iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης διηγείται θαύματα του οσίου Δαβίδ του εν Ευβοία. ”Ο Άγιος Δαυΐδ, παιδιά μου, είναι πολύ θαυματουργός.”

Δαυίδ Ευβοίας_St.David of Evia (Euboea)_Св.Давид Эвбейский-δαυιδ ευβ 5111947874_0032

Όσιος Δαβίδ ο Γέρων, ο εν Ευβοία

Εορτάζει στις 1 Νοεμβρίου

Ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης διηγείται θαύματα του οσίου Δαβίδ.

Δαυίδ Ευβοίας_St.David of Evia (Euboea)_Св.Давид Эвбейский-111947874Ο Άγιος Δαυΐδ, παιδιά μου, είναι πολύ θαυματουργός. Σ άλλον έχει δώσει το φως του, άλλον φέρνει σε μετάνοια κι άλλα διάφορα θαύματα (κάνει). Να έχετε την ευλογία και την ευχή του Αγίου.

Σε μία γυναίκα έδωσε το φως της και έκανε καλά το πόδι της, που είχε πρηστή σαν τούμπανο. Της εμφανίστηκε στον ύπνο της και, χωρίς να γνωρίζη το όνομά του, τον επικαλέστηκε.

Άλλη γυναίκα, δεν είχε παιδί. Ακούμπησε στο λείψανο του Αγίου και είπε: «Άγιέ μου, ιατρέ των ψυχών και των σωμάτων, σε παρακαλώ να μου χαρίσης ένα παιδί». Στον χρόνο επάνω απέκτησε παιδί.

Όταν την Μεγάλη Τεσσαρακοστή βγαίνη η αγία Κάρα του, πάντα βρέχει στο χωριό, έστω κι αν όλη την ημέρα ο ήλιος καίη.

Ο Άγιος, κατά την πίστη θαυματουργεί. Κατά το «η πίστις σου σέσωκέ σε», ενεργεί το θαύμα. Γι αυτό, συνέχεια ο κόσμος κάνει ευχαριστήριες Λειτουργίες.

Σας λέω πραγματικά ότι εγώ θα έπρεπε να είχα πεθάνει το 1967. Σαράντα επτά χρονών που ήμουν τότε, που μου κάνανε τέσσερις φορές εγχείρηση και έπρεπε να είχα πεθάνει. Έσπασε ο σκωληκοειδίτης, οκτώ ημέρες μέσα στο Μοναστήρι και, όταν σπάση ο σκωληκοειδίτης και κάτι άλλες παθήσεις, ζει ο άνθρωπος; Εγώ έζησα, ούτε τηλέφωνο είχαμε, ούτε γιατρό, ούτε κανέναν, είχα ως μεγαλύτερο γιατρό τον όσιο Δαυΐδ και τον άγιο Ιωάννη τον Ρώσσο, αυτοί με βοηθήσανε το ’67. Και τώρα πάλι με τόση και τόση ταλαιπωρία που έχω, πάλι με βοηθάει η Χάρις του Αγίου. Εκεί που λέγω ότι είμαι θνητός, πεθαμένος, νεκρός και άταφος, μου δίνει το κουράγιο και στέκομαι στο πόδι. Ό,τι μπορώ να, δύο λογάκια πνευματικά να πω σ έναν χριστιανό. Τα θαύματα του Αγίου, αγαπητοί πατέρες και ευσεβείς χριστιανοί, είναι πολλά.

Εγώ την έχω την ζάλη χρόνια ολόκληρα, αλλά δεν υπολογίζω τα παθήματα του νυν καιρού. Κάνω υπομονή, παίρνω και κάτι φάρμακα, με συγχωρείτε, τα φάρμακα που παίρνω πέφτει η πίεση και με πιάνει μια υπνηλία κάθε πρωί εκεί στην εκκλησία, αλλά πάντα αγωνίζομαι; «Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένο». «Ον αγαπά Κύριος παιδεύει». «Δοκιμάζει ο Θεός». «Δόξα σοι ο Θεός». Εδώ τόσα και τόσα θαύματα (γίνονται). Τώρα τον Ιανουάριο είχε κάνει ένα θαύμα ο Άγιος στο Λονδίνο. Ένας ευσεβής άνθρωπος της προσευχής είχε καρκίνο στο συκώτι και παρεκάλεσαν τον άγιο Δαυΐδ, να μην τα πολυλογώ, ήρθαν στην Μονή να τους σταυρώσω με την αγία Κάρα και, ω του θαύματος! εθεραπεύθη και (τώρα) είναι πολύ καλά στην υγεία του.

Γέροντας Ιάκωβος της Εύβοιας_ St. elder Iakovos of Evia_Старец Иаков (Тсаликис) Эвбейский -it-6Κάποτε ήρθε εδώ στο Μοναστήρι ένας νέος (ο οποίος) ήθελε να καλογερέψη, να αφιερωθή και να υπηρετήση την Μονή του Οσίου Δαυΐδ, όμως ήταν σπανός, δεν είχε καθόλου γένεια.
Πώς θα γινόταν καλόγερος; Αυτό τον στενοχωρούσε, αλλά προσευχήθηκε στον Άγιο και του έδωσε μία γενειάδα και δεν προλάβαινε να ξυριστή. Είναι πολύ θαυματουργός ο άγιος Δαυΐδ• ό,τι ανάγκες έχω και του ζητάω, (όλα) μου τα δίνει απλόχερα.
(Ο νέος αυτός ήταν ο ίδιος ο Γέροντας, κατά την μαρτυρία του π. Παύλου Τσουκνίδα).

Είχαμε ένα δέντρο, μία καστανιά 300 ετών, και κόψαν την καστανιά και την πήραν, ένας ασεβής Δασονόμος, και κάναν στο σπίτι του τα κουφώματα. Μετά από 15 μέρες έμαθα εγώ ότι έκοψαν την καστανιά. Παιδιά μου, τώρα την αγρυπνία να ‘κανα εγώ, την Λειτουργία, ή να πάω να φυλάω την καστανιά; «Εσύ, Άγιέ μου, (είπα) κατά τα έργα τους να τους ανταποδώσης, κακό να μην πάθουν, να τους φωτίσης».
Αυτός που έκοψε την καστανιά και την πήρε, αντί για 400 δραχμές που πήρε να μεταφέρη την καστανιά, έσπασε το βράδυ το τρακτέρ και πληρώνει 60.000.Πριν 20 χρόνια 60.000 ήταν ακριβά. Βλέπετε; Και μετά μέθυσε και λέει, «πάτερ μου, εγώ την πήρα την καστανιά. Μ’ έβαλε ο τάδε». Ο δε Δασονόμος «έφαγε ένα φύσημα» και στα σύνορα βρίσκεται τώρα αυτός. Εγώ το κατάλαβα ότι αυτός έκοψε το δέντρο, μετά βρήκαμε και το δέντρο. Έκοψε τα ξύλα και τα έβαλε μέσα στο σπίτι του. Είδαμε τα ξύλα.
Εμείς κακό δεν κάνομε σε κανένα, αλλά γιατί να κόψετε το δεντράκι αυτό που ‘ταν 300 χρόνων; Δεν γίνονται τα δέντρα έτσι εύκολα. Δεν είμαι καμμιά γυναικούλα του δρόμου να βλασφημώ και να καταριέμαι, εμείς είμαστε πατέρες της Εκκλησίας, εμείς κάνομε προσευχή, αλλά καμμιά φορά μπορεί να γογγύση κανείς. Αλλά είπα, «Θεέ μου, φώτισέ τον να μετανοήση, να ζητήση συγγνώμη από τον άγιο Δαυΐδ».

Είναι πολύ θαυματουργός ο Άγιος. Δεν περνάει ώρα, δεν θα περάση η ημέρα, χωρίς να το δείξη το θαύμα του ο Άγιος.

Παραπονιόμουν στον όσιο Δαυΐδ για τις ελιές που έκοψε εκείνος ο ασεβής και έλεγα: «Άγιέ μου Δαυΐδ, εγώ τα άφησα όλα και τώρα ήρθα να κοιτάξω τις δικές σου τις δουλειές σε τόσα κτήματα;». Από το τέμπλο, παιδιά μου, ακούστηκε ένας κρότος μέρα μεσημέρι, δηλαδή φεύγει από το τέμπλο, με συγχωρείτε, η αγία του εικόνα και στέκεται ένας καλόγερος στην βόρεια πύλη του ιερού, εκεί που είναι ο ταξιάρχης Μιχαήλ, και λέει: «Πάτερ μου, μη στενοχωριέσαι, διότι η μεγαλύτερη αρρώστια για τον άνθρωπο είναι η στενοχώρια». Και έγινε αμέσως άφαντος μετά από αυτό και πήγε στην θέση του (στο τέμπλο). Σας το διδάσκω, παιδιά μου, να το ξέρετε• η μεγαλύτερη αρρώστια για τον άνθρωπο είναι η στενοχώρια.

Από το βιβλίο: «Ο Γέρων Ιάκωβος (Διηγήσεις – Νουθεσίες – Μαρτυρίες». Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» 2016.

***

Γράφει ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος, πνευματικό τέκνο του Γέροντος : Εντύπωση προκαλούσε η άμεση σχέση, που είχε με τον Όσιο Δαβίδ. Όταν κάποτε οι κάτοικοι του χωριού Λιβανάτες ήρθαν, για να πάρουν την κάρα του οσίου στο χωριό τους με σκοπό να βρέξει εκείνη την άνυδρη χρονιά, ο γέροντας πήγε μπροστά στην εικόνα του οσίου και του μίλησε, μάλλον τον διέταξε μετά παρρησίας: «Γέρο, ήρθαν οι χωριανοί σου να σε πάνε στους Λιβανάτες για την ανομβρία. Σε παρακαλώ τώρα, που θα πάμε, να μπουμπουνίσεις. Πρόσεξε, μη με προσβάλεις!». Και ο Όσιος Δαβίδ τον άκουσε αμέσως. Μετά την παράκληση άρχισαν δυνατές βροχές. Αυτή την άμεση σχέση, που είχε με τον Όσιο Δαβίδ, την περιέγραφε σαν ένα τηλέφωνο: «Εγώ, παιδί μου, τα λέγω στο αυτί του αγίου, και αυτός ανοίγει γραμμή με τον Χριστό μας!».

***

Όσιος Δαβίδ ο εν Ευβοίας, Να ελεείτε όσους έχουν ανάγκη, να υπομένετε κάθε θλίψη και στενοχώρια…
https://iconandlight.wordpress.com/2017/10/30/%CF%8C%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B4%CE%B1%CE%B2%CE%AF%CE%B4-%CE%BF-%CE%B5%CE%BD-%CE%B5%CF%85%CE%B2%CE%BF%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%BD%CE%B1-%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B5-%CF%8C%CF%83%CE%BF/

Σωτηρία Μιράζ 2000 από την υπερθαύμαστη επέμβαση του Αγίου Δαβίδ της Εύβοιας
https://salograia.blogspot.com/2018/04/2000.html

***

Οι τελευταίοι λόγοι του οσίου Δαυΐδ:

«Πατέρες, αδελφοί και τέκνα μου! Πρόκειται να πορευθώ προς τον Κύριο μου ο οποίος με προσκαλεί. Εσείς γνωρίζετε τούς κανόνες της μοναχικής ζωής. Ακολουθείστε τους λοιπόν και μην αμελείτε· να είστε πάντοτε αφοσιωμένοι, με την ψυχή και το νου σας, στην ιερά προσευχή· να δοξολογείτε τον Δεσπότη Χριστό, τον γλυκύτατο Ιησού και Σωτήρα του παντός, ενώ μεταξύ σας να έχετε την αγάπη του Θεού, ώστε να εκπληρώνεται ο λόγος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού: Όπου είναι συναγμένοι δύο ή τρεις στο όνομά μου, εκεί είμαι κι εγώ ανάμεσα τους (Ματθ. 18, 20). Να σκέπτεσθαι διαρκώς τον θάνατο και να θυμάστε πάντοτε τα κάλλη του νοητού παραδείσου. Να αποφεύγετε τούς πονηρούς λογισμούς και να εξομολογείστε μόνο σε δοκιμασμένους πνευματικούς, ώστε να διορθώνετε τούς πονηρούς λογισμούς και να έχετε την ουράνια χάρη. Να αποφεύγετε τη φιλία του κόσμου, να έχετε ταπείνωση, πραότητα, υπακοή και να καταγίνεσθε με την ανάγνωση και τη μελέτη των θείων Γραφών.

Να ελεείτε όσους έχουν ανάγκη και προπαντός να εκτιμάτε την πνευματική πτώχεια. Να υπομένετε κάθε θλίψη και στενοχώρια, να πενθείτε και να κλαίτε για τα πλημμελήματά σας και πάντοτε να γρηγορείτε στους πόνους, τούς κόπους και τις κακουχίες, για να απολαύσετε εκείνη την ανεκλάλητη χαρά, εννοώ την ουράνια Βασιλεία».

Απολυτίκιον οσίου Δαυίδ του εν Ευβοία. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.

Μέγαν εύρατο, Εύβοια κλέος, τον πανένδοξον, Δαβίδ τον θείον, ως ιεράς αρετής καταγώγιον, και του Χριστού οπαδόν αληθέστατον, και των Οσίων απάντων εφάμιλλον. Διό Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθε ημίν το μέγα έλεος.

Μεγαλυνάριον του Οσίου Δαϋίδ του Γέροντος

Τον εν τοις οσίοις θαυματουργόν και τον εν τοις νόσοις απροσμάχητον ιατρόν τον θείον ποιμένα, τον ρύστιν και προστάτιν, Δαϋίδ τον θεοφόρον ύμνοις τιμήσωμεν.

Απολυτίκιον Οσίου Ιακωβου Τσαλίκη του Γέροντος του εν Ευβοία (22 Νοεμβρίου):
Ήχος α΄. Της ερήμου πολίτης.

Λιβισίου τον γόνον, και Ευβοίας το καύχημα, εν εσχάτοις χρόνοις φανέντα, μοναστών φίλον γνήσιον, Ιάκωβον τιμήσωμεν πιστοί,τον νέον ησυχίας εραστήν, τον παρέχοντα ιάσεις παντοδαπάς, τοις ευλαβώς κραυγάζουσι• Δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, Δόξα τω σε θαυμαστώσαντι, Δόξα τον εν εσχάτοις χρόνοις και καιροίς σε αγιάσαντι.

Ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης διηγείται θαύματα του οσίου Δαβίδ.

Advertisements


Saint David of Evia (Euboea) shone with formidable patience.

Δαυίδ Ευβοίας_St.David of Evia (Euboea)_Св.Давид Эвбейский-δαυιδ ευβ 5111947874_0032

Saint David of Evia (Euboea)

Commemorated on November 1

…His father was a devout and virtuous priest.

Δαυίδ Ευβοίας_St.David of Evia (Euboea)_Св.Давид Эвбейский-111947874When little David was three years old, one evening he saw Saint John the Baptist in a visionSaint John took his hand and they went together to a chapel dedicated to his memory. There, Saint John went into his icon, while the child got down on his knees in front of it. Little Davids parents, as well as the whole village, were looking for him for six days and nights.

On the sixth day, which was Saturday, David’s father went with some villagers to that chapel to serve the Vespers and pray to the Saint for his child.

When they arrived, they were surprised to see little David on his knees in front of the icon of Saint John. His face was glowing with a celestial light and he didn’t look at all haggard. They then all understood that this child was not like the other children, he was special….

When Saint David was fifteen years old, he left his village with the blessing of his parents and followed the hieromonk Akakios, a virtuous and experienced spiritual father, whom he met due to the Providence of the Lord.

The goodness of Saint David and his spiritual progress were obvious to everybody. Saint David shone with formidable patience.

Saint David by the Providence of the Lord, he decided to go to the island opposite, Euboea.

While he was on the coast of Atalanti, he saw a man with a boat and asked him kindly to take him to the island. The man saw the humble monk with the worn robe; he refused to transfer him and continued his work indifferently.

Saint David, without being upset by the man’s behavior, went some meters away, removed his worn robe, laid it on the water and after making the sign of the cross, stepped on his robe and started sailing quickly through the waves.

The man, surprised, saw the Saint on his robe sailing and leaving the coast behind him. He then understood that this monk was a saint and he started shouting and begging…

– Come father, come father with my boat. Come father…

Saint David blessed him from afar and continued his journey.

With his robe he arrived at the village of Rovies. When he stepped on the shore, he began climbing the green mountain, which rose behind the village.

He found there the almost ruined chapel of the Transfiguration of Jesus Christ our Savior, which he totally reconstructed, assisted by the local people.

The holiness of Saint David was a powerful magnet attracting people who wanted to dedicate themselves to Jesus Christ. As a result, a small brotherhood quickly formed.

The natural gifts and the holiness of Saint David had become widely known. Many Metropolitans invited him to their dioceses for the spiritual benefit of the Christians.

At one time, Saint David was going to Karystos on some business of the Monastery. On the road, he stopped at the village of Disto to rest himself. There, the residents of the village asked the Saint to release them from the swarm of mosquitoes, from which they were suffering. The Saint seeing their devotion, prayed fervently to the Lord and then a great miracle happened. Mosquito clouds started to fall and disappear into the sea, in front of the surprised eyes of the locals.

Δαυίδ Ευβοίας_St.David of Evia (Euboea)_Св.Давид Эвбейский-5δαυισ ευβοιαςAnother time, the Saint was in Elefsina for the spiritual benefit of the Christians. There, he was guest in the house of a devout Christian. The master of the house, so as to please the Saint, cooked among other dishes, a pumpkin, which at the time, was a newly introduced garden vegetable. But when they tasted the pumpkin they found that it was really bitter. The master of the house felt really bad. The Saint realised it, prayed secretly, and as a result the pumpkin became sweet and tasty.

When Saint David grew old he appointed another hegumen and withdrew to his retreat, which was a tiny cave formed by a complex of rocks in the forest. He stayed there in prayer during the whole week, eating only a piece of Antidoron and drinking only some holy water.

On Saturday afternoon Saint David would come to the monastery. On Sunday morning he served the Holy Liturgy, received Holy Communion and after advising and comforting the pilgrims to the Monastery, and educating and supporting the monks, he would leave late in the afternoon for his retreat.

When Saint David became even older, he foresaw his death in a divine revelation. Then he called the fathers of the monastery and announced to them that in three days he would pass away.
With fatherly love, he advised the monks accordingly. Shortly before rendering his holy soul into the hands of the Lord he said…
Behold, my brothers, the Lord Jesus Christ is coming!
The monks of the monastery were desolate. With deep sadness and tears, they buried his body.

The miracles of Saint David have been numerous during the centuries, as have been the believers, who have become witnesses of his glory before the Lord’s throne.
People with physical, psychic and spiritual diseases are freed from the burden of their ailments by leaning down to venerate his holy skull. They depart healed and they thank the Saint, praising God.
We commemorate him on 1st November.

Apolytikion of St. David the Righteous of Euboea in the Plagal of the Fourth Tone

With the rivers of your tears, you have made the barren desert fertile. Through sighs of sorrow from deep within you, your labors have borne fruit a hundred-fold. By your miracles you have become a light, shining upon the world. O David, our Holy Father, pray to Christ our God, to save our souls.


Εκατόν χιλιάδες (100.000) άγιοι Μάρτυρες της Τιφλίδος, ούτε ένας δεν αρνήθηκε τον Κύριο.

100.000 (Εκατόν χιλιάδες) άγιοι Μάρτυρες της Τιφλίδος, Γεωργία

Εορτάζουν στις 31 Οκτωβρίου /13 Νοεμβρίου

«Με τον ευλαβή ασπασμό ρουφάς τον Χριστό ολόκληρο
μες την καρδιά σου»…
~άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Εκατόν χιλιάδες-100000 μαρτύρες της Τιφλίδα_100000 Martyrs of Tbilisi_100000 Мучеников Тбилисских_ასი ათასი მოწამე თბილისი_-mocamis-xatiΤο 1227 κατέλαβαν την Γεωργία οι Χωράσμιοι*, περσική φυλή, με αρχηγό τον Τζαλαλεντίν. Πολιόρκησε την Τιφλίδα ωστόσο, λόγω της ηρωικής άμυνας των υπερασπιστών της, δεν μπορούσε να την κυριέψει, παρά τις αλλεπάλληλες επιθέσεις του. Και αναμφίβολα η πόλη θα είχε μείνει απόρθητη, αν δεν βοηθούσαν τον εχθρό οι Πέρσες κάτοικοί της. Τί έγινε, δηλαδή;

Στο νοτιοανατολικό τμήμα της Τιφλίδας ζούσαν από χρόνια πολλοί Πέρσες, που ασχολούνταν κυρίως με το εμπόριο. Κάποιοι απ’ αυτούς, λοιπόν, ήρθαν σε μυστική συνεννόηση με τον Ντζαλαλαλντίν και συμφώνησαν μαζί του ν’ ανοίξουν σε προκαθορισμένη μέρα και ώρα τη νοτιοανατολική πύλη του τείχους, τη λεγόμενη Γαντζίς –Κάρι. Από την πύλη εκείνη θα έμπαιναν οι στρατιώτες στην πόλη και θα την κυρίευαν.

Το σχέδιό τους στεφανώθηκε από απόλυτη επιτυχία. Έτσι, ένα πρωί, έκπληκτοι και έντρομοι οι κάτοικοι της πρωτεύουσας είδαν τους δρόμους γεμάτους πάνοπλους Πέρσες πολεμιστές. Η φρουρά της πόλης, πάντως, με επικεφαλής το Μέμνονα, έπεσε πάνω τους χωρίς να χάσει καιρό. Οδομαχίες απερίγραπτης σκληρότητας άρχισαν. Οι αντίπαλοι πολεμούσαν λυσσαλέα σώμα με σώμα. Η απελπισμένη μαχητικότητα των Γεωργιανών ήταν απίστευτη.

Ο Μέμνων με το σπαθί του θέριζε τα κεφάλια των εχθρών. Σε μια στιγμή όμως, από την πολλή ορμή, του έφυγε το κράνος. Τότε κάποιος από τους Πέρσες της Τιφλίδας πέταξε στο ακάλυπτο κεφάλι του ένα ακόντιο και τον σκότωσε.

Οι Γεωργιανοί, χάνοντας τον ανδρείο αρχηγό τους, έχασαν και το ηθικό τους. Σάστισαν και λιγοψύχησαν. Έτσι οι εχθροί δεν άργησαν να τους διαλύσουν για να παραδώσουν ύστερα την πόλη στη φωτιά και το ξίφος. Αναρίθμητοι χριστιανοί – άνδρες, γυναίκες και παιδιά – σφάχτηκαν, ενώ εκατό χιλιάδες αιχμαλωτίστηκαν. Όλα τα κτίρια λεηλατήθηκαν και όλοι οι ναοί βεβηλώθηκαν, πριν πυρποληθούν και ερειπωθούν. Μέσα σ’ ελάχιστο χρόνο εκεί όπου κάποτε απλωνόταν μια ωραία και ζωντανή πόλη, δεν υπήρχαν παρά χαλάσματα, καπνοί και πτώματα. Ό,τι είχε μείνει από την Ιερουσαλήμ μετά την καταστροφή της από τους Ρωμαίους, το 70 μ. Χ., έμεινε και τώρα από την Τιφλίδα.

Ο Ντζαλαλαλντίν, κύριος πια όλης της πόλης, πρόσταξε να βγάλουν τον τρούλο από τον καθεδρικό ναό της Αγίας Σιών και στη θέση εκείνου να στήσουν τη σκηνή του. Όταν η προσταγή του εκτελέστηκε, ανέβηκε εκεί, για ν’ αγναντέψει με ικανοποίηση τα ερείπια της πανέμορφης κάποτε Τιφλίδας.

Μα ο θρίαμβός του δεν θα ήταν ολοκληρωτικός – έτσι νόμιζε, αν δεν άλλαζε την πίστη όλων των χριστιανών αιχμαλώτων του. Και τί κάνει;

Πρώτα διατάζει να βγάλουν από το τέμπλο του καθεδρικού ναού τις εικόνες του Κυρίου και της Θεοτόκου και να τις τοποθετήσουν στη μέση μιας γέφυρας, που ενώνει τις όχθες του ποταμού Κύρου. Ύστερα παρατάσσει στρατιώτες με γυμνά σπαθιά στις δυο πλευρές της γέφυρας. Και τέλος, βάζει έναν βροντόφωνο ντελάλη να αναγγείλει στους αιχμαλώτους, που ήταν συγκεντρωμένοι εκεί, την απόφασή του:

-Ο μεγάλος βασιλιάς μας σας προστάζει ν’ αρνηθείτε το Χριστό σας και να δεχθείτε την πίστη μας. Για ν’ αποδείξετε τη μεταστροφή σας, θα πρέπει να φτύσετε και να ποδοπατήσετε αυτές εδώ τις εικόνες. Αν υπακούσετε, θα ελευθερωθείτε αμέσως και θ’ αμειφθείτε με πλούσια δώρα. Αν, απεναντίας, παρακούσετε, θα σφαχθείτε από τα κοφτερά σπαθιά, που βλέπετε στα χέρια των στρατιωτών, και θα ριχθείτε στο ποτάμι.

Ο Ντζαλαλαλντίν ήταν βέβαιος ότι θα συμμορφώνονταν με το πρόσταγμά του, για να μη χάσουν τη ζωή τους. Mα έπεσε έξω. Δεν ήξερε πως η πίστη του γεωργιανού λαού στο Χριστό ήταν τόσο δυνατή, που δεν νικιόταν ούτε από το θάνατο. Έτσι, σαν άκουσαν τον ντελάλη οι εκατό χιλιάδες αιχμάλωτοι χριστιανοί, -άνδρες, γυναίκες, γέροι, νέοι, επίσκοποι, ιερείς και μοναχοί-, ομόψυχα και ολόψυχα αποφάσισαν να προσφέρουν τα σώματά τους «θυσίαν ζώσαν, αγίαν, ευάρεστον τω Θεώ» (Ρωμ. 12,1). Χαίρονταν, μάλιστα, τόσο γιατί θα ομολογούσαν την πίστη τους μπροστά στους βαρβάρους, επισφραγίζοντας την ομολογία με το αίμα τους, όσο και γιατί θα γλύτωναν σύντομα από τα πρόσκαιρα βάσανα, κερδίζοντας με το θείο έλεος τα αιώνια αγαθά της ουράνιας βασιλείας. Η απάντησή τους στο σάχη ήταν ξεκάθαρη:

Εμείς, με τη χάρη του Κυρίου, είμαστε χριστιανοί. Αυτή την άγια πίστη διδαχθήκαμε και παραλάβαμε από τους προγόνους μας. Ομολογούμε, λοιπόν, μπροστά σας, ότι πιστεύουμε στον Τριαδικό Θεό. Τώρα, βέβαια, επειδή αθετήσαμε τις εντολές Του και περιφρονήσαμε το νόμο Του, δίκαια παραχώρησε την καταστροφή της πατρίδος μας και την αιχμαλώτισή μας από σας, τους άπιστους εχθρούς μας. Ό,τι κι αν πάθουμε όμως, δεν θ’ αρνηθούμε τον αληθινό Θεό μας και δεν θ’ ατιμάσουμε τις σεπτές εικόνες Του. Για την κάθαρσή μας από τις αμαρτίες, που διαπράξαμε στην παρούσα ζωή, είμαστε έτοιμοι να πεθάνουμε μαρτυρικά. Μη νομίσετε, άθεοι, πως είτε ο φόβος του θανάτου είτε τα πλούσια δώρα σας μπορούν να μας χωρίσουν από την αγάπη του Χριστού. Ούτε ένας από μας δεν θα Τον απαρνηθεί! Ούτε ένας από μας δεν θα φτύσει και δεν θα ποδοπατήσει τις ιερές εικόνες! Να τα κεφάλια μας! Κόψτε τα, για ν’ αντικρίσουν το θείο πρόσωπο του Κυρίου.

Και σηκώνοντας τα χέρια στον ουρανό, τελείωσαν με μια σύντομη προσευχή:

Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ και Λόγε του Θεού! Ελέησέ μας, δυνάμωσέ μας και δέξου στα χέρια Σου τις ψυχές μας.

Οι στρατιώτες άρχισαν να τους οδηγούν μπροστά στις εικόνες. Ένας – ένας, πλησιάζοντας, αντί να τις φτύσει, τις προσκυνούσε με σεβασμό. Την ίδια στιγμή του έκοβαν το κεφάλι και το έριχναν μαζί με το σώμα στα νερά του ποταμού Κύρου, που κυλούσε κάτω από τη γέφυρα. Μ’ αυτόν τον τρόπο θανατώθηκαν μέσα σε μια μέρα και οι εκατό χιλιάδες αιχμάλωτοι Γεωργιανοί!

Ένας γέροντας…

Αναφέρουν για ένα ασπρομάλλη γέροντα, πως, όταν πλησίασε στις εικόνες και παρακινήθηκε από τους Πέρσες να τις φτύσει, έπεσε στα γόνατα και είπε:

Μα πώς είναι δυνατό να φτύσω τις ιερές εικόνες του Κυρίου μου και της πανάχραντης Μητέρας Του; Να ξεραθεί το λαρύγγι μου, αν κάνω αυτό που μου ζητούν οι άπιστοι. Θεέ μου, συγχώρεσε με! Παναγία μου, πάρε με στην αγκαλιά σου!

Μ’ αυτά τα λόγια έπεσε πάνω στην εικόνα της Κυρίας Θεοτόκου και ξεψύχησε. Οι σκληροί δήμιοι, ωστόσο, αποκεφάλισαν ακόμα και το νεκρό γεροντικό του σώμα, πριν το πετάξου στο ποτάμι.

…κι ένας νέος.

Εκατόν χιλιάδες-100000 μαρτύρες της Τιφλίδα_100000 Martyrs of Tbilisi_100000 Мучеников Тбилисских_ასი ათასი მოწამე თბილისი_858Σαν ήρθε η σειρά ενός πανέμορφου νέου, ακόμα και οι θηριόψυχοι Πέρσες λυπήθηκαν τη λεβεντιά του. Προσπαθούσαν, λοιπόν, πολλή ώρα να τον πείσουν ότι έπρεπε να υπακούσει, έστω και φαινομενικά, στην προσταγή του σάχη.

-Να! Του είπαν σε μια στιγμή. Μη φτύσεις τις εικόνες. Φτύσε δίπλα τους. Αυτό φτάνει για να σώσεις τη ζωή σου.

Και πραγματικά ο νέος, σαστισμένος, έφτυσε αριστερά από τις εικόνες. Αμέσως οι Πέρσες, χειροκροτώντας και αλαλάζοντας, τον πήραν παράμερα και άρχισαν να τον αγκαλιάζουν, να τον χαϊδεύουν και να τον συγχαίρουν. Μα ξάφνου εκείνος, σαν να συνήλθε από μια παραζάλη, ξεφώνισε!

Θεέ μου! Τί έκανα; Είναι δυνατό να μη μαρτυρήσω μαζί με τους αδελφούς μου; Είναι δυνατό να Σ’ απαρνηθώ και ν’ ακολουθήσω τον καταραμένο Μωάμεθ˙ Μονάχα εγώ θα γλυτώσω το θάνατο μ’ αυτόν τον επαίσχυντο τρόπο; Όχι! Δεν θα χωριστώ από τους άλλους χριστιανούς. Έρχομαι κοντά Σου, Κύριε!

Με μιαν απότομη κίνηση, ξέφυγε από τα χέρια των Περσών, έτρεξε στις ιερές εικόνες, έπεσε γονατιστός μπροστά τους και, κλαίγοντας πικρά, κραύγασε:

-Βασίλισσα των ουρανών! Πάρε με, τον άσωτο γιο, κάτω από τη σκέπη σου!

Την ίδια στιγμή παρέδωσε το πνεύμα του στο Θεό. Οι δήμιοι αποκεφάλισαν το νεκρό σώμα του και το πέταξαν στα γοργά νερά του ποταμού, όπως είχαν κάνει πρωτύτερα με το σώμα του γέροντα.

Έτσι, ούτε ένας από τους εκατό χιλιάδες Γεωργιανούς αιχμαλώτους δεν αρνήθηκε τον Κύριο. Όλοι σφαγιάστηκαν θεληματικά, σαν πρόβατα πιστά στον καλό τους Ποιμένα.

Τα επακόλουθα.

Όπως αναφέρει ένας χρονογράφος της εποχής, μπορούσε κανείς να περάσει από τη μια όχθη του ποταμού στην άλλη χωρίς να βρέξει τα πόδια του, πατώντας πάνω στα σώματα των αγίων μαρτύρων. Τα νερά, μάλιστα, ήταν κόκκινα από το χριστιανικό αίμα για δυο ολόκληρες εβδομάδες.

Ο αιμοβόρος Ντζαλαλαλντίν παρακολούθησε το μαρτύριο των αιχμαλώτων από τον τρούλλο του καθεδρικού ναού της Αγίας Σιών, όπου είχε στήσει τη σκηνή του. Όταν όμως θανατώθηκε και ο τελευταίος μάρτυρας, αργά το βράδυ, ουράνιο φως με τη μορφή στύλου κατέβηκε πάνω από τη γέφυρα, καταυγάζοντας όλη την περιοχή, ενώ ταυτόχρονα ένας δυνατός σεισμός γκρέμισε τη σκηνή του σάχη από την κορυφή του ναού.

Από τότε η γέφυρα εκείνη ονομάστηκε «Γέφυρα των Αγίων Εκατό Χιλιάδων Μαρτύρων της Τιφλίδας» ή «Γέφυρα του Μαρτυρίου».

Από το βιβλίο: Οι Άγιοι της Γεωργίας. Έκδοσις: Ιεράς Μονής Παρακλήτου, Ωροπός Αττικής. 2004.
Η/Υ επιμέλεια Σοφίας Μερκούρη.

*Χωράσμιοι: Λαός της Περσίας κατοικών εν τη Σογδιανή χώρα περί τον Ωξον ποταμόν εν τη νυν Καρεσμ ή Χορασάν. ( Ηροδοτ. 3,93 – Διοδ. Σικ. α’ , 115- Strabo, Geography , ΙΙ.8.8.) –Η Χορασμία ή Χωρεσμία είναι μια μεγάλη περιοχή-όαση. Η σημερινή Χορασμία ανήκει μερικώς στο Ουζμπεκιστάν, Καζακστάν και Τουρκμενιστάν. Στην αρχαιότητα αποτελούσε μία από τις τρεις σπουδαιότερες σατραπείες των Περσών. Ο Ηρόδοτος την αναφέρει με το όνομα Χορασίμα.Τιφλίδα Γεωργία_ΤΙΦΛΙΔΑ-Metekhi_Church-ΜΕΤΕΚΧΙ23333

 Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Όταν ασπάζεται ο άνθρωπος με ευλάβεια και θερμή αγάπη τις άγιες εικόνες, παίρνει τα χρώματα από αυτές και ζωγραφίζονται οι Άγιοι μέσα του. Οι Άγιοι χαίρονται, όταν ξεσηκώνονται από τα χαρτιά ή από τα σανίδια και τυπώνονται στις καρδιές των ανθρώπων.

Όταν ασπάζεται ο Χριστιανός με ευλάβεια τις άγιες εικόνες και ζητάει βοήθεια από τον Χριστό, την Παναγία, τους Αγίους, με τον ασπασμό που κάνει με την καρδιά του, ρουφάει μέσα στην καρδιά του όχι μόνον τη χάρη του Χριστού, της Παναγίας ή των Αγίων, αλλά και τον Χριστό ολόκληρο ή την Παναγία ή τον Άγιο, και τοποθετούνται πια στο τέμπλο του Ναού του. «Ναός του Αγίου Πνεύματος είναι ο άνθρωπος» (Α΄ Κορ. 3,16 και 6,19).

Όταν βλέπουμε τις άγιες εικόνες, πρέπει να ξεχειλίζει η καρδιά μας από αγάπη προς τον Θεό και τους Αγίους και να πέφτουμε να τις προσκυνούμε και να τις ασπαζόμαστε με πολλή ευλάβεια.

Όλη η βάση είναι η ευλάβεια. Βλέπεις, άλλος ακουμπά στον τοίχο που ακούμπησε η εικόνα και παίρνει Χάρη, και άλλος μπορεί να έχει την καλύτερη εικόνα, αλλά, επειδή δεν έχει ευλάβεια, δεν ωφελείται. Ή ένας μπορεί να βοηθηθεί από έναν απλό σταυρό, και άλλος να μη βοηθηθεί από τον Τίμιο Σταυρό όταν δεν έχει ευλάβεια.

Άγιος Ιγνάτιος Brianchaninov

Η πίστη στο Χριστό είναι ζωή. Όποιος τρέφεται με την πίστη, γεύεται ήδη, στη διάρκεια της επίγειας πορείας του, την αιώνια ζωή, που ετοιμάστηκε για τους δικαίους στο τέλος αυτής της πορείας. Ο Κύριος είπε: «Όποιος πιστεύει σ’ εμένα, αυτός έχει την αιώνια ζωή».

Με την πίστη οι άνθρωποι του Θεού υπέμειναν σκληρές δοκιμασίες. Έχοντας οικειωθεί το πλούτο και την ευφροσύνη της αιώνιας ζωής, θεώρησαν σκουπίδια τα θέλγητρα της πρόσκαιρης. Με την πίστη δέχονταν τις θλίψεις και τις στενοχώριες σαν δώρα του Τριαδικού Θεού, δώρα με τα οποία Εκείνος τους αξίωσε να γίνουν μιμητές και μέτοχοι των παθημάτων ενός από τα πανάγια Πρόσωπά Του, που έστερξε να δεχθεί τη φύση μας και να οικονομήσει τη λύτρωσή μας. Η απέραντη ευφροσύνη, που γεννιέται από την πίστη, καταβροχθίζει τη σκληρότητα του πόνου. Έτσι, στη διάρκεια οδυνηρών βασάνων, νιώθει κανείς μόνο τέρψη. Το ομολόγησε ο μεγαλομάρτυρας Ευστράτιος (13 Δεκεμβρίου) λίγο πριν από την τελείωσή του. Τα βασανιστήρια στα οποία με υποβάλλεις, είπε στον ηγεμόνα Αγρικόλα, είναι για μένα ευφροσύνη!.

***

Άγιος Πορφύριος

Με την πίστη, μπορείς να κάνεις τα αδύνατα, δυνατά. Βέβαια, εμείς δεν έχουμε τόσο μεγάλη πίστη, για να μετακινήσουμε ακόμη και βουνά. Ούτε να κάνουμε μεγάλα θαύματα, που κάνουν οι Άγιοι του Θεού, με την Χάρη του καλού μας Θεού.
Μπορούμε, όμως, και εμείς οι αμαρτωλοί, όπως είμαι εγώ, όταν ακουμπήσουμε τις ελπίδες μας στο Χριστό, να πετύχουμε θαυμαστά πράγματα και να αντιμετωπίσουμε καταστάσεις και γεγονότα, που αφήνουν ακόμη και τους επιστήμονες άναυδους και σηκώνουν ψηλά τα χέρια!
Να πιστεύεις και να μη φοβάσαι τίποτε στη ζωή σου, γιατί ο Θεός είναι μεγαλύτερος από όλους και από όλα!

***

Γέροντα τι πρέπει να προσέξω στην ζωή μου;
-Αυτό που πρέπει περισσότερο εσείς οι αγιορείτες να δείτε, είναι το θέμα της πίστεως. Να διατηρήσετε ορθή την πίστη και αλώβητη, διότι έρχονται δύσκολα χρόνια. Προσέξτε την πίστη, εσείς ειδικά που είστε στο Άγιον Όρος. Ο κόσμος προσβλέπει σε εσάς.
*Μαρτυρία ιερομονάχου Προδρόμου, Γέροντος Ι. Κελλίου Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, Ι.Μ. Σιμωνόπετρας, Άγιον Όρος. Από το νέο βιβλίο: «Ο Όσιος Πορφύριος ο Προφήτης – Μαρτυρίες», Άγιον Όρος.

Απολυτίκιον των Εκατόν χιλιάδων Αγίων μαρτύρων της Τιφλίδος (1227 )
Ήχος πλ. Α΄. Τον συνάναρχον Λόγον

Εκατόν χιλιάδας Μαρτύρων μέλψωμεν εν τη Τιφλίδι σφαγέντων χερσιν απίστων εχθρών, καθυβρίσαι μη στεργόντων του Παντάνακτος και της Μητρός Αυτού μορφάς τας πανσέπτους και ροαίς αιμάτων των φοινιξάντων Κύρου τα ύδατα πίστει, αυτών πρεσβείαις εξαιτούμενοι.


100,000 Martyrs of Tbilisi by the Turkmens (+1227), They draw into their hearts the whole of Christ, or of Panagia, or of a Saint, and place them upon the iconostasis of their own temple.

100,000 Martyrs of Tbilisi by the Mongols (+1227)

Commemorated on October 31(13 November)

”When someone venerates the holy Icons with devoutness and fervent love, he absorbs the colours from them and the Saints are imprinted on his soul.
When a Christian devoutly kisses the holy Icons he draws into his heart the whole of Christ, or of Panagia, or of a Saint, and places them upon the iconostasis of his own temple.”
St. Paisios the Athonite

100.000 (Εκατόν χιλιάδες) άγιοι Μάρτυρες της Τιφλίδος,100-000-martyres-tis-georgias-mocamis-xatiIn 1227 Sultan Jalal al-Din of Khwarazm and his army of Turkmen attacked Georgia. On the first day of the battle the Georgian army valorously warded off the invaders as they were approaching Tbilisi. That night, however, a group of Persians who were living in Tbilisi secretly opened the gates and summoned the enemy army into the city.

According to one manuscript in which this most terrible day in Georgian history was described: “Words are powerless to convey the destruction that the enemy wrought: tearing infants from their mothers’ breasts, they beat their heads against the bridge, watching as their eyes dropped from their skulls.…”

A river of blood flowed through the city. The Turkmen castrated young children, raped women, and stabbed mothers to death over their children’s lifeless bodies. The whole city shuddered at the sound of wailing and lamentation. The river and streets of the city were filled with death.

The sultan ordered that the cupola of Sioni Cathedral be taken down and replaced by his vile throne. And at his command the icons of the Theotokos and our Savior were carried out of Sioni Cathedral and placed at the center of the bridge across the Mtkvari River. The invaders goaded the people to the bridge, ordering them to cross it and spit on the holy icons. Those who betrayed the Christian Faith and mocked the icons were spared their lives, while the Orthodox confessors were beheaded.

One hundred thousand Georgians sacrificed their lives to venerate the holy icons. One hundred thousand severed heads and headless bodies were carried by the bloody current down the Mtkvari River.

O ye thousands of stars, the chosen people guarding the Georgian Church with your golden wings, intercede for us always before the face of God!

Archpriest Zakaria Machitadze
http://www.pravoslavie.ru/english/7351.htm

ΤΙΦΛΙΔΑ-Metekhi_Church-ΜΕΤΕΚΧΙ23333

St. Paisios the Athonite

When someone venerates the holy Icons with devoutness and fervent love, he absorbs the colours from them and the Saints are imprinted on his soul. The Saints are pleased when they are lifted up from the paper or the wood and imprinted in people’s hearts. When a Christian devoutly kisses the holy Icons and prays for help from Christ, Panagia, the Saints, he draws into his heart not only the Grace of Christ, of Panagia, and of the Saints, but also the whole of Christ, or of Panagia, or of a Saint, and places them upon the iconostasis of his own temple. Your body is the temple of the Holy Spirit (1Cor 6;19.3;16).

Cultivate your devoutness and your modesty as much as you can. This will help you receive the Grace of God. For, if someone is devout and spiritually modest and humble too, he can expect to receive divine Grace. If he has no devoutness and no humility, the Grace of God does not come to him. What does the Sacred Scripture say? But to this man will I look, even to him that is poor and of a contrite spirit, and trembleth at My word. ISA 66;2.

***

Give thanks to God for everything. Try to be manly. Pull yourself together a bit. Do you know what Christians are suffering in other countries? There are such difficulties in Russia! But here many exhibit indifference. There’s not enough disposition to kindness, love of devotion. You see, if we don’t begin to make war against evil, to expose those who tempt believers, then the evil will grow larger. If we throw aside fear then the faithful will be emboldened a bit. And those who wage war against the Church will have a harder time.
In the past our nation lived spiritually, so God blessed her, and the saints helped us in miraculous fashion. And we were victorious against our enemies, who always outnumbered us. Today we continue to call ourselves Orthodox Christians, but we don’t live Orthodox lives.

Taken from Saint Paisios of Mount Athos : Spiritual Counsels, Vol. 2: Spiritual Awakening, translated into English and published in 2008 by Holy Monastery “Evangelist John the Theologian”, Souroti, Thessaloniki, Greece.


Άγιος Θεόφιλος ο δια Χριστόν Σαλός του Κιέβου «Αχ, Ιβάν, Ιβάν! Είναι καλύτερα να υπομένης την αδικία από το να την διαπράττης ο ίδιος».

Ο Άγιος Στάρετς Θεόφιλος ο δια Χριστόν Σαλός του Κιέβου (1853)

Εορτάζει στις 28 Οκτωβρίου

Θεόφιλος ο δια Χριστόν Σαλός Κιέβου_St. Theophilus, fool for Christ of Kiev_Феофил Киевский, Христа ради юродивый_010519Έλεγε ο στάρετς Θεόφιλος: Απαρνήσου τον κόσμο και όλα όσα είναι δικά του. Κλείσε τα “ενδότερα διαμερίσματα” της ψυχής σου για τον καθένα. Σταύρωσε την σάρκα σου με τα πάθη και τις επιθυμίες, γνώρισε τον εαυτό σου με την αδιάλειπτη προσευχή, διάλεξε το στενό μονοπάτι που οδηγεί στην αιώνια ζωή.

“Εάν μη κόκκος του σίτου πεσόν εις την γην αποθάνει αυτός μόνος μένει, εάν δε αποθάνει, πολύν καρπόν φέρει (Ιωαν. 12,24)” Έτσι και εσύ, εάν θέλεις να γίνεις ώριμος καρπός, πέθανε σ’ αυτό που είσαι τώρα, έχοντας την μαρτυρία αυτού του μυστηρίου του θανάτου στην καρδία σου.
Γίνε σαν ένας νεκρός που δεν απαντά στον κόσμο που τον περιβάλλει.
Αν επαινήσαι μείνε σιωπηλός
Αν επιπλήττεσαι μείνε σιωπηλός
Αν ζημιώνεσαι μείνε σιωπηλός
Αν κερδίζεις μείνε σιωπηλός
Αν είσαι χορτάτος μείνε σιωπηλός
Αν είσαι νηστικός μείνε σιωπηλός
Μην φοβάσαι πως δεν θα μείνει κανένας καρπός για σένα, όταν όλοι θα πέσουν στην γη και θα σαπίσουν. Όχι, θα υπάρχει, δεν θα σαπίσουν όλα. Θα έρθει δύναμη και τι δύναμη!

Οι «εχθροί» του στάρετς
Από τον βίο του Οσίου Θεοφίλου του δια Χριστόν Σαλού

Ιδιαίτερα εχθρικός απέναντι του ήταν ο ιερομόναχος Ιώβ, ο προϊστάμενος του ερημητηρίου. Επειδή πίστευε ότι όλες οι ενέργειες και οι πράξεις του μακαρίου ή­ταν μόνο υποκρισία και δεισιδαιμονία, κατέτρεχε τον στάρετς σε κάθε του βήμα και παρενέβαλλε σ’ αυτόν όσες ενοχλή­σεις και δυσκολίες μπορούσε, κουράζον­τας τον Μητροπολίτη με διαρκείς αναφο­ρές και παράπονα. Όταν έβλεπε ένα πλή­θος προσκυνητών γύρω από τον μακάριο, ο Ιώβ έτρεχε στην αυλή και τους επέπληττε ως δεισιδαίμονες, αναγκάζοντάς τους να διαλυθούν.

Όταν αυτή η τακτική δεν ωφελούσε, ο προϊστάμενος έδινε εντολή να κλείσουν τις πύλες του μοναστηρίου μετά από το δείπνο, ώστε το φιλοπερίερ­γο πλήθος να μη περιστοιχίζη τον μακά­ριο και να μη πλησιάζη το κελλί του. Και δεν σταματούσε σ’ αυτό. Συχνά εισέβαλλε στο κελλί του μακαρίου, τον στηλίτευε με οργή στις γυναίκες και μάζευε από το τραπέζι του στάρετς τα ασπρόρουχά του, για να τον εμποδίση από του να τα δώση στις πλύστρες. Σε όλους αυτούς τους εξ­ευτελισμούς ο στάρετς απαντούσε μόνο με την πραότητα και τη σιωπή ή ανέφερε δι­άφορες ευαγγελικές παραβολές. Επειδή όμως ο προϊστάμενος δεν ησύχαζε και εξακολουθούσε να τον ενοχλή, συχνά ο στάρετς προφυλαγόταν από την άδικη οργή και τον διαβολικό πειρασμό με το να μη του ανοίγη την πόρτα. 

«Παντελεήμων», έλεγε σε τέτοιες περιπτώσεις ο μακάριος στον υποτακτικό του, «κλείσε την πόρτα. Τώρα έρχεται ο εχθρός μας». Ο Παντελεήμων γνώριζε καλά ποιος ή­ταν αυτός ο «εχθρός» και έσπευδε να κλείση την πόρτα, όσο πιο γερά μπορούσε.

Τελικά ο Ιώβ, για να ενοχλή περισσό­τερο τον μακάριο και για να αποδείξη το δικαίωμα και την εξουσία του, μετέφερε τον στάρετς στο ισόγειο ενός μεγάλου κτι­ρίου κοντά στο δικό του διαμέρισμα. Μο­λονότι εκεί υπήρχαν τέσσερα μεγάλα και άνετα δωμάτια, ο στάρετς ήταν πολύ δυσ­αρεστημένος, διότι μία τέτοια αλλαγή στη ζωή και στη διαμονή του τον εμπόδιζε να κάνη όλα αυτά, για τα οποία τον είχε κα­λέσει ο Κύριος. 

Όταν η Λαύρα έστειλε στο ερημητήριο τον ιεροδιάκονο Θεοδόσιο Τουπίτσιν, ε­πειδή είχε ανάγκη ιδιαιτέρας παρακολου­θήσεως λόγω ψυχικής παθήσεως, τον έβα­λαν να μείνη με τον στάρετς στο δεύτερο μπροστινό δωμάτιο. Ο μακάριος δεν άντε­ξε και αμέσως τον έδιωξε. Εξωργισμένος από την αυθαίρετη αυτή ενέργεια, ο προϊ­στάμενος Ιώβ πήρε για δεύτερη φορά τον Θεοδόσιο και μπαίνοντας στου Θεοφίλου είπε ήσυχα:
«Πάτερ Θεοδόσιε! Μετά οσίου όσιος έση και μετά εκλεκτού εκλεκτός έση [Ψαλμ. ιζ’ 26-27]… Πάρε την ευλογία του πατρός Θεοφίλου· αυτός θα σε νουθετή και θα ζήσετε ειρη­νικά…» 

Όμως ο Θεόφιλος, βγαίνοντας από το πίσω δωμάτιο, έδιωξε ξανά τον Θεοδόσιο και φώναξε στον Ιώβ:
«Γράμματα ξέρεις;»
 «Αν δεν ήξερα, δεν θα είχα γίνει προϊστάμενος», απάντησε χαμογελώντας ο Ιώβ.

 «Κι έχεις διαβάσει τα βιβλία της Αγίας Γραφής, ε;»

 «Όχι μόνο τα διάβασα, αλλά ξέρω και πολλά απ’ έξω».

 «Γιατί ο Κάιν σκότωσε τον αδελφό του τον Άβελ; Πες! Απάντησε! Γιατί;»

 Και σπρώχνοντας τον Ιώβ έξω από το δωμάτιο χτύπησε την πόρτα πίσω του. Ε­κείνος, προσβεβλημένος ως τα βάθη της ψυχής του, έστειλε αμέσως σχετική ανα­φορά στον μητροπολίτη Φιλάρετο και, α­παριθμώντας όλες τις άπρεπες και αυθαί­ρετες πράξεις του Θεοφίλου, παρακαλού­σε να εκδιωχθή από το ειρηνικό και από­μερο ερημητήριο του Κιτάγιεφ. 

Απ’ όλες αυτές τις καταγγελίες φαίνε­ται πόσο λίγο καταλάβαιναν τον Θεόφιλο όσοι ζούσαν κοντά του. Αυτό όμως δεν εί­ναι περίεργο. Όποιος δεν γνωρίζει τη δι­κή του ψυχή, δεν είναι καθόλου περίεργο αν δεν μπορή να καταλάβη την ψυχή του αδελφού του. Όταν ο κόσμος διά της σο­φίας ουκ έγνω τον Θεόν εν τη σοφία Αυτού [Α’ Κορ. α’ 21], δεν είναι καθόλου περίεργο αν οι άν­θρωποι αυτού του κόσμου δεν μπορούν να καταλάβουν έναν αληθινό δούλο του Θεού, πολύ δε περισσότερο έναν τόσο μεγά­λο και εκλεκτό δούλο Του όπως ο μακά­ριος στάρετς Θεόφιλος, του οποίου το φρό­νημα, ήδη εκ κοιλίας μητρός αυτού, υπήρ­ξε λύχνος της αληθείας του Χριστού και όλη η ζωή του, αρχίζοντας από την πρώ­τη παιδική ηλικία, ήταν συνυφασμένη με διάφορα θαύματα και σημεία, τα οποία μας θυμίζουν την παιδική ηλικία ενός αγίου από τους πιο δημοφιλείς στην Ρω­σία, του θαυματουργού Αγίου Νικολάου. 

Θεόφιλος ο δια Χριστόν Σαλός Κιέβου_St. Theophilus, fool for Christ of Kiev_Феофил Киевский, Христа ради юродивый_386156.115Αυτό δεν πρέπει να μας εκπλήττη. Ο κόσμος εν τω πονηρώ κείται [Α’ Ίωάν. ε’ 19]. Δεν θέλει να δη μέσα στην ευλάβεια αυτών των α­σκητών αληθινούς υιούς του Θεού. Αντί­θετα τους περιφρονεί και τους μισεί. Έχει όμως δίκαιο ο κόσμος να μισή αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι, απαρνούμενοι τον κόσμο, αφιερώνουν όλη τη ζωή τους στην προσευχή για τον κόσμο; Ανάμεσά μας, φτώχεια ανυπολόγιστη, θλίψεις ανεξάντλητες, λύπη απαρηγόρητη! Ο εχ­θρός του γένους μας διάβολος πολεμά με όλες του τις δυνάμεις εναντίον μας. Εκύ­κλωσαν ημάς κύνες πολλοί, συναγωγή πονηρευομένων περιέσχον ημάς [Ψαλμ. κα’ 14]. Η προ­σευχή των δικαίων είναι για μας όπλο ισχυρό για την απόκρουσι όλων των εχ­θρών. Κι όμως αυτοί, που αγωνίζονται σκληρά εναντίον του εχθρού και ζητούν να σώσουν τους ανθρώπους από την ορ­γή του Θεού, αντιμετωπίζουν γενική καταδίκη, περιφρόνησι και κατατρεγμό. Ωστόσο, οι αγωνιστές αυτοί μνημονεύ­ουν με υπομονή τα λόγια του Ευαγγελίου: Ει εκ του κόσμου ήτε, ο κόσμος αν το ίδιον εφίλει· ότι δε εκ του κόσμου ουκ εστέ, αλλ’ εγώ εξελεξάμην υμάς εκ του κό­σμου, δια τούτο μισεί υμάς ο κόσμος [Ιωάν. ιε’ 19].

«Ενεδρεύσωμεν τον δίκαιον…»

Έτσι συνέβη και με τον στάρετς Θεόφι­λο. Ακόμη και ο συμμοναστής του, ο προϊστάμενος Ιώβ, δεν μπόρεσε να τον καταλάβη, αλλά αντίθετα τον κατεδίωξε από φθόνο. Τελικά, βλέποντας ότι οι ύβρεις και οι ταπεινώσεις δεν επρόκειτο να επι­τύχουν τίποτε, ο Ιώβ σκέφθηκε νέο τρόπο, για να απαλλαγή από τον μακάριο. Άρχι­σε να συγκεντρώνη διάφορες συκοφαν­τίες εναντίον του, ελπίζοντας ότι έτσι θα πετύχη να διώξη τον στάρετς από το ερημητήριο. 

Ο σοφός Σολομών, αναφερόμενος σε παρόμοιες σκέψεις κακών ανθρώπων, λέ­ει: Ενεδρεύσωμεν τον δίκαιον, ότι δύσ­χρηστος ημίν εστι και εναντιούται τοις έργοις ημών… Εγένετο ημίν εις έλεγχον εννοιών ημών. Βαρύς εστιν ημίν και βλεπόμενος· ότι ανόμοιος τοις άλλοις ο βίος αυτού και εξηλλαγμέναι αι τρίβοι αυτού. Εις κίβδηλον ελογίσθημεν αυτώ…[Σοφ. Σολ. β’ 12-16]. 

Δεν ξέρουμε αν ο Ιώβ δεχόταν τις ανό­ητες αυτές κατηγορίες εναντίον του δι­καίου. Από τις αναφορές του πάντως ένα πράγμα είναι φανερό: θέλοντας να προσδώση αληθοφάνεια στις συκοφαντίες, ερ­μήνευε την ιδιόρρυθμη ζωή του μακαρί­ου στάρετς Θεοφίλου εντελώς αντίστρο­φα. Έγραφε στον μητροπολίτη Φιλάρετο ότι ο μεγαλόσχημος ιερομόναχος Θεόφι­λος «διασύρει τον μοναχισμό και, με την αμέλεια του για τον βαθμό του, παρουσιάζεται εντελώς ξένος προς αυτόν. Διαδί­δει την δεισιδαιμονία και την υποκρισία. Κρατώντας κρυφή την εσωτερική πλευρά της ζωής του με θράσος και παραφορά, προξενεί αμφιβολίες για το ποιόν των θρησκευτικών αντιλήψεών του και την κατάστασι της διανοητικής υγείας του». Δεν ήταν άραγε με τον ίδιο τρόπο που ε­πιχειρήθηκε η συγκέντρωσι ψευδών μαρ­τυριών εναντίον του Ιησού Χριστού; Ό­μως δικαίων ψυχαί εν χειρι Θεού [Σοφ. Σολ. γ’ 1]. Όσο κι αν προσπάθησαν οι εχθροί του μακαρί­ου στάρετς, δεν μπόρεσαν να επιτύχουν τους στόχους τους. 

Ο μακάριος δεν θλιβόταν καθόλου από την άδικη συκοφαντία. Απ’ εναντίας χαι­ρόταν, ενθυμούμενος τα λόγια της Αγίας Γραφής: Ει ονειδίζεσθε εν ονόματι Χριστού, μακάριοι, ότι το της δόξης και το του Θεού Πνεύμα εφ’ υμάς αναπαύεται· κατά μεν αυτούς βλασφημείται, κατα δε υ­μάς δοξάζεται. Μη γαρ τις υμών πασχέτω ως φονεύς ή κλέπτης ή κακοποιός ή ως αλλοτριοεπίσκοπος· ει δε ως Χριστιανός, μη αισχυνέσθω, δοξαζέτω δε τον Θεόν εν τω μέρει τούτω [Α’ Πέτρδ’ 14-16]. Μακάριοι εστέ όταν ονειδίσωσιν υμάς και διώξωσι και είπωσι παν πονηρόν ρήμα καθ’ υμών ψευδόμενοι ένεκεν εμού. Χαίρετε και αγαλλιάσθε, ότι ο μισθός υμών πολύς εν τοις ουρανοίς [Ματθ. ε’ 10-11]. 

Θεόφιλος ο δια Χριστόν σαλός -feofil-kievΌταν ο συγκελλιώτης του Ιβάν πλησί­ασε με συμπάθεια τον στάρετς θέλοντας να μάθη πώς μπορούσε να αντιμετωπίζη τόσες θλίψεις με απάθεια, ο στάρετς απάντησε:
«Αχ, Ιβάν, Ιβάν! Είναι καλύτερα να υπομένης την αδικία από το να την διαπράττης ο ίδιος».
 «Κι αν όλα αυτά τα υπομένης μάταια, για το τίποτε, πατερούλη;»

«Και τι μ’ αυτό; Δεν μπορούμε να αντιταχθούμε σ’ έναν κακό άνθρωπο. Είναι αμαρτία να παραδίδεται κανείς στην λύπη. Είμαστε εξόριστοι πάνω στη γη. Οι εξό­ριστοι δεν παραξενεύονται για τις ύβρεις και τις προσβολές. Βρισκόμαστε κάτω από το επιτίμιο του Θεού, και το επιτίμιο συνί­σταται σε στερήσεις και κόπους. Είμαστε άρρωστοι στην ψυχή και στο σώμα και στους άρρωστους ωφελούν τα πικρά φάρμακα»….

Ο ευθύς και φιλειρηνικός Μητροπολίτης κάλεσε ιδιαιτέρως τον στάρετς Θεόφιλο και τον υπέβαλε σε εξέτασι.

«Θεόφιλε», του είπε ο πράος ποιμενάρχης, «έφθασαν πάλι παράπονα για σένα».
«Αλλότριοι επανέστησαν επ’ εμέ και κραταιοί εζήτησαν την ψυχήν μου [Ψαλμ. νγ’ 3]», απάν­τησε ήρεμα ο μακάριος χαμηλώνοντας το βλέμμα του στο έδαφος.
«Ναι, αλλά τι θα με συμβούλευες να κά­νω με σένα;»

«Ως εμεγαλύνθη τα έργα σου, Κύριε! [Ψαλμργ’ 24]» απάντησε ο Θεόφιλος.
«Γράφουν ότι διαδίδεις την δεισιδαιμο­νία και είσαι πειρασμός για την αδελφό­τητα και τον λαό».
«Λύτρωσε με από συκοφαντίας ανθρώ­πων [Ψαλμ. ριη’ 134] ».
«Μη μιλάς για “λύτρωσι”, αλλά για τη λογική, αδελφέ! Ο προϊστάμενος με ενο­χλεί και ζητά την τιμωρία σου».
«Κύριος φωτισμός μου και σωτήρ μου, τίνα φοβηθήσομαι [Ψαλμ. κς’];»
«Λοιπόν, κοίταξε με», κατέληξε ο Μη­τροπολίτης Φιλάρετος. «Είμαι ενοχλημέ­νος με σένα, σκανταλιάρη…»
« Εν Κυρίω ο μισθός μου και η φροντίς μου παρά Υψίστω [Σοφ. Σολ. ε’ 15]».

Με αυτό η συζήτησις τελείωσε και ο μακάριος, αφού έβαλε μετάνοια στον Μητροπολίτη, έφυγε  γρήγορα, αφήνοντας τον σεβαστό ποιμενάρχη στην ίδια απο­ρία σχετικά με την αθωότητά του, την οποία είχε και προηγουμένως……

Αποσπάσματα από τον υπέροχο και χαριτωμένο βίο του Οσίου Θεοφίλου του δια Χριστόν Σαλού… , Περιοδικό ” Ἁγιορειτική Μαρτυρία ” ,ΤΕΥΧΟΙ 6 – 18, Τριμηνιαία Έκδοσις Ιεράς Μονής Ξηροποτάμου –

Απολυτίκιον αγιου Θεοφιλου του δια Χριστόν σαλου του Κιέβου Ήχος πλ. δ’

Εν σοι Πάτερ ακριβώς διεσώθη το κατ’ εικόνα, λαβών γαρ τον Σταυρόν, ηκολούθησας τω Χριστώ, και πράττων εδίδασκες, υπεροράν μεν σαρκός, παρέρχεται γαρ, επιμελείσθαι δε ψυχής, πράγματος αθανάτου, διό και μετά Αγγέλων συναγάλλεται, Όσιε Θεόφιλε το πνεύμα σου.Θεόφιλος ο δια Χριστόν Σαλός Κιέβου_St. Theophilus, fool for Christ of Kiev_Феофил Киевский, Христа ради юродивый_222Moshhi_

Σοφίας Σολομώντος το Ανάγνωσμα

Εγκωμιαζομένου δικαίου, ευφρανθήσονται λαοί· αθανασία γαρ εστιν η μνήμη αυτού, ότι και παρά Θεώ γινώσκεται, και παρά ανθρώποις, και αρεστή Κυρίω η ψυχή αυτού. Επιθυμήσατε τοιγαρούν, ω άνδρες, σοφίαν, και ποθήσατε, και παιδευθήσεσθε· Αρχή γαρ αυτής αγάπη, και τήρησις νόμων. Τιμήσατε σοφίαν, ίνα εις τον αιώνα βασιλεύσητε. Απαγγελώ υμίν, και ου κρύψω αφ’ υμών μυστήρια Θεού. Ότι αυτός και της σοφίας οδηγός εστι, και των σοφών διορθωτής· και εν τη χειρί αυτού πάσα φρόνησις, και εργασιών επιστήμη. Η πάντων τεχνίτις εδίδαξέ με σοφία· έστι γαρ εν αυτή πνεύμα νοερόν, άγιον, απαύγασμα φωτός αϊδίου, και εικών της αγαθότητος του Θεού. Αύτη φίλος Θεού και Προφήτας κατασκευάζει. Ευπρεπεστέρα δε εστιν ηλίου, και υπέρ πάσαν αστέρων θέσιν, φωτί συγκρινομένη, ευρίσκεται προτέρα. Αύτη τους θεραπεύσαντας αυτήν εκ πόνων ερρύσατο, και ωδήγησεν εν τρίβοις ευθείαις. Έδωκεν αυτοίς γνώσιν αγίαν, και διεφύλαξεν αυτούς από ενεδρευόντων, και αγώνα ισχυρόν εβράβευσεν αυτοίς, ίνα γνώσι πάντες, ότι δυνατωτέρα παντός εστιν η ευσέβεια, και ου μη κατισχύση ποτέ κακία σοφίας, ουδ’ ου μη παρελεύσεται πονηρούς ελέγχουσα η δίκη. Είπον γαρ εν εαυτοίς, λογισάμενοι ουκ ορθώς. Καταδυναστεύσωμεν τον δίκαιον, μη φεισώμεθα της οσιότητος αυτού, μηδέ εντραπώμεν πολιάς πρεσβύτου πολυχρονίους· έστω δε ημών η ισχύς νόμος. Και ενεδρεύσωμεν τον δίκαιον, ότι δύσχρηστος ημίν εστι, και εναντιούται τοις έργοις ημών και επιφημίζει ημίν αμαρτήματα παιδείας ημών. Επαγγέλλεται γνώσιν έχειν Θεού, και παίδα Κυρίου εαυτόν ονομάζει. Εγένετο ημίν εις έλεγχον εννοιών ημών. Βαρύς εστιν ημίν και βλεπόμενος· ότι ανόμοιος τοις άλλοις ο βίος αυτού, και εξηλλαγμέναι αι τρίβοι αυτού. Εις κίβδηλον ελογίσθημεν αυτώ, και απέρχεται των οδών ημών, ως από ακαθαρσιών, και μακαρίζει έσχατα δικαίων, ίδωμεν ουν ει οι λόγοι αυτού αληθείς, και πειράσωμεν τα εν εκβάσει αυτού. Ύβρει και βασάνω ετάσωμεν αυτόν, ίνα γνώμεν την επιείκειαν αυτού, και δοκιμάσωμεν την ανεξικακίαν αυτού. Θανάτω ασχήμονι καταδικάσωμεν αυτόν· έσται γαρ αυτού επισκοπή εκ λόγων αυτού. Ταύτα ελογίσαντο, και επλανήθησαν· απετύφλωσε γαρ αυτούς η κακία αυτών. Και ουκ έγνωσαν μυστήρια Θεού, ουδέ έκριναν, ότι συ ει Θεός μόνος, ο ζωής έχων και θανάτου εξουσίαν, και σώζων εν καιρώ θλίψεως και ρυόμενος εκ παντός κακού, ο οικτίρμων και ελεήμων, και διδούς τοις Οσίοις σου χάριν, και τω σω βραχίονι τοις υπερηφάνοις αντιτασσόμενος.

Ostrov -Το Νησί


Να αντιμετωπίζουμε πνευματικά τους κινδύνους. Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Η γερόντισσα Αλυπία του Κιέβου (Avdeyeva,1910– 1988) η δια Χριστόν σαλή
Εκοιμήθη στις 17(π.η.)/30 Οκτωβρίου 1988

Ο Άγιος Στάρετς Θεόφιλος ο δια Χριστόν Σαλός του Κιέβου (1853)
Εορτάζει στις 28 Οκτωβρίου

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Να αντιμετωπίζουμε πνευματικά τους κινδύνους

Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου -Покров Пресвятой Богородицы-ikona_pokrov_0_bc85c_3578482b_origΣτις κρίσιμες στιγμές χρειάζεται πάντα ετοιμότητα και παλληκαριά. Στην Κατοχή οι Ιταλοί έπαιρναν πέντε-έξι ζώα και έρχονταν στο χωράφι μας και τα φόρτωναν πεπόνια. Μια φορά τους λέω: «Αυτά τα πεπόνια τα έχουμε κρατήσει για σπόρο· εκείνα πάρτε τα». Σηκώνει τον βούρδουλα ο Ιταλός και μου λέει: «Το βλέπεις αυτό;». Έπιασα και εγώ τον βούρδουλα και τον κοίταζα… «Μπόνε!», του λέω. Δηλαδή «καλός!». Τάχα ότι μου το έδειξε να του πω αν είναι όμορφος! Έσπασε ο θυμός του· γέλασε και έφυγε! Θυμάμαι και ένα περιστατικό τότε με τον ανταρτοπόλεμο. Πήγαν μια φορά δύο στρατιώτες σε ένα μποστάνι να ζητήσουν από τον νοικοκύρη να φάνε κανένα πεπόνι, καμμιά ντομάτα. Άφησαν τα ντουφέκια τους στην άκρη και προχώρησαν. Ο νοικοκύρης, μόλις τους είδε από μακριά, πήρε το ντουφέκι να τους χτυπήση. Αρπάζει τότε ο ένας στρατιώτης μια ντομάτα κόκκινη και φωνάζει: «Άσ’ το το όπλο, γιατί θα σού την φυσήξω την χειροβομβίδα!». Αφήνει εκείνος το όπλο και σηκώνεται και φεύγει!

 – Τί ετοιμότητα και παλληκαριά!

 – Ένας άλλος στρατιώτης είχε κρεμάσει την κάπα του κάπου μακριά σε μια γκορτσιά[1]. Σε λίγο κατέβηκε ένας αντάρτης από το βουνό και θα τον έπιανε. «Αρχηγέ, τί να τον κάνω αυτόν;», φώναξε εκείνος γυρίζοντας προς την κάπα. Και ύστερα, σαν να του έκανε νόημα ο αρχηγός, είπε στον αντάρτη: «Φέρε το ντουφέκι εδώ!». Του το άρπαξε και τον αφόπλισε.

 – Αρχηγός, Γέροντα, ήταν η κάπα;

 – Ναί, η κάπα! Βλέπεις, ένας ήταν, μόνον την κάπα είχε, και τον άλλον τον αφόπλισε! Με αυτόν τον τρόπο είχε μαζέψει ένα σωρό ντουφέκια από τους αντάρτες. Θέλει παλληκαριά! Θυμάμαι και έναν Ρώσο μοναχό στο Άγιον Όρος· όταν πήγαν να τον ληστέψουν οι κλέφτες, την στιγμή που ανέβαιναν στον τοίχο, βγήκε από πάνω και φώναξε: «Τί θέλετε, με το εξάσφαιρο ή με το δωδεκάσφαιρο να σας χτυπήσω;». Το έβαλαν εκείνοι στα πόδια. Ένας άλλος, όταν πήγαν κλέφτες στο Κελλί του, πήρε το τηγάνι και έκανε πώς τηλεφωνούσε: «Ναι, κλέφτες ήρθαν κ.λπ.!». Νόμιζαν ότι ειδοποιεί και έφυγαν.

[1] Άγρια αχλαδιά.

***

Γι᾿ αυτό λέω να μην τα χάνη κανείς. Να κρατάη την ψυχραιμία του και να δουλεύη το μυαλό. Γιατί, αν δεν δουλεύη το μυαλό, και μόνον από χαζομάρα μπορεί ακόμη και να προδώση. Οτιδήποτε συμβαίνει, πρέπει να προσευχηθή, να σκεφθή και να ενεργήση. Το καλύτερο είναι να προσπαθή με πνευματικό τρόπο να αντιμετωπίζη μια δύσκολη κατάσταση. Σήμερα όμως λείπουν και οι δυο παλληκαριές· ούτε πνευματική παλληκαριά υπάρχει, η οποία γεννιέται από την αγιότητα και την παρρησία στον Θεό, για να αντιμετωπισθή μια δυσκολία με πνευματικό τρόπο, ούτε φυσική παλληκαριά υπάρχει, ώστε να μη δειλιάση κανείς σε έναν κίνδυνο. Πρέπει να έχη κανείς πολλή αγιότητα, για να φρενάρη ένα μεγάλο κακό, αλλιώς που να στηριχθή; Μια ψυχή σε ένα μοναστήρι αν έχη πνευματική παλληκαριά, να δής, τον άλλον που έρχεται με κακό σκοπό θα τον καθηλώνη με το ένα πόδι μέσα από την μάνδρα και με το άλλο απ᾿ έξω[1]! Θα τον χτυπάη στο κεφάλι με πνευματικό τρόπο, με το κομποσχοίνι, με την ευχή, και όχι με το πιστόλι. Λίγη προσευχή θα κάνη, και ο άλλος θα μένη εκεί έξω ακίνητος! Θα μένη γιά… σκοπός! Μια ψυχή, αν έχη πνευματική κατάσταση, και το κακό θα φρενάρη και τον κόσμο θα βοηθήση, και για το μοναστήρι θα είναι ασφάλεια. Οι Μυροφόρες δεν υπολόγισαν τίποτε, γιατί είχαν πνευματική κατάσταση και εμπιστεύθηκαν στον Χριστό. Αν δεν είχαν πνευματική κατάσταση, που θα εμπιστεύονταν, για να κάνουν αυτό που έκαναν;

Στην πνευματική ζωή και ο πιο δειλός μπορεί να αποκτήση πολύ ανδρισμό, αν εμπιστευθή τον εαυτό του στον Χριστό, στην θεία βοήθεια. Μπορεί να πάη στην πρώτη γραμμή να πολεμήση και να νικήση. Ενώ οι καημένοι οι άνθρωποι που θέλουν να κάνουν το κακό, και παλληκαριά να έχουν, φοβούνται, διότι αισθάνονται την ενοχή τους και μόνο στην βαρβαρότητά τους στηρίζονται. Ο άνθρωπος του Θεού έχει θεϊκές δυνάμεις, έχει και το δίκαιο με το μέρος του. Βλέπεις, ένα κουταβάκι κάνει «γάβ-γάβ» και φεύγει ο λύκος, γιατί αισθάνεται ενοχή. Οικονόμησε ο Θεός και ο λύκος να φοβάται από ένα κουταβάκι, γιατί αυτό έχει δικαιώματα στο σπίτι του νοικοκύρη του, – πόσο μάλλον ο άνθρωπος που πάει να κάνη κακό μπροστά στον άνθρωπο που έχει Χριστό μέσα! Γι’ αυτό μόνον τον Θεό να φοβώμαστε, όχι τους ανθρώπους, όσο κακοί και να είναι. Ο φόβος του Θεού και τον πιο δειλό τον κάνει παλληκάρι. Όσο ενώνεται κανείς με τον Θεό, τόσο δεν φοβάται τίποτε.

Ο Θεός θα βοηθήση στις δυσκολίες. Αλλά για να δώση ο Θεός την θεϊκή δύναμη, πρέπει και ο άνθρωπος να δώση αυτό το λίγο που μπορεί.

[1] Βλ. Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης, Θεσσαλονίκη 1987, σ. 92-93.

***

Μου έκανε εντύπωση αυτό που μου είπε ένας επίσκοπος από το Πατριαρχείο. Του είχα πεί: «Μά τί κατάσταση είναι αυτή; Από την μια ο Οικουμενισμός, από την άλλη ο Σιωνισμός, ο σατανισμός!… Σε λίγο θα προσκυνούμε τον διάβολο με τα δυο κέρατα αντί για τον δικέφαλο αετό». «Σήμερα, μου λέει, δύσκολα βρίσκεις επισκόπους σαν τον επίσκοπο Καισαρείας Παΐσιο τον Β´». Ο Παΐσιος ο Β´ τί έκανε; Πήγαινε στον Σουλτάνο για τα αιτήματά του με ένα σχοινί δεμένο στην μέση, αποφασισμένος δηλαδή να τον κρεμάσουν οι Τούρκοι. Σαν να έλεγε στον Σουλτάνο: «Μην ψάχνης σχοινί και χασομεράς· άμα θέλης να με κρεμάσης, έτοιμο το έχω το σχοινί». Για τα δύσκολα θέματα αυτόν έστελναν στον Σουλτάνο. Πολλές φορές γλύτωσε το Πατριαρχείο σε δύσκολες περιστάσεις. Στα γεράματά του τον έβαζαν επάνω σε ένα άλογο, μέσα σε ένα κοφίνι, έβαζαν και ένα άλλο κοφίνι με βάρος από την άλλη μεριά και τον πήγαιναν στην Πόλη.

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου – Πνευματική αφύπνιση, Λόγοι Β’, Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή Θεσσαλονίκης


“Let us lie in wait for the virtuous man, since he annoys us and opposes our way of life…” St. Theophilus, fool for Christ of Kiev Caves Lavra

St. Theophilus, fool for Christ of Kiev Caves Lavra (1788-1853).
Commemorated on October 28

Holy Righteous nun Matushka Alipiya of Kiev (Avdeyeva, 1910– 1988).
Reposed in the Lord on the 30th of October 1988

St. Theophilus, fool for Christ of Kiev Caves Lavra

Θεόφιλος ο δια Χριστόν σαλός -feofil-kievThe high respect and esteem in which Feofil was held by his admirers was bound to arouse some covetousness and jealousy.

Hieroschemamonk Iov, the superior of the hermitage, was especially embittered against the Starets. Having decided that all the Blessed One did was the result of bigotry and superstition, he proceeded to cause him all the difficulty and annoyance he possibly could. The superior made Vladika weary with his constant reports and complaints. When he would see a crowd of worshippers surrounding Feofil, he would hurry outside and reproach them for their superstition and drive them away. When that did not help matters, the superior would order the monastery gates to be locked after dinner so that the curious crowd could not go up to Feofil’s cell. Iov even went so far as to rush into the Blessed One’s cell to take away his linen so that it would not be given to laundry women. To all this harassment the Starets would meekly make a reply from the Gospels. Often Feofil would have his cell-mate, Panteleimon, bolt the door when he knew Iov was coming to harass him

Finally, Iov, in order to glory in his power and demonstrate his authority, moved the Starets to the bottom of a large building, nearer to himself. The new accommodation was very comfortable, consisting of four large rooms. Nevertheless, the new living place was very unsatisfactory to the Starets because it interfered with the work which God had called him to.

When the Lavra sent Hierodeacon Feodosy Tupitsin to the hermitage because he was mentally ill and required special attention, he was placed in the same cell with the Blessed Feofil. But the Starets promptly drove him away. Irritated by this act of self-will. the superior, Iov, personally led Feodosy back to the cell of the Blessed One.
“Father Feodosy! With a saint you will be a saint, with a chosen one, you will be chosen.”
But Feofil ran out of the back room and again drove Feodosy away. Turning to the superior he shouted:
“Do you know how to read and write?”
“If I didn’t know,” Iov smirked, “I would not have become a superior.”
“And you’ve read the books of the Bible? Well?”
“Not only read them, but memorized many of them.”
“Then tell me, for what reason did Cain kill his brother Abel? Tell me, for what reason?“
And with that he led Iov out of the door and slammed it behind him. Outraged to the depths of his soul, the superior promptly reported all this to Metropolitan Filaret and asked that Feofil be sent away from the hermitage.

Little understood

From all the complaints about the Blessed One which appear in the archives of the Kievo-Pecherskaya Lavra, it is easy to see how little understood Feofil was by those close to him. But he who does not know his own soul could hardly understand the soul of his brother. For when the world with all its earthly wisdom failed to know God… (I Cor. 1:21) then one could hardly expect the world to recognize a true servant of the Lord. But pride, vanity, and jealousy blinded many eyes to the fact that Feofil was a great servant of the Lord, chosen from his mother’s womb to be a lamp of the faith.

It is not so amazing, then, that the world lies in evil. It refuses to see in the piety of these ascetics truly active sons of God. Instead, the world despises and hates those who have given themselves to praying for the world. We are surrounded with inexhaustible sorrows, uncountable troubles, and endless grief. The enemy struggles constantly against us. Yet, those who struggle hardest against the enemy and seek to save man from the wrath of God are universally condemned, despised, and persecuted. Never the less, these ascetics patiently remember the words of the Gospel, If you were of the world, the world would love its own, but because you are not of the world the world hates you (John 15:19).

So even his fellow monk, the superior, Iov, failed to recognize Feofil and instead persecuted him out of jealousy. Finally realizing that abuse and pejorative would accomplish nothing, Iov conceived a new idea for ridding himself of the Blessed One. He began to gather various slanders against him, hoping to have the Starets at least removed from the hermitage.

As the Scripture warns, the oppressor says, “Let us lie in wait for the virtuous man, since he annoys us and opposes our way of life… Before us he stands, a reproof to our way of thinking, the very sight of him weighs our spirit down; his way of life is not like other men’s, the paths he treads are unfamiliar. In his opinion we are counterfeit…” (Wis. 2, 12-16).

The Slanders

We do not know if Iov recognized that the slanders he gathered against the Blessed One were false or not, but from his reports one thing is evident. He wanted to give these slanders the appearance of truth and so he interpreted the life of the Starets to suit his own ends. He wrote to Metropolitan Filaret that Hieroschetnamonk Feofil “abuses monasticism and, through his carelessness of rank, he completely separates himself from it.! He spreads superstition and bigotry. In concealing the inner part; of his life with insolence and even violence, he gives rise to doubts about the state of his religious beliefs and his mental health.” Was it not in this very same way that false witnesses were gathered against Jesus Christ? But the souls of the righteous are in God’s hands. As hard as his enemies strove against Feofil, they could never achieve their goals.

The Blessed One was not grieved by this vain slandering. To the contrary, he rejoiced, recalling the words of the Scripture:
It is a blessing for you when they insult you for bearing the name of Christ because it means that you have the Spirit of glory, the Spirit of God resting on you…On their part He is blasphemed, but on your part He is glorified (1 Peter, 4:14)…Happy are you when people abuse you ant persecute you and speak all kinds of evil against you on My account. Rejoice and be glad for your re-ward will be great in heaven: this is how they persecuted the prophets before you (Matt. 5:11-12).

Enduring sorrows and injustice

ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΚΙΕΒΟΥ_Feofil_Преподобный Феофил Киевский 386156.115336When the cell-mate, Ivan, came to him, moved with compassion for the Starets, and asked how he could face such sorrow with seeming indifference, the Blessed One replied:

“Ah, Ivan, Ivan. It is better to endure injustice than to commit it oneself.”

“And what if these things are endured in vain, for nothing, Batiushka?”

“What about it? One cannot destroy an evil person. It is sinful to give up to sadness. We are exiles on earth. Exiles do not wonder at insult and injury. We are under God’s penance and a penance consists of deprivations and difficulties. We are ill in soul and body and bitter medicine is useful for the ill.”

In order to quench all hostility his heart might feel towards his offenders and to fulfill in reality the directions of the Scripture: Do not let the sun go town on your anger (Eph. 4:26), the Blessed One would react to Iov’s attacks by composing a letter confessing that he was truly guilty in the bitter incident which had taken place. Never-the-less, he increased still more his podvig of foolishness….

The fair minded and peace-loving Vladika (Metropolitan Filaret of Kiev) called Feofil to him privately and questioned him.

“Feofil!” said the meek Archpastor to him. “Complaints about you have come to me again.”
“The strong have risen against me and the mighty are seek-ing my soul,” the Blessed One quietly answered, lowering his eyes to the ground.
“Still, what will you direct me to do with you?”
“Marvelous are Thy works, O Lord!” Feofil replied.
“They write that you are spreading superstition and tempting the brotherhood and the people.”
“Deliver me from the slanders of men.”
“Now then, don’t go about ‘delivering’ but reason, brother. The superior is badgering me and asking for your punishment.”
“The Lord is my Refuge and my Saviour, of whom shall I be afraid?”
“Will you tempt me?” finished Metropolitan Filaret, “I’m dismissing you, you mischievous one.”
“In the Lord is my reward and my comfort is in the Most High.”

With this the conversation came to an abrupt end and, having bowed to the Metropolitan, the Blessed One quickly left the chamber, leaving the venerable Archpastor in the same confusion concerning his innocence as he was in before.

From: Hieroschemamonk Feofil, Fool-for-Christ’s-Sake, Ascetic and Visionary of the Kiev-Caves Lavra. Compiled by Vladimir Znosko, Chapter 7.

Apolytikion St. Theophilus, fool for Christ of Kiev in the Plagal of the Fourth Tone

In thee the image was preserved with exactness, O Father; for taking up thy cross, thou didst follow Christ, and by thy deeds thou didst teach us to overlook the flesh, for it passeth away, but to attend to the soul since it is immortal. Wherefore, O righteous Theophilus, thy spirit rejoiceth with the Angels.

In Tone II:
Spec. Mel.: O House of Ophrah.

A temple and abode of the Most Holy Spirit wast thou, * O most wise Theophilus; * wherefore also make us who honor thy holy memory * temples of the same Spirit.

The Reading from the Book of Proverbs
[10, 31-32 ; 11, 1-10].

The mouth of the righteous droppeth wisdom: but the tongue of the unjust shall perish. The lips of just men drop grace: but the mouth of the ungodly is perverse. False balances are an abomination before the Lord: but a just weight is acceptable unto Him. Wherever pride entereth, there will also disgrace: but the mouth of the humble doth meditate wisdom. The integrity of the upright shall guide them, but the overthrow of the rebellious shall spoil them. Possessions shall not profit in the day of wrath, but righteousness will deliver from death. When a just man dieth, he leaveth regret: but the destruction of the ungodly is speedy and causeth joy. Righteousness traceth out blameless paths: but ungodliness encountereth unjust dealing. The righteousness of upright men delivereth them: but transgressors are caught in their own destruction. At the death of a just man his hope doth not perish: but the boast of the ungodly perisheth. A righteous man escapeth from a snare, and the ungodly man is delivered up in his place. In the mouth of ungodly men is a snare for citizens: but the understanding of righteous men is prosperous. In the prosperity of righteous men a city prospereth, but at the destruction of the wicked there is exultation. At the blessing of the upright a city shall be exalted, but by the mouths of ungodly men it is overthrown. A man void of understanding sneereth at his fellow citizens: but a sensible man is quiet.

The Island-(Ostrov).English Subtitles.