώσπου να γεννηθεί μέσα μας το Πνεύμα της σωτηρίας, και η οδύνη μας να μετουσιωθεί στην ολοφώτεινη χάρη της υιοθεσίας των τέκνων του Θεού.

Ζαχαρίας Ζαχάρου – Αρχιμανδρίτης Η περιτομή της καρδιάς: Μετά τον συσσεισμό, το Πνεύμα της αληθείας (3ο Μέρος)

«Εγώ διετάχθην από τον Θεό να σε θεραπεύσω, ήταν σήμερον να φύγεις αλλά εγώ σε άφησα για την αύριο.» Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος ο Ομολογητής

Προκόπι (Ürgüp) – Εκεί που αγίασε ο Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος

Απολυτίκιον  Ήχος πλ. δ’

Ευλογητός ει, Χριστέ ο Θεός ημών, ο πανσόφους τους αλιείς αναδείξας, καταπέμψας αυτοίς το Πνεύμα το άγιον, και δι’ αυτών την οικουμένην σαγηνεύσας, φιλάνθρωπε, δόξα σοι.

Κάθισμα Ήχος πλ. δ’ Το προσταχθέν

Οι του Σωτήρος ερασταί χαράς επλήσθησαν, και θάρσος έλαβον, οι πρώην δειλιώντες, ως το Πνεύμα το άγιον σήμερον εξ ύψους, κατήλθεν επί τον οίκον των Μαθητών, και άλλος άλλα ελάλει προς τους λαούς· γλώσσαι γαρ διεσπάρησαν, ορώμεναι ωσεί πυρός, και τούτους ου κατέφλεξαν, αλλά μάλλον εδρόσισαν. (Δις)

Πνεύμα Άγιον, Βασιλεύ των αιώνων και ζωής ακηράτου χορηγέ, κατά το πλήθος των θλίψεων και των στεναγμών ημών, πλήθυνον το έλεος Σου εφ’ ημάς και αποδίωξον αφ’ ημών πάντα εχθρόν και πολέμιον, και γενού Συ Αυτός ο ενεργών εν ημίν πάντα τα Σοι ευάρεστα, και αγίασον πάντων ημών τας ψυχάς και τα σώματα αγιασμώ αναφαιρέτω· δεόμεθα Σου, ταχύ επάκουσον και ελέησον.

Πνεύμα Άγιον, το Φως το ανονόμαστον, το Φως το ανεξιχνίαστον και απόκρυφον, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν, και καθάρισον ημάς από του σκότους της αγνοίας· πότισον ημάς τους διψώντας τοις μυστικοίς ρείθροις της Σης Θεογνωσίας· εξάγαγε τας ψυχάς ημών εκ της φυλακής της αμαρτίας, και πάσαν πληγήν κεκρυμμένην εν ημίν ίασαι δια της μεταλήψεως της θείας και αφθάρτου τροφής του Σώματος και του Αίματος του Χριστού και Θεού ημών· δεόμεθα Σου, ταχύ επάκουσον και ελέησον.

«Κύριε Ιησού Χριστέ, Συνάναρχε Υιέ του Πατρός, ελέησον με· ελθέ και σκήνωσον εν εμοί μετά του Πατρός και του Πνεύματος του Αγίου κατά την εντολήν Σου (βλ. Ιωάν. 14,23). Ας ενοικήση εν ημίν δια του Ονόματος Σου η ειρήνη Σου, η πάντα νουν υπερέχουσα (βλ. Ιωάν. 14,27· Φιλ. 4,7).

You souls of the dead… Poem XXV (25), St. Nikolai Velimirovich of Ochrid

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ_Holy Resurrection of Jesus Christ_Воскресение Иисуса Христа_347_dd1222148d

Prayers by the Lake
St. Nikolai Velimirovich, Bishop of Ochrid
Poem XXV (25)

You souls of the dead, join me in glorifying the Heavenly Triad. What other way do you have to spend your time except either to cringe for fear far from God or to soar for joy close to God?

You have left behind your bodily ashes, your favorite con¬cern, and now you only have to worry about your nakedness. Surely you realize now that the body does not give fragrance to the soul, but the soul to the body.

How difficult it is for a sinful soul when it is undiluted by flesh and unhidden by flesh! Truly, a wheel does not go into the mud by itself, but only if a coachman drives it there. Surely you realize now that the wheel became sullied by the coachman’s own will. The wheel has received its payment, and the coachman will receive his.

You sinful souls, yearn n6 longer to return to the body, as though you could supposedly flee from the evil stench that is suffocating you where you are now. You would only bring that same stench back with yourselves, and would increase it in a new body.

You sinful souls, yearn no longer to enter the body, as though you could flee the fire that is roasting you and the smoke that is smothering you! You would only bring the fire and smoke with yourselves, and your body would not be your rescuer but your burnt offering.

Rather direct all your attention to the eternal Virginity of God, which can cast out the evil stench from you, and to the Son of the Virgin, who would illuminate you with the flame of the wisdom of the Trinity, and to the All-Holy Spirit, who would give you the strength and the wisdom to elevate you to the choirs of angels.

You purified souls, who smell more captivating than all the balsams on earth, do not separate yourselves from those of us still on earth, who for another hour or two are still wandering over your paths of suffering and your ashes. All those who are pure on earth will be pure in heaven also, and will be your companions, perfumed with the balsam of paradise and clothed in the whiteness of virginity.

Strengthen your love for us and your prayer for us. For between you and us is no partition other than the frail veil of our flesh. For even though you have gone ahead while we have remained behind, the path is the same and the city at the end of the path is the same.

You righteous souls, we pray to the Lord for you as well, so that He may make your passage to Him easy and swift. Even though we are weaker than you, we nevertheless pray to God for you. We pray out of the love with which our heart burns for you, even as a younger and weaker brother reaches out to help his older and stronger brother.

For just as younger and older brothers are one flesh in the eyes of the love that gave them birth, so also are we and you one flesh in the eyes of the exceedingly wise and exceedingly strong lQve of the Most High.

You countless flocks of souls of the dead, do not be dis¬traught and confounded, and have no more regard for the cold island of life on earth, to which we, being few in number, are still stuck for another hour or two until we come to join you for the summer in warmer and brighter regions.

For all of you, both righteous and sinful, we who are half¬dead, half-alive pray to the Mercy of Heaven, so that you may not be confounded, so that you may not be afraid and look back, but may, in the fullness of summer, head ever forward and ever higher–
toward light and joy
toward peace and plenitude.

Prayers by the Lake, XXV (25), by St. Nikolai Velimirovic
Written at Lake Ohrid 1921-1922.
http://www.sv-luka.org/praylake/pl25.htmΠίστη_Faith_вера-Credință_ 2010
.. Like the Old Testament Psalmist, our holy Vladika poured out his soul in his works and in prayer. This is especially evident in his “Prayers by the Lake,” “The Spiritual Lyre,” and “Prayerful Songs.” From his poetic inspiration and fervor arose prayers on the level of the Psalms, like the most beautiful flowers of paradise. Vladika Nikolai’s spirit of prayer was so powerful that it often threw him to his knees. He was often seen weeping. He was inflamed by divine eros.* His thirst for God was unquenchable; it could be satisfied only with complete union with God.Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, Κανέο Οχρίδα--Church of St. John at Kaneo Lake Ohrid- Церковь Святого Иоанна Канео (Охрид)-6hol258A view of Lake Ochrid (Ohrid), where St. Nikolai composed these prayers.
The 13th century monastery is dedicated to St. John the Theologian at Kaneo, Ohrid


Ο θάνατος είναι μια αρχή. Είναι μια πόρτα που ανοίγει και μας εισάγει στην απεραντοσύνη της αιωνιότητας. Αντώνιος Bloom Μητροπολίτης Σουρόζ

Εισοδος εις στον Παραδεισο-Ι.Η.Εμμαους Λαγκαδα

Σάββατον προ της Πεντηκοστής (Ψυχοσάββατον)

Μακάριοι, ούς εξελέξω, και προσελάβου Κύριε, και το μνημόσυνον αυτών εις γενεάν και γενεάν, Αλληλούια.

Γιατί δεν φοβάμαι τον θάνατο;
Μητροπολίτης Αντώνιος Bloom Σουρόζ 

…δεν ετοιμαζόμαστε για τον θάνατο, αλλά ετοιμαζόμαστε για την αθάνατη ζωή.

Μόνο αναπνέοντας βαθειά την Αιωνιότητα από τώρα, νικάμε τον φόβο του θανάτου.



Μητροπολίτης Σουρόζ Anthony Bloom

O Θεός δεν μας δημιούργησε για το θάνατο και για την καταστροφή. Μας δημιούργησε για την αιώνια ζωή. Μας κάλεσε στην αθανασία – όχι μόνο στην αθανασία της αναστάσεως αλλά σε μια αθανασία που δεν γνωρίζει θάνατο.Ο θάνατος εισήλθε ως αποτέλεσμα της αμαρτίας. Εισήλθε επειδή ο άνθρωπος έχασε τον Θεό, στράφηκε μακριά απ’ Αυτόν, έψαξε να βρει τρόπους με τους οποίους θα μπορούσε να κάνει πράγματα μακριά από τον Θεό… Γι’ αυτό ο απόστολος Παύλος μπόρεσε να πει: «Εμοί γαρ το ζην Χριστός και το αποθανείν κέρδος». Επειδή όσο ζω σ’ αυτό το σώμα θα είμαι χωρισμένος από τον Χριστό. Γι’ αυτό σε ένα άλλο εδάφιο λέγει ότι γι’ αυτόν το να πεθάνει δεν σημαίνει ότι απλώς ρίχνει από τους ώμους του την πρόσκαιρη ζωή, σημαίνει ότι ενδύεται την αιωνιότητα. Ο θάνατος δεν αποτελεί ένα τέλος, είναι μια αρχή. Είναι μια πόρτα που ανοίγει και μας εισάγει στην απεραντοσύνη της αιωνιότητας, που θα ήταν κλειστή για μας για πάντα αν ο θάνατος δεν μας απελευθέρωνε από την ενσωμάτωσή μας στα γήινα πράγματα.

Περισσότερο από μια φορά έχω αναφέρει, με την ευκαιρία κάποιου γάμου, τη φράση του Λέων Μπλόυ: «Το να πεις σε κάποιον “σ’ αγαπώ” ισοδυναμεί με το να του λες “δεν θα πεθάνεις ποτέ”».

Ένα άλλο πράγμα που πρέπει το πρόσωπο που πενθεί να μάθει να μην κάνει ποτέ είναι να μιλά για τη σχέση αγάπης που υπήρχε σε αόριστο χρόνο. Ποτέ δεν πρέπει κάποιος να πει: «Αγαπούσαμε ο ένας τον άλλο». Πρέπει πάντοτε να λέει: «Αγαπούμε ο ένας τον άλλο».

Όποιος έχει γνωρίσει κάποιον που τώρα έχει πεθάνει, θα πρέπει να στοχαστεί βαθιά το σημάδι που η ζωή αυτού του ανθρώπου άφησε στη ζωή του. Πρέπει να στοχαστεί το είδος του σπόρου που σπάρθηκε στη ζωή αυτού του ανθρώπου και τον καρπό που αυτός έφερε. 

Υπάρχει μια φράση στο Ευαγγέλιο που λέει πως «εάv μη ο κόκκος του σίτου πεσών εις την γην αποθάνη, αυτός μόνος μένει. Εάν δε αποθάνη πολύν καρπόν φέρει». Αυτό ακριβώς μπορεί να συμβεί, αν στοχαζόμαστε με όλη μας την καρδιά, με το πνεύμα και με τη μνήμη, με όλη την ευαισθησία μας και την αίσθηση δικαιοσύνης, τη ζωή εκείνων που έχουν αναχωρήσει από αυτήν τη ζωή. Αν είχαμε το κουράγιο να χρησιμοποιήσουμε αυτό το ξίφος -που είναι ο λόγος του Θεoύ για να χωρίσουμε το φως από το σκοτάδι, να χρησιμοποιήσουμε όλη μας τη διάκριση για να ξεχωρίσουμε την ήρα από το σιτάρι, τότε, έχοντας συγκεντρώσει όσο σιτάρι θα είχαμε τη δυνατότητα να ξεχωρίσουμε, θα μπορούσε ο καθένας μας, ο καθένας που είχε γνωρίσει τον κεκοιμημένο, να φέρει πολύ καρπό στη ζωή του. Μπορούμε να ζήσουμε σύμφωνα μ’ ένα παράδειγμα που προσφέρεται και λαμβάνεται, να χωνέψουμε όσα αξίζουν να χωνευθούν από τη ζωή αυτού του προσώπου. 

Στη Νεκρώσιμη Ακολουθία κρατούμε αναμμένα κεριά. Πιστεύω ότι αυτό υποδηλώνει δύο πράγματα. Το πρώτο, που είναι πολύ εμφανές, είναι ότι αναγγέλλουμε την ανάσταση. Στεκόμαστε κρατώντας αναμμένα κεριά με τον ίδιο τρόπο που στεκόμαστε στην εκκλησία το βράδυ της Ανάστασης. Στεκόμαστε επίσης δίνοντας τη μαρτυρία μας μπροστά στον Θεό ότι το πρόσωπο αυτό έφερε τουλάχιστον μια σπίθα φωτός στο λυκόφως του κόσμον, ότι αυτό το πρόσωπο δεν έζησε μάταια. Θα φυλάξουμε, θα προστατεύσουμε και θα μοιραστούμε αυτό το φως, έτσι ώστε να φωτίζει όλο και περισσότερους ανθρώπους, και αν είναι δυνατό να γίνει εκατονταπλάσιο. 

Αν ξεκινήσουμε να ζήσουμε μ’ αυτό τον τρόπο, να γίνουμε η συνέχεια της επίγειας ζωής του κεκοιμημένου, αν ξεκινήσουμε να γίνουμε η συνέχεια όλων όσα ήταν ευγενικά, καλά, αληθινά και άγια σ’ αυτό το πρόσωπο, τότε αυτό το πρόσωπο πράγματι δεν έχει ζήσει μάταια και θα αισθανθούμε κι εμείς ότι πράγματι δέν ζούμε μάταια. Δεν θα υπάρξει μέσα μας χώρος για ελπίδες ενός άμεσου θανάτου, επειδή πρέπει να επιτελέσουμε κάποια λειτουργία. 

ψυχοσαββατο_10590514_10205299883432716_426883023279451099_n - CopyΠρέπει, μαζί μ’ αυτόν που εισήλθε στην αιωνιότητα, να ζήσουμε κι εμείς όσο το δυνατόν τελειότερα και βαθύτερα, στην αιωνιότητα. Επειδή είναι ο μόνος τόπος όπου μπορούμε να είμαστε μαζί με τον κεκοιμημένο. Αυτό σημαίνει ότι, καθώς όλο και περισσότερα αγαπημένα πρόσωπα αφήνουν αυτό το επίγειο προσκύνημα και εισέρχονται στη σταθερότητα και στη γαλήνη της αιώνιας ζωής, θα πρέπει να αισθανόμαστε όλο και περισσότερο ότι ανήκουμε όλο και τελειότερα και πληρέστερα σ’ εκείνο τον κόσμο, και ότι σταδιακά οι αξίες του γίνονται δικές μας. 

Αν μάλιστα ένα από τα πολυαγαπημένα μας πρόσωπα, αν ένας από τους πολυτιμότερους θησαυρούς μας λέγεται Ιησούς Χριστός, τότε μπορούμε αληθινά, όσο είμαστε ακόμη πάνω στη γη, να λαχταρούμε, όπως ο απόστολος Παύλος, με όλη μας την ψυχή και όλο μας το μυαλό, με όλο μας το σώμα και όλη μας την καρδιά, την ημέρα που θα ενωθούμε αδιαίρετα μαζί Του. ..

Ο απόστολος Παύλος χρησιμοποίησε τη φράση «η ζωή υμών κέκρυπται συν τω Χριστώ εν τω Θεώ». Η σωματική μας ύπαρξη κρύβεται στο μυστήριο της αγίας Τριάδος και αυτή η σωματική ύπαρξη μας αποτελεί την ανθρώπινη φύση μας. Στον Χριστό και στη Θεοτόκο μπορούμε να δούμε αυτό που καλείται να γίνει το σώμα μας: ένα σώμα δόξης.

…Στον χρόνο που μας προσφέρει ο ερχομός του θανάτου, χρειάζεται να σκεφτούμε όλη μας τη ζωή ως μια άνοδο, μια άνοδο στην αιωνιότητα και όχι ως μια σταδιακή πορεία προς το θάνατο…. ενδυόμαστε την αιωνιότητα.

Παρέθεσα προηγουμένως τα λόγια του Λέων Μπλόυ: «Το να πούμε σε ένα πρόσωπο “σε αγαπώ” ισοδυναμεί με το να του λέμε “ποτέ δεν θα πεθάνεις”». Διακηρύσσοντας μπροστά στον Θεό την αθάνατη αγάπη μας για τον πεθαμένο είναι σαν να επιβεβαιώνουμε αυτό το πρόσωπο, όχι μόνο στο χρόνο αλλά και στην αιωνιότητα. Όταν μάλιστα στεκόμαστε με αναμμένα κεριά στην Ακολουθία, διακηρύσσουμε πραγματικά την πίστη μας στην ανάσταση, αλλά και δηλώνουμε μπροστά στο πρόσωπο του Θεού ότι αυτό το πρόσωπο έφερε ένα φως στον κόσμο.
«Ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως ίδωσιν υμών τα καλά έργα και δοξάσωσι τον πατέρα υμών τον εν τοις ουρανοίς». Αυτό το πρόσωπο δεν έχει ρίξει απλώς ένα δημιουργικό φως, ούτε μας έχει εντυπωσιάσει μόνο με την ιδιοφυΐα του, την ομορφιά ή τα ταλέντα του, αλλά άφησε να λάμψει το φως του Θεού, η άκτιστη Θεία δόξα. Αυτό είναι κάτι που ποτέ δεν θα πεθάνει πάνω στη γη.

Πηγή: Μητροπολίτης Σουρόζ Anthony Bloom, O Θάνατος ως κέρδος, εκδόσεις «Εν πλω», 2006

Να προσευχόμαστε για τους αγαπημένους μας κεκοιμημένους. Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

Κοντάκιον  Ήχος πλ. δ’

Μετά των Αγίων ανάπαυσον, Χριστέ, τας ψυχάς των δούλων σου, ένθα ουκ έστι πόνος, ου λύπη, ου στεναγμός, αλλά ζωή ατελεύτητος..

Ἦχος πλ. β’

Στιχ. Αι ψυχαί αυτών εν αγαθοίς αυλισθήσονται.

Ετίμησας εικόνι σου, το των χειρών σου Σώτερ πλαστούργημα, ζωγραφήσας εν υλική μορφή, της νοεράς ουσίας το ομοίωμα, ης και κοινωνόν με κατέστησας, θέμενος των επί γης κατάρχειν με τω αυτεξουσίω, Λόγε· διό Σώτερ τους δούλους σου, εν χώρα ζώντων, εν σκηναίς Δικαίων ανάπαυσον..

Τας των προαναπαυσαμένων ψυχάς κατάταξον, Δέσποτα Χριστέ, εν ταίς των Δικαίων σου σκηναίς, και ελέησον ημάς, ως μόνος αθάνατος, Αμήν.

For your good deed God has sent me to heal you. Give thanks to God! Saint Nikolai Velimirovič

Saint Nikolai Velimirovič

μακάριοι οι ελεήμονες-προσευχομενος-W1NeX (1)Even the dead sense and know the good deeds that are performed for them. Christians need not have any doubt in this. A good deed spreads through the heavenly world like an electrical current. An imperial clerk, Magistrian, was sent by the emperor on an important errand. Along the way, Magistrian saw a poor dead man, completely naked. He was moved with pity, removed his shirt, dressed the dead man, and buried him honorably. After a while, Magistrian had an unfortunate accident: he fell from his horse and broke his leg, and lay sick in bed for a long time. On one occasion, several doctors gathered around him to take counsel concerning his illness. The doctors agreed that his leg would have to be amputated. That night Magistrian could not sleep, but grieved and wept. At midnight a man suddenly appeared in his room and asked him: “Why are you weeping?” When Magistrian explained his condition, the unknown man then rubbed the infected leg with his hand and the leg was healed. “For God’s sake, tell me-who are you?” asked Magistrian. The unknown man replied: “Look at me, and see, is not this your shirt? I am he whom you saw naked and dead, and whom you dressed in this shirt. And behold, for your good deed God has sent me to heal you. Give thanks to God!


Γίνε αόρατος… Να περνάς όσο μπορείς απαρατήρητος. Μάθε να σιωπάς. Τίτο Κολλιάντερ

Μνήμη της Γ’ ευρέσεως της τιμίας κεφαλής του προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου

Εορτάζει στις 25 Μαΐου

Φωνή βοώντος γης μυχώ κεκρυμμένη,
Της γης ραγείσης, πάσιν ήχησε ξένως.
Εικάδι δε Προδρόμοιο Κάρην εύρον κατά πέμπτην.

ΙΔΕ Ο ΑΜΝΟΣ_Behold the Lamb of God-Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος_St. John the Baptist_ см. Иоа́нн Предте́ча-ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ 589Όλη η ζωή του Προδρόμου ήταν μία ζωή ασυνήθιστη. Για τα παιδικά του χρόνια γνωρίζουμε μόνο αυτό, το οποίο μας λέει ο ευαγγελιστής Λουκάς, ότι δηλαδή, «ηύξανε και εκραταιούτο πνεύματι, και ην εν ταις ερήμοις έως ημέρας αναδείξεως αυτού προς τον Ισραήλ» (Λκ. 1, 80). Κατά την παράδοση, ο βασιλιάς Ηρώδης μετά την σφαγή των νηπίων στη Βηθλεέμ ήθελε να σκοτώσει και τον Ιωάννη, δεν μπόρεσε όμως να τον βρει. Το γεγονός αυτό τον εξόργισε πολύ και γι’ αυτό διέταξε να σκοτώσουν τον πατέρα του, τον Ζαχαρία. Η μητέρα του, αφού έμαθε ότι οι στρατιώτες ψάχνουν το παιδί, το πήρε και πήγε μαζί του σε μία έρημη ορεινή περιοχή. Αφού έζησαν λίγο καιρό εκεί η μητέρα του πέθανε και ο μικρός Ιωάννης έμεινε μόνος του στην έρημο. Από την αρχή η ζωή του μείζονος «εν γεννητοίς γυναικών» (Μτ. 11, 11) και μέχρι την στιγμή που άρχισε να κηρύττει στις όχθες του Ιορδάνη ποταμού ήταν μια ζωή πρωτοφανής και ανήκουστη. Έμεινε στην έρημο εντελώς μόνος του μέχρι την ηλικία των τριάντα ετών. ..Είναι ασύλληπτα μεγάλο το βάθος της κοινωνίας εν Πνεύματι πού έχουν οι μεγάλοι άγιοι με τον Θεό, στην βαθιά κοινωνία προσευχής με τον Θεό μεγάλωνε η δύναμη του πνεύματος του και αυξανόταν η κατανόηση των οδών της σωτηρίας, τις όποιες θα έπρεπε να διδάσκει στον λαό, ο οποίος χανόταν μέσα στις αμαρτίες του. Θα έπρεπε να αλλάξει τις σκέψεις και τα αισθήματα του λαού, να τα κάνει πιο βαθιά. Ο άγγελος της ερήμου θα έπρεπε να προετοιμάσει τον ερχομό του Κυρίου. Ας ευχαριστήσουμε τον Κύριο και Θεό μας πού έστειλε στον αμαρτωλό αυτό κόσμο τον μεγαλύτερο απ’ όλους, τον ασκητή και τον κήρυκα της ανώτατης αλήθειας, τον Πρόδρομο Ιωάννη. (Αγίου Λουκά, Αρχιεπισκόπου Κριμαίας)

Η ασκητική του ζωή σκανδάλισε πολλούς από τους συγχρόνους του, που δεν μπορούσαν να αντιληφθούν τον αγγελικό τρόπο της ζωής του, και τον κατηγορούσαν ότι είναι δαιμονισμένος. Αλλ’ ο κόσμος δεν ήταν άξιος να τον κρατάει στους κόλπους του, γι’ αυτό παρέμεινε σ’ όλη του τη ζωή στην έρημο, περνώντας τις ημέρες του χωρίς μέριμνα. Ζούσε μόνο για τον Θεό και όπως λέει η Αγία Γραφή «ζούσε στην έρημο, μέχρι την ημέρα που έγινε γνωστός στους Ισραηλίτες». Ο Τίμιος Πρόδρομος έγινε οδηγητική στήλη για κάθε αρετή και ευσέβεια.

Ας ποθήσουμε να ακολουθήσουμε τα ίχνη του Ιωάννη που έζησε μέσα στη Χάρη του Θεού. Ας απομακρυνθούμε απ’ τον κόσμο με τη διάνοιά μας, ενώvoντας το νου μας με τον Χριστό. Ας κάνουμε με την αδιάλειπτη προσευχή τους εαυτούς μας ναό του σωτηρίου Ονόματός Του, έχοντας Αυτόν διαρκώς στη μνήμη μας και θα ζήσουμε αιώνια.


Τίτο Κολλιάντερ

Όλα διαδραματίζονται στην καρδιά, μέσα στη βαθιά σιωπή που βασιλεύει μέσα μας. Ένα σοβαρό ζήτημα, στο οποίο αποδίνουν μεγάλη βαρύτητα οι άγιοι πατέρες, είναι τούτο: Κράτα κλειστά τα χείλη σου για ό,τι αφορά τα μυστικά σου βάθη.

Η πνευματική ζωή είναι μυστική στην ουσία της. Είναι υπόθεση ανάμεσα σε σένα και τον Θεό. Ανάμεσα στους δυο σας μονάχα. Η μοναδική εξαίρεση μπορεί να ‘ναι ο πνευματικός σου πατέρας.

Αυτή η σιωπή είναι πολύ αναγκαία και ζωτικής σημασίας για την πνευματική σου πορεία. Γιατί καθένας που μιλάει για την προσωπική του ζωή δίνει τροφή στο ναρκισσισμό και τη φιλαυτία του. Και αυτά πρέπει με κάθε τρόπο να κατανικηθούν! Η σιωπή αντίθετα βοηθάει την αύξηση της εμπιστοσύνης στον Θεό, ο οποίος βλέπει «εν τω κρυπτώ». Μέσα από τη σιωπή ασκείται κανείς στο να συνομιλεί με τον Θεό, που ακούει ό,τι του λέμε χωρίς να χρειάζονται λόγια και λέξεις. Αυτός είναι το στήριγμά σου και σ’ αυτόν πρέπει να ‘χεις αποθέσει όλη την εμπιστοσύνη σου. Είσαι αγκυροβολημένος στην αιωνιότητα. Και εκεί δεν υπάρχουν κανενός είδους λόγια.

Συνεπώς θα πρέπει να θεωρείς πως καθετί που συναντάς στην πορεία σου, μικρό ή μεγάλο, το στέλνει ο Θεός για να σε βοηθήσει στον αγώνα σου. Μονάχα αυτός γνωρίζει ό,τι σου είναι ωφέλιμο και ό,τι χρειάζεσαι σε κάθε περίσταση: επιτυχίες, αναποδιές, πειρασμούς, πτώσεις. Τίποτε δε συμβαίνει τυχαία και χωρίς να αποτελεί πολύτιμη ευκαιρία να διδαχτείς απ’ αυτό. Πρέπει να αποσαφηνίσεις καλά μέσα σου αυτό, γιατί έτσι μεγαλώνει η εμπιστοσύνη σου στον Κύριο που αποφάσισες να ακολουθήσεις…

Θα στο ξαναπώ άλλη μια φορά. Μάθε να σιωπάς. Μην αφήνεις να βλέπουν οι άλλοι τι κρατάς στα χέρια σου.

Ιωάννης ο Πρόδρομος_св.Иоанна Предтечи_ St. John the Forerunner _032_Icon_S. Giovanni Battista, 84x57 cm, Korça, Museo nazionale medievale, XVII sec.Δουλεύεις για τον Αόρατο. Ας είναι και το έργο σου αόρατο. Όταν σκορπίζει κανείς γύρω του ψίχουλα, μαζεύονται τα πουλιά που στέλνει ο διάβολος, λένε οι άγιοι. Πρόσεξε την αυτοϊκανοποίηση.

Γι’αυτό οι άγιοι δίνουν την συμβουλή:
Να ενεργείς με διάκριση. Βρίσκεσαι κάπου και σου προσφέρουν κάτι. Διάλεξε το μικρότερο κομμάτι.
Αν, όμως, κάποιος ή κάποιοι βλέπουν τι θα κάνεις, τότε προτίμησε ν’ακολουθήσεις τη μέση οδό που θα προκαλούσε την πιο μικρή αίσθηση στους άλλους.

 Προσπάθησε, δηλαδή, με κάθε τρόπο να μένεις αφανής. Να περνάς όσο πιο πολύ μπορείς απαρατήρητος. Να το έχεις αυτό σαν ένα κανόνα πάντοτε. Μη μιλάς για τον εαυτό σου, πώς κοιμήθηκες, τι ονειρεύτηκες, τι σου συνέβη.

Μη λες τη γνώμη σου ευκαίρως ακαίρως χωρίς να ρωτηθείς.

Μην κάνεις λόγο για τις ανάγκες σου και τις υποθέσεις σου. Όταν διαρκώς μιλάς γι’αυτά, τρέφεις απλούστατα τον ναρκισσισμό σου με την αυτοαπασχόλησή σου..

Όσο πιο ταπεινή είναι η θέση που έχεις, τόσο πιο ελεύθερος είσαι. Μη βιάζεσαι να επιδείξεις τις γνώσεις σου και τις ικανότητές σου. Μην αντιλές με πείσμα και μην ανακατεύεσαι σε φιλονικείες και μαλώματα. Αναγνώριζε το δίκιο των άλλων…

.. Μη δημιουργείς ο ίδιος ταπεινωτικές καταστάσεις. Παρουσιάζονται κατά τη διάρκεια της ημέρας τόσο άφθονα όσα έχεις ανάγκη! Παρατηρούμε εκείνον που διαρκώς υποκλίνεται και επιδεικτικά εξυπηρετεί τους άλλους και ίσως να πούμε πόσο ταπεινός είναι! Αλλά ο πραγματικός ταπεινός διαφεύγει την προσοχή του περιβάλλοντός του, ο κόσμος δεν τον παρατηρεί (Α Ιωάν γ 1)*. Για τον κόσμο συνήθως είναι ένα μηδενικό. 

Όταν ο Πέτρος και ο Ανδρέας, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης «αφέντες τα δίκτυα ηκολούθησαν» τον Κύριο (Ματθ. δ’ 18-22), τι να είπαν οι συνάδελφοι τους που έμειναν στην ακτή; Γι’ αυτούς τα δυο ζεύγη των αδελφών εξαφανίστηκαν, χάθηκαν. Μη φοβάσαι να εξαφανιστείς όπως οι άγιοι απόστολοι, και να απομακρυνθείς από την αμαρτωλή και διεστραμμένη γενιά που μας περιτριγυρίζει. Τι θέλεις να κερδίσεις; Τον κόσμο ή την ψυχή σου; (Μαρκ. η 35-3). «Ουαί υμίν όταν καλώς υμάς είπωσι πάντες οι άνθρωποι». (Λουκ. στ 26).»

 Μάθε να γίνεσαι αόρατος… ώστε να σε βλέπει και να σε ευλογεί ο Θεός.

Απόσπασμα απ΄το βιβλίο του: Τίτο Κολλιάντερ “Ο δρόμος των ασκητών”, εκδ. «Ακρίτας».

*(Α Ιωάν γ 1). Ίδετε ποταπήν αγάπην δέδωκεν ημίν ο πατήρ ίνα τέκνα Θεού κληθώμεν. διά τούτο ο κόσμος ου γινώσκει ημάς, ότι ουκ έγνω αυτόν. ( Ιδέτε πόσον πλουσίαν και θαυμαστήν αγάπην μας έχει δώσει ο Πατήρ, ώστε να ονομασθώμεν τέκνα του Θεού. Δια τούτο ο κόσμος δεν μας κατανοεί, διότι δεν εγνώρισε και δεν κατενόησεν τον Θεόν, προς τον οποίον, καθό τέκνα του, ομοιάζομεν.)

Απολυτίκιον Γ’ ευρέσεως της τιμίας κεφαλής του προφήτου Προδρόμου. Ήχος δ’
Ταχύ προκατάλαβε

Ως θείον θησαύρισμα, εγκεκρυμμένον τη γη, Χριστός απεκάλυψε, την Κεφαλήν σου ημίν, Προφήτα και Πρόδρομε, πάντες ούν συνελθόντες, εν τη ταύτη ευρέσει, άσμασι θεηγόροις, τον Σωτήρα υμνούμεν, τον σώζοντα ημάς εκ φθοράς ταίς ικεσίαις σου.

Ήχος δ’

Τελεωτάτην παρέχων ευλογίαν, τοις φίλοις σου Δέσποτα, εμυσταγώγεις αυτούς, οράτε φίλοι πορεύομαι, προς τον Πατέρα, υμίν δε πέμψω άλλον Παράκλητον· ου καταλείψω γαρ πρόβατα, άπερ συνήξα, ουκ επιλήσομαι ούς ηγάπησα, θείαν εξ ύψους ενδυσάμενοι, δυναστείαν, πορεύεσθαι λέγοντες, επί πάντα τα έθνη, σωτηρίας ευαγγέλια.

Σώσον ημάς, Υιέ Θεού, ο εν δόξη αναληφθείς αφ’ ημών εις τους ουρανούς, ψάλλοντάς σοι, Αλληλούια.

The path [together] with God is the path of freedom. Fr. Raphael Noica (of Essex)

Fr. Raphael Noica (of Essex)

Spiritual Freedom

Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_mini72The first thing that would hit you about Fr. Sophrony was that warmth, that feeling of freedom. [Together] with that warmth I felt something that I hadn’t felt until then anywhere and anytime in my life. A feeling of freedom. What kind of freedom? I didn’t know, I didn’t understand why I felt so free — in the beginning, in his presence, then at his monastery… I met him in August 1962…I stayed as a guest at his monastery for a month. […]. And some years after that I’d keep asking myself: but what freedom? To do what? For I wouldn’t do immoral things, let’s say, in other places either. And I didn’t understand, but I was amazed by this feeling of freedom, until an Athonite monk from Vatopedi gave me the answer one day: “Because he, Fr. Sophrony, was a free man”. And then I understood, that was the answer: It wasn’t about the freedom to do things, but the freedom to be — you, who you are. Right or wrong, poor or rich, a sinner or a saint, in his presence you had the freedom to be who you were…and if you wanted to be saved, he would take you from where you were!

Translation by Ioan Calineac (Testimonies About Elder Sophrony of Essex by Hieroschemamonk Raphael Noica)


May God guide you! The path [together] with God is the path of freedom. 

Christ said: “My sheep shall never perish, neither shall any one pluck them out of my hand” (John 10:28). And He added immediately: “My Father is greater than all; and no one is able to pluck them out of My Father’s hand” (John 10:29). I emphasize this “no one is able”! Yet man is gifted with such a great Divine freedom, that in my freedom I don’t have my Salvation guaranteed – God didn’t put me in a concrete box. I have a frightful freedom, but this doesn’t mean God can’t support me until the end… 

When we begin to see Who is the God of Love, Who is also Almighty, you’ll begin to see that you can’t get lost with this God – it’s impossible! 

[We have] such a God, Who … when they put nails through His hands, says: “Father, forgive them; for they know not what they do” (Luke 23:34); [Who], when He was dying by our hands, gives for our Salvation His body, broken by us; gives His blood, spilled by us – only if we want to. Well, with such a God, Who defeated even the Hell when He got there, making a path up to the staying to the right of Father – with such a God, how could you get lost?!

 It’s enough just to cling and stay, not to despair until the end because of enemy’s assaults – and [finally] God will drew me into his fishing net. 

When we are in Grace, we feel that everything is beautiful, that everything can’t have something else but a happy end. When we lose the Grace, we feel the darkness is so great, that we’ll never get out of it. Notice this is the characteristic of that condition. There is not and cannot be tragedy in God, however tragic our life may be.

The most important thing is how to keep that Grace.
In this matter, I say to you, if you look to all the Philokalic Fathers, humbleness is the key. But what is humbleness? Because, beyond a certain pattern, we don’t know what humbleness is. For one thing, humbleness is spiritual realism. If I am the greatest sinner, then may God grant me the power to see I am the greatest sinner amongst people! This is a divine vision, that doesn’t belong to human reason, neither to comparison with the others. [Humbleness] belongs to a spiritual way of seeing things, a realist one. This is not a mannerism, but spiritual realism…

Question: And, yet, how can we keep the Grace?…

Fr. Raphael: Well, by persisting on this path of humbleness. I mean, there are many things to say, but I say again – you will find your way through God, [together] with your Spiritual Father, each of you. The general path is the humbleness. Humbleness is the key to keep the Grace.


St. Silouan the Athonite (1866-1938

The Lord gave us the Holy Spirit, and the man in whom the Holy Spirit lives feels that he has paradise within him.

Perhaps you will say, ‘Why is it I have not grace like that?’ It is because you have not surrendered yourself to the will of God but live in your own way.

Look at the man who likes to have his own way. His soul is never at peace and he is always discontented: this is not right and that is not as it should be.

But the man who is entirely given over to the will of God can pray with a pure mind, his soul loves the Lord, and he finds everything pleasant and agreeable.

Thus did the Most Holy Virgin submit herself to God: ‘Behold, the handmaid of the Lord; be it unto me according to Thy word.’

And were we to say likewise — ‘Behold the servant of the Lord; be it unto me according to Thy word’ — then the Lord’s words written in the Gospels by the Holy Spirit would live in our souls, and the whole world would be filled with the love of God, and how beautiful would life be on earth!

And although the words of God have been heard the length and breadth of the universe for so many centuries, people do not understand and will not accept them.
But the man who lives according to the will of God will be glorified in heaven and on earth.
We all suffer here on earth and seek freedom, but few there are who know the meaning of freedom and where it is to be found.
I too want freedom and seek it day and night. I learnt that freedom is with God and is given of God to humble hearts who have repented and sacrificed their wills before Him.
To those who repent the Lord gives His peace and freedom to love Him. There is nothing better in the world than to love God and one’s fellow man. In this does the soul find rest and joy.

Μόνο όταν αφήνουμε τις έγνοιες μας στον Θεό, ο Θεός μας παρηγορεί… Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

προσευχομενος_praying _Молитва _dmitri-belyukin-old-new-churchΕίναι σημαντικό οι σκέψεις μας να είναι ήσυχες και γεμάτες αγάπη. Βλέπετε συχνά, πώς, όταν ο νοικοκύρης του σπιτιού είναι φορτωμένος με στεναχώριες, για την επιβίωση της οικογένειας του, τότε, κανείς στο σπίτι του δεν έχει ηρεμία.

Ακόμη και τα παιδιά, τα οποία χρειάζονται ηρεμία για την ανάπτυξη τους, δεν έχουν ηρεμία και ησυχία, επειδή ο νοικοκύρης, ο πατέρας είναι φορτωμένος με έγνοιες.
Γι’ αυτό το λόγο όλοι, ειδικά εκείνοι πού είναι η κεφαλή του σπιτιού τους, πρέπει να «καθαρίσουν» τον εαυτό τους από τις δύσκολες σκέψεις και να αφήσουν τον εαυτό τους στον Κύριο, να Τον αγαπήσουν.

Είναι αναγκαίο να παρακαλέσουν τον Κύριο να τους δώσει παρηγοριά και γαλήνη. Είναι αναγκαίο να παρακαλέσουν τον Κύριο να τους βοηθήσει, για να μπορέσουν να κατανοήσουν, ότι είναι Παντοδύναμος. Και όταν μέσα από την καρδιά τους ζητήσουν βοήθεια, τότε θα την πάρουν. Όταν μέσα από την καρδιά τους ζητήσουν βοήθεια, ο Θεός θα την στείλει.

Μόνο όταν αφήνουμε τις έγνοιες μας στον Θεό, ο Θεός μας παρηγορεί...

Πολλοί συχνά έρχονται οι άνθρωποι και μου λένε ότι δεν μπορούν να έχουν μέσα τους εσωτερική ηρεμία. Κανείς δεν μπορεί να προστατέψει την εσωτερική του ηρεμία από την στιγμή πού κάτι τον ενοχλεί στην συνείδηση του και από την στιγμή πού διορθώνει με τις σκέψεις στο μυαλό του κάποιον άνθρωπο!
Πρώτον λοιπόν και πιο σημαντικό από όλα είναι να ησυχάσουμε την συνείδηση μας. Αυτό είναι το πρώτο και πιο σημαντικό για να έχουμε εσωτερική ηρεμία, γαλήνη.
Δεύτερο, επίσης σημαντικό είναι πώς πρέπει σε όλους, αλλά και σε κάθε άνθρωπο χωριστά να συγχωρέσουμε τα πάντα με όλη μας την καρδιά. Χωρίς συγχώρεση δεν υπάρχει εσωτερική γαλήνη και ηρεμία.

Γι’ αυτό το λόγο πρέπει να προσευχόμαστε αδιάκοπα, να παρακαλάμε συνεχώς την Παναγία Μάννα μας, να μεσολαβήσει για μας, πού είμαστε χωρίς δύναμη. Είναι αναγκαίο να αγαπάμε τον Κύριο τόσο δυνατά, όπως τον αγαπάει η Παναγία Μάννα και οι άγγελοι και οι άγιοι….

Σε αυτή την περίπτωση θα είμαστε και εμείς μακάριοι και ευλογημένοι, και εδώ στην γη και στον ουρανό. Επειδή ο Θεός είναι αγάπη, είναι ειρήνη, είναι και χαρά. Επειδή ο Θεός γεμίζει κάθε δημιούργημα, το όποιο τον ψάχνει με όλη την καρδιά του.

Από Ομιλία του γέροντα Θαδδαίου, σε πνευματικό κέντρο στο Μπάνοβο Μπρντό, στο Βελιγράδι (1997)

Οι ήσυχοι και ευγενείς λογισμοί, οι γεμάτοι αγάπη και συγχώρηση, αποτελούν το δρόμο προς την ειρήνη και την ησυχία.

Όταν καλλιεργούμε κακές σκέψεις, γινόμαστε κακοί. Ίσως εμείς να νομίζουμε ότι είμαστε καλοί, αλλά το κακό είναι εντός μας. Δεν έχουμε την δύναμη να του αντισταθούμε. Και γνωρίζουμε ως χριστιανοί ότι δεν πρέπει καν να σκεφτόμαστε το κακό, πόσο μάλλον να το διαπράττουμε».

«… Ο Κύριος είναι πανταχού Παρών και τίποτα δεν συμβαίνει δίχως το θέλημά Του ή την παραχώρησή Του, είτε σ’ αυτή τη ζωή είτε στην αιωνιότητα. Όταν αποδεχόμαστε αυτή την ιδέα, καθετί καθίσταται ευκολότερο.
Αν ο Θεός μας επέτρεπε να κάνουμε τα πάντα με τον τρόπο που εμείς επιθυμούμε και όποτε το επιθυμούμε, τότε αυτό θα οδηγούσε με βεβαιότητα στην καταστροφή. Ούτε να φανταστεί δεν μπορεί κανείς το χάος που θα προέκυπτε. Ο Θεός μας υπενθυμίζει με διάφορους τρόπους την παρουσία Του».

Holy Elder Eumenios Saridakis, the hidden Saint of our time and the holy friend of lepers.

Holy Elder Eumenios Saridakis:
the holy friend of lepers

Reposed on May 23, Sunday before Pentecost, 1999

St. Porphyrios of Kavsokalyvia used to say about Elder Evmenios: “You should go and receive the blessing of Elder Eumenios, for he is the hidden Saint of our time. A saint like Elder Eumenios comes along only once every two hundred years ”.

Ευμένιος Σαριδάκη_Elder Eumenius Saridakis_Св. старец Евмени Саридакис__7623811111467015320_nFr. Eumenios was born in 1931 in Ethia of Monophatsion in the province of Heraklion of Crete, the eighth child of a poor family of faithful Christians. He became a monk at the age of 17; he struggled to cultivate his soul with love and prayer and was tested very harshly by leprosy; but later also, while a priest, by a demonic influence which tormented him in body and soul, but was freed of it after many prayers, vigils and exorcisms in monasteries of Crete, such as the monasteries of Koudoumás and Panagía Kalyvianí.
Leprosy brought him to the Hospital for Infectious Diseases in the St.Barbara suburb of Athens. He was healed there, but, having seen human suffering, he decided to remain at the Hospital as a priest, in order to help comfort his fellow-men as much as he could! That was where “he was to begin his pastoral work, in the presence of which, those with theological degrees and ecclesiastic offices ought to kneel”.

His love and his ascetic labours brought God’s grace upon him; this humble priest (who officiated in the chapel of the Holy Unmercenaries and Physicians, Saints Cosmas and Damianos, situated inside the Hospital for Infectious Diseases) reached a high degree of sanctity – which he kept secret as much as he could – and became endowed with the gift of foresight, lofty spiritual experiences and visions and helped countless people of every social class and level of education – not only with his advice and his prayers, but also with his sanctified presence.
The Elder loved everyone, every individual personally, and he was particularly a laughing saint – his booming laugh was one of his distinctive features – likewise, he would often exit the Inner Sanctum during the course of a Liturgy, with his beard soaked by his tears, since he used to pray for all of our suffering and unfortunate fellow-men, obviously because he also had the gift of tears.

At the Hospital for Infectious Diseases, he was blessed to meet the leprosied holy monk Nicephorus who, even though blinded by the illness, had nevertheless become a great spiritual father of many Christians and a teacher to Elder Evmenios.
He spent the last two years of his life at the “Annunciation” Hospital and on May 23, 1999 he gave up his spirit in the Lord and was buried at his birth place (in Ethia), in accordance with his wishes. (cf. Monk Simon, Fr. Evmenios – The hidden saint of our time, Athens 2010, ed. 2, pp. 137-146). (http://o-nekros.blogspot.gr/2011/02/elder-evmenios-saridakis-holy-friend-of.html)

Lord Jesus Christ, I want You to save all people.Elder Evmenios Saridakis

Ευμένιος Σαριδάκη_Elder Eumenius Saridakis_Св. старец Евмени Саридакис_evmenio-3

Metropolitan Anthony of Sourozh

”…we are the Body of Christ, living, tremulous, tortured and wounded throughout the ages, bearing on ourselves, as St Paul says, the wounds of the Saviour, fulfilling in ourselves that which was lacking in the earthly sorrows and physical suffering of Christ; for from century to century the Church is called upon to be the Body of Christ which is broken for the sins of men, broken for the salvation of mankind. And because we are that Body, however unworthy we may be, just because we are Christ’s, because we are the Church, we participate in this gift of the Holy Spirit. But on the other hand the Holy Spirit descends on us not just because in an incomprehensible way we are already joined to Christ, but because we are frail, we are weak, we are sinful, and only the strength of God which is made perfect in human weakness is able to save us. It is not only as the Body of Christ that we receive the Holy Spirit, but collectively as a sinful society, and individually as sinners desperately in need of the strength of God for our salvation.

For this reason we must prepare ourselves in a very special way for the feast that will be upon us next Sunday, we must come to it in our frailty, but with absolute openness, with all our longing for God, with hunger and thirst for the coming of the Lord in order that our souls should come alive, that our life should change, that the chasm should be closed which divides what is Godly in each one of us from what still belongs to corruption, sin and death. Let us spend this week recollected; let us spend this week in expectation and in prayer, so that when together we sing the prayer of invocation to the Holy Spirit, “Come, and abide in us”, it should not be just a routine prayer, but the culmination of our longing for God, our love of God, so that our weakness should be laid open before Him as the soul can open itself to love and joy. And then however sinful and weak we may be, we shall be able to receive once again, in a new way a new measure of that grace which makes us nearer and dearer to God, that God Who entered into glory in the flesh that bears unhealed the wounds inflicted by our sin, because our sin still persists. How wonderful is our God! With what gratitude can we contemplate Him for we who are but half-believers, we who live so badly are loved by Him, He believes in us, He hopes all things, and by His strength He can give us everything if only we give Him the right, the power over us, the opportunity to act freely. Let us then prepare reverently for the coming of the Holy Spirit upon us.

Metropolitan Anthony of Sourozh, SUNDAY BETWEEN ASCENSION AND PENTECOST, 18 May 1980,  http://www.mitras.ru/eng/eng_172.htm

Apolytikion St.Elder Eumenios Saridakis of lepers in the Plagal of the Fourth Tone

In thee the image was preserved with exactness, O Father; for taking up thy cross, thou didst follow Christ, and by thy deeds thou didst teach us to overlook the flesh, for it passeth away, but to attend to the soul since it is immortal. Wherefore, O righteous Eumenius, thy spirit rejoiceth with the Angels.

Metropolitan Neophytos of Morphou – Elder Eumenios and the Relations of Orthodoxy with Papacy

Η Ουράνια δόξα του αγίου Ιακώβου της Ευβοίας και του οσίου Γέροντος Ευμενίου, Μητροπολίτη Μόρφου Νεοφύτου

Ο Άγιος Γέροντας Ευμένιος Σαριδάκης, ιερέας στο Νοσοκομείο των Λοιμωδών Νόσων στο Αιγάλεω.

Εκοιμήθη στις 23 Μαΐου 1999, την Κυριακή των Αγίων Θεοφόρων Πατέρων, της Α’ εν Νικαία Οικουμενικής Συνόδου, στις 4:10 μ.μ..

Λεπρών και νοσούντων λοιμικώς ακέστωρ
πιστών, Ευμένιε, ποδηγέτα, ώφθης.

Ο Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης έλεγε για τον Γέροντα Ευμένιο: «Να πηγαίνετε να παίρνετε την ευχή του Γέροντα Ευμένιου, γιατί είναι ο κρυμμένος Άγιος των ημερών μας. Σαν τον Γέροντα Ευμένιο βρίσκει κανείς κάθε διακόσια χρόνια.»

Μητροπολίτη Μόρφου Νεοφύτου

Γ.ΙΑΚΩΒΟΣ.ΛΕΠΤ..3Να αποφεύγουμε την δόξα, να αποφεύγουμε την φήμη, να αποφεύγουμε τον έπαινο του δήμου και των σοφιστών, όχι του Δήμου του ψάλτη, όταν λέμε δήμος εννοούμε του πολύ λαού, και με αυτόν τον τρόπο θα είμεθα μέσα στις εντολές του Χριστού. Όλοι οι άγιοι που γνωρίσαμε τους άρεσε να κρύβονται και μερικοί μάλιστα για να μην αποκτήσουν φήμη έκαμαν και μερικές τρελίτσες. Σαν τον γέρο-Ευμένιο που εγνώρισα.

Θυμάμαι που επέμενε ο ίδιος να δίνει τους καφέδες όταν είχαμε επίσημους αρχιμανδρίτες, δεσποτάδες, λοιπόν, αρχινοσοκομους εκεί στο Λοιμωδών Νόσων, του έλεγα, γέροντα κάτσε να κάνουμε τους καφέδες εμείς, ήμασταν φοιτητές τότε, και να τους σερβίρουμε. Εντάξει, εντάξει μου έλεγε, φτιάξε τους καφέδες αλλά θα τους σερβίρω εγώ. Πήγαινε έβανε τα φλιτζανάκια άδεια πάνω στο τραπέζι μπροστά από τους επισκέπτες κι όταν εγέμιζε ο καφές τον έπιανε από τα χέρια μας, όπως ήταν η καφετιέρα να πούμε, και έχυνε τον καφέ και έχυνε και έχυνε, ξεχείλιζε το ποτήρι, ξεχείλιζε, εεεε…. Εεεε… δεν πειράζει, δεν πειράζει έκαμνε έτσι, δεν πειράζει και ελέρωνε και τον επισκέπτη. Κι όλοι έλεγαν καλός παπάς αλλά αγενής, δεν θα ξαναρθούμε, διότι δεν ήθελε να ακούγεται ότι ήταν άγιος. Τώρα εγέμισε τον τόπο θαύματα. Εμφανίστηκε σε έναν πνευματικό μας αδελφό και του είπε ο αδελφός μας αυτός:

– Α, Γέροντα του λέει, σου έδωσε πολύ δόξα ο Θεός.

Του λέει :

– Ναι, είμαι ισοστάσιος με τον άγιο Παΐσιο.

Σκεφτείτε δηλαδή. Αλλά έχει έναν που είναι πιο ψηλά από όλους μας, από τους τελευταίους.

Λέει ποιός είναι;

– Είναι ο πάτερ Ιάκωβος της Εύβοιας, αυτός είναι πιο ψηλά από όλους. Κατεβαίνει όποτε θέλει να μας δει αλλά εμείς δεν μπορούμε να πάμε τόσο ψηλά.

Και λέω κι εγώ, τι είναι τα κρίματα του Θεού! Αυτοί που εκρύβονται τώρα τους δοξάζει περισσότερο και θυμάμαι που έλεγε επίσης ένας άλλος άγιος άνθρωπος, ο Εφραίμ ο Κατουνακιώτης στο Άγιο Όρος, αλλοίμονο του αγίου που φτάσει η φήμη του στην Αθήνα. Έτσι λοιπόν να ‘χουμε έγνοια αν αποκτήσουμε φήμη να την καταστρέψουμε. Δεν μας συμφέρει για την αιώνιά μας ζωή. Κι αν οι άνθρωποι ξεγελιούνται από ορισμένους καλούς μας λόγους, από ορισμένες συμπεριφορές μας να βρούμε τρόπους να ταπεινωνόμαστε. Πρώτα με τον νου μας και ύστερα να συμβουλευόμαστε κανέναν πνευματικόν και με αυτόν τον τρόπον θα είμαστε μαθητές του αγίου Αρτέμωνος.

Απόσπασμα ομιλίας στη Θεία Λειτουργία της εορτής του αγίου ιερομάρτυρος Αρτέμωνος

Η συκοφαντία και η ανθρώπινη φήμη στη ζωή μας
Κήρυγμα Μητροπολίτη Μόρφου Νεοφύτου στη Θεία Λειτουργία της εορτής του αγίου ενδόξου ιερομάρτυρος Αρτέμωνος «του εν του Αυλώνι της Σολίας, ήγουν της Κύπρου»


Ευμένιος Σαριδάκη_Elder Eumenius Saridakis_Св. старец Евмени Саридакис_ευμενιοσΜου είπε μια φορά ο Γερο-Ευμένιος, ότι θα γινόταν Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος (ο οποίος δεν έγινε λόγω της παρέμβασης της Παναγίας, όπως αναφέρεται σε κάποιο άλλο σημείο του βιβλίου), εδώ στα μέρη της Ρωσσίας, στην Ουκρανία δηλαδή, και μας το είπε και αργότερα όταν πήγαμε στη Ρωσσία (για προσκύνημα).

-Ήμασταν όλοι στο μέτωπο, μας λέει.

-Ποιοί όλοι;;; του λέω

-Όλοι, ήταν ο πατήρ Πορφύριος, ήταν ο πατήρ Ιάκωβος, ήταν ο πατήρ Παΐσιος, όλοι οι καλόγεροι πήγαμε στο μέτωπο. Άλλο μέτωπο (πιθανόν) εννοούσε, πνευματικό (;) “Κι εγώ έκλαια… έκλαια συνέχισε να μας λέει. Με είδε ο πατήρ Πορφύριος και μου είπε :

Μην κλαις πάτερ Ευμένιε έτσι, δεν θα γίνει τίποτε. Η Παναγία θα κάμει έλεος. Δηλαδή καταλαβαίνεις ότι ο Γέροντας Ευμένιος, ανήκε σε μια συντροφιά Αγίων ανθρώπων. Γνωρίζονταν μεταξύ τους αυτοί…”

(βλ. Σίμωνος μοναχού, π. Ευμένιος – Ο κρυφός άγιος της εποχής μας, Αθήνα 2010)


Λόγοι του Γέροντος Ευμενίου

Οι θλίψεις και ο πόνος μας φέρνουν πιο κοντά στον Θεό. Όλα τα ξεπερνά κανείς με την πίστη στο Θεό.

Αν συγχωρείς τους εχθρούς σου και υπομένεις τις θλίψεις είσαι στο δρόμο του Θεού.

Ο Θεός μας σώζει δωρεάν και όχι γιατί το αξίζομε.

Να μην βάνεις ποτέ κακούς λογισμούς στο νου σου.

Η ταπείνωση φυλάσσει το θησαυρό και η υπερηφάνεια τον σκορπά.

Οι άνθρωποι ενεργούν περισσότερο με τη λογική και λιγότερο με την πίστη. Γι’ αυτό και πελαγώνουν πολλές φορές.

Με την πίστη στον Θεό όλα ξεπερνούνται, γιατί τα αφήνεις όλα σ’ Εκείνον και αναπαύεσαι.

Μετά την καταιγίδα έρχεται η γαλήνη. Μετά τη λύπη η χαρά και πρέπει να λέμε: «Ει ο Θεός μεθ’ ημών τις καθ’ ημών;».

Αυτός που θέλει ν’ αποκτήσει αρετές, να ξεκινά από την ταπείνωση. Χωρίς ταπείνωση θα γίνει περίγελως των δαιμόνων.

Ο ταπεινός έχει μέσα του τον Χριστόν και ο υπερήφανος το διάβολο.

Όσο ταπεινώνεται ο άνθρωπος, τόσο αγιάζεται.

Άμα έχει κανείς καλή προαίρεση τον βοηθά και ο Θεός.

Να αγαπούμε τον Θεό τόσο πολύ, που να μην χορταίνομε να τον αγαπούμε και να μην φοβούμαστε τίποτα.

Όταν ο Άγιος Πορφύριος συνάντησε τον π. Ευμένιο τον Λεπρό, Μητροπολίτου Μόρφου Νεόφυτου

Με την πίστη στον Θεό όλα ξεπερνούνται, γιατί τα αφήνεις όλα σ’ Εκείνον και αναπαύεσαι. Οσίου Γέροντος Ευμενίου Σαριδάκη

Γέροντας Ευμένιος Σαριδάκης, ένας Άγιος με παιδική καρδιά που χωρούσε όλο τον κόσμο.

Απολυτίκιον Οσίου Γέροντος Ευμενίου Σαριδάκη. Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον.

Παρακλήτορα θείον των εν τοις κλύδωσι, τον αρωγόν εν ανάγκαις και ποδηγόν απλανή προς ευσέβειαν λαού εγκωμιάσωμεν ύμνοις, Ευμένιον, παθών ως ομόζηλον Ιώβ, πνευμάτων κακών διώκτην και ευμενέστατον πρέσβυν ημών προς Κύριον τον εύσπλαγχνον.

Ιδιόμελον. Ήχος πλ. β΄

Τον κεκρυμμένον άγιον των ημερών των εσχάτων τον προορατικόν και σημειοφόρον Ευμένιον αξίως καταστέψωμεν άσμασι και ολοθύμως αυτώ βοήσωμεν· απλότητος αμάρυγμα και χρηστότητος σκήνωμα, ως παρρησίαν έχων προς Κύριον μη παύση Αυτού δεόμενος υπέρ ειρήνης του κόσμου και σωτηρίας των τιμώντων την αεισέβαστον μνήμην σου.

Κύριε ημών Ιησού Χριστέ, δι’ ευχών του Οσίου Πατρός ημών Ευμενίου Σαριδάκη, ενίσχυε ημάς εις τας θλίψεις του βίου τούτου και εις την άρσιν του καθ’ ημέραν σταυρού μας. Πλήρωσον τας καρδίας ημών, πίστεως, ελπίδος και αγάπης.

Σήμερα είναι η εποχή των μεγάλων Αγίων – ένα περιστατικό με τον Μακαριστό Γέροντα Εύμενιο σε ένα μοναστήρι της Αττικής. Μητροπολίτης Μόρφου Κύπρου κ. Νεόφυτος

Η εξομολόγηση κοντά στον Γέροντα Ευμένιο τον Σαριδάκη – Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος


Ο διάβολος δεν φοβάται τίποτα παρά μόνο την ταπείνωση – Γέροντας Ευμένιος Σαριδάκης

Η Παναγία μας επιστράτευσε σε προσευχή για να μην γίνει πόλεμος

Συνέντευξη με τον Γέροντα Ευμένιο Σαριδάκη

Γέροντας Ευμένιος Σαριδάκης – Ομιλεί ο ίδιος