iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Είδα την εικόνα μου του Αγίου Γεωργίου στον τοίχο να «στάζει» αίμα. Μακάρι, να μη ζήσουμε χειρότερα από αυτά που βιώνουμε αυτές τις ημέρες. Μακάρι ο Άγιος Γεώργιος να σκότωνε το δράκο του πολέμου στην Ουκρανία!

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_90369047Ανάμνηση θαύματος του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου απαλλαγής νήσου Ζακύνθου εκ της πανώλης, εν έτει 1689

Εορτάζει στις 30 Ιανουάριου

Ένας από τους φανατικότερους και σκληρότερους διώκτες της Εκκλησίας του Χριστού ήταν και ο αυτοκράτορας Ιουλιανός ο Παραβάτης. Έκανε στόχο του, να εξαλείψει το Χριστιανισμό και να αναβιώσει την ψεύτικη και δαιμονική θρησκεία των ειδώλων.
Κάποτε, για να έχει μια προσωπική ενημέρωση για τα αποτελέσματα της προσπάθειας του, έκανε μια μεγάλη περιοδεία σε διάφορες επαρχίες της αυτοκρατορίας του. Έφτασε και στην Αντιόχεια. Εκεί συνάντησε έναν παλιό του γνωστό. Τον Χριστιανό Αγάθωνα, που τον γνώριζε από τα νεανικά του χρόνια. `Ο Ιουλιανός θέλησε να τον ειρωνευτεί για την πίστη του στον Χριστό, να του πουλήσει πνεύμα. Τον χαιρέτησε λοιπόν και τον ρώτησε εμπαικτικά:
-Τι γίνεται μ’ εκείνον τον μαραγκό από την Γαλιλαία; Πώς πάνε oι δουλειές του; Έχει ακόμα δουλειά;
Ο Αγάθων τότε απάντησε: Βεβαίως, βασιλιά μου. Έχει αρκετή απασχόληση. Τώρα τελευταiα φτιάχνει ένα φέρετρο. Για την μεγαλειότητα σου.
Μετά από 6 μήνες ο Ιουλιανός πέθαινε σε μια μάχη εναντίον των Περσών με την κραυγή: «Νενίκηκάς με, Γαλιλαίε!».

Πράγματι! Με πόση ακρίβεια η Ιστορία δικαιώνει τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, που παρατηρούσε:

«Από πόσους πολεμήθηκε η Εκκλησία.. Αλλά ποτέ δεν νικήθηκε! Πόσοι τύραννοι! Πόσοι Στρατηγοί! Πόσοι βασιλείς! Ο Αύγουστος, ο Τιβέριος, o Γάιος, ο Κλαύδιος, ο Νέρων, άνθρωποι με τεράστια δύναμη, την πολέμησαν, ενώ ήταν ακόμη στα σπάργανά της. Αλλά δεν κατάφεραν να την ξεριζώσουν… Πού είναι, όσοι πολέμησαν την Εκκλησία;»
Δεν γίνεται πια λόγος γι’ αυτούς.
Έχουν λησμονηθεί… Που είναι η ‘Εκκλησία; Υψώνεται υπεράνω του ουρανού και λάμπει περισσότερο και από τον ήλιο. Είναι οδυνηρό να κλωτσάει κανείς σε μυτερά καρφιά. Δεν χαλάει τα καρφιά. Τα ποδιά του ματώνει. Τα κύματα δεν την διαλύουν την πέτρα. Αυτά διαλύονται σε αφρό… Τίποτε δεν εiναι δυνατότερο από την Εκκλησία, άνθρωπε. Αν έχεις πόλεμο με έναν άνθρωπο, ή θα νικηθείς ή θα νικήσεις. Αν έχεις πόλεμο, όμως, με την Εκκλησία είναι αδύνατον να νικήσεις… Ακουέτωσαν ταύτα “Έλληνες. Ακουέτωσαν Ιουδαίοι…».

«Ο Χριστός φύτεψε την Εκκλησία… είναι αδύνατο ν’ αποτελεί ανθρώπινο έργο…

Κι αυτό το κατόρθωσε χωρίς να χρησιμοποιήσει όπλα, χωρίς να ξοδέψει χρήματα, χωρίς να κινητοποιήσει στρατούς, χωρίς να προκαλέσει πολέμους.
Το κατόρθωσε ξεκινώντας με δώδεκα μόνο μαθητές, που ήταν άσημοι, αμόρφωτοι, φτωχοί, γυμνοί, άοπλοι…
Με τέτοιους ανθρώπους κατόρθωσε να πείσει τα έθνη να σκέφτονται σωστά, όχι μόνο για την παρούσα ζωή, αλλά και για τη μέλλουσα… Και όλ’ αυτά τα κατόρθωσε, ενώ όλοι Τον πολεμούσαν, ενώ ο ίδιος είχε υπομείνει εξευτελιστική σταύρωση και ταπεινωτικό θάνατο!

Αυτός ήταν που τους άνοιξε το δρόμο. Αυτός διευκόλυνε το δύσκολο έργο τους.
Αν δεν τους βοηθούσε η θεία δύναμη, ούτε καν θ’ άρχιζε η διάδοση του χριστιανισμού.
Γιατί ενώ οι τύραννοι οπλίζονταν εναντίον της Εκκλησίας, ενώ οι στρατιώτες πρότειναν τα όπλα τους, ενώ οι όχλοι μαίνονταν σαν αγριεμένη φωτιά, ενώ η κακή συνήθεια αντιπαρατασσόταν, ενώ ρήτορες, σοφιστές, πλούσιοι, ιδιώτες και άρχοντες ξεσηκώνονταν, ο λόγος του Θεού, πιο ισχυρός κι από φλόγα, έκανε στάχτη τ’ αγκάθια, καθάρισε τους αγρούς κι έσπειρε το λόγο του κηρύγματος.
Άλλοι από τους πιστούς ρίχνονταν στις φυλακές, άλλοι εξορίζονταν, άλλων οι περιουσίες δημεύονταν, άλλοι φονεύονταν, άλλοι διαμελίζονταν.
Και μολονότι οι χριστιανοί αντιμετωπίζονταν σαν κοινοί εγκληματίες, υπομένοντας κάθε είδος τιμωρίας, ατιμώσεως και διωγμού, όλο και περισσότεροι έρχονταν στην Εκκλησία.

Το κατόρθωσαν όμως αυτό, γιατί είχαν μαζί τους την ακαταμάχητη δύναμη του Κυρίου, που είχε προφητέψει: «Θα οικοδομήσω την Εκκλησία μου, και δεν θα την κατανικήσουν οι δυνάμεις του άδη» (Ματθ. 16:18).
Συλλογίσου πόσοι τύραννοι πολέμησαν την Εκκλησία και πόσους φοβερούς διωγμούς ξεσήκωσαν εναντίον της…

Πραγματικά, «οι δυνάμεις του άδη δεν θα την κατανικήσουν».
Από τα παρελθόντα όμως, πίστευε και για τα μέλλοντα.
Και στο μέλλον κανείς δεν θα μπορέσει να νικήσει την Εκκλησία. (Από το βιβλίο ΄΄Δίδαξόν με τα δικαιώματά σου΄΄, Αρχιμ. Σάββα Δημητρέα.)

***

Η ματωμένη εικόνα του Αγίου Γεωργίου Τροπαιοφόρου προμήνυσε την κρίση στην Ουκρανία
Μια πραγματική ιστορία
Της Σοφίας Προκοπίδου, δημοσιογράφου, αυτόπτη μάρτυρα της ιστορίας

Το 2005 στο γραφείο του Γ. Προξένου της Ουκρανίας στη Θεσσαλονίκη μια εικόνα του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου μάτωσε. Ίσως ήταν προειδοποίηση .. ίσως από τότε μας μίλησε για τα σημερινά οδυνηρά γεγονότα…

Γεώργιος ο Γοργος- Τροπαιοφόρος_ св вмч Георгий победоносец_St. George the Trophy-bearer_წმინდა გიორგი გმიΜετά από 9 χρόνια αποφάσισα να δημοσιεύσω αυτήν την ιστορία γιατί η εικόνα με ήθελε αυτόπτη μάρτυρα.. και οι φωτογραφίες που βλέπετε είναι από το αρχείο μου.

Ήταν Παρασκευή, 23 Απριλίου 2005, ημέρα που γιορτάζει ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος. Το Πάσχα έπεφτε αυτήν τη χρονιά 1η Μάιου.
Ο καιρός ηλιόλουστος και χαρούμενος, θύμιζε καλοκαίρι…. Ήμουν ακόμα σπίτι . Κτύπησε το κινητό μου και ήταν ο τότε Γενικός Πρόξενος της Ουκρανίας Βλαντιμίρ Ανατόλιεβιτς Σκούρωφ, ένας διπλωμάτης αλλά και επιστήμονας – βυζαντινολόγος. Την ελληνική γλώσσα την μιλάει άπταιστα, είναι άνθρωπος πνευματικός, ταπεινός, αγαπητός ..

– Σόφια, μπορείτε να έρθετε στο γραφείο μου, αλλά τώρα.
– Ναι, μπορώ, του απάντησα με μια περιέργεια… Έγινε τίποτα;
– Θα σας πω από κοντά, αλλά πάρτε μαζί σας την φωτογραφική σας μηχανή.

Σε κανένα δεκάλεπτο έφτασα στο προξενείο, στα Λαδάδικα. Ανέβηκα στο δεύτερο όροφο. Με υποδέχθηκε φιλικά στο διάδρομο και αμέσως με οδήγησε στο γραφείο του.
Κάθισα χωρίς να κοιτάω γύρο – ήμουν όλο προσοχή.

«Έγινε κάτι, που ακόμα δεν το είπα με κανέναν, εκτός από έναν κοντινό μου φίλο, Πρέσβη στη Γαλλία.
Λοιπόν, την Τετάρτη ήρθε στην Ελλάδα ο Βίκτωρ Γιανουκόβιτς, (σς. τότε αρχηγός της αντιπολίτευσης) για να πάει για προσκύνημα στο Άγιο Όρος. Πριν πάω στο αεροδρόμιο, – συνεχίζει, πέρασα από το γραφείο μου για λίγο και είδα την εικόνα μου στον τοίχο με γραμμές αίμα ή σαν το αίμα που «στάζει», κατέβαιναν από εκείνο το μέρος της εικόνας, όπου ήταν η ζωγραφισμένη λίμνη αίματος του σκοτωμένου δράκου.

Και ο κ. Σκούρωφ μου δείχνει στον τοίχο αριστερά από την καρέκλα του, την εικόνα του Αγίου Γεωργίου που δεν την πρόσεξα όταν μπήκα στο γραφείο του, γιατί είναι συνηθισμένο στην Ελλάδα να βλέπεις στους τοίχος των γραφείων μια εικόνα αγίου.
Ο Άγιος Γεώργιος σκοτώνει το δράκο με τροπαιοφόρο και από το μέρος της «λίμνης του αίματος» του σκοτωμένου δράκου κατεβαίνουν περίπου τέσσερις γραμμές μέχρι κάτω στο πάτο. Χρώμα κόκκινο – καφέ, χρώμα του ξηραμένου αίμα…

Από την ιστορία ξέρουμε ότι η απεικόνισή του, που τον παριστά πάνοπλο και έφιππο να σκοτώνει έναν τρομερό δράκο, είναι αρχέτυπη και έχει μεγάλη αποτρεπτική σημασία. Όπως ο Άι-Γιώργης σκοτώνει τον δράκο, έτσι πιστεύει ο λαός μας ότι θα συνθλίψει και τους εχθρούς που επιβουλεύονται τα εδάφη και την ελευθερία μας.

«Έμεινα και εγώ άναυδος, είπε ο Βλαντίμιρ Ανατόλιεβιτς, αλλά δεν είχα ούτε λεπτό να ασχοληθώ με την εικόνα, έφυγα γρήγορα για το αεροδρόμιο. Υποδεχτήκαμε τον κ. Γιανουκόβιτς, τον συνόδευσα στο Άγιον Όρος. Την νύχτα προς την Πέμπτη κοιμηθήκαμε εκεί σε μοναστήρι. Εγώ όλο σκεφτόμουν την εικόνα, αλλά δεν μίλησα σε κανέναν.
Την Πέμπτη, εκεί στην τραπεζαρία που ήμασταν μαζί με μοναχούς, με πλησιάζει ένας γέροντας και μου λέει: «Ξέρω, μάτωσε η εικόνα σου στο γραφείο, ο Θεός σας λέει έρχονται δύσκολα χρόνια…»
Εμένα με συγκλόνισε το γεγονός που ΞΕΡΕΙ για την εικόνα, ενώ εγώ δεν πρόλαβα ακόμα να το πω σε κανέναν!»

Μετά εξαφανίστηκε ο γέροντας και εγώ όσο και να προσπαθούσα να τον δω ξανά δεν τον έβρισκα, έψαχνα με τα μάτια μου, αλλά σαν να μη θυμόμουν και το πρόσωπό του… Ήμουν, βέβαια, μέσα στο άγχος των υποχρεώσεών μου ως Γενικός Πρόξενος …»

Μόλις γύρισε ο Γενικός Πρόξενος στη Θεσσαλονίκη το βράδυ της Πέμπτης, αμέσως μίλησε με τον φίλο του, στο Παρίσι, ο οποίος του ζήτησε να του στείλει τις φωτογραφίες να δει με τα μάτια του το θαύμα».

Ουκρανία ματωμένη εικόνα του Άγιου Γεωργίου Τροπαιοφόρου-oukraniaaΤελείωσε την ιστορία ο Βλαντίμιρ Ανατόλιεβιτς και εγώ, συγκλονισμένη, σηκώθηκα, άρχισα να φωτογραφίζω …. Με προσοχή σήκωσα την εικόνα και …δεν είχε τίποτα πίσω της, ούτε στον τοίχο..κάτι που να έδειχνε, ότι οι γραμμές ήταν φτιαγμένες από κάποιον…
Οι γραμμές ξεκινούσαν ακριβώς από κει που ήταν μαζεμένο το αίμα του δράκου (Φώτο)… Είχαν κατέβει μέχρι και το πάτο, όπου μαζεύτηκε μια ποσότητα… Δυστυχώς αυτό δεν το φωτογράφισα, με εμπόδιζε το ασήκωτο γραφείο που ήταν κολλημένο στον τοίχο, και επίσης δεν έκανα καμιά φωτογραφία με γενικό πλάνο του γραφείο του. Δεν τόλμησα, μόνη μου αποφάσισα ότι «δεν πρέπει» …, αλλά αν τον ρωτούσα; ίσως θα μου έλεγε «ναι»..

«Γιατί επιλέξατε εμένα να βγάλω τις φωτογραφίες; Μήπως θέλετε να το δημοσιεύσουμε;» τον ρώτησα.

 «Όχι, με τίποτα, δεν χρειάζεται, απλά θέλω όσο πιο γρήγορα γίνεται να στείλω τις φωτογραφίες στο φίλο μου», είπε.

Την ίδια χρονιά, στις 11 Νοεμβρίου σκοτώθηκαν σε τροχαίο στο Μαλιακό οι γονείς μου, ο Βάνια και η Βάλια …και η νονά μου Ντάντα μαζί τους. … Δεν έδωσα σημασία, ότι έχει σχέση με την εικόνα, γιατί ένας ιερέας που ρώτησα, μου είπε ότι το συμβάν δεν είναι θαύμα, αλλά μια πραγματικότητα, μια είδηση από τον Θεό, και αφορά την χώρα που εκπροσωπεί ο Πρόξενος, αφού έγινε στο γραφείο του… Αλλά τελικά είχε σχέση και με τη δική μου τραγωδία, της οικογένειας μου…
Πέρασαν 9 χρόνια από τότε…
Από το 2010 ο Βλαντίμιρ Ανατόλιεβιτς Σκούρωφ είναι Πρέσβης της Ουκρανίας στην Αθήνα. Μετά τη Θεσσαλονίκη υπηρέτησε στο υπουργείο παιδείας της Ουκρανίας υπεύθυνος για την παιδεία των μειονοτήτων, μετά εκπροσωπούσε τη χώρα του στην Παλαιστίνη, που πήρε και την εικόνα μαζί του.

«Πριν φύγω από τη Θεσσαλονίκη ήθελα να την αφήσω στο Άγιο Όρος, αλλά οι γέροντες μου είπαν ότι ανήκει σε μένα, και πρέπει να την κρατήσω, μια και την αγόρασα εγώ, τότε σε ένα μαγαζί με εικόνες στα Μετέωρα που πήγα εκδρομή. Είναι μια απλή εικόνα, δεν είναι χειροποίητη, λίγα χρήματα πλήρωσα»
Ο ιδιόκτητης του μαγαζιού έμαθε για την ματωμένη εικόνα και την ζήτησε πίσω.
«Αλλά εγώ δεν την έδωσα. Την κράτησα…»
Σήμερα η εικόνα βρίσκεται στο σπίτι του, στο Κίεβο. Και αναφέροντας στα σημερινά γεγονότα στη χώρα του είπε:

«Μακάρι, να μη ζήσουμε χειρότερα από αυτά που βιώνουμε αυτές τις ημέρες. Μακάρι ο Άγιος Γεώργιος να σκότωνε το δράκο του πολέμου!»

Ο Άγιος συχνά λέγεται ότι εθεάθη να καθοδηγεί τα στρατεύματά μας σε νικηφόρες μάχες. Ο Άγιος Γεώργιος, αν και καβαλάρης, είναι προστάτης του πεζικού και εορτάζει 23 Απριλίου…

Σοφία Προκοπίδου, δημοσιογράφος, αυτόπτης μάρτυς της ιστορίας.
Θεσσαλονίκη 4 Μαρτίου 2014
πηγή: http://sofia-niki.blogspot.gr/2014/03/

***

Από πού προέρχεται η σημερινή κρίση;
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς +1956

Γεώργιος Κεφαλοφόρος ΟΡΑΣ ΤΙ ΠΕΠΡΑΧΑΣΙ ΟΙ ΑΝΟΜΟΙ ΛΟΓΕ_Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_Με ρωτάς για την αιτία της τωρινής κρίσης, ή της τωρινής Θείας δίκης! Η αιτία είναι πάντα η ίδια. Η αιτία για τις ξηρασίες, τις πλημμύρες, τις επιδημίες και άλλα μαστιγώματα της γενιάς των ανθρώπων είναι η αιτία και για την τωρινή κρίση. Η αποστασία των ανθρώπων από τον Θεό. Με την αμαρτία της Θεοαποστασίας οι άνθρωποι προκάλεσαν αυτή την κρίση, και ο Θεός την επέτρεψε, ώστε να ξυπνήσει τους ανθρώπους, να τους κάνει ενσυνείδητους, πνευματικούς και να τους γυρίσει προς Εκείνον.

Μέχρι πότε θα διαρκέσει η κρίση; Όσο το πνεύμα των ανθρώπων παραμείνει δίχως αλλαγή. Ώσπου οι υπερήφανοι υπαίτιοι αυτής της κρίσης να παραιτηθούν μπροστά στον Παντοδύναμο. Ώσπου οι άνθρωποι και οι λαοί να θυμηθούν, την ακαταλαβίστικη λέξη «κρίση», να τη μεταφράσουν στη γλώσσα τους, ώστε με αναστεναγμό και μετάνοια να φωνάξουν: «η Θεία δίκη»! (Το κείμενο προέρχεται από το βιβλίο του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται…», Ιεραποστολικές επιστολές Α’, εκδ. «Εν πλω», Αθήνα 2008, σσ. 33-36. Ο τίτλος του πρωτοτύπου είναι: «Στον παπα-Κάραν για την κρίση τού κόσμου»)

Όσο σ’ ένα λαό η ψυχή είναι ζωντανή και δυνατή μέχρι τότε τίποτε δεν χάνεται.

Πάνω από όλα και από όλους είναι ο Θεός, που κυβερνά τα πάντα.. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2015/02/18/%CF%80%CE%AC%CE%BD%CF%89-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%8C%CE%BB%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CE%B8%CE%B5%CF%8C%CF%82/

Απολυτίκιον Αγίου Γεωργίου  Τροπαιοφόρου Ήχος δ’

Ως των αιχμαλώτων ελευθερωτής, και των πτωχών υπερασπιστής, ασθενούντων ιατρός, βασιλέων υπέρμαχος, Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Μεγαλυνάριον Αγίου Γεωργίου  Τροπαιοφόρου.

Τον θερμόν προστάτην και βοηθόν, τον εν τοις κινδύνοις αντιλήπτορα ταχυνόν, των μαρτύρων κλέος, ειδώλων καθαιρέτην, Γεώργιον το Μέγαν, πάντες τιμήσωμεν.

Advertisements


Today, when one is concerned over the condition of our nation, then that’s a confession of faith in itself. St. Paisios of Mount Athos

St. Paisios of Mount Athos

Today, when one is concerned over the condition of our nation, then that’s a confession of faith in itself, because the State is opposing the divine law. It’s legislating laws that are contrary to the law of God.

I have heard Spiritual Fathers advising their spiritual children, “Don’t get involved in affairs of the State”. Now if they had attained such a high level of sanctity through prayer that they didn’t care about anything worldly, then I would be the first to kiss their feet. But they’re only indifferent, they don’t want to rock the boat. Indifference is unacceptable even among worldly people, and even less so among spiritual people. An honourable, spiritual person should do nothing indifferently. The Prophet Jeremiah exhorts us by saying “Cursed is he who does the work of the Lord with slackness”

Geronta is the silence of the Church an indication of approval?

Yes. Someone wrote some blasphemous things about Panaghia and no one spoke up. Then I told someone, “Did you see what so-and-so has written?” And he told me, “Well, what can you do with those people? You’ll get soiled if you try to deal with them.” They’re afraid to speak up.

What did he have to fear Geronda?

That people might write something about him and ridicule him in the press. And so he tolerates blasphemous things about Panaghia. We want others to pull the chestnuts out of the fire so that we can have our peace of mind. This indicates a lack of love. Then man begins to act out of self-interest. This is why we see an all-too familiar spirit today: “Get to know so-and-so because he will then speak well of you. Be on good terms with so and-so and he will not speak badly of you, and so forth.

After all, we must not be taken for fools, we must not become victims.” Another person remains indifferent and does not speak up. “l do not speak out,” he says, “so that I won’t be written up in the newspapers.” In other words, most people are completely indifferent. For a long time no one would write anything, but now some little effort is being made. Years ago I had scolded someone on the Holy Mountain. “You are over-patriotic” he retorted.

Not too long ago he came back to find me and say “They have destroyed everything, family, education….” And I, in turn, told him, “You are over-patriotic!’
Source: Spiritual Awakening (Spiritual Counsels of Elder Paisios)


Την αγάπη πρέπει να την κερδίσεις! Πρέπει να την προφυλάξεις! Πρέπει να κοπιάσεις γι’ αυτήν! π. Νικόλαος Μακαρασβίλι, μαθητής του Αγίου Γαβριήλ του διά Χριστόν σαλού και Ομολογητού της Γεωργίας

Ἰησοῦς Χριστὸς_Jesus-Christ_Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon5_04269fc0bd22cc1fΕάν θέλεις την αγάπη πρέπει να γίνεις πρόσωπο.
Μονό στο πρόσωπο δίνετε η αγάπη από τον Θεό.
Η Αγάπη είναι στεφάνι!! Επιβράβευση!!!
Πρέπει να την κερδίσεις!
Πρέπει να την προφυλάξεις!
Πρέπει να κοπιάσεις!
Η αγάπη είναι φαινόμενο προσωπικό.
Μόνο στο πρόσωπο δίνεται η αγάπη.
Είναι προσωπική!!!

π. Νικόλαος Μακαρασβίλι, μαθητής του Αγίου Γαβριήλ του διά Χριστόν σαλού και Ομολογητού της Γεωργίας


Μόνον η αγιότητα ειναι φωτισμός και αληθινή παιδεία. Μόνον ο Άγιος είναι ο αληθινός Παιδαγωγός και Διδάσκαλος. Ύμνος στους Τρεις Ιεράρχες. Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Σύναξης των Τριών Ιεραρχών Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου
Οσία Πελαγία Ιβάνοβνα, η διά Χριστόν Σαλή του Ντιβέγιεβο (+1884), μαθήτρια του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ
Ανάμνηση θαύματος του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου απαλλαγής νήσου Ζακύνθου εκ της πανώλης, εν έτει 1689

Εορτάζουν στις 30 Ιανουάριου

Έαρ χελιδών oυ καθίστησι μία,
Αι τρεις αηδόνες δε, των ψυχών έαρ.
( Δηλαδή ένα χελιδόνι δεν φέρνει την άνοιξη, τα τρία, όμως, αηδόνια του Πνεύματος, δηλαδή οι τρεις Ιεράρχες φέρνουν το έαρ των ψυχών, την Άνοιξη στις ψυχές. )

Ύμνος στους Τρεις Ιεράρχες:
του αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Νηστεία και προσευχή – Βασίλειος
Θεολογία – Γρηγόριος
Ελεημοσύνη – Χρυσόστομος.
Στόματα χρυσά, στόματα μελίρρυτα!
Εργάτες όλοι ενός έργου:
τρεις διακριτοί – τρεις άγγελοι.
Οι τρεις μαζί, ένα, όπως ο Τριαδικός Θεός,
κανένας τους αρχηγός, κανένας δεύτερος.
Στην αιωνιότητα όλοι συμφωνούν,
καλείς έναν προστρέχουν και οι τρεις.
Υμνείς έναν, ακούνε και οι τρεις.
Δοξάζεις έναν, συγχαίρουν και οι τρεις.
Τρεις άνδρες, μια ολότητα,
τρεις ιεράρχες, ένα έργο,
τρία ονόματα, μία δόξα,
και για τους τρεις, κεφαλή ο Χριστός.

Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς

Τρεις Ιεράρχες_The Three Hierarchs_Собор трёх святителейSvetaTriJerarhaΆνευ των Αγίων δεν υπάρχουν αληθινοί διδάσκαλοι και παιδαγωγοί, ούτε αληθινή παιδεία άνευ της Αγιότητος. Μόνον ο Άγιος είναι ο αληθινός Παιδαγωγός και Διδάσκαλος. Μόνον η Αγιότης είναι το Αληθινόν Φώς. Η αληθινή Παιδεία, ο αληθινός Φωτισμός, δεν είναι άλλο παρά η ακτινοβολία της Αγιότητος. Μόνον οι ΄Αγιοι είναι οι αληθώς φωτισμένοι.Η Αγιότης ζη και αναπνέει δια του Φωτός, ακτινοβολεί και ενεργεί εν τω Φωτί. Αγιάζουσα η Αγιότης, ταυτόχρονα φωτίζει και διδάσκει. 

Η παιδεία είναι προβολή της αγιότητος. Μόνον ο αγιασθείς άνθρωπος δύναται να αγιάζη και άλλους· μόνον γενόμενος αυτός φως δύναται να φωτίζη τους άλλους. Το Ευαγγέλιον του Θεανθρώπου συγκεντρώνει τα πάντα εις τον προσωπικόν αγώνα και την άσκησιν τα πάντα αρχίζουν από το ίδιον το πρόσωπον του ανθρώπου: σωζόμενος ο άνθρω­πος σώζει απαραιτήτως και τους άλλους γύρω του· φωτιζόμενος φωτίζει και τους άλλους.

 Αυτή είναι η ευαγγελική οδός, η εφαρμοζομένη πιστώς εις την Ορθοδοξίαν, φυλασσομένη και διαφυλαχθείσα εις αυτή. Ιδού πως την χαράσει, ως άλλος υιός της βροντής, ο μέγας άγιος και διδάσκαλος της Εκκλησίας, ο φωστήρ της οικουμένης, ο αγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος«Καθαρθήναι δει πρώτον, είτα καθάραι· σοφισθήναι, και είτα σοφίσαι· γενέσθαι φως, και φωτίσαι· εγγίσαι Θεώ, και προσαγαγείν άλλους· αγιασθήναι, και αγιάσθαι».

 Κατά το θέλημα της Θείας Πρόνοιας ημείς ζώμεν επί της γεωγραφικής και θρησκευτικής διασταυρώσεως της Ανατολής και της Δύσεως. Δια τούτο, ίσως ευρισκόμεθα συχνά εις βασανιστικόν αδιέξοδον. Έχετε παρατηρήσει πως εις την ορθόδοξον ψυχήν μας δεν ανταποκρίνεται η ορθολογιστικο-σχολαστική παιδεία της ρωμαιοκαθολικής και προτεσταντικής Ευρώπης;

 Τούτο κατοπτρίζεται σαφώς εις την ιδεολογικήν και ηθικήν περιπλάνησιν του μεγαλυτέρου μέρους των διανοουμένων μας. Αυτοί έχουν αποξενωθή από τον ορθόδοξον λαόν μας, από το σώμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, και δια τούτο έχουν χάσει την ορθόδοξον αίσθησιν και τον ορθόδοξον προσανατολισμόν εις τα βασι­κά προβλήματα της ζωής και του θανάτου. Η παιδεία κατά το πρότυπον του ευρωπαϊκού Aufklarung (Διαφωτισμού) ποτέ δεν δύναται να είναι παιδεία δι’ ημάς.

 Η ορθόδο­ξος αίσθησις και η ορθόδοξος συνείδησις παραδέχεται και αναγνωρίζει μόνον τους αγί­ους ως παιδαγωγούς και διδασκάλους και μόνον την αγιότητα ως φωτισμόν και ως αληθινήν παιδεία. Είναι πολύ βαθειά η πείνα και η δίψα της ψυχής μας, βαθυτέρα από ότι νομίζουν πολλοί από τους διανοουμένους μας, και κανείς δεν δύναται να την ικανοποιήση εκτός του Χριστού και των αγίων Του.

Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, «Άνθρωπος και Θεάνθρωπος», εκδ. οίκος «Αστήρ», Αθήναι 1987 .Τρεις Ιεράρχες_The Three Hierarchs_Собор трёх святителей_4503.d

Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης
Συναξάρι

Η αιτία για την οποία έγινε η εορτή αυτή των Τριών Ιεραρχών, είναι η έξης: Κατά τους χρόνους της βασιλείας του Αλεξίου του Κομνηνού, ο οποίος έγινε βασιλιάς μετά τον Βοτανειάτη, γύρω στο 1100 από την Γέννηση του Χριστού, τον καιρό, λέω, εκείνο, προέκυψε στην Κωνσταντινούπολη διαφορά και φιλονικία ανάμεσα στους λόγιους και ενάρετους άνδρες.

Δηλαδή, άλλοι από αυτούς έλεγαν ανώτερο τον Μέγα Βασίλειο, επειδή με τους λόγους του ερεύνησε την φύση των όντων, με τις αρετές του όμως έμοιαζε και συναγωνιζόταν τους Αγγέλους. Διότι δεν συγχωρούσε εύκολα, όσους αμαρτάνουν, αλλά ήταν σοβαρός στο ήθος και δεν είχε μέσα του κανένα γήινο. Κατώτερο όμως από τον Βασίλειο έλεγαν τον θείο Χρυσόστομο. Επειδή εκείνος, κατά κάποιον τρόπο, ήταν αντίθετος με τον Βασίλειο και εύκολα συγχωρούσε τους αμαρτάνοντες, και το ήθος του ήταν ελκυστικό στην μετάνοια. Άλλοι πάλι αντίθετα ύψωναν τον θείο Χρυσόστομο και τον έλεγαν ανώτερο από τον Βασίλειο και τον Γρηγόριο, διότι χρησιμοποιεί διδασκαλίες συγκαταβατικότερες και οδηγεί όλους με το σαφές και εύκολο της φράσεώς του, και ελκύει τους αμαρτωλούς σε μετάνοια. Και επειδή υπερβαίνει τους προηγούμενους δύο Πατέρες με το πολύ πλήθος των μελιρρύτων του συγγραμμάτων και με το ύψος και πλάτος των νοημάτων. Άλλοι πάλι, προσκείμενοι στα συγγράμματα του Θεολόγου Γρηγορίου, τον θεωρούσαν ανώτερο από τον Βασίλειο και τον Χρυσόστομο, διότι αυτός με το κομψό και χαριτωμένο της φράσεώς του και με το υψηλό και δυσνόητο των λόγων του και με το ανθηρό των λέξεων ξεπέρασε όλους τους σοφούς, τόσο τους παλαιούς και περιβόητους στην εξωτερική και ελληνική σοφία, όσο και τους νεώτερους και δικούς μας εκκλησιαστικούς. Έτσι από την παρόμοια διαφορά και φιλονικία διαιρέθηκαν σε τρία μέρη τα πλήθη των Χριστιανών και άλλοι λέγονταν Ιωαννίτες, άλλοι Βασιλείτες και άλλοι Γρηγορίτες.

Επειδή λοιπόν έτσι ήταν διαιρεμένοι οι Χριστιανοί και έτσι φιλονικούσαν οι λόγιοι άνδρες, για τον λόγο αυτόν εμφανίσθηκαν σε όνειρο οι τρεις αυτοί Ιεράρχες και Διδάσκαλοι, πρώτα ο καθ’ ένας χωριστά και έπειτα και οι τρεις ενωμένοι μαζί, στον τότε Ιωάννη, τον Επίσκοπο της πόλεως Ευχαΐτων, (η οποία και Ευτικατία λέγεται και απλά Εφλεέμ, η οποία βρίσκεται στην Γαλατία, και υπάγεται στον Μητροπολίτη Γαγγρών). Ήταν λοιπόν ο Ιωάννης αυτός άνδρας λόγιος και έμπειρος της ελληνικής παιδείας, όπως το μαρτυρούν τα συγγράμματα, που έχει εκπονήσει, και επί πλέον ήταν και άνθρωπος που είχε φθάσει στην κορυφή της αρετής Σ’ αυτόν, λέω, εμφανίσθηκαν και με ένα στόμα του λένε και οι τρεις «Εμείς ένα είμαστε κοντά στον Θεό, καθώς βλέπεις, και καμμία αντίθεση ή διαμάχη δεν έχουμε, αλλά στους διαφόρους καιρούς, που ζήσαμε, έτσι ο καθ’ ένας από εμάς από την χάρη του θείου κινούμενος Πνεύματος, διαφορετικές διδασκαλίες συνέγραψε. Και εκείνα που διδαχθήκαμε από το Άγιο Πνεύμα, αυτά και εκδώσαμε για την σωτηρία των ανθρώπων. Και πρώτος ανάμεσα σε εμάς δεν υπάρχει, ούτε δεύτερος, αλλά εάν πεις τον ένα, αμέσως και οι άλλοι δύο ακολουθούν.

Γι’ αυτό να διατάξεις αυτούς που φιλονικούν, να μη χωρίζονται εξ αιτίας μας. Διότι εμείς, όσο μπορούσαμε φροντίζαμε, τόσο όταν ήμασταν ζωντανοί, όσο και τώρα που βρισκόμαστε στους ουρανούς το να ειρηνεύουμε και να οδηγούμε τον κόσμο στη γνώση και στην ομόνοια και όχι να τον χωρίζουμε. Αλλά και σε μία ημέρα ένωσε και τους τρεις εμάς και να συνθέσεις και τα τροπάρια και τα άσματα της εορτής μας, όπως αρμόζει στη δική σου σύνεση, και κατόπιν να αναφέρεις στους Χριστιανούς, ότι ένα είμαστε κοντά στον Θεό. Βέβαια και εμείς μαζί θα συνεργήσουμε για τη σωτηρία εκείνων, που εκτελούν την κοινή μνήμη μας Επειδή και εμείς φαινόμαστε, ότι έχουμε κάποια παρρησία και δύναμη κοντά στον Θεό». Αφού είπαν αυτά οι Άγιοι, φάνηκαν ότι ανέβηκαν πάλι στους ουρανούς λάμποντας από φως υπέροχο και ονομάζοντας ο ένας τον άλλον με το όνομά του.

Αφού λοιπόν σηκώθηκε από τον ύπνο ο ιερός Ιωάννης έκανε όπως τον διέταξαν οι θείοι Ιεράρχες. Και το μεν πλήθος του λαού το καθησύχασε και εκείνους που φιλονικούσαν τους ειρήνευσε (διότι ήταν περιβόητος στην αρετή ο άνθρωπος, γι’ αυτό και ο λόγος του είχε δύναμη και πειθώ). Και παρέδωσε στην Εκκλησία του Θεού να επιτελεί αυτή την εορτή.

Και βλέπε, ω αναγνώστα, τη σύνεση και διάκριση αυτού του αγίου ανθρώπου. Επειδή βρήκε αυτόν τον Ιανουάριο μήνα, που είχε και τους τρεις αυτούς Ιεράρχες να εορτάζονται, τον Μέγα Βασίλειο κατά την πρώτη, τον Θεολόγο Γρηγορώ κατά την εικοστή πέμπτη και τον θείο Χρυσόστομο, κατά την εικοστή εβδόμη, για τον λόγο αυτόν τους ένωσε πάλι κατά την τριακοστή του ιδίου μηνός. Και τόσο στόλισε την Ακολουθία τους με κανόνες και τροπάρια και με λόγο εγκωμιαστικό, όπως έπρεπε σε τέτοιους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας, ο χαριτώνυμος αυτός Ιωάννης ώστε φαίνονται, ότι αυτά συντέθηκαν τα άσματα της ακολουθίας αυτής κατά την νεύση και τον φωτισμό, όπως νομίζω, των τριών Αγίων Ιεραρχών. Διότι δεν έχουν απολύτως καμμία έλλειψη από τα επιχειρήματα εκείνα, που αποβλέπουν στον έπαινο των Αγίων. Έτσι τα τροπάρια αυτά είναι ανώτερα από όσα άλλα τροπάρια έγιναν μέχρι τώρα και από όσα στο μέλλον πρόκειται να γίνουν.

Ήταν δε κατά την στάση του σώματος και την μορφή του προσώπου ως εξής οι τρεις Ιεράρχες, μολονότι αναφερθήκαμε γι’ αυτό και στην ξεχωριστή εορτή του καθενός. Ο θείος Χρυσόστομος, ήταν κοντός στο ανάστημα του σώματος, είχε μεγάλη κεφαλή, ήταν αδύνατος και πολύ λεπτόσαρκος, ήταν μακρομύτης και είχε πλατιά τα ρουθούνια, ήταν κίτρινος μαζί και άσπρος, είχε βαθουλωτούς τους οφθαλμούς και μεγάλους τους βολβούς Από αυτό συνέβαινε να λάμπει με πιο χαρούμενα βλέμματα, μολονότι ως προς τα άλλα μέλη του σώματος έδειχνε, ότι ήταν λυπηρός Είχε μεγάλο το μέτωπο και χωρίς τρίχες χαραγμένο με πολλές ρυτίδες Είχε αυτιά μεγάλα και το γένειο μικρό και ωραιότατο, στολισμένο με λίγες άσπρες τρίχες Από δε την νηστεία είχε τα σαγόνια στην άκρη βαθουλωμένα.

Τόσο όμως είναι απαραίτητο να πούμε γι’ αυτόν τον Άγιο, ότι με τους λόγους και τη ρητορική του ευφράδεια φάνηκε ανώτερος από όλους τους σοφούς και ρήτορες των Ελλήνων. Ιδιαίτερα και κατ’ εξαίρεση με το πλάτος των νοημάτων και με το καθαρό και ζωντανό του λόγου. Μάλιστα τόσο πολύ σαφήνισε και εξήγησε την θεία Γραφή, όπως κανένας άλλος και με τις διδασκαλίες του αυτές τόσο πολύ βοήθησε και αύξησε το κήρυγμα του Ευαγγελίου, ώστε, αν ο Άγιος αυτός δεν υπήρχε, (μολονότι και είναι τολμηρό να το πει κανείς) έπρεπε πάλι να γίνει μία δευτέρα παρουσία του Χριστού στη γη. Τόσο μεγάλος έγινε ο χρυσορρήμων αυτός στην πρακτική και θεωρητική φιλοσοφία, σε σημείο που υπερέβαλε όλους μαζί τους ενάρετους, γενόμενος πηγή της αγάπης και ελεημοσύνης και όλος όντας πάραυτα φιλαδελφία και διδασκαλία.

Αυτός λοιπόν, αφού έζησε χρόνους εξήντα τρείς και αφού ποίμανε την Εκκλησία του Χριστού, προς αυτόν εξεδήμησε.

Ο Μέγας Βασίλειος ήταν ως προς την στάση και το ανάστημα του σώματος πολύ υψηλός. Ήταν αδύνατος και ολιγόσαρκος, μαύρος μαζί και κίτρινος στο χρώμα, ήταν μακρομύτης, είχε τα φρύδια στρογγυλά, ενώ το δέρμα, που είναι επάνω από τα φρύδια, το είχε συμμαζεμένο, φαινόταν όμοιος με έναν που συλλογίζεται και προσέχει στον εαυτό του. Είχε το πρόσωπο ζαρωμένο με λίγες ζαρωματιές, είχε τα μάγουλα μακριά και τους μήνιγγες δασείς από τρίχες συνεστραμμένες και κυκλοειδείς. Εξωτερικά φαινόταν, ότι είχε λίγο κομμένες τις τρίχες. Το γένειο ήταν αρκετά μακρύ και οι τρίχες ήταν ανακατεμένες, δηλαδή μαύρες μαζί με άσπρες.

Αυτός ο Άγιος ξεπέρασε στην παιδεία των λόγων όχι μόνο τους σοφούς και λόγιους, που ήταν στην εποχή του, αλλά και αυτούς ακόμη τους παλαιούς. Διότι, αφού έφθασε σε κάθε είδος παιδείας, σε κάθε μία από αυτές το κράτος και την νίκη απόκτησε. Και όχι μόνο αυτά, αλλά άσκησε και την έμπρακτη φιλοσοφία και με την πράξη ανέβηκε στη θεωρία των όντων. Εξ αιτίας αυτών ανέβηκε και στον θρόνο της αρχιεροσύνης, όταν έγινε σαράντα ετών και, αφού ποίμανε τήν Εκκλησί¬α πέντε χρόνια, εξεδήμησε προς Κύριον.

Ο Θεολόγος πάλι Γρηγόριος ήταν μέτριος ως προς τη θέση και το ανάστημα του σώματος λίγο κίτρινος μαζί και χαρούμενος. Είχε μικρή και πλατειά τη μύτη, είχε τα φρύδια ίσια, έβλεπε ήμερα και καταδεκτικά, είχε το δεξιό μάτι μικρότερο από το αριστερό και φαινόταν ένα σημάδι πληγής στην άλλη άκρη του οφθαλμού του. Είχε το γένειο αρκετά πυκνό, όχι όμως και μακρύ. Ήταν φαλακρός και άσπρος στην κεφαλή, έδειχνε ότι τα άκρα του γενείου του ήταν σαν καπνισμένα. Αξίζει να πούμε για τον Θεολόγο αυτόν, ότι, αν κάποιος έπρεπε να γίνει ένας στύλος έμψυχος και ζωντανός, αποτελούμενος από όλες τις αρετές, αυτός ήταν ο Μέγας αυτός Γρηγόριος. Διότι, αφού νίκησε με τη λαμπρότητα της ζωής του, εκείνους που διακρίνονταν κατά την πράξη, σε τέτοια κορυφή της θεωρίας ανέβηκε, ώστε όλοι νικιόνταν από τη σοφία που είχε, τόσο στους λόγους, όσο και στα δόγματα. Γι’ αυτό απόκτησε κατ’ εξαίρετο τρόπο και το να επονομάζεται Θεολόγος.

Ποίμανε και την Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως δώδεκα χρόνους, ζώντας επάνω στη γη γενικά ογδόντα χρόνια.
(Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Συναξαριστής, τ. Γ, έκδ. Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Ι. Καλύβη «Άγιος Σπυρίδων Α΄» Νέα Σκήτη Άγιον Όρος σ. 200-205).Τρεις Ιεράρχες_The Three Hierarchs_Собор трёх святителей53960.p

Απoλυτίκιoν των Τριών Ιεραρχών. Ήχoς α’.

Τoυς τρεις μέγιστoυς φωστήρας της τρισηλίoυ Θεότητας, τoυς την oικoυμένην ακτίσι, δoγμάτων θείων πυρσεύσoντας, τoυς μελιρρύτoυς πoταμoύς της σoφίας, τoυς την κτίσιν πάσαν, θεoγνωσίας νάμασι καταρδεύσαντας, Βασίλειoν τoν Μέγαν, καί τoν Θεoλόγoν Γρηγόριoν, συν τω κλεινώ Ιωάννη, τω την γλώτταν χρυσoρρήμoνι, πάντες oι των λόγων αυτών ερασταί, συνελθόντες ύμνoις τιμήσωμεν αυτoί γαρ τη Τριάδι, υπέρ ημών αεί πρεσβεύoυσι.

Ήχος πλ. α’ Χαίροις ασκητικών

Χαίροις Ιεραρχών η Τριάς, της Εκκλησίας τα μεγάλα προπύργια, οι στύλοι της ευσεβείας, ο των πιστών εδρασμός, των αιρετιζόντων η κατάπτωσις∙ Χριστού οι ποιμάναντες, τον λαόν θείοις δόγμασι, και ταίς ποικίλαις, αρεταίς οι εκθρέψαντες∙ οι της χάριτος, διαπρύσιοι κήρυκες, νόμους οι προεκθέμενοι, Χριστού τω πληρώματι∙ οι οδηγοί προς τα άνω, του Παραδείσου αι είσοδοι∙ Χριστόν καταπέμψαι, ταίς ψυχαίς ημών αιτείτε, το μέγα έλεος.

Στιχηρόν Ιδιόμελον
Ήχος πλ. β’

Εξεχύθη η χάρις εν χείλεσιν υμών, Όσιοι Πατέρες, και γεγόνατε Ποιμένες της του Χριστού Εκκλησίας, διδάσκοντες τα λογικά πρόβατα, πιστεύειν εις Τριάδα ομοούσιον, εν μια θεότητι.


The great Moses in every task, in every place and in every moment, expected help only from God. He was completely absorbed in God, completely humbled before God. Saint Nikolai Velimirovič

Γεώργιος Κεφαλοφόρος ΟΡΑΣ ΤΙ ΠΕΠΡΑΧΑΣΙ ΟΙ ΑΝΟΜΟΙ ΛΟΓΕ_Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_

Synaxis of the Ecumenical Teachers and Hierarchs: Basil the Great, Gregory the Theologian, and John Chrysostom
Finding of the Wonderworking Icon of Mother of God Evangelistria of Tinos (1823)
Commemoration of the deliverance of the island of Zakynthos from the plague by Saint George the Great-Martyr (1689)
Saint Pelagia Ivanovna of Diveyevo, fool for Christ’s and the disciple of St. Seraphim of Sarov (1884)

Commemorated on January 30

Homily:
on Moses
by Saint Nikolai Velimirovič

Now the man Moses was very meek, above all the men which were upon the face of the earth (Numbers 12:3).

A chosen man, a great wonderworker, a type of the Lord Jesus Christ in his miracles, a victor in Egypt, a victor in the wilderness, the leader of a people-how could he not be proud? But if he had become proud, Moses would not have been all that he was. They become proud who think that they do their own works and not God’s in this world, and who think that they work by their own power and not by God’s power. But the great Moses knew that he was the doer of God’s works, and that the power with which He did them was God’s power and not his. That is why he did not become proud because of the awesome miracles he performed, or the great victories he obtained, or the wise laws that he gave to the people. The Lord is my strength and my song (Exodus 15:2), said Moses. Of the entire assembly of the Israelites in the wilderness, no one felt his own particular weakness as much as he, the greatest one of that assembly.

 In every task, in every place and in every moment, he expected help only from God. “What shall I do?” he cried to God, and he ceaselessly listened for God’s reply and sought God’s power. “Meek above all men on earth.” For all the others considered themselves as being something, trusted themselves as being something, but he-nothing. He was completely absorbed in God, completely humbled before God. If the people needed to be fed and given drink, he turned to God; if it was necessary to do battle with his enemies, he raised his hands to heaven; if it was necessary to calm an uprising among the people, he cried to God. The meek, the all-meek Moses! And God rewarded his faithful servant with great glory and made him worthy to appear on Mount Tabor with Elias alongside the Lord Savior.

O Lord, the God of the meek, the Good Shepherd, make us also meek like Moses and the apostles.

To Thee be glory and praise forever. Amen.
http://prologue.orthodox.cn/December16.htm

Saint Justin Popovich of Chelije

Τρεις Ιεράρχες_The Three Hierarchs_Собор трёх святителейSvetaTriJerarhaEducation (enlightenment) is simply the projection of sanctity, the radiation of light; the saint shines and, thereby, enlightens and sanctifies. Education is entirely conditioned by sanctity; only a saint can be a true educator and enlightener.
Education without God has drawn Europe into such darkness as no other continent has ever experienced. No one can recognize anyone in that darkness; no one recognizes anyone else as a brother.
Man is a being that can be perfected and completed in the most ideal and realistic way by the God-Man;The perfection of man by the God-Man is achieved by means of the evangelical virtues;
An enlightened man sees in every other man his immortal and eternal brother;
True enlightenment is achieved by a holy life according to Christ’s Gospel;
The saints are the most perfect educators; the more holy a man’s life, the better an educator and enlightener he is;
(Saint Justin Popovich of Chelije ,Orthodox Faith and Life in Christ pp. 62-64)

Apolytikion Synaxis of the Three Hierarchs: First Tone

The three most great luminaries of the Three-Sun Divinity have illumined all of the world with the rays of doctrines divine and true; they are the sweetly-flowing rivers of wisdom, who with godly knowledge have watered all creation in clear and mighty streams: The great and sacred Basil, and the Theologian, wise Gregory, together with the renowned John, the famed Chrysostom of golden speech. Let us all who love their divinely-wise words come together, honoring them with hymns; for ceaselessly they offer entreaty for us to the Trinity

Troparion of St George the Trophy-bearer Tone 4

As the deliverer of captives and the protector of the poor, as the physician of the feeble and combatant of kings, holy champion and great martyr George, intercede with Christ our God to save our souls.

Holy Great-Martyr and Wonderworker George the Trophy-bearer, and St.Polychronia mother of St. George the Trophy-bearer and our mother, Pray to God for us! Pray that we labor in the fast with joy, and let God’s light illumine our hearts.Pray that we can learn to live out our Christian vocation in all times and places, and in all circumstances.


Οσία Πελαγία Ιβάνοβνα του Ντιβέγιεβο, Πριν από λίγο ήταν μαζί μου ο μπάτιουσκα Σεραφείμ. Μου είπε να ησυχάσω..

Πελαγία Ιβάνοβνα Ντιβίγιεβο _ Pelagia Ivanovna of Diveyevo_ Святая блаженная Пелагия Дивеевская-de-la-diveevo-1 81

Οσία Πελαγία Ιβάνοβνα, η διά Χριστόν Σαλή του Ντιβέγιεβο (+1884), μαθήτρια του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ

Εορτάζει στις 30 Ιανουαρίου
στις 14 Ιουνίου – Σύναξη των Αγίων του Ντιβέγιεβο 
και στις 10 Σεπτεμβρίου – Σύναξη των Αγίων του Nizhny Novgorod

Ανάμνηση θαύματος του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου απαλλαγής νήσου Ζακύνθου εκ της πανώλης, εν έτει 1689
Άγιοι Τρεις Ιεράρχες
Εορτάζουν στις 30 Ιανουάριου

Ανάμεσα στην σπάνια ασκήτρια και στο μεγάλο γέροντα Σεραφείμ υπήρχε ένας θαυμαστός δεσμός. Ο προορατικός γέροντας είχε μια μακρά συζήτηση με την Πελαγία Ιβάνοβνα. Της έδωσε ευλογία να αποδυθεί στο μεγάλο αγώνα της δια Χριστόν σαλής.

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_15396190135_936b052f59_kΣτην πρώτη συνάντηση του αγίου Σεραφείμ με την αγία Πελαγία όταν ο άνδρας της με την μητέρα της πήγαν στο κελλί του π. Σεραφείμ είδαν τον Γέροντα να οδηγεί την Πελαγία Ιβάνοβνα έξω από το κελλί του κρατώντας την από το χέρι. Εκεί της έκανε εδαφιαία μετάνοια και της είπε:
Πήγαινε στο μοναστήρι μου μάτιουσκα. Πήγαινε μη χρονοτριβείς. Να φροντίζεις τα ορφανά μου. Πολλοί θα σωθούν από σένα, θα γίνεις ένα αστέρι στον κόσμο. Α, κάτι ξέχασα, αυτό το κομποσχοίνι είναι για σένα. Παρ’ το, μάτιουσκα, παρ’ το.

Ο Ιβάν Ταμπόφτσεφ, που ήταν συγκελλιώτης του γέροντα Σεραφείμ, ήταν μπροστά σ’ αυτό το περιστατικό. Αναφέρει πως, αφού έφυγε η Πελαγία Ιβανοβνα, ο Γέροντας τον πλησίασε, ακούμπησε τα χέρια του στους ώμους του και είπε:
Πάτερ Ιβάν, πίστεψέ το, η γυναίκα αυτή που είδες θα γίνει ένα μεγάλο αστέρι, που θα φωτίσει όλο τον κόσμο.

Και στην επόμενη συνάντηση ο άγιος Σεραφείμ λέγει στην μητέρα της αγίας Πελαγιας όταν του έκανε παράπονα εναντίον της και γι αυτό την είχαν δέσει με αλυσίδες..

Πως μπορέσατε; Πως το κάνατε αυτό το πράγμα; Αφήστε την ελεύθερη. Αφήστε την ελεύθερη. Αφήστε την να κάνει αυτό που θέλει. Αν δεν την αφήσετε, ο Θεός θα σας τιμωρήσει σκληρά. Αφήστε την μόνη της, μην την πειράξετε. Αφήστε την μόνη της.

Μητερούλα, ο Κύριος δεν καλεί τις αδύναμες σε τόσο δύσκολο δρόμο. Σε τέτοιους αγώνες καλεί μόνο εκείνους που είναι δυνατοί σωματικά και ψυχικά. Γι’ αυτό μη την αλυσοδένετε, μη την εμποδίζετε. Διαφορετικά θα ‘χετε να κάνετε με το Θεό γι’ αυτό.

Όλα όσα της έτυχαν ως εδώ, προετοίμαζαν την Πελαγία Ιβάνοβνα να ζήσει τη ζωή που της είχε προορίσει ο διορατικός γέροντας Σεραφείμ στην πρώτη συνάντηση που ‘χε μαζί της :
– Πήγαινε στο μοναστήρι μου μάτιουσκα • πήγαινε μη χρονοτριβείς. Να φροντίζεις τα ορφανά μου. Πολλοί θα σωθούν από σένα, θα γίνεις ένα αστέρι στον κόσμο.

Η ασκήτρια όμως έπρεπε να ξεπεράσει πολλά εμπόδια. Να υποφέρει βάσανα και θλίψεις. Και τέλος να πάει στο Ντιβέγεβο, εκεί ήταν προορισμένη να λάμψει με τους ασυνήθιστους αγώνες της. Για τους αγώνες της δέχτηκε πλήθος χαρισμάτων (διορατικό, προφητικό, ιαματικό κ.α.). Στάθηκε η μεγάλη προστάτιδα του Ντιβέγιεβο και όλης της Ρωσίας.

Ως το τέλος της ζωής της αγρυπνούσε ακατάπαυστα για το μοναστήρι του Ντιβέγιεβο. “Δες , πόσα παιδιά έχω “, είπε στην Πάσσα του Σάρωφ, μιαν άλλη δια Χριστόν σαλή. Υποδήλωνε έτσι την αγάπη της για τα “ορφανά” του Ντιβέγιεβο. Έδειξε στοργικό ενδιαφέρον για την ηγούμενη Μαρία, στους αγώνες που έκανε και στη μέριμνά της να διοικήσει το μοναστήρι. Φανέρωσε το ζήλο της για την αλήθεια, που ποδοπατήθηκε και βεβηλώθηκε…

***

Πελαγία τοῦ Ντιβίγιεβοsf-pelaghia-cea-nebuna-pentru-hristos-de-la-diveevo-11Κάποτε πέθανε μια από τις μοναχές μας στο αναρρωτήριο. Ήταν η Αγάθη Λαυρεντιεβνα. Όταν ζούσε ο μπάτιουσκα Σεραφείμ της είπε κάποτε, που ήταν νέα και υγιής.

-Ο απόστολος Πέτρος θα σε συνοδεύσει στον άλλο κόσμο, μάτιουσκα.

Και πέθανε πραγματικά την ίδια ώρα που πέθανε κι ο ιερέας μας Πέτρος.  Στην κηδεία της οι μοναχές έλεγαν Η καημένη, η δούλη του Θεού, υπέφερε πολύ. Θα είναι καλά γι’ αυτήν εκεί τώρα.

Η Πελαγία που έτυχε να ναι εκεί κοντά, έβαλε το χέρι στο μέτωπο της για να κάνει ίσκιο, κοίταξε τον ουρανό κι είπε:

-Είναι δούλη του Θεού, είναι δούλη του Θεού, η Ιουλιανή μου όμως είναι σε καλλίτερη θέση.

***

Η Πελαγία μιλούσε στις καρδιές των ανθρώπων και τους οδηγούσε στο δρόμο της σωτηρίας. Ο ζωγράφος Μιχαήλ Πετρώφ είχε την ευλογία να’χει κάποια ιδιαίτερη σχέση με την Πελαγία Ιβάνοβνα. Εκείνη τον αποκαλούσε ”πνευματικό τέκνο” της. 

”Η Πελαγία Ιβάνοβνα προέβλεψε το θάνατο της αδελφής μου δυο χρόνια νωρίτερα” είπε. Και συνέχισε:

”Ένα παρόμοιο γεγονός έτυχε και σε μένα. Λογάριαζα να ταξιδέψω στο Μπολογκόϊ, όπου ζούσε ο φημισμένος π. Νικόλαος, ένας πρώην ιεραπόστολος, που τον σέβονταν και τον εκτιμούσαν ως μεγάλο άνθρωπο. Ήθελα να τον δω και να μιλήσω μαζί του. Σκέφτηκα όμως να πάρω πρώτα ευλογία από την Πελαγία Ιβάνοβνα. Της έγραψα ένα γράμμα και ζήτησα την άδειά της γι’ αυτό το ταξίδι. Τελείωσα το γράμμα, ντύθηκα κι ετοιμάστηκα να πάω στο ταχυδρομείο. Εκείνη την ώρα έφτασε ο ταχυδρόμος και μου ‘δωσε ένα γράμμα από την Πελαγία Ιβάνοβνα. Το διάβασα και ξαφνιάστηκα. Μου ‘γραφε να μην πάω στον π. Νικόλαο. Προτού προλάβω να στείλω το γράμμα μου, πήρα κιόλας την απάντηση!

Κάποτε η Πελαγία έπινε τσάι. Της το σέρβιραν γλυκό. Ξαφνικά πετάχτηκε πάνω, άρπαξε το φλιτζάνι κι έτρεξε στο δρόμο. Κοίταξε προς την κατεύθυνση κάποιου χωριού και το άδειασε προς τα κει. Την άλλη μέρα ήρθε μια γυναίκα απ’ το χωριό κι έπεσε στα πόδια της. Την ευχαριστούσε. Διηγήθηκε μετά πως την προηγούμενη νύχτα στο χωριό της είχε ξεσπάσει πυρκαγιά. Ο σταύλος μου μαζί με το σιτάρι που’ταν μέσα είχε αρχίσει να καίγεται, έλεγε με δάκρυα. Έπεσα στα γόνατα και φώναξα: Μάτιουσκα Πελαγία Ιβάνοβνα, σώσε μας. Και ξαφνικά ο αέρας φύσηξε προς την αντίθετη κατεύθυνση κι η φωτιά άρχισε να σβήνει.” Κατά την αφήγηση της γυναίκας αυτής ο αέρας άλλαξε κατεύθυνση κι η φωτιά άρχισε να σβύνει, τη στιγμή ακριβώς που η Πελαγία Ιβάνοβνα έχυσε τα τσάι της προς το μέρος που βρισκόταν το χωριό.

Ευχαριστώ το Θεό, συνεχίζει ο Μ.Πετρώφ με καρδιακή συντριβή,που με αξίωσε να γνωρίσω τέτοια δούλη του Θεού. Κι όχι μόνο να την γνωρίσω, αλλά και να με ονομάζει πνευματικό τέκνο της”,

***

Πελαγία Ιβάνοβνα Ντιβίγιεβο _ Pelagia Ivanovna of Diveyevo_ Святая блаженная Пелагия Дивеевская-de-la-diveevo-1 1Κάποτε είπε στην συντρόφισσα της, την Άννα Γερασίμοβνα :

Πριν από λίγο ήταν μαζί μου ο μπάτιουσκα Σεραφείμ. Μου είπε να ησυχάσω, να μένω περισσότερο στο κελλί μου, να μην βγαίνω έξω.

Και ησύχασε. Σπάνια μπορούσε κανείς να συζητήσει μαζί της. Από τότε μιλούσε λίγο και κοφτά. Καθόταν περισσότερο στο κελλί της. Όπως κι ο άγιος Αρσένιος ο Μέγας, απόφευγε τους ανθρώπους και κλεινόταν στον εαυτό της. Αυτή την εποχή οι πνευματικοί αγώνες της έγιναν διαφορετικοί.”

Μετά την κοίμησή της στο μοναστήρι ακούγονταν λόγια για θαυματουργικές εμφανίσεις της Πελαγίας Ιβάνοβνα… Η Άννα Γερασίμοβνα ασκήτρια του Ντιβέγιεβο έγραφε:

Μια από τις άρρωστές μας είδε την μακαριστή Πελαγία Ιβάνοβνα την τεσσαρακοστή ημέρα από την κοίμησή της. Στεκόταν χαρούμενη μπροστά στον Κύριο και τον παρακαλούσε να μην εγκαταλείψει το μοναστήρι. Προσευχόταν και του ζητούσε ν’ αξιώσει της ουράνιας μακαριότητας όλους εκείνους που αγωνίζονται στο Ντιβέγιεβο. “Η θέα της Πελαγίας Ιβάνοβνα, είπε η άρρωστη, ήταν θαυμάσια. Γύρω της υπήρχε τόσο φως, τόση λαμπρότητα, που δεν θα ξεχάσω το όνειρο αυτό ώσπου να πεθάνω. Και μόνο η ενθύμησή του μου δίνει απέραντη χαρά και καρδιακή συντριβή. “

***

Στη θέση του απλού ξύλινου Σταυρού, πάνω στον τάφο της μακαριστής γερόντισσας, υψώθηκε σύντομα ένα μνημείο από χυτοσίδηρο. Πάνω του ήταν χαραγμένα αυτά τα λόγια:
….«Μακάριοι έστε όταν ονειδίσωσιν υμάς και διώξωσι και είπωσι παν πονηρόν ρήμα καθ’ υμών ψευδόμενοι ένεκεν εμού. Χαίρετε και αγαλλιάσθε ότι ο μισθός υμών πολύς εν τοις ουρανοίς· ούτω γαρ εδίωξαν τους προφήτας τους προ υμών». (Ματθ.5, 10-12) Εσύ που τα υπέμεινες όλα εδώ και νίκησες με την δύναμη και την αγάπη σου για το Θεό, υπέμεινε την πνευματική αδυναμία μας και με τον σταυρό των αγώνων σου, μεσίτεψε για μας.

Ο “Σεραφείμ του Σεραφείμ”, η Πελαγία του μοναστηριού του Αγίου Σεραφείμ, της Αγίας Τριάδος του Ντιβέγιεβο, ανέλαβε το σταυρό για τη χάρη του Χριστού, έζησε στη γη ολοκληρωτικά κατά Θεόν, και ζει τώρα στους ουρανούς αιώνια με το Θεό.

«Μακάριοι οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης, ότι αυτών εστίν η βασιλεία των ουρανών». Στον αγκαθοστρωμένο δρόμο των αγώνων σου δεν εγκατέλειψες κανέναν που κατέφυγε σε σένα. Εκεί τώρα, στη μακαριότητα της αιώνιας δόξας του Θεού, μη ξεχνάς το μοναστήρι που τόσο αγάπησες.Πελαγία Ιβάνοβνα Ντιβίγιεβο_Pelagia Ivanovna of Diveyevo_Св Пелагия Дивеевская_05

Απολυτίκιον Οσίας Πελαγίας Ιβάνοβνα του Ντιβέγιεβο.
(Ποίημα Δρος Χαραλάμπους Μ. Μπούσια)
Ήχος πλ. α’ Τον Συνάναρχον Λόγον

Διαπλεύσασα πέλαγος πολυκύμαντον του επιγείου σου βίου εν ηρεμία, σεμνή, ψυχική και γεννηθείσα κόσμω θέατρον είληφας χάριν δαψιλή, Πελαγία, εμπαιγμούς και ύβρεις καθυπομείναι ως θείαν δρόσον υψόθεν, θερμή αρτίως κόσμου πρέσβειρα.

Κοντάκιον.
Ήχος δ’ Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ…

Ταις εν Χριστώ οδοίς σαλότητος άρτι ακολουθήσασα πιστώς, Πελαγία, δοχείον ταπεινώσεως επώφθης σεπτόν· όθεν συ Νυμφίω σου ποθεινώ ηξιώθης εν Εδέμ αγάλλεσθαι, θρέμμα θείον Ρωσίδος, Ω και πρεσβεύεις δούναι σε λαμπρώς ανευφημούσιν αγίαν ταπείνωσιν.

Μεγαλυνάριον.

Ίνα τη ψυχή σου εις ουρανούς ανυψώσης, Μήτερ, κατευτέλισας σε αυτήν και της εν Κυρίω μωρίας ανεδείχθης αρτίως, Πελαγία, θείον υπόδειγμα.

Ανάμνηση θαύματος του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου απαλλαγής νήσου Ζακύνθου εκ της πανώλης, εν έτει 1689
https://iconandlight.wordpress.com/2018/01/30/21584/

Οι συναντήσεις της οσίας Πελαγίας του Ντιβέγιεβο με τον Μπάτουσκα Σεραφείμ του Σάρωφ
https://iconandlight.wordpress.com/2018/01/29/21610/

Οσία Πελαγία του Ντιβέγιεβο η διά Χριστόν Σαλή και Οσία Αθανασία Λογκάτσεβα
https://iconandlight.wordpress.com/2015/01/29/%CE%BF%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%B5%CE%BB%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B2%CE%AD%CE%B3%CE%B9%CE%B5%CE%B2%CE%BF-%CE%B7-%CE%B4%CE%B9%CE%AC-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83/

Οσία Πελαγία Ιβάνοβνα του Ντιβέγιεβο,”Πήγαινε, Μάτουσκα, στο Ντιβέγιεβο και προστάτεψε τα ορφανά μου. ….”.
https://iconandlight.wordpress.com/2016/01/30/%CE%BF%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%B5%CE%BB%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CE%B9%CE%B2%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CE%B2%CE%BD%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B2%CE%AD%CE%B3%CE%B9%CE%B5%CE%B2%CE%BF/

Ο “Σεραφείμ του Σεραφείμ”, η οσία Πελαγία του Ντιβέγιεβο, η διά Χριστόν Σαλή
https://iconandlight.wordpress.com/2017/01/29/16288/ΛΕΙΨΑΝΟθηκες Πελαγία Ιβάνοβνα Ντιβίγιεβο_Pelagia Ivanovna of Diveyevo_Св Пелагия Дивеевская_και Παρασκευης-ICUAs


Just one ray of Your grace – and I shall lift myself up on the wings of an eagle. St. Nikolai Velimirovich, Bishop of Ochrid

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_23452356

Prayers by the Lake
St. Nikolai Velimirovich, Bishop of Ochrid
Poem LXXXVIII (88)

I raise my arms to You, my Shepherd, but my arms do not reach very far.
In vain does a sheep in a hole try to raise himself to the top; if the shepherd does not stoop down to help it, it will fall back in.

Your grace reaches further than the rays of the sun. Take hold of my hands, and lead me out of this dungeon. Just one ray of Your grace – and I shall lift myself up on the wings of an eagle.

Beneath a stone grass is trying to grow, having become hunchbacked from seeking light and ashen4aced from lack of light. Great is my joy as a mortal, when I lift the stone and see the grass straightening itself up and becoming green.

Was not Your joy even greater, Immortal Lord, when You lifted the stone that the world had rolled over my soul, hunchbacked and ashen-faced?
In vain do I gather wood into a pile to warm my soul, if You do not kindle it with fire from heaven.1

In vain do I run; if I am going the wrong way, my running is futile.
All my effort and my sweat is a sacrifice to You. If You are unwilling to accept it, I shall be like a mountain climber buried in snow on the mountain’s peak.

For You do not look at the multitude of efforts but at the yearning of hearts.

What do you have to yearn for, my heart? Wherever the eye looks, it sees death. Whatever the hand touches it feels death.

Whatever you find, you also find the fear that you may lose it. Whatever you fall in love with fills you with the sorrow of its loss.

My restless thoughts, you push your way through my mind like drunkards at a fair, and you keep falling and dying like locusts on a highway. Everything that sent you into me will die, and not one of you will be saved from my grave, except those which have tied themselves to the Graveless, Undying Lord.

Truly, you entered a sepulcher when you entered me, and like gravediggers you are preparing my grave.

But when the trumpet, the long-tubed blaring trumpet, sounds in my soul, and heralds the coming of the Son of God!2 Then will all the mortal yearnings of my heart, and all the mortal thoughts of my mind be separated to the left, and the field of my heart and mind will be cleansed.3

And the Son of God will enter this field, and will level all the tombs you have prepared for me like molehills. And the Son of God will wash me and bathe me and make me fragrant with myrrh — not for death but for life.4

I myself immured myself, O Lord, walling myself off from Your grace. And I did not dare to poke my head outside, for You are like a fearsome wind. I built shacks and shanties in my soul and was afraid that You would demolish them. But You have not demolished them in order to leave me homeless, but have done so in order to take me into a palace more spacious and radiant than the star-filled universe.

People rejected Your cornerstone, because it is too immense for their shacks and shanties.5 Insane builders rejected it, because they do not know what to build on it. Being forgetful, they cannot remember that You are the builder, and that their whole job is not to interfere with You in Your work.

Your cornerstone is too immense, and giants are afraid to approach it. They say: “If we begin with this, when shall we finish?”

The wretches, how death frightens them off from every good beginning!

How time compels them to build one-day edifices!

Extend Your grace to me, grace which penetrates further than sunbeams, my Rich Lord, and I shall dare to stand beside the rejected stone.

Indeed, You are grace. Come down and lift me up.

Expel death and time from me and, together with You, I shall build what the earthly giants did not dare.
________________________
1. Cf. Luke 12:49.
2. Cf. Matt. 24:31, 1 Cor. 15:52, and 1 Thess. 4:16.
3. Cf. Matt. 25:33 and 41.
4. Cf.Johnl9:39.
5. Cf. Ps. 118:22, 23; Matt. 21:42.
http://www.sv-luka.org/praylake/pl88.htm

Prayers by the Lake, VIII (8), by St. Nikolai Velimirovic
Written at Lake Ohrid 1921-1922.
Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, Κανέο Οχρίδα--Church of St. John at Kaneo Lake Ohrid- Церковь Святого Иоанна Канео (Охрид)-d986

.. Like the Old Testament Psalmist, our holy Vladika poured out his soul in his works and in prayer. This is especially evident in his “Prayers by the Lake,” “The Spiritual Lyre,” and “Prayerful Songs.” From his poetic inspiration and fervor arose prayers on the level of the Psalms, like the most beautiful flowers of paradise. Vladika Nikolai’s spirit of prayer was so powerful that it often threw him to his knees. He was often seen weeping. He was inflamed by divine eros.* His thirst for God was unquenchable; it could be satisfied only with complete union with God.

Commemoration of the Miracle of the Great Martyr George in Zakynthos in 1689
https://iconandlight.wordpress.com/2018/01/30/commemoration-of-the-miracle-of-the-great-martyr-george-in-zakynthos-in-1689/

Saint Pelagia Ivanovna of Diveyevo
https://iconandlight.wordpress.com/2014/01/29/saint-pelagia-ivanovna-of-diveyevo/