iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Faithfulness and obedience to the will of God is necessary to adorn the life of every Christian. Saint Nikolai Velimirovič

Papa-Fotis Lavriotis the “Fool For Christ” of Mytilini

Reposed March 5, 2010, Friday in the Third week of Great Lent, of the Third the Akathist Hymn to the Mother of God

Rejoice, for your holy foolishness has taught us to reject the vain wisdom of this age.
Rejoice, for you counted every material thing as nothing.
Rejoice, for you possessed nothing that was earthly, but enriched all spiritually.
Rejoice, our fervent advocate before the Throne of the Most High.
Rejoice, Blessed Papa-Fotis Lavriotis, faithful intercessor for our souls.

Saint Nikolai Velimirovič

Εὐαγγελισμὸς τῆς Θεοτόκου_Благовещение Пресвятой Богородицы_The Annunciationtheannunciationg_bFaithfulness and obedience to the will of God is necessary to adorn the life of every Christian. As is seen in the life of St. Agapius, God glorifies the faithful and the obedient. When he was a young man, this saint was captured by pirates, was taken to Asia and was sold to a certain Arab. For twelve years Agapius remained quietly and obediently a slave of this Arab. For twelve years he prayed to the All-Holy Mother of God to help him gain his freedom from bondage. One night, the Virgin Mother of God appeared to him and said, “Arise and go without fear to Mt. Athos to your elder.” Agapius arose and came to his elder on Mt. Athos, the Holy Mountain.

When the elder saw Agapius, he was saddened, thinking that Agapius had fled from his master.He said to him, “My child Agapius, you have deceived your master, but you can never deceive God. On the day of the dreadful judgment, you will have to render an answer for that money with which your master purchased you to serve him. Therefore, you must return and faithfully serve your master.” Agapius, faithful and obedient to the will of God, returned immediately to Asia, reported to his master, and informed him about everything that had happened. The Arab, learning all of this, was amazed and was overcome with the charity of Christians. He desired to see Agapius’ s elder. The Arab arrived at the Holy Mountain, accompanied by his two sons. Here, he and his two sons were baptized. All three of them were tonsured as monks. They remained there until their deaths, practicing the strict life of asceticism, at first, under the guidance of Agapius’ s spiritual father, and afterwards, by Agapius himself. Thus, the one-time cruel masters became the obedient disciples of their former slave, faithful to the will of the God of the obedient Agapius.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for Old Calendar date January 1, and New Calendar date January 14.
http://livingorthodoxfaith.blogspot.gr/2009/12/prologue-march-1-march-14.html

The relationship between of the Papa-Fotis Lavriotis of Mytilene with Sts Luke of Mytilene and Silouan the Athonite
https://iconandlight.wordpress.com/2017/03/22/the-relationship-between-of-the-papa-fotis-lavriotis-of-mytilene-with-sts-luke-of-mytilene-and-silouan-the-athonite/

Papa-Fotis Lauriotis the “Fool For Christ” of Mytilini, I never spoke badly to them, but with love I would tell them to repent and God would provide for them and restore them to His heart.
https://iconandlight.wordpress.com/2019/03/05/27215/


Ο αγάς-Μισαήλ απ’ το Γκέλβερι, ύψωνε τα χέρια του σε προσευχή, από φυλακής πρωΐας μέχρι νυκτός, ώστε αρπαζόταν σε θεία θεωρία.

Εὐαγγελισμὸς τῆς Θεοτόκου_Благовещение Пресвятой Богородицы_The AnnunciationUbisi_ უბისის მონასტერიΜακάριοι είναι όσοι έχουν στην καρδιά τους άξονα τον Χριστό και περιστρέφονται χαρούμενοι γύρω από το άγιο όνομά του, νοερώς και αδιαλείπτως. Πάντα να έχης στο στόμα σου το γλυκύτατο όνομα του Ιησού, για να γλυκαίνεται η ψυχή σου. Η αγάπη του Θεού συμμαζεύει τον νου στην καρδιά και μετά παλαβώνει ο άνθρωπος. Γι’ αυτό να έχης πάντοτε φιλότιμους και ταπεινούς λογισμούς. Έτσι θα έρθη μέσα σου η Χάρις του Θεού, γιατί ο Κύριος στην καρδιά των ταπεινών κατοικεί, και τότε γλυκαίνεται η καρδιά, και η ευχή γίνεται καρδιακή. ” (Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου)

Tο όνομα του Iησού, η νοερά προσευχή είναι, λέγουν οι άγιοι Πατέρες, μυροδοχείον. Tο ανοίγεις, το γέρνεις και χύνεται το μύρον, πληρούται ευοσμίας ο τόπος. Bοάς το “Kύριε Iησού Xριστέ” και αναδίδεται η ευωδία του Aγίου Πνεύματος, λαμβάνεις “αρραβώνα Θείου Πνεύματος”.

Με την προσευχή αυτή κατεβάζουν τη δρόσο του Αγίου Πνεύματος στην καρδιά τους, όπως ο Ηλίας κατέβασε από τον ουρανό τη βροχή στο Καρμήλιο όρος. Αύτη η νοερά προσευχή είναι που ανεβαίνει ως το θρόνο του Θεού και φυλάσσεται μέσα στις χρυσές φιάλες, για να θυμιάζεται μ’ αυτή ο Κύριος.

Αυτή η νοερά προσευχή είναι το φως που φωτίζει πάντοτε τη ψυχή του ανθρώπου και φλογίζει την καρδιά του με τις φλόγες της αγάπης του Θεού.

Όπως είναι το μύρο, που όσο περισσότερο το κλείνεις μέσα στο αγγείο, τόσο περισσότερο ευωδιάζει το αγγείο, έτσι είναι και η προσευχή. Όσο περισσότερο την κλείνεις μέσα στη καρδιά σου, τόσο περισσότερο σε γεμίζει από τη θεία Χάρη. Αγίου Νικοδήμου του ΑγιορείτηΠροσευχή_PRAYER- Моление-3-sf-proorocita-ana-mama-sf-prooroc-samuel-sec-ix-i-hr-2-1

Ο Γέρων Μισαήλ από το Γκέλβερι της Καππαδοκίας, Γέροντας του γέροντος Ιερωνύμου της Αιγίνης.

Ο Μισαήλ ήταν μια πατριαρχική μορφή. Έμοιαζε με προφήτη, που σέρνει απάνω του ολόκληρη παράδοση αιώνων. Συνδύαζε τον τύπο του αυστηρού προφήτη μ’ αυτόν του εσωστρεφή ασκητή που περνάει όλες τις μέρες και τις νύχτες του στη προσευχή. Ήταν μια δυναμική προσωπικότητα που έπαιζε το ρόλο του πνευματικού καθοδηγητή όλων των κατοίκων του χωριού. Όπως έλεγε ο γέροντας Ιερώνυμος, «ο Μισαήλ ήταν ένας νέος αββάς Ισαάκ. Τόσο πολύ είχε προχωρήσει στην προσευχή».(«Ο Γέροντας Ιερώνυμος, ο Ησυχαστής της Αίγινας» του Πέτρου Μπότση)

Από την παιδική του ηλικία ο γέροντας Ιερώνυμος, αγάπησε την ησυχίαν και την προσευχήν. Δάσκαλός του ήταν ο αγιασμένος Μισαήλ, που ανέβαινε την Πέμπτη στα βουνά και επέστρεφε την Κυριακή για την Λειτουργία!

 Εκεί, αυτή η ευλογημένη ψυχή, ο αγάς-Μισαήλ, ύψωνε τα χέρια του σε προσευχή, από φυλακής πρωΐας μέχρι νυκτός και με δάκρυα και αναστεναγμούς προσευχόταν προς τον Κύριο.

Τόση δε κατάνυξη είχε και δάκρυα εις την προσευχήν, ώστε αρπαζόταν σε θεία θεωρία. Πολλές φορές από την μεγάλη οδύνη και την ένταση της προσευχής μαζί με τα δάκρυα έβγαινε και αίμα από τα μάτια του στην προσευχή!

Την κατανυκτική προσευχή την διδάχθηκε από άγγελον!

–Ναι, κόρη. Εγώ πολλά ωφελήθηκα από εκείνον. Πάντα με ευγνωμοσύνη τον ενθυμούμαι. Ιδίως από την αγάπη του διά την ησυχία και διά την προσευχή. Είχε μεγάλο πόθο μέσα του δια την προσευχή. Όλος φλόγα. Αλλού δεν το είδα αυτό. Η προσευχή του τον αναβίβαζε εις τον ουρανό. Αγαπούσε πολύ και επιμελείτο την κατανυκτική προσευχή. Τον βλέπαμε, τακτικά απεμακρύνετο, έφευγε σε μακρινά εξωκκλήσια ή μοναστήρια και γύριζε το βράδυ ή την άλλη μέρα ή και αργότερα Ήταν έγγαμος, αλλά δεν ήταν με την γυναίκα του. Αδέλφια ήταν. Πήγαινε, δούλευε στα χωράφια, τους βοηθούσε, αλλά έφευγε. Μόνος του έμενε, ή στα εξωκκλήσια. Συνάφειες με κόσμο δεν είχε. Δεν μιλούσε εύκολα. Μόνος του δούλευε και μετά έφευγε. Εγώ τον είχα καταλάβει, αν και μικρός ήμουν, και συχνά τον πλησίαζα ή πήγαινα μαζί του.

Πολλές φορές, στην εκκλησία πού εκκλησιαζόμασταν, εκείνος έμενε έξω, δηλ. μπροστά στον κυρίως ναό, κοντά στους ψαλτάδες, σε μια κολώνα, όχι μέσα στο ιερό. Και όταν έφθανε ο παπάς στο «εξαιρέτως» κλπ., σιγά-σιγά έβγαινε έξω, τον χάναμε. Και μετά, ή τον βλέπαμε πάλιν στο τέλος ή και καθόλου.

Μια φορά, ενθυμούμαι, κάποιες γυναίκες το είχαν προσέξει και συμφώνησαν, όταν φύγει, με τρόπο και αυτές να βγουν, να τον παρακολουθήσουν πού υπάγει και να δουν τί έκανε. Πράγματι, μια Κυριακή, μόλις τον είδαν, πού με σκυφτό το κεφάλι σιγά-σιγά βγήκε έξω, με προσοχή τον ακολούθησαν από μακριά. Τον είδαν ότι πήγε σ’ ένα ερημοκκλήσι μέσα εις ένα βράχο. Σε λίγο πήγαν και εκείνες και έβαλαν τ’ αυτί τους στη πόρτα ν’ ακούσουν.

Εκείνος δεν έβλεπε πίσω τί γινόταν, ούτε ότι τον ακολούθησαν. Έλεγε λοιπόν μέσα δυνατά, διάφορα λόγια δικά του, προσευχές με φωνή δυνατή, με κλάματα. Κλαυθμούς, οδυρμούς, λόγια πού τα έπνιγε ο λυγμός του. Αυτό κράτησε αρκετή ώρα. Μετά από λίγο εκείνος, μόλις τελείωσε, ξαφνικά άνοιξε την πόρτα για να επιστρέψει, και όταν τις είδε, θύμωσε και έφυγε. Τότε οι γυναίκες ζήλεψαν. Είχαν μεγάλη ευλάβεια και είπαν την άλλη μέρα: «Μόνο αυτόν ακούει ο Θεός. Να δοκιμάσουμε και εμείς μία ημέρα να προσευχηθούμε, όπως εκείνος».

Αλλά να δεις, κόρη, το θαύμα. Μία ημέρα φανερώθηκε ένας καλόγηρος εις τον Μισαήλ και του λέγει: «Μισαήλ, αυτές τις γυναίκες πού έρχονται εις την εκκλησία και σε ακολούθησαν, να τες καλέσεις εις ένα μεγάλο σπίτι, εις το τάδε (ένα πού ήταν κατάλληλο, μεγάλο και κάπως υπόγειο). Κάλεσε και όποιον θέλεις εσύ. Μόνον αντίθετα πρόσωπα να μη είναι και θα έλθω και εγώ να σας διδάξω την κατανυκτική προσευχή».

Ασκητης_asketes-отшельник_of Cappadokia_Каппадокии_80ceb1ceb4cebfcebaΟ ίδιος, λοιπόν ο Μισαήλ, πού τόσον καιρό δεν τους έδειχνε και δεν μιλούσε, τες κάλεσε και αυτές και εμένα και άλλους. Αντίθετοι δεν ήσαν, δηλ. πού δεν είχαν ευσέβεια και αγάπη διά την προσευχή. Εκάθησαν όλοι και σε λίγο ήλθε και ο καλόγηρος και έκαμε κατανυκτική προσευχή. Τα λόγια πού έλεγε και τα δάκρυα πού έχυνε, έκαμαν και εμάς όλους να κλαίγωμεν. Απλά λόγια, τά ‘βγαλε απ’ την καρδιά του, και φανέρωναν πόθο, αγάπη προς τον Θεό.

Μετά την κατανυκτική προσευχή, πού κράτησε σχεδόν όλη την νύκτα έστρωσαν, και όλοι σαν τα πρόβατα εδώ και εκεί στα δωμάτια εκείνα κοιμηθήκαμε. Στην Ανατολή ήταν μεγάλα τα δωμάτια, αλλά και οι άνθρωποι τότε με σέβας και καθαρότητα, πράγματι σαν τα πρόβατα.

Τρεις νύχτες έγινεν αυτό, δηλ. ο καλόγηρος δίδαξε την προσευχή, την κατανυκτική.

Την τρίτη νύκτα, μπροστά μας, μόλις τελείωσε, έγιναν άφαντος ο καλόγηρος!

Από τότε ο Μισαήλ εδέχετο να πηγαίνουν εις τες εκκλησίες ή τα σπίτια όπου προσηύχετο και οι άλλοι, διά να κάμνουν την κατανυκτική προσευχή. Συχνά πήγαιναν και νεόνυμφες, των οποίων οι άνδρες έλειπαν, εμπορεύοντο κλπ., ντυμένες με παλαιά και με μαύρα, διά να μη γνωρισθούν. Αν τους άκουγε κανείς, κόρη, πού δεν γνωρίζει από πνευματικά, πού δεν έχει νοιώσει πολλή αγάπη για τον Χριστόν μας, θα νόμιζε, ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι τρελοί.

Κι όμως, αυτά πού λέγανε με τέτοιον τρόπο, ήτο διότι με πολλή αγάπη τα έλεγον και εθεώρουν, όπως δίδαξε ο καλόγηρος εκείνος πού ήτο άγγελος ή άγιος, ήτο ως να έβλεπαν τον πατέρα τους, τον Θεό εκείνη την ώραν και ήθελαν να Του τα πουν όλα, όπως το παιδί λέγει τα παράπονα του, τις επιθυμίες του και τα θελήματα του εις την μητέρα του.

Δεν είχαν τίποτε άλλο στο νου τους, αλλά τον πόθο στην καρδία διά τον Χριστόν μας. Όπως ένας πού πνίγεται φωνάξει «βοήθεια, βοήθεια, πνίγομαι», τον νουν του πού τον έχει, σε άλλα; Ή μόνον εκεί απ’ όπου θα του έλθει η βοήθεια; Αυτή η προσευχή μόνο όποιος την έζησε, καταλαμβάνει πώς ανακαινίζει, πώς ευφραίνει, πώς κάνει τον άνθρωπο σαν νάναι όλος πνεύμα! Δεν αισθάνεται να ‘χη μέσα του, σπλάχνα, σάρκα, κόκκαλα, αλλά πνεύμα. Αυτά, παρασύρθηκα και στα λέγω, είναι δυνατά δια εσένα.

Ίσως δεν με καταλαμβάνεις, αλλά να μείνουν εις τον νου και αργότερα θα με ενθυμηθείς. Πάντως, έτσι πρέπει να αισθάνεται ο άνθρωπος, όταν καλώς προσεύχεται. Και αυτά τα «λόγια», πού έλεγε και ο καλόγηρος και ο Μισαήλ, στην αρχή, είναι διά τους αρχαρίους. Είναι, πώς να σε το πω, τα προσανάμματα διά να πιάση η φωτιά, ν’ ανάψη ο πόθος διά τον Θεόν. Άμα ανάψει, μετά τα λόγια σταματούν, διότι δεν ημπορεί τότε να ομιλή ο άνθρωπος, αλλά αισθάνεται ν’ ακούει μέσα του, να νοιώθει μέσα του τον Θεό. Και κλαίει, διότι τούτο είναι μεγάλο, είναι το πάν δια τον άνθρωπο. Ας είναι, σε είπα πολλά διά τούτο.

Ά, και κάτι άλλο: Μετά, όμως, από τέτοιαν προσευχή, αισθάνεται εξάντλησιν ο άνθρωπος. Διότι, προσευχόμενος, έρχεται στιγμή πού αφήνει το σώμα, «βγαίνει» από το σώμα του και ομιλεί μόνον η καρδία, ο πόθος…

Τούτα τα λόγια του Γέροντα μου έφεραν αμέσως στο νου τον «μανικό» έρωτα, πού ένοιωθαν οι Πατέρες και οι μεγάλοι Ασκηταί. Εν συνεχεία μου λέγει, σαν ν’ απαντούσε σ’ αυτή μου την σκέψη:

-Ναι, Ναι. Οι Πατέρες δεν βρήκαν άλλο διά να εκφρασθούν παρόμοια και λέγουν «μανικός έρως». Για πολλά πνευματικά ή πνευματικές καταστάσεις, δεν υπάρχουν λόγια να πει κανείς ακριβώς όπως είναι. Δεν λέγει, άλλωστε, ο Απόστολος Παύλος, «οφθαλμός ουκ είδε κλπ.»;
Κουράστηκα, κόρη, αλλά δεν πειράζει. Μόνον που πόνεσε η καρδιά μου πού ξαναθυμήθηκα εκείνα τα χρόνια… ας είναι. Ναι, να πηγαίνεις. Ο Θεός μαζί σου. Στο καλό!

Αυτός ο πνευματοφόρος πατήρ δίδαξε και τον Άγιον Ιερώνυμο την προσευχή με δάκρυα, όπως την έλεγαν στην πατρίδα του, την Ανατολή, γιατί δεν γνώριζαν τον όρο καρδιακή προσευχή. Όπως έλεγε ο γέροντας: «Ο Γέροντάς μου, ο Μισαήλ, πριν να ανατείλει ο ήλιος, ανέβαινε στο βουνό. Με την εμφάνιση του ηλίου σήκωνε τα χέρια του και έτσι έμενε μέχρι που βασίλευε. Όλος φλόγα. Και το βράδυ τα ρούχα του έσταζαν από τα πολλά δάκρυα. Τέτοιους ανθρώπους δεν βρίσκεις σήμερα, ήταν ένας άλλος αββάς Ισαάκ. Τόσο πολύ είχε προχωρήσει στην προσευχή. Ήταν λιγομίλητος, ταπεινός, αγαπούσε την ησυχία και είχε βαθιά συναίσθηση της αμαρτωλότητάς του. Ποτέ δεν άφηνε άνθρωπον να τον επαινέσει. Κι αν τολμούσε κανείς να του πει κάποια καλή κουβέντα, ήταν ικανός να μην του ξαναμιλήσει ποτέ».
(Από τον βίο του αγίου γέροντος Ιερωνύμου του Καππαδόκου, Ο Γέρων Ιερώνυμος της Αιγίνης 1883 – 1966, υπό Σωτηρίας Νούση, Αθήνα 1986)

«Ζητείτε δε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν» (Ματθ. στ΄ 33)

Ο μοναχός, ζει το Ευαγγέλιο και η Χάρις του Θεού τον προδίδει. Όσο μπορείτε, να κινήσθε στην αφάνεια. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2018/08/20/24887/

Νους δεμένος εις τα ουράνια, λησμονεί τα επίγεια… Όσιος Γέρων Ιερώνυμος της Αιγίνης,ο Καππαδόκης
https://iconandlight.wordpress.com/2015/06/27/%CE%BD%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B4%CE%B5%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CE%B1-%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AC%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B5%CE%AF-%CF%84/

Αγάπησε την ησυχία και την σιωπή. Γέροντας Ιερώνυμος της Αιγίνης
https://iconandlight.wordpress.com/2015/09/26/%CE%B1%CE%B3%CE%AC%CF%80%CE%B7%CF%83%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B7%CF%83%CF%85%CF%87%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%83%CE%B9%CF%89%CF%80%CE%AE-%CE%B3%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BD/

Μισαήλ Δικαίου του εν Καρβάλη της Καππαδοκίας (Δρος Χαραλάμπους Μ. Μπούσια)
Απολυτίκιον. Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον

Ησυχίας τον λάτρην, ευχής τον σύνοικον, της ταπεινώσεως βάθρον και σιωπής εραστήν, Μισαήλ τον αγγελώνυμον τιμήσωμεν ως των δικαίων ζηλωτήν και ωράϊσμα τερπνόν της χώρας των Καππαδόκων αυτώ βοώντες• την τρίβον την σωστικήν ημίν υπόδειξον.

Μεγαλυνάριον.

Χαίροις, θεοφόρητε Μισαήλ, προσευχής αόκνου ενδιαίτημα και φωστήρ νήψεως εν χώρα ο λάμψας Καππαδόκων αρτίως και φωτίσας κόσμου τα πέρατα.Καππαδοκία_Cappadocia_Каппадокия_Kapadokya_131_3204portfolyo1


Saint Nephon is beloved of God and Angels

Conversing with Angels
Saint Niphon Bishop of Constantiane, in Algeria of Africa. (4th century- Commemorated on December 23 )

ΑΓΓΕΛΟΣ_Angel Ангел-0%bb-%d0%b8%d0%ba%d0%be%d0%bd%d0%b0_20703536333_36Once we visited the revered church of our Father among the Saints Nicholas, which is close to the palace. When we arrived, the saint began to pray to the Lord praising Him and enjoying mystical visions.

In a little while, after considerable prayer, I heard him conversing with someone. I was puzzled, because I knew no one was in the church as yet.

I wanted to find out with whom he was conversing; but I didn’t ask him, because in the meantime the priest came and the Divine Liturgy began. While the entire congregation was chanting, the saint had fixed his gaze persistently on the altar and was so delighted, that his face bloomed like a rose.

During the Small Entrance he lifted his hands and started to pray with special fervor and intensity. Shortly, divine ecstasy overtook him, so that he wanted to fly close to the Holy Mysteries; but, in order not to scandalize anyone and out of defiance to order, he avoided this and remained motionless in his place glorifying God.

After the dismissal, on the road, I implored him to reveal to me with whom he was conversing in the church. Like a loving father he didn’t keep anything from his child. That is why I, too, for the glory of God, will describe to my spiritual brothers and fathers what he told me.

Well then, the one with whom the righteous one was conversing in church was the angel who guarded the holy altar. Here’s what the angel said to the saint:

“For some time now I desired to see your eminence, and I’d implore God for you to come here sometime to pray, so that with that opportunity I would meet you and delight in your prayer.”

“But, divine one,” Nephon was puzzled, “how do you know me and why do you have such desire to see an old man rotted in sin?”

“This is exactly why I wanted to meet you,” the angel answered, “to see your humility. I had heard precisely about it in heaven: that our Lord Jesus Christ gave it to you with His own hand.”

“But where did you hear this? And is it possible for a monstrosity like me to be mentioned in heaven?”

“I’m telling the truth about everything, beloved of God. There is no guile on my lips. As you see, I serve in this holy altar. When I travel to the heavenly altar to carry the prayers of the Christians to God, I hear whatever the angels of the Lord are saying about you: that Nephon is beloved to the Most High because with his deep humility he reduces the demons to ashes; that he remembers the bodiless hosts in his prayers, and that is why the Lord commanded each angel and archangel to commemorate him unceasingly in their spiritual sacrifices. These things I’ve heard about you in heaven. And this is why I wanted so much to meet you. And, see, the Lord heard me.”

“So, brightest star, is this what you say you heard about me? If you only knew! Undoubtedly, you must have heard about some other Nephon, because for me only this is written: I have done nothing good.”

But after this the angel praised the elder’s humility even more and then vanished. In the meantime, after the angel disappeared, Nephon said to himself: “Be careful, humble Nephon! Your state is relatively good and the toils of your asceticism are commendable. But you resemble a ship filled with all the goods still travelling in the open sea. No one knows if you will reach the harbor to meet Christ, of if you will be in danger of losing the good merchandise. And then? What a calamity! Perhaps you resemble afield already white for harvest. Who knows if you will last until the harvest, or if wild birds eat your ears of corn and fire consumes the remaining hay?”

This is what the blessed one said to himself and sat in his pew.

 


Αυτό που ζητούν περισσότερο οι άνθρωποι είναι ένα χαμόγελο, κι ένα άγγιγμα του χεριού κι ένα δάκρυ. Τίποτε άλλο. Γερόντισσα Γαβριηλία (Παπαγιάννη )

Γαβριηλία_Mother Gabrielia (Gavrielia) Papayannis_Геронтисса Гавриилия (Папаянни)-0413efe2e92b4140Γερόντισσα Γαβριηλία (Παπαγιάννη )

κοιμήθηκε στις 27 Μαρτίου 1992 στην Λέρο

– Γερόντισσα, τι ήταν εκείνο, σε όλες τις χώρες που πήγατε, που ζητάγανε περισσότερο οι άνθρωποι;
Αυτό που ζητούν περισσότερο οι άνθρωποι είναι ένα χαμόγελο, κι ένα άγγιγμα του χεριού κι ένα δάκρυ. Τίποτε άλλο. Όταν πας κατευθείαν στον άνθρωπο και τον αισθανθείς γι΄αδέλφι, ό,τι να του κάνεις θα είναι εντάξει.

Κάποτε την είχε χαρακτηρίσει ένας ξένος ιεραπόστολος «κακή χριστιανή», γιατί σε αντίθεση με τους άλλους ιεραπόστολους στην Ινδία, άλλων θρησκειών που γνωρίζανε πολλές ντόπιες διαλέκτους εκείνη δεν ήξερε καμία και μιλούσε μόνο Αγγλικά και αυτή του απάντησε ότι ξέρει πέντε γλώσσες:
Η πρώτη είναι το χαμόγελο, η δεύτερη τα δάκρυα, η τρίτη είναι το άγγιγμα, η τέταρτη είναι η προσευχή και η πέμπτη είναι η αγάπη.
Μ’ αυτές τις πέντε γλώσσες γύριζε όλον τον κόσμο. Τότε ο ιεραπόστολος της ζήτησε να ξαναπεί αυτές τις «πέντε γλώσσες» για να της γράψει…

Δεν είναι αυτό που λέμε, αλλά αυτό που ζούμε. Δεν είναι αυτό που κάνουμε, αλλά αυτό που είμαστε.

Η Γερόντισσα Γαβριηλία είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό και γι’ αυτό ποτέ δεν κρατούσε χρήματα πάνω της. Όλα της τα έδινε εκείνος, έλεγε, εκείνη το μόνο που έκανε ήταν να αφεθεί στα χέρια Του. Αεροπορικά εισιτήρια, τροφή, κατάλυμα και ότι άλλο της χρειαζόταν της το έδινε ο Θεός. Ποτέ δεν μιλούσε σε άλλους για τον Χριστό αν δεν της το ζητούσαν οι ίδιοι.

Μια φορά, όταν είχα καταλάβει πια ότι η προσευχή είναι το παν, είδα στον δρόμο δύο παιδάκια, στον θυμό τους πάνω, να σκοτώνονται στο ξύλο. Δεν πήγα να τα χωρίσω, όπως θα πήγαινα παλιά, αλλά έβαλα αμέσως σε πράξη αυτό που πίστευα. Γύρισα από την άλλη μεριά το κεφάλι και είπα: Κύριε, βάλε Εσύ την Ειρήνη Σου ανάμεσα στα δύο τους. Κι ώσπου να γυρίσω να τα δω, αυτά γελούσαν και παίζαν πάλι… Ήταν μια απάντηση του Θεού. Να το ξέρεις Μ. μου. Η ειρήνη και η γαλήνη μας, και το πως ζούμε είναι που δείχνουν το πόσο πιστεύουμε. Γι’ αυτό, μπορεί ένας άνθρωπος να μας λέει τα καλύτερα διδάγματα. Όμως, αν τον δούμε ταραγμένο, ανήσυχο και να παραπαίει ο ίδιος, δεν μπορούμε να πιστέψουμε αυτά που θα μας πει.

Γαβριηλία_Mother Gabrielia (Gavrielia) Papayannis_Геронтисса Гавриилия (Папаянни) -444Δεν πρέπει να παίρνουμε αποφάσεις για τους άλλους. Να το αφήνουμε στους Αγγέλους, κι αυτοί βρίσκουν πάντα την καλύτερη λύση.

Μη μεριμνάτε, λέει ο Κύριος… Εγώ θα μεριμνήσω για όλα… κι εγώ το βάζω σε πράξη.

Η μέριμνα είναι γι’ αυτούς που δεν έχουν Πίστη.

Οι άνθρωποι καμμιά φορά μας ζητούν οδηγίες ή συμβουλές για να κρυφτούν πίσω τους. Μετά θα «φταις» εσύ… Αλλά είναι πολύ πιθανό να μην τα εφαρμόσουν, οπότε είναι κόπος χαμένος.

Η Αχίλλειος πτέρνα των ανθρώπων βρίσκεται στις πολλές κουβέντες και στις συζητήσεις.

Η αλληλογραφία είναι ο μόνος τρόπος που συνδυάζει μοναξιά και συντροφιά.

Αν κατορθώσει κανείς να συζή με τον κόσμο, όπως το λάδι και το νερό στο καντήλι που δεν ανακατεύονται, τότε είναι εν Θεώ. Εν τω κόσμω αλλ΄ ουκ εκ του κόσμου.

Δεν πρέπει να συζητάς για απόντες.

Η σπουδαιότερη Φιλανθρωπία είναι να μιλάς καλά για τους ανθρώπους.

Από την κουταμάρα καλύτερη η βουβαμάρα … Η δύναμη του σκότους περιμένει ευκαιρία. Ας μη μιλούμε, για να μην μετανοιώνουμε.

Την ώρα της κρίσεως και του προβλήματος, μην ανοίξεις το στόμα σου. Μην πεις τίποτε γιατί θα το μετανιώσεις χίλιες φορές. Πες το στους Αγγέλους να το πάνε στα Πόδια του Κυρίου και ζήτησέ Του Άγγελον Ειρήνης για να ειρηνεύσεις.

Άν έχεις αγάπη για όλο τον κόσμο, όλος ο κόσμος είναι όμορφος.

Αγαπώ με όλη μου την ψυχή κάποιον, θα πει προσεύχομαι γι’ αυτόν. Όποιος έχει την εμπειρία αυτή είναι στον Παράδεισο.

Στη ζωή μας, στην αρχή έχουμε ανάγκη από την παρουσία κάποιου άλλου προσώπου αγαπητού ή φιλικού. Όσο προχωρούμε, ο Ένας, ο Θεός, μας γεμίζει με την Αγάπη και την Χαρά Του τόσο ώστε Κανένας να μην χρειάζεται πιά. Όλα αυτά τα κάνει στην αρχή η ψυχή γιατί ακόμα δεν ξέρει Ποιον αγαπά και θαρρεί πως είναι εκείνος ο άνθρωπος…

Φόρεσα το Ράσο, και δεν μιλώ πια αν δεν με ρωτήσουν.
Το Ράσο μιλά.

Η γλώσσα του Θεού είναι η σιωπή.

Το Καντήλι της ψυχής μας είναι που πρέπει να είναι πάντα αναμμένο. Ακοίμητο.

Από το βιβλίο της μοναχής Γαβριηλίας “Γερόντισσα Γαβριηλία: Η Ασκητική της Αγάπης”, 15η έκδοση, Εκδόσεις Το Περιβόλι της Παναγίας

Γερόντισσα Γαβριηλία Παπαγιάννη, Εάν εσύ αλλάξεις τον εαυτόν σου και γίνεις το ζωντανό παράδειγμα αυτού που θέλεις ν’ αλλάξεις, τότε θ’ άλλαξει.
https://iconandlight.wordpress.com/2017/03/27/%CE%B3%CE%B5%CF%81%CF%8C%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%83%CF%83%CE%B1-%CE%B3%CE%B1%CE%B2%CF%81%CE%B9%CE%B7%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7/

 

 


You should have continual conversation with your guardian angel. About everything. He always helps. Mother Gabrielia Papayannis

Γαβριηλία_Mother Gabrielia (Gavrielia) Papayannis_Геронтисса Гавриилия (Папаянни)-0413efe2e92b4140Blessed Mother Gabrielia Papayannis

Repose on March 27, 1992

“The Angels are always ready to help us. I have seen it happen with my eyes, with the eyes of my mind – even at the most difficult moments… When I was in India, jackals, a whole pack of jackals, with their eyes glowing in the dark, rushed in my direction in the jungle forest and God made me invisible to them, as if I didn’t exist. Wasn’t that protection by the Angels? What do you think? After such adventures nothing frightens me… And something else too. When we have love in our heart, the Angels become our best “colleagues”. They are the ones to come when, at times, we ask ourselves: “Where am I to go now? What shall I find there”? I travelled a lot in my life and happened to move from one place to another, without any material security, but always with the protection of the Angels. I used to say, as I still do: “I am going from something good to something better”. Always gladly, even if it meant something worse or physically harder. Because I know that it is in God’s Plan. This is what you should do all the time, my child. No matter where you are. No matter who is near you. No matter who offends you or upsets you. No matter who loves you. EVERYTHING that happens is in God’s Plan, and because of that you will love it…”

– Gerondissa, this secret voice that we “hear” many times, is it our Angel?

Yes. And we must become aware of it. We must recognize it clearly.

Then, little by little, God will grant us the holy power of Discernment to put it into practice…

The signature and seal of the life of Gavrielia Papagianni, a humble nun, is this epigram: “a football at the feet of the angels” as she used to say: here today and tomorrow at the ends of the earth for the love of Christ, for the love of Christ for the person of every man struck by some trial. A true Orthodox nun “according to manner, not according to place”, in essence and not merely in form. “Don’t try to learn the wonders of my life with God. I can’t find words to describe it. What can you say when you find yourself on a deserted shore listening to the waves, or a in a dense forest and hear the birds, or in the desert of Sinai? Your speech won’t be more that a dissonance that will disturb the place.” And again, “Once I asked the angels; ‘So, where does God want me and what work does He want of me and where shall I be?’ And the answer was categorical:

“Not where you go, not what you do, not how you live . . . One thing is necessary, how and how much love you give to all, without discrimination.

Because the ‘how’ is to love without reward, at all, and the amount must be limitless, with your sacrifice. Because if love is without sacrifice, it is not of God.”

***

Γαβριηλία_Mother Gabrielia (Gavrielia) Papayannis_Геронтисса Гавриилия (Папаянни)-GabriiliaNever ask: ”Why has this happened to me” ‘When you see somebody suffering from gangrene or cancer or blindness,never say: “Why has this happened to him”‘ Instead, pray God to grant you the vision of the other shore… Then, like the Angels, you will be able to see things as they really are: Everything in God’s plan. EVERYTHING.

Keep your mouth shut in the hour of crisis, when a problem is acute.
Do not say anything, because you may regret it a thousand times. Instead, tell it to the Angels so that they may place it at the Lord’s Feet, and pray the Lord for an Angel of Peace to calm your soul.

We must not take decisions on behalf of others. We should leave this to the Angels for they always find the best solution.

You should have continual conversation with your guardian angel. About everything. Especially in difficulties and when you cannot get across to someone. He always helps.

Only when we are still, do we give the Angels an opportunity to do something.

If we are interrupted while speaking, we must not continue. It means that what we were about to say should not be heard. The angels do this.

We become a replication of heaven with “May Your will be done on earth as in heaven.”

Never desire anything but the will of God, and receive with love the evil that comes to you.

We must not ‘surrender’ to His Will. This is what soldiers do. We, who are His Children, must offer Him our own will along with all our being – in whatever pitiful state we may be – and tell him: “Lord, take all my faults and imperfections and set them right.”

God’s gifts to us blossom only if watered with the water of Love.

Apolytikion (Plagal of the Fourth Tone)

In thee the image was preserved with exactness, O Mother; for taking up thy cross, thou didst follow Christ,and by thy deeds thou didst teach us to overlookthe flesh,for it passeth away, but to attend to the soul since it is immortal.Wherefore, O righteous Gavrilia, thy spirit rejoiceth with the Angels.


Είναι μεγάλο αγαθό να παραδινόμαστε στο θέλημα του Θεού. Έτσι παραδόθηκε στον Θεό η Υπεραγία Παρθένος. Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Ευαγγελισμός της Υπεραγίας Θεοτόκου
Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου της Βάτου, εν τω όρει Σινά

Εορτάζει στις 25 Μαρτίου

«Ιδού η δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατά το ρήμα Σου».
Γενηθήτω το θέλημά σου, είναι η πιο υπέροχη δοξολογία του Θεού.

Γέροντας Σωφρονίος Σαχάρωφ

Ὁ Εὐαγγελισμὸς τῆς Θεοτόκου_Благовещение Пресвятой Богородицы_The Annunciationohrid_annunciation_icon_14c1Η Παναγία είπε στον αρχάγγελο Γαβριήλ: “ιδού η δούλη Κυρίου” (Λουκ. α’, 38). Αυτό το “ιδού η δούλη Κυρίου” είναι αποδοχή του Σταυρού. Η Παναγία συμμετείχε σε όλη την ζωή της στον Σταυρό του Υιού της.

Η Παναγία μας, πόνεσε πιο πολύ απ΄ όλες τις γυναίκες, πιο πολύ απ΄ όλες τις μανάδες του κόσμου, γιατί κανένα δεν έβλαψε, σε κανένα δεν έκανε κακό κι΄ όμως Της έκαναν το μεγαλύτερο κακό όλης της οικουμένης.

Σταύρωσαν Τον Υιό Της .

Και αντικρύζοντάς Τον πάνω Στο Σταυρό, πόνεσε τόσο η καρδιά της…

Γι΄ αυτό μπορεί να καταλάβει την κάθε πονεμένη ύπαρξη, και συμπάσχει με τον κάθε άνθρωπο που πονά, γιατί ακριβώς, ξέρει τι πάει να πει “πόνος”.

Όταν η ψυχή κατέχεται από την αγάπη του Θεού, τότε, ω, πώς είναι όλα ευχάριστα, αγαπημένα και χαρμόσυνα! Η αγάπη, όμως, αυτή συνεπάγεται θλίψη· και όσο βαθύτερη είναι η αγάπη, τόσο μεγαλύτερη είναι και η θλίψη.

Η Θεοτόκος δεν αμάρτησε ποτέ, ούτε καν με το λογισμό, και δεν έχασε ποτέ τη χάρη, αλλά και Αυτή είχε μεγάλες θλίψεις. Όταν στεκόταν δίπλα στο Σταυρό, τότε ήταν η θλίψη Της απέραντη σαν τον ωκεανό, και οι πόνοι της ψυχής Της ήταν ασύγκριτα μεγαλύτεροι από τον πόνο του Αδάμ μετά την έξωση από τον Παράδεισο, γιατί και η αγάπη Της ήταν ασύγκριτα μεγαλύτερη από την αγάπη του Αδάμ στον Παράδεισο. Και αν επέζησε, επέζησε μόνο με τη θεία δύναμη, με την ενίσχυση του Κυρίου, γιατί το θέλημά Του ήταν να δει η Θεοτόκος την Ανάσταση και ύστερα, μετά την Ανάληψή Του, να παραμείνει παρηγοριά και χαρά των Αποστόλων και του νέου χριστιανικού λαού.

Εμείς δεν φτάνουμε στο πλήρωμα της αγάπης της Θεοτόκου, και γι’ αυτό δεν μπορούμε να εννοήσουμε πλήρως το βάθος της θλίψεώς Της. Η αγάπη Της ήταν τέλεια. Αγαπούσε άπειρα τον Θεό και Υιό Της, αλλ’ αγαπούσε και το λαό με μεγάλη αγάπη. Και τι αισθανόταν άραγε, όταν εκείνοι, που τόσο πολύ η ίδια αγαπούσε και που τόσο πολύ ποθούσε τη σωτηρία τους, σταύρωναν τον αγαπημένο της Υιό;

Αυτό δεν μπορούμε να το συλλάβουμε, γιατί η αγάπη μας για τον Θεό και τους ανθρώπους είναι λίγη. Κι όπως η αγάπη της Παναγίας υπήρξε απέραντη και ακατάληπτη, έτσι απέραντος ήταν και ο πόνος της που παραμένει ακατάληπτος για μας.

Η Θεοτόκος δεν παρέδωσε στη Γραφή ούτε τις σκέψεις Tης ούτε την αγάπη Tης για τον Υιό και Θεό Tης ούτε τις θλίψεις της ψυχής Tης κατά την ώρα της σταυρώσεως, γιατί ούτε και τότε θα μπορούσαμε να τα συλλάβουμε. Η αγάπη Tης για τον Θεό ήταν ισχυρότερη και φλογερότερη από την αγάπη των Χερουβείμ και των Σεραφείμ, και όλες οι δυνάμεις των αγγέλων και αρχαγγέλων εκπλήσσονται με Αυτήν.

***

Στάρετς Σάββας ο Παρηγορητής

«Γεννηθήτω το θέλημά Σου». Τα λόγια αυτά της Κυριακής προσευχής, σαν τις θωπευτικές θερμές ακτίνες του ήλιου, ας θερμαίνουν την ύπαρξή μας χύνοντας σ’ αυτήν τη μακαρία ειρήνη και την ήσυχη στάση μας σε όλες τις δυστυχίες και τις χαρές της ζωής, ενισχύοντάς την σε κάθε δραστηριότητα που επιβάλλεται σε κάθε θέση ή κατάσταση που βρισκόμαστε.

Το να παραδώσεις τον εαυτό σου στη θεία καθοδήγηση, το να μπεις κάτω από τη ζεστή και γεμάτη αγάπη σκέπη του Θεού, αυτός είναι ο σπουδαιότερος όρος μιας ευτυχισμένης ζωής

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Ὁ Εὐαγγελισμὸς τῆς Θεοτόκου_Благовещение Пресвятой Богородицы_The Annunciationcf80cebfcebbcf8dcf83cf84cf85cf80cΗ ψυχή που παραδόθηκε στο θέλημα του Θεού μένει αδιαλείπτως κοντά στον Θεό και απολαμβάνει μεγάλη ησυχία. Και από τη χαρά αυτή προσεύχεται, ώστε να γνωρίσει κάθε ψυχή τον Κύριο, Είναι αδύνατον επάνω στη γη να αποφύγεις τις θλίψεις. Όποιος, όμως, παραδόθηκε στο θέλημα του Θεού, εκείνος εύκολα τις υπομένει. Βλέπει τις θλίψεις, αλλά ελπίζει στον Κύριο και αυτές περνούν.

Όσοι, άφησαν τον εαυτό τους στο θέλημα του Θεού, αυτούς τους καθοδηγεί ο Ίδιος ο Κύριος με τη χάρη Του και υπομένουν με ανδρεία τα πάντα για χάρη του Θεού, τον Οποίο αγάπησαν και με τον Οποίο θα δοξάζονται αιώνια.

Είναι μεγάλο αγαθό να παραδινόμαστε στο θέλημα του Θεού. Τότε στην ψυχή είναι Μόνος ο Κύριος και δεν έρχεται καμιά ξένη σκέψη, η ψυχή προσεύχεται με καθαρό νου και αισθάνεται την αγάπη του Θεού, έστω και αν υποφέρει σωματικά.

Έτσι παραδόθηκε στον Θεό η Υπεραγία Παρθένος: «Ιδού η δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατά το ρήμα Σου». Αν λέγαμε κι εμείς το ίδιο, «ιδού ο δούλος Κυρίου· γένοιτό μοι κατά το ρήμα Σου», τότε τα Ευαγγελικά λόγια του Κυρίου, που γράφτηκαν με το Άγιο Πνεύμα, θα ζούσαν μέσα στις ψυχές μας, η αγάπη του Θεού θα βασίλευε σε όλον τον κόσμο και η ζωή στη γη θα ήταν απερίγραπτα ωραία. Αλλά παρόλο που τα λόγια του Κυρίου ακούγονται τόσους αιώνες σε όλη την οικουμένη, οι άνθρωποι δεν τα καταλαβαίνουν και δεν θέλουν να τα παραδεχθούν. Όποιος, όμως, ζει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, αυτός θα δοξασθεί και στον ουρανό και στη γη.

Είναι ανάγκη να προσευχόμαστε πάντοτε, για να μας νουθετεί ο Κύριος τί και πώς πρέπει να κάνουμε, και ο Κύριος δεν θα επιτρέψει να πλανηθούμε.

Ο Αδάμ δεν είχε τη σύνεση να ρωτήσει τον Κύριο για τον καρπό που του έδωσε η Εύα, και γι΄ αυτό έχασε τον Παράδεισο.
Ο Δαβίδ δεν ρώτησε τον Κύριο: «Θα ήταν άραγε καλό για μένα να πάρω τη γυναίκα του Ουρία;»· κι έπεσε στα αμαρτήματα του φόνου και της μοιχείας.
Έτσι κι όλοι οι άγιοι που αμάρτησαν, αμάρτησαν, γιατί δεν επικαλούνταν τη βοήθεια του Θεού, για να τους φωτίσει. Ο Όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ είπε:
«Όταν μιλούσα από το νου μου, συνέβαιναν λάθη».

Πόσο φανερό είναι για μένα ότι ο Κύριος μας κατευθύνει! Χωρίς Αυτόν δεν μπορούμε ούτε να σκεφθούμε το αγαθό. Γι΄αυτό είναι ανάγκη να παραδινόμαστε στο θέλημα του Θεού, ώστε ο Κύριος να μας καθοδηγεί.

Όταν η χάρη είναι μαζί μας, είμαστε δυνατοί στο πνεύμα. Όταν όμως την χάσομε, βλέπομε την αδυναμία μας, βλέπομε πως χωρίς τον Θεό δεν μπορούμε ούτε να σκεφτούμε το καλό.
Πώς μπορείς να ξέρεις αν ζεις σύμφωνα με το θέλημα του Θεού; Να η ένδειξη: Αν στενοχωριέσαι για κάτι, αυτό σημαίνει πως δεν παραδόθηκες τελείως στο θέλημα του Θεού, έστω κι αν σου φαίνεται πως ζεις σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Όποιος ζει κατά το θέλημα του Θεού, αυτός δεν μεριμνά για τίποτε. Κι αν κάτι του χρειάζεται, παραδίνει τον εαυτό του και την ανάγκη του στον Θεό.

Κι αν πάρει ότι θέλει, μένει ήρεμος, σαν να το είχε. Ψυχή που παραδόθηκε στο θέλημα του Θεού δεν φοβάται τίποτε: ούτε θύελλες ούτε ληστές ούτε τίποτα άλλο. ‘Ότι κι αν έλθει, λέγει: «Έτσι ευδοκεί ο Θεός», κι έτσι διατηρείται η ειρήνη στην ψυχή και στο σώμα. Το καλύτερο έργο είναι να παραδοθούμε στο θέλημα του Θεού και να βαστάζομε τις θλίψεις με ελπίδα. Ο Κύριος βλέποντας τις θλίψεις μας δεν θα επιτρέψει ποτέ κάτι που να ξεπερνά τις δυνάμεις μας.

Αν οι θλίψεις μας φαίνονται υπερβολικές, αυτό σημαίνει πως δεν έχομε παραδοθεί στο θέλημα του Θεού. …

Όποιος κάνει το θέλημα του Θεού, είναι ευχαριστημένος με όλα, έστω κι αν είναι φτωχός και ίσως ασθενής και πάσχει, γιατί τον ευφραίνει η χάρη του Θεού. Όποιος όμως δεν είναι ικανοποιημένος με την μοίρα του και γογγύζει για την αρρώστια του ή εναντίον εκείνου που τον προσέβαλε, αυτός να ξέρει πως κατέχεται από υπερήφανο πνεύμα και έχασε την ευγνωμοσύνη για τον Θεό. Αλλ‘ ακόμα και σε μια τέτοια περίπτωση μη στενοχωριέσαι, αλλά ζήτησε μ‘ επιμονή από τον Κύριο πνεύμα ταπεινό. Κι όταν έλθει σ‘ εσέ το ταπεινό Πνεύμα του Θεού που αναζητάς, τότε θα Τον αγαπήσεις και θα έχεις βρει ανάπαυση, παρ‘ όλες τις θλίψεις σου.

Και όλα, όλα δίνουν τότε αγάπη στην καρδιά, διότι όλα είναι του Θεού. Ο Κύριος νουθετεί με το έλεος Του τον άνθρωπο, για να δέχεται μ” ευγνωμοσύνη τις θλίψεις.
Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης», γ. Σωφρονίου (Σαχάρωφ)

***

π. Ζαχαρίας (Ζάχαρου)

ΠΑΝΑΓΙΑ φλεγόμενη βάτος_Icon of the Mother of God the Unburnt Bush_Богоматерь Неопалимая Купина_WP_20150904_016aaΑν επιθυμούμε να μυηθούμε στα μυστήρια του Υιού του Θεού, πρέπει να έχουμε την πραεία και ταπεινή καρδιά του Ιησού Χριστού. Χωρίς αυτήν θα παραμείνουμε άγνωστοι σε Αυτόν και αποξενωμένοι από τα Θεία Μυστήρια Του.
Η ατελεύτητη φροντίδα των πιστών είναι η παραμονή τους ενώπιον του Χριστού με καρδιακή ταπείνωση. Έχουν διδαχθεί ότι μόνο όσοι έχουν ταπεινή καρδιά είναι σε θέση να λάβουν τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος…

«Ω, η κατά Χριστόν ταπείνωση!», ανακράζει ο άγιος Σιλουανός. «Δίνει στην ψυχή μια ανέκφραστη εν Θεώ χαρά, και η ψυχή από την αγάπη του Θεού λησμονεί και γη και ουρανό και στρέφεται ολόκληρη με την επιθυμία της προς τον Θεό». Η ψυχή του μυήθηκε στο μυστήριο της ταπεινώσεως, ενώ μέσα από αυτό κατέκτησε το πλήρωμα της αλήθειας, τον θησαυρό της γνώσεως του Θεού στο Πρόσωπο του Ιησού Χριστού, όπως το θέτει ο απόστολος Παύλος (Β’ Κορ. 4,6). Η ψυχή την οποία εξέλεξε ο Θεός κατ’ αυτόν τον τρόπο, δεν επιποθεί τίποτε άλλο εκτός από τη θεωρία του Χριστού Θεού. Για μας Παράδεισος είναι ο Ίδιος ο Χριστός· είναι η γνώση του Προσώπου του Ηγαπημένου Δημιουργού και Κυρίου και η ένωση μας μαζί Του…

Ο Θεός φέρνει τον άνθρωπο στον κόσμο αυτό, για να τον δοξάσει. Χρέος του ανθρώπου είναι να ανταποδώσει δόξα στον Θεό.. Όταν συνειδητοποιούμε τη μεγαλειώδη τιμή που μας απένειμε ο Θεός, ανταποκρινόμαστε στον Δημιουργό μας, αποδίδοντας Του δοξαστικό ύμνο..  

Πόσα παραδείγματα Αγίων απαντώνται στην Αγία Γραφή, οι οποίοι αρπάχθηκαν στον θείο κόσμο, για να ανταποδώσουν στη συνέχεια την ευγνωμοσύνη τους με επινίκια ωδή εμπνευσμένη από το Άγιο Πνεύμα!

Παράδειγμα βλέπουμε στο πρόσωπο της Θεομήτορος. Αφού έλαβε το θαυμαστό άγγελμα του Αρχαγγέλου, παραδόθηκε εξ ολοκλήρου στο θέλημα του Θεού, υποτασσόμενη σε αυτό με τέλεια ταπείνωση. Το Πανάγιο Πνεύμα την επισκίασε, και μερικούς μήνες αργότερα το Ίδιο το Άγιο Πνεύμα επιβεβαίωσε το γεγονός με το στόμα της εξαδέλφης Της Ελισάβετ, η οποία προφητικά Την αποκάλεσε ευλογημένη «εν γυναιξί». Την ίδια ώρα η Μαριάμ, με την έμπνευση του Πνεύματος, πρόσφερε τη δική Της επινίκια ωδή στον εν Υψίστοις:
«Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον και ηγαλλίασε το πνεύμα του επί τω Θεώ τω Σωτήρι μου …» Η Θεομήτωρ ανέπεμψε τον ύμνο Της μία μόνο φορά. Δεν ήταν απαραίτητο να ξαναψάλει, εφόσον είχε εξυμνήσει τέλεια τον Κύριο και Σωτήρα Της, με απόλυτο και μοναδικό τρόπο, στην αιωνιότητα του Παναγίου Πνεύματος που την κατείχε ολόκληρη. Η ωδή Της απέβη αιώνια κληρονομιά «πασών των γενεών» των χριστιανών, γι’ αυτό και εμείς χαίρουμε απερίγραπτα αποκαλώντας Την «ευλογημένη», όπως έκανε η Ελισάβετ.

Υπάρχουν στιγμές, κατά τις οποίες ο Θεός ανυψώνει το πνεύμα μας από τη γη, και τότε αισθανόμαστε ότι και τα δοξαστικά μας άσματα προφέρονται εν Πνεύματι Αγίω. Αν οι επινίκιες ωδές μας ήταν καρπός εμπνεύσεως όμοιας σε ένταση με τον ύμνο της Θεοτόκου, θα αρκούσε να τις ψάλουμε κι εμείς μία μόνο φορά, γιατί η ισχύς τους θα παρέμενε αιώνια. Αλλά η θεϊκή ανάβαση μας είναι ακόμη σχετική, εν τω γίγνεσθαι… Όποιος έχει γευθεί τη γλυκύτητα ενός καινού άσματος στην καρδιά του και έχει μείνει εκστατικός από αυτήν, αυτός έχει εντοπίσει τη βαθειά καρδιά. Έχει αποκτήσει επίγνωση της ταπεινώσεως του Χριστού και δεν θα κουρασθεί ποτέ να αναζητεί το Πρόσωπο του Θεού Ιακώβ· ο άνθρωπος αυτός ανήκει στη γενεά Του (Ψαλμ. 23,6).

Τα Ευαγγέλια καταγράφουν τη γενεαλογία του Χριστού, τη σειρά των γενεών που προηγήθηκαν της κατά σάρκα γεννήσεως Του. Μετά τον θάνατο και την Ανάσταση Του όμως άρχισε μια δεύτερη γενεαλογία, των απογόνων Του κατά το πνεύμα. Αυτή είναι η γενιά όλων, όσοι αγάπησαν την ταπεινή επιφάνεια του Χριστού (Β’ Τιμ. 4,8) και έκαναν χώρο γι’ Αυτόν, ελκύοντας Τον να γεννηθεί στις καρδιές τους. Χάραξαν την εικόνα του Κυρίου στα βάθη της καρδιάς τους και έτσι αναγεννήθηκαν μέσα στη δόξα της ατελεύτητης Βασιλείας Του.
Αρχιμ. Ζαχαρία (Ζάχαρου), Πιστοί στη διαθήκη της αγάπης, Ιερά Σταυποπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας 2012

Ας γίνεται σε όλα το θέλημα του Θεού. Στάρετς Σάββας ο Παρηγορητής
https://iconandlight.wordpress.com/2016/03/22/%CE%B1%CF%82-%CE%B3%CE%AF%CE%BD%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%83%CE%B5-%CF%8C%CE%BB%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%B8%CE%AD%CE%BB%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B8%CE%B5%CE%BF%CF%8D-%CF%83%CF%84/

Απολυτίκιον Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Ήχος δ’.

Σήμερον της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον, και του απ’ αιώνος Μυστηρίου η φανέρωσις. Ο Υιός του Θεού Υιός της Παρθένου γίνεται, και Γαβριήλ την χάριν ευαγγελίζεται. Διό και ημείς συν αυτώ τη Θεοτόκω βοήσωμεν˙ Χαίρε Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου.

Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ’.

Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια, ως λυτρωθείσα των δεινών ευχαριστήρια, ανα­γράφω σοι η Πόλις σου Θεοτόκε. Αλλ’ ως έχουσα το κράτος απροσμάχητον, εκ παν­τοίων με κινδύνων ελευθέρωσαν, ίνα κρά­ζω σοι, Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε.


The mother of God is as an ideal image – of what we should be. Anthony Bloom Metropolitan of Sourozh

The Annunciation (or Evangelismos in Greek) to the Theotokos

celebrated on March 25

The mother of God
Metropolitan Anthony of Sourozh

Ὁ Εὐαγγελισμὸς τῆς Θεοτόκου_Благовещение Пресвятой Богородицы_The Annunciationp18f06h0471kmv1rq7v3q15v268d4It is not always easy to speak of the Mother of God to Christians whose tradition may find little or no place for her in worship or in prayer. To begin by talking about the theology of the Incarnation leads quickly to the heart of the matter, but is likely to be counterproductive. In this sermon, preached at the University Church of Great St Mary’s, Cambridge, on 19 мая 1985, a different approach is used: we are introduced to the person, to Mary as an example of what it means to be a Christian and a child of God. Surely this is the proper introduction to one whose fiat made salvation possible for us all.

I want tonight to speak of the Blessed Virgin, of the Mother of God, in her relation to us; to try to look at what we can learn from her, what she is as an image – almost an ideal image – of what we should be.

I want first of all to make a point concerning the Orthodox way of calling her the Mother of God. By this we mean simply that she is the one who brought God Incarnate into the world. Of course, she is not the mother of the Word of God according to his divinity, but without her the Word would not have been made flesh, the Son of God would not have become the Son of Man. An English writer, Charles Williams, describes the event in a most wonderful way, as it seems to me, indicating at the same time the reality of the event and the decisive role of the Mother of God. He says that when the time was right, a maiden of Israel proved capable of pronouncing the name of God with all her mind and all her will and all her flesh, and the Word became flesh. It is a gift of self, and it is at the same time an unreserved and heroic acceptance: a gift of self in humility, and an heroic acceptance because of what it could have been, what is meant humanly speaking.

Some of you may remember that the word ‘humility’ comes from the Latin humus, the fertile ground. Humility is not a condition which we try to ape by saying that we are unworthy, that we are not as good as others imagine us to be – if they do. Humility is a condition of the earth, lying completely open and surrendered: the earth which is open to all actions, of mankind, of the rain, accepting the refuse and accepting the furrow and bringing fruit, surrendered, offered and given. This is the essence of humility and this is the kind of humility which we see in the Mother of God. And this is something which we could learn and which is so difficult to learn, because we are so continuously and so painfully afraid of offering ourselves, of surrendering, of giving ourselves to God or even to those who love us and whom we love. Surrendering gifts is frightening, because it implies also a sort of frailty. To refuse oneself, to resist, gives us a sense of strength and vigour; and yet it is not our strength that can achieve great things. You probably remember how Paul the apostle asked God to give him strength to fulfil his mission, and how the Lord said, ‘My strength is made manifest in weakness. My grace sufficeth unto thee’. And the weakness of which the Lord speaks, of course, is neither laziness nor sloth nor timidity. It’s another weakness, it’s that of surrender.

If I had to convey it in images I would speak of the way in which a child is taught to write. A pencil is put into his hand, the mother takes the hand in hers, and then begins to move it; and as long as the child does not know, and cannot foresee, what is expected of him, the lines are so perfect, the straights are straight, the curves are curved. The moment the child begins to imagine he understands what is expected of him, becomes helpful, pushes, pulls, and turns, it becomes a scribble. Isn’t that exactly what happens to us when instead of listening deeply, silently, listening intently in the stillness of our heart and ready to wait on God, we make haste to understand what he wants, and try to do it before we have understood?

The same is true (in terms of analogies) of the way in which a surgical glove, so frail that the nail can pierce it, tear it, put on an experienced, skilled hand can work miracles. Replace its frailty by the strength of an armour’s gauntlet and nothing will be possible. And the same will apply to the image of a sail on a sailing ship. The sail is the frailest part of it and yet, directed in the right way, it can engulf the wind and carry the heavy, strong, resisting structure to its haven.

This is the kind of weakness, of frailty, of surrender, that we can see in the generous gift of the Mother of God to her Lord. She is the one who is the response of the whole creation to the maker. God offering himself and the creation in her person, accepting him, receiving him, worshipping and lovingly, freely and daringly. When the Mother of God came to Elizabeth her cousin, Elizabeth exclaimed: ‘Blessed is she who has believed. It will be done to her according to the promise of God’. She is the one who above and beyond all creatures has believed – believed in the sense of trusting the Lord, unreservedly and unconditionally.

We do not often think of what the words of the archangel at the Annunciation spelt. The archangel told the Virgin that she will bear a child, and we wonder, we marvel, at the name of this child Jesus who is our saviour; but at that moment the promise was also a threat. According to the law of the Old Testament an unmarried girl who bore a child was condemned to stoning. She did not say, ‘But this cannot be, it will cost me my life’. She did not either say ‘it cannot be’ because she believed that every word of God can be fulfilled, every promise of his. She said, ‘Here am I, the handmaid of the Lord. Be it unto me according to his will’. And his will was, humanly speaking, her death, unless a miracle occurred.

We must learn something from this, because so often we are afraid of a promise or a prompting from God. What is the cost which we shall have to pay? What is the risk entailed in obeying and following the commandment of God or the call? And in that the virgin of Israel proved a worthy daughter of Abraham, the one who is Isaac. The Lord had promised to Abraham that he would have a son, that this son would be the beginning of a race as numerous as the stars of heaven and the sand of the beaches. Then suddenly, when the son was already a little boy, fully alive, loved, growing, opening up to the future, the Lord commanded Abraham to bring him as a blood offering, and at that moment Abraham believed God more than he believed his promise. He trusted God to know what he was doing in the certainty that God’s word was truth. The Virgin was in the same position. She trusted God because his word was truth, and we must learn if we want to belong to that new creation of which she was the first, if we want to be of the race of the Mother of God, if we want to be God’s own people through whom God is present in the world, we must learn to trust, to believe, to be as faithful as she promised to be.

Then we can see another moment of her life. In St John’s gospel there is the story of Cana of Galilee, a wedding feast in a village, people gathered who had brought to the feast all they possessed, all they could give; and long before their hearts were satiated with joy and with peace, long before they could say, ‘We have had enough and we can go home, carrying with us a heart fulfilled’, the feast was coming to an end. The family was poor, the wine was coming to its end. And then the Mother of God turned to the Lord and said they had no wine. A simple remark; and Christ turned to her with a question, on which we do not dwell because we are piously accustomed to accept whatever we read in the gospel unthinkingly, or dismiss it also unthinkingly. Christ turned to her and said, ‘What have we got in common, you and me?’ The question I think means, ‘Are you turning to me because you are my mother, because you brought me up, because I was obedient to you in the course of all my childhood, and you expect me now to do your bidding? Or is there any other reason? If it is this, if our only link, the only thing we have in common, is your motherhood, according to the flesh, mine hour has not yet come. We are still in the realm of natural events’. The Mother of God does not argue. She does not say anything to him. She turns to the servants and says: ‘Whatever he may say to you, do it’. Whatever he may say. And then Christ, seemingly contradicting his own words that his hour had not come, works the glorious miracle of Cana, transforming the waters of ablution into the good wine of the kingdom.

Ὁ Εὐαγγελισμὸς τῆς Θεοτόκου_Благовещение Пресвятой Богородицы_The AnnunciationВизантийские иконы г. Охрид.3What happened? What happened between the question and the words of the Mother of God? Just one thing. Instead of arguing she made an act of perfect faith, and by this act of faith in her divine son she established the Kingdom of God. She established Christ in this wedding feast as the king of heaven, as the Lord, and because through her the Kingdom had come, what was impossible in terms of the natural world occurred eschatologically: that is, the future and eternity poured into time, and within this eternity what cannot be contained by time happened.

Here is another thing which we can learn from her. It is not enough for us to believe more or less, we must establish for others that situation which is the Kingdom of God and in which things may happen to them and for them. There is an old saying that God can enter into any realm provided a human being opens the door. We are that kind of doorkeeper. Doorkeepers usually keep doors shut: our vocation is to keep a door open for God who knocks at every door to find a door open. In moments of strife or moments of tension, when we have no words and do not know what to do, we can sit still, turn to the Lord and say, ‘Lord, I believe. Come, and give us thy peace’; and continue praying in the midst of the storm, in the midst of the strife, in the midst of the terror. Pray that the Lord, who is the Lord of the storm, as he is the Lord of peace, may come and spread his peace as he did on the lake of Tiberias when he commanded the waves to be still and the wind to be silent.

This is our vocation. Our vocation is to be sent like light into the darkness, with our divine hope where there is no hope; like salt where there is corruption. Our place as Christians is not in the safety of our Christian communities, but in the storm that must be stilled; at the heart of corruption that must be stopped; at the point of hopelessness where we must bring a hope which is beyond all human hope. Light that shines in the darkness, that is our vocation, and the image that we find in Cana of Galilee, so quiet and peaceful, opens up on all the tragedies of the world, all the events, great or small, that begin in a family and end in international conflict…

I would like to leave these images with you, however incomplete and imperfect they are. Look at them and ask yourselves. Where do I stand? What would I do, placed in the same circumstances? The Mother of God was the response of all creation to God’s love, but God’s love is sacrificial love. At the heart of the love of God there is the gift of self, the Cross. мая God grant us to learn from this frail maiden her heroic simplicity and her wonderful wholeness. And yet us learn from all the steps of her life, all the self-denial and the gift of self, all the beauty of her surpassing humility and its perfect obedience to the law of eternal life. Amen.

Sourozh 1980. N. 21. P. 22–33
https://azbyka.ru/otechnik/Antonij_Surozhskij/sermons/113
http://www.mitras.ru/eng/eng_15.htm

Troparion of the Annunciation, Tone 4

Today is the beginning of our salvation, the revelation of the eternal mystery! the Son of God becomes the Son of the Virgin as Gabriel announces the coming of Grace. Together with him let us cry to the Theotokos: Rejoice, O Full of Grace, the Lord is with you.

Doxasticon of the Annunciation – Tone 8 
Glory to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit; both now and ever, and unto ages of ages. Amen.

Let the heavens rejoice and let the earth be glad; for the co-eternal and co-beginningless Son of the Father, Who is of one throne with Him, taking pity and filled with man-befriending mercy, condescended unto the emptying of Himself according to the good pleasure and will of the Father, and He dwelt in the Virgin’s womb, which was purified before by the Spirit. O wonder! God is among men, the Uncontainable is in the womb, the Timeless One is in time; and wondrous it is that the conception is without seed, and the emptying ineffable, and the mystery so great! For God emptieth Himself, and becometh flesh, and is fashioned, the Angel having declared the conception unto the pure Virgin: Rejoice, O Full of Grace, the Lord is with thee, even He that hath Great Mercy.