iconandlight

Iconography and Hand painted icons

Εάν κι ο Χριστός είχε την κοσμική λογική που έχουν σήμερα πολλοί πνευματικοί άνθρωποι, δεν θα άφηνε τον ουράνιο Θρόνο Του, για να κατεβή στην γη, να ταλαιπωρηθή και να σταυρωθή από μας… Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Παΐσιος ο Αγιορείτης _ св. Паисий Святогорец_ St.Paisios of the Holy Mountain_Svjatojj_prepodobnyjj_ (2)αγιος παισιος μεταμορφωσΥπομονή δεν είναι το να ανέχωμαι τον άλλον. Όταν λέω ότι ανέχομαι τον άλλον, είναι σαν να λέω: «Ο άλλος είναι χάλια, εγώ είμαι καλά, και τον ανέχομαι». Η πραγματική υπομονή είναι να αισθάνωμαι ενοχή για την κατάστασή του και να τον πονάω. Αυτό έχει πολλή ταπείνωση και αγάπη, και τότε δέχομαι την Χάρη του Θεού και βοηθιέται και ο άλλος. Αν δω, ας υποθέσουμε, κάποιον κουτσό ή κουφό ή ναρκομανή, πρέπει να σκεφθώ: «αν ήμουν εγώ σε καλή πνευματική κατάσταση, θα παρακαλούσα τον Θεό και θα τον έκανε καλά», γιατί ο Χριστός είπε: «θα σας δώσω δύναμη να κάνετε μεγαλύτερα θαύματα από μένα» , οπότε έρχεται ο πόνος, η αγάπη για τον άλλον. Ενώ, αν πω: «έ, τι να τον κάνω, ανάπηρος είναι, ας καθήσω λίγο κοντά του· θα έχω άλλωστε και τον μισθό μου», τότε ανέχομαι τον άλλον και δικαιολογώ τον εαυτό μου ότι έκανα το καθήκον μου.

Η υπομονή έχει βάση την αγάπη. «Η αγάπη πάντα υπομένει», λέει ο Απόστολος. Για να υπομείνης τον άλλον, πρέπει να τον αγαπήσης, να τον πονέσης. Αν δεν τον πονέσης, τον βαριέσαι… Όταν υπάρχη πραγματική αγάπη και υπομονή, δικαιολογεί κανείς τον άλλον, και μόνον τον εαυτό του κατηγορεί. «Θεέ μου, εγώ είμαι ένοχος, λέει, μη με υπολογίζης εμένα· πέταξέ με στην άκρη και βοήθησε τον άλλον». Αυτή είναι η σωστή τοποθέτηση, η οποία έχει και πολλή ταπείνωση, και τότε δέχεται ο άνθρωπος πλούσια την Χάρη του Θεού. Θα εύχωμαι να γίνης «σκύμνος» πνευματικός, σαν τα μπρούντζινα λεονταράκια που με την πλάτη τους στηρίζουν τα μανουάλια της εκκλησίας και ούτε ταράσσονται ούτε ακούνε ούτε μιλάνε, αλλά σηκώνουν βάρος στην πλάτη τους. Αμήν.

Ο Χριστός δεν μας έδειξε άλλον τρόπο σωτηρίας, παρά την υπομονή. Την σωτηρία των ανθρώπων την κρέμασε στην υπομονή. Βλέπεις τί είπε; «Ο υπομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται» .

Να παίρνης το σφάλμα από τον άλλον, να το ρίχνης στον εαυτό σου και να παρακαλάς τον Χριστό να σού δίνη δύναμη να το σηκώνης. Και όταν θα παίρνης επάνω σου περισσότερο βάρος απ᾿ ό,τι έσφαλες ή, κι αν ακόμη δεν έσφαλες, πιστεύης κατά κάποιον τρόπο ότι έσφαλες, τότε δεν θα το παίρνης ποτέ επάνω σου, δεν θα υπερηφανεύεσαι, και θα έχης πλούσια την Χάρη του Θεού. Πρέπει όμως να προσέξης, να δης αν μπορής να σηκώσης περισσότερο βάρος. Γιατί, αν δεν μπορής, θα πάθης κήλη, δισκοπάθεια…
– Ποιά είναι η κήλη και η δισκοπάθεια σ᾿ αυτήν την περίπτωση;
– Αν πάρης επάνω σου λ.χ. ένα σφάλμα που δεν μπορείς να το σηκώσης και δεν δώσης καμμιά εξήγηση, μετά θα γογγύσης, θα αγανακτήσης, θα κατακρίνης…

Χρειάζεται να αποκτήσης πνευματική παλληκαριά, για να παίρνης επάνω σου όλη την ευθύνη της αμαρτίας σου. Όσο περισσότερο βάρος προσθέτουμε στον εαυτό μας, παίρνοντας επάνω μας τα σφάλματα των άλλων, τόσο περισσότερο ο Καλός Θεός μας ελαφρώνει το φορτίο και νιώθουμε θεία αγαλλίαση.
Το να σηκώση από αγάπη κάποιος που έχει σωματικές δυνάμεις δυο σακκιά τσιμέντο στην πλάτη, για να απαλλάξη έναν αδύνατο που δεν μπορεί να σηκώση βάρος, δεν έχει τόση αξία, όση το να σηκώση το βάρος του σφάλματος του άλλου, να το κάνη δικό του, και ας φανή στους άλλους ότι έσφαλε αυτός. Αυτό είναι μεγάλη αρετή, μεγάλη ταπείνωση.

Ο Χριστός παρακολουθεί τον καθέναν πόσο αδικείται, πόσο θυσιάζεται, και θα τον ανταμείψη ανάλογα, αυτοί θέλουν να τακτοποιήσουν μόνοι τους τον λογαριασμό τους.

Είμαι αγανακτισμένος γενικά με την σημερινή νοοτροπία που βλέπω σε μερικούς νέους μοναχούς. Μια ανθρώπινη δικαιοσύνη! Πώς να χωρέση η ανθρώπινη δικαιοσύνη στην πνευματική ζωή; Και στην κοσμική ζωή δεν βγαίνεις πέρα με την ανθρώπινη δικαιοσύνη, πόσο μάλλον στην πνευματική. Όταν ήμουν στο Κοινόβιο, όλοι κοίταζαν πώς να κάνουν κάποια θυσία. Στην δουλειά, στο φαγητό, σε όλα υπήρχε αυτό το πνεύμα: Σκέφτονταν πρώτα τον άλλον, και γι᾿ αυτό ζούσαν τον Παράδεισο. Ήταν κάποιος λ.χ. στην τράπεζα; Κοιτούσε να φάη αυτός λιγώτερο, για να μείνη το περισσότερο για τον άλλον.

– Να υπάρχη φιλότιμο.
– Δηλαδή, εσείς, Γέροντα, θέλετε να σκιρτάη η καρδιά μας, να λαχταράη να αναπαύσουμε τον άλλον.
– Ναί, γιατί, όταν κοιτάζης πώς να αναπαύσης τον άλλον και αφήνης τον εαυτό σου εν λευκώ στα χέρια του Θεού, δεν κουράζεσαι. Και αν κουρασθής και πής ότι κουράστηκες, πάει, το έχασες. Τί, θα σε πληρώση ο Χριστός για την κακομοιριά; Μπάτσο θα σού δώση.
Όσο μπορείτε, αυτό να κοιτάξετε. Αυτή είναι η πνευματική εργασία που πρέπει να κάνετε. Και άσκηση αν κάνετε, δεν ωφελεί, γιατί, αν κανείς δεν κάνη αυτήν την εργασία, δουλεύει σε άλλη συχνότητα από την συχνότητα του Θεού. Πάνε όλα μετά χαμένα, και οι μετάνοιες και οι νηστείες… Δεν λέω αυτά να μη γίνωνται, αλλά να μη νομίζη κανείς ότι, επειδή κάνει εκείνο, εκείνο…, είναι εντάξει!

Ο Χριστός αναπαύεται εκεί που υπάρχει η αρχοντιά, το πνεύμα της θυσίας, το αθόρυβο, η αφάνεια… έχω παρατηρήσει ότι έχει καλλιεργηθή ένα κοσμικό φρόνημα σε πολλούς πνευματικούς ανθρώπους. Έχουν κάνει ένα δικό τους κοσμικό ευαγγέλιο, ένα ευαγγέλιο στα μέτρα τους, και σού λένε: «Ο Χριστιανός πρέπει να έχη την αξιοπρέπειά του· δεν πρέπει να φανή, κατά κάποιον τρόπο, κορόιδο». Τα αντιμετωπίζουν δηλαδή όλα με μια κοσμική λογική και δικαιοσύνη. Και βλέπεις σε έναν τέτοιον άνθρωπο όλα τα δικαιώματα τα κοσμικά. Φιλότιμο δεν έχει, θυσία δεν έχει, τίποτε δεν έχει, δικό του ευαγγέλιο έφτιαξε και δεν έχει καμμιά συγγένεια με τον Θεό. Έμ, πώς θα τον επισκιάση μετά η θεία Χάρις; 

Ο Χριστός δεν λέει απλώς: «αν σε παρακαλέση κάποιος να πας ένα μίλι, πήγαινε δύο», αλλά λέει: «αν σε αγγαρέψη ένα μίλι, πήγαινε δύο» . Ή δεν λέει: «αν σού ζητήση τον χιτώνα, δώσε και το ιμάτιο», αλλά «αν σού αφαιρέση τον χιτώνα, δώσε και το ιμάτιο» … όταν κανείς εφαρμόζη το γραφικό χωρίο και, άμα τον αγγαρεύουν ένα μίλι, πηγαίνη πιο πέρα, μετά εργάζεται ο Χριστός και αλλοιώνεται πνευματικά ο άλλος που τον αγγάρεψε και προβληματίζεται: «Βρε, κοίταξε, λέει, εγώ τον αγγάρεψα ένα μίλι και αυτός πήγε πιο πέρα! Τόση καλωσύνη!».

Εάν είχε και ο Χριστός αυτήν την κοσμική λογική που έχουν σήμερα πολλοί πνευματικοί άνθρωποι, δεν θα άφηνε τον ουράνιο Θρόνο Του, για να κατεβή στην γη, να ταλαιπωρηθή και να σταυρωθή από μας τους ελεεινούς ανθρώπους. Μέσα όμως στην κατ᾿ άνθρωπο αυτήν αποτυχία Του ήταν κρυμμένη η σωτηρία όλων των ανθρώπων. Αλλά τί τράβηξε, για να μας σώση! Μέχρι να Του δίνουν σφαλιάρες και να Του λένε: «Προφήτευσε ποιός σε χτύπησε!». Έπαιζαν δηλαδή οι Εβραίοι με τον Χριστό. Εγώ ξέρεις πόσο λυπόμουνα, όταν  ήμουν μικρός και έβλεπα τα παιδιά να παίζουν το μπίζ; Άντε τώρα να παίζουν αυτό το παιχνίδι με τον Χριστό!… «Προφήτευσε ποιός σε χτύπησε!… Πάμ!». Ώ, φοβερό! Και εμείς ζητάμε έναν Χριστιανισμό χωρίς σταύρωση, αλλά απευθείας ανάσταση. Κάνουμε έναν Χριστιανισμό, έναν Μοναχισμό, όπως τον θέλουμε. Δεν θέλουμε να στερηθούμε τίποτε.

Για να ζήσουμε όμως τα υπερφυσικά, πρέπει να ζήσουμε υπερφυσικά.

Πηγή: Από το βιβλίο Αγίου Παΐσιου Αγιορείτου, Πνευματικός Αγώνας, Λόγοι Γ’,ΚΕΦ. 2, 3 – Η θεία και η ανθρώπινη δικαιοσύνη,

***

Άγιος Παΐσιος
«ει ο Θεός μεθ’ ημών ουδείς καθ’ ημών»

Ο Όσιος επισκέφθηκε το Ησυχαστήριο, μίλησε στις Αδελφές και για τον πόλεμο στον Περσικό Κόλπο. «Οι μεν Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί, είπε, με τη δήθεν ελευθερία φθάνουν μέχρι τον σατανισμό. Ο άλλος, ο Σαντάμ, ήθελε να αναδειχθεί Μωχάμετ. Φύλαξε ο Θεός και δεν επεκτάθηκε το κακό. Πάντως είναι μια κατάσταση τρελλοκομείο. Όταν οι άνθρωποι δεν συμφιλιώνονται με τον Θεό, μπορεί να έρθει η ειρήνη; Όπως λέει και το Ευαγγέλιο: ‟Όταν θα μιλούν για ειρήνη, θα έρθουν αναταραχές”».

Μια Αδελφή σχολίασε:
― Γέροντα, τώρα με τον πόλεμο υπήρχε τέτοια τηλεοπτική επικοινωνία, που την ίδια στιγμή όλος ο κόσμος έβλεπε τα γεγονότα.
Μόνον τον εαυτό τους δεν βλέπουν οι άνθρωποι, απάντησε ο Όσιος, όλον τον άλλον κόσμο τον βλέπουν. Τώρα ο κόσμος καταστρέφεται από το μυαλό του. Δεν είναι ότι τους καταστρέφει ο Θεός. Θέλει πολλή προσευχή. Χρειάζεται θεϊκή επέμβαση.

Παΐσιος ο Αγιορείτης _ св. Паисий Святогорец_ St.Paisios of the Holy Mountain_άγιος Παίσιος ΠαναγίαΘα πρέπει να γνωρίζετε, είπε ο Γέροντας, ότι κανείς από τους άλλους λαούς δεν μας αγαπά ως έθνος. Όλοι μας επιβουλεύονται. Να ξέρετε ακόμη πως όποιοι λένε, ή θέλουν να δείχνουν ότι μας αγαπάνε λίγο, αυτοί θέλουν και επιδιώκουν να μας τσαλακώσουν πολύ. Οι άλλοι, πάλι, που δεν μας αγαπούν, θέλουν να μας εξαφανίσουν σαν έθνος.

« Τώρα όσο για την ΕΟΚ, ενοποίηση δεν θα γίνει ούτε με οξυγονοκόλληση! Δεν θα θελήσουν οι δυνάμεις – Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία – να ενωθούν, επειδή έχουνε παλιούς λογαριασμούς.
Και, άλλος λόγος είναι ότι δεν γίνεται συνεταίρος ο πλούσιος με τον φτωχό.»

Η ΕΟΚ είναι το κράτος του Ισραήλ… Λίγα είναι τα ψωμιά της …

Δεν πρόκειται ποτέ οι χώρες της Ευρώπης να ενωθούν πλήρως, ώστε να μας βλάψουν… δώδεκα χαλιά ακόμα και αν τα ράψεις δεν γίνονται ένα. Πριν από πενήντα χρόνια οι μεγάλοι της ΕΟΚ αιματοκύλισαν τον κόσμο και έχουν τόσο εγωισμό, που δεν ζήτησαν συγγνώμη και δεν ομονοούν μέχρι σήμερα. Είναι δυνατόν να κάνουν κοινό κράτος με κοινά συμφέροντα, όταν θα πρέπει κάθε κράτος να ξεχάσει τα δικά του συμφέροντα; Θα διαλυθεί η ΕΟΚ μας είπε εξ αιτίας του εγωισμού των μεγάλων.

Θα αλλάξουν οι καιροί, μας είπε, δεν θα είναι τα πράγματα όπως είναι τώρα. Αυτό που σχεδιάζουν οι μεγάλοι είναι να φέρουν τους ανθρώπους πιο κοντά στο να δεχτούν το χάραγμα, δίχως να μπορούν να αντιδράσουν. Βέβαια, χωρίς να το καταλαβαίνουν, υπηρετούν το θέλημα του Θεού…

Θα φέρει ο Θεός έτσι τα συμφέροντα των μεγάλων ώστε στο τέλος θα μας βοηθήσουν οι Άγγλοι και οι Αμερικάνοι.

Σήμερα οι άνθρωποι δεν θέλουν να ακούσουν για τον Χριστό…έχω δουλεία, λένε και σου γυρίζουν την πλάτη….όμως θα συμβούν γεγονότα που θα συνταραχθούν τα έθνη, δεν θα είναι η Δευτέρα παρουσία αλλά θα είναι Θεία επέμβαση στη ιστορία της ανθρωπότητας….μετά από αυτό θα σε τραβάνε από το μανίκι και θα λένε …έλα εδώ να μας πεις τι ξέρεις για τον Χριστό….Θα γεμίσουν οι δρόμοι εκκλησάκια και τα λεωφορεία εικονίτσες. Βλέπεται η Ελλάδα δεν παράγει αυτοκίνητα, αλλά ακόμα ‘βγάζει’ Αγίους… εδώ βρίσκεται η αξία της, στην ζωντανή ορθόδοξη παράδοσή της, που ακόμα και σήμερα ‘βγάζει’ ΑΓΊΟΥΣ… ότι πολυτιμότερο δηλαδή.

“Μην φοβάστε, παιδιά μου. Θα δούμε πολλές θλίψεις και πολλά γεγονότα. Εγώ, μικρό βρέφος ξενιτεύτηκα, αλλά η Παναγία με φύλαξε. Θα έρθει ημέρα που οι Τούρκοι θα υποχωρήσουν, γιατί είναι επισκέπτες στους χριστιανικούς τόπους. Αρκεί οι Έλληνες να έχουμε ομόνοια και πίστη στην παράδοση. Θα έρθει εποχή που πολλές εκκλησίες θα λειτουργηθούν και πάλι στη Μ.Ασία, γιατί εκεί είναι αγιασμένοι τόποι”.

“Γιατί, Γέροντα, είναι αγιασμένοι οι τόποι εκεί;” ρώτησε κάποιος.

“Γιατί η Μ.Ασία έδωσε αγίους, έδωσε θαύματα μεγάλα κι έχει κρυμμένους πνευματικούς θησαυρούς”, απάντησε. Και συνέχισε: “Η Ευρώπη δεν έχει να προσφέρει τίποτα, έρχεται μόνο να πάρει την πίστη μας και την ψυχή μας. Στους δύσκολους καιρούς της αποστασίας, η Ρωμιοί πρέπει να κρατήσουμε τις παραδόσεις μας“.

Comments are closed.