Iconography and Hand painted icons

Saint abba Moses the Ethiopian of Scete, ‘Go, sit in your cell, and your cell will teach you everything.’

Saint abba Moses the Ethiopian of Scete
Saint Shushanik Queen and Martyr (440-475)
Synaxis of the Saints of the Kiev Caves whose relics repose in the Far Cave of Venerable Theodosius

Commemorated on August 28/September 10

Venerable Moses the Black [the robber] (330–405) of Scete
by Saint Nikolai Velimirovič

Μωυσής ο Αιθίοπας_Saint abba Moses the Ethiopian_Авва Моисей Мурин_74636.bMoses was an Ethiopian by birth and by profession, at first, a robber and leader of a band of robbers and, after that, a penitent and great ascetic. As the slave of a master, Moses escaped and joined the robbers. Because of his great physical strength and arrogance, the robbers chose him as their leader. Suddenly, Moses was overcome with pangs of conscience and repentance for the misdeeds, which he had committed. He left the group, entered a monastery and gave himself completely in obedience to his spiritual father and to the monastic rule. He benefited much from the teachings of Saints Macarius, Arsenius and Isidore. Later, he withdrew to solitude in a cell where he dedicated himself completely to physical labor, prayer, vigils and godly-thoughts. Tormented by the demon of fornication, Moses confessed to Isidore, his spiritual father, and from him, received counsel to fast even more and never to eat to full satisfaction. When even this did not help he, at the counsel of the elder, began to keep vigil at night and to pray standing; after that, he began the practice of bringing water to the elderly monks from a distant well all night long. After six years of terrible struggles, St. Isidore finally miraculously healed him of fornicating thoughts, fantasies and dreams brought about on him by demons. Moses was ordained a priest in old age. He founded his own monastery and had seventy-five disciples and lived in this life for seventy-five years. He foresaw his death and, one day, he told his disciples to flee for the barbarians were going to attack the monastery. When the disciples also urged him to flee with them, Moses said that he must die by violence for, at one time, he himself committed violence and, according to the words: “For all they that take the sword shall perish with the sword” (St. Matthew 26:52). He remained there with six brethren and the barbarians came and slew them. One of the brethren, hidden in the vicinity, beheld and saw seven shining wreaths as they descended upon the seven martyrs.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for Old Calendar date August 28, and New Calendar date September 10.


A brother came to Scetis to visit Abba Moses and asked him for a word. The old man said to him, ‘Go, sit in your cell, and your cell will teach you everything.’

The monk must die to his neighbour and never judge him at all, in any way whatever.

Affliction,” [Abba] Moses once said, “lasts for a short time, while peace is forever, by the grace of God the Word.”

Abba Moses said, ‘The man who flees and lives in solitude is like a bunch of grapes ripened by the sun, but he who remains amongst men is like an unripe grape.’

At Scetis Abba Moses used to say, ‘If we keep the commandments of our Fathers, I will answer for it on God’s behalf that the barbarians will not come here. But if we do not keep the commandments of God, this place will be devastated.’

It was said of Abba Moses at Scetis that when he had arranged to go to Petra, he grew tired in the course of the journey and said to himself, ‘How can I find the water I need there?’ Then
a voice said to him, ‘Go, and do not be anxious about anything.’ So he went. Some Fathers came to see him and he had only a small bottle of water. He used it all up in cooking lentils for them. The old man was worried, so he went in and came out of his cell, and he prayed to God, and a cloud of rain came to Petra and filled all the cisterns. After this, the visitors said to the old man, ‘Tell us why you went in and out.’ The old man said to them, I was arguing with
God, saying, “You brought me here and now I have no water for your servants.” This is why I was going in and out; I was going on at God till he sent us some water.’

One day, when the brethren were sitting beside him, he said to them, ‘Look, the barbarians are coming to Scetis today; get up and flee.’ They said to him, ‘Abba, won’t you flee too?’ He said to them, ‘As for me, I have been waiting for this day for many years, that the word of the Lord Christ may be fulfilled which says, “All who take the sword will perish by the sword.”’ (Mt 26:52). They said to him, ‘We will not flee either, but we will die with you.’ He said to them: ‘That is nothing to do with me; let everyone decide for himself whether he stops or not.’ Now there were seven brothers there and he said to them: ‘Look, the barbarians are drawing near to the door.’ Then they came in and slew them. But one fled and hid under the cover of a pile of rope and he saw seven crowns descending and crowning them.

Saint abba Moses the Ethiopian of Scete, ”Black in the face, shining in the soul.”

Apolytikion in the First Tone

Thou didst prove to be a citizen of the desert, an angel in the flesh, and a wonderworker, O Moses, our God-bearing Father. By fasting, vigil, and prayer thou didst obtain heavenly gifts, and thou healest the sick and the souls of them that have recourse to thee with faith. Glory to Him that hath given thee strength. Glory to Him that hath crowned thee. Glory to Him that worketh healings for all through thee.

Troparion – Tone 1
You abandoned the Egypt of the passions, O Father, Ascending the mount of the virtues with fervent faith, Taking the Cross of Christ upon your shoulders; And being glorified in godly works, You proved to be a model for monastics, O summit of the fathers. Pray unceasingly with them that our souls may find mercy!

Οσιομάρτυς Σουσανίκ βασίλισσα της Γεωργίας (440-475), θυγατέρα Αγίου Βαρτάν της Αρμενίας

Οσιομάρτυς Σουσανίκ βασίλισσα της Γεωργίας (440-475), θυγατέρα Αγίου Βαρτάν
Όσιος Αββάς Μωυσής ο Αιθίοπας (332-407)
Εζεκίας ο Δίκαιος, Βασιλιάς του Ιούδα (691 π.Χ).
Άννα η Θεοδόχος και προφήτιδα της Ιερουσαλήμ, θυγατέρα του Φανουήλ (3/2 και 28/8, +1ος αι.)
Σύναξις 52 Οσίων Πατέρων των Μακρινών Σπηλαίων της Λαύρας του Κιέβου (της Σκήτης του Αγίου Θεοδοσίου)

Εορτάζουν στις 28 Αυγούστου

Σουσανίκ της Γεωργίας_Saint Shushanik (შუშანიკი)_Святая Шушаник Грузинская _c58b6218_z

Η Αγία Σουσανίκ βασίλισσα της Γεωργίας, η Οσιομάρτυς

Απολυτίκιον Αγίας Σουσανίκ της Γεωργίας. Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον.

Βασιλέως συζύγου σου ειδωλόφρονος ορώντος διαγωγήν σου την ευσεβή, Σουσανίκ, προσταγή στερρώς υπέμεινας μαρτύριον· όθεν θεόθεν ο Χριστός πολυχεύμονα πηγήν ανέδειξεν ιαμάτων σον τάφον εν τη Τιφλίδι και προς Αυτόν ημών σε πρέσβειραν.

Απολυτίκιον. Ήχος γ΄. Θείας πίστεως

Θείας πίστεως, ομολογίαν, κατεκόσμησας την Εκκλησίαν, Σουσανίκη Μαρτύρων ομότροπη, όθεν στερρώς τω συζύγω αντέστησες, ξύλο ειρκτή υπομείνας και βάσανα, Μάρτυς ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ΄. Τη Υπερμάχω.

Σκληραγωγούσα το σαρκίον σου ασκήσεσι
και σην ευσέβειαν μη κρύπτουσα υπέμεινας
δι’ αγάπην Βασιλέως σου ουρανίου
εκ χειρός του ομοζύγου βασιλέως σου,
Σουσανίκ σεμνή, κατώδυνον μαρτύριον·
όθεν κράζομεν· Χαίροις, άλκιμε Άνασσα.

Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ΄. Τη Υπερμάχω.

Την Σουσανίκην οι πιστοί εγκωμιάσωμεν, ότι ενήθλησε λαμπρώς υπέρ τον ήλιον, υπομείνασα συζύγου το ωμότατον, προσευχομένη υπέρ του κόσμου εμαρτύρησεν, ταπεινώσεις δημοσίως αύτη έλαβε, διό κράζομεν· χαίροις Μάρτυς πανεύφημε.


Χαίροις, Μάρτυς πάγκαλε, Σουσανίκ, βασιλίς ολβία, η εν όψεσι σού λαού ίδιον ορώσα Χριστόν, δι’ Ον προθύμως εξέχεας αιμάτων θείων σου ρεύματα.

Σωφροσύνης στήλη, διά Χριστού την αγίαν πίστιν ο σος σύμβιος, Σουσανίκ, έδωκέ σοι, Μάρτυς, βασάνους ανυποίστους και ήνοιξέ σοι τρίβους μακαριότητος.


Όσιος Αββάς Μωυσής ο Αιθίοπας Προφητεία περί των Μοναχών της εσχάτης γενεάς.

Όσιος Αββάς Μωυσής ο Αιθίοπας (332-407)
Εζεκίας ο Δίκαιος, Βασιλιάς του Ιούδα (691 π.Χ).
Σουσανίκ βασίλισσα Γεωργίας μάρτυρος (458)
Άννα η Θεοδόχος και προφήτιδα της Ιερουσαλήμ, θυγατέρα του Φανουήλ (3/2 και 28/8, +1ος αι.)
Σύναξις 52 Οσίων Πατέρων των Μακρινών Σπηλαίων της Λαύρας του Κιέβου (της Σκήτης του Αγίου Θεοδοσίου)

Εορτάζουν στις 28 Αυγούστου

Ο Αββας Μωϋσης κάποτε αποφάσισε να κατοικηση σε μια απρόσιτη σπηλιά, στη ρίζα μιας απότομης προεξοχής του βουνού. Ανέβαινε και συλλογιζόταν:
– Καλά όλα τ’αλλα, μα που θα βρίσκω νερό σε τούτο τον ξερότοπο;
Τολεγε και το ξανάλεγε κι άρχισε να κλονίζεται. Τότε άκουσε φωνή να του λεγη;
Προχώρει αμέριμνος και άφησε αυτή τη φροντίδα σε μένα.

Πήρε θάρρος κι έκανε κατοικία του το σπήλαιο. Ύστερα από λίγο καιρό πήγαν να τον ιδουν δυο συνασκηται του από τη σκήτη. Δεν του βρισκόταν παρά ένα μικρο σταμνί νερό που το ξόδεψε να βράση λίγες φακές για να τους φιλοξενηση. Άρχισε τότε να στεναχωριεται και με φανερή αδημονία έμπαινε κι έβγαινε στο σπήλαιο και παρακαλούσε τον Θεό για νερό.

Ξαφνικά εκεί που δεν το περίμενε κανείς, ένα σύννεφο παρασυρμένο από τον άνεμο πήγε κι εσταθηκε πάνω από τη σπηλιά κι έρριξε τόση βροχή, όση χρειάστηκε να γεμιση όλα του τα σταμνιά ο Μωϋσης.
Οι Γέροντες, που δεν τους διέφυγε η αδημονία του, τον ρώτησαν ύστερα από το φαγητό:
– Τι είχες πάθει το πρωί και πηγαινοερχοσουν με τόση ανησυχία;
– Έκανα δικαστήριο με τον Θεον, αποκρίθηκε με αφέλεια ο Αιθίοψ. Του υπενθύμιζα πως είχε αναλάβει τη φροντίδα μου και έπρεπε οπωσδήποτε να μου έβρισκε νερό να πιουν οι δούλοι Του. Και να που ο Αγαθός Δεσπότης αναγκάστηκε να στειλη.


«Ως παγίς γάρ επελεύσεται επί πάντας τους καθημένους επί πρόσωπον πάσης τής γης, αγρυπνείται ούν εν παντί καιρώ δεόμενοι ίνα καταξιωθήται εκφυγείν πάντα τα μέλλοντα». ΕΥΑΓΓ. ΛΟΥΚΑ, Κεφ. κα΄, στ. 35-36

Προφητεία του Αββά Μωυσέως του Αιθίοπος (Δ΄αιών μ.Χ) περί των Μοναχών της εσχάτης γενεάς.

Μωυσής ο Αιθίοπας_Saint abba Moses the Ethiopian_Авва Моисей Мурин_74636.bΟ Άγιος Μωυσής ο Αιθίοπας είχε πει για τους μοναχούς των εσχάτων καιρών: Στις μέρες εκείνες του εβδόμου και ημίσεως αιώνος η μοναδική πολιτεία θέλει αμεληθεί τελείως, θα βασιλεύει το μίσος, φθόνος, φιλονικίες μέχρι φόνων και η διχόνοια στα κοινόβια μοναστήρια απο την κακία του ενός προς τον άλλον. Θα χειροτονούνται ηγούμενοι και ποιμένες των μοναχών, άνθρωποι αδόκιμοι, άπιστοι, απρόκοποι ανωμελείς και αγροίκοι, μη διακρίνοντες την δεξιάν οδό από την αριστερά, φιλομέριμνοι και τις διακονίες αναιδώς προχειριζόμενοι, τα πρωτεία με δώρα αρπάζοντες και επεμβαίνοντες στην ηγουμενία, μη γνωρίζοντες κατηχείν και νουθετείν το ποίμνιον της αδελφότητος, και μη γνωρίζοντες ότι είναι αυτοί τύπος και παράδειγμα ωφελείας του ποιμνίου τους.

Μέλλουσι δε κολάζεσθαι ου μόνον οι αμελείς και ράθυμοι, αλλά και οι δόκιμοι και οι εγκρατείς και ενάρετοι αδελφοί.

Μετά ταύτα είδεν ο δούλος του Θεού Μωυσής ότι νέφος και λαίλαψ, ομίχλη σκοτεινή πειρασμών φοβεροτάτων έπεσεν εις τους Μοναχούς από το μέρος της Άρκτου, και ότι εδιώκοντο οι Μοναχοί και το Μοναχικόν σχήμα από όλεθρον αιρέσεων, ηναγκάζοντο δε οι πολλοί ρίπτοντες το σχήμα να υπανδρεύονται. Τότε οι ολίγοι αγωνισταί, οι ευδοκιμήσαντες ως αργύριον και χρυσίον εν χωνευτηρίω, εν θλίψη πολλή και διωγμοίς, ως και στενοχωρία , ευδοκιμήσουσιν` όσοι δε φανώσι δόκιμοι και νικηταί των τοσούτων δεινών πειρασμών, μεγαλυνθήσονται και δοξασθήσονται παρά Θεού περισσότερον από αυτούς τους βαστάσαντας το βάρος της ημέρας και τον καύσωνα και τον παγετόν της νυκτός.

Μετά ταύτα είδεν ο δούλος του Θεού Μωυσής ότι παρήλθεν ο χειμών εκείνος των θλίψεων και πειρασμών , και η στενοχωρία των δεινών αιρέσεων και εγένετο γαλήνη και άνεσις.

Πάλιν όμως μετά παρέλευσιν χρόνων τινών αμεληθήσεται το Αγγελικόν Τάγμα των Μοναχών και περισσότερον των πρώτων, πειρασμοί επαναστήσονται και βιαιότεροι. Είδεν δε ότι οι Μοναχοί συνεμιγνύοντο ασέμνως με Μοναχας, και ότι ομού με την κακήν επιθυμίαν συνεμήχθη και η τυραννία ώστε και οι μη θέλοντες διεφθείροντο. Οι δε ιερείς με πορνείας καταμολυνόμενοι, και αι πρεσβυτέραι αυτών μοιχευόμεναι, ομοίως και αυτοί ετέρας μοιχεύοντες.

Τότε δε γεννήσεται οργή θεήλατος και καταναλωθήσεται πάσα η πονηρά γενεά εκείνη, και απελαύσεται εις το πυρ το αιώνιον.

Μακάριοι λοιπόν τότε όσοι ουχ’ υποκύψωσιν εις την ανομωτάτην πράξιν της ασελγείας ήτις είναι βιαιοτέρα και βαρυτέρα του φόνου’ αλλ’ αντιστήσωσιν και ελέγξωσιν την ανομίαν ως ο Πρόδρομος Ιωάννης , και θριαμβεύουσι ελέγχοντες την αιμομιξίαν’ και αποκτανθώσιν υπό μιαρών και ακαθάρτων ασελγών ανθρώπων του τότε καιρού•  αναπαυθήσονται εις τους κόλπους του Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ των ενδοξοτάτων Πατριαρχών και κατασκηνώσωσιν εν τη Βασιλεία των Ουρανών μετά πάντων των Αγίων ωραϊζόμενοι και συνευφραινόμενοι, ων και ημείς της μερίδος επιτύχωμεν χαριτι του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Αμήν.

Δ. Παναγόπουλου, «Ἅγιοι καὶ Σοφοὶ περὶ τῶν μελλόντων νὰ συμβῶσι», Προφητεία Ἀββᾶ Μωϋσέως, σελ. 6.

Απολυτίκιον Αββά Μωυσέως του Αιθίοπος. Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.

Των παθών καταλείψας Πάτερ την Αίγυπτον, των αρετών εν τω όρει ανήλθες πίστει θερμή, τον Σταυρόν τον του Χριστού άρας επ’ ώμων σου, και δοξασθείς περιφανώς τύπος ώφθης Μοναστών, Μωσή Πατέρων ακρότης, μεθ’ ων απαύστως δυσώπει ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.

Abba Poemen of Egypt – The shepherd of the souls.


Ποιμήν ο Μέγας-Прп. Пимена Великого-Saint Poimen the Great-Pimen_Velikij

Saint Pimen ( Pœmen) the Great of Egypt
St. Phanourius the Great Martyr
Venerable Pimen of Palestine

Commemorated on August 27

Abba Poemen the Great, The shepherd of the souls.
“The Lamp of the universe, and the Pattern of monks.”

While he was still young, Abba Poemen went one day to an old man to ask him about three thoughts. Having reached the old man, he forgot one of the three and went back to his cell. But as he was stretching out his hand to turn the key, he remembered the thought which he had forgotten and leaving the key, he returned to the old man. The old man said to him, ‘You come quickly, brother.’ He told him, ‘At the moment when I was putting out my hand to grasp the key, I remembered the thought which I was trying to find; so I did not open the door, but have retraced my steps.’ Now the length of the way was very great and the old man said to him, ‘Poemen, Shepherd of the flock, your name will be known throughout Egypt.’

 Once Paesius, the brother of Abba Poemen, made friends with someone outside his cell. Now Abba Poemen did not want that. So he got up and fled to Abba Ammonas and said to him, ‘Paesius, my brother, holds converse with someone, so I have no peace.’ Abba Ammonas said to him, ‘Poemen, are you still alive? Go, sit down in your cell; engrave it on your heart that you have been in the tomb for a year already.’

 One day the priests of the district came to the monasteries where Abba Poemen was. Abba Anoub came and said to him, ‘Let us invite the priests in today.’ But he stood for a long time without giving him any reply, and, quite offended, Abba Anoub went away. Those who were sitting beside Poemen said to him, Abba, why didn’t you answer him?’ Abba Poemen said to them, ‘It is not my business, for I am dead and a dead man does not speak.’

Abba Poemen said, “Whatever hardship comes upon you, it can be overcome by silence.”

Ποιμήν ο Μέγας-Прп. Пимена Великого-Saint Poimen the Great-16089 One day a brother sinned in a monastery. Now there was an anchorite in the district who had not gone out for a long time. The abba of the monastery went to see him and to give him the news that the brother had sinned. The anchorite said, ‘Drive him away.’ So the brother left the monastery and he went into a cave and wept there. Now it happened that some brothers were going to see Abba Poemen and they heard him weeping. They entered, found him in great misery and invited him to go to see the old man, but he refused, saying, ‘I am going to die here.’ So when they reached Abba Poemen’s cell they told him about the brother. And he exhorted them, and he sent them away saying, ‘Say to him, Abba Poemen sends for you.’ Then the brother came. Seeing he was in such distress, Abba Poemen stood up, embraced him and was kind to him and invited him to eat. Then he sent one of the brethren to the anchorite, saying, ‘For many years I have desired to see you, having heard of you. But because of our lethargy, we have not yet met. Now, however, if God wills it and you have the time, give yourself the trouble of coming here, and we will see one another.’ The old man had never left his cell but when he heard this he said, ‘If God had not inspired the old man, he would not have sent someone to summon me.’ So he got up and went to see Poemen. They embraced one another with joy and sat down. Abba Poemen said to him, ‘Two
men dwelt in one place and someone belonging to each of them died; the first one, leaving his own dead, went to weep over the other’s.’ Hearing these words, the anchorite was filled with com- punction and he remembered what he had done and said, ‘Poemen, you have gone up to heaven and I have gone down to the earth.’

Abba Pimen said: “Man has constant need of humility, spiritual wisdom and the fear of God, just as he needs the air that he breathes through his nostrils.”

 Abba Pimen said: “If man reaches the state of which the Apostle said: for the pure one everything is pure, he will see himself the worst of all creation.” A brother said to him: “How can I consider myself to be worse than murderers?” The elder replied: “If a man reaches the spiritual state indicated by the Apostle, and sees another man who had committed murder, he will say to himself: that man committed the sin only once, while I kill myself and others with my sins daily!”

One brother came to Abba Pimen and said, “All sorts of distracting thoughts keep coming into my mind, and I’m in danger because of them.” Then the elder pushed him out into the open air and said, “Open up your cloak and capture the wind in it!” But he objected, “I can’t do it.” So the elder said to him, “Exactly! And if you can’t catch the wind, neither can you prevent distracting thoughts from coming into your head, but you can resist them.

Refrain from judging even in abundance of reasonableness”, as in the case of Abba Zachary who had a vision from God, and his Elder and biological father Abba Koronij, who was more practical than him and not very thorough in those thing, told him that the vision was from the demon. But he went to Abba Pimen and told him about the case. The later reasonably told him:”The vision is from God, however you should now go and obey your father”.

A man may seem to be silent, but if his heart is condemning others, he is babbling ceaselessly. But there may be another who talks from morning till night and yet he is truly silent, that is, he says nothing that is not profitable.”

A priest of Pelusia heard it said of some brethren that they often went to the city, took baths and were careless in their behaviour. He went to the synaxis, and took the habit away from them. Afterwards, his heart was moved, he repented and went to see Abba Poemen, obsessed by his thoughts. He brought the monastic habits of the brothers and told him all about it. The old man said to him, ‘Don’t you sometimes have something of the old Adam in you?’ The priest said, ‘I have my share of the old Adam.’ The abba said to him, Look, you are just like the brethren yourself; if you have even a little share of the old Adam, then you are subject to sin in the same way.’ So the priest went and called the brothers and asked their pardon; and he clothed them in the monastic habit again and let them go.

A brother questioned Abba Poemen saying, ‘I have committed a great sin and I want to do penance for three years.’ The old man said to him, ‘That is a lot.’ The brother said, ‘For one year?’ The old man said again, ‘That is a lot.’ Those who were present said, ‘For forty days?’ He said again, ‘That is a lot.’ He added, ‘I myself say that if a man repents with his whole heart and does not intend to commit the sin any more, God will accept him after only three

Abba Poemen said, ‘If a man has sinned and denies it, saying:
“I have not sinned,” do not reprimand him; for that will discourage him. But say to him, “Do not lose heart, brother, but be on guard in future,” and you will stir his soul to repentance.’

Abba Poemen said, ‘If three men meet, of whom the first fully preserves interior peace, and the second gives thanks to God in illness, and the third serves with a pure mind, these three are doing the same work.’

be their example, not their legislator.Abba Poemen

…every day he sang the Sanctus with the angels.

Abba Poemen said, “Do not give your heart to that which does not satisfy your heart.”

Abba Poemen the Great, The shepherd of the souls.

Troparion — Tone 8

By a flood of tears you made the desert fertile, / and your longing for God brought forth fruits in abundance. / By the radiance of miracles you illumined the whole universe! / Our Father Pimen, pray to Christ God to save our souls!

Kontakion — Tone 4

The memorial of your illustrious struggles / delights the souls of the devout today, / Pimen, our venerable father, wise in God.

Η Προστάτις, Ένα Θαύμα της Παναγίας του Βλαντιμίρ

Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου του Βλαδιμήρου (Βλαντιμίρ)

Εορτάζει στις 26 Αυγούστου (σωτηρία του Ρωσικού λαού από την εισβολή του Ταμερλάνου το 1395).
Στις 3 Ιουνίου /21 Μαΐου ν.η.
Στις 23 Ιουνίου (απελευθέρωση της Μόσχας από την επιδρομή του χάνου Ακμάτ το 1480)

“Να πεις τους Έλληνες να μη φοβούνται και να έχουν θάρρος και ελπίδα! Γιατί στο τιμόνι της Ελλάδος κάθεται η Παναγία”! Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

«Όταν είναι να προσευχηθείς στην Υπεραγία Θεοτόκο, έχε πρίν την ακράδαντο βεβαιότητα, ότι δεν πρόκειται να φύγεις από μπροστά της χωρίς να βρείς έλεος.
«Ουδείς προστρέχων επί σοι κατησχυμμένος από σου εκπορεύεται», ψάλλει η Εκκλησία με πίστη στη Θεομήτορα. Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Η Προστάτις
(Ένα Θαύμα της Παναγίας του Βλαντιμίρ)

Η ταινία παρουσιάζει την ιστορία του θαύματος της Εικόνος της Παναγίας του Βλαντιμίρ,
η οποία έσωσε τη Μόσχα από την βέβαιη εισβολή των Τατάρων στις όχθες του ποταμού Ούγκρα το 1480 μ.Χ.Την ιστορία αφηγείται ο γέρων Συμεών, υπηρέτης τότε του νεαρού βασιλόπαιδα πρίγκιπα Μιχαήλ, ο οποίος αιχμαλωτίστηκε από τους Τατάρους, αλλά σώθηκε θαυματουργικά από την Παναγία.
Με τη νίκη τους αυτή οι Ρώσοι έπαυσαν να πληρώνουν φόρο στους Τατάρους, ενώ σηματοδοτήθηκε η τελική πτώση του μέχρι τότε φοβερού ταταρικού στρατού και η ανάδειξη των Ρώσων σε ανεξάρτητο και κυρίαρχο έθνος.

Οι ελληνικοί υπότιτλοι είναι μια πνευματική προσφορά του Ι.Ν.Κοιμήσεως Θεοτόκου Γ.Ο.Χ. Βόλου

Η Παναγία του Βλαδιμήρου (Vladimir)

Παναγία Βλαντιμίρ_Божией Матери Владимирская Икона_Virgin Mary Vladimirskaya –Byzantine Orthodox Icon_most_holy_theotokos_of_vladimir- Icon4444Μέχρι το μέσον του 5ου αιώνα η εικόνα παρέμεινε στην Ιερουσαλήμ. Από το Θεοδόσιο τον Μικρό μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, από όπου, γύρω στο 1131, η εικόνα, που θρυλείται ότι είναι έργο του Ευαγγελιστή Λουκά, μεταφέρθηκε στο Κίεβο, ως γαμήλιο δώρο του Οικουμενικού Πατριάρχη Ιωάννη Θ’ του Ιερομνήμονος προς τον μεγάλο πρίγκιπα του Κιέβου, Γιούρι Βλαντιμίροβιτς.

Το 1155, μεταφέρθηκε στην πόλη Βλαδίμηρο (Vladimir) και απ’ εκεί το 1395 στη Μόσχα. Τοποθετήθηκε στο Κρεμλίνο και μπροστά της ανακηρύσσονταν οι πατριάρχες και στέφονταν οι Τσάροι.

Τον 15ο αιώνα, οι κάτοικοι του Βλαδιμήρου απαίτησαν την επιστροφή της εικόνας της Θεοτόκου στην πόλη τους. Αντί του πρωτοτύπου, τους δόθηκε ένα αντίγραφο της εικόνας, το οποίο φιλοτέχνησε ο σπουδαίος ρώσος αγιογράφος Αντρέι Ρουμπλιόφ.

Η εικόνα της Θεοτόκου του Βλαδιμήρου τιμάται κάθε χρόνο στη Ρωσία στις 3 Ιουνίου (21 Μαΐου από την Εκκλησία της Ελλάδας). Επίσης, στις 23 Ιουνίου, για την απελευθέρωση της Μόσχας από την επιδρομή του χάνου Ακμάτ (1480) και στις 26 Αυγούστου, για τη σωτηρία του Ρωσικού λαού από την εισβολή του Ταμερλάνου (1395).

Το έτος 1395 ο Μογγόλος πολέμαρχος Ταμερλάνος, αφού είχε κατακτήσει και καταστρέψει πολλές χώρες, είχε εισβάλει και στην Ρωσία και κατευθύνοταν στην Μόσχα. Τότε ο Μεγάλος Ηγεμόνας Βασίλειος Δημήτριεβιτς και ο Μητροπολίτης Κυπριανός Τσαμπλάκ μετέφεραν την εικόνα με μεγάλη λιτανεία για να σώσουν την πόλη. Η λιτανεία κράτησε δέκα ημέρες και η εικόνα έφθασε στη Μόσχα την 26η Αυγούστου 1395, όπου την υποδέχθηκαν χιλιάδες λαού και την κατέθεσαν στον Καθεδρικό Ναό Κοιμ. Θεοτόκου Κρεμλίνου. Την ίδια ημέρα ο Ταμερλάνος που κοιμόταν στη σκηνή του είδε ένα τρομερό όνειρο. Κατέβαιναν από ένα βουνό πολλοί Αρχιερείς με χρυσές ράβδους και πάνω τους στέκοταν μία γυναίκα γεμάτη λάμψη, περιτριγυρισμένη από Αγγέλους με πύρινα σπαθιά! Όταν ξύπνησε τρομαγμένος και ρώτησε τους συμβούλους του σχετικά, εκείνοι του μίλησαν για την Προστάτιδα των Χριστιανών Μητέρα του Χριστού. Έτσι ο φοβερός Ταμερλάνος έλυσε την πολιορκία. Σε ανάμνηση του γεγονότος, στο σημείο που ο λαός της Μόσχας υποδέχθηκε την εικόνα, κτίσθηκε η Μονή Σρετένσκι.

Μετά την Επανάσταση του 1917, οι κομμουνιστές έκλεισαν το μοναστήρι το 1925. Κατέστρεψαν τους ναούς του αγ. Νικολάου και της αγ. Μαρίας της Αιγυπτίας, το καμπαναριό και το ηγουμενείο και εγκατέστησαν εκεί μία από τις πιο σημαντικές έδρες της Μυστικής Αστυνομίας. Λέγεται ότι ακόμα κι αυτός ο Στάλιν επικαλέστηκε τις θαυματουργικές ικανότητες της εικόνας και την περιέφερε με αεροπλάνο πάνω από την πολιορκημένη από τους Γερμανούς Μόσχα τον Δεκέμβριο του 1941.

Σήμερα, η «Θεοτόκος του Βλαδιμήρου» αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα εκθέματα της περίφημης πινακοθήκης «Τρετιακόφ» της Μόσχας.


Όσιος Ποιμήν ο Μέγας. Ο ποιμένας των ψυχών. Ο Αββάς της Αγάπης και της Διακρίσεως.

Όποια ώρα σκεπάσουμε το σφάλμα του αδελφού μας, σκεπάζει και ο Θεός το δικό μας. αββάς Ποιμήν

Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά Σου. Ευλογημένη Συ εν γυναιξί, και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας Σου, ότι Σωτήρα έτεκες, των ψυχών ημών .

Απολυτίκιον της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, Ήχος Α’.

Εν τη γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε μετέστης προς την ζωήν, Μήτηρ υπάρχουσα της ζωής και ταις πρεσβείαις ταις σαις λυτρουμένη, εκ θανάτου τας ψυχάς ημών.

Ουδείς προστρέχων επί σοι, κατησχυμένος από σου εκπορεύεται, αγνή Παρθένε Θεοτόκε, αλλ’ αιτείται την χάριν, και λαμβάνει το δώρημα, προς το συμφέρον της αιτήσεως.

Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξον με υπό την σκέπην σου.

The parable of the vineyard, Metropolitan Anthony of Sourozh

Παραβολή των κακών γεωργών του αμπελώνος Parable of the Vineyard При́тча о злых виногра́дарях_600x417-2κ-1 (1)

The Thirteenth Sunday of Matthew
Parable of the Vineyard
(Matthew 21: 33-42)

Be persecuted, rather than be a persecutor.
Be crucified, rather than be a crucifier.
Be treated unjustly, rather than treat anyone unjustly.
Be oppressed, rather than be an oppressor.
Be gentle rather than zealous.
Lay hold of goodness, rather than justice.
St. Isaac the Syrian
The Ascetical Homilies of St. Isaac the Syrian, p. 246

It seems to me, and I am personally convinced, that the Church must never speak from a position of strength…It ought not to be one of the forces influencing this or that state. The Church ought to be, if you will, just as powerless as God himself, which does not coerce but which calls and unveils the beauty and the truth of things without imposing them. As soon as the Church begins to exercise power, it loses its most profound characteristic which is divine love [i.e.] the understanding of those it is called to save and not to smash…”
Metropolitan Anthony Bloom

An old man was asked, ‘How can I find God?’ He said, ‘In fasting, in watching, in labors, in devotion, and, above all, in discernment. I tell you, many have injured their bodies without discernment and have gone away from us having achieved nothing. Our mouths smell bad through fasting, we know the Scriptures by heart, we recite all the Psalms of David, but we have not that which God seeks: charity and humility.'”
The Desert Fathers

Παραβολή των κακών γεωργών του αμπελώνος Parable of the Vineyard При́тча о злых виногра́дарях_600x417-2κ-1 (1)

The parable of the vineyard
(Matt 21:33–42)
Metropolitan Anthony of Sourozh
24 August 1980

In the Name of the Father, the Son and the Holy Ghost.

Today’s Gospel, interrupting, so to speak, a series of joyful readings, is a very terrifying one: the story of the workers in the vineyard who turned out to be traitors. And indeed this parable reflects the whole history of the human race, but in the context of all the readings that have gone before, it tells us also of the terrible, in the full sense of that word, ingratitude of mankind, including all of us, to God. In the face of all His love, all His miracles, in the face of everything that He has accomplished, we remain unmoved and self-centred; we think of ourselves, we do not think of our neighbours, still less do we think of God; ingratitude, self love, concentration on ourselves, on what we want, what appeals to us, what seems necessary to us.

Today’s Gospel reading tells us that God created a whole beautiful wonderful world, fenced it with His might and His providence, prepared everything in it so that it could be the place of God’s Kingdom, that is the Kingdom of mutual love, the Kingdom of joy. But we know what we, people, have made of this world: a place where men are afraid to live, where there is bloodshed, where inhuman, cruel acts are committed, and not only on a world-wide scale, but on a family scale, a parish scale, and among the closest friends.

From generation to generation the Lord has sent His messengers: patriarchs, prophets, angels, preachers, the Forerunner; and finally He came Himself to remind us that the world was created for love. And as in the parable the workers led the son out of the vineyard and killed him, so mankind treated the incarnate Son of God. And when I say ‘mankind’, I am speaking not of others, but of us ourselves, because life is entrusted to us to make of it a triumph of love, brotherhood, harmony, faith and joy, and we do not do so, because we think only of ourselves. In response to everything that God has done for us, created us, revealing Himself to us, pouring out all His love on us and finally giving us the life and death of His Son, we produce hardly anything but a brief ‘Thank you’ and instantly forget.

Παραβολή των κακών γεωργών του αμπελώνος Parable of the Vineyard При́тча о злых виногра́дарях_coperta-fata-Brancoveni1Turn back to everything you heard during Lent, to what you saw on the night of Christ’s Resurrection, to what was said in all the subsequent weeks by the saints, the saints of Russia, the saints of these islands, by the Gospel of love and humanity. Consider all this and ask yourselves, ‘am I not a worker in the vineyard, and am I not one of those who pushes Christ away every time He enters my life? Do I not say: get off my path, get out of my life — I want to be the God, the master, I want to manage everything.’ Thus speaks each one of us, not so rudely, not so blasphemously, but in actions, in rotten words.

We must come to our senses. I have said many times that we are saved because God loves us; yet not by the love of God only, but by our response to this love. If our wish is merely to reap the fruits of the Gross, of the crucifixion, of the days of the passion, and return nothing to God, and give nothing to our neighbour for whom God died, except a momentary thought, we are alien to everything that God accomplished for us.

Let us therefore stand before the warning, the reminder in today’s Gospel and face the question, ‘where is my gratitude? Do I embody it not only in words, which are rare enough but in deeds?’ Let us pass judgement on ourselves and start a new life. Gratitude to God consists in being a joy to Him, and to our neighbour a support, a saviour and a joy. Let us begin today to bear the fruits of what we have just learned from God through Christ. Amen.
http://www.mitras.ru/eng/eng_185.htmΠαραβολή των κακών γεωργών του αμπελώνος Parable of the Vineyard При́тча о злых виногра́дарях_600x417lucratorilor

Η Παραβολή του αμπελώνος (Ματθ. 21,33-42) Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh

Παραβολή των κακών γεωργών του αμπελώνος Parable of the Vineyard При́тча о злых виногра́дарях_600x417-2κ-1 (1)

Κυριακή ΙΓ’ Ματθαίου.
Παραβολή των κακών γεωργών του αμπελώνος
Ματθ. κα’ 33-42

Να μη αντισταθής σε κανένα για τίποτε ούτε να πολεμήσης ούτε να ψευσθής ούτε να ορκισθής στο όνομα Κυρίου του Θεού σου. Δέξου να καταφρονηθής, αλλά να μη καταφρόνησης• να αδικηθής, αλλά να μη αδικήσης. Οσίου Ισαάκ του Σύρου – Λόγος Ζ΄(7) 

Να καταδιωχθείς εσύ, και μη καταδιώξεις άλλους.
Να σταυρωθείς και μη σταυρώσης• να αδικηθής, και να μην αδικήσης
Να συκοφαντηθείς εσύ, και μη συκοφαντήσεις άλλους.
Γίνε συμπαθητικός και ήρεμος, και όχι ζηλωτής στο κακό.
Η δικαιολογία δεν είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα του τρόπου ζωής των Χριστιανών• επειδή δεν βρίσκεται σημειωμένη στην διδασκαλία του Χριστού. Να χαίρεσαι με αυτούς που χαίρονται, και να κλαις με αυτούς που κλαίνε• διότι αυτό είναι σημάδι της καθαρότητας. Αρρώστησε με τους άρρωστους, και πένθησε με τους αμαρτωλούς, και να χαίρεσαι με αυτούς που μετανοούν. Γίνε φίλος με όλους τους ανθρώπους, αλλά κυρίως γίνε φίλος με την διάνοιά σου. Γίνε συμμέτοχος στα παθήματα όλων των ανθρώπων, αλλά σωματικά απομακρύνσου από όλους. Μην ελέγχεις κανένα, ούτε να κατηγορήσεις κανένα, ούτε τους πολύ κακούς στον τρόπο ζωής τους. Άπλωσε την στοργή σου, και σκέπασε αυτόν που φταίει, και αν δεν μπορέσεις να δεχτείς εσύ τα φταιξίματα και την παιδεία και την ντροπή αντί γι’ αυτόν, αν δεν μπορέσεις, τουλάχιστον να τον υπομένεις, και μη τον ντροπιάζεις. Οσίου Πατρός Ισαάκ του Σύρου – Λόγος ΝΗ΄(58)

Η αγάπη προς τις κτήσεις εκδιώκει την αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον. Και οι άνθρωποι δεν το αντιλαμβάνονται και δεν θέλουν να εννοήσουν ότι από την απληστία των επιθυμιών τους, που κυριεύουν τα πνεύματα και τις καρδιές τους, εκπηγάζουν τα αναρίθμητα παθήματα ολοκλήρου του κόσμου. Ο της Κλίμακος Άγιος λέγει: «Ρίζα πάντων των κακών η φιλαργυρία εστί τε και λέγεται (βλ. Α’ Τιμ. στ’ 10)• μίσος γαρ και κλοπάς και φθόνους και χωρισμούς και έχθρας και ζάλας και μνησικακίας και ασπλαγχνίας και φόνους αύτη πεποίηκε» – και πολέμους.
Αρχιμ. Σωφρονίου Σαχάρωφ, Άσκησις και Θεωρία

“…Να ζείτε σε διαρκή δοξολογία και ευχαριστία προς τον Θεό, διότι μεγαλύτερη αμαρτία είναι η αχαριστία και μεγαλύτερος αμαρτωλός ο αχάριστος…” Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

ΑΜΠΕΛΟς-Preparing the Garden of Our Hearts for God’s Seed8186042575_401a078fc5

Η Παραβολή του αμπελώνος (Ματθ. 21,33-42)
Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh (1914- 2003))

Εις το όνομα του Πατρός, και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Το σημερινό Ευαγγέλιο, μετά από μια σειρά από ευχάριστα αναγνώσματα, είναι, να το πω έτσι, τρομαχτικό: είναι η ιστορία των εργατών του αμπελώνος που γίνονται προδότες. Και πράγματι τούτη η παραβολή αντικατοπτρίζει όλη την ιστορία του ανθρώπινου γένους, αλλά στο πλαίσιο όλων των κειμένων που προηγήθηκαν, μας μιλάει επίσης για την τρομερή, με όλη τη σημασία του όρου, αγνωμοσύνη της ανθρωπότητας προς τον Θεό. Απέναντι στην αγάπη Του, τα θαύματα Του, σε όλα όσα έκανε για εμάς, παραμένουμε ασυγκίνητοι και εγωκεντρικοί· σκεφτόμαστε τον εαυτό μας, δεν σκεφτόμαστε τον πλησίον μας, ακόμα λιγότερο σκεφτόμαστε τον Θεό· αχαριστία, αγάπη προς τον εαυτό μας, εγωκεντρισμός, συγκέντρωση σε αυτό που θέλουμε, που μας γοητεύει, σ’ ο,τι μας φαίνεται απαραίτητο.

Το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα μας λέει ότι ο Θεός δημιούργησε έναν όμορφο, υπέροχο κόσμο, τον περιέβαλλε με την δύναμη και την πρόνοια Του, προετοίμασε τα πάντα ώστε να γίνουν τόπος της Βασιλείας Του, του Βασιλείου της αμοιβαίας αγάπης, της χαράς. Αλλά γνωρίζουμε τι κάναμε σ’ αυτόν τον κόσμο· φτιάξαμε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι φοβούνται να ζήσουν, όπου υπάρχει αιματοχυσία, όπου διαπράττονται απάνθρωπες, σκληρές πράξεις όχι μόνο σε σε παγκόσμια κλίμακα, αλλά σε επίπεδο οικογενειακό, ενοριακό, και μεταξύ των πιο κοντινών φίλων.
Από γενιά σε γενιά ο Κύριος έστελνε τους απεσταλμένους Του: πατριάρχες, προφήτες, αγγέλους, κήρυκες, τον Πρόδρομο και στο τέλος ήλθε ο ίδιος να μας θυμίσει ότι ο κόσμος πλάστηκε για την αγάπη. Και όπως στην παραβολή οδήγησαν τον υιό έξω από τον αμπελώνα και τον σκότωσαν, έτσι το ανθρώπινο γένος φέρθηκε στον Υιό του Θεού. Και όταν μιλώ για «ανθρωπότητα», δεν αναφέρομαι στους άλλους, αλλά σ’ εμάς, επειδή ο Κύριος μας εμπιστεύτηκε την ζωή για να την κάνουμε θρίαμβο της αγάπης, της αδελφοσύνης, της αρμονίας, της πίστης και της χαράς, και δεν το κάνουμε επειδή σκεφτόμαστε τους εαυτούς μας. Σε ανταπόδοση όσων έκανε για μας, που μας δημιούργησε, που μας αποκάλυψε τον εαυτό Του, που μας πρόσφερε όλη Του την αγάπη και στο τέλος την ζωή και τον θάνατο του Υιού Του, μόλις και μετά βίας προφέρουμε ένα «Ευχαριστώ» και την ίδια στιγμή ξεχνάμε.

Παραβολή των κακών γεωργών του αμπελώνος Parable of the Vineyard При́тча о злых виногра́дарях_coperta-fata-Brancoveni1Στραφήτε πίσω σε ο,τι ακούσατε στη διάρκεια της Τεσσαρακοστής, σε ο,τι είδατε το βράδυ της Ανάστασης, σε ο,τι ειπώθηκε από τους αγίους τις μετέπειτα εβδομάδες, τους αγίους της Ρωσίας, τους αγίους αυτών των νησιών, από το Ευαγγέλιο της αγάπης και της ανθρωπιάς. Μελετήστε τα όλα αυτά και αναρωτηθήτε: «Είμαι εργάτης του αμπελώνος, και είμαι από εκείνους που απωθεί μακρυά τον Χριστό κάθε φορά που έρχεται στην ζωή μου; Δεν Του λέω: Βγες από τον δρόμο μου, βγες από την ζωή μου – θέλω να είμαι ο Θεός, ο αφέντης, θέλω να διαχειρίζομαι τα πάντα.» Έτσι μιλάει ο καθένας μας, ίσως όχι με τέτοια αγένεια, τόσο βλάσφημα, αλλά με τα έργα μας, με κούφιες λέξεις.

Πρέπει να συνέλθουμε. Έχω πεί τόσες φορές ότι σωζόμαστε επειδή μας αγαπάει ο Θεός, αλλά όχι μόνο από την αγάπη Του, αλλά από την ανταπόκριση μας σ’ αυτήν. Αν επιθυμία μας είναι απλώς να καρπωθούμε τους καρπούς του Σταυρού, της σταύρωσης, των ημερών του πάθους, και να μην επιστρέψουμε κάτι στον Θεό, και να μην προσφέρουμε κάτι στον πλησίον μας για τον οποίο πέθανε ο Θεός, παρά μόνο μια στιγμιαία σκέψη, είμαστε εχθρικοί προς κάθε τι που έκανε για μας.
Ας πάρουμε θέση ενώπιον αυτής της προειδοποίησης, της υπενθύμισης του σημερινού Ευαγγελίου και ας σκεφτούμε: «που είναι η ευγνωμοσύνη μου, ευγνωμοσύνη όχι μόνο στα λόγια, αλλά στην πράξη;» Ας κρίνουμε τους εαυτούς μας και ας ξεκινήσουμε μια νέα ζωή. Ευγνωμοσύνη προς τον Θεό σημαίνει να είμαστε η χαρά Του, και στήριγμα, σωτηρία και χαρά προς τον πλησίον μας. Ας ξεκινήσουμε σήμερα να φέρουμε καρπούς απ’ ο,τι μόλις μάθαμε από τον Θεό μέσα από την ζωή του Χριστού.
Απόδοση στα νεοελληνικά: http://www.agiazoni.gr/article.php?id=10716589035018350397Παραβολή των κακών γεωργών του αμπελώνος Parable of the Vineyard При́тча о злых виногра́дарях_600x417lucratorilor