iconandlight

Iconography and Hand painted icons

Ζήλεια και φθόνος, «…δεν αντέχω να σε βλέπω να λάμπεις.» – Η Πυγολαμπίδα και το Φίδι

Χριστος_αγ Σοφια Κωνσταντινουπολη_198588.p

Να σου πω μια ιστορία;

Η Πυγολαμπίδα και το Φίδι

   Ο θρύλος λέει ότι κάποτε, ένα φίδι άρχισε να κυνηγά μία πυγολαμπίδα. Η πυγολαμπίδα κυριευμένη από φόβο, προσπαθούσε να ξεφύγει, μάταια όμως. Απεγνωσμένη και πλέον κουρασμένη σταματά και λέει στο ερπετό:

– Μπορώ να σου κάνω τρεις ερωτήσεις ;

– Δε δίνω αυτό το προνόμιο σε κανέναν, αλλά επειδή πρόκειται να σε φάω, σου το επιτρέπω.

– Ανήκω στην τροφική σου αλυσίδα ;

–  Όχι, απάντησε το φίδι.

– Σου έχω κάνει κάποιο κακό ;

– Όχι, απάντησε και πάλι.

– Τότε, για ποιο λόγο θέλεις να με σκοτώσεις ;

– Επειδή δεν αντέχω να σε βλέπω να λάμπεις.

   Το ηθικό δίδαγμα αυτής της ιστορίας είναι: ΠΟΤΕ ΜΗΝ ΑΦΗΣΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑΝ ΝΑ ΣΒΗΣΕΙ ΤΟ ΦΩΣ ΣΟΥ. Οι άνθρωποι κατά τη διάρκεια της ζωής τους  νιώθουν να απειλούνται χωρίς να ξέρουν το γιατί. Η απάντηση είναι πολύ απλή, όπως το φίδι, υπάρχουν και πολλοί άλλοι άνθρωποι που δεν μπορούν να βλέπουν το «φως» των άλλων.

Έλενα Θεοδώρου (Α΄ ΓΕΛ)
http://neanikes-idees.blogspot.gr/2014/04/blog-post_7.html

***

«Ζήλεια και φθόνος».
Αγίου Δημητρίου του Ροστώφ

Ο ύπνος της ψυχής είναι η ζήλεια, ο φθόνος, που γεννιέται από την υπερηφάνεια.

Μη ζηλεύεις, αδελφέ μου, κανέναν άνθρωπο για την ευτυχία του εδώ στη γη. Μη ζηλεύεις τον πλούσιο και τον ένδοξο. Μη ζητάς «θησαυρούς επί της γης, όπου σης και βρώσις αφανίζει, και όπου κλέπτουσι διορύσσουσι και κλέπτουσι» (Ματθ. 6. 19). Να ζηλεύεις και να μιμείσαι τον εργάτη της αρετής, τον άνθρωπο του Θεού τον χαριτωμένο από το Άγιο Πνεύμα, τον πιο ένδοξο από τους ενδόξους και τον πιο πλούσιο από τους πλουσίους, που αποταμιεύει «θησαυρούς εν ουρανώ, όπου ούτε σης ούτε βρώσις αφανίζει, και όπου κλέπται ου διορύσσουσιν ουδέ κλέπτουσιν» (Ματθ. 6. 20).

Μη ζηλεύεις αυτόν που επαινούν και κολακεύουν οι άνθρωποι. Οι ανθρώπινοι έπαινοι είναι ασταθείς και ευμετάβλητοι. Συχνά μάλιστα είναι ιδιοτελείς και υστερόβουλοι. Σήμερα τα λόγια τους «γλυκύτερα υπέρ μέλι και κηρίον» (Ψαλμ. 18. 11). Αύριο το στόμα τους «αράς και πικρίας γέμει»(Ρωμ. 3. 14). Ζήλεψε λοιπόν το μεγαλείο του αφανούς και αδόξου κατά κόσμον ανθρώπου της αρετής, «ου ο έπαινος ουκ εξ ανθρώπων, αλλ ἐκ του Θεού» (Ρωμ. 2. 29).

Μη λιώνεις από τον φθόνο βλέποντας άλλους να έχουν όσα εσύ δεν έχεις. Ο δικαιοκρίτης Κύριος γνωρίζει καλύτερα από σένα σε ποιόν θα δώσει κι από ποιόν θα στερήσει, πότε θα χαρίσει και πότε θα ζητήσει, τι θα δώσει και τι θα αφαιρέσει. «… Η ουκ έξεστί μοι ποιήσαι ο θέλω εν τοις εμοίς;», λέει ο ίδιος στους εργάτες του αμπελώνος που διαμαρτυρήθηκαν για την «άδικη» μεταχείρισί τους (Ματθ. 20. 1 -16).

Η ζήλεια και ο φθόνος είναι αιτία κάθε κακού και εχθρός κάθε καλού. Απ αυτή την αιτία ο Κάϊν φόνευσε τον Άβελ, ο Ησαύ θέλησε να εξοντώσει τον Ιακώβ, ο Σαούλ καταδίωξε τον Δαβίδ.

Η ζήλεια και ο φθόνος τυφλώνουν τον νου, αμαυρώνουν την ψυχή, σκοτίζουν τη συνείδησι, θλίβουν τον Θεό, χαροποιούν τους δαίμονες, κλείνουν τον ουρανό, ανοίγουν την κόλασι. «Ο μισών τον αδελφόν αυτού εν τη σκοτία εστί και εν τη σκοτία περιπατεί, και ουκ οίδε που υπάγει, ότι η σκοτία ετύφλωσε τους οφθαλμούς αυτού» (Α Ἰω. 2. 11).

Από το βιβλίο «Πνευματικό Αλφάβητο» Αγίου Δημητρίου του Ροστώφ Ιερά μονή Παράκλητου Ωρωπός Αττικής 1999

ΙΩΣΗΦ ο Πάγκαλος_Иосиф Прекрасный_Икона¬_Joseph the all-comely_18

Φθόνος γὰρ οὐκ οἶδε προτιμῶν τὸ ἑαυτοῦ συμφέρον (Μ. Βασίλειος).

Τον φθόνον τον είχεν ο βασιλεύς Σαούλ κατά του Προφήτου Δαβίδ, «Σαούλ εν χιλιάσι και Δαβίδ εν μυριάσιν».
Ο φθόνος του Κάιν, αδίκησεν και ούτω εφόνευσεν τον δίκαιον αδελφόν του τον Αβελ.
Ο φθόνος ύψωσε και ετίμησε τον Ιωσήφ τον Πάγκαλον όπου τον εφθόνησαν και επώλησαν οι αδελφοί του και έγινε βασιλεύς όλης της Αιγύπτου.

Όπου ζήλος και ερίθεια, εκεί ακαταστασία και κάθε φαύλο πράγμα (Ιάκ. 3, 16).

Γέροντας Πορφύριος

Η βασκανία είναι πολύ άσχημο πράγμα. Είναι η κακή επίδραση που γίνεται όταν κανείς ζηλέψει κι ορεχθεί κάτι ή κάποιον. Θέλει μεγάλη προσοχή. Η ζήλια κάνει πολύ κακό στον άλλο. Αυτός που βασκαίνει δεν το βάζει καν στο νου του ότι κάνει κακό. Είδατε τι λέει και η Παλαιά Διαθήκη: «Βασκανία γαρ φαυλότητας αμαυροί τα καλά».

Ο Γέροντας Παΐσιος λέει, Η ζήλεια, όταν έχει κακότητα, μπορεί να κάνει ζημιά. Αυτή είναι η βασκανία• είναι μια δαιμονική ενέργεια.

***

Ηλίας Μηνιάτης

Ερωτήθη μίαν φοράν ένας σοφός: ποια είναι εκείνα τα μάτια, οπού βλέπουσι καλύτερα; τα μαύρα ή τα γαλανά; των ανδρών ή των γυναικών; των ανθρώπων ή των αλόγων ζώων; Απεκρίθη: τα μάτια οπού βλέπουσι καλύτερα είναι εκείνα των φθονερών διατί βλέπουσι και από μακράν, διατί βλέπουσι και τα μικρότερα πράγματα· διατί βλέπουσι και εκείνα οπού δεν είναι.

Ένα μόνον πράγμα δεν βλέπουσι, το καλόν· μάλιστα βλέπουσι και τούτο, μα τότε κλαίουσι και σφαλίζουν τα μάτια τους, διά να μη βλέπουσι.

Κρύψου όσον θέλεις, σφαλίσου, παραμέρισε, ησύχαζε μέσα εις το κελίον σου, φύγε και εις την έρημον, διά να ασκητεύης, σε φθάνουσι τα μάτια του Φθονερού και βλέπουσι τι κάνεις. Έχει κάποια τηλεσκόπια και ξανοίγει πολλά μακράν. Ποιος είναι εκείνος ο άνθρωπος, ο πλέα ενάρετος και ο πλέα άγιος, οπού να μην έχη κανένα, ας είναι και παραμικρόν, ελάττωμα; ουδετινάς· ο Θεός μόνος είναι αναμάρτητος, και καθαρός από ρύπου. «Ἃπτεται γάρ, οὐ μόνον τῶν πολλῶν, ἀλλά καί ἀρίστων ὁ μῶμος, ὡς μόνον εἶναι τοῦ  Θεοῦ τό παντελῶς ἂπταιστον, καί  ἀνάλωτον πάθεσιν», λέγει ο θεολόγος. Και τα μικρότερα ελαττώματα βλέπουσι τα μάτια του φθονερού.

***

Όποιος φθονεί, αντί να βλάπτει ευεργετεί τον φθονούμενο.

ΑΒΕΛ_Праотец Авель_ΑΒΕΛ_b7c64485e97f30c72a9c0714f4b374727Λέγει ο ιερός Χρυσόστομος: «Ο Κάιν σε τι αδίκησε τον Άβελ; Δεν τον παρέπεμψε ταχύτερα χωρίς να θέλει στην Βασιλεία, ενώ τον εαυτό του τον περιέβαλε με μύρια κακά; Σε τι έβλαψε ο Ησαύ τον Ιακώβ; Ο μεν Ιακώβ δεν γινόταν πλούσιος και απολάμβανε μύρια αγαθά; αυτός δε (ο Ησαύ) δεν ξέπεσε από το πατρικό σπίτι και δεν περιπλανάτο στα ξένα μετά από εκείνη την επιβουλή; Οι δε αδελφοί τι κακό (τελικά ) έκαναν στον Ιωσήφ με το να χύσουν σχεδόν το αίμα του; Δεν υπέφεραν τελικά πείνα και δεν κινδύνευσαν τον έσχατο κίνδυνο, ενώ εκείνος έγινε βασιλεύς όλης της Αιγύπτου; Όσο φθονείς, τόσο γίνεσαι πρόξενος μεγαλύτερων αγαθών στον φθονούμενο. Διότι ο Θεός είναι Αυτός που εφορά τα πάντα· και όταν ιδή ότι αδικείται αυτός που δεν αδικεί κανέναν, περισσότερο τον επαίρει και τον κάνει λαμπρό, και κατ’ αυτόν τον τρόπο εσένα σε κολάζει». Ἁγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου, Περί φθόνου

Η υποκρισία (διπλή συμπεριφορά): Η υποκρισία είναι η νόσος των Φαρισαίων. Αυτοί από φθόνο σταύρωσαν τον Κύριο.
Λέγει ο Μ. Βασίλειος: «Δεν βλέπεις πόσο μεγάλο κακό είναι η υποκρισία. Και αυτή είναι καρπός του φθόνου.

Λέγει ο Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ: ο αρχισυνάγωγος αγανάκτησε.Στην ενέργεια του Θεού, λοιπόν, είδε παράβαση του θείου νόμου! Η πραγματική αιτία, όμως, της αγανακτήσεως και της διαμαρτυρίας του αρχισυνάγωγου ήταν άλλη: Όντας Φαρισαίος, τουλάχιστον ως προς την ψυχική διάθεση, μόλις είδε έναν άνθρωπο του Θεού να επισφραγίζει τον δυνατό του λόγο μ’ ένα θαύμα, άναψε από φθόνο. Ο φθόνος ήταν γέννημα της υπερηφάνειας και της κενοδοξίας του: Ήθελε να έχει εκείνος το προβάδισμα στην εκτίμηση του κόσμου για την επίγεια δικαιοσύνη του. Το προβάδισμα αυτό το πήρε άκοπα μέσα σε μια στιγμή η ουράνια δικαιοσύνη. Ο αρχισυνάγωγος, για να το αποκτήσει πάλι, στράφηκε εναντίον της ουράνιας δικαιοσύνης και προσπάθησε να τη συκοφαντήσει. Καλύπτοντας την κακοβουλία του με το προσωπείο του δικαίου, παρουσιάστηκε ως υπερασπιστής του θείου νόμου. Ο καρδιογνώστης Κύριος, όμως, τον ξεσκέπασε. Έδειξε την υποκρισία του.
Ο υποκριτής, προσπαθώντας να ικανοποιήσει τα πάθη του, ενώ είναι δούλος της αμαρτίας, θέλει να εμφανίζεται στους ανθρώπους με το προσωπείο της αρετής…. Ο φαρισαϊσμός είναι μια φοβερή αρρώστια του ανθρωπίνου πνεύματος, είναι η αρρώστια του πεσμένου αγγέλου... Όποιος θέλει να προφυλάξει τον εαυτό του από την υποκρισία, πρέπει, πρώτον, όλα τα καλά του έργα να τα κάνει κρυφά, σύμφωνα με την υποθήκη του Κυρίου, και, δεύτερον, ποτέ να μην κατακρίνει τον πλησίον. Η κατάκριση του πλησίον είναι δείγμα υποκρισίας, όπως επισημαίνει το Ευαγγέλιο… Όποιος κατακρίνει και μειώνει τον πλησίον του, προβάλλει τον εαυτό του ως δίκαιο, χωρίς να το λέει ρητά και ίσως χωρίς να το συνειδητοποιεί. Όλοι είμαστε αμαρτωλοί. Κάθε προβολή, λοιπόν, του εαυτού μας ως δικαίου, είτε άμεση είτε έμμεση, αποτελεί υποκρισία.

***

Κυριακή Ι’ Λουκά – Η θεραπεία της συγκύπτουσας
Ευαγγέλιο Κυριακής: Λουκ. ιγ΄ 10-17

Τω καιρώ εκείνω, ην διδάσκων ο Ιησούς εν μια των συναγωγών εν τοις σάββασι. 11 και ιδού γυνή ην πνεύμα έχουσα ασθενείας έτη δέκα και οκτώ, και ην συγκύπτουσα και μη δυναμένη ανακύψαι εις το παντελές. 12 ιδών δε αυτήν ο Ιησούς προσεφώνησε και είπεν αυτή· γύναι, απολέλυσαι της ασθενείας σου· 13 και επέθηκεν αυτή τας χείρας· και παραχρήμα ανωρθώθη και εδόξαζε τον Θεόν. 14 αποκριθείς δε ο αρχισυνάγωγος, αγανακτών ότι τω σαββάτω εθεράπευσεν ο Ιησούς, έλεγε τω όχλω· εξ ημέραι εισίν εν αίς δεί εργάζεσθαι· εν ταύταις ούν ερχόμενοι θεραπεύεσθε, και μη τη ημέρα του σαββάτου. 15 απεκρίθη ούν αυτώ ο Κύριος και είπεν· υποκριτά, έκαστος υμών τω σαββάτω ου λύει τον βούν αυτού η τον όνον από της φάτνης και απαγαγών ποτίζει; 16 ταύτην δε, θυγατέρα Αβραάμ ούσαν, ην έδησεν ο σατανάς ιδού δέκα και οκτώ έτη, ουκ έδει λυθήναι από του δεσμού τούτου τη ημέρα του σαββάτου; 17 και ταύτα λέγοντος αυτού κατησχύνοντο πάντες οι αντικείμενοι αυτώ, και πας ο όχλος έχαιρεν επί πάσι τοις ενδόξοις τοις γινομένοις υπ᾿ αυτού.

Advertisements

Comments are closed.