iconandlight

Iconography and Hand painted icons

Ποιος θα έπρεπε να είναι ο ρόλος μας: να αναλάβουμε την ιστορία της ανθρωπότητας, και να την βαστάξουμε στους ώμους μας μέσα από μια πράξη αγάπης και ελέους, και ας γίνουμε εκείνοι που θα οδηγήσουν τον κόσμο στην τέλεια ομορφιά που είναι το θέλημά του Θεού! Αντώνιος Bloom Μητροπολίτης Σουρόζ

Γέννηση του Χριστού_ Рождество Христово_ the-n-ΝΑΟΣ ΑΓ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΣΑΡΩΦ ΣΑΝΤΑ ΡΟΖΑ ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ

Θαύματα του Χριστού την ημέρα του Σαββάτου
Αντώνιος Bloom Μητροπολίτης Σουρόζ
9 Δεκεμβριου 1979

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Ξανά και ξανά διαβάζουμε στο Ευαγγέλιο για την οργή που προκάλεσε ο Κύριος Ιησούς Χριστός πραγματοποιώντας μια πράξη ελέους, ένα θαύμα την ημέρα του Σαββάτου. Και δεν βοηθάει σε κάτι αν θέσουμε στον εαυτό μας την ερώτηση: Γιατί το έκανε αυτό συνεχώς, με τέτοια επιμονή; Θα μπορούσε να είχε γίνει για να αμφισβητήσει εκείνους που βρίσκονταν γύρω Του; Για να τους προκαλέσει; Θα μπορούσε να είναι απλά μια παιδαγωγική πράξη;

Πιστεύω ότι κρύβονται πολύ περισσότερα στην πράξη Του. Ο Κύριος δημιούργησε τον κόσμο σε έξι ημέρες· την έβδομη ημέρα αναπαύτηκε από τον κόπο και τον μόχθο Του. Αλλά τι συνέβη τότε στον κόσμο; Η έβδομη ημέρα ήταν η μέρα που ο κόσμος περιήλθε στα χέρια του ανθρώπου για να τον οδηγήσει στην ολοκλήρωση του και η έβδομη ημέρα, το Σάββατο του Κυρίου είναι η ημέρα του ανθρώπου. Ολόκληρη η ανθρώπινη ιστορία καταρέει εκείνη την ημέρα. Αλλά ο Θεός δεν άφησε τον άνθρωπο να εργασθεί μόνος του, καθώς λέει ο Κύριος Ιησούς στο Ευαγγέλιο του Αγίου Ιωάννη, «Ο πατήρ μου έως άρτι εργάζεται, καγώ εργάζομαι», δείχνει την εργασία Του στον Υιό Του για να την ολοκληρώσει. Και σε ένα άλλο εδάφιο μας διδάσκει, μας λέει ότι η κρίση Του είναι αληθινή επειδή δεν είναι η δική Του κρίση· ακούει τα λόγια του Πατέρα και αυτή είναι η κρίση που κηρύττει.

Και έτσι, η ιστορία είναι η ημέρα του ανθρώπου, αλλά ο άνθρωπος καλείται να οδηγηθεί από τη σοφία, από την αγάπη του Θεού. Συμβαίνει αυτό επειδή τόσο συχνά αναζητούμε τους δικούς μας δρόμους, επειδή δεν αναρωτιόμαστε ποιος είναι ο δρόμος του Θεού, πως ο κόσμος έχει γίνει τόσο άσχημος, τόσο τρομακτικός, και τραγικός.

Υπάρχει ένα Εβραϊκό ποίημα που περιγράφει την δυστυχία αυτού του κόσμου όπου ο άνθρωπος δεν φέρει την χαρά του Θεού· λέει το ποίημα ότι ο Άνθρωπος έπαψε να πιστεύει στον Θεό και η αγάπη άφησε αυτόν τον κόσμο. Οι άνθρωποι κρεμάστηκαν στα δάση, πνίγηκαν στις λίμνες, στα ποτάμια. Ο Ουρανός δεν καθρεφτίζεται στις λίμνες, στα δάση· το πουλί δεν τραγουδάει πιά τραγούδια του παραδείσου, και ίδιος ο Προφήτης έγινε στο βάθρο του ένα απλό άγαλμα.

Αυτό δεν έχουμε γίνει; Όχι αγάλματα αλλά τόσο όμοιοι με την γυναίκα του Λωτ που στράφηκε προς τα πίσω κι έγινε στήλη άλατος. Παραμείναμε αλάτι και ακόμα είμαστε απολιθωμένοι, ακίνητοι, δεν φέρουμε εις πέρας το έργο μας. Και ο Χριστός μας δείχνει ξανά και ξανά, καθώς εργάζεται μέσα από τα θαύματα Του, τις πράξεις της αγάπης και της συμπόνιας την ημέρα του Σαββάτου, αυτός που είναι ο αληθινός άνθρωπος, ο μόνος άνθρωπος που βρίσκεται σε πλήρη ενότητα με τον Θεό, ποιος θα έπρεπε να είναι ο ρόλος μας: να αναλάβουμε την ιστορία της ανθρωπότητας,σε όποια περίπτωση κι αν βρισκόμαστε, και να την βαστάξουμε στους ώμους μας μέσα από μια πράξη αγάπης και ελέους.

Ένας Δυτικός συγγραφέας έχει πεί ότι Χριστιανός είναι εκείνος στον οποίον ο Θεός έχει αναθέσει την φροντίδα του κόσμου Του και των άλλων ανθρώπων. Εκπληρώνουμε τούτη τη βασική, κεντρική εντολή, νοιαζόμαστε; Ίσως νοιαζόμαστε δείχνοντας φροντίδα, ίσως νοιαζόμαστε με αυστηρότητα, αλλά πρέπει να έχουμε έννοια. Και τότε, αυτή η έβδομη ημέρα που ο Θεός ανέθεσε μέσα από μια πράξη ελέους και αγάπης αυτόν τον κόσμο στην φροντίδα μας, μπορεί να γίνει ακόμα ημέρα του Κυρίου. Και η Πόλη του ανθρώπου που χτίστηκε δίχως Θεό, που τόσο συχνά μοιάζει με τον Πύργο της Βαβέλ, ίσως ακόμα ν’ αποκαλυφθεί και να πλησιάσει το μεγαλείο και την αγιότητα της Πόλης του Θεού όπου ο Κύριος Ιησούς Χριστός, αληθινός Θεός αλλά και άνθρωπος, καλείται να γίνει πολίτης, να γίνει η καρδιά της, αλλά επίσης ένας από εμάς.

Δεν είναι αυτό το κάλεσμα αρκετά σπουδαίο; Δεν μας εμπνέει αρκετά η πίστη του Θεού σ’ εμάς; Πρόκειται ν’ απορρίψουμε την ελπίδα Του, ν’ απορρίψουμε την αγάπη Του για μας ή για τους άλλους; Ή πρόκειται να μάθουμε από τον τρόπο που ο Χριστός εκπληρώνει τον ανθρώπινο προορισμό Του την ημέρα του Κυρίου, δεν θα μάθουμε από Αυτόν και μαζί μ’ Εκείνον να κτίζουμε τον κόσμο που ο Θεός ονειρεύτηκε και που ακόμα αγαπά μέσα στις θλίψεις του και τόσο συχνά στην προδοσία μας!

Ας μάθουμε ν’ αγαπάμε ο ένας τον άλλον ενεργά, να σηκώνουμε το φορτίο ο ένας του άλλου, ν’ ακούμε τον ζωντανό Θεό όταν μιλάει, ν’ ακούμε με όλη μας την ενέργεια, να κοιτάζουμε τον τρόπο της ζωής Του και ας γίνουμε εκείνοι που θα φέρουν εις πέρας το θέλημα Του και θα οδηγήσουν τον κόσμο στην τέλεια ομορφιά που είναι το θέλημά Του! Αμήν.

Απόδοση στην Νεοελληνική:
http://www.agiazoni.gr/article.php?id=66207594504739652320

Advertisements

Comments are closed.