iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Τί είναι αυτή η ευωδία που απλώνεται στη φοβερή έρημο; Η Μαρία ευωδιάζει, η αγιότητα της μυροβλύζει! Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Μαρία Αιγυπτία_Saint Mary of Egypt Icon _святая Мария Египтяныня__33315831_p18kgq513t1riv1unl14tb1rh41a1gaΟσία Μαρία η Αιγυπτία

Εορτάζει στις 1 Απριλίου και την Ε’ Κυριακή των Νηστειών

Ο Αββάς Ζωσιμάς κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής στην έρημο πέραν του Ιορδάνου, συνάντησε την οσία Μαρία την Αιγυπτία όπου του διηγήθηκε την ζωή της. Παρέμεινε σαράντα οκτώ χρόνια στην έρημο ολομόναχη, υπομένοντας αγόγγυστα πολλές δοκιμασίες, με ακρότατη άσκηση, «πυκτεύουσα», παλεύοντας με τα άλογα πάθη της και τους εμπαθείς λογισμούς σαν με άγρια θηρία.

Ο αββάς Ζωσιμάς είπε προς αυτή: «Μητέρα Οσία, έτσι πέρασες τόσα πολλά χρόνια χωρίς να σε ταράξει κανένας πειρασμός;» … Εκείνη, δε του απάντησε: «Πίστευε, Αββά Ζωσιμά, ότι πέρασα 17 χρόνια σ” αυτή την έρημο παλεύοντας εναντίον των παραλόγων επιθυμιών μου…. Αμέσως όμως, με δάκρυα στα μάτια …παρευρισκόμουνα νοερά μπροστά στην εικόνα της Παναγίας της Θεοτόκου, της αναδόχου μου και την παρακαλούσα με δάκρυα να διώξει τους λογισμούς, που βασάνιζαν την άθλια μου ψυχή. Όταν δε δάκρυζα πολλήν ώρα και κτυπούσα το στήθος μου, έβλεπα από παντού να λάμπει γύρω μου φως και από τότες, μετά την τρικυμία, βασίλευε ειρήνη μέσα μου». «Δεν σηκωνόμουνα από τη γη, έστω κι” αν περνούσε το εικοσιτετράωρο, μέχρις ότου το φως εκείνο, το γλυκό, έλαμπε γύρω μου και έδιωχνε τους λογισμούς που μ” ενοχλούσαν. Τα μάτια λοιπόν, της ψυχής μου είχα συνεχώς στραμμένα προς την εγγυήτριά μου, από την οποία ζητούσα να με βοηθήσει στο πέλαγος αυτό της ερήμου που βρισκόμουνα. Πραγματικά είχα αυτή τη βοήθεια και έτσι πέρασα το διάστημα αυτό των δεκαεπτά χρόνων παλεύοντας εναντίων εκατομμυρίων κινδύνων. Από τότε δε μέχρι τώρα η Βοηθός μου παραστέκεται σ” όλα και με κάθε τρόπο με καθοδηγεί».

Περιφρονήστε τα πάθη
Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Μαρία Αιγυπτία_Saint Mary of Egypt Icon _святая Мария Египтяныня_ 3ce390a01c23ea7b3d3f9165ac14778df5Κάνε το σταυρό σου και περιφρόνησε το διάβολο. Άφησέ τον αυτόν, μου έλεγε ο π. Πορφύριος για το διάβολο. Μην του δίνεις σημασία. Όσο του δίνεις σημασία, τόσο περισσότερο σε πλησιάζει. Αν θέλεις να τον διώξεις, να τον απομακρύνεις από κοντά σου, πάψε να του δίνεις σημασία. Περιφρόνησέ τον. Μόνο η περιφρόνηση του αξίζει. Από τη στιγμή που θα αρχίσει να την εισπράττει, θα αρχίσει και θα υποχωρεί. Μέχρι που, τελικά, θα τραπεί σε φυγή. Η περιφρόνηση αποτελεί το δεύτερο όπλο, μετά τον Τίμιο Σταυρό, κατά του διαβόλου! Και τον μεν Τίμιο Σταυρό τον φοβάται και, κυριολεκτικά, τον τρέμει και τρέπεται σε άτακτη φυγή. Την δε περιφρόνηση δεν την αντέχει. Γιατί είναι υπερόπτης και σκάει από το κακό του! Εξάλλου, αυτή η υπεροψία ήταν αιτία να εκπέσει και να γίνει αυτό που έγινε. Εισέπραξε την τιμωρία του… (Γέροντος Πορφυρίου Ιερομονάχου, «Ανθολόγιο Συμβουλών», εκδ. Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος, Μήλεσι – Αττικής).

Μέσα απ’ την Αγία Γραφή βγαίνουν όλα. Πρέπει να τη διαβάζετε συνεχώς, για να μάθετε τα μυστικά του αγώνα του πνευματικού… Ο Θεός είναι πολύ μυστικός, αλλά υπάρχει παντού. Θεό ζούμε, Θεό αναπνέουμε, αλλά δεν μπορούμε να αισθανθούμε το μεγαλείο Του, την πρόνοιά Του. Συχνά κρύβει τις ενέργειες της Θείας Του πρόνοιας. Όταν, όμως, αποκτήσουμε την αγία ταπείνωση, τότε τα βλέπουμε όλα κι όλα τα ζούμε. Ζούμε τον Θεό ολοφάνερα κι αισθανόμαστε τα μυστήριά Του. Τότε πιά αρχίζουμε να Τον αγαπάμε. Κι αυτό είναι κάτι που το ζητάει Εκείνος. Είναι το πρώτο που ζητάει για τη δική μας ευτυχία, όπως λέει: «Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εν όλη καρδία σου και εν όλη τη ψυχή σου και εν όλη τη διανοία σου. αύτη εστί πρώτη και μεγάλη εντολή» (Ματθ. 22, 37-38).

Μια τέτοια αγάπη είχαν οι άγιοι… Ο,τι θέλει ο Κύριος. Εγώ θέλω να σκέφτομαι τον Χριστό. Ανοίξτε και σείς τα χέρια σας και ριχτείτε στην αγκαλιά του Χριστού. Τότε ζει μέσα σας. Κι όλο νομίζετε ότι δεν Τον αγαπάτε πολύ και θέλετε πιο πολύ να Τον πλησιάσετε και να είστε ένα μαζί Του. Περιφρονήστε τα πάθη, μην ασχολείσθε με τον διάβολο. Στραφείτε στον Χριστό. Για να γίνει αυτό, χρειάζεται να έλθει η χάρις. «Η θεία χάρις η πάντοτε τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα» (Ευχή επί χειροτονία).

Όποιος ζει τον Χριστό, γίνεται ένα μαζί Του, με την Εκκλησία Του. Ζει μια τρέλα! Η ζωή αυτή είναι διαφορετική απ’ τη ζωή των ανθρώπων. Είναι χαρά, είναι φως, είναι αγαλλίαση, είναι ανάταση. Αυτή είναι η ζωή της Εκκλησίας, η ζωή του Ευαγγελίου, η Βασιλεία του Θεού. «Η Βασιλεία του Θεού εντός ημών εστίν» (Λουκ. 17,21). Έρχεται μέσα μας ο Χριστός κι εμείς είμαστε μέσα Του. Και συμβαίνει όπως μ’ ένα κομμάτι σίδηρο που τοποθετημένο μές στη φωτιά γίνεται φωτιά και φως· έξω απ’ τη φωτιά, πάλι σίδηρος σκοτεινός, σκοτάδι.

Πολλές φορές ούτε ο κόπος, ούτε οι μετάνοιες, ούτε οι σταυροί προσελκύουν τη χάρη. Υπάρχουν μυστικά. Το ουσιαστικότερο είναι να φύγεις απ’ τον τύπο και να πηγαίνεις στην ουσία. Ό,τι γίνεται, να γίνεται από αγάπη.

Η αγάπη του Θεού όλα τα μεταβάλλει, τα μεταποιεί, τα αγιάζει, τα διορθώνει, τα αλλάζει, τα μεταστοιχειώνει. Ο έρωτας προς τον Χριστό είναι κάτι άλλο. Δεν έχει τέλος, δεν έχει χορτασμό. Δίνει ζωή, δίνει σθένος, δίνει υγεία, δίνει, δίνει, δίνει… Κι όσο δίνει, τόσο πιο πολύ ο άνθρωπος θέλει να ερωτεύεται. Ενώ ο ανθρώπινος έρωτας μπορεί να φθείρει τον άνθρωπο, να τον τρελάνει. Όταν αγαπήσομε τον Χριστό, όλες οι άλλες αγάπες υποχωρούν. Οι άλλες αγάπες έχουν κορεσμό.. Η αγάπη του Χριστού δεν έχει κορεσμό.

Η κοσμική αγάπη λίγο διατηρείται και σιγά σιγά σβήνει, ενώ η θεία αγάπη ολοένα μεγαλώνει και βαθαίνει. Κάθε άλλος έρωτας μπορεί να φέρει τον άνθρωπο σε απελπισία. Ο θείος έρως, όμως, μας ανεβάζει στη σφαίρα του Θεού, μας χαρίζει γαλήνη, χαρά, πληρότητα. Οι άλλες ηδονές κουράζουν, ενώ αυτή διαρκώς δεν χορταίνεται. Είναι μία ηδονή ακόρεστος, που δεν την βαριέται κανείς ποτέ. Είναι το άκρον αγαθόν.

Όταν αγαπάς τον Χριστό, παρόλες τις αδυναμίες και τη συναίσθηση που έχεις γι’ αυτές έχεις τη βεβαιότητα ότι ξεπέρασες τον θάνατο, γιατί βρίσκεσαι στην κοινωνία της αγάπης του Χριστού… Η χάρις του Θεού θέλει θείο έρωτα. Η αγάπη αρκεί, για να μας φέρει σε κατάλληλη «φόρμα» για προσευχή. Μόνος Του θα έλθει ο Χριστός και θα εγκύψει στην ψυχή μας, αρκεί να βρει ορισμένα πραγματάκια που να Τον ευχαριστούν· αγαθή προαίρεση, ταπείνωση και αγάπη. Χωρίς αυτά δεν μπορούμε να πούμε «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με». (Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης “Βίος και Λόγοι”)

***

Ύμνος
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
στην οσία Μαρία την Αιγυπτία

Η Μαρία, πρότυπο μετανοίας και αυτομεμψίας, έκρυβε τον εαυτό της από το πρόσωπο των ανθρώπων:
Οίμοι, εμέ την αμαρτωλή, τη σκοτισμένη από τα πάθη!
Θεριά είναι τα πάθη, κατασπαράξουν την καρδιά μας• έρποντας σαν φίδια φωλιάζουν μέσα μας.
Οίμοι, εμέ την αμαρτωλή,
την καταποθείσα από τα πάθη!
Εκουσίως έπαθες, Χριστέ μου,
για να σώσεις τους αμαρτωλούς. Μη βδελύξεις εμέ την ακάθαρτη!
Εισάκουσε την κραυγή της Μαρίας, Κύριε,
της πιο αχρείας αμαρτωλής!
Ο Κύριος έδειξε την ευσπλαχνία Του, θεράπευσε τη Μαρία•
τη σκοτισμένη ψυχή της Εκείνος σαν χιόνι τη λευκανε. Ευχαριστώ Σε Πανάγαθε, παμπόθητε Κύριε!
Συ κατελάμπρυνες ένα σκεύος ακάθαρτο,
με χρυσάφι το κατακόσμησες•
Συ το υπερχείλισες με την Χάρη Σου.
Ιδού το έλεος το αληθινό!
Σοι δόξα πρέπει, Κύριε!
Η Μαρία διέλαμψε διά του Πνεύματος περισωσμένη δύναμιν, ως άγγελος Θεού, χάρις στη Δύναμή Σου, Χριστέ, χάρις στο Έλεός Σου, Πάναγνε!
Τί είναι αυτή η ευωδία που απλώνεται στη φοβερή έρημο,
σαν πυρίπνου θυμίαμα σε μυροδοχείο;
Η Μαρία ευωδιάζει,
η αγιότητα της μυροβλύζει!

(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Πρόλογος της Αχρίδος» – Απρίλιος, εκδ. Ἀθως)

***

Διψώ για μετάνοια!…Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ (Brianchaninov)
https://iconandlight.wordpress.com/2017/04/01/%CE%B4%CE%B9%CF%88%CF%8E-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CE%B9%CE%B1-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B9%CE%B3%CE%BD%CE%AC%CF%84%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%B9/

Η οσία της μετανοίας, Μαρία η Αιγυπτία (Κυριακὴ Ε΄ Νηστείων 2.4.2017)
Κήρυγμα Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου


What smells so in the awesome wilderness?That, Mary breathes -With holiness, she exudes! Saint Nikolai Velimirovič

Hymn of Praise
By Saint Nikolai Velimirovič
Saint Mary the Egyptian

Μαρία Αιγυπτία_Saint Mary of Egypt Icon _святая Мария Египтяныня_ 3ce390a01c23ea7b3d3f9165ac14778df5Penitent wonderful, self-tormentor,
Mary hid herself from the face of men.
Oh yes, sinful me,
By passion, darkened.
Passions are beasts which eat at our heart,
In us as serpents, secretly they weave a nest.
Oh yes, sinful me,
By passion consumed!
In order to save sinners, You suffered O Christ,
Now, do not loathe impure me!
Hearken to the cry of Mary,
Of all, the most-sinful!
The Lord showed compassion, Mary He healed,
Her darkened soul, He whitened as snow.
Thanks be to You, O All-Good One,
Oh Lord, most dear!
An impure vessel You cleansed and,
With gold you gilded it,
Filled it to overflowing with Your grace –
That is true mercy,
To you O God, be glory!
And Mary became radiant with the Spirit
As an angel of God, by strength girded,
By Your power, O Christ
Mercy, Most pure!
What smells so in the awesome wilderness,
As beautiful incense in a chest of the temple?
That, Mary breathes –
With holiness, she exudes!

The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for Old Calendar date April 1, and New Calendar date April 14.
http://prologue.orthodox.cn/April1.htm

***

Even in His pain on the cross, the Lord Jesus did not condemn sinners but offered pardon to His Father for their sins saying, “They know not what they do!” (St. Luke 23:34). Let us not judge anyone so that we will not be judged. For no one is certain that before his death he will not commit the same sin by which he condemns his brother. Saint Anastasius of Sinai teaches, “Even if you see someone sinning, do not judge him for you do not know what the end of his life will be like. The thief, crucified with Christ, entered Paradise and the Apostle Judas went to Hell. Even if you see someone sinning, bear in mind that you do not know his good works. For many have sinned openly and repented in secret; we see their sins, but we do not know their repentance. That is why, brethren, let us not judge anyone so that we will not be judged.”
http://prologue.orthodox.cn/March22.htm

***

Hymn of Praise
By Saint Nikolai Velimirovič
Christ the Lord, a wonderful Fisherman

Μαρία Αιγυπτία_Saint Mary of Egypt Icon _святая Мария Египтяныня_ 3cNMarAiguptA wonderful Fisherman, O Christ the Lord, You are,
Throughout the entire world, the nets You spread,
For pure pearls You trawl from the waters deep,
Invisible net, by the Spirit woven,
Woven with love, moistened with tears,
By angelic hands, everywhere upheld.
Everyone to whom a mother gave birth and by the Spirit reared,
Most beautiful souls all, that the world can give.
All that into the numbers of Your rich catch entered,
All that Your silk net caught.
When nets from the sea of life, You raise
Nothing will remain except the muddy scum.
O, Fisherman, Most Wonderful, of pure pearls,
And we sinners, Your pearls, at one time were,
Now, from Your Throne, we are far away,
Under the sediment of dark passions, covered are we,
But, may Your net also us, to seize,
From Your countenance, we will shine as the stars.


Ο Κύριος έχει στην αγκαλιά του όλους όσους υποφέρουν στη ζωή τους. Ας ακολουθήσουμε τον δρόμο του μαρτυρίου και των διωγμών ο οποίος οδηγεί εκεί όπου αιώνια λάμπει ο Σταυρός του Χριστού μας. Άγιος Λουκάς Κριμαίας

Σταύρωσις_The Crucifixion_Greek-Byzantine-Orthodox-Icon_Распятие_ИИСУСА_ХРИСТА20707738_decani2Κυριακή Γ’ Νηστειών
Εορτή της Σταυροπροσκυνήσεως, την Προσκύνησιν εορτάζομεν του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού

«Σταυρέ ζωηφόρε, αγίασον ημάς τη ελλάμψει σου» (Ιδιόμελον Λιτής).

Λόγος εις την Κυριακήν της Σταυροπροσκυνήσεως
Άγιος Λουκάς, επίσκοπος Κριμαίας

«Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς. Άρατε τον ζυγόν Μου εφ’ υμάς και μάθετε απ’ Εμού, ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία, και ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς υμών. Ο γαρ ζυγός μου χρηστός και το φορτίον μου ελαφρόν εστίν» (Ματθ. ΙΑ.28 – 30).

Μεγάλη είναι η αγκαλιά του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Τόσο μεγάλη που δεν μπορούμε να φανταστούμε. Ο Κύριος έχει στην αγκαλιά του όλους όσους υποφέρουν στη ζωή τους από τις θλίψεις και τις στενοχώριες. Τί βάθος έχει η καρδιά Του και πόσο δυνατή είναι η αγάπη Του, αφού μπορεί όλους αυτούς που κοπιάζουν και είναι φορτωμένοι να τους αναπαύσει, να τους παρηγορήσει και να τους δώσει δύναμη να υπομένουν τις θλίψεις και να μην απελπίζονται όταν αδικούνται στη ζωή τους!…

Είναι όμως παράξενος ο τρόπος με τον οποίο επιχειρεί να το κάνει! Μας προτείνει να αφήσουμε τον ανυπόφορο για πολλούς ζυγό της ζωής και να σηκώσουμε επάνω μας έναν άλλο ζυγό: άγνωστο στον κόσμο, απαλό, αγαθό και ελαφρό, δικό του ζυγό. Όταν λέμε ζυγό, εννοούμε κατάσταση στην οποία βρίσκεται ένας δούλος. Την κατάσταση βέβαια αυτή δεν την θεωρούμε καθόλου ευχάριστη. Τον δικό Του όμως ζυγό ο Κύριος τον ονομάζει απαλό και ελαφρό.

Πώς να το καταλάβουμε; Γιατί είναι απαλός και ελαφρός ο ζυγός του Χριστού; Μήπως επειδή ζυγό ονομάζει τον θείο νόμο της αγάπης του τον οποίο δίνει στον κόσμο, στον κόσμο ο οποίος σχεδόν καθόλου δεν σκέφτεται την αγάπη; Ή επειδή ο δικός του λόγος της αγάπης άνοιξε για την ανθρωπότητα, που ζούσε χωρίς αγάπη, έναν καινούριο κόσμο, έναν κόσμο στον οποίο λάμπει το θείο φως της αγάπης, που διαλύει το οποιοδήποτε σκοτάδι; Δεν είναι μεγάλη χαρά να βγούμε από το σκοτάδι στο φως; Δεν θα σκιρτήσει η καρδιά του ανθρώπου όταν θα βγει από το σκοτάδι και θα καταλάβει ότι ο ίδιος ο Κύριος τον κρατά στην αγκαλιά Του;

Αλλά τί επιτέλους σημαίνει ζυγός του Χριστού; Σημαίνει να ζούμε σύμφωνα με τις εντολές του. Να είμαστε ταπεινοί και πράοι, να διψάμε και να πεινάμε την υψίστη αλήθεια. Να είμαστε ελεήμονες και καθαροί τη καρδία. Να μας κακολογούν και να μας διώκουν για την πίστη στον Υιό του Θεού και για την αγάπη του. Ναι, αυτό και μόνο αυτό σημαίνει ο απαλός ζυγός του Χριστού και το ελαφρό φορτίο του. Τη δύναμη για να τα σηκώσουμε μας τη δίνει ο Σταυρός του Χριστού, που υψώνεται πάνω από τον κόσμο και τον φωτίζει, ο Σταυρός πάνω στον οποίο ο Υιός του Θεού υπέφερε τα πάθη και έδωσε την ζωή Του για να ζει ο άνθρωπος.

Ας προσκυνήσουμε το υποπόδιο του Σταυρού του Χριστού με όλη την ψυχή μας. Αυτός είναι ο απαλός ζυγός του Χριστού, να ακολουθήσουμε τον δρόμο του μαρτυρίου και των διωγμών ο οποίος οδηγεί εκεί όπου αιώνια λάμπει ο Σταυρός του Χριστού μας. Ας ακολουθήσουμε τον Σωτήρα μας και ας θυμόμαστε πάντοτε ότι Αυτός που είναι αληθινός Θεός λέει για τον εαυτό Του ότι είναι πράος και ταπεινός τη καρδία. Να είμαστε και εμείς πράοι και ταπεινοί για να τον ακολουθήσουμε στον δρόμο προς την Βασιλεία της αιώνιας Δικαιοσύνης και του ανεσπέρου Φωτός. Αμήν.
Από την συλλογή: «Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας, Λόγοι και ομιλίες που εκφωνήθηκαν στην Συμφερούπολη κατά την περίοδο 1955-1957.» τόμος Α. Σελ. 100 – 102.τριανταφυλλο93234_originalΈνας από τους τελεταίους λόγους του Αγίου Λουκά Κριμαίας, στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Συμφερουπόλεως, Κριμαίας .

Είναι εύκολο να είσαι καταδιωγμένος; Είναι εύκολο να περνάς από τη στενή πύλη και από το δρόμο με αγκάθια;” Θα με ρωτήσετε με απορία. Στην καρδιά σας ίσως φωλιάσει η αμφιβολία, αν είναι ελαφρύς ο σταυρός του Χριστού. Εγώ όμως θα σας πω: “Ναί, ναί! Είναι ελαφρύς, εξαιρετικά ελαφρύς.” Και γιατί είναι ελαφρύς; Γιατί είναι εύκολο να τον ακολουθείς σ΄αυτό τον αγκαθωτό δρόμο; Διότι δεν θα προχωράς μόνος σου. Θα σε συνοδεύει ο ίδιος ο Χριστός. Διότι το άπειρο έλεός Του θα σε ενδυναμώνει, όταν θα λυγίζεις από το βάρος του σταυρού. Διότι ο ίδιος θα σε στηρίζει, θα σε βοηθάει να σηκώνεις το σταυρό σου.

Δεν μιλάω μόνο από γνώση, αλλά και από προσωπική εμπειρία. Πρέπει να σας διαβεβαιώσω ότι όταν προχωρούσα σ΄αυτόν τον δύσκολο δρόμο, όταν σήκωνα το βαρύ σταυρό του Χριστού, δεν τον ένιωθα βαρύ και ο δρόμος αυτός ήταν ο δρόμος της χαράς, επειδή το ένιωθα απόλυτα και το διαισθανόμουν ότι δίπλα μου πορεύεται ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός και ότι με βοηθάει να σηκώνω το σταυρό μου. Ήταν βαρύ το φορτίο αλλά το θυμάμαι σα να ήταν λαμπρή χαρά, σα να ήταν ευλογία του Κυρίου. Διότι ο Κύριος είναι ελεήμων για όλους τους ανθρώπους που σηκώνουν το σταυρό τους… δεν θα εγκαταλείψει μόνο του εκείνον που πήρε το σταυρό του και Τον ακολούθησε, αλλά θα πορεύεται δίπλα του, θα είναι στήριγμα στο δρόμο του και θα τον ενδυναμώνει με τη χάρη Του.

Να θυμάστε τα άγια λόγια Του, διότι κρύβεται μεγάλη αλήθεια σ΄ αυτά: “Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς. Άρατε τον ζυγόν μου εφ΄ υμάς και μάθετε απ΄ εμού, ότι πράός ειμι και ταπεινός τη καρδία και ευρήσετε ανάπαυσιν ταίς ψυχαίς υμών. Ο γαρ ζυγός μου χρηστός και το φορτίον μου ελαφρόν εστιν’’.

Όλους εσάς, όλους που πίστεψαν στον Κύριο καλεί να Τον ακολουθήσετε, να σηκώσετε το φορτίο του, το σταυρό Του. Μη φοβάστε, λοιπόν. Προχωρείτε με θάρρος. Μη σας φοβίζουν οι επιθέσεις του διαβόλου, που σας εμποδίζει να προχωρείται στο δρόμο αυτό. Φτύστε το διάβολο, διώξτε τον με το σταυρό του Κυρίου, στο όνομά Του.»

Άγιε Λουκά της Κριμαίας πρέσβευε υπέρ ημών. Αμήν.Σταυρός_ Holy-Cross_Крест Господня_S1luarea_crucii-620x464 (1)Ο Εσταυρωμένος Χριστός γλυκαίνει τις πίκρες των ανθρώπων και ο σταυρωμένος άνθρωπος μιμείται τον Θεάνθρωπο Ιησού. Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2018/09/13/%CE%BF-%CE%B5%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%85%CF%81%CF%89%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8C%CF%82-%CE%B3%CE%BB%CF%85%CE%BA%CE%B1%CE%AF%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%B9%CF%82-3/

Ο σταυρωμένος Χριστός, είναι η ύστατη αγάπη μου, η έσχατη ανάβαση του νου μου, η μεγαλύτερη τόλμη της καρδιάς μου… Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2015/09/13/%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%85%CF%81%CF%89%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8C%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CF%8D%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%84%CE%B7-%CE%B1/

Ιδού γαρ ήλθε δια του Σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω,γέρων Εφραίμ Κατουνακιώτης
https://iconandlight.wordpress.com/2017/03/21/%CE%B9%CE%B4%CE%BF%CF%8D-%CE%B3%CE%B1%CF%81-%CE%AE%CE%BB%CE%B8%CE%B5-%CE%B4%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%85%CF%81%CE%BF%CF%8D-%CF%87%CE%B1%CF%81%CE%AC-%CE%B5%CE%BD-%CF%8C%CE%BB/

«Μη αντιστήναι τω πονηρώ», καλύτερα να σιωπούμε εμείς που δεν έχουμε τη διάθεση να λύσουμε κανένα πρόβλημα με την οδό της βίας. Γέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2017/03/22/%CE%BC%CE%B7-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CF%89-%CF%80%CE%BF%CE%BD%CE%B7%CF%81%CF%8E-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%8D%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B1-%CE%BD%CE%B1/

Απολυτίκιον Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. Ήχος α’.

Σώσον, Κύριε, τον λαόν Σου και ευλόγησον την κληρονομίαν Σου, νίκας τοις βασιλεύσι κατά βαρβάρων δωρούμενος και το σον φυλάττων, δια του Σταυρού Σου, πολίτευμα.

Ήχος πλ. α’ Χαίροις ασκητικών αληθώς

Λάμψον ο του Κυρίου Σταυρός τας φεγγοβόλους αστραπάς Σου της χάριτος καρδίας των Σε τιμώντων και θεολήπτω στοργή, περιπτυσσομένων κοσμοπόθητε, δι’ ου των δακρύων, εξηφανίσθη κατήφεια και του θανάτου, των παγίδων ερρύσθημεν, και προς άληκτον, ευφροσύνην μετήλθομεν, δείξον της ωραιότητος της Σης την ευπρέπειαν τας αντιδόσεις παρέχων της εγκρατείας τοις δούλοις σου πιστώς αιτουμένοις σην πλουσίαν προστασίαν και μέγα έλεος.

Σταυρός ο φύλαξ πάσης της Οικουμένης, Σταυρός η Ωραιότης της Εκκλησίας,Σταυρός βασιλεων το κραταίωμα, Σταυρός πιστών το στήριγμα,Σταυρός αγγέλων η δόξα,και των δαιμόνων το τραύμα. (Εξαποστειλάριο)

Αντί δε του Τρισαγίου
Τον Σταυρόν σου προσκυνούμεν Δέσποτα, και την αγίαν σου Ανάστασιν δοξάζομεν.


Let us bring at least one sigh from the depth of our heart – and salvation is ours. Sunday of the Cross, Anthony Bloom Metropolitan of Sourozh

Σταύρωσις_The Crucifixion_Greek-Byzantine-Orthodox-Icon_Распятие_ИИСУСА_ХРИСТА20707738_decani2Third Sunday in Great Lent: Adoration of the Holy Cross

“I have been crucified with Christ; it is no longer I who live, but Christ lives in me; and the life which I now live in the flesh I live by faith in the Son of God, who loved me and gave Himself for me” (Galatians 2:20).

Sunday of the Cross
Anthony Bloom Metropolitan of Sourozh
2 April 1989

In the Name of the Father, the Son and the Holy Ghost.

In today’s Gospel the Lord says to us that if we want to be followers of His, disciples, we must take up our crosses and follow Him. And when we think of the Cross of the Lord, we think of His gradual, painful ascent to His Crucifixion, we think of the way of the Cross, of His death. And indeed, the Lord calls us, if we want to be faithful to Him, if we want to be His disciples, to be prepared to walk all the way with Him – all the way.

But on the other hand, we must remember that He does not call us to follow a road which He has not trod Himself. He is a Good Shepherd that walks ahead of His sheep, making sure that all is clear, that dangers have been removed, that they can walk safely in His footstep. His call to take up our cross and to follow Him is a call, at the same time, to accept to be true disciples of Him, and also to do it in the certainty that He will never ask from us what He has not done or endured Himself. We can follow Him safely; we can follow Him with assurance, but also with a sense of peace in our heart and our mind.

And yet, this following is not devoid of tragedy because to be disciple of Christ we must, as the reading of the Epistle at our baptism warned us, die with Him in order to be risen with Him. To die means to renounce, in an act of loyalty, of friendship, of solidarity with Him, of respect and veneration for Him, of recognition of the cost to Him for His love of us, to renounce everything which was the cause of His death. We must reflect on everything which is within us which makes us alien to God, unworthy of ourselves, unworthy of His love.

And when we discover, whatever it may be, to set out to reject it out of our lives. It may be things that seem to be easy, or small, it may be things that are very heavy and difficult to reject. But we must not imagine that things which seem to be small things separate us less from God than
those things which appear to be great to us. There is story in the life of one of the ascetics to whom two persons came; the one have committed a grievous sin and the other one recognised only a multitude of little sins. And to make them understand that both matter and could be as destructive of life of the one as the other, he told the first one to go into the field and to find the biggest boulder that was to be found and bring it, and to the other one to collect pebbles, everywhere. The one found easily a boulder and brought it; the other one as easily found a multitude of little pebbles. And when they came back, he said to them, and now – go, and put them back exactly in the way where you found them. The first that brought the big boulder found easy to find the place, it was deeply imprinted in the earth, and to place the boulder exactly where it had lain. The other one, after hours, and hours, and hours came back with all the pebble, because they had been collected at random, and yet, it was impossible to remember where. So is it with our sins: there is nothing which is small, and there is nothing which is great, if – and the ‘if’ is important – if we do not find a way of putting it aside.

So, let us reflect on this. In the weeks of preparation for Lent, we were confronted in one parable after the other, in one reading after the other with images of sin; the blindness of Bartimeus, the pride of the Pharisee, the rejection of his father – our God! – by the prodigal son; we were confronted with the reading of the judgement in which it was so clearly set out that we are not going to be judged on the faith we professed, but on whether we were human throughout our lives, whether we were simply human, perceptive, cruelly sensitive to the sufferings of other people, and whether we have done for them, our neighbour, all that could be done, whether we have loved our neighbour actively as we wish to be loved actively by our neighbour. And then we were confronted with the days of the end of this period of preparation when week after week it was twilight and darkness that was revealed to us within ourselves by the readings if we only had the honesty to respond to the message of God.

And then we entered into a new period of time; into Lent proper; the period which is called ‘the spring’ – because this is the meaning of the word ‘lent’, a time on newness and of renewal, a time when God can, c a n make old things new if we only allow Him to. And we are confronted with the Sunday of Orthodoxy, the triumph of Orthodoxy when the Church proclaimed that God had become man, that man was so great, so vast, and also so precious to God that He gave His life for Him, a God of sacrificial love, a God who was prepared to live and die for us because He treasures us so much.

And then, the next Sunday, the Sunday of Gregory Palama – the proclamation of the fact that we are truly called to be partakers of the divine nature according to the promise and the word of Saint Peter in his Epistle: that God wants to give Himself to us, that divine grace is God Himself pouring Himself into us and giving us a possibility, a chance, if we are only capable of responding to it, of making Him our King, enthrone Him as a Judge and Ruler of our mind, as the One Who rules our heart, the One Whose will is our will, the One Who may cleanse us even in our bodies of all sins spiritual and fleshly.

And now, we are going to see one after the other what the grace of God accepted, heroically received, can make of people: in the person of Saint John of the Ladder, in the person of Saint Mary of Egypt, in the person of every sinner who is been remembered in these weeks, and who by the power, and the grace, and the love of God, but also by his heroic, wholehearted, sincere response proved capable of receiving what God was giving.

And then, we will come to Holy Week; and from the light which has shone as a promise, which had dimly or brightly in the Saints, we will see the blinding light of love Divine incarnate, of what God means when He says that He loves us. And again, it is judgement, because if men, women, children as frail as we are, could respond as the Saints did, what are we going to say to God if we respond in no manner to His own sacrificial, crucified love?

And so, from the twilight of sin revealed to us, to the light which has shone through the Saints and in the Saints, of the Divine grace, we come to the light pure, perfect, revealed in God, and at each stage we are told by God: are you going to respond to this? Is the horror of darkness not sufficient to make you shudder? Is the vision of what can be done not enough to inspire you? Is My Own life and death for your sake not sufficient to move you? We are given one chance after the other to change, to respond: let us do it! Let us make haste to do it! There is a passage in the Great Canon in which it says, Let the hand of Moses covered with leper convince you that God can cleanse your own life which is covered in leper… Yes – if leper could be washed by an act of God, all leprosy which stains us, destroys us in soul, in body, which undermines the purity of our heart, darkens our soul, makes our will unfaithful to our own vocation and to the calling of God, all that can be healed.

And so we can enter into these days with hope, because one sigh of the Publican was enough to make him a child of the Kingdom, to restore him to wholeness. Let us bring at least one sigh from the depth of our heart – and salvation is ours… Glory be to God, Glory be to God in all things… Amen.
http://www.mitras.ru/eng/eng_108.htmΣταυρός_ Holy-Cross_Крест Господня_evlogiatie my soul across the thousands of sunbeams to You…Poem by St. Nikolai Velimirovich
https://iconandlight.wordpress.com/2017/05/17/tie-my-soul-across-the-thousands-of-sunbeams-to-you-poem-by-st-nikolai-velimirovich/

By the Cross, Christ opened the doors of paradise…St. John Maximovitch
https://iconandlight.wordpress.com/2015/03/14/by-the-cross-christ-opened-the-doors-of-paradise-st-john-maximovitch/

Apolytikion of the Holy Cross – First Tone

O Lord, save Thy people and bless Thine inheritance. Grant victories to the to the Emperor over the barbarians; and by the power of Thy Cross, preserve Thy habitation.

Prosomia of the Stichera – Tone 5 – Hail of ascetics

Shine, Cross of the Lord, with the bright darting rays of your grace on the hearts of those who honour you, and with love inspired by God, embrace you, O desire of all the world. Through you our tears of sorrow have been wiped away; we have been delivered from the snares of death and have passed over to unending joy. Show us the splendour of your beauty, granting to us your servants the reward of our abstinence, for we entreat with faith your rich protection and great mercy.

At the Aposticha; Plagal of First (Tone 5) – Hail of ascetics

REJOICE, the Life-Giving Cross of the Lord, thou never-conquered battle-trophy of piety, support and staff of the faithful, the wall surrounding the Church, and the door that leadeth into Paradise. Through thee hath corruption been made to vanish and be no more; death’s mighty power hath been vanquished and swallowed up, and we have been raised from the earth to celestial things. O truceless foe of demons, and our weapon invincible, thou art the glory of Martyrs and true adornment of all the Saints, calm port of salvation, that which granteth the great mercy of God unto the world.

The Cross is the guardian of the whole world; the Cross is the beauty of the Church, the Cross is the might of kings; the Cross is the confirmation of the faithful, the Cross is the glory of angels and the wounding of demons.” (Exapostilarion of the Exaltation of the Cross)

Sticheron. Plagal of Fourth (Tone 8)

O STRANGE wonder, great and marvelous! The length and breadth of the Cross is the equal of Heaven’s span, for by means of grace Divine, it doth hallow the universe. By this, barbarian nations are subdued; by this, the scepters of princes are made strong, O ladder most divine! Whereby we ascend unto the Heavens’ heights, while exalting Christ the Lord with hymns and songs of praise.

Plagal of Second Tone

O CROSS of Christ, thou hope of Christians, guide of them that are gone-astray, haven of the storm-tossed, victory in war, surety of the whole world, physician of the sick, and resurrection of the dead: Have mercy on us.

Before Thy Cross we bow down in worship, O Master, and Thy holy Resurrection we glorify. (Thrice)


Παναγία, το θάρρος και η στοργή των πιστών. H Παναγία υπάρχει για να γιατρεύει κάθε μας ανάγκη. Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου

H Παναγία υπάρχει για να γιατρεύει κάθε μας ανάγκη.
Κήρυγμα Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου

Παναγία απολύτρωση των εξαρτημένων-Иконы Божией Матери «Неупиваемая Чаша» Σύναξις Ὑπεραγίας Θεοτόκου ἐν Σιέρπουχωφ ΡωσίαςDSC05672”H Παναγία υπάρχει για να γιατρεύει κάθε μας ανάγκη. Δεν έχουν οι γυναίκες γάλα; Έχουμε την Παναγία την Γαλακτοτροφούσσα. Δεν έχουμε βροχές; Έχουμε την Παναγία την Βροχοκυρά. Δεν έχουμε ελευθερία; Έχουμε την Παναγία την Ελευθερώτισσα. Δεν ελέγχουμε τα παιδιά μας από ουσίες και αλκοόλ και τζόγο; Έχουμε την Παναγία της ”Απολυτρώσεως των εξαρτημένων”.

Δε δώσαμε Παναγιά το φως στα παιδιά μας.

Έρχεται η Παναγία και μας λέει σε αυτό το σώμα της εκκλησίας. Να μάθετε να μετανοείτε, να ασκητεύετε κατά τη δύναμή σας. Ούτε αυτό μάθαμε στα παιδιά μας. Μπορείς να κάνεις λίγο; Το πολύ θα το προσθέσει ο Θεός.

Ρωτάω το γέρων Ευμένιο Σαριδάκη.
-Γέροντα θέλω να αλλάξω αλλά πάλι στα ίδια πέφτω. Γιατί συμβαίνει αυτό;
*Αυτό συμβαίνει γιατί θέλουμε να αλλάξουμε λίγο.
-Και τι να κάνω γέροντα;
*Να μιλάς του Χριστού απλά. Να λες ”Χριστέ θέλω να αλλάξω αλλά θέλω λίγο, βοήθα με εσύ που έχεις το τέλειο ανθρώπινο θέλημα”.
Όταν αυτά μιλάς του Χριστού τότε τη μικρή σου επιθυμία θα στην κάνει πόθο και την σπίθα πυρκαγιά. Πρώτα μαθαίνουμε να μιλούμε έτσι και μετά αυτή ως οδηγήτρια μας οδηγεί στον Υιό της.

Σήμερα, αδελφοί μου, έχουν ανάγκη από ποιμένες όπως οι βοσκοί στη γέννηση του Χριστού.
To πρόβλημά μας είναι ένα. Δεν μπορούμε να ταπεινωθούμε. Συνηθίσαμε το νου μας να υπερηφανεύεται. Αν αρχίσουμε να σκεφτόμαστε την εικόνα που έχετε εδώ στο χωριό σας ταπεινωνόμαστε. Αυτά να τα σκεφτόμαστε. Και ο νους μας γίνεται χριστοειδής γιατί η ταπείνωση είναι ένδυμα της θεότητος.

Ευχηθείτε για μας που λέμε τους μεγάλους λόγους, να έχουμε καλό αγώνα και εμείς για σας. Να έχουμε πόθο να φάμε και να πιούμε τον Κύριο μας. Και αν έχουμε λίγο πόθο, μιλούμε της παναγίας να αυξήση τον πόθο μας. Η ταπείνωση λείπει από την κοινωνία μας και υπάρχει τόση φθορά και διαφθορά.

Ας αρχίσουμε εμείς οι χριστιανοί, οι πιστοί ή ολιγόπιστοι αυτήν την προσπάθεια και με την καθοδήγηση ενός πνευματικού να εισέλθουμε στο μυστήριο της άκρας ταπείνωσης του Δεσπότη Χριστού, του καλού ποιμένος που γίνεται και αμνός.

Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών, κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν.”

***

Η Παναγία φροντίζη και για τις µικρότερες λεπτοµέρειες!Τι Μάνα είναι Αυτή! Γέροντας Παϊσιος
https://iconandlight.wordpress.com/2016/08/01/%CE%B7-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CF%86%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%B6%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B9%CF%82-%C2%B5%CE%B9%CE%BA%CF%81%CF%8C%CF%84%CE%B5/

Οι γονείς και τα παιδιά, οι ποιμένες και τα πρόβατα… (Β΄ Χαιρετισμοί 2019)
Κήρυγμα Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου στὴν Ἀκολουθία τῆς Β΄ Στάσεως τῶν Χαιρετισμῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

Παναγία, το θάρρος και η στοργή των πιστών ( Γ΄ Στάσις Χαιρετισμῶν 17.3. 2017)
Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου

Η μάνα των αγίων Σαράντα Μαρτύρων (8.3.2019)

 


Behold the handmaid of the Lord. The greatest perfection, and the greatest honor that a woman can attain on earth, is to be a handmaid of the Lord. Saint Nikolai Velimirovič

Saint Nikolai Velimirovič

HOMILY
on the Most-holy Virgin, the Theotokos

And Mary said: Behold the handmaid of the Lord (Luke 1:38).

Εὐαγγελισμὸς τῆς Θεοτόκου_Благовещение Пресвятой Богородицы_The Annunciation115Here indeed, brethren, is a true handmaid of the Lord! If a handmaid is she who exchanges her will completely for the will of her Lord, then the Most-holy Virgin is the first among all of the Lord’s handmaids. If a handmaid is she who, with intent and with complete attention, beholds her Lord, then again the Most-holy Virgin is the first among the handmaids of the Lord. If a handmaid is one who meekly and quietly endures all insults and trials, awaiting only the reward of her Lord, then again and again the Most-holy Virgin is the first and most excellent of all the handmaids of the Lord. She did not care to please the world, but only God; nor did she care to justify herself before the world, but only before God. She herself is obedience; she herself is service; she herself is meekness. The Most-holy Virgin could in truth say to the angel of God: Behold the handmaid of the Lord.

The greatest perfection, and the greatest honor that a woman can attain on earth, is to be a handmaid of the Lord. Eve lost this perfection and honor in Paradise without effort, and the Virgin Mary achieved this perfection and this honor outside Paradise with her efforts.

Through the prayers of the Most-holy Virgin Theotokos, O Lord Jesus Christ, have mercy on us.
To Thee be glory and praise forever. Amen.
http://prologue.orthodox.cn/December26.htm

***

The Most-holy Theotokos has often appeared to holy men in need: sometimes to encourage them in asceticism, or to heal them from sickness, or to reveal a certain mystery to them. Two similar, wonderful events took place in the Great Lavra on the Holy Mountain.

In Great Lent, during the chanting of the Great Akathist, St. John Koukouzelis was tired and sat down, facing the icon of the Theotokos. As he sat, he fell asleep. Just then, the Holy Most-pure One appeared to him in heavenly light and said: “Rejoice, O John! Chant and do not stop chanting, and for this I will not abandon you.” With this, she placed a gold coin in John’s hand. When he awoke from sleep, the gold coin was still in his hand. After this, many wonderful miracles were worked from the icon of the Theotokos, as well as from the gold coin.

The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for Old Calendar date October 1, and New Calendar date October 14.


Ο δια Χριστόν σαλός είναι μια ζωντανή μαρτυρία της αλήθειας, ότι η βασιλεία του Χριστού δεν είναι «εκ του κόσμου τούτου»• είναι η ζωντανή συνείδηση της κοινωνίας. Κάλλιστου Γουέαρ Μητροπολίτου Διοκλείας

Παπα-Φώτης Λαυριώτης ο «δια Χριστόν σαλός» από την Μυτιλήνη

Εκοιμήθη εν Κυρίω στις 5 Μαρτίου 2010, ημέρα Παρασκευή Γ΄ Εβδομάδας των νηστειών.

Είχε πει ο άγιος Παΐσιος σε κάποιους Μυτιληνιούς που τον επισκέφθηκαν. ”Εσείς εκεί στη Μυτιλήνη έχετε ένα μεγάλο άγιο τον Παπα-Φώτη”.

Πνευματικοί Πατέρες και Σαλοί
Κάλλιστου Γουέαρ Μητροπολίτου Διοκλείας

Στην Ορθόδοξη Παράδοση η άμεση δράση του Παρακλήτου μέσα στη Χριστιανική κοινότητα ειν’ εντυπωσιακά φανερή σε δύο «Πνευματοφόρες» μορφές· τους γέροντες ή πνευματικούς πατέρες και τους διά Χριστόν σαλούς.

παπα-Φώτης Λαυριώτης_Father Photis Lavriotis of Mytilini_старец Фотий из Митилене (Лесбос)_Παπα ΦΩΤΗς0246Ο γέροντας, γνωστός στα ελληνικά ως «γέρων» και στα Ρωσσικά ως στάρετς, δεν είναι ανάγκη να είναι οπωσδήποτε ηλικιωμένος, αλλά να είναι σοφός ως προς την εμπειρία του για τη θείαν αλήθεια και ευλογημένος με τη χάρη της «Πνευματικής πατρότητας», με το χάρισμα να καθοδηγεί άλλους στην Οδό. Αυτό που προσφέρει στα πνευματικά του παιδιά δεν είναι κυρίως ηθικές οδηγίες ή ένας κανόνας ζωής, αλλά μια προσωπική σχέση. «΄Ενας στάρετς», λέει ο Dostoevsky, «είν’ αυτός που παίρνει την ψυχή σου, τη θέλησή σου μέσα στη δική του ψυχή και θέληση». Οι μαθητές του π. Ζαχαρία συνήθιζαν να λένε γι’ αυτόν: «Ήταν σαν να κρατούσε τις καρδιές μας μέσα στα χέρια του».

Ο στάρετς είναι ο άνθρωπος της εσωτερικής ησυχίας που δίπλα του μπορούν χιλιάδες να βρουν σωτηρία. Το Άγιο Πνεύμα του έχει δώσει, σαν καρπό της προσευχής του και της άρνησης του εαυτού του, το δώρο της διόρασης ή διάκρισης που τον κάνει ικανό να διαβάζει τα μυστικά στις καρδιές των ανθρώπων· κι έτσι απαντάει, όχι μόνο στις ερωτήσεις που οι άλλοι του θέτουν, αλλά επίσης στις ερωτήσεις -συχνά πολύ πιο θεμελιώδεις- που ούτε καν είχαν σκεφτεί να ρωτήσουν. Σε συνδυασμό με το δώρο της διόρασης έχει και το δώρο της πνευματικής θεραπείας, τη δύναμη ν’ αποκαθιστά τις ψυχές των ανθρώπων και μερικές φορές και τα σώματά τους. Αυτή την πνευματική θεραπεία την παρέχει όχι μόνο με τα συμβουλευτικά του λόγια αλλά και με τη σιωπή του και με την ίδια την παρουσία του. Όσο σημαντική μπορεί νάναι η συμβουλή του, πολύ πιο σημαντική είναι η μεσολαβητική του προσευχή. Ολοκληρώνει τα παιδιά του με το να προσεύχεται διαρκώς γι’ αυτά, με το να δέχεται τις χαρές και τις λύπες τους σαν νάταν δικές του, με το να παίρνει στους ώμους του το φορτίο της ενοχής τους ή της ανησυχίας τους. Κανείς δεν μπορεί να είναι στάρετς, αν δεν προσεύχεται επίμονα για τους άλλους.

Αν ο στάρετς είναι ιερέας, συνήθως η αποστολή του της πνευματικής καθοδήγησης είναι στενά συνδεδεμένη με το μυστήριο της εξομολόγησης. Αλλά ένας στάρετς, στην πλήρη έννοια, όπως περιγράφεται από τον Dostoevsky ή εξηγείται με το παράδειγμα του π. Ζαχαρία, είναι κάτι περισσότερο από έναν ιερέα-εξομολόγο. Ένας στάρετς, στην πλήρη έννοια, δεν μπορεί να διοριστεί από κάποια ανώτερη εξουσία. Αυτό που συμβαίνει είναι απλώς ότι το Άγιο Πνεύμα, μιλώντας κατευθείαν στις καρδιές των Χριστιανών, αποκαλύπτει ότι αυτό ή εκείνο το πρόσωπο έχει ευλογηθεί από το Θεό με τη χάρη να καθοδηγεί και να θεραπεύει άλλους. Ο αληθινός στάρετς με αυτή την έννοια είναι μια προφητική και όχι κάποιος επίσημος αξιωματούχος. Αν και συνηθέστατα είναι ιερομόναχος, μπορεί επίσης να είναι έγγαμος ιερέας κάποιας ενορίας, ή ένας απλός μοναχός που δεν είναι ιερέας, ή άλλοτε -αλλ’ αυτό είναι λιγότερο συχνό- μια μοναχή ή ένας λαϊκός, άνδρας ή γυναίκα, που ζει έξω στον κόσμο. Αν ο στάρετς δεν είναι ο ίδιος ιερέας, αφού ακούσει τα προβλήματα των ανθρώπων και δώσει συμβουλές, συχνά τους στέλνει σε κάποιον ιερέα για το μυστήριο της εξομολόγησης και την άφεση.

Η σχέση ανάμεσα στο παιδί και τον πνευματικό πατέρα ποικίλλει πάρα πολύ. Μερικοί επισκέπτονται ένα στάρετς ίσως μόνο μια ή δυο φορές σ’ όλη τους τη ζωή, σε μια στιγμή ιδιαίτερα κρίσιμη, ενώ άλλοι είναι σε συχνή επαφή με τον στάρετς τους βλέποντάς τον κάθε μήνα ή κάθε μέρα. Κανόνες δεν μπορούν να μπουν από πριν· ο σύνδεσμος μεγαλώνει μόνος του κάτω από την άμεση καθοδήγηση του Πνεύματος.

παπα-Φώτης Λαυριώτης_Father Photis Lavriotis of Mytilini_старец Фотий из Митилене (Лесбос)_images96754742810722_1914813115278112_3688228991354798080_nΠάντοτε η σχέση είναι προσωπική. Ο στάρετς δε δίνει αφηρημένους κανόνες μαθημένους από κάποιο βιβλίο -όπως στην «περιπτωσιολογία» της Αντιμεταρρύθμισης των Καθολικών-, αλλά βλέπει σε κάθε περίπτωση αυτόν τον συγκεκριμένο άνδρα ή γυναίκα που βρίσκεται μπροστά του· και, φωτισμένος από το Πνεύμα, προσπαθεί να μεταδώσει το μοναδικό θέλημα του Θεού ειδικά γι’ αυτό το ένα πρόσωπο. Επειδή ο αληθινός στάρετς καταλαβαίνει και σέβεται τον ξεχωριστό χαρακτήρα του καθενός, δεν καταπιέζει την εσωτερική ελευθερία αλλά την ενδυναμώνει. Δε σκοπεύει στο ν’ αποσπάσει μια μηχανική υπακοή, αλλά οδηγεί τα παιδιά του ως το σημείο της πνευματικής ωριμότητας, όπου μπορούν ν’ αποφασίσουν μόνα τους. Στον καθένα δείχνει το αληθινό του ή αληθινό της πρόσωπο, που πριν ήταν κατά το μεγαλύτερο μέρος κρυμένο απ’ αυτό το πρόσωπο· και ο λόγος του είναι δημιουργικός και ζωοποιός, ικανώνοντας τον άλλο να κατορθώσει έργα που πριν φαίνονταν αδύνατα. Αλλά όλ’ αυτά ο στάρετς μπορεί να τα πετύχει μόνο επειδή αγαπάει τον καθένα προσωπικά. Επιπλέον η σχέση είναι αμοιβαία· ο στάρετς δεν μπορεί να βοηθήσει τον άλλο αν εκείνος δεν επιθυμεί σοβαρά να αλλάξει τον τρόπο της ζωής του και ν’ ανοίξει την καρδιά του με τρυφερή εμπιστοσύνη στο στάρετς. Αυτός που πηγαίνει να δει ένα στάρετς με πνεύμα κριτικής περιέργειας, είναι πιθανό να επιστρέψει με άδεια χέρια, χωρίς να έχει εντυπωσιαστεί.

Επειδή η σχέση είναι πάντα προσωπική, ένας ορισμένος στάρετς δεν μπορεί να βοηθήσει εξίσου τον καθένα. Μπορεί να βοηθήσει μόνον εκείνους που έχουν σταλεί ειδικά σ’ αυτόν από το Πνεύμα. Το ίδιο και ο μαθητής δεν θάπρεπε να λέει, «Ο δικός μου στάρετς είναι καλύτερος απ’ όλους τους άλλους». Θάπρεπε να λέει μόνο: «Ο στάρετς μου είναι ο καλύτερος για μένα».

Στην καθοδήγηση των άλλων, ο πνευματικός πατέρας περιμένει το θέλημα και τη φωνή του Αγίου Πνεύματος. «Δίνω μόνο ό,τι ο Θεός μου λέει να δώσω», είπε ο άγιος Σεραφείμ. «Πιστεύω ότι ο Πρώτος λόγος που μου έρχεται είναι εμπνευσμένος από το Άγιο Πνεύμα». Είναι φανερό ότι κανείς δεν έχει το δικαίωμα να ενεργεί μ’ αυτό τον τρόπο, παρά μόνο αν, με ασκητική προσπάθεια και προσευχή, έχει αποκτήσει μια εξαιρετικά έντονη επίγνωση της παρουσίας του Θεού. Για τον οποιοδήποτε που δεν έχει φτάσει σ’ αυτό το επίπεδο, μια τέτοια συμπεριφορά θα ήταν θρασεία -και ανεύθυνη. Ο π. Ζαχαρίας μιλάει όπως ο άγιος Σεραφείμ:

Μερικές φορές ένας άνθρωπος δεν ξέρει ούτε ο ίδιος τι θα πει. Ο ίδιος ο Κύριος μιλάει με τα χείλη του· έτσι πρέπει κανείς να προσεύχεται: «Ω Κύριε, ας ζήσεις μέσα μου, ας μιλήσεις μεσ’ από μένα, ας δράσεις μεσ’ από μένα». Όταν ο Κύριος μιλάει μεσ’ από τα χείλη ενός ανθρώπου, τότε όλα τα λόγια αυτού του ανθρώπου έχουν αποτέλεσμα και ό,τι λέει εκπληρώνεται. Ο ίδιος ο άνθρωπος που μιλάει εκπλήσσεται μ’ αυτό … Μόνο δεν πρέπει κανείς να επαφίεται στη σοφία.

***

Η σχέση ανάμεσα στον πνευματικό πατέρα και το παιδί εκτείνεται περ’ από το θάνατο, στην τελική Κρίση. Ο π. Ζαχαρίας επιβεβαίωσε τους μαθητές του: «Μετά το θάνατο θα είμαι πολύ πιο ζωντανός, απ’ όσο τώρα, γι’ αυτό μη λυπηθείτε όταν θα πεθάνω… Την ημέρα της κρίσης οι γέροντες θα πουν: Ιδού εγώ και τα παιδία μου.» Ο άγιος Σεραφείμ ζήτησε να σκαλιστούν στον τάφο του αυτά τ’ αξιόλογα λόγια:

Όταν πεθάνω, ελάτε σε μένα στον τάφο μου, και όσο συχνότερα τόσο καλύτερα. Ό,τι είναι μέσα στην ψυχή σας, ό,τι τυχόν σας συμβεί, ελάτε σε μένα, όπως όταν ήμουν ζωντανός, και γονατίζοντας στο έδαφος, ρίξτε όλη σας την πίκρα πάνω στον τάφο μου. Πέστε μου το κάθε τι και θα σας ακούσω· και όλ’ η πίκρα θα φύγει μακριά σας. Και όπως μου μιλούσατε όταν ήμουν ζωντανός, κάντε το και τώρα. Γιατί ζω και θα ζω παντοτεινά.

Οπωσδήποτε, όλοι οι Ορθόδοξοι δεν έχουν το δικό τους πνευματικό πατέρα. Τι πρέπει να κάνουμε όμως αν ψάχνουμε για έναν οδηγό και δεν μπορούμε να βρούμε κάποιον; Βέβαια είναι δυνατό να μάθουμε από βιβλία· είτε έχουμε είτε δεν έχουμε ένα στάρετς, κοιτάζουμε τη Γραφή για συνεχή καθοδήγηση. Αλλά η δυσκολία με τα βιβλία είναι να γνωρίσουμε ακριβώς τι εφαρμόζεται σε μένα προσωπικά σ’ αυτό το συγκεκριμένο σημείο στο ταξίδι μου. Εκτός από τα βιβλία κι εκτός από την πνευματική πατρότητα, υπάρχει επίσης πνευματική αδελφότητα -η βοήθεια που μας δίνεται όχι από διδασκάλους εν Κυρίω, αλλ’ από τους συμμαθητές μας. Δεν πρέπει ν’ αμελούμε τις ευκαιρίες που μας προσφέρονται σ’ αυτή τη μορφή. Εκείνοι όμως που ακολουθούν σοβαρά την Οδό, θα πρέπει επί πλέον να κάνουν κάθε προσπάθεια για να βρουν έναν πατέρα εν Αγίω Πνεύματι. Αν ψάχνουν ταπεινά, αναμφίβολα θα τους δοθεί η καθοδήγηση που ζητούν. Όχι βέβαια ότι θα βρουν συχνά ένα στάρετς όπως ο άγιος Σεραφείμ ή ο π. Ζαχαρίας. Θα πρέπει να προσέχουμε μήπως καθώς περιμένουμε κάτι πιο εντυπωσιακό εξωτερικά, παραβλέψουμε τη βοήθεια που πράγματι μας προσφέρει ο Θεός. Κάποιος που στα μάτια των άλλων είναι ασήμαντος ίσως αποδειχθεί ότι είναι εκείνος ο πνευματικός πατέρας που μπορεί να πει, σε μένα προσωπικά, τα φλογερά λόγια που πάνω απ’ όλα έχω ανάγκη ν’ ακούσω.

παπα-Φώτης Λαυριώτης_Father Photis Lavriotis of Mytilini_старец Фотий из Митилене (Лесбос)_images96754718814381_1392675527491876_2422396364038074406_n - CopyΈνας δεύτερος προφητικός Πνευματοφόρος μέσα στη Χριστιανική Κοινότητα είναι ο διά Χριστόν σαλός, όπως λέγεται στα ελληνικά –iurodivyi στα ρωσικά. Συνήθως είναι δύσκολο ν’ ανακαλύψουμε ως ποιο σημείο η «σαλότητά» του είναι ενσυνείδητη και εσκεμένη και ως ποιο σημείο είναι αυθόρμητη και ακούσια. Εμπνευσμένος από το Πνεύμα, ο σαλός φτάνει τη μετάνοια ως το απώτερο σημείο· ριζικώτερ’ απ’ οποιονδήποτε άλλο αναποδογυρίζει το κατεστημένο. Αποτελεί ο ίδιος μια ζωντανή μαρτυρία της αλήθειας, ότι η βασιλεία του Χριστού δεν είναι «εκ του κόσμου τούτου»· επιβεβαιώνει την πραγματικότητα του «αντι-κόσμου», τη δυνατότητα του αδύνατου. Εξασκεί μιαν απόλυτη εκούσια πτωχεία, ταυτίζοντας τον εαυτό του με τον ταπεινωμένο Χριστό. Όπως λέει η Julia de Beausobre: «Δεν είναι κανενός γιος, κανενός αδελφός, κανενός πατέρας και δεν έχει σπίτι». Εγκαταλείποντας την οικογενειακή ζωή, είναι ο περιπλανώμενος ή ο οδοιπόρος που νιώθει το ίδιο άνετα παντού, κι όμως πουθενά δεν κατασταλάζει. Ντυμένος με κουρέλια, ακόμη και μέσα στο κρύο του χειμώνα, ακουμπώντας για να κοιμηθεί σε κάποιο σταύλο ή στο νάρθηκα της εκκλησίας, απορρίπτει όχι μόνο τα υλικά αποκτήματα αλλά κι ό,τι οι άλλοι θεωρούν πνευματική υγεία και διανοητική ισορροπία. Κι όμως, έτσι γίνεται ένα κανάλι για την υψηλότερη σοφία του Πνεύματος.

Δε χρειάζεται να πούμε ότι ο διά Χριστόν σαλός είναι μια εξαιρετικά σπάνια κλήση• ούτε είναι εύκολο να ξεχωρίσουμε το κίβδηλο από το γνήσιο. Υπάρχει στο τέλος μόνο ένα πειστήριο: «Άρα γε από των καρπών αυτών επιγνώσεσθε αυτούς» (Ματθ. 7,20). Ο ψευτικός σαλός είναι ανωφελής και καταστρεπτικός και για τον εαυτό του και για τους άλλους. Ο πραγματικός δια Χριστόν σαλός, με την αγιότητα της καρδιάς, έχει στους γύρω του μια επίδραση που κάνει τη ζωή καλύτερη. Από πρακτικής πλευράς, δεν εξυπηρετείται καμιά χρήσιμη πρόθεση απ’ ότιδήποτε κάνει ο σαλός. Κι όμως, μεσ’ από μια εκπληκτική ενέργεια ή αινιγματική λέξη, συχνά εσκεμένα προκλητική και συγκλονιστική, ξυπνάει τους ανθρώπους από την αυταρέσκεια και τον φαρισαϊσμό. Παραμένοντας ο ίδιος αφηρημένος, εξαπολύει αντιδράσεις στους άλλους, κάνοντας το υποσυνείδητο ν’ ανέβει στην επιφάνεια, ώστε να μπορέσει να καθαρθεί και να εξαγιαστεί. Συνδυάζει το θράσος με την ταπείνωση. Όπως ο σαλός Nicolas του Pskov, που έβαλε στα χέρια του Ιβάν του Τρομερού ένα κομάτι κρέας που έσταζε αίμα, ο διά Χριστόν σαλός μπορεί να επιτιμήσει με δριμύτητα τους ισχυρούς αυτού του κόσμου με μια τόλμη που λείπει από τους άλλους. Αυτός είναι η ζωντανή συνείδηση της κοινωνίας.
(Καλλίστου Γουέαρ, Επισκόπου Διοκλείας. «Ο Ορθόδοξος δρόμος». Εκδ. «Επτάλοφος»)παπα-Φώτης Λαυριώτης_Father Photis Lavriotis of Mytilini_старец Фотий из Митилене (Лесбос)_papafotis111

Τω Σεβασμιωτάτω Επισκόπω Αυγουστίνω Καντιώτη Μητροπολίτη Φλωρίνης τω Γίγαντι, τω Ηρωικώ τολμηρώ και αφωσιομένω Ιεράρχη.
Εις την Ιεράν Μητρόπολιν Φλωρίνης
Φλώριναν

Άγιος Λουκάς 29-5-1999

π. Φώτιος Λαυριώτης Μυτιλήνη
Τω διαπρεπεστάτω θεοκοσμήτω… αρχιερεί πατρί Αυγουστίνω επισκόπω και Μητροπολίτη της ακριτικής, ιστορικής και ηρωικής Μητροπόλεως Φλωρίνης.
Σεβάσμιε Ιεράρχα ταπεινώς υποβάλλω τα σέβη μου επικαλούμενος τας Αγίας και θεοπειθείς υμών ευχάς και ευλογίας.
Εύχομαι Κύριος ο Θεός ημών όπως ενισχύσει τας δυνάμεις υμών, αυτή η Μεγάλη η Θεόρατος δύναμις προς συνέχισιν της Ιεράς και Μεγάλης υμών αποστολής, μέχρι της τελευταίας υμών αναπνοής ημέρας και ώρας.
Να μην παραιτηθήτε του θρόνου υμών. Είσθε ισόβιος επί της Ιεράς ταύτης επάλξεως και καθέδρας. Έχετε επάξιους βοηθούς εντός των πέριξ, αλλά και όλους τους εκτιμώντες την δράσιν υμών τους απείρους κόπους υμών ως και το συγγραφικό υμών έργον την ωφέλειαν εξ αυτού ως και εν γένει όλην την δράσιν υμών.
Να μην παραιτηθήτε αυτοί οι ανόητοι που λέγουν να παραιτηθήτε να παρατηθούν αυτοί.
Γνωρίζετε ότι ο κόσμος θα χαλάση από τους κακούς αρχιερείς και ιερείς.

Μετά σεβασμού
+Φώτιος Λαυριώτης
Πάμφιλα ΜυτιλήνηςΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟ ΚΑΝΤΙΩΤΗπ.-Φωτη-Λαυρ.μικρΠαπα-Φώτης Λαυριώτης ο «δια Χριστόν σαλός». Ήταν τόσο αληθινός, όπως οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης

Ο παπα-Φώτης ο διά Χριστόν Σαλός της Μυτιλήνης περπατούσε στη βροχή και παρέμενε στεγνός. Η ευωδία που αναδίδεται απ’ τον τάφο του είναι σα να έρχεται κατ’ ευθείαν από τον παράδεισο.

παπα Φώτης Λαυριώτης, ο δια Χριστόν σαλός της Μυτιλήνης, Τώρα που πλάκωσαν ”βαρείς λύκοι” στην πατρίδα μας να λέτε τους ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Χριστός Ανέστη απο τον παπα Φώτη τον δια Χριστό Σαλό

Όταν ο παπα Φώτης ο Λαυριώτης συνάντησε τον Άγιο Σιλουανό

Απολυτίκιον Αγίου γέροντος Φωτίου του δια Χριστόν σαλού της Μυτιλήνης. Ήχος πλ. δ’

Εν σοί Πάτερ, ακριβώς διεσώθη το κατ’ εικόνα· λαβών γαρ τον σταυρόν, ηκολούθησας τω Χριστώ και πράττων εδίδασκες, υπεροράν μεν σαρκός, παρέρχεται γαρ’ επιμελείσθαι δε ψυχής, πράγματος αθανάτου, διό και μετά Αγγέλων συναγάλλεται, όσιε Φώτιε το πνεύμα σου.

Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά Σου. Ευλογημένη Συ εν γυναιξί, και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας Σου, ότι Σωτήρα έτεκες, των ψυχών ημών. 

Η ελπίς μου ο Πατήρ, καταφυγή μου ο Υιός, σκέπη μου το Πνεύμα το Αγιον, Τριάς Αγία, δόξα Σοι.

Την πάσαν ελπίδα μου εις Σε ανατίθημι, Μήτηρ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην Σου.

Αφιέρωμα στον Παπα Φώτη Λαυριώτη, τον δια Χριστόν σαλό της Λέσβου
Εσπερίδα αφιερωμένη στη μεγάλη και αγία προσωπικότητα του παπά Φώτη Λαυριώτη, που έμεινε γνωστός ως ο δια Χριστόν σαλός της Λέσβου, πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 23 Οκτωβρίου, στο Πνευματικό Κέντρο του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς.


Faithfulness and obedience to the will of God is necessary to adorn the life of every Christian. Saint Nikolai Velimirovič

Papa-Fotis Lavriotis the “Fool For Christ” of Mytilini

Reposed March 5, 2010, Friday in the Third week of Great Lent, of the Third the Akathist Hymn to the Mother of God

Rejoice, for your holy foolishness has taught us to reject the vain wisdom of this age.
Rejoice, for you counted every material thing as nothing.
Rejoice, for you possessed nothing that was earthly, but enriched all spiritually.
Rejoice, our fervent advocate before the Throne of the Most High.
Rejoice, Blessed Papa-Fotis Lavriotis, faithful intercessor for our souls.

Saint Nikolai Velimirovič

Εὐαγγελισμὸς τῆς Θεοτόκου_Благовещение Пресвятой Богородицы_The Annunciationtheannunciationg_bFaithfulness and obedience to the will of God is necessary to adorn the life of every Christian. As is seen in the life of St. Agapius, God glorifies the faithful and the obedient. When he was a young man, this saint was captured by pirates, was taken to Asia and was sold to a certain Arab. For twelve years Agapius remained quietly and obediently a slave of this Arab. For twelve years he prayed to the All-Holy Mother of God to help him gain his freedom from bondage. One night, the Virgin Mother of God appeared to him and said, “Arise and go without fear to Mt. Athos to your elder.” Agapius arose and came to his elder on Mt. Athos, the Holy Mountain.

When the elder saw Agapius, he was saddened, thinking that Agapius had fled from his master.He said to him, “My child Agapius, you have deceived your master, but you can never deceive God. On the day of the dreadful judgment, you will have to render an answer for that money with which your master purchased you to serve him. Therefore, you must return and faithfully serve your master.” Agapius, faithful and obedient to the will of God, returned immediately to Asia, reported to his master, and informed him about everything that had happened. The Arab, learning all of this, was amazed and was overcome with the charity of Christians. He desired to see Agapius’ s elder. The Arab arrived at the Holy Mountain, accompanied by his two sons. Here, he and his two sons were baptized. All three of them were tonsured as monks. They remained there until their deaths, practicing the strict life of asceticism, at first, under the guidance of Agapius’ s spiritual father, and afterwards, by Agapius himself. Thus, the one-time cruel masters became the obedient disciples of their former slave, faithful to the will of the God of the obedient Agapius.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for Old Calendar date January 1, and New Calendar date January 14.
http://livingorthodoxfaith.blogspot.gr/2009/12/prologue-march-1-march-14.html

The relationship between of the Papa-Fotis Lavriotis of Mytilene with Sts Luke of Mytilene and Silouan the Athonite
https://iconandlight.wordpress.com/2017/03/22/the-relationship-between-of-the-papa-fotis-lavriotis-of-mytilene-with-sts-luke-of-mytilene-and-silouan-the-athonite/

Papa-Fotis Lauriotis the “Fool For Christ” of Mytilini, I never spoke badly to them, but with love I would tell them to repent and God would provide for them and restore them to His heart.
https://iconandlight.wordpress.com/2019/03/05/27215/


Ο αγάς-Μισαήλ απ’ το Γκέλβερι, ύψωνε τα χέρια του σε προσευχή, από φυλακής πρωΐας μέχρι νυκτός, ώστε αρπαζόταν σε θεία θεωρία.

Εὐαγγελισμὸς τῆς Θεοτόκου_Благовещение Пресвятой Богородицы_The AnnunciationUbisi_ უბისის მონასტერიΜακάριοι είναι όσοι έχουν στην καρδιά τους άξονα τον Χριστό και περιστρέφονται χαρούμενοι γύρω από το άγιο όνομά του, νοερώς και αδιαλείπτως. Πάντα να έχης στο στόμα σου το γλυκύτατο όνομα του Ιησού, για να γλυκαίνεται η ψυχή σου. Η αγάπη του Θεού συμμαζεύει τον νου στην καρδιά και μετά παλαβώνει ο άνθρωπος. Γι’ αυτό να έχης πάντοτε φιλότιμους και ταπεινούς λογισμούς. Έτσι θα έρθη μέσα σου η Χάρις του Θεού, γιατί ο Κύριος στην καρδιά των ταπεινών κατοικεί, και τότε γλυκαίνεται η καρδιά, και η ευχή γίνεται καρδιακή. ” (Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου)

Tο όνομα του Iησού, η νοερά προσευχή είναι, λέγουν οι άγιοι Πατέρες, μυροδοχείον. Tο ανοίγεις, το γέρνεις και χύνεται το μύρον, πληρούται ευοσμίας ο τόπος. Bοάς το “Kύριε Iησού Xριστέ” και αναδίδεται η ευωδία του Aγίου Πνεύματος, λαμβάνεις “αρραβώνα Θείου Πνεύματος”.

Με την προσευχή αυτή κατεβάζουν τη δρόσο του Αγίου Πνεύματος στην καρδιά τους, όπως ο Ηλίας κατέβασε από τον ουρανό τη βροχή στο Καρμήλιο όρος. Αύτη η νοερά προσευχή είναι που ανεβαίνει ως το θρόνο του Θεού και φυλάσσεται μέσα στις χρυσές φιάλες, για να θυμιάζεται μ’ αυτή ο Κύριος.

Αυτή η νοερά προσευχή είναι το φως που φωτίζει πάντοτε τη ψυχή του ανθρώπου και φλογίζει την καρδιά του με τις φλόγες της αγάπης του Θεού.

Όπως είναι το μύρο, που όσο περισσότερο το κλείνεις μέσα στο αγγείο, τόσο περισσότερο ευωδιάζει το αγγείο, έτσι είναι και η προσευχή. Όσο περισσότερο την κλείνεις μέσα στη καρδιά σου, τόσο περισσότερο σε γεμίζει από τη θεία Χάρη. Αγίου Νικοδήμου του ΑγιορείτηΠροσευχή_PRAYER- Моление-3-sf-proorocita-ana-mama-sf-prooroc-samuel-sec-ix-i-hr-2-1

Ο Γέρων Μισαήλ από το Γκέλβερι της Καππαδοκίας, Γέροντας του γέροντος Ιερωνύμου της Αιγίνης.

Ο Μισαήλ ήταν μια πατριαρχική μορφή. Έμοιαζε με προφήτη, που σέρνει απάνω του ολόκληρη παράδοση αιώνων. Συνδύαζε τον τύπο του αυστηρού προφήτη μ’ αυτόν του εσωστρεφή ασκητή που περνάει όλες τις μέρες και τις νύχτες του στη προσευχή. Ήταν μια δυναμική προσωπικότητα που έπαιζε το ρόλο του πνευματικού καθοδηγητή όλων των κατοίκων του χωριού. Όπως έλεγε ο γέροντας Ιερώνυμος, «ο Μισαήλ ήταν ένας νέος αββάς Ισαάκ. Τόσο πολύ είχε προχωρήσει στην προσευχή».(«Ο Γέροντας Ιερώνυμος, ο Ησυχαστής της Αίγινας» του Πέτρου Μπότση)

Από την παιδική του ηλικία ο γέροντας Ιερώνυμος, αγάπησε την ησυχίαν και την προσευχήν. Δάσκαλός του ήταν ο αγιασμένος Μισαήλ, που ανέβαινε την Πέμπτη στα βουνά και επέστρεφε την Κυριακή για την Λειτουργία!

 Εκεί, αυτή η ευλογημένη ψυχή, ο αγάς-Μισαήλ, ύψωνε τα χέρια του σε προσευχή, από φυλακής πρωΐας μέχρι νυκτός και με δάκρυα και αναστεναγμούς προσευχόταν προς τον Κύριο.

Τόση δε κατάνυξη είχε και δάκρυα εις την προσευχήν, ώστε αρπαζόταν σε θεία θεωρία. Πολλές φορές από την μεγάλη οδύνη και την ένταση της προσευχής μαζί με τα δάκρυα έβγαινε και αίμα από τα μάτια του στην προσευχή!

Την κατανυκτική προσευχή την διδάχθηκε από άγγελον!

–Ναι, κόρη. Εγώ πολλά ωφελήθηκα από εκείνον. Πάντα με ευγνωμοσύνη τον ενθυμούμαι. Ιδίως από την αγάπη του διά την ησυχία και διά την προσευχή. Είχε μεγάλο πόθο μέσα του δια την προσευχή. Όλος φλόγα. Αλλού δεν το είδα αυτό. Η προσευχή του τον αναβίβαζε εις τον ουρανό. Αγαπούσε πολύ και επιμελείτο την κατανυκτική προσευχή. Τον βλέπαμε, τακτικά απεμακρύνετο, έφευγε σε μακρινά εξωκκλήσια ή μοναστήρια και γύριζε το βράδυ ή την άλλη μέρα ή και αργότερα Ήταν έγγαμος, αλλά δεν ήταν με την γυναίκα του. Αδέλφια ήταν. Πήγαινε, δούλευε στα χωράφια, τους βοηθούσε, αλλά έφευγε. Μόνος του έμενε, ή στα εξωκκλήσια. Συνάφειες με κόσμο δεν είχε. Δεν μιλούσε εύκολα. Μόνος του δούλευε και μετά έφευγε. Εγώ τον είχα καταλάβει, αν και μικρός ήμουν, και συχνά τον πλησίαζα ή πήγαινα μαζί του.

Πολλές φορές, στην εκκλησία πού εκκλησιαζόμασταν, εκείνος έμενε έξω, δηλ. μπροστά στον κυρίως ναό, κοντά στους ψαλτάδες, σε μια κολώνα, όχι μέσα στο ιερό. Και όταν έφθανε ο παπάς στο «εξαιρέτως» κλπ., σιγά-σιγά έβγαινε έξω, τον χάναμε. Και μετά, ή τον βλέπαμε πάλιν στο τέλος ή και καθόλου.

Μια φορά, ενθυμούμαι, κάποιες γυναίκες το είχαν προσέξει και συμφώνησαν, όταν φύγει, με τρόπο και αυτές να βγουν, να τον παρακολουθήσουν πού υπάγει και να δουν τί έκανε. Πράγματι, μια Κυριακή, μόλις τον είδαν, πού με σκυφτό το κεφάλι σιγά-σιγά βγήκε έξω, με προσοχή τον ακολούθησαν από μακριά. Τον είδαν ότι πήγε σ’ ένα ερημοκκλήσι μέσα εις ένα βράχο. Σε λίγο πήγαν και εκείνες και έβαλαν τ’ αυτί τους στη πόρτα ν’ ακούσουν.

Εκείνος δεν έβλεπε πίσω τί γινόταν, ούτε ότι τον ακολούθησαν. Έλεγε λοιπόν μέσα δυνατά, διάφορα λόγια δικά του, προσευχές με φωνή δυνατή, με κλάματα. Κλαυθμούς, οδυρμούς, λόγια πού τα έπνιγε ο λυγμός του. Αυτό κράτησε αρκετή ώρα. Μετά από λίγο εκείνος, μόλις τελείωσε, ξαφνικά άνοιξε την πόρτα για να επιστρέψει, και όταν τις είδε, θύμωσε και έφυγε. Τότε οι γυναίκες ζήλεψαν. Είχαν μεγάλη ευλάβεια και είπαν την άλλη μέρα: «Μόνο αυτόν ακούει ο Θεός. Να δοκιμάσουμε και εμείς μία ημέρα να προσευχηθούμε, όπως εκείνος».

Αλλά να δεις, κόρη, το θαύμα. Μία ημέρα φανερώθηκε ένας καλόγηρος εις τον Μισαήλ και του λέγει: «Μισαήλ, αυτές τις γυναίκες πού έρχονται εις την εκκλησία και σε ακολούθησαν, να τες καλέσεις εις ένα μεγάλο σπίτι, εις το τάδε (ένα πού ήταν κατάλληλο, μεγάλο και κάπως υπόγειο). Κάλεσε και όποιον θέλεις εσύ. Μόνον αντίθετα πρόσωπα να μη είναι και θα έλθω και εγώ να σας διδάξω την κατανυκτική προσευχή».

Ασκητης_asketes-отшельник_of Cappadokia_Каппадокии_80ceb1ceb4cebfcebaΟ ίδιος, λοιπόν ο Μισαήλ, πού τόσον καιρό δεν τους έδειχνε και δεν μιλούσε, τες κάλεσε και αυτές και εμένα και άλλους. Αντίθετοι δεν ήσαν, δηλ. πού δεν είχαν ευσέβεια και αγάπη διά την προσευχή. Εκάθησαν όλοι και σε λίγο ήλθε και ο καλόγηρος και έκαμε κατανυκτική προσευχή. Τα λόγια πού έλεγε και τα δάκρυα πού έχυνε, έκαμαν και εμάς όλους να κλαίγωμεν. Απλά λόγια, τά ‘βγαλε απ’ την καρδιά του, και φανέρωναν πόθο, αγάπη προς τον Θεό.

Μετά την κατανυκτική προσευχή, πού κράτησε σχεδόν όλη την νύκτα έστρωσαν, και όλοι σαν τα πρόβατα εδώ και εκεί στα δωμάτια εκείνα κοιμηθήκαμε. Στην Ανατολή ήταν μεγάλα τα δωμάτια, αλλά και οι άνθρωποι τότε με σέβας και καθαρότητα, πράγματι σαν τα πρόβατα.

Τρεις νύχτες έγινεν αυτό, δηλ. ο καλόγηρος δίδαξε την προσευχή, την κατανυκτική.

Την τρίτη νύκτα, μπροστά μας, μόλις τελείωσε, έγιναν άφαντος ο καλόγηρος!

Από τότε ο Μισαήλ εδέχετο να πηγαίνουν εις τες εκκλησίες ή τα σπίτια όπου προσηύχετο και οι άλλοι, διά να κάμνουν την κατανυκτική προσευχή. Συχνά πήγαιναν και νεόνυμφες, των οποίων οι άνδρες έλειπαν, εμπορεύοντο κλπ., ντυμένες με παλαιά και με μαύρα, διά να μη γνωρισθούν. Αν τους άκουγε κανείς, κόρη, πού δεν γνωρίζει από πνευματικά, πού δεν έχει νοιώσει πολλή αγάπη για τον Χριστόν μας, θα νόμιζε, ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι τρελοί.

Κι όμως, αυτά πού λέγανε με τέτοιον τρόπο, ήτο διότι με πολλή αγάπη τα έλεγον και εθεώρουν, όπως δίδαξε ο καλόγηρος εκείνος πού ήτο άγγελος ή άγιος, ήτο ως να έβλεπαν τον πατέρα τους, τον Θεό εκείνη την ώραν και ήθελαν να Του τα πουν όλα, όπως το παιδί λέγει τα παράπονα του, τις επιθυμίες του και τα θελήματα του εις την μητέρα του.

Δεν είχαν τίποτε άλλο στο νου τους, αλλά τον πόθο στην καρδία διά τον Χριστόν μας. Όπως ένας πού πνίγεται φωνάξει «βοήθεια, βοήθεια, πνίγομαι», τον νουν του πού τον έχει, σε άλλα; Ή μόνον εκεί απ’ όπου θα του έλθει η βοήθεια; Αυτή η προσευχή μόνο όποιος την έζησε, καταλαμβάνει πώς ανακαινίζει, πώς ευφραίνει, πώς κάνει τον άνθρωπο σαν νάναι όλος πνεύμα! Δεν αισθάνεται να ‘χη μέσα του, σπλάχνα, σάρκα, κόκκαλα, αλλά πνεύμα. Αυτά, παρασύρθηκα και στα λέγω, είναι δυνατά δια εσένα.

Ίσως δεν με καταλαμβάνεις, αλλά να μείνουν εις τον νου και αργότερα θα με ενθυμηθείς. Πάντως, έτσι πρέπει να αισθάνεται ο άνθρωπος, όταν καλώς προσεύχεται. Και αυτά τα «λόγια», πού έλεγε και ο καλόγηρος και ο Μισαήλ, στην αρχή, είναι διά τους αρχαρίους. Είναι, πώς να σε το πω, τα προσανάμματα διά να πιάση η φωτιά, ν’ ανάψη ο πόθος διά τον Θεόν. Άμα ανάψει, μετά τα λόγια σταματούν, διότι δεν ημπορεί τότε να ομιλή ο άνθρωπος, αλλά αισθάνεται ν’ ακούει μέσα του, να νοιώθει μέσα του τον Θεό. Και κλαίει, διότι τούτο είναι μεγάλο, είναι το πάν δια τον άνθρωπο. Ας είναι, σε είπα πολλά διά τούτο.

Ά, και κάτι άλλο: Μετά, όμως, από τέτοιαν προσευχή, αισθάνεται εξάντλησιν ο άνθρωπος. Διότι, προσευχόμενος, έρχεται στιγμή πού αφήνει το σώμα, «βγαίνει» από το σώμα του και ομιλεί μόνον η καρδία, ο πόθος…

Τούτα τα λόγια του Γέροντα μου έφεραν αμέσως στο νου τον «μανικό» έρωτα, πού ένοιωθαν οι Πατέρες και οι μεγάλοι Ασκηταί. Εν συνεχεία μου λέγει, σαν ν’ απαντούσε σ’ αυτή μου την σκέψη:

-Ναι, Ναι. Οι Πατέρες δεν βρήκαν άλλο διά να εκφρασθούν παρόμοια και λέγουν «μανικός έρως». Για πολλά πνευματικά ή πνευματικές καταστάσεις, δεν υπάρχουν λόγια να πει κανείς ακριβώς όπως είναι. Δεν λέγει, άλλωστε, ο Απόστολος Παύλος, «οφθαλμός ουκ είδε κλπ.»;
Κουράστηκα, κόρη, αλλά δεν πειράζει. Μόνον που πόνεσε η καρδιά μου πού ξαναθυμήθηκα εκείνα τα χρόνια… ας είναι. Ναι, να πηγαίνεις. Ο Θεός μαζί σου. Στο καλό!

Αυτός ο πνευματοφόρος πατήρ δίδαξε και τον Άγιον Ιερώνυμο την προσευχή με δάκρυα, όπως την έλεγαν στην πατρίδα του, την Ανατολή, γιατί δεν γνώριζαν τον όρο καρδιακή προσευχή. Όπως έλεγε ο γέροντας: «Ο Γέροντάς μου, ο Μισαήλ, πριν να ανατείλει ο ήλιος, ανέβαινε στο βουνό. Με την εμφάνιση του ηλίου σήκωνε τα χέρια του και έτσι έμενε μέχρι που βασίλευε. Όλος φλόγα. Και το βράδυ τα ρούχα του έσταζαν από τα πολλά δάκρυα. Τέτοιους ανθρώπους δεν βρίσκεις σήμερα, ήταν ένας άλλος αββάς Ισαάκ. Τόσο πολύ είχε προχωρήσει στην προσευχή. Ήταν λιγομίλητος, ταπεινός, αγαπούσε την ησυχία και είχε βαθιά συναίσθηση της αμαρτωλότητάς του. Ποτέ δεν άφηνε άνθρωπον να τον επαινέσει. Κι αν τολμούσε κανείς να του πει κάποια καλή κουβέντα, ήταν ικανός να μην του ξαναμιλήσει ποτέ».
(Από τον βίο του αγίου γέροντος Ιερωνύμου του Καππαδόκου, Ο Γέρων Ιερώνυμος της Αιγίνης 1883 – 1966, υπό Σωτηρίας Νούση, Αθήνα 1986)

«Ζητείτε δε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν» (Ματθ. στ΄ 33)

Ο μοναχός, ζει το Ευαγγέλιο και η Χάρις του Θεού τον προδίδει. Όσο μπορείτε, να κινήσθε στην αφάνεια. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2018/08/20/24887/

Νους δεμένος εις τα ουράνια, λησμονεί τα επίγεια… Όσιος Γέρων Ιερώνυμος της Αιγίνης,ο Καππαδόκης
https://iconandlight.wordpress.com/2015/06/27/%CE%BD%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B4%CE%B5%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CE%B1-%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AC%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B5%CE%AF-%CF%84/

Αγάπησε την ησυχία και την σιωπή. Γέροντας Ιερώνυμος της Αιγίνης
https://iconandlight.wordpress.com/2015/09/26/%CE%B1%CE%B3%CE%AC%CF%80%CE%B7%CF%83%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B7%CF%83%CF%85%CF%87%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%83%CE%B9%CF%89%CF%80%CE%AE-%CE%B3%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BD/

Μισαήλ Δικαίου του εν Καρβάλη της Καππαδοκίας (Δρος Χαραλάμπους Μ. Μπούσια)
Απολυτίκιον. Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον

Ησυχίας τον λάτρην, ευχής τον σύνοικον, της ταπεινώσεως βάθρον και σιωπής εραστήν, Μισαήλ τον αγγελώνυμον τιμήσωμεν ως των δικαίων ζηλωτήν και ωράϊσμα τερπνόν της χώρας των Καππαδόκων αυτώ βοώντες• την τρίβον την σωστικήν ημίν υπόδειξον.

Μεγαλυνάριον.

Χαίροις, θεοφόρητε Μισαήλ, προσευχής αόκνου ενδιαίτημα και φωστήρ νήψεως εν χώρα ο λάμψας Καππαδόκων αρτίως και φωτίσας κόσμου τα πέρατα.Καππαδοκία_Cappadocia_Каппадокия_Kapadokya_131_3204portfolyo1


Saint Nephon is beloved of God and Angels

Conversing with Angels
Saint Niphon Bishop of Constantiane, in Algeria of Africa. (4th century- Commemorated on December 23 )

ΑΓΓΕΛΟΣ_Angel Ангел-0%bb-%d0%b8%d0%ba%d0%be%d0%bd%d0%b0_20703536333_36Once we visited the revered church of our Father among the Saints Nicholas, which is close to the palace. When we arrived, the saint began to pray to the Lord praising Him and enjoying mystical visions.

In a little while, after considerable prayer, I heard him conversing with someone. I was puzzled, because I knew no one was in the church as yet.

I wanted to find out with whom he was conversing; but I didn’t ask him, because in the meantime the priest came and the Divine Liturgy began. While the entire congregation was chanting, the saint had fixed his gaze persistently on the altar and was so delighted, that his face bloomed like a rose.

During the Small Entrance he lifted his hands and started to pray with special fervor and intensity. Shortly, divine ecstasy overtook him, so that he wanted to fly close to the Holy Mysteries; but, in order not to scandalize anyone and out of defiance to order, he avoided this and remained motionless in his place glorifying God.

After the dismissal, on the road, I implored him to reveal to me with whom he was conversing in the church. Like a loving father he didn’t keep anything from his child. That is why I, too, for the glory of God, will describe to my spiritual brothers and fathers what he told me.

Well then, the one with whom the righteous one was conversing in church was the angel who guarded the holy altar. Here’s what the angel said to the saint:

“For some time now I desired to see your eminence, and I’d implore God for you to come here sometime to pray, so that with that opportunity I would meet you and delight in your prayer.”

“But, divine one,” Nephon was puzzled, “how do you know me and why do you have such desire to see an old man rotted in sin?”

“This is exactly why I wanted to meet you,” the angel answered, “to see your humility. I had heard precisely about it in heaven: that our Lord Jesus Christ gave it to you with His own hand.”

“But where did you hear this? And is it possible for a monstrosity like me to be mentioned in heaven?”

“I’m telling the truth about everything, beloved of God. There is no guile on my lips. As you see, I serve in this holy altar. When I travel to the heavenly altar to carry the prayers of the Christians to God, I hear whatever the angels of the Lord are saying about you: that Nephon is beloved to the Most High because with his deep humility he reduces the demons to ashes; that he remembers the bodiless hosts in his prayers, and that is why the Lord commanded each angel and archangel to commemorate him unceasingly in their spiritual sacrifices. These things I’ve heard about you in heaven. And this is why I wanted so much to meet you. And, see, the Lord heard me.”

“So, brightest star, is this what you say you heard about me? If you only knew! Undoubtedly, you must have heard about some other Nephon, because for me only this is written: I have done nothing good.”

But after this the angel praised the elder’s humility even more and then vanished. In the meantime, after the angel disappeared, Nephon said to himself: “Be careful, humble Nephon! Your state is relatively good and the toils of your asceticism are commendable. But you resemble a ship filled with all the goods still travelling in the open sea. No one knows if you will reach the harbor to meet Christ, of if you will be in danger of losing the good merchandise. And then? What a calamity! Perhaps you resemble afield already white for harvest. Who knows if you will last until the harvest, or if wild birds eat your ears of corn and fire consumes the remaining hay?”

This is what the blessed one said to himself and sat in his pew.