Iconography and Hand painted icons

Homily on the Day of the Protection of Our Most Holy Lady, the Mother of God. St. Nicholai Velimirovich

Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου_ Protection of our Most Holy Lady the Mother of God _ Покров Пресвятой Богородицы _-Покров Пресвятой БогородицыPokrov_Mozhaevka

The Protection of Our Most Holy Lady, the Mother of God

Commemorated on October 1 the feast is celebrated additionally on October 28 in the Greek tradition.

The Feast of the Protection has become associated with thanksgiving for the deliverance of the Greek nation from the Italian invasion of 1940. These events are commemorated in Greece in a national holiday known as “Ochi Day” or “No Day,” referring to the response of the Greek leader Metaxas to Mussolini’s ultimatum, and because of the many miracles of the Holy Virgin which were reported by Greek soldiers during the Greco-Italian War of 1940-1941.

Homily on the Day of the Protection of the Mother of God
St. Nicholai Velimirovich

Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου -Покров Пресвятой Богородицы pokrov_01 (1)The bright feast of the Protection of the Mother of God! It is a witness to us of the great glory with which the Most Holy Mother of God is crowned in the heavens. On this day she appeared in heavenly glory, and people saw her and rejoiced. In her hands she held a wondrous protecting veil, to show how she protects and defends people from all evil. There is a two-fold joy for us on this feast: One is that we see a great and righteous woman, a sufferer in earthly life, crowned with such heavenly glory; and the other is that, while abiding in the heavens, she attentively cares for Christians, for the heirs of her Son and God.

And if she makes us glad by her defense, by her appearances, both before, and now, and always, we also, brothers and sisters, should make her glad. We truly can bring joy to the Most Holy Mother of God. You ask, how?

If we believe in the Son of God and the Son of the Virgin Mary, we bring joy to the Mother of God.

If we love Him, as She loves us, we bring joy to the Mother of God.

If we keep Christ’s commandments, by this we bring joy to the one who gave birth to the Lord Christ.

If we repent of our sins, she rejoices with the angels and all the heavenly powers of God. For the Lord said, Joy shall be in heaven over one sinner that repenteth, more than over ninety and nine just persons, which need no repentance (Lk. 15:7).

But if we sin and do not repent, we offend the Most Pure Mother of God, we offend the bright angels of God, and all the righteous ones in heaven. What then would be the use of our celebration? What profit is there in prayerful assembly and spiritual hymns? The Lord looks not at the lips, but at the heart; and when He comes to judge the world, He will judge not our talk, but our hearts. If our hearts are not pure He will reject us, but if He finds our hearts pure and filled with mercy and love, He will accept us into His eternal Kingdom. This is why the wise one of the Old Testament said, Keep thine heart with the utmost care; for out of these are the issues of life (Prov 4:23). If the core of a tree is rotten, will it live much longer? But the human heart rots from sin and when it rots, then a man becomes the shadow of a man and he drags across the earth until he disappears from it entirely.

May it not be so with you, my brothers and sisters—do not turn into a shadow but remain people of God; and if you are people of God, then you are also the heirs to the Kingdom of God.

That the righteous inherit the Kingdom of God is witnessed by the Most Pure Mother of God through her appearance in glory and light, with her protecting veil, with which she protects from evil all who run to her with tears, prayer and faith. She appeared and she still appears—not just for the sake of appearing, but in order to open the spiritual eyes of those without faith, so that they would learn of eternal life in the Kingdom of Heaven;

To console the sorrowing, so that they would know what great joy awaits them in the next life;

To be a support to the little and the weak, so that they might walk their earthly path with joy, and enter into the Kingdom;

To encourage the penitent, so that they would not stumble on the path of repentance, but stand fast and be saved;

To repay every drop of her Son’s blood with the salvation of many, many human souls;

Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου -Покров Пресвятой Богородицы-ikona_pokrov_0_bc85c_3578482b_origSo that for every drop of her Son’s blood she might protect from destruction thousands and thousands of human souls—for precious, brothers and sisters, is the Blood of the Son of God spilled for mankind. Woe to him who disdains this precious blood—eternal torment will be his just reward. Blessed are you who revere this blood and are voluntarily and consciously saved through it—your reward will be eternal life. Truly precious is the Blood of the Virgin Mary’s Son. All people from the beginning of the world to its end, be they numerous as the blades of grass on the earth and grains of sand in the sea, can be saved by this Blood. But alas, not all will be saved. Only those who want it—and those who do not want it will be turned away, for they disdained the price by which they were purchased.

Be contemptuous of no one, brothers and sisters. There is not a person on earth for whom the Son of the Most Pure Virgin did not give His precious Blood. If one disdains the Blood by which he was bought, he will answer for his own demise; but may none of you be the cause of anyone’s demise. And if you have contempt for a person you have contempt for the blood Christ spilled for his salvation. Strive to bring the sinner to reason and confirm him in the faith, and if you are able to do so, you will obtain a brother and co-heir of Christ’s Kingdom. Praise the righteous, correct the sinner, encourage those who repent. But just as dirty water cannot whiten soiled cloth, neither can the sinner cleanse another sinner until he has cleansed himself. Therefore the Lord warns you to heal thyself! If you want to correct others, correct yourself, and then be zealous for others. This is the law of Christ.

This is how you will bring joy top the Most Pure Mother of God, who brings us joy always. She guards us from attacks and prays for us to God, and kisses us as a mother does her children. She burns with the desire that everyone be saved and enter into Her Son’s Kingdom. Glory and praise be to our God, and to you peace, health, joy, and blessing unto the ages of ages. Amen.


Apolytikion in the First Tone

O Virgin, we extol the great grace of thy Protection, which thou didst spread out like a bright cloud beyond all understanding; for thou dost invisibly protect thy people from the foe’s every assault. Since we have thee as our shelter and certain help, we cry to thee with our whole soul: Glory to thy great deeds, O most pure Maid. Glory to thy shelter most divine. Glory to thy care and providence for us, O spotless one.

Μητέρα του Θεού μην τους αφήσεις! π. Αρσένιος ο κατάδικος


«Μητέρα του Θεού μην τους αφήσεις!»
π. Αρσένιος ο κατάδικος ”ΖΕΚ – 18376”

Το θερμό εξουθενωμένο καλοκαίρι έδωσε τη θέση του στο βροχερό και κρύο φθινόπωρο.

Έπεσε επιδημία γρίππης. Η έλλειψη φαρμάκων και ιατρικής φροντίδας την έκανε θανατηφόρα. Κάθε μέρα πέθαιναν από τρεις έως πέντε άνθρωποι στον θάλαμο .
Ήρθε η σειρά και του π. Αρσενίου: Κομμάρες, βήχας, εφιδρώσεις, πυρετός 40 C. Έπεσε στο κρεβάτι.

Στο στρατόπεδο επικρατούσε, ανάμεσα στους άλλους, και τούτος ο άγραφος νόμος: Στέκεσαι στα πόδια σου; Δούλευε! Έπεσες; Απόδειξε ότι δεν υποκρίνεσαι. Το απέδειξες; Θα φροντίσουν για την θεραπεία σου μόνο αν η διοίκηση δώσει σχετική εντολή.
Όταν αρρωστήσει ένας κρατούμενος, και μόνο αν έχει υψηλό πυρετό, πρέπει να πάρει άδεια από τον αρμόδιο επόπτη για να πάει στο ιατρείο. Εκεί θα του μετρήσουν τον πυρετό.
Αν είναι κάτω από 39οC, θα τον στείλουν στη δουλειά. Αν είναι περισσότερο, θα του επιτρέψουν να μείνει στο θάλαμο, αλλά με την υποχρέωση να παρουσιάζεται κάθε μέρα στο ιατρείο.

Αν ο άρρωστος είναι τόσο βαριά, ώστε δεν μπορεί να σηκωθεί από το κρεβάτι, ο υπεύθυνός του θαλάμου καλεί τον αρχινοσοκόμο. Αυτός έρχεται, κάνει μία βιαστική εξέταση και πετάει το φάρμακο- ασπιρίνη, τι άλλο; Αυτό είν όλο. Και μετά; Βγάλτα πέρα μόνος σου. Αλλά έχε τον νού σου! Σαν πέσει ο πυρετός κάτω από 39οC ότι και αν έχεις, οφείλεις να σηκωθείς και να πας στη δουλειά. Αλλιώς σε περιμένει το φοβερό απομονωτήριο.

Η κατάσταση του παππούλη όλο και χειροτέρευε. Οι φίλοι του αγωνίζονταν να τον σώσουν.
Λίγο-πολύ όλοι ήταν λυπημένοι. Γιατί σ’ όλους, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ο μπάτουσκα είχε δείξει αγάπη και καλοσύνη.
Στο μεταξύ ο ίδιος προσευχόταν ακατάπαυστα, όσο είχε τις αισθήσεις του, προσευχόταν. Και μολονότι δεν μπορούσε να μιλήσει ή να κινηθεί, καταλάβαινε τις περιποιήσεις και τα γιατροσόφια των φίλων του.

Κάποια στιγμή, καθώς ήταν γύρω του ο Σαζίκωφ, ο Αφσένκωφ, ο Αλέξιος και ο γιατρός Μπαρίς Πετροβιτς, ενίωσε πως όλοι και όλα έφευγαν, ξεμάκραιναν, χάνονταν. Έγινε ελαφρύς, πολύ ελαφρύς. Μία παράξενη ησυχία τον τύλιξε. Η δύσπνοια, ο βήχας, ο πυρετός, η δυσφορία και η αδυναμία εξαφανίστηκαν. Αισθάνθηκε υγιής και σφριγηλός.

Τώρα… απίστευτο! Στεκόταν κοντά στο ξυλοκρέβατό του κι έβλεπε ξαπλωμένον πάνω σε αυτό έναν κοκαλιάρη, χλωμό, ψαρομάλη γέροντα, με κλεισμένα χείλη και μισοσφαλισμένα μάτια. Τον περιεργάστηκε για μερικά δευτερόλεπτα. Και ξαφνικά, με τρόμο και έκπληξη συνειδητοποίησε πως ήταν ο ίδιος! Ναι, έβλεπε τον εαυτό του από μακρυά, σαν ένα τρίτο άνθρωπο, και ολόγυρα τους φίλους του!

Ο θάλαμος, το στρατόπεδο, οι κρατούμενοι, οι φύλακες, τα άψυχα αντικείμενα, όλα γίνονταν αντιληπτά από τον π. Αρσένιο μ’ έναν άλλο τρόπο, πιο βαθύ, πιο ουσιαστικό. Μέσα στην απέραντη ηρεμία που βίωνε, αντιλαμβάνονταν κάθε κίνηση, και, με μίαν εξαιρετική θεοσδοτη χάρη, καταλάβαινε όχι μόνο όσα έλεγαν μα και όσα σκέφτονταν οι άνθρωποι. Και όμως, ήταν ήδη τόσο μακριά τους!

Ένα αόρατο παραπέτασμα τον χώριζε πιά από αυτόν τον κόσμο, ένα παραπέτασμα που δεν μπορούσε να το παραμερίσει. Με φόβο κατάλαβε πως η ψυχή του είχε εγκαταλείψει το σώμα!…

Η παράγκα έφευγε, χανόταν μέσα στο σκοτάδι. Κι εκείνος προχωρούσε αργά, αφήνοντας πίσω του τον κόσμο τούτο και πλησιάζοντας σε ένα υπέρλαμπρο, ένα σαγηνευτικό φως, που φαινόταν κάπου μακριά.

Είδε τον Σαζίκωφ να φέρνει ένα κύπελλο με νερό κοντά στα νεκρωμένα χείλη του. Μάταια προσπάθησε να του το ρίξει μέσα στο στόμα. Το νερό χύθηκε πάνω στο πρόσωπό του και μούσκεψε το λιγδιασμένο προσκεφάλι.

Προχωρούσε. Προχωρούσε προς το φως. Μα σε μία στιγμή ενίωσε πως δεν μπορούσε να φύγει μακριά από αυτούς τους ανθρώπους, που μαζί τους είχε μοιραστεί τις πίκρες και τα βάσανα της φυλακής- τον Αλέξιο, τον Αλέξανδρο, τον Φέντια, τον Ιβάν, τόσους και τόσους. Στάθηκε όλος αγωνία. Γύρισε πίσω.

Παναγία Αρχαγγελσκ_Божией Матери Икона Явление Пресвятой Богородицы в Архангельском граде в 1919 году _Virgin Mary –Byzantine Orthodox Icon_most_holy_theotokos_-1269614Μία κραυγή ικεσίας ξεπήδησε από τα βάθη της ψυχής του:

-Κύριε! Κύριε! Μην τους εγκαταλείψεις! Βοήθησέ τους και σώσε τους!

Άρχισε να κλαίει με λυγμούς.

Μητέρα του Θεού, μην τους αφήσεις!

Απόκριση δεν έπαιρνε καμιά. Σιωπή, απέραντη σιωπή! Έβλεπε μόνο, με θεία παραχώρηση, τις ψυχές των ανθρώπων- άλλες πυρακτωμένες κι ολόφωτες από την φωτιά της πίστεως, άλλες σαν φλόγες αδύναμες και τρεμάμενες, άλλες σαν μισόσβηστες σπίθες, άλλες μαύρες κι ολοσκότεινες από την απιστία. Ταράχθηκε

-Κύριε! Τόσον καιρό ζούσα ανάμεσά τους, και δεν μπορούσα να δω την ψυχική τους κατάσταση. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι υπήρχαν ολόγυρά μου και τόσοι αγωνιστές της πίστεως, που βρήκαν το φως μέσα στο ζοφερό αυτό σκοτάδι! Πόσο τυφλώθηκα από τον εγωισμό μου, ώστε να πιστέψω ότι μόνο εγώ ήμουν κοντά Σου!

Η πίστη ήταν ζωντανή στις καρδιές όχι μόνο πολλών κρατούμενων, αλλά και φυλάκων και εποπτών, ανθρώπων που δεν ξεχώριζαν από τους άλλους, αλλά προσπαθούσαν κρυφά να κάνουν το καλό, να υπηρετούν το Χριστό και το συνάνθρωπο.

-Κύριε, που ήμουν ως τώρα; Πως δεν είχα καταλάβει τίποτα; Συγχώρεσε με και ελέησε με!…

Ξαφνικά βρέθηκε στην έξοδο του στρατοπέδου. Ήταν νύχτα και όλοι κοιμόντουσταν –όλοι εκτός από τους φύλακες, τα σκυλιά και τους προβολείς.

Αυθόρμητα στράφηκε και ευλόγησε ολόκληρη την περιοχή. Ύστερα άρχισε να προσεύχεται για όσους έμεναν ακόμα εκεί.

Κύριε, πως θα τους αφήσω; Τι θ’ απογίνουν; Βοήθησέ τους! Μην τους στερήσεις το έλεός Σου!...

Το κρύο ήταν αφόρητο, μα ο π. Αρσένιος δεν το ένιωθε.

Αφού προσευχήθηκε ώρα πολλή, βγήκε από την κεντρική πύλη και βρέθηκε στο δρόμο. Μήτε οι φρουροί τον έβλεπαν μήτε τα σκυλιά τον μυρίζονταν μήτε οι προβολείς τον εντόπιζαν!

Βαδίζοντας ήσυχα κι ανάλαφρα, τράβηξε πάλι προς το δυνατό και γλυκύτατο εκείνο φως, που έλαμπε στο βάθος του σκοτεινού ορίζοντα.

Πέρασε μεσ’ από το δάσος, διέσχισε το χωριό, και , εντελώς απροσδόκητα, βρέθηκε στην πόλη, στην ενορία του! Στεκόταν μπροστά στην εκκλησία, όπου τόσες φορές είχε λειτουργήσει και τόσους κόπους είχε κάνει για να την ανακαινίσει.

-Άλλο και τούτο! Κύριε, γιατί ήρθα εδώ; μονολόγησε και μπήκε συγκλονισμένος στο ναό.

Ήταν όπως πρώτα, όπως τον είχε αφήσει, αλλά γεμάτος κόσμο, γεμάτος πιστούς με πρόσωπα φαιδρά, που προσεύχονταν κοιτάζοντας την εικόνα της Παναγίας, την παλαιά θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου με τη θλιμμένη μορφή και το διαπεραστικό βλέμμα. Ο π. Αρσένιος προχώρησε. Οι πιστοί άνοιγαν διάδρομο για να περάσει. Μπήκε στο ιερό και ετοιμάστηκε για την θεία λειτουργία.

Όλο το ιερό ήταν πλημμυρισμένο στο φως, ένα κατάλευκο ουράνιο φως. Ο π. Αρσένιος είδε να βρίσκονται εκεί αρκετοί γνωστοί του κληρικοί, ο ιερομόναχος Γερμανός, ο πρεσβύτερος Αμβρόσιος, ο διάκονος Πέτρος και μερικοί ακόμα, καθώς και οι επίσκοποι Ιωνάς, Αντώνιος, Μπαρίς και Θεόφιλος, ο πνευματικός του πατέρας. Όλοι τους τον κοίταζαν χαρούμενοι, χαμογελώντας με γλυκύτητα, κανένας όμως δεν του μιλούσε.

-Κύριε! ψέλλισε ο π. Αρσένιος. Αυτοί οι λειτουργοί Σου έχουν πεθάνει από καιρό. Και τώρα βρίσκονται εδώ!… Τι ωραία, που είμαστε όλοι μαζί!

Άρχισε να ιερουργεί, και η καρδιά του πήγαινε να σπάσει από τη χαρά. Η προσευχή τον είχε συναρπάσει.

Όταν βγήκε στην ωραία πύλη για να ευλογήσει το εκκλησίασμα, διέκρινε πολλές γνωστές φυσιογνωμίες –παλαιούς ενορίτες του, πνευματικά του παιδιά, ανθρώπους που είχε γνωρίσει στα ταξίδια του ή στα στρατόπεδα. Τους ήξερα όλους για νεκρούς!

-Παναγία μου, τι γίνεται εδώ πέρα;

 Μόλις τελείωσε η λειτουργία, έτρεξε κι έπεσε μπροστά στην εικόνα της Θεοτόκου.

Παναγία Οδηγητρια_Panagia _Hodeghetria or Directress_Икона Божией Матери Одигитрия0_0_141a18_b6757880_orig - Copy-Βασίλισσα των ουρανών! την ικέτεψε με δάκρυα. Έφυγα πιά από τον επίγειο και μάταιο κόσμο. Πριν παρουσιαστώ στο φοβερό κριτήριο του Υιού σου, μεσίτεψε για τη σωτηρία της αμαρτωλής μου ψυχής! Μη μ’ αφήσεις, Δέσποινα! Σε εσένα μόνο ελπίζω, ο ελεεινός και ανάξιος! Βοήθησε, όμως, κι αυτούς τους βασανισμένους ανθρώπους, που μένουν ακόμα στη γη! Αυτούς που έζησαν και ζούν μέσα σε τόσες δοκιμασίες, τόσο πόνο!…

Έκλαιγε και παρακαλούσε. Ώσπου, ξαφνικά, άκουσε μία φωνή, μία γυναικεία φωνή, απαλή μα και επιβλητική συνάμα.

Δεν ήρθε ακόμα η ώρα του θανάτου σου, Αρσένιε! Ο Κύριος σε στέλνει να διακονήσεις τα παιδιά μου. Πήγαινε, και δεν θα σου στερήσω την βοήθειά μου!

Ο π. Αρσένιος σήκωσε τα μάτια και κοίταξε την εικόνα. Η Παναγία στεκόταν τώρα μπροστά του ολοζώντανη! Αγκαλίασε τα πόδια της και κραύγασε:

-Μητέρα του Θεού, μην τους αφήσεις! Παναγιά μου, ελέησε κι εμένα, τον αμαρτωλό! Ας γίνει το θέλημα το δικό σου και το Κυρίου… Αλλά να, εγώ είμαι πιά γέρος και αδύναμος. Θα μπορέσω να διακονήσω τους ανθρώπους, όπως εσύ, Δέσποινα, το θέλεις;

Δεν θα είσαι μόνος, Αρσένιε! Θα σε βοηθήσουν και άλλοι δικοί μου άνθρωποι. Στις ψυχές πολλών ζει η πίστη και η αγάπη, όπως σε αξίωσε ο Ιησούς να διαπιστώσεις. Μ’ αυτούς θα συνεργαστείς για το καλό της σκορπισμένης ποίμνης του Υιού μου. Πήγαινε, και θα είναι δίπλα σου παντοτινά!

Ο π. Αρσένιος ενίωσε το πανάχραντο χέρι της ν’ ακουμπάει στοργικά πάνω στο κεφάλι του. Κι ύστερα εξαφανίστηκε. Δακρυσμένος σηκώθηκε, έβαλε μετάνοια σε όλους όσοι ήταν μέσα στο ναό, και βγήκε έξω. Ανάλαφρα, σαν να πετούσε, τράβηξε για το στρατόπεδο, για την παράγκα, για τους συντρόφους του, τα πονεμένα παιδιά κι αδέλφια του Χριστού.

Δεν κατάλαβε πότε έφτασε. Η πόλη, οι παγωμένες εκτάσεις, το χωριό, το δάσος, όλα έφευγαν από δίπλα του με ταχύτητα αστραπής.

Αόρατος πέρασε ανάμεσα από τους φρουρούς και μπήκε στον θάλαμο. Είδε το σώμα του να βρίσκεται ακόμα πάνω στο κρεβάτι. Πλησίασε και ξάπλωσε.

-Όσο πάει και παγώνει, άκουσε κάποιον να λέει. Πέρασαν ήδη πέντε ώρες. Πρέπει να ειδοποιήσουμε τη διοίκηση.

-Ορφάνεψε ο θάλαμος, είπε ένας άλλος. Πολλούς βοήθησε. Εμένα μου έδειξε με τη ζωή του το Θεό, που Τον πολεμούσα τόσα χρόνια!

-Έφευγα για τον ουράνιο ναό, ψέλλισε, μα η Μητέρα του Θεού μ’ έστειλε πάλι πίσω σ’ εσάς.

Μετά από δύο βδομάδες σηκώθηκε. Όλα μέσα στο θάλαμο του φαίνονταν αλλαγμένα, παράξενα. Η διάθεση και η συμπεριφορά των ανθρώπων ήταν διαφορετική. Με κάθε τρόπο του έδειχναν συμπάθεια και αγάπη. Μερικοί έκοβαν κάτι από το λιγοστό φαγητό τους για να του το προσφέρουν. Ακόμα κι ο επόπτης Βεσιόλι του έστελνε βούτυρο με τον Σαζίκωφ.

Συνήλθε, στάθηκε στα πόδια του, καταπιάστηκε πάλι με την υπηρεσία του. Ο Κύριος και η Θεοτόκος τον είχαν επαναφέρει «εκ του θανάτου εις την ζωήν». Τον είχαν ξαναστείλει στον κόσμο. Τον είχαν προστάξει να διακονήσει τονς ανθρώπους.΄

Από το βιβλίο π. Αρσένιος ο κατάδικος ”ΖΕΚ – 18376” (σελ.99–111) Εκδόσεις Ιεράς Μονής Παρακλήτου

«Αρσένιος» – λέγεται ότι είναι το ψευδώνυμο του αγίου Αντωνίου Μιχαηλόφσκι Αρχιεπισκόπου Bryansk στην Ουκρανία όπου κοιμήθηκε στις 13 Απριλίου 1976.

Απολυτίκιον Αγίας Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου. Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης

Της Σκέπης σου Παρθένε, ανυμνούμεν τας χάριτας, ην ως φωτοφόρον νεφέλην, εφαπλοίς υπέρ έννοιαν, και σκέπεις τον λαόν σου νοερώς, εκ πάσης των εχθρών επιβουλής, σε γαρ σκέπην, και προστάτιν, και Βοηθόν, κεκτήμεθα βοώντές σοι, δόξα τοις μεγαλείοις σου Αγνή, δόξα τη θεία σκέπη σου, δόξα τη πρός ημάς σου, προμηθεία, Άχραντε.

Απολυτίκιον Παναγίας Οδηγήτριας. Ήχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.

Ως στύλος πυρίμορφος και οδηγία λαμπρά, προς κλήρον ακήρατον, καθοδηγείς ασφαλώς, ημάς Οδηγήτρια. Συ γαρ προς επιδόσεις, τας βελτίους ιθύνεις, θεία επισκοπή Σου, τους πιστώς Σοι βοώντας• Χαίρε Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά Σου.

Ήχος β΄. Οτε εκ του ξύλου σε.

Πάντων προστατεύεις, αγαθή, των καταφευγον των εν πίστει τη κραταιά σου χειρί• άλλην γαρ ουκ έχομεν αμαρτωλοί προς Θεόν, εν κινδύνοις και θλι ψεσιν αεί μεσιτείαν, οι κατακαμπτόμενοι υπό πταισμάτων πολλών, μήτερ του Θεού του υψίστου• όθεν σοι προσπίπτομεν, ρύσαι πάσης περιστάσεως τους δούλους σου.

Πάντων θλιβομένων η χαρά και αδικουμένων προστάτις και πενομένων τροφή, ξένων τε πα­ρα κλησις και βακτηρία τυφλών, ασθενούντων επί σκεψις, καταπονουμένων σκέπη και αντίληψις και ορφανών βοηθός• μήτηρ του Θεού του υψίστου, συ υπάρχεις άχραντε σπεύσον, δυσωπούμεν ρύσασθαι τους δούλους σου.

Ηχος πλ. δ΄
Δέσποινα πρόσδεξαι τας δεήσεις των δούλων σου, και λύτρωσαι ημάς από πάσης ανάγκης και θλίψεως.

Ηχος β΄
Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι, μήτερ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου.

Ελληνίδα του Σαράντα φάνηκες αντάξια της βαρειάς κληρονομιάς σου. Εσύ, δίδαξες τους λαούς της γης να εμπνέονται, να φρονηματίζονται, και να αγωνίζονται για την Πατρίδα και την Ελευθερία.

ΜΑΝΑ-Στρατιώτης_με_τη_μητέρα_του_πριν_την_αναχώρηση_για_το_αλβανικό_μέτωποA Greek Orthodox soldier is kissing a small icon

Ένα ευλαβικό μνημόσυνο στις μάνες του ’40, στις Ελληνίδες, που ανέβαζαν πολεμοφόδια στην Πίνδο….


Του κ. Δημητρίου Κ. Κουτσουλέλου, Επιτίμου Επόπτη Δημ. Εκπαιδεύσεως

«Θαυμάζω τις γυναίκες και στο όνομά τους μνέω» (Διονύσιος Σολωμός)

Τον ύμνο μου υψώνω ως τον ουρανό, δοξολογώντας τη μεγάλη μορφή σου, ηρωική και μεγαλόψυχη Ελληνίδα του Σαράντα. Κι όπου ελεύθερη ψυχή, όπου αγάπη φλογερή στην απολυτρωμένη συνείδηση, στον ανεμπόδιστο στοχασμό και στην ανθρώπινη πράξη, ενώνει το σκίρτημα και τη φωνή της στο ρωμαλέο, αιώνιο και γλυκό τραγούδι των αρετών σου. Σε πρωτογνώρισα, όταν ανέμιζες το μαντήλι σου στους σταθμούς των τρένων κι εμούσκευες με τα δάκρυά σου το μαχητή, που έφευγε για το μέτωπο, τραγουδώντας: «Άντε στο καλό κι η Παναγιά μαζί σου!…»  Όταν αστραποβόλησε, μέσα στη ματιά σου, το πνεύμα της Φυλής, στήλωσες το ανάστημά σου, ψήλωσες το κεφάλι σου κι εκάρφωσες τη Γαλανόλευκη μέσα στην καρδιά σου, τρέχοντας, με το χαμόγελο στα χείλη, στο κάλεσμα της πίστης και της νίκης.

Όταν, σκαρφαλώνοντας θριαμβευτικά στους απρόσιτους βράχους της Πίνδου και της Τρεμπεσίνας, δίνοντας στους ήχους της καρδιάς σου τον ήχο των σαλπίγγων της Ιεριχούς και γκρεμίζοντας τα τείχη των εχθρών, κουβαλούσες κιβώτια με πολεμοφόδια και τροφές στους γενναίους πολεμιστές μας. «Στης Ιστορίας το διάσελο όρθιος ο γιός πολέμαγε κι η Μάνα κράταε τα βουνά, όρθιος να στέκει ο γιός της, μπρούντζος, χιόνι και σύννεφο. Κι αχοχόλαγε η Πίνδος…». Όταν μετέφερες τραυματίες στα ορεινά χειρουργεία, για να τους σώσουν οι γιατροί από τον κίνδυνο. Όταν άνοιγες δρόμους τη νύχτα, που είχαν κλείσει από το χιόνι, και οδηγούσες, από κρυφά μονοπάτια, τους στρατιώτες μας, για να χτυπήσουν τον ύπουλο επιδρομέα, μεταφέροντας μηνύματα στις μαχόμενες Μονάδες, ενώ οι σφαίρες εσφύριζαν επάνω από το κεφάλι σου. Τότε, που ο υπερήφανος και γενναίος Λαός μας, αυτόφωτος, πρωτοπόρος και οδηγός, έγινε το υψηλότερο κέντρο της ιστορικής ζωής του ανθρώπινου Γένους κι έσωζε, μέσα στο ολόμαυρο στερέωμα της παγκόσμιας απόγνωσης, για μια ακόμα φορά, τον πανανθρώπινο πολιτισμό.

* * *

Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου -Покров Пресвятой Богородицы pokrov_avgustovskaya-5Avgustovskaya Εικόνα της ΜητέραΈμεινα κατάπληκτος μπροστά στην υπομονή και στην καρτερία σου, όταν το ηρωικό τσοπανόπουλο του Παρνασσού έγραφε, σαν αρχαίος Σπαρτιάτης, στη γυναίκα του, πριν σκοτωθεί: «Αν σκοτωθώ για την Πατρίδα μας, την Ελλάδα μας, να είστε όλοι υπερήφανοι για μένα και το παιδί, που θα γεννηθεί, αν είναι κορίτσι, να βάλεις το όνομα Νίκη ή Ελευθερία. Γι’ αυτά τα δυό, μας τρώει εδώ επάνω, στα βουνά της Κορυτσάς, το κρύο, η παγωνιά, η ψείρα και το δρολαπόχιονο». Εθαύμασα τη συγκινητική και σημαντική προσφορά σου, όταν, ευλαβικά, έπλεκες μάλλινα είδη για τους στρατιώτες μας, υψώνοντας πάντα διάπυρη την προσευχή σου στον Ύψιστο για τη νίκη της Πατρίδας. Όταν, εμπνεόμενη από το υψηλό νόημα της ελευθερίας, πρόσφερες όλες τις δυνάμεις σου, για να συγκεντρώσεις, να συσκευάσεις και να αποστείλεις χιλιάδες δέματα με μάλλινα, γλυκά και άλλα, χρήσιμα και αναγκαία είδη στα μαχόμενα παλληκάρια μας. Όταν, πρωτοπόρα και αντάξια των εθνικών προσδοκιών, έδινες την ολόψυχη συμπαράστασή σου στις οικογένειες των στρατιωτών μας κι έστελνες ενθαρρυντικά γράμματα στους ηρωικούς μαχητές μας. Όταν, καρτερικά και περήφανα, αγωνιζόσουν στο δικό σου μέτωπο, ανάμεσα σε πολλά προβλήματα και ποικίλες αντιξοότητες, για να μεγαλώσεις τα παιδιά σου και να γίνουν άξια της μνήμης του ήρωα των Ηπειρωτικών βουνών. Καμάρωσα τον πλούτο της ψυχής σου, όταν, άγγελος παρήγορος και μάνα πονετική, έδινες παρηγοριά και δύναμη, πίστη κι ελπίδα, στους ηρωικούς τραυματίες μας στα νοσοκομεία. Όταν, ψύχραιμη και κοντά στο χειρουργικό τραπέζι του νοσοκομείου Ιωαννίνων, στην εγχείρηση τραυματία, βρήκες, μέσα στο φοβερό βομβαρδισμό των εχθρικών αεροπλάνων, το θάνατο.

* * *

Αντίκρυσα την ασύγκριτη μεγαλοψυχία και αυτοθυσία σου, όταν, υπέρμαχος των αιώνιων αξιών του Έθνους, διέσωσες και ανέδειξες την ιδανική Πατρίδα, με τον υπέροχο Λαό της. Εσύ, ηρωίδα της Ηπείρου, της Θεσσαλίας, της Ρούμελης, του Μωριά, της Μακεδονίας, της Θράκης και των νησιών μας, ξαναζωντάνεψες τις Σπαρτιάτισσες, τις Σουλιώτισσες, τις Μεσολογγίτισσες και φάνηκες αντάξια της βαρειάς κληρονομιάς σου. Εσύ, δίδαξες τους λαούς της γης να εμπνέονται, να φρονηματίζονται, και να αγωνίζονται για την Πατρίδα και την Ελευθερία. Έτσι, θα μπορούν αισιόδοξα και με το κεφάλι ψηλά να ατενίσουν το μέλλον τους. Νόμος της ζωής σου η θυσία. Κι επάνω απ᾽ όλα: Αγάπη και μεγαλείο, πίστη και ενατένιση, έξαρση και ομορφιά. Ελληνίδα του Σαράντα: Πνεύμα και στοργή! Πόνος και λόγος! Χρέος και δόξα! Καταθέτω ευλαβικά στον ιερό τάφο σου λίγα λουλούδια, με δάκρυα στα μάτια, εκφράζοντας την άπειρη ευγνωμοσύνη μου.



Προσευχη_prayer_proseyhi_Молитва_molitvi o usopshix1Ένα ευλαβικό μνημόσυνο στις μάνες του ’40, στις Ελληνίδες, που ανέβαζαν πολεμοφόδια στην Πίνδο, για να τα πάνε σε κάτι παιδιά που «τριγύριζαν πάνω στο χιόνι με τις χλαίνες κοκαλιασμένες», στα παιδιά της Ελλάδος.

Ο γερμανός συγγραφέας Ερχαρτ Κέστνερ (+1974) πήγε στους τάφους των Γερμανών στο Μάλεμε στα Χανιά. Γράφει.

«Το 1952 πήγα για πρώτη φορά μετά το πόλεμο, στην Αθήνα. Η Γερμανική πρεσβεία, όταν άκουσε πως είχα πρόθεση να πάω στη Κρήτη, μου συνέστησε, επειδή ήταν πολύ νωρίς ακόμα και οι πληγές από τη γερμανική κατοχή ανεπούλωτες, να λέω πως είμαι Ελβετός. Αλλά εγώ τους ήξερα τους Κρήτες. Από την πρώτη στιγμή είπα πως ήμουν Γερμανός και όχι μόνο δεν κακόπαθα, αλλά ξανάζησα παντού όπου πέρασα τη θρυλική κρητική φιλοξενία.

«Ένα σούρουπο, καθώς ο ήλιος βασίλευε, πλησίασα το γερμανικό νεκροταφείο, έρημο με μόνο σύντροφο τις τελευταίες ηλιαχτίδες. Έκανα όμως λάθος….

Υπήρχε εκεί και μια ζωντανή ψυχή, ήταν μια μαυροφορεμένη γυναίκα. Με μεγάλη μου έκπληξη την είδα ν’ ανάβει κεριά στους τάφους των Γερμανών νεκρών του πολέμου και να πηγαίνει μεθοδικά από μνήμα σε μνήμα. Την πλησίασα και τη ρώτησα. Είστε από εδώ; Μάλιστα. Και τότε γιατί το κάνετε αυτό; Οι άνθρωποι αυτοί σκότωσαν τους Κρητικούς». Και γράφει ο Κέστνερ.

«Η απάντηση, μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί». Απαντά η γυναίκα.

«Παιδί μου, από τη προφορά σου φαίνεσαι ξένος και δεν θα γνωρίζεις τι συνέβη εδώ στα ’41 με ’44. Ο άντρας μου σκοτώθηκε στη μάχη της Κρήτης κι έμεινα με το μονάκριβο γιο μου. Μου τον πήραν οι Γερμανοί όμηρο στα 1943 και πέθανε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, στο Σαξενχάουζεν. Δεν ξέρω πού είναι θαμμένο το παιδί μου. Ξέρω όμως πως όλα τούτα ήταν τα παιδιά μιας κάποιας μάνας, σαν κι εμένα. Και ανάβω στη μνήμη τους, επειδή οι μάνες τους δεν μπορούν να ‘ρθουν εδώ κάτω. Σίγουρα μια άλλη μάνα θα ανάβει το καντήλι στη μνήμη του γιού μου».

πατρός Αρσενίου Μπόκα

Όταν γεννάται ένα παιδί, η μητέρα δίνει στον κόσμο ένα άνθρωπο και στην συνέχεια πρέπει δι᾿ αυτής να δώση ο ουρανός ένα άγγελο. Η πρώτη ιδανική κατάστασις των παιδιών εξαρτάται κατά μέγα μέρος από την ηθική επίδρασι την οποία έχει η μητέρα επάνω τους.

Δώστε μας τις καλύτερες μητέρες (ταπεινές και πιστές στον Θεό) και θα σας δώσουμε τους καλλίτερους ανθρώπους.

Δεν υπάρχει καμμία ανώτερη τέχνη από την τέχνη της αγωγής

Raising of Jairus’ daughter, Metropolitan Anthony of Sourozh

ανάστασης της θυγατρός του Ιαείρου_Raising of Jairus' daughter_ воскрешение дочери Иаира_ 261723.b

7th Sunday of Luke
Raising of Jairus’ daughter and the Woman with the Issue of Blood (Luke 8:41-56)

Metropolitan Anthony of Sourozh
18 November 1984

In the name of the Father, the Son and the Holy Ghost.

Today’s Gospel is not only about miracles and the mercy of God; to me it is about hope beyond hope. In the story of the daughter of Jairus we see a child already dead; everyone knows about it; there is such certainty that when the Son of God, become the Son of Man, says, No! This child has not died, it is fallen asleep, everyone contradicts Him: No, this child has died. And then Christ, with a word of power, but in an act of love calls the child to earthly life again.

Isn’t this, – apart from being a true event of our human history, – isn’t this also a parable, and an image of so many human situations? How often we would say, There is no point in doing anything about this person, this person is lost anyhow; there is nothing to do about redeeming a given situation, this situation is beyond redemption. And we must remember the words which were spoken by Christ to Peter when he said, Who then can be saved? and the Lord said to him, What is impossible to man, is possible unto God.

Hope beyond hope: not because we have got good reasons to hope, but because we can be possessed of a passionate certainty that not only love divine but human love can bring back to life what was lost. People who have fallen into the deepest dereliction, people who seem to us to be hopelessly evil, if they are met by the sacrificial love, – and the word sacrificial is essential, – the sacrificial love of God and the same sacrificial love in us, can be redeemed.

In the case of this child it happened immediately. In our relation to one another and to people it may take years, years of patient love, years during which we will give ourselves, but also endure, endure endlessly the most unendurable things; and in the end there can be redemption. There can be redemption on this earth, in the form of a person who was thought to be hopeless, beyond help, and who begins to change, and then we see a miracle, and we are elated, and hope becomes complete and real, and joy fills our heart.

But there is also another way in which this sacrificial love can be redemption. A western theologian has said around the time of the last war, when feelings were deep and pain acute, he said that suffering is the meeting place between evil and humanity; suffering is always caused by human agency or human agency turns away from it and does not alleviate it. And suffering always cuts into the soul or into the body of people. But when it has happened, the victim acquires divine power to forgive, and by forgiveness to undo the evil, and to redeem those who have done the evil.

Let us reflect on this; this thought has come to me not out of reflection, and indeed not out of my life that has always been too easy for me to be able to speak such words. But after the war a document was found in one of the concentration camps. It was written on a torn sheet of wrapping paper by a man who died in this camp. And the substance of his message was a prayer in which he said, Lord, when you come as a Judge of the earth, do not condemn the people who have done such atrocious things to us; do not hold against them their cruelty and our suffering, their violence and our despair, but look at the fruit which we have borne in patience, in humility, in fortitude, in forgiveness, in loyalty, in solidarity; and may these fruits be accounted unto their salvation. Do not allow the memory of us to be in eternity horror to them; may it be their salvation.

This is also hope beyond hope. And to me it is connected with this contrast between the sinful, the false, the blind knowledge expressed by the people in the house: they laugh at Christ, they know that the child is dead, hope is superfluous, it is drowned in despair, – and the victory of love and of mercy which is shown in the event but which can extend in so many ways into our personal lives on the simplest level, and on the most heroic ones.

Let us therefore give thought to it, and choose for hope beyond hope, for that love and that faith that conquer. Amen.

Second Tone

O Protection of Christians that cannot be put to shame, mediation unto the creator most constant: O despise not the voices of those who have sinned; but be quick, O good one, to come unto our aid, who in faith cry unto thee: Hasten to intercession and speed thou to make supplication, O thou who dost ever protect, O Theotokos, them that honor thee.

Gospel Reading 7th Sunday of Luke The Gospel of Luke 8:41-56

And behold, there came a man named Jairus, and he was a ruler of the synagogue. And he fell down at Jesus’ feet and begged Him to come to his house, for he had an only daughter about twelve years of age, and she was dying. But as He went, the multitudes thronged Him. Now a woman, having a flow of blood for twelve years, who had spent all her livelihood on physicians and could not be healed by any, came from behind and touched the border of His garment. And immediately her flow of blood stopped. And Jesus said, “Who touched Me?” When all denied it, Peter and those with him said, “Master, the multitudes throng and press You, and You say, ‘Who touched Me?’ “But Jesus said, “Somebody touched Me, for I perceived power going out from Me.”Now when the woman saw that she was not hidden, she came trembling; and falling down before Him, she declared to Him in the presence of all the people the reason she had touched Him and how she was healed immediately. And He said to her, “Daughter, be of good cheer; your faith has made you well. Go in peace.” While He was still speaking, someone came from the ruler of the synagogue’s house, saying to him, “Your daughter is dead. Do not trouble the Teacher.” But when Jesus heard it, He answered him, saying, “Do not be afraid; only believe, and she will be made well.”When He came into the house, He permitted no one to go in except Peter, James, and John, and the father and mother of the girl. Now all wept and mourned for her; but He said, “Do not weep; she is not dead, but sleeping.” And they ridiculed Him, knowing that she was dead. But He put them all outside, took her by the hand and called, saying, “Little girl, arise.” Then her spirit returned, and she arose immediately. And He commanded that she be given something to eat. And her parents were astonished, but He charged them to tell no one what had happened.

Ο Ιησούς αγαπούσε τα παιδιά και επήγαινε κοντά τους με τον πόνο της αγάπης, και μία ασθενής γυναίκα τον πλησίασε και του «έκλεψε» την προσοχή. π. Αρσένιος Μπόκα

Κυριακή Ζ΄ Λουκά
Θεραπεία της αιμορροούσης και ανάσταση της θυγατρός του αρχισυναγώγου (Λουκ. η’ 41-56)

πατρός Αρσενίου Μπόκα (1910 – 29 Νοεμβρίου 1989)

ΑΙΜΟΡΟΟΥΣΑ-ΒΕΡΟΝΙΚΗ- Woman with the Issue of Blood_ St. Veronica , the hemorrhage-Исцеление кровоточивой жены-_veronika133Οι άγιοι απέφευγαν να κάνουν θαύματα, παρά μόνο σε περιπτώσεις για να δείξουν την αγάπη τους προς τον κόσμο και για την ανακούφισι του ανθρωπίνου πόνου. Η πίστις είναι καρπός ψυχικής καθαρότητος.

Η φροντίδα για τον επιούσιο άρτο είναι καθημερινά πιεστική. Όταν ωδήγησε τους Ισραηλίτες στην έρημο ο Θεός, δεν τους εξησφάλισε ψωμί και για τις επόμενες ημέρες, διότι το εξ ουρανού «μάννα» χαλούσε. Οπότε να ζητάμε από τον Κύριο μόνο τον σημερινό άρτο, μας έχει συμβουλεύσει. Ακόμη κι όταν δεν έχουμε να φάμε, να ζούμε και πάλι με την πίστι.

Οι ερημίτες άγιοι έζησαν με μόνη προυπόθεσι την πίστι. Αυτοί επίστευσαν στον λόγο του Κυρίου, έχοντας πρώτα την φροντίδα για την σωτηρία τους και σε δεύτερη θέσι φροντίζοντας για τα αναγκαία της ζωής τους. Γι’ αυτό έφθασαν να λάμπουν σαν τα κρίνα του αγρού στον ουράνιο κόσμο.

Ο Ιησούς προσκλήθηκε κάποτε από τον πόνο κάποιου πατέρα για να του επαναφέρη στην ζωή την κορούλα του, ηλικίας 12 ετών.

Ο Ιησούς αγαπούσε τα παιδιά, γι’ αυτό και επήγαινε κοντά τους με τον πόνο της αγάπης. Επίσης και μία ασθενής γυναίκα τον πλησίασε και του «έκλεψε», θα ελέγαμε, την προσοχή. Να σταθούμε επάνω σ’ αυτό το γεγονός, που είναι μοναδικό στην ζωή του Ιησού. Άραγε από που εγνώριζε αυτή η γυναίκα, ότι αγγίζοντας, σαν τον κλέπτη, το άκρο του ιματίου του Ιησού, θα θεραπευόταν; Το εγνώριζε από την πίστι που είχε στον Χριστό και τελικά δεν εξαπατήθηκε. Οπότε η δύναμις της θεραπείας της προερχόταν από την πνευματική της κατάστασι και με το άγγιγμα σε κάτι το υλικό (φόρεμα του Χριστού), έλαβε κάτι το πνευματικό.
Ο Ιησούς επιθυμεί από τους πιστούς του κόσμου μία βαθειά ειρήνη: την ειρήνη της πίστεως στον Θεό. Αυτό μας δίνει να καταλάβουμε ότι στον κύκλο ενός ειρηνικού ανθρώπου, που έχει τις ρίζες του στον ουρανό, γίνεται και ειρήνη στην γη.

Αν και είσαι επίγειος, για ν’ αποφασίσης να ομολογήσης τον Θεό, θα πρέπει να υπομένης τα πάντα, οποιαδήποτε θυσία και κάθε εμπαιγμό, με μεγάλη χαρά, μέχρις ότου σου ανοίξη ο Θεός τους οφθαλμούς της πίστεως, να σου αποκαλυφθή ο Ιησούς, ο Υιός του Θεού. Αυτός ο οποίος είναι μαζί μας, μέχρι το τέλος των αιώνων.

Όσο άκους τον Θεό, τόσο ακούει και σένα ο Θεός!

Το όνομα Χριστιανός χωρίς χριστιανική ζωή είναι μία υποκρισία.

Χριστιανός είναι εκείνος ο οποίος, όσο είναι δυνατόν στον άνθρωπο, μιμείται τον Κύριο Ιησού: με τα λόγια του, με τα έργα του και με τις σκέψεις του. Για την εκπλήρωσι των εντολών του Θεού χρειάζεσαι την απλότητα.

από το βιβλίο: Βίος, λόγοι και νουθεσίες του Ρουμάνου Γέροντος Αρσενίου Μπόκα (1910-1989), Θεσσαλονίκη 2004. Ἐκδόσεις: Ὀρθόδοξος Κυψέλη.

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής Ζ΄ Λουκά.
(Λουκ. η’ 41-56)

Τω καιρώ εκείνω, άνθρωπός τις προσήλθε τω Ιησού, ω όνομα Ιάειρος, και αυτός άρχων της συναγωγής υπήρχε• και πεσών παρά τους πόδας του Ιησού παρεκάλει αυτόν εισελθείν εις τον οίκον αυτού, ότι θυγάτηρ μονογενής ην αυτώ ως ετών δώδεκα, και αύτη απέθνησκεν. Εν δε τω υπάγειν αυτόν οι όχλοι συνέπνιγον αυτόν. και γυνή ούσα εν ρύσει αίματος από ετών δώδεκα, ήτις ιατροίς προσαναλώσασα όλον τον βίον ουκ ίσχυσεν υπ ουδενός θεραπευθήναι, προσελθούσα όπισθεν ήψατο του κρασπέδου του ιματίου αυτού, και παραχρήμα έστη η ρύσις του αίματος αυτής. και είπεν ο Ιησούς• τις ο αψάμενός μου; αρνουμένων δε πάντων είπεν ο Πετρος και οι συν αυτώ• επιστάτα, οι όχλοι συνέχουσί σε και αποθλίβουσι, και λέγεις τις ο αψάμενός μου; ο δε Ιησούς είπεν• ήψατό μου τις• εγώ γαρ έγνων δύναμιν εξελθούσαν απ’ εμού. ιδούσα δε η γυνή ότι ουκ έλαθε, τρέμουσα ήλθε και προσπεσούσα αυτώ δι’ ην αιτίαν ήψατο αυτού απήγγειλεν αυτώ ενώπιον παντός του λαού, και ως ιάθη παραχρήμα. ο δε είπεν αυτή• θάρσει, θύγατερ, η πίστις σου σέσωκέ σε• πορεύου εις

Ετι αυτού λαλούντος έρχεταί τις παρά του αρχισυναγώγου λέγων αυτώ ότι τέθνηκεν η θυγάτηρ σου• μη σκύλλε τον διδάσκαλον. ο δε Ιησούς ακούσας απεκρίθη αυτώ λέγων• μη φοβού• μόνον πίστευε, και σωθήσεται. ελθών δε εις την οικίαν ουκ αφήκεν εισελθείν ουδένα, ει μη Πετρον και Ιωάννην και Ιάκωβον και τον πατέρα της παιδός και την μητέρα. έκλαιον δε πάντες και εκόπτοντο αυτήν. ο δε είπε• μη κλαίετε• ουκ απέθανεν, αλλά καθεύδει. και κατεγέλων αυτού, ειδότες ότι απέθανεν. αυτός δε εκβαλών έξω πάντας και κρατήσας της χειρός αυτής εφώνησε λέγων• η παις, εγείρου. και επέστρεψε το πνεύμα αυτής, και ανέστη παραχρήμα, και διέταξεν αυτή δοθήναι φαγείν. και εξέστησαν οι γονείς αυτής. ο δε παρήγγειλεν αυτοίς μηδενί ειπείν το γεγονός.

Σε ποιόν ανήκει η γη; Σε κανέναν. Είναι ιδιοκτησία εκείνου στον οποίο ανήκει και όλος ο υπόλοιπος κόσμος. Άγιου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου -Покров Пресвятой Богородицы pokrov_4_5041Σε ποιόν ανήκει η γη;
Άγιου Νικολάου Βελιμίροβιτς

«Ο ένας αφέντης του κόσμου πίσω από τον άλλον εξαφανίζεται, ενώ η γη παραμένει. Μόλις κάποιος χτυπήσει με το πόδι του τη γη, λέει: «Αυτό είναι δικό μου!». Πριν προλάβει ο ήχος της φωνής του να χαθεί, έρχεται ο θάνατος και τον κάνει βουβό. Έρχεται ο δεύτερος, ο τρίτος, ο τέταρτος. Μετά από τον Ραμσή ο Δαρείος, μετά από τον Δαρείο ο Αλέξανδρος, ύστερα ο Κάρολος, ο Πέτρος, ο Ναπολέων. Ο καθένας χτυπά με το πόδι του και ονομάζει τη γη δική του. Όμως, όπως έρχονται, έτσι και φεύγουν. Έρχονται με θόρυβο, με το ταχύτατο τραίνο, στα φτερά του χρόνου, και με το ίδιο τραίνο φεύγουν βιαστικά προς την αντίθετη κατεύθυνση. Μόλις κάθισαν, μόλις έγραψαν στον εαυτό τους χαρτιά ιδιοκτησίας για τη γη, μόλις κατέβασαν τον μπόγο τους και βρέθηκαν στην καρέκλα, τότε ξαφνικά τα αόρατα φτερά που τους έφεραν τους πιάνουν χωρίς να το αισθανθούν και τους παίρνουν με την ίδια ταχύτητα…

Σε ποιόν ανήκει η γη;
Μόνο μία απάντηση είναι ακριβής: Σε κανέναν. Η γη δεν είναι κανενός από μας. Είναι ιδιοκτησία εκείνου στον οποίο ανήκει και όλος ο υπόλοιπος κόσμος.
Δεν μπορεί να είναι ιδιοκτησία κάποιου από τον οποίο εκείνη είναι πιο δυνατή και πιο μακροχρόνια. Είναι ιδιοκτησία εκείνου που υπήρχε πριν απ’ αυτήν και θα υπάρχει και μετά απ’ αυτήν».

[Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς. Αργά βαδίζει ο Χριστός. Εκδόσεις Εν Πλω, Αθήνα 2008, σελ. 126-127, 139]

ΣΕΡΓΙΟΣ Ραντονεζ_saint Sergius of Radonezh_ Се́ргий Ра́донежский __i4773-icon-middleΠοιές είναι οι αιτίες του μελλοντικού πολέμου;
Από την ποιότητα της ειρήνης εξαρτάται αν θα γίνει ή δεν θα γίνει πόλεμος. Αν η ζωή μας κατά τη διάρκεια της ειρήνης είναι θεοσεβής δε θα γίνει μετά βεβαιότητας πόλεμος. Ώ! μακάρι να είναι έτσι! Η ασεβής ειρήνη αποτελεί το λίκνο του πολέμου. Τα μικρόβια του πολέμου εν καιρώ ειρήνης πολλαπλασιάζονται και αυξάνονται και όταν πολλαπλασιασθούν και αυξηθούν τότε ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος. Είτε οι άνθρωποι το επιθυμούν εκείνη τη στιγμή είτε όχι.

Ανάμεσα σ’ όλες τις αιτίες των μελλοντικών πολέμων, όπως και των πολέμων του παρελθόντος, θεμελιώδης και κύρια αιτία παραμένει ο αθεϊσμός και η αποστασία από το Θεό τον Έναν και Ζώντα. Δεν υπάρχει ειρήνη για τους άθεους λέγει ο Κύριος (Ήσ. 48, 22).

Η αθεΐα αποτελεί ύβρη προς το Δημιουργό και Παντοκράτορα του κόσμου, περιφρόνηση και εκ νέου σταύρωση του Κυρίου Χριστού, στου οποίου το όνομα οι χριστιανικοί λαοί βαπτίστηκαν και με τη βάπτιση ορκίστηκαν σ’ Αυτόν με όρκο πίστης. Κάθε όμως προσβολή του Θεού, αν δεν επέλθει άμεσα η μετάνοια, φέρει δυστυχία όπως: ξηρασία, πλημμύρα, αρρώστια, αταξία, μαρασμό σε όλα και ως κορωνίδα όλων των δυστυχιών τον πόλεμο. Αυτό δεν αποτελεί προκατάληψη των χωρικών, αλλά βεβαιωμένο γεγονός από την εμπειρία και Βιβλικό και παντοτινό.

Την αθεΐα ή την απιστία αναπόφευκτα ακολουθεί η ειδωλολατρία. Ο ασεβής την πίστη προς τον Έναν Θεό την αντικαθιστά με πολλά είδωλα.

Όλοι οι πόλεμοι από την αρχή έως το τέλος της ιστορίας είναι Βιβλικοί δηλαδή τελούν πράγματι υπό τον ζώντα, το δρώντα και παντοδύναμο έλεγχο εκείνου του Τρίτου, Αοράτου Κριτού. Και όλοι τους προέρχονται είτε από την αμαρτία των δύο αντιμαχόμενων πλευρών ή της μιας από αυτές, και σ’ όλους αυτούς ισχύει η Βιβλική αιτιότητα κι όλοι ολοκληρώνονται έτσι όπως αποφασίζει η αιώνια και αλάνθαστη Δικαιοσύνη…

Αν οι λευκοί άνθρωποι διέθεταν ακόμα υγιή και ξεκάθαρη κρίση θα έβλεπαν μέσα από την εμπειρία των λαών, ότι οι άνθρωποι διαφεντεύουν μόνο τους σκοπούς των πολέμων, αλλά ποτέ την έκβασή τους. Όταν οι άνθρωποι στοιβάζουν αίτια πολέμου, τότε ο Θεός επιτρέπει τον πόλεμο και αποφασίζει για την έκβασή του.

   Ούτε ένα σπουργίτι δεν πέφτει στη γη χωρίς το θέλημα του Πατέρα σας, είπε ο Σωτήρας και ακόμα πρόσθεσε έχει μετρημένες και τις τρίχες της κεφαλής σας (Ματθ. Γ, 29). Όταν λοιπόν δεν μπορεί να πέσει ούτε ένα σπουργίτι χωρίς τη θέληση του Θεού, πώς μπορεί τότε να πέσει ένας λαός ή ένας άνθρωπος στον πόλεμο; Κι όταν κι οι τρίχες της κεφαλής μας είναι αριθμημένες, πώς δεν απαρίθμησε ο Θεός όλους τους δημιουργημένους ανθρώπους; Κι ο δημιουργός των ανθρώπων δεν απαριθμεί τους ανθρώπους μόνο για να γνωρίζει τον αριθμό τους, άσχετα με το ποιος και πώς αυτός ο αριθμός θα σμίκρυνε ή θα αύξανε, αλλά η γνώση Του για τον αριθμό όλων των ανθρώπων σημειώνει ταυτόχρονα και την κρίση Του για την πορεία κάθε ανθρώπου.

      Πριν απ’ όλα, λοιπόν, μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε ότι θα νικήσει εκείνη η πλευρά, πού η θέληση του Θεού επέλεξε να της απονεμηθεί η νίκη. Και το σε ποιά πλευρά κατά το θέλημα του Θεού θα απονεμηθεί η νίκη, είναι ξεκάθαρο στην Άγια Γραφή του Θεού, σαφές κι από τη μέχρι τώρα αναφορά μας, σαφές κι απ’ όλους τους πολέμους σ’ ολόκληρη την ιστορία της ανθρωπότητας, μόνον αν αυτοί οι πόλεμοι διαβάζονται υπό το φώς της Βίβλου.

Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου_ Protection of our Most Holy Lady the Mother of God _ Покров Пресвятой Богородицы _0_1d6a1e_3d9644Κοντολογίς: η θέληση του Θεού θα απονέμει τη νίκη στην πλευρά εκείνη πού διαθέτει την πιο καθαρή και τη πιο σταθερή πίστη στο Θεό και η οποία θα τηρεί σοβαρά τις εντολές Του. Ο απομακρυσμένος από το Θεό και τις εντολές Του λαός θα χάσει τον πόλεμο, ακόμα κι αν οι πιθανότητες είναι μηδαμινές. Οι απομακρυσμένοι από το Θεό και τις εντολές Του ηγέτες ενός λαού, δε θα βοηθηθούν ούτε από την εξυπνάδα τους, ούτε από τους υπολογισμούς τους, ούτε από το στρατό, ούτε από τον πολιτισμό, ούτε από τα όπλα, ούτε από τις διπλωματικές σχέσεις, από την ευφράδεια του λόγου τους, ούτε από οποιοδήποτε υλικό αυτού του κόσμου.

    Ο λαός όμως πού μαζί με τους ηγέτες του είναι με το Χριστό Θεό (μιλάμε ακόμα για τους χριστιανικούς λαούς) θα προστατευτεί από τον πόλεμο ή αν μπει στον πόλεμο θα βγει νικητής εντελώς ανεξάρτητα από τον αριθμό του στρατού του, τον πολιτισμό του και το οπλοστάσιό του…

Πριν αρχίσει η γενικευμένη πυρκαγιά του πολέμου θα υπάρξουν μερικές φοβερές μονομαχίες ή και τριπλές μάχες ανάμεσα στους λαούς. Αλλά πολλές από αυτές τις νίκες θα είναι πύρρειος νίκη, εντελώς όμοιες με τις ήττες, όταν υπολογιστούν όλες οι συνέπειες τους.

Στο μελλοντικό πόλεμο θα υποφέρουν πιο πολύ οι λαοί πού θα βρεθούν με μεγαλύτερη υπερηφάνεια έναντι του Θεού.

(Στον πόλεμο) δε νικά ο πολιτισμός, αλλά η αλήθεια και το δίκαιο… Η νίκη στο μελλοντικό πόλεμο εξαρτάται από τη μετάνοια. Εκείνος ο λαός πού θα μετανοήσει νωρίτερα, θα διορθωθεί και θα επικαλεστεί το Θεό, αν καν μπει στον πόλεμο κατά την Πρόνοια του Θεού, θα νικήσει.
Και τί θα γίνει, με ρωτάτε, αν όλοι οι χριστιανικοί λαοί μετανοήσουν; Ποιος τότε θα είναι ο νικητής; Τότε, στρατηγέ, όλοι θα νικούσαν. Όλοι θα πετύχαιναν την πιο λαμπρή νίκη, αφού σε μία τέτοια περίπτωση δε θα έφταναν καν ως τον πόλεμο.
Ώ, μακάρι για το ανθρώπινο γένος, να μετανοήσουν όλοι και να γίνουν όλοι νικητές!
(Πόλεμος και Βίβλος, Άγιου Νικολάου Βελιμίροβιτς των εκδόσεων Παρρησία)


‘Είπε ο Δανιήλ στον Ναβουχοδονόσορα: Βασιλιά, εσύ κοίταζες, και είδες μπροστά σου ένα άγαλμα μεγάλο, με φοβερή όψη. Το άγαλμα είχε κεφάλι από καθαρό χρυσάφι, χέρια και στήθος και μπράτσα ασημένια, κοιλιά και μηρούς χάλκινους, κνήμες σιδερένιες, και πόδια μισά σιδερένια και μισά πήλινα. Κοίταζες ώσπου αποσπάσθηκε ένας βράχος από κάποιο βουνό χωρίς χέρι ανθρώπου και χτύπησε το άγαλμα πάνω στα πόδια τα σιδερένια και πήλινα, και τα έκανε σκόνη. Και τότε διαλύθηκαν δια μιας ο πηλός, το σίδερο, ο χαλκός, το ασήμι, το χρυσάφι, κι έγιναν σαν τη σκόνη στο θερινό αλώνι. Και τα πήρε ο άνεμος και τα σκόρπισε και δεν βρέθηκαν πουθενά. Κι ο βράχος που χτύπησε το άγαλμα έγινε βουνό μεγάλο και κάλυψε όλη τη γη. Αυτό είναι το όνειρο, και θα πούμε στο βασιλιά την εξήγησή του. Ο Θεός του ουρανού θα στήσει μια βασιλεία που δεν θα καταστραφεί στον αιώνα, και η βασιλεία αυτή δεν θα υποταγεί σε κανένα άλλο λαό. Και θα αυξηθεί στους αιώνες με τον τρόπο που είδες ότι αποσπάσθηκε βράχος από το βουνό χωρίς χέρι ανθρώπινο, και διέλυσε τον πηλό, το σίδερο, τον χαλκό, το ασήμι, το χρυσάφι. Ο μεγάλος Θεός γνωστοποίησε στον βασιλιά όσα πρόκειται να γίνουν στο μέλλον, και το όνειρο είναι αληθινό, και η εξήγησή του αξιόπιστη’. [Δανιήλ 2: 31-36, 44-45]

St .Demetre of Misti -Konakli Cappadokia (near Nigde)

Saint Demetrius, Great martyr, the Myrrh-flowing
Commemorated on October 26
St .Demetre of Misti -Konakli Nigde Cappadokia
Commemorated on October 26 and on the first Sunday of November (Synaxis of the All Saints of Cappadocia)
Saint Nestor of Thessalonica St Demetrius’ disciple
Commemorated on October 27

Δημήτριος εκ Μιστίου Καππαδοκίας_ ΑΊ ΡΗΜΗΤ -St .Demetre of Misti -Konaklı nigde Cappadokia-_ св. Дими́трий Мисти йский КаппSt . Demetre hailed from Misti –Konaklı , in Cappadocia (near Nigde), where he lived holy life. Done habitation of the Holy Spirit . The Saint appeared in a dream to an illiterate but pious woman Eleutheria Elekidou from Misti, revealing that it was the will of God that his relics be exhumed for his body was incorrupt. Leads her husband and all the inhabitants of mist in a catacomb between Misti and Limna (Golcuk) villages, where they were gushing myripnoon fragrance and since giving rich blessings and many cures to those who invoke him.

The new saint of God began to be glorified by countless miracles of grace. Christian believers from various places came to Misti to venerate the holy relics of St Demetrius and they received healing through his prayers.

His relics were brought from the village of Misti to village Iana Alexandroupoli by refugees from Misti-Konaklı in Cappadocia, after the Asia Minor Catastrophe of 1922-24. For several decades the relics were in the Cappadocian Hearth of Alexandroupolis, in the church of St. Dimitrios IANA, and in January 2012 they were transferred to church Metamorfossis Alexandroupolis.

Saint Demetrius,was neither a celebrated hierarch nor an eloquent theologian but a simple old man who spent the better part of his life in a unshakable firmness of his faith, his patience, prayer, and gentleness of spirit.The illustration shows a Saint by popular Cappadocian dress, probably a shepherd or farmer holding cross.

According to the words which the all-holy and truthful Lord: For what will it profit a man if he wins the whole world and loses his soul, or what can a man give in exchange for his soul? Thrice-blessed therefore is the man who has treasured these words in the depths of his heart, hearkening to them until his last breath, conforming to them, and walking always according to them. Blessed and thrice-blessed therefore was the holy Demetrius, whose memory we celebrate today with great compunction and spiritual joy. He knew few letters and neither did he know the evils of the world. He lived far from complex systems of humanistic rationalism, remaining simple, poor in spirit, and therefore full of faith. The Holy Spirit dwelled in his heart.

Saint Demetrius of Misti of Cappadokia reposed in the Lord and received the recompense of the labors and toils that he endured for Christ, whom he loved more than all corrupt and fleeting things so that now, wearing a crown in heaven, he rejoices with the choirs of the saints and beholds in glory the Prize-bestower, our Lord Jesus Christ, to whom be glory and dominion and worship unto the ages of ages. Amen.

λειψάνων του Αγίου Δημητρίου από το Μιστί της Καππαδοκίας1

Troparion, In Tone VIII:

In thee, O Father, the image of God was preserved unspoiled, * for taking up thy Cross, and following Christ, * thou didst teach by thine own example to despise the flesh as transient, * that we should rather bestow upon the immortal soul particular care; * wherefore, together with the Angels, thy most pure spirit rejoiceth, O venerable Demetrius.

Stichera, In Tone VIII:
Spec. Mel.: The Martyrs of the Lord.

A holy, precious, divine and radiant lamp * is not left hidden under the bushel of life, * rather, the Lover of mankind elevates him unto a high summit * through the gift of miracles; * by his intercessions O Christ grant unto Thy people great mercy.

Cappadocia – Homeland of our Heart … Let us breathe the air. It is the place of our Saints, our Elders, is the place of our Heart !!!

Μιστί Καππαδοκίας-ναός-αγ.ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ-Βλάσιος_Misti-Konaklı nigde-Cappadocia-chur.St.VASILIOS-Vlasios_Мисти Каппадокии_misli-kilisesi-Μιστί Καππαδοκίας_Misti-Konaklı Cappadocia_Мисти Каппадокии_nigde_nin_eski_misti_yada_misli__bugunku_konakli_kasabasi__1950_ler