iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Μια ευτυχία χωρίς Θεό, Οσίου Ιωάννου του Χοζεβίτη, Ρουμάνου ησυχαστού

cavalcade-of-the-holy-cross-patrauti-church-articol_7_2

Η παροδικότης του μοντέρνου ανθρώπου
(Μια ευτυχία χωρίς Θεό)

Οσίου Ιωάννου του Χοζεβίτου,
Ρουμάνου ησυχαστού

Ω πτωχέ άνθρωπε της νέας εποχής, «του πολιτισμένου αιώνος» με τί καλπασμό τρέχεις στα ίχνη μιας απατηλής φαντασίας!

Η χίμαιρα της ζωής φαίνεται σαν μια φαντασία κι ένα όνειρο, η ωραιότης και η λαμπρότης, σαν ένα δώρο παραδεισένιο.

Μια ευτυχία ανθρώπινη, θέλοντας για πάντα να δημιουργήσεις, άρχισες χωρίς τον Θεό να την επιζητάς στην ζωή σου.

Ανακάλυψες τόσα πράγματα κι έχεις τόσες διευκολύνσεις πιστεύοντας ότι θα φθάσης στην τελειότερη ευτυχία!

Αλλά όμως, το εναντίον συνέβη• όσο περισσότερο την επιθύμησες αυτή τόσο μακριά σου έφευγε και συ τώρα παραμένεις δυστυχής.

Βαδίζεις στον βυθό της θαλάσσης και μέχρι τους αιθέρες πετάς, στην άκρη του κόσμου την σκέψη σου μ’ ένα καλώδιο μεταφέρεις.

Θα τελείωσης τα επαγγέλματα, τα ανθρώπινα καθήκοντα και θα πας στον άλλο κόσμο να δώσεις την «διαθήκη σου».

Στο κεραυνοβόλο κυνήγι σου για την «νήσο της ευτυχίας» έχεις πάντα το σώμα αχόρταστο και την ψυχή ανικανοποίητη.

Μ’ αυτά πού προσφέρει η γνώσις, αδιαφορώντας για τον Χριστό, 4000 χρόνια πίσω, στα ίχνη των τότε ανθρώπων επαναφέρει τον σημερινό κόσμο

Πάλι είμεθα στον «πύργο της Βαβέλ», διότι και τώρα σχετίζονται έθνη και πάλι δεν καταλαβαίνουμε τον δρόμο πού βαδίζουμε.

Τώρα το εκλεκτό του Θεού πλάσμα, σαν άγριο ζώο ζει, στην κακία και ουδέποτε μέχρι σήμερα δεν εφθάρη τόσο φοβερά!

Κοίταξε τον ανθρώπινο κόπο σου για τον οποίον αγωνίσθηκες και βλέπε σε ποιά άραγε μέτρα της ευτυχίας προώδευσες!

Κοίταξε πόσα κοιμητήρια σε λίγα χρόνια γέμισαν και πόσα εκατομμύρια σήμερα εστίες και πατρίδα έχασαν.

Βλέπε τις ατέλειωτες σειρές από αναπήρους και φουκαράδες από σακάτηδες στα άσυλα από χήρες και ορφανά.

Βλέπε την κοιλάδα των στεναγμών αυτών πού σήμερα προώδευσαν, άκουσε τον γογγυσμό του λαού με πόνο και κραυγές!

Και πες μου που η ευτυχία σου πού την επεδίωκες πάντοτε, σε τί σημείο έφθασες χωρίς πίστη στην πρόνοια του Θεού!

Ερεύνησες το βάθος της φύσεως σου και την ψυχή σου λησμόνησες ανέλυσες την φύση του φωτός ενώ το πνεύμα σου σκότισες.

Την αγριότητα της φύσεως επί το πλείστον δάμασες, ενώ τα κακά σου πάθη ισχυρότερα τα αγρίεψες.

Φτιάχνεις πόλεις ευρύχωρες και ταξιδεύεις στις θάλασσες με Ιπτάμενα φρούρια από μεταλλικά φτερά.

Με την εκτυφλωτική λαμπρότητα των κοσμικών εφευρέσεων κυριαρχεί στις ανθρώπινες ψυχές το ζοφερό σκοτάδι.

Τα εργοστάσια εργάζονται και ρυπαίνουν με τους καπνούς τον αιθέρα, αθλιότης ανυπόφορος μιας ζωής χωρίς πνεύμα.

Ξεφυσούν, στενάζουν τ’ αυτοκίνητα κι ο φουκαράς ο οδηγός με οργή και κουρασμένο πρόσωπο βρωμάει όλος από κάπνα.

Έλπιζες ότι οι χημικοί με τις ποικίλες θεωρίες θα σου έδιναν μια ευτυχία με άλλο τρόπο λειτουργίας.

Αλλά τα ισχυρότερα έθνη με τις εφευρέσεις των καταστρέφονται και σε σένα ετοιμάζει η μόδα το αθλιότατο φέρετρο σου.

Με τον ζωώδη εγωϊσμό θέλοντας την πρόοδο να πετύχης ιδού με δάκρυα και με βάσανα ο πτωχός κόσμος σε τρέφει.

Τώρα διψάς από ειρήνη και βλέπω ότι αναγκάζεσαι πάντοτε να δημιουργήσεις με συνδιασκέψεις μια ειρήνη χωρίς Θεό!

Αλλά η ειρήνη έρχεται από τον Κύριο, Αυτός είναι της ειρήνης χορηγός. Εάν δεν τρέξεις σ’ Αυτόν μάταια τρέχεις για την πρόοδό σου.

Ειρήνευσε πρώτα με τον Θεό, κάνοντας την ζωή σου πνευματική κι αν δεν κάνης αυτά, σκορπίζεται το έργο σου στον αέρα.

Την καθαρή απόκτησε αγάπη πού δεν ξέρει από υποκρισίες, διότι χωρίς τον στολισμό της δεν σε βοηθά ο πλούτος.

Αγάπα την ζωή της εγκράτειας και άφησε την έξαλλη στολή και αν δεν καταλαβαίνεις αυτό μάταια εκπολιτίσθηκες.

Στρέψε την νοερή ματιά σου στους περασμένους αιώνες και στο καρποφόρο πνεύμα της πίστης θα βρεις ό,τι τώρα έχασες.

Όπως δεν μπορείς να πιάσεις με το χέρι την σελήνη στο νερό, έτσι δεν μπορείς την παροδικότητα της ζωής να κράτησης στον παρόντα αιώνα.

Ο μοντέρνος πολιτισμός ένα ξένο πνεύμα σου έδωσε και από το φως της σωτηρίας με αηδία σε απομάκρυνε!

Καθώς τρέχουν οι δορυφόροι γύρω από την τροχιά των πάντοτε, έτσι και η «χίμαιρα» σήμερα τρέχει λησμονώντας τον Θεό!

Τρέχεις με τους χιλιάδες εργάτες με μια αστραπιαία ταχύτητα πού σε οδηγεί στην απώλεια, διότι άφησες τον δρόμο του Ιησού.

από το βιβλίο: Ο Βίος και τα Ποιήματα του Οσίου Ιωάννου του Χοζεβίτου, 1913-1960, Ρουμάνου ησυχαστού στην κοιλάδα του Ιορδάνου, (Μετάφρασις: Μον. Δαμασκηνος Γρηγοριάτης ), εκδ. «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη, (1984).

πιστις_Pistis-Elpis-Agapi-me-dakrya (1)

Πνεύμα Οδηγητικόν, οδήγει ημάς επί τρίβους δικαιοσύνης. (Ιωαν. ιδ’ 17).
Πνεύμα Αληθείας, αποκάλυπτε εις ημάς τα μυστήρια της Βασιλείας των Ουρανών. (Ιωαν. ιδ’ 17).
Πνεύμα Σοφίας, διάνοιγε τους οφθαλμούς της διανοίας μας ίνα κατανοή τα θαυμάσια εκ του Νόμου Σου. (Α’ Κορ. ιβ 8 – Ψαλμ. 118).
Πνεύμα Συνέσεως, απομάκρυνε την αφροσύνη μας. (Β’ Τιμ. α’ 7).
Πνεύμα Υπομνηματικόν, υπενθύμιζε εις ημάς τον υψηλόν μας προορισμόν. (Ιωαν.ιδ’. 17)
Πνεύμα Ερευνητικόν, ερευνόν και ετάζον καρδίας και νεφρούς, χάριζε εις ημάς συνείδησιν αγαθήν. (Α’ Κορ. β’ 10).
Πνεύμα Λαλούν, λάλει αγαθά εις τας καρδίας ημών. (Ματθ. ι’ 20).
Πνεύμα Ελευθερίας, ελευθέρωσον ημάς από τα σύγχρονα είδωλα . (Β’ Κορ.γ’ 17).
Πνεύμα Μεσιτικόν, μεσίτευε υπέρ ημών «στεναγμοίς αλαλήτοις». (Ρωμ. η’ 26).
Πνεύμα Αγάπης, δημιούργησε εντός ημών καρδίας παλλομένας από αγάπην και αφοσίωσιν. (Β’ Τιμ. α’ 7).
Πνεύμα Μαρτυρούν, κατάστησέ μας ζώσαν μαρτυρίαν Ιησού Χριστού εις την εποχήν μας. ( Εβρ. ι’ 15).
Πνεύμα Κύριον, αποκάλυψον εις ημάς την αληθινήν Σου λατρείαν . (Α’ Κορ. ιβ’ 5).
Πνεύμα Κατασκηνούν, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν. (Α’ Κορ. ς’ 19).
Και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος,
Και σώσον Αγαθέ τας ψυχάς ημών.
Αμήν.


Remain in prayer… All the rest will be given by God Himself. Elder Sophrony of Essex , disciple of St. Silouan the Athonite

St. Elder Sophrony of Essex , disciple of St. Silouan the Athonite

Ιωάννης Πρόδρομος_St. John the Forerunner_св.Иоанна Предтечи_Greek Byzantine Orthodox Iconc_Αμβροσίας_2016-01-02-2Remain in prayer, persevere, go through the day without sin. All the rest will be given by God Himself.

We do not think about how to change the world with our own powers. We strive to receive strength from God in order to act at all times with love.”

One day, while giving his monastics a “pep talk,” he said, “True hesychasm is not possible here in this monastery because of all the people. But in the life you live here, you live the Liturgy and you not only do not lose anything but you even gain.” In reference to ministering to the needs of the many pilgrims who visit there he said, “You take upon yourselves their death and give them your life. But in the end God will restore you fourfold.”

What does it mean to work out our salvation? It means that among all the things that we see in cosmic existence, we choose what is pleasing to God and separate ourselves from what goes against God. Then, little by little, we see our life changing. But be patient. God can, of course, visit us and in an instant open our eyes to eternity. But usually it is a labor of several years.

If anyone performs deeds to the glory of God which bring him both temporal and eternal renown, the man of prayer feels not envy but joy at our common salvation. My brother’s glory will be my glory, also. What blessedness to behold fellow humans radiant with the Holy Spirit!

O Lord Jesus Christ, Son of the Living God:
We beseech and implore Thee,
Cast us not away from Thy presence,
and being not wroth with all of our ungodliness
Appear unto us, O Light o the world,
to reveal unto us the mystery of the ways of Thy salvation,
that we may become sons and daughters of Thy Light.

Fr. Rafail, a disciple of Fr. Sophrony, talks about how to give ourselves humbly in love, to become recipients of love, as not to hurt the one who loves us… This is what Father Sophrony [Sakharov] did, he wasn’t hurting a single soul, he learned that the only way to win love is to give love…


Ο Άγιος Σαμψών ο Ξενοδόχος θεράπευσε τον ασθενή αυτοκράτορα Ιουστινιανό.

Άγιος Σαμψών ο Ξενοδόχος 

Εορτάζει στις 27 Ιουνίου

Σαμψών ο Ξενοδόχος -Saint Sampson the hospitable of Constantinople -Сампсон Странноприимец-ih4337Την εποχή που ζούσε ο ανάργυρος, ιαματικός και φιλάνθρωπος ιατρός Σαμψών, αυτοκράτορας ήταν ο Ιουστινιανός (527-565), ο οποίος κάποια στιγμή αρρώστησε από ανίατη βαρεία ασθένεια. Ζήτησε διάσημους γιατρούς από όλη την αυτοκρατορία να τον θεραπεύσουν. Όμως δεν κατάφεραν τίποτε και ο αυτοκράτορας στράφηκε στο Θεό. Με δάκρυα στα μάτια και ολόθερμη προσευχή παρακαλούσε το Θεό να τον γιατρέψει. Κάποιο βράδυ είδε στον ύπνο του πολλούς γιατρούς. Κάποια στιγμή τον πλησίασε ένας νέος με πολυτελή ενδύματα και του υπέδειξε έναν ταπεινό και σεμνό νέο ιατρό, ο οποίος, μόνος αυτός, μπορούσε να τον θεραπεύσει. Όταν ξύπνησε έδωσε διαταγή να παρουσιαστούν μπροστά του όλοι οι γιατροί της Κωνσταντινουπόλεως.
Δεν έμοιαζε όμως κανένας με εκείνον που είχε δει στο όνειρό του και γι’ αυτό λυπήθηκε πολύ. Άρχισε να τον αναζητεί σε όλη την πόλη. Κάποιος γιατρός τον πληροφόρησε για τον Σαμψών και τη δύναμη να θεραπεύει στο όνομα του Χριστού. Διέταξε να τον φέρουν μπροστά του. Όταν τον αντίκρισε, αμέσως αναγνώρισε στο πρόσωπό του αυτόν που είχε δει στο όνειρο. Ο άγιος γιατρός προσευχήθηκε με όλη τη δύναμη της ψυχής του, ο Θεός άκουσε τις ικεσίες του και θεράπευσε τον ασθενή αυτοκράτορα.
Ο Ιουστινιανός από ευγνωμοσύνη θέλησε να τον γεμίσει χρυσάφι, αλλά ο όσιος του έστειλε πίσω τα δώρα λέγον­τας: «Θέλεις να μου προσφέρεις ό,τι απέρριψα από αγάπη για τον Θεό;», αλλά τον συμβούλεψε να κτίσει μεγάλο νοσοκομείο για τη θεραπεία και ανακούφιση των φτωχών ασθενών. Εκείνος δέχτηκε την πρότασή του και ανακαίνισε έναν μεγαλοπρεπή ξενώνα, που είχε καταστραφεί από την πυρκαγιά του 532 και οργάνωσε σ’ αυτό νοσοκομείο, δίνοντας την ονομασία: «Σαμψών ο ξενοδόχος». Ο άγιος υπηρέτησε για πολλά χρόνια στο πρότυπο αυτό ίδρυμα, με απαράμιλλη αφοσίωση, θέτοντας τον εαυτό του στην υπηρεσία των πασχόντων αδελφών του με τον ζήλο ενός αγγέλου παρά τω Θεώ. Το ίδρυμα αυτό επέζησε 600 χρόνια προσφέροντας ανεκτίμητο φιλανθρωπικό έργο.

***

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Επισκόπου Αχρίδος

Το περασμένο καλοκαίρι περίμενα το τραίνο στον σταθμό ενός μικρού χωριού.
Εκεί που καθόμουνα, βλέπω μια γερόντισσα χωρική που ήταν κοντά στις σιδηροδρομικές γραμμές. Την πλησιάζω.
Το πρόσωπό της – αν και γερασμένο –έλαμπε με μια μυστική λάμψη, όπως συμβαίνει στους πνευματικούς ανθρώπους. Και την ρωτάω:

-Ποιόν περιμένεις, αδελφή;
-Ε, ε, όποιον μου στείλει ο Χριστός.

Στην συνέχεια του διαλόγου που είχαμε, κατάλαβα ότι συνέβαινε το εξής:
Κάθε μέρα η γριούλα αυτή ερχόταν στον σταθμό, για να δει, αν υπάρχει κάποιος φτωχός ταξιδιώτης, που θα είχε ανάγκη στέγης και τροφής. Και, όταν έβρισκε κάποιον, τον δεχόταν με χαρά. Και τον φιλοξενούσε στο σπίτι της, σαν να τον είχε στείλει ο Χριστός. (Το σπίτι της απείχε από τον σταθμό ένα χιλιόμετρο μακρυά).
Ακόμη κατάλαβα ότι καθημερινά διάβαζε την Αγία Γραφή και πήγαινε στις ακολουθίες της Εκκλησίας. Επίσης νήστευε και αγωνιζόταν να εφαρμόζει όλες τις εντολές του Θεού.

Δεν ήταν λοιπόν αυτή μία μικρή αγία;

Στο τέλος της συζητήσεως πήγα να την επαινέσω για την προθυμία της, να ασκεί σε τέτοιο βαθμό την ευαγγελική αρετή της φιλοξενίας. Δεν με άφησε όμως να τελειώσω. Και μου είπε τα εξής λόγια:

Μήπως και εμείς, πάτερ μου, δεν είμαστε δικοί του φιλοξενούμενοι σ’ αυτόν τον κόσμο, κάθε ημέρα και σε όλη μας την ζωή;
Και έλαμψε περισσότερο το πρόσωπό της.

Ω ελεήμονες και χρυσές ψυχές του λαού μας! Πολλές φορές ντρέπομαι όταν με αποκαλείτε διδάσκαλο του Θεού.
Αντίθετα δεν θα ντρεπόμουν ποτέ, αν με αποκαλούσατε μαθητή του λαού μας!

Πηγή: «ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ» του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Επισκόπου Αχρίδος. Έκδ.: Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως (inpantanassis.blogspot.gr)

Σαμψών ο Ξενοδόχοςag-Sampson-Xenodoxos - Copy

Ήχος πλ δ’
Άγιοι Ανάργυροι και θαυματουργοί, επισκέψασθε τας ασθενίας ημών, δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε ημίν.

Εις τον Στίχον. Ήχος πλ. α΄. Χαίροις ασκητικώς.

Χαίροις, της παρθενίας πυρσός, των αθλουμένων αληθές εγκαλλώπισμα, μελέτης της θείας Βίβλου, ο θαυμαστός εραστής, προσευχής ενθέου το υπόδειγμα, γυμνών περιβόλαιον, ασθενών η αντίληψις, ο των πενήτων, πλουτιστής αξιάγαστος, Σαμψών ένδοξε, ξενοδόχε πανθαύμαστε· δώματα επουράνια, κατέλαβες πάντιμε, δόξη Αγίων εστέφθης, παρά Χριστού αξιύμνητε, πρεσβεύων απαύστως, υπέρ πάντων των τιμώντων, την θείαν μνήμην σου.

Απολυτίκιον. Ήχος γ΄. Θείας πίστεως.

Θείον πρότυπον, φιλανθρωπίας, πέλεις άπασι, Σαμψών τρισμάκαρ, ως ξενοδόχος αγίων εν χάριτι· Βασιλευούσης εδείχθης το καύχημα, και πενομένων προστάτης φιλεύσπλαγχνος· Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Την πάσαν ελπίδα μου, εις σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξον με υπό την σκέπην σου.


About the source of living water and the dry cistern. Saint Nikolai Velimirovich of Ohrid

Homily
About the source of living water and the dry cistern
Saint Nikolai Velimirovich of Ohrid

“Be amazed at this, O heavens, and shudder with sheer horror, says the Lord. Two evils have my people done: they have forsaken Me, the sourceof living waters. They have dug, themselves cisterns, broken cisterns that hold no water” (Jeremiah 2: 12-13).

Παναγία η Γοργοϋπήκοος_ Mother of God Quick to Hear_Gorgoepikoos_Божией Матери Скоропослушница_s_001_copy_0Is this spoken only for then or also for us today? Certainly for us today. Is this spoken only for the Jewish people or also for our people? Certainly for our people also. As it is said: Do not kill, do not steal, do not bear false witness. It was said not only for that time but also for all times and not only for the Jewish people but for all peoples. And so this also. This is valid today and always, for all peoples and for every man who turns his back on the source of living water in his own backyard and digs a cistern and drinks rain water from it.

The source of living water is the Lord Himself; inexhaustible, copius and sweet. The cistern is the work of every man which is performed in opposition to God and God’s law and from which men expect progress, happiness and satisfaction for their hunger and thirst. Such a cistern is godless, avaricious, gluttonous, immoral, power-hungry, vain, idolatrous, soothsaying and everything else which has the devil as an advisor, sin as a digger and false hope for a water-carrier. “Be amazed at this O heavens, and shudder with sheer horror” says the Lord as to how man became senseless and began to forsake the living water and to dig a cistern in hot live coals which inflames his thirst even more!

O brethren, our people have also committed two evils for they forgot the Lord as the source of every good and because they went to seek, for themselves, good in evil and good through evil. Can water be found in fire? Or wheat in sand? It cannot; cannot, brethren. Even less can peace, happiness, joy and life or any other good be found in the cisterns of sin and godlessness.

O Lord, immortal source of every good which the heart of man can desire and which the mind of man can imagine, have mercy on us sinners and unworthy ones. With Your powerful right hand, turn us away from our godless and vain works and quench us with Your sweet and living water.
To You be glory and thanks always. Amen.

The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for Old Calendar date May 2, and New Calendar date May 15.
http://livingorthodoxfaith.blogspot.gr/2010/01/prologue-may-2-may-15.html


Αν γνώριζαν οι βασιλιάδες και οι κυβερνήτες των λαών την αγάπη του Θεού, δεν θα έκαναν ποτέ πόλεμο. Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτη

Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτη

Λιτανεία_Минин и Пожарский с иконой10_(22)Όλοι επιθυμούν την ειρήνη, μα δεν ξέρουν πώς να την αποκτήσουν. Ο Μέγας Παΐσιος κυριεύθηκε από θυμό και παρακάλεσε τον Κύριο να τον ελευθερώσει από αυτό το πάθος.
Ο Κύριος εμφανίστηκε σ’ αυτόν και του είπε: «Παΐσιε, αν θέλεις να μην οργίζεσαι, μην επιθυμείς τίποτε, μη κρίνεις και μη μισήσεις κανένα και θα έχεις την ειρήνη».

Έτσι κάθε άνθρωπος που κάνει το θέλημά του να υποχωρεί έναντι του Θεού και των ανθρώπων, θα είναι πάντα ειρηνικός στην ψυχή. Όποιος όμως αγαπά να κάνει το θέλημά του, αυτός δεν θα ’χει ειρήνη.
Ψυχή που παραδόθηκε στο θέλημα του Θεού υποφέρει εύκολα κάθε θλίψη και κάθε ασθένεια· γιατί τον καιρό της ασθένειας παραμένει στη θέα [όραση] του Θεού και προσεύχεται: «Κύριε, Συ βλέπεις την ασθένειά μου. Εσύ ξέρεις πόσο αμαρτωλός και αδύνατος είμαι· βοήθησέ με να υπομένω και να ευχαριστώ την αγαθότητά Σου». Και ο Κύριος ανακουφίζει τον πόνο και η ψυχή αισθάνεται την εγγύτητα του Θεού και μένει κοντά στον Θεό γεμάτη χαρά και ευγνωμοσύνη.

Αν υποστείς καμιάν αποτυχία, σκέψου: «Ο Κύριος βλέπει την καρδιά μου και αν είναι θέλημά Του, όλα θα είναι για το καλό το δικό μου και των άλλων». Έτσι η ψυχή σου θα έχει πάντα ειρήνη. Αλλ’ αν αρχίζει κανείς να παραπονείται: αυτό δεν είναι καλό, εκείνο δεν είναι όπως πρέπει, τότε ποτέ στην ψυχή του δεν θα υπάρχει ειρήνη, έστω κι αν νηστεύει και προσεύχεται πολύ….

Οι Άγιοι Απόστολοι και όλοι οι Άγιοι ποθούσαν την σωτηρία του λαού και, όταν βρίσκονταν ανάμεσα σ’ ανθρώπους, προσεύχονταν διακαώς γι’ αυτούς. Το Άγιο Πνεύμα τους έδινε τη δύναμη ν’ αγαπούν τον λαό. Κι εμείς, αν δεν αγαπούμε τον αδελφό, δεν θα έχουμε ειρήνη.
… Ο Όσιος Παΐσιος ο Μέγας προσευχόταν για ένα μαθητή του που αρνήθηκε τον Χριστό. Ενώ λοιπόν προσευχόταν, του εμφανίστηκε ο Κύριος και του είπε: «Παΐσιε, για ποιον παρακαλείς; Δεν ξέρεις πως μ’ έχει αρνηθεί;». Ο Παΐσιος όμως εσυνέχιζε να λυπάται τον μαθητή του και τότε του είπε ο Κύριος: «Παΐσιε, έγινες όμοιος με μένα στην αγάπη».
Έτσι αποκτάται η ειρήνη και εκτός απ’ αυτόν δεν υπάρχει άλλος δρόμος….

… Αν εγνώριζαν οι βασιλιάδες και οι κυβερνήτες των λαών την αγάπη του Θεού, δεν θα έκαναν ποτέ πόλεμο. Ο πόλεμος προέρχεται από τις αμαρτίες και όχι από την αγάπη. Ο Κύριος μας εδημιούργησε κατά την αγάπη Του και μας παρήγγειλε να ζούμε με αγάπη.

Από τις σημειώσεις του αγίου Σιλουανού του Αθωνίτη

Ψαλμός ΚΔ΄. 24

Προς σε, Κύριε, ήρα την ψυχήν μου. Ο Θεός μου, επί σοι πέποιθα· μη καταισχυνθείην εις τον αιώνα, μηδέ καταγελασάτωσαν με οι εχθροί μου. Και γαρ πάντες οι υπομένοντες σε ου μη καταισχυνθώσιν. Αισχυνθήτωσαν οι ανομούντες διακενής. Τας οδούς σου, Κύριε, γνώρισον μοι και τας τρίβους σου δίδαξον με. Οδήγησον με επί την αλήθειαν σου και δίδαξον με, ότι συ εί ο Θεός ο σωτήρ μου· και σε υπέμεινα όλην την ημέραν. Μνήσθητι των οικτιρμών σου, Κύριε και τα ελέη σου, ότι από του αιώνος είσιν. Αμαρτίας νεότητος μου και αγνοίας μου μη μνησθής, κατά το έλεος σου μνήσθητι μου, συ, ένεκεν της χρηστότητος σου, Κύριε. Χρηστός και ευθύς ο Κύριος· δια τούτο νομοθετήσει αμαρτάνοντας εν οδώ. Οδηγήσει πραείς εν κρίσει, διδάξει πραείς οδούς αυτού. Πάσαι αι οδοί Κυρίου έλεος και αλήθεια, τοις εκζητούσι την διαθήκην αυτού και τα μαρτύρια αυτού. ΄Ενεκεν του ονόματος σου, Κύριε και ιλάσθητι τη αμαρτία μου· πολλή γαρ έστι. Τίς έστιν άνθρωπος ο φοβούμενος τον Κύριον; νομοθετήσει αυτώ εν οδώ, ή ηρετίσατο. Η ψυχή αυτού εν αγαθοίς αυλισθήσεται και το σπέρμα αυτού κληρονομήσει γην. Κραταίωμα Κύριος των φοβουμένων αυτόν και η διαθήκη αυτού δηλώσει αυτοίς. Οι οφθαλμοί μου δια παντός προς τον Κύριον, ότι αυτός εκσπάσει εκ παγίδος τους πόδας μου. Επίβλεψον επ΄εμέ και ελέησον με· ότι μονογενής και πτωχός είμι εγώ. Αι θλίψεις της καρδίας μου επληθύνθησαν· εκ των αναγκών μου εξάγαγε με. ΄Ιδε την ταπείνωσιν μου και τον κόπον μου· και άφες πάσας τας αμαρτίας μου. ΄Ιδε τους εχθρούς μου, ότι επληθύνθησαν και μίσος άδικον εμίσησαν με. Φύλαξον την ψυχήν μου και ρύσαι με· μη καταισχυνθείην, ότι ήλπισα επί σε. ΄Ακακοι και ευθείς εκολλώντο μοι, ότι υπέμεινα σε, Κύριε. Λύτρωσαι, ο Θεός, τον Ισραήλ εκ πασών των θλίψεων αυτού.


Nativity of St John the Baptist, Metropolitan Anthony of Sourozh

Γενέσιον του Τιμίου Προδρόμου_ Nativity of the Forerunner St. John the Baptist_ Рождество Иоанна Предтечи_ 0_1d1642_e010f9db_orig

The Nativity of the Venerable and Glorious Prophet and Forerunner John the Baptist

Commemorated on June 24

Nativity of St John the Baptist
Metropolitan Anthony of Sourozh
7 July 1991

The Nativity of St John the Baptist confronts us with a most tragic and most mysterious personality of the New and of the Old Testament, of one who stands on the threshold of the two, stands there as a prophet. A prophet is not one who predicts the future; a prophet is one who spoken God’s own words. And such he was. We know from the Gospel according to Saint Mark that he was, according to Isaiah’s prophesy, a Voice shouting in the desert. He had so identified with his message that he was no longer a man proclaiming it — he was t h e message, resounding through a man who had no existence apart from his total surrender to God, total gift of self. And in that he was fulfilling what his own parents have done.

His parents were old, they could have no children any more, and John was born of them as a gift of grace. He was not born of human desire, he was born as an act of God. And having received him as a gift of God, they brought him back to God as a perfect offering. In the liturgy we say, Thine of Thine own we offer unto Thee: Thine, John, a child, given, returned to God.

And throughout his life he fulfilled his mission of one who was a gift of God not only to his parents, but, to everyone who needed to be prepared to meet the Lord and God incarnate. But here again, his role was both central and almost inconspicuous; he proclaimed God’s ways, he brought people to repentance, that is to come back to God, to turn away from everything which made them prisoners of the earth; but at the same time he k n e w, and he asserted himself that his vocation was to diminish so that Christ should grow in the consciousness and within the lives of people. And his all life was that of one who makes straight the crooked ways, who makes smooth the rough paths, who opens the doors for Christ to enter into the lives of men.

We can give thought to this; because every parent, when a child is expected, every parent who prays with all faith and all longing for a child to be given must realise that very seldom do they think of the eternal value of the child that may be given them. All parents think of what a child would be in earthly terms, of the success of his life, of his greatness, perhaps, among men; but who d o e s think that the child whom they beg to receive from God is to be offered to H i m and to everyone else; and this at the cost of their generosity and faith, and also at the cost of his own life, because that is our way: we must diminish so that Christ may grow.

And this applies to every Christian, but more particularly, to every priest: what temptation is it for us to hope that we will be the one who will bring salvation to those who are lost, instead of realising that there is but one Saviour, and that all we can do is to make it possible for another person to m e e t their Saviour. Our vocation, our glorious vocation in to bring a person to Christ and to be f o r g o t t e n in a way in which people of Sihar said to the Samaritan woman: It is to longer because of your testimony that we believe: we have s e e n Him now ourselves… Her testimony was essential because it brought them to Christ; but when they have met Christ, they needed nothing else.

Ιωάννης ο Πρόδρομος_St. John the Baptist_ см. Иоа́нн Предте́ча1302629314_204_0267766b - CopyWe must be prepared both to give our lives so that everyone around us might find Christ, find his way; we mist make smooth the way of Christ into people’s lives, and hearts, and minds. But we must be prepared in the process to be more and more irrelevant until in the end Christ alone fills all the space.

And a last thing. We know from the Gospel of the end. Before he died, he, who have been the Voice of God resounding in the wilderness, the one who shook hearts, and transformed wills and lives, is suddenly faced with his own death, and a doubt: was He, Whom I proclaimed, truly the Saviour, the One Whom we expected? If He was, then all his life was meaningful and redeemed, and his death a last gift he could offer to God; but hadn’t he been mistaken, hadn’t he been in an illusion? And he send his disciples to Christ to ask: Are You the One Whom we expected? And Christ gave to the prophet the answer of a prophet; He did not deprive him of the heroism of believing; He told to John’s disciples, ‘Tell him what you see: the blind see, the lame walk, the deaf can hear and the poor proclaim the Gospel: the good news of the Kingdom that has come…’ And this is all that John the Baptist heard from his Master; he was not deprived by Him of his faith; in an ultimate heroic act of faith he accepted death because he knew within himself the truth of his life and the meaning of his death.

Let us reflect on ourselves in the context of John. John is great, and we are small; John was holy, and we are sinful, and yet, the same problems are within our lives, the same attitudes of mind, the same tasks — let us learn from him to give our lives to God and to our neighbour unreservedly, to be nothing but God’s word and not our own word; not to seek to save, but to bring to the Saviour; and all this gladly, gratefully to be prepared to wane away, to be forgotten, to become irrelevant because the only relevant thing should be that those whom we love may meet the Living God, and find salvation in Him. Amen.

http://masarchive.org/Sites/texts/1991-07-07-1-E-E-S-EM03-077NativityOfJohnTheBaptist.html

Apolytikion Nativity of the Forerunner St. John the Baptist: Fourth Tone

Prophet and Forerunner of the coming of Christ, / although we cannot praise you worthily, / we honor you in love at your nativity, / for by it you ended your father’s silence and your mother’s barrenness, / proclaiming to the world the incarnation of the Son of God!

Kontakion: Third Tone

She that once was barren doth today bring forth Christ’s Forerunner, John, the culmination and the crown of all the Prophets. For when he, in River Jordan, laid his hand on Him Whom the Prophets preached aforetime, he was revealed as God the Word’s fore-chosen Prophet, His mighty preacher, and His Forerunner in grace.


Γενέσιον του Τιμίου ενδόξου Προφήτου, Προδρόμου, Οσίου Λουκά της Κριμαίας

Γενέσιον του Τιμίου Προδρόμου_ Nativity of the Forerunner St. John the Baptist_ Рождество Иоанна Предтечи_ 0_1d1642_e010f9db_orig

Γενέσιον του Τιμίου ενδόξου Προφήτου, Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου

Εορτάζει στις 24 Ιουνίου

Λόγος εις το Γενέθλιον του Προδρόμου.
Οσίου Λουκά, Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως της Κριμαίας

Στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους υπάρχουν μόνο δύο σημαντικά γεγονότα, τα οποία ο Θεός τα αναγγέλλει μέσω του Αρχαγγέλου Γαβριήλ. Και αυτά είναι η Γέννηση του Προαιώνιου Υιού του Θεού κατά σάρκα και η γέννηση του Προδρόμου και Βαπτιστού του Ιωάννου, του μείζονος «εν γεννητοις γυναικών» (Ματθ. 11, 11), σύμφωνα με το λόγο του Κυρίου Ιησού Χριστού. Την γέννηση του Προδρόμου ακολουθεί και το θαύμα της λύσεως της γλώσσας του πατέρα του Ζαχαρία, την οποία έδεσε ο Αρχάγγελος γιατί δεν πίστεψε στα λόγια του.

Η γέννηση του δοξάστηκε με τον προφητικό λόγο του Ζαχαρία, ο οποίος είπε: «Και συ, παιδίον, προφήτης υψίστου κληθήση• προπορεύση γαρ προ προσώπου Κυρίου ετοιμάσαι οδούς αυτού, του δούναι γνώσιν σωτηρίας τω λαώ αυτού, εν αφέσει αμαρτιών αυτών δια σπλάγχνα ελέους Θεού ημών, εν οις επεσκέψατο ημάς ανατολή εξ ύψους επιφάναι τοις εν σκότει και σκιά θανάτου καθημένοις, του κατευθΰναι τους πόδας ημών εις οδόν ειρήνης» (Λκ. 1, 76-79).

 Όλη η ζωή του Προδρόμου ήταν μία ζωή ασυνήθιστη. Για τα παιδικά του χρόνια γνωρίζουμε μόνο αυτό, το οποίο μας λέει ο ευαγγελιστής Λουκάς, ότι δηλαδή, «ηύξανε και εκραταιουτο πνεύματι, και ην εν ταις ερήμοις έως ημέρας αναδείξεως αυτού προς τον Ισραήλ» (Λκ. 1, 80). Πώς και πότε βρέθηκε το παιδί στην έρημο δεν το γνωρίζουμε ακριβώς. Κατά την παράδοση, ο βασιλιάς Ηρώδης μετά την σφαγή των νηπίων στη Βηθλεέμ ήθελε να σκοτώσει και τον Ιωάννη, δεν μπόρεσε όμως να τον βρει. Το γεγονός αυτό τον εξόργισε πολύ και γι” αυτό διέταξε να σκοτώσουν τον πατέρα του, τον Ζαχαρία. Η μητέρα του, αφού έμαθε ότι οι στρατιώτες ψάχνουν το παιδί, το πήρε και πήγε μαζί του σε μία έρημη ορεινή περιοχή. Αφού έζησαν λίγο καιρό εκεί η μητέρα του πέθανε και ο μικρός Ιωάννης έμεινε μόνος του στην έρημο.

Ιωάννης ο Πρόδρομος_St. John the Baptist_ см. Иоа́нн Предте́ча1302629314_204_0267766b - CopyΔεν γνωρίζουμε πώς τον έτρεφε Κύριος ο Θεός, πώς τον προστάτευε από τα άγρια ζώα, ούτε μας είναι γνωστό πώς έμαθε ο νέος Πρόδρομος να τρώει ακρίδες και άγριο μέλι. Όμως πιστεύουμε σταθερώς πώς για τον Θεό όλα είναι δυνατά.  Ήδη, λοιπόν, από την αρχή η ζωή του μείζονος «εν γεννητοις γυναικών» (Μτ. 11, 11) ήταν μια ζωή πρωτοφανής και ανήκουστη.  Έμεινε στην έρημο εντελώς μόνος του μέχρι την ηλικία των τριάντα ετών. Τί έκανε στην έρημο; Με τι ασχολείτο; Κανένα εργόχειρο δεν είχε, δεν είχε και τα βιβλία, ούτε ήξερε τα γράμματα.

Οι βιογραφίες των μεγάλων φιλοσόφων, όπως του Ντεκάρτ και του Κάντ, μας διηγούνται ότι αυτοί οι άνθρωποι ολόκληρες ώρες και ημέρες κάθονταν στις πολυθρόνες τους, βυθισμένοι στις σκέψεις τους. Βαθειά είναι η φιλοσοφία αλλά ακόμα βαθύτερη είναι η θεολογία, ‘καθώς και η ανώτερη μορφή της προσευχής, την οποία οι άγιοι πατέρες ονομάζουν νοερά προσευχή. Είναι ασύλληπτο μεγάλο το βάθος της κοινωνίας εν Πνεύματι πού έχουν οι μεγάλοι άγιοι με τον Θεό. Ο όσιος Παύλος ο Θηβαίος για 91 χρόνια ζούσε στην έρημο άγνωστος στον κόσμο, έχοντας κοινωνία μόνο με τον Θεό. Ο Αρσένιος ο Μέγας νύχτες ολόκληρες, μέχρι την ανατολή του ηλίου, στεκόταν με τα υψωμένα προς τον ουρανό χέρια. Ο όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ χίλιες ημέρες και χίλιες νύχτες προσευχόταν στο Θεό πάνω σε μία λοξή πέτρα. Ασφαλώς το ίδιο ήταν και το έργο του Ιωάννη του Προδρόμου κατά την παραμονή του στην έρημο. Μέσα στον αδιάκοπη ενασχόληση με το Θεό και με τις τύχες του κόσμου, στην βαθιά κοινωνία προσευχής με τον Θεό μεγάλωνε η δύναμη του πνεύματος του και αυξανόταν η κατανόηση των οδών της σωτηρίας, τις οποίες θα έπρεπε να διδάσκει στον λαό, ο οποίος χανόταν μέσα στις αμαρτίες του. Θα έπρεπε να αλλάξει τις σκέψεις και τα αισθήματα του λαού, να τα κάνει πιο βαθιά. Να τους παροτρύνει να μετανοήσουν και να αλλάξουν τις διεστραμμένες και πονηρές οδούς τους.

Για αυτόν ακριβώς το σκοπό, να προετοιμάσει δηλαδή την οδό για τον Κύριο και τον Σωτήρα μας τον Ιησού Χριστό, προοριζόταν ο μεγάλος Του Πρόδρομος. Γι’ αυτό ακριβώς όλη η ζωή του εξ απαλών ονύχων και μέχρι την στιγμή πού άρχισε να κηρύττει στις όχθες του Ιορδάνη ποταμού ήταν πρωτοφανής και ανήκουστη. Αυτό το κήρυγμα της μετανοίας είλκυε προς αυτόν χιλιάδες ανθρώπους καταποντισμένους στην ματαιότητα της κοσμικής ζωής

 Ας δοξολογήσουμε και ας ευχαριστήσουμε τον Κύριο και Θεό μας πού έστειλε στον αμαρτωλό αυτό κόσμο τον μεγαλύτερο απ’ όλους, τον ασκητή και τον κήρυκα της ανώτατης αλήθειας, τον Πρόδρομο Ιωάννη. Και σ’ αυτή την ημέρα της ευλογημένης και γεμάτης χάρη Γεννήσεως του ας κλείνουμε ενώπιον του τα γόνατα και τις καρδιές μας, υμνώντας και δοξολογώντας τον. Αμήν.

Πηγή -”Λόγοι και ομιλίες Αγιου Λουκά, Αρχιεπισκόπου Κριμαίας
Εκδ.”ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ

Το Γενέσιον του Τιμίου Προδρόμου, του προστάτου του μοναχισμού
https://iconandlight.wordpress.com/2017/06/23/%CF%84%CE%BF-%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%AD%CF%83%CE%B9%CE%BF%CE%BD-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%B9%CE%BC%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B4%CF%81%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80/

Απολυτίκιον  Γενεσίου Τιμίου Προδρόμου. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε

Προφήτα και Πρόδρομε, της παρουσίας Χριστού, αξίως ευφημήσαι σε, ουκ ευπορούμεν ημείς, οι πόθω τιμώντες σε’ στείρωσις γάρ τεκούσης, και πατρός αφωνία, λέλυνται τη ενδόξω, και σεπτή σου γεννήσει, και σάρκωσις Υιού του Θεού, κόσμω κηρύττεται.

Μεγαλυνάριον.

Άνθος το θεόσδοτον εκφυέν, σήμερον εκ στείρας, ευωδίας αγιασμού, έπλησε τα πάντα, την έρημον, τα όρη, τον ποταμόν τα ρείθρα, Χριστού ο Πρόδρομος.

στιχηρόν ιδιόμελον, ήχος Δ. Ιωάννου Μοναχού.

Λύει του Ζαχαρίου την σιωπήν, γεννηθείς ο Ιωάννης» και γαρ ουδέ έπρεπε, τον πατέρα σιωπάν, προελθούσης της φωνής’ άλλ’ ώσπερ απιστηθείσα πρώην την γλώτταν έδησεν, ούτω φανερωθείσαν, δούναι τω πατρί την ελευθερίαν’ ω και ευηγγελίσθη, και εγεννήθη φωνή του Λόγου, και φωτός Πρόδρομος, πρεσβεύων υπέρ των ψυχών ημών.

Και νυν των Κεκραγαρίων. Ήχος Πλ. Β.

Η Ελισάβετ συνέλαβε τον Πρόδρομον της χάριτος, η δε Παρθένος τον Κύριον της δόξης. Ησπάσαντο αλλήλας αι μητέρες, και το βρέφος εσκίρτησεν· ένδοθεν γαρ ο δούλος ήνει τον Δεσπότην, θαυμάσασα η μήτηρ του Προδρόμου, ήρξατο βοάν· Πόθεν μοι τούτο, ίνα η Μήτηρ του Κυρίου μου έλθη προς με; ίνα σώση λαόν απεγνωσμένον. Ο έχων το μέγα έλεος, δόξα σοι.

Δόξα… Ήχος πλ. δ’
Κασσίας Μοναχής

Ησαΐου νυν του Προφήτου η φωνή, σήμερον εν τη του μείζονος Προφητών κυήσει Ιωάννου πεπλήρωται. Ιδού γαρ φησιν αποστελώ τον Άγγελόν μου προ προσώπου σου, ος κατασκευάσει την οδόν σου. Ούτος ούν ο του επουρανίου Βασιλέως στρατιώτης προδραμών, ως αληθώς ευθείας εποίει, τας τρίβους του Θεού ημών, άνθρωπος μεν τη φύσει, Άγγελος δε τον βίον υπάρχων· αγνείαν γαρ παντελή, και σωφροσύνην ασπασάμενος, είχε μεν το κατά φύσιν, έφυγε δε το παρά φύσιν, υπέρ φύσιν αγωνισάμενος· Αυτόν άπαντες πιστοί, εν αρεταίς μιμούμενοι, πρεσβεύειν υπέρ ημών δυσωπήσωμεν, εις το σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Και νυν… Ο αυτός

Βλέπε την Ελισάβετ, προς την Παρθένον Μαριάμ διαλεγομένην· Τι παραγέγονας προς με, η Μήτηρ του Κυρίου μου; συ Βασιλέα βαστάζεις, καγώ στρατιώτην, συ τον νομοδότην, καγώ τον νομοθέτην, συ τον Λόγον, καγώ την φωνήν, την κηρύξασαν την βασιλείαν των ουρανών.

Ταις του Σου Προδρόμου πρεσβείαις Χριστέ ο Θεός και πάντων Σου των Αγίων, ελέησον ημάς.
Αμήν.