iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Το Πάσχα του μπάρμπα – Γεωργακού, Έζησε όλο το θαύμα της Ανάστασης, άκουσε τα πρόβατα να του αποκρίνονται, με ανθρώπινη φωνή: «Αληθώς Ανέστη»!!!

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ_Holy Resurrection of Jesus Christ_Воскресение Иисуса Христа_0_d4726Μαζί με τον Άγιο Σεραφείμ του Σαρώφ σας στέλνω τον γλυκύτερο χαιρετισμό:
Χριστός Ανέστη χαρά μου !
Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
Христос Воскрес! Воистину Воскрес!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!
Le Christ est ressuscité! Vraiment Il est ressuscité!
Kristos (İsa) dirildi! Gerçekten dirildi!
Cristo ha resucitado! Verdaderamente, ha resucitado!

Ήταν άνοιξη, ο Γέροντας Παΐσιος άκουγε τα πουλιά έξω να κελαϊδάνε και με ρωτάει:
«Τί λένε, τώρα, τα πουλάκια;»
«Που να ξέρω Γέροντα;» του λέω…
«Ευλογημένε, λένε το “Χριστός Ανέστη!”»
(Μαρτυρία π. Αρσενίου Κατερέλου)Παΐσιος o Αγιορείτης _Saint Paisios of Mount Athos_Паи́сий Святого́рец_unnamedΘυμάμαι, σαν απόψε, Μεγάλο Σάββατο, το 1970 κάτι θαυμαστό που συνέβη εδώ στον διπλανό συνοικισμό. Όταν χτύπησε η καμπάνα της Εκκλησιάς, για την Ανάσταση, όλο το χωριό, κατά οικογένειες, ξεκίνησε για την Εκκλησιά.
Μαζί τους ανέβαιναν και ο γερο-Γεωργακός, ο μεγαλοκτηνοτρόφος, με την οικογένειά του. Μόλις πέρασαν τη μεγάλη ανηφόρα, άκουσαν, μέσα στην ησυχία της νύχτας, πέρα στα μαντριά του Γεωργακού, μεγάλο θόρυβο.

Ο Γεωργακός έκαμε λίγο πιο πέρα και έβαλε αυτί για ν’ ακούσει καλύτερα τι συμβαίνει. Μαζί του στάθηκαν και άλλοι χωριανοί.
Λύκοι μπήκαν στο μαντρί μου, είπε. Απόψε διάλεξαν να το κάνουν. Ξέρω εγώ, ο σατανάς τους έστειλε για να με εμποδίσει να πάω στην Ανάσταση, αλλά, έννοιά του, δεν θα του κάνω το χατίρι…

Κοίταξε πέρα προς τα μαντριά και φώναξε δυνατά:
«Απόψε προβατάκια μου σας δίνω του Θεού μου».

Και στρέφοντας το πρόσωπό του στους συνοδοιπόρους του χωριανούς, τους είπε:
Εγώ θα πάω στην Εκκλησιά να ακούσω το «Χριστός Ανέστη», που τόσο πολύ το περιμένω και το λαχταρώ. Θέλω να Λειτουργηθώ με την οικογένειά μου και να Κοινωνήσουμε τα Άχραντα Μυστήρια. Πενήντα μέρες ετοιμαζόμαστε για τη μεγάλη αυτή νύχτα, δεν τη χάνω με τίποτα!

– Τί είναι αυτά που λες Γεωργακέ; του είπαν οι πλησιέστεροι συνοδοιπόροι του. Τρέξε γρήγορα να γλυτώσεις τα πρόβατά σου και να σώσεις την περιουσία σου που με πολλούς και πολύχρονους κόπους έφτιαξες. Φύγε γρήγορα, μη χασομεράς. Κάθε λεπτό που περνάει η ζημιά που σου κάνουν οι λύκοι γίνεται και πιο μεγάλη. Σκέψου, σε παρακαλούμε, την οικογένειά σου που ζει απ’ αυτά τα πρόβατα…

– Ένα να μην μείνει, τους αποκρίθηκε ο τσέλιγκας, εγώ θα πάω στην Ανάσταση και ό,τι θέλει ο Θεός ας γίνει…
Αυτά είπε και κίνησε για το ναό, σκορπίζοντας σ’ όλους τους συγχωριανούς του τον θαυμασμό για τη μεγάλη του πίστη!

Στην Εκκλησιά, πρώτος και καλύτερος ο τσέλιγκας! Στεκόταν, αγέρωχος, στο στασίδι του κρατώντας στα χέρια του την ολοφώτεινη λαμπάδα του, που με το φως της χάϊδευε το ρυτιδωμένο πρόσωπό του.
Στο κάλεσμα του ιερέα: «Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε», πήγε πρώτος αυτός και μαζί του ιεραρχικά όλη η φαμελιά του και Κοινώνησαν τα Άχραντα Μυστήρια.

Όταν ο λειτουργός διάβαζε τον Κατηχητικό Λόγο του Ιερού Χρυσοστόμου, ο Γεωργακός στεκόταν μπροστά στην Ωραία Πύλη και άκουγε με προσοχή.
Στα λόγια του παπά: «Ο Άδης, φησίν, επικράνθη», επαναλάμβανε το «επικράνθη» με πείσμα και θυμό, λες και εκδικιόταν τον Άδη και μαζί του τον διάβολο, με τη σκοτεινή δυναστεία του. Και όταν το κείμενο έφτασε στο: «Ανέστη Χριστός και ζωή πολιτεύεται», ο τσέλιγκας, στην κάθε επανάληψη του «Ανέστη», φώναζε δυνατά και θριαμβευτικά, με φωνή που σκέπαζε εκείνες των συνεορταστών του, το δικό του «Ανέστη».

Παρότι δεν ήξερε πολλά γράμματα, ο τρόπος που αντιδρούσε στο άκουσμα των ρημάτων «επικράνθη και Ανέστη», έδειχνε πως όχι μόνον τα καταλάβαινε, αλλά κυριολεκτικά τα βίωνε μέσα στην ψυχή του. Χωρίς, δηλαδή, να το ξέρει, θεολογούσε!…

Βγαίνοντας από την Εκκλησιά, αφού είπε το «Χριστός Ανέστη» με τη φαμελιά του και τους χωριανούς και άκουσε το «Αληθώς Ανέστη», κίνησε για το σπίτι του, γεμάτος αναστάσιμη χαρά και αγαλλίαση.

Όταν έφτασαν στο σπίτι, αφού πρώτα άναψαν το καντήλι με το Αναστάσιμο Φως, έστρωσαν τραπέζι για να φάνε την παραδοσιακή μαγειρίτσα και να τσουγκρίσουν το κόκκινο αυγό.

Αφού φάγανε και οι άλλοι αποσύρθηκαν για ύπνο, ο Γεωργακός, που δεν τον χωρούσε ο τόπος, πήρε την γκλίτσα του και βγήκε από το σπίτι για να πάει στα μαντριά να δει τι ζημιά του έκαναν οι λύκοι και πόσα από τα πρόβατα του απόμειναν. Ανέβαινε τον ανηφορικό δρόμο που οδηγούσε στις στάνες του, με γρήγορο βηματισμό, έχοντας διαρκώς το νου του στα ζωντανά του.

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ_Holy Resurrection of Jesus Christ_Воскресение Иисуса Христа_n1-w3e3-l3-89hΌταν έφτασε πολύ κοντά τον ανησύχησε η μεγάλη ησυχία που επικρατούσε εκεί.
«Άϊντε, είπε, πάνε τα προβατάκια μου, δεν θα γλύτωσε κανένα», και μ’ αυτές τις σκέψεις, μπήκε στο μαντρί. Εκεί, έζησε όλο το θαύμα της Ανάστασης.

Τα πρόβατά του είχαν στριμωχθεί όλα μαζί στην αριστερή πλευρά του μαντριού, ακίνητα, σαν μαρμαρωμένα. Στην άλλη πλευρά, είδε να γυαλίζουν, μέσα στο σκοτάδι, τέσσερα μάτια.
Πάνω στα ξερά χορτάρια που στρώνουν οι βλάχοι για να ‘ναι τα ζωντανά τους στεγνά και ζεστά, κάθονταν, σαν τα ήμερα σκυλιά, δύο λύκοι και τον κοίταζαν!

Συγκλονισμένος απ’ αυτό που έβλεπε, πήγε αθόρυβα και άνοιξε τη μαντρόπορτα. Ύστερα, στάθηκε λίγο παράμερα και για να διώξει τους λύκους, κτύπησε με δύναμη τις παλάμες των χεριών του. Οι λύκοι πετάχτηκαν αμέσως έξω απ’ το μαντρί και εξαφανίστηκαν.

Ο Γεωργακός τότε στράφηκε προς τα πρόβατα. Τα μέτρησε ένα προς ένα και ω του θαύματος! Τα βρήκε όλα, όχι μόνο ζωντανά και σωστά στον αριθμό, αλλά και ανέγγιχτα! Οι λύκοι, δηλαδή δεν τα είχαν ακουμπήσει! Ούτε καν μια σταλαγματιά αίματος δεν βρέθηκε πάνω στο μαλλί τους και στο δάπεδο!

Ο πολύπειρος βοσκός, που στα τόσα χρόνια που φρόντιζε τα πρόβατά του, γνώρισε και άλλες τέτοιες «επισκέψεις», που όλες είχαν το κόστος τους, άλλες μικρό και άλλες μεγάλο, κατάλαβε πως αυτό που του συνέβηκε την Αναστάσιμη αυτή νύχτα, ήταν Θεία παρέμβαση!

Χωρίς καμιά, γι’ αυτόν, αμφιβολία, ο Αναστάς Κύριος φίμωσε τα στόματα των λύκων και προστάτευσε τα πρόβατά του. Γι’ αυτό, πήγε και γονάτισε ανάμεσά τους και αφού έκανε τρεις φορές τον σταυρό του, φώναξε θριαμβευτικά: «Χριστός Ανέστη»! Και τότε, ω των θαυμασίων Σου Κύριε, όπως έλεγε στους χωριανούς του, άκουσε τα πρόβατα να του αποκρίνονται, με ανθρώπινη φωνή:
«Αληθώς Ανέστη»!!!

«Τέτοιοι άνθρωποι, παιδί μου, ζούσαν στα χωριά μας εκείνα τα χρόνια!», είπε ο μπάρμπα-Θανάσης τελειώνοντας την ιστορία του, «άνθρωποι, φτωχοί μεν, αλλά αληθινοί Χριστιανοί, με μεγάλη πίστη και ευσέβεια».

Διήγηση Μπάρμπα – Θανάσης Παπαντώνης

Γερόντισσα Γαβριηλία: Κάθε τόπος μπορεί να γίνει τόπος Ανάστασης.
Φτάνει να ζεις την Ταπείνωση του Χριστού.Παΐσιος o Αγιορείτης _Saint Paisios of Mount Athos_Паи́сий Святого́рец_cuviosul_paisie_aghioritul_4AEHFen2 x7YΧριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας, και τοις εν τοις μνήμασι, ζωήν χαρισάμενος.

Ω Πάσχα το μέγα, και ιερώτατον Χριστέ, ω σοφία και Λόγε, του Θεού και δύναμις, δίδου ημίν εκτυπώτερον, σού μετασχείν, εν τη Ανεσπέρω ημέρα της βασιλείας σου.

Είτα τα Στιχηρά του Πάσχα μετά των Στίχων αυτών.
Ήχος πλ. α’
Στιχ. Αναστήτω ο Θεός, και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού, και φυγέτωσαν από προσώπου αυτού οι μισούντες αυτόν.

Πάσχα ιερόν ημίν σήμερον αναδέδεικται, Πάσχα καινόν, Άγιον, Πάσχα μυστικόν, Πάσχα πανσεβάσμιον, Πάσχα Χριστός ο λυτρωτής, Πάσχα άμωμον, Πάσχα μέγα, Πάσχα των πιστών, Πάσχα, το πύλας ημίν του Παραδείσου ανοίξαν, Πάσχα, πάντας αγιάζον πιστούς.

Στιχ. Ως εκλείπει καπνός, εκλιπέτωσαν, ως τήκεται κηρός από προσώπου πυρός.

Δεύτε από θέας Γυναίκες ευαγγελίστριαι, και τη Σιών είπατε· Δέχου παρ΄ ημών χαράς ευαγγέλια, της Αναστάσεως Χριστού, τέρπου, χόρευε, και αγάλλου Ιερουσαλήμ, τον Βασιλέα Χριστόν, θεασαμένη εκ του μνήματος, ως νυμφίον προερχόμενον.

Τον Κύριον υμνείτε

 

Advertisements


The Light of the Resurrection “embraces us with…love”. I was resurrected, and in me and with me the whole world was resurrected. Elder Sophrony of Essex

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ_Holy Resurrection of Jesus Christ_Воскресение Иисуса Христа_0_d4726Beloved Brothers and Sisters in Christ,

Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!
Le Christ est ressuscité! Vraiment Il est ressuscité!
Hristos a înviat! Adevărat a înviat!
Cristo ha resucitado! Verdaderamente, ha resucitado!
Kristos (İsa) dirildi! Gerçekten dirildi!
Christos E Anviat! / Adeverat Anviat!
Al-Masih-Qam! / Hakkan Qam!

Arise, O God; judge the earth, for You shall inherit all the Gentiles.

“It was Spring and Elder Paisios would hear the birds outside chirping.
He asked me, “What are the birds saying now?”
I answered, “How do I know Elder?”
He replied, “Blessed one, they are saying the ‘Christ is Risen!'”
Archimandrite Arsenios Katerelou, on Saint Paisios of the Holy Mountain’ last Pascha, 1994

The following is an excerpt from Archimandrite Sophrony (Sakharov)We Shall See Him as He Is, trans. Rosemary Edmonds (Platina, CA: St Herman of Alaska Brotherhood, 2006). The event he discusses took place when he was an art student in Paris.

And lo, on Easter Saturday, in 1924 perhaps, the Light visited me after I had taken communion, and I felt it like the touch of Divine Eternity on my spirit. Gentle, full of peace and love, the Light remained with me for three days. It drove away the darkness of non-existence that had engulfed me. I was resurrected, and in me and with me the whole world was resurrected. The words of St John Chrysostom at the end of the Easter Liturgy struck me with overwhelming force: ‘Christ is risen and there are no dead in the grave’. Tormented hitherto by the spectre of universal death, I now felt that my soul, too, was resurrected and there were no more dead . . . If this is God, then quickly let me abandon everything and seek only union with Him. (p. 178, ellipsis in the original)

After this experience, Elder Sophrony tried out the Orthodox theological school in Paris. But deciding that even this was not enough, he left to become a monk on the Holy Mountain, where he lived for about twenty years.

“The descent of this (Light) to us is nothing other than the revelation of God to man: the revelation of heavenly mysteries. Without this light, the earth would remain without true knowledge of God. Based on my personal experience, I returned to myself to name that Light the Light of the Resurrection. With the coming of that Light, the spirit of man comes to the plane where there is no death. The radiance from this Light grants man the experience of the Resurrection as a foretaste of the blessedness to come.”

“Christ, after His Resurrection, appeared exclusively to those who were able to understand His already deified and enlightened flesh, which remained invisible to others.”

Without faith, however, (in the Resurrection) every trial becomes absurd:  void of meaning…We struggle for the Resurrection, both of the individual and of every other fellow man.”

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ_Holy Resurrection of Jesus Christ_Воскресение Иисуса Христа____20120625_2051075Eight years later, on the Holy Mountain, where he had since become a monk, the Light visited him again shortly after his ordination to the diaconate. For three weeks It enfolded him tenderly, remaining around him and within him.Father Sophrony describes the Uncreated Light as gentle, full of otherworldly joy and peaceful. It fills the soul with Iove and compassion for all creation and for all mankind, including even one’s enemies. In its less intense manifestation this Light is often perceived as fire – a fire which burns away anything alien to the Spirit of God that may lie hidden in the soul. Divine Light is eternal life, the Kingdom of God, the uncreated Divine energy of the Father and of the Son and of the Holy Spirit. It is the Light of the Father’s Iove. It is the Light of the Countenance of Christ. It is the pre-eternal glory of the Only- Begotten Son, which belongs to Him by nature. This Glory, this Light, bears witness to the Divinity of Christ. It is the Light which Adam and Eve beheld in Paradise, which was lost to us through the Fall, and which the Son came into the world to reveal. The Incarnation of the Word of the Father is there- fore the unshakeable foundation underlying the revelation of the Light of Life.Although the Light comes exclusively as a gift of God’s mercy, a few basic conditions must first be met by the beholder, the most essential being faith in the Divinity of Jesus Christ. The belief that Christ is the Truth, that He is Absolute Being, opens the spirit of man to the domain of the Uncreated Light. The Elder writes: „However much of a non-entity I really was, the Light appeared to me precisely because of my faith in Christ”.Profound repentance constitutes the second essential prelude to the Vision of the Light of God. The Elder describes his awareness of his own vileness and infernal darkness as having reached such intensity that in total despair over himself, a despair which would turn into self-hatred, he would pray to God in utter forgetfulness of seif. Hatred of seif, as an expression of man’s perfect Iove for God, paves the way for Divine Illumination. In this condition, in which the repentant person is so humble, so contrite, that he dares not deem himself worthy of any kind of Visitation from on High, the mercy of God bows down to his lowliness and bears him in spirit into the world of Divine Light. In the spiritual realm of the Uncre- ated Light, man stands naked and alone before God. There is nothing and no one save the God of love and the vision of His boundlessness. Both mind and heart fall silent, there is no questioning; the soul is filled with blessed wonder. The fruits of such experience are Christ-like humility, prayer for the whole world, love for one’s enemies and the gift of theology, a theology derived from direct experience of God.

Christ is risen from the dead, trampling on death by death, and on those in the tombs bestowing life.

Glory . . . Now . . . tone 5:

It is the day of the Resurrection. Let us shine brightly for the festival, and also embrace one another. Brethren, let us say even to those who hate us, “Let us forgive everything for the Resurrection.” And thus let us cry aloud,: Christ is risen from the dead, trampling on death by death, and on those in the tomb bestowing life.

Christ is risen from the dead, trampling on death by death, and on those in the tomb bestowing life. (Thrice)

The Angel cried to the Lady Full of Grace:
Rejoice, O Pure Virgin!
Again I say: Rejoice!
Your Son is risen from His three days in the tomb.
With Himself He has raised all the dead.
Rejoice, all ye people!
Shine, shine, O New Jerusalem,
The glory of the Lord has shone on you.
Exult now and be glad, O Zion,
Be radiant, O Pure Theotokos,
In the Resurrection of your Son!

Great and Holy Saturday
Hymn of the holy three children

 


Τσέρνομπιλ, Εδώ ήχησε η τρίτη σάλπιγγα της Αποκαλύψεως και ο Κύριος έστειλε τον Άγιο Σεραφείμ να μου δείξει την πνευματική έννοια της καταστροφής.

αποκαθήλωση_Положение во Гроб_Jesus Christ Crucifixion_Byzantine-Orthodox-Icon_0_9eb28_ae7ef99e_XX XLΤο σάλπισμα του τρίτου αγγέλου της Αποκάλυψης

Και ο τρίτος άγγελος εσάλπισε, και έπεσεν εκ του ουρανού αστήρ μέγας καιόμενος ως λαμπάς, και έπεσεν επί το τρίτον των ποταμών και επί τας πηγάς των υδάτων. και το όνομα του αστέρος λέγεται ο Άψινθος. και εγένετο το τρίτον των υδάτων εις άψινθον, και πολλοί των ανθρώπων απέθανον εκ των υδάτων, ότι επικράνθησαν. (Αποκάλυψις κεφ. Η’ στιχ. 10-11).

***

Σαν σήμερα, ξημερώματα του Σαββάτου 26 Απριλίου του 1986 στις 01:26 ώρα Μόσχας, έγινε το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνόμπιλ. Πρόκειται για το μεγαλύτερο πυρηνικό ατύχημα της ανθρώπινης ιστορίας που επηρεάζει τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων ακόμα μέχρι σήμερα

Ο Άγιος Παΐσιος (+1994) είχε πει σχετικά: «Εκεί, στην Αποκάλυψη, ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος αναφέρει, ότι είδε αστέρα μέγα καιόμενο να πέφτει από τον ουρανό, μολύνοντας, πικραίνοντας, και δηλητηριάζοντας θανάσιμα τα νερά και τις πηγές των υδάτων… Και το όνομα του αστέρος Άψινθος! (Ουκρανικά Τσέρνομπιλ)! Όσοι περιμένουν ακόμη να πέσει κάποιο αστέρι από τον ουρανό έχουν πλανηθεί. Ποτέ δεν πρόκειται να καταλάβουν ότι αυτό έχει ήδη γίνει». Νικολάου Ζουρνατζόγλου Μαρτυρίες προσκυνητών «Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης, 1924 – 1994», «Αρμαγεδών και Αποκάλυψη» εκδόσεις Αγιοτόκος Καππαδοκία.

***

Τσερνομπίλ.Chernobyl's_Savior_icon5555Αποκαλύφθηκε στη μάτουσκα Αλυπία ότι στις 26 Απριλίου 1986 θα γίνει ατύχημα στον πυρηνικό σταθμό του Τσερνομπίλ. Και η μητέρα Αλυπία προειδοποίησε τους ανθρώπους πολύ πριν από την τραγωδία ότι η γη θα καεί, ότι θα «δηλητηριαστούν» η γη και το νερό.

“Κάτω από το έδαφος καίγεται, Σβήστε τη φωτιά!” Έλεγε η ευλογημένη. “Μην αφήνετε το φυσικό αέριο!” Κύριε! Τι θα συμβεί τη Μεγάλη Εβδομάδα!

Αλλά κανείς δεν την καταλάβαινε. Πάνω από μισό χρόνο, η ευλογημένη γυναίκα παρέμεινε σε έντονη προσευχή για τη σωτηρία της γης και των ανθρώπων από μια τρομερή καταστροφή. Μια ημέρα πριν από το ατύχημα, η μητέρα μας περπατούσε στους δρόμους και φώναζε:

– Κύριε! Λυπήσου τα μωρά, μη καταστρέψεις τους ανθρώπους!

Οι άνθρωποι που ήρθαν σ ‘αυτήν εκείνη την ημέρα, τους συμβούλευε:” Κλείστε τις πόρτες και τα παράθυρα καλά, θα υπάρξει πολύ αέριο. “

Ο Κύριος αποκάλυψε στην γερόντισσα τον πνευματικό λόγο της τραγωδίας του Τσερνομπίλ, αλλά δεν μπορούσε να αποτρέψει εντελώς την οργή του Θεού από τους ανθρώπους που την προκάλεσαν.

Όταν συνέβη το ατύχημα και άρχισε ο πανικός, ειδικά στο Κίεβο και στις πόλεις και τα χωριά κοντά στη ζώνη των 30 χιλιομέτρων, η μητέρα Αλυπία δεν έφυγε από το σπίτι. Αυτή, ως στοργική μητέρα, προέτρεψε όλους να ηρεμήσουν, να στραφούν στον Θεό και να στηριχθούν στη βοήθεια και το έλεός Του. Η μακαρία κάλεσε τους ανθρώπους να στραφούν στον Σταυρωμένο Κύριο Ιησού Χριστό και να θυμούνται τη δύναμη του Σταυρού Του, που νίκησε τον θάνατο.

Την ρώτησαν: Να φύγουμε;

Είπε: όχι. Όταν ρωτήθηκε τι να κάνουν με τα τρόφιμα, είπε: “Πλύντε τα, προσευχηθείτε λέγοντας το ” Πάτερ ημών” και το ” Θεοτόκε Παρθένε “σταυρώστε τα και φάτε και θα είναι καθαρά” …

Η μητέρα ευλόγησε να καλύψουν τα σπίτια κάνοντας το σημείο του Σταυρού και να συνεχίσουν να ζουν μέσα, να σταυρώνουν το φαγητό και να το τρώνε χωρίς φόβο.
– Πώς να πιούμε ραδιενεργό γάλα; Την ρώτησαν με φόβο.
– Να το σταυρώνετε – απάντησε η μητέρα μας – και δεν θα έχει ακτινοβολία.
Σε αυτές τις φοβερές ημέρες, η μάτουσκα στήριζε πολλούς και τους συγκρατούσε από τον πανικό και την απελπισία και τους οδηγούσε στο Θεό.

Η μητέρα προειδοποίησε τα πνευματικά παιδιά της και για μια άλλη καταστροφή, ένα “πνευματικό Τσερνομπίλ”: τη μελλοντική  διαίρεση του ”Φιλαρέτου” στην Ουκρανία. Προέβλεψε κι έπειθε τους επισκέπτες της ότι έπρεπε να ανήκουν μόνο στην κανονική Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο Αλεξέι Α. θυμάται: “Όταν είδε τη φωτογραφία του Φιλαρέτου, είπε: ” Δεν είναι δικός μας “. Αρχίσαμε να τις εξηγούμε ότι αυτός είναι ο Μητροπολίτης μας, νομίζοντας ότι δεν τον ξέρει, αλλά και πάλι η ίδια σταθερά επαναλάμβανε: «Δεν είναι δικός μας.» Τότε δεν καταλαβαίναμε την έννοια των λέξεών της, και τώρα μας εκπλήσσουν, πόσα χρόνια πριν η μητέρα είχε προβλέψει τα πάντα ».

Ο Ν.Τ. θυμάται: «Είμασταν στη μάτουσκα, και μιλάγαμε. Η σόμπα έκαιγε, κάποιος της έδειξε ένα περιοδικό στο οποίο υπήρχε μια μεγάλη φωτογραφία του Mητρ. Φιλαρέτου Denisenko. Η μητέρα άρπαξε το περιοδικό, το πέταξε με τα δύο δάχτυλα και φώναξε: “Ου, ου, ου, πόση θλίψη θα φέρει στους ανθρώπους, πόσο κακό θα κάνει. Λύκος με ένδυμα προβάτου! Στη σόμπα, στη σόμπα! “. Άρπαξε το περιοδικό και το έριξε στη σόμπα. Όταν συνήλθε από την σύγχυση, κάθισε σιωπηλά, και άκουγε τη σόμπα, που καίγονταν το περιοδικό. Είπα στη μητέρα: “Και τι θα συμβεί;” Η μητέρα χαμογέλασε με το μεγάλο παιδικό χαμόγελο της και είπε: “Ο Βλαντιμίρ θα είναι, ο Βλαντιμίρ!”. Και όταν υπήρξε διάσπαση στην εκκλησία μας, εμείς χωρίς καμία αμφιβολία και δισταγμό ακολουθήσαμε αυτή που η μητέρα μας έδειξε ενάμιση χρόνο πριν τον θάνατό της και σχεδόν πέντε χρόνια πριν από τα γεγονότα ».

Προέβλεψε όλα τα επόμενα δεινά και τον επερχόμενο πόλεμο. Τα νεκρά σώματα θα είναι σαν βουνά, και κανείς δεν θα τα παίρνει για να τα θάψει. Οι άνθρωποι θα τρέχουν από τόπο σε τόπο. Θα υπάρχουν πολλοί μάρτυρες που θα μαρτυρήσουν για την Ορθόδοξη πίστη.

***

Στάρετς Σάββας
Θαυμαστή υπέρβαση του Τσερνομπίλ

 Την ημέρα της εορτής του κοιμηθέντος πνευματικού μας πατέρα Σάββα, ήρθε από το Οβρούτς στο Πετσόρι η πνευματική του θυγατέρα Μ. Τ. Και να τι μας διηγήθηκε:
Περίπου δέκα μέρες πριν την τραγωδία του Τσερνομπίλ, εμφανίστηκε στον ύπνο της ο πνευματικός μας πατέρας και της είπε:
-Μαρία, σε λίγο όλα ότι έχετε θα είναι δηλητηριασμένα. Εσύ όλα θα τα σταυρώνεις ως εξής:
«Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν». Θα κάμεις το σημείο του Σταυρού. Μετά θα πεις:
«Κύριε, Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ευλόγησον». Πάλι θα κάμεις το σημείο του Σταυρού.
Και πάλι θα πεις:
«Μητέρα του Θεού, ευλόγησον, Πάντες οι άγιοι ευλογείτε». Πάλι το σημείο του Σταυρού. Μετά:
«Δι’ ευχών του πνευματικού μας πατρός Σάββα, Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού, ευλόγησον» και θα κάνεις πάλι το σημείο του Σταυρού.
Όλα αυτά τα διηγήθηκα στη δίδυμη αδελφή μου, η οποία εργάζεται σε κουζίνα. Όταν επαληθεύτηκε η προφητεία του π. Σάββα, τους έφεραν στην κουζίνα κρέας. Όταν το έλεγξαν, αποδείχθηκε τελείως ακατάλληλο για τροφή. Τότε εκείνη θυμήθηκε αυτά πού της είχα διηγηθεί για την εμφάνιση του Γέροντος. Πήρε λοιπόν εκείνο το κρέας, πήγε στο σπίτι της Και έκαμε ότι είχε πει ό Γέροντας. Έπειτα το έφερε πίσω στην κουζίνα Και, χωρίς να πει τίποτε, τα έδωσε για έλεγχο. Το έλεγξαν Και τη ρώτησαν:
-Από που το πήρες τέτοιο καλό κρέας;
Τώρα εμείς ζούμε στο Οβρούτς – είναι κοντά στο Τσέρνομπιλ – χρησιμοποιούμε τη συμβουλή του πατρός Σάββα Και όχι μόνο εγώ κι η αδελφή μου, αλλά και όλες οι πνευματικές μας αδελφές, με το έλεος του Θεού, είμαστε ζωντανές και υγιείς.

 Το παραπάνω είναι απόσπασμα από το βιβλίο: «Στάρετς Σάββας ο παρηγορητής», εκδόσεις  Αθως, Αθήνα 2009. Μετάφραση από τη Ρωσική: Πρωτοπρεσβύτερος Ιωάννης Φωτόπουλος.αποκαθήλωση_Положение во Гроб_Jesus Christ Crucifixion_Byzantine-Orthodox-Icon_144567659Η εμφάνιση του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ στο Τσέρνομπιλ

Μαρτυρία του πρωθιερέα Νικολάϊ Γιακουσιν, εφημέριο του Ιερού Ναού του Προφήτη Ηλία στο Τσερνομπίλ

Ενώ δεν είχαμε κόσμο στην ενορία, λειτουργούσα κανονικά. Ήρθε η μέρα 26 Απριλίου όπου ήταν η πρώτη επέτειος της τραγωδίας, αποβραδίς σκέφτηκα– θα κάνω την προσευχή μου και θα πάω για ύπνο. Το παράθυρο στο σπιτάκι μου βγαίνει ακριβώς στο γκρεμό στο ποτάμι Πρίπιατ.
Πέρασε λίγη ώρα, δεν κοιμόμουν και κοίταζα το παράθυρο. Όπου βλέπω, από την πλευρά του ποταμιού, από το γκρεμό να πλησιάζει ένας γέροντας – με άσπρα γένια, μπαστούνι και άσπρα ρούχα.
Κατάλαβα, πως ήταν ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ, όπως τον περιγράφουν στις εικόνες.
Ο Άγιος πλησίασε το σπιτάκι, σταμάτησε απέναντι από το παράθυρό μου, και με κοίταξε προσεκτικά και αυστηρά.
Μετά, κοιτάζοντας με στα μάτια χτύπησε τρεις φορές με το μπαστούνι του πολύ δυνατά – ένα, δυο, τρία.
Αμέσως μετά γύρισε και πήγε στο ποτάμι μέσω της πόρτας της εκκλησίας με κατεύθυνση τον πυρηνικό σταθμό, κάτι που είδα καθαρά στην πραγματικότητα.
Ξαφνικά καταλαβαίνω, πως βρίσκομαι ξανά στο κρεβάτι. Σκέφτομαι – τι μπορούσε να ήταν αυτό… Ανάβω το φώς και βλέπω το ρολόι να δείχνει 01.30 – την ώρα της έκρηξης του αντιδραστήρα.
Έτσι ο Κύριος έστειλε τον Άγιο του να με ξυπνήσει να κάνω προσευχή και αγρυπνία την νύχτα αυτή. Τότε κατάλαβα τη σχέση της πυρηνικής καταστροφής με την Εκκλησία. Αυτή ήταν η στιγμή, που μυστικοί και φοβεροί στίχοι της Αποκαλύψεως έγιναν πραγματικότητα. «Και ο τρίτος άγγελος εσάλπισε, και έπεσεν εκ του ουρανού αστήρ μέγας καιόμενος ως λαμπάς, και έπεσεν επί το τρίτον των ποταμών και επί τας πηγάς των υδάτων. και το όνομα του αστέρος λέγεται ο Άψινθος» (Ιωαν. 8:10-11).

Η άψινθος, που φυτρώνει εδώ, σε μας λέγεται «τσερνόπηλνικ», με αυτό έχει σχέση και το όνομα της πόλης – Τσερνομπίλ. Εδώ, σ’ αυτή την γη ο Κύριος εκπλήρωσε αυτόν το λόγο της Αγίας Γραφής. Εδω ήχησε η τρίτη σάλπιγγα της Αποκαλύψεως και ο Κύριος έστειλε τον Άγιο Σεραφείμ να μου δείξει την πνευματική έννοια της καταστροφής. Από την στιγμή της εμφάνισης του Αγίου Σεραφείμ εκείνη την νύχτα της επετείου του ατυχήματος, εμείς τελούμε αγρυπνία με Θεία Λειτουργία στις 26 Απριλίου στο ναό στο Τσερνομπίλ, μας ευλόγησε να μην κοιμόμαστε και να προσευχόμαστε κάθε χρόνο την ώρα, που έγινε η έκρηξη.ο έκτος εξέχεε την φιάλην αυτού επί τον ποταμόν τον μέγαν τον Ευφράτην_Αποκ.κεφ.16,12-16_49883Το αρχέτυπο της Ορθοδοξίας στην πράξη – Ο Άγιος
Αρχιμ. π. Βασίλειος Γοντικάκης

Σε μια φοιτητική συγκέντρωση κάποιος φοιτητής μου είπε: «Εντάξει αυτά που λες, αλλά εδώ υπάρχει ο κίνδυνος για έναν πυρηνικό όλεθρο που θα κάνει στάχτη τα πάντα. Θυμάμαι, μετά πήγα στο Άγιον Όρος. Σύντομα άρχισε η μεγάλη Εβδομάδα. Και ζήσαμε τον «όλεθρο», αν θέλετε, του Πάσχα. Τότε λες: όποιος περάσει αυτόν τον όλεθρο δε φοβάται τίποτε. Πέρα από Τσερνομπίλ και τα παρόμοια, αυτό το οποίο μένει και όσο και αν το χώσεις αγιάζει την ψυχή και το σώμα του ανθρώπου και της ανθρωπότητος όλης, είναι αυτό το μικρό προζύμι της βασιλείας των ουρανών το οποίο υπάρχει μέσα σε έναν Αγιο και μέσα σε όλους τους Αγίους. Και αυτό το προζύμι αντιπροσωπεύουμε εμείς εδώ. Γι’ αυτό και είμαστε ασθενείς, καυχιόμαστε όμως ότι υπάρχει Ένας δυνατός που μας αγαπά και αγαπά όλο τον κόσμο, και γι’αυτό μπορούμε να προχωρήσουμε.

Μετά την τρίτη σάλπιγγα άρχισαν οι διδικασίες της Παγκοσμιοποίησης

 


Δος μοι τούτον τον Ξένον…

Ιωσήφ της Αριμαθαίας_St Joseph of Arimathea_ Иосиф Аримафейский__Saint-Joseph-of-Arimathea-cf83cf89cebcceb1-cf84cebfcf85-cf87cf81ceb9Ο Άγιος Επιφάνιος, Αρχιεπίσκοπος Κύπρου (4ος – 5ος αι.), στην υπέροχη ομιλία του στη θεόσωμη ταφή του Κυρίου, αρχίζει και επαναλαμβάνει την φράση:
«δος μοι τούτον τον ξένον».
Φαντάζεται τον Ιωσήφ την ώρα, που προσέρχεται προς τον Πιλάτο για να ζητήση το πανακήρατο Σώμα του Ιησού προς ενταφιασμό, και βάζει στο στόμα του τα εξής υπέροχα λόγια:

Δος μου να θάψω το νεκρό σώμα εκείνου που καταδικάστηκε από εσένα, του Ιησού του Ναζωραίου, του Ιησού του φτωχού, του Ιησού του αστέγου, του Ιησού που κρέμεται —στον Σταυρό— γυμνός και περιφρονημένος, του Ιησού του γιου του ξυλουργού, του Ιησού του δέσμιου, που έμενε στο ύπαιθρο, του ξένου, του αγνώριστου μεταξύ των ξένων, του περιφρονημένου, και κοντά σε όλα και κρεμασμένου στον Σταυρό.

Δος μου αυτόν τον ξένο, γιατί τι σε ωφελεί το σώμα αυτού του ξένου;

Δος μου αυτόν τον ξένο, γιατί ήλθε εδώ από μακρινή χώρα για να σώσει τον άνθρωπο που αποξενώθηκε από τον Θεό. Γιατί κατέβηκε στη σκοτεινή γη για να ανεβάσει τον ξένο.
Δος μου αυτόν τον ξένο, γιατί αυτός είναι ο μόνος -πραγματικά- ξένος. —Δος μου αυτόν τον ξένο του Οποίου τη χώρα αγνοούμε εμείς οι ξενιτεμένοι.
Δος μου αυτόν τον ξένο του Οποίου τον Πατέρα αγνοούμε εμείς οι ξένοι.
Δος μου αυτόν τον ξένο του Οποίου τον τόπο και τη γέννηση και τον τρόπο — της ζωής Του— αγνοούμε εμείς οι ξένοι.
Δος μου αυτόν τον ξένο που έζησε ζωή και βίο ξενιτεμένου στα ξένα. –Δος μου αυτόν τον ξένο Ναζωραίο του Οποίου τη γέννηση και τον τρόπο αγνοούμε εμείς οι ξένοι.
Δος μου αυτόν που με τη θέληση Του είναι ξένος και εδώ δεν έχει πού να γείρει το κεφάλι.
Δος μου αυτόν τον ξένο, που σαν ξένος σε ξένη χώρα, άστεγος γεννήθηκε στη φάτνη.
Δος μου αυτόν τον ξένο που απ’ αυτήν ακόμη τη φάτνη έφυγε ως ξένος από τον Ηρώδη.
Δος μου αυτόν τον ξένο, που απ’ τα σπάργανα Του ακόμη ξενητεύθηκε στην Αίγυπτο, και δεν είχε πόλη, ούτε χωριό, ούτε σπίτι ούτε τόπο να μείνει, ούτε συγγενή, αλλά σε ξένη χώρα Αυτός είναι ξένος.
Δος μου, άρχοντα μου αυτόν τον γυμνό που κρέμεται στο ξύλο —του Σταυρού— να τον σκεπάσω, γιατί Αυτός σκέπασε τη γύμνωση της φύσεως μου.
Δος μου αυτόν τον νεκρό που είναι μαζί και Θεός, να σκεπάσω Αυτόν που κάλυψε τις δικές μου ανομίες.
Δος μου, άρχοντα μου τον νεκρό που έθαψε μέσα στον Ιορδάνη τη δική μου αμαρτία. Για έναν νεκρό σε παρακαλώ, που αδικήθηκε από όλους, που πουλήθηκε από φίλο, που προδόθηκε από μαθητή, που διώχθηκε από τους αδελφούς του, που ραπίσθηκε από δούλο. Για έναν νεκρό σε θερμοπαρακαλώ, ο Οποίος καταδικάστηκε από αυτούς που ο Ίδιος ελευθέρωσε από τη δουλεία, ο οποίος ποτίσθηκε με ξύδι, τραυματίσθηκε απ’ αυτούς που θεράπευσε, που εγκαταλείφθηκε από τους μαθητές Του και στερήθηκε την ίδια τη Μητέρα Του. Για τον νεκρό, άρχοντα μου, σε ικετεύω, Αυτόν τον άστεγο που κρέμεται στο ξύλο -του Σταυρού— Διότι επάνω στη γη δεν έχει να Του συμπαρασταθεί ούτε πατέρας, ούτε φίλος, ούτε μαθητής, ούτε συγγενής, ούτε κανένας να Τον θάψει, αλλά είναι μόνος, μονογενής Υιός του μόνου —Πατέρα—, Θεός στον κόσμο και κανένας άλλος.
ΙΓ. Μ’ αυτά τα λόγια και μ’ αυτόν τον τρόπο αφού παρακάλεσε ο Ιωσήφ τον Πιλάτο, διέταξε ο Πιλάτος να του δοθεί το πανάγιο σώμα του Ιησού.

Δος μοι τούτον τον ξένον
Γεωργίου Ακροπολίτου. Ήχος πλ. α´.

Τον ήλιον κρύψαντα τας ιδίας ακτίνας, και το καταπέτασμα του ναού διαρραγέν, τω του Σωτήρος θανάτω, ο Ιωσήφ θεασάμενος, προσήλθε τω Πιλάτω και καθικετεύει λέγων· δος μοι τούτον τον ξένον, τον εκ βρέφους ως ξένον ξενωθέντα εν κόσμω· 
δος μοι τούτον τον ξένον, ον ομόφυλοι μισούντες θανατούσιν ως ξένον· 
δος μοι τούτον τον ξένον, ον ξενίζομαι βλέπειν του θανάτου το ξένον· 
δος μοι τούτον τον ξένον, όστις οίδεν ξενίζειν τους πτωχούς τε και ξένους· 
δος μοι τούτον τον ξένον, ον Εβραίοι τω φθόνω απεξένωσαν κόσμω· 
δος μοι τούτον τον ξένον, ίνα κρύψω εν τάφω, ος ως ξένος ουκ έχει την κεφαλήν που κλίναι· 
δος μοι τούτον τον ξένον, ον η Μήτηρ καθορώσα νεκρωθέντα εβόα· 
Ω Υιέ και Θεέ μου, ει και τα σπλάγχνα τιτρώσκομαι, και καρδίαν σπαράττομαι, νεκρόν σε καθορώσα, αλλά τη Ση Αναστάσει θαρρούσα μεγαλύνω. Καί τούτοις τοίνυν τοις λόγοις δυσωπών τον Πιλάτον ο ευσχήμων λαμβάνει του Σωτήρος το σώμα, ο και φόβω εν σινδόνι ενειλήσας και σμύρνη, κατέθετο εν τάφω τον παρέχοντα πάσι ζωήν αιώνιον και το μέγα έλεος.

Μεταγραφή στην νεοελληνική

αποκαθήλωση_Положение во Гроб_Jesus Christ Crucifixion_Byzantine-Orthodox-Icon_snyatie1Τον ήλιο που έκρυψε τις ίδιες του τις ακτίνες και το καταπέτασμα του ναού που διερράγη, λόγω του θανάτου του Σωτήρος, ο Ιωσήφ όταν (τα) είδε, προσήλθε στον Πιλάτο και θερμά ικετεύει λέγοντας:
Δώσε μου τούτο τον ξένο, που από βρέφος σαν ξένος φιλοξενήθηκε στον κόσμο.
Δώσε μου τούτο τον ξένο, που οι ομόφυλοι από μίσος τον θανατώνουν σαν ξένο.
Δώσε μου τούτο τον ξένο, που παραξενεύομαι να βλέπω του θανάτου το (παρά)ξενο.
Δώσε μου τούτο τον ξένο, που ήξερε να φιλοξενεί τους πτωχούς και τους ξένους.
Δώσε μου τούτο τον ξένο, που οι Εβραίοι από φθόνο τον απεξένωσαν από τον κόσμο.
Δώσε μου τούτο τον ξένο, για να κρύψω σε τάφο, που σαν ξένος δεν είχε που να γείρει το κεφάλι.
Δώσε μου τούτο τον ξένο, που βλέποντάς τον νεκρό η Μητέρα φώναζε: Ω, Υιέ μου και Θεέ μου, αν και στα σπλάχνα πληγώνομαι και στην καρδιά σπαράζω που σε βλέπω νεκρό, αλλά αναθαρρώντας από την ανάστασή σου, δοξάζω.
Και με τούτα τα λόγια ικετεύοντας τον Πιλάτο ο άρχοντας λαμβάνει του Σωτήρος το σώμα, που και με φόβο το τύλιξε σε σεντόνι και σε σμύρνα και το έβαλε σε τάφο, αυτόν που παρέχει σε όλους ζωή αιώνια και το μεγάλο έλεος.

Η νίκη της οδυνώμενης αγάπης. Κάλλιστος Ware Μητροπολίτης Διοκλείας
https://iconandlight.wordpress.com/2016/04/29/%CE%B7-%CE%BD%CE%AF%CE%BA%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BF%CE%B4%CF%85%CE%BD%CF%8E%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CE%AC%CF%80%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF/

Αντίφωνον Α’ Ήχος πλ. δ’

Τας αισθήσεις ημών, καθαράς τω Χριστώ παραστήσωμεν, και ως φίλοι αυτού, τας ψυχάς ημών θύσωμεν δι’ αυτόν, και μη ταίς μερίμναις του βίου, συμπνιγώμεν ως ο Ιούδας· αλλ’ εν τοις ταμείοις ημών κράξωμεν· Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, από του πονηρού ρύσαι ημάς.

Γρηγορείτε και προσεύχεσθε, ίνα μη πειρασθήτε, τοις Μαθηταίς σου ο Θεός ημών έλεγες· Ο δε παράνομος Ιούδας, ουκ ηβουλήθη συνιέναι.

Ώσπερ Πελεκάν
τετρωμένος την πλευράν Σου, Λόγε,
σους θανόντας παῖδας εζώωσας,
επιστάξας ζωτικούς αυτοις κρουνούς (Εγκώμ. β΄ στάσις)Ώσπερ Πελεκάν τετρωμένος την πλευράν Σου, Λόγε, Σους θανόντας παίδας εζώωσας,-osper pelekan-mediumΤον Ήλιον Κρύψαντα….Γερμανού Νέων Πατρών -Χορός΄Τρίκκης Μελωδοί’

 


Even in His pain on the cross, the Lord Jesus did not condemn sinners but offered pardon to His Father for their sins saying, “They know not what they do!”

αποκαθήλωση_Положение во Гроб_Jesus Christ Crucifixion_Byzantine-Orthodox-Icon_56694.b“Lord, remember me when Thou comest into Thy kingdom” (23:42).

On this day, Holy and Great Friday, we celebrate the awesome, holy, and saving Passion of our Lord and God and Savior Jesus Christ—the spitting, the blows with the palm of the hand, the buffeting, the mockery, the reviling, the wearing of the purple robe, the reed, the sponge, the vinegar, the nailing, the lance, and above all, the Crucifixion and Death which He condescended to endure willingly for our sakes and also the saving confession of the grateful thief upon the cross.

HOMILY
About the majesty of Christ the Victor
St Nikolaj (Velimirović), Bishop of Ochrid

“The hair of His head was as white wool or as snow and His eyes were like a fiery flame”(Revelation 1:14).

That is how John the Theologian (the one who gazed upon God) saw Jesus after His resurrection and victory. He saw Him as the Son of Man, clothed in a lengthy garment, girded about with a golden sash, with seven stars in His right hand, and His face “shone like the sun at its brightest” (Revelation 1:16). It was with this kind of power and glory that He appeared, Who on the cross was not radiant and Who seemed to be as the weakest of the sons of men to all the passersby. Why were His hairs like white wool and white as snow? Was not our Lord barely thirty-four years old when they killed Him? From where, then, His white hair? Does not white hair indicate old age? It is true that white hair does indicate old age with mortal man, but with Christ in Glory it indicated more than old age; it indicated eternity. Eternal youthful age! Old age is the past and youth is the future. At the same time, is He not the one and the other? More than all the times past and all future times and even beyond time, Christ is eternity beyond time. Why were His eyes like a flame of fire? Because He is the All-seeing. All sorts of things can be hidden from the sun, but of all that is in the heavens, on the earth or under the earth, nothing can be hidden from His sight. He perceives all the threads of the fabric of nature; He perceives all the atoms in the stones, every drop of water in the sea, every particle of air and all thoughts and all desires of every created soul. This is the One and the same and no other; He who out of compassion for the human race came to earth, clothed Himself in a mortal and suffering body, was ridiculed, was mocked and was spat upon by sinful men. That is the same One, and no other, Who, without radiance, hung on the cross between thieves and, as a dead man, was buried by Joseph and Nicodemus.

O brethren, how awesome it is to think what a great and majestic Visitor the earth had! It is even more awesome to think against Whom the deranged men raised their hands!

O Majestic Lord, forgive us our sins and remember us all in Your Power and Glory.

To You all glory and thanks always. Amen.
http://prologue.orthodox.cn/March22.htmαποκαθήλωση_Положение во Гроб_Jesus Christ Crucifixion_Byzantine-Orthodox-Icon_16744.dEven in His pain on the cross, the Lord Jesus did not condemn sinners but offered pardon to His Father for their sins saying, “They know not what they do!” (St. Luke 23:34). Let us not judge anyone so that we will not be judged. For no one is certain that before his death he will not commit the same sin by which he condemns his brother. Saint Anastasius of Sinai teaches, “Even if you see someone sinning, do not judge him for you do not know what the end of his life will be like. The thief, crucified with Christ, entered Paradise and the Apostle Judas went to Hell. Even if you see someone sinning, bear in mind that you do not know his good works. For many have sinned openly and repented in secret; we see their sins, but we do not know their repentance. That is why, brethren, let us not judge anyone so that we will not be judged.”

About the fulfillment of the great prophecy, Saint Nikolai Velimirovič
https://iconandlight.wordpress.com/2017/04/12/17456/

Herod and Pilate became friends that very day… Saint Nikolai Velimirovič
https://iconandlight.wordpress.com/2015/04/08/herod-and-pilate-became-friends-that-very-day-saint-nikolai-velimirovic/

About Pilate’s wavering, Saint Nikolai Velimirovič
https://iconandlight.wordpress.com/2018/04/03/17446/

Christ on Golgotha! Seven sorts of criminal surround Him. Saint Nikolai Velimirovitch
https://iconandlight.wordpress.com/2018/04/05/christ-on-golgotha-seven-sorts-of-criminal-surround-him-saint-nikolai-velimirovitch/

Antiphon One; (Tone VIII):
The rulers of the people took counsel together ** against the Lord and against His Christ?
They laid a lawless accusation against Me. ** O Lord, O Lord, forsake Me not.
Let us bring to Christ pure senses and affections, * and as His friends let us sacrifice our lives for His sake. * Let us not, choke upon the cares of this life, * as did Judas, * but from within let us cry: * Our Father who art in the heavens, ** deliver us from the evil one.

Antiphon Three; (Tone II):

Watch and pray, * that ye enter not into temptation’, * thus didst Thou say unto Thy disciples O our God. ** But Judas the transgressor had no desire to comprehend this.

Antiphon Eight; (Tone II):

Let Him be crucified!’ cried the murderers of the righteous One, * they who had always taken pleasure in Thy gifts; * asking for the release of an evildoer in place of their Benefactor. * But Thou, O Christ, didst remain silent, enduring their wicked impudence, * wishing to suffer and thereby save us * in that Thou art the Lover of mankind.

Antiphon Fifteen; (Tone VI):

Today He who suspended the earth upon the waters is hung upon the Cross. * He who is the King of the angels is arrayed in a crown of thorns. * He who wrapeth the heaven in clouds is wrapped in the purple of mockery. * He who in Jordan set Adam free receiveth blows upon His face. * The Bridegroom of the Church is transfixed with nails. * The Son of the Virgin is Pierced with a spear. * We venerate, Thy Passion, O Christ. * We venerate, Thy Passion, O Christ. * We venerate, Thy Passion, O Christ. ** Show us also Thy glorious Resurrection.

Let us not keep festival as did the Jews: * for Christ our God and Pascha hath been sacrificed for us. * But let us cleanse ourselves from every defilement, * and with sincerity let us entreat Him: * Arise, O Lord, ** and save us O Lover of mankind.

Give me this stranger…

This hymn is a lament chanted from the perspective of Joseph of Arimathea, pleading with Pontius Pilate for the Body of Jesus. It is one of the most beautiful hymns of the Holy Week

Give me this stranger
Plagal of First Tone

Ιωσήφ της Αριμαθαίας_St Joseph of Arimathea_ Иосиф Аримафейский__Saint-Joseph-of-Arimathea-cf83cf89cebcceb1-cf84cebfcf85-cf87cf81ceb9“Seeing that the sun had hidden its rays
and the veil of the Temple had been rent at the death of the Saviour
Joseph did approach Pilate and did plead with him crying and saying:
Give me this stranger, who from his youth hath wandered like a stranger.
Give me this stranger, whom his kinsmen killed in hatred like a stranger.
Give me this stranger at whom I wonder, beholding him as a guest of death.
Give me this stranger who knoweth how to take in the poor and strangers.
Give me this stranger whom the Jews in envy estranged from the world.
Give me this stranger that I may bury him in a tomb, who being a stranger hath no place whereon to lay his head.
Give me this stranger, to whom his Mother, beholding him dead, shouted crying:
‘O my Son and my God, even though my vitals be wounded, and my heart burns, as I behold thee dead, yet trusting in thy Resurrection, I magnify thee’
facing down Pilate with these words the noble one took the Saviour’s body
and in fear wrapped it in linen and sweet spices
and laid in a new tomb Him who bestows on all eternal life and great mercy”.

Wherefore, O Christ our God, through Thy boundless compassion for our sakes, have mercy on us and save us. Amen.


Εγώ την Μεγάλη Παρασκευή κλειδώ­νομαι στο Καλύβι, για να την ζήσω. Αυτήν την ημέρα πρέπει να την ζήση κανείς. Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Προσευχή επι του όρου των ελαιών-Our-lord-praying_in-gethsemane114026.bΤη αγία και μεγάλη Παρασκευή, τα άγια και σωτήρια και φρικτά Πάθη του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού επιτελούμεν, τους εμπτυσμούς, τα ραπίσματα, τα κολαφίσματα, τας ύβρεις, τους γέλωτας, την πορφυράν χλαίναν, τον κάλαμον, τον σπόγγον, το όξος, τους ήλους, την λόγχην, και προ πάντων, τον σταυρόν, και τον θάνατον, α δι’ ημάς εκών κατεδέξατο, έτι δε και την του ευγνώμονος Ληστού, του συσταυρωθέντος αυτώ, σωτήριον εν τω Σταυρώ ομολογίαν.

Διηγήθηκε ο αββάς Ιωάννης το εξής:
»Κάποτε καθόμουν μαζί με τον αββά Ποιμένα και είδα να πέφτει σε έκσταση. Κι επειδή του είχα πολύ θάρρος, του έβαλα αμέσως μετάνοια παρακαλώντας τον να μου πει που ήταν και που βρέθηκε. »
Κι εκείνος αναγκάστηκε και μου είπε:
»Ο λογισμός μου κι ο νους μου ήταν εκεί στον Σταυρό του Σωτήρος Χριστού, όπου έστεκε εκεί δίπλα η Παναγία η Κυρία Θεοτόκος Μαρία κι έκλαιγε κι εγώ ήθελα πάντοτε όπως Αυτή έτσι να κλαίω.»

***

Εγώ την Μεγάλη Παρασκευή κλείνομαι στο Καλύβι.
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Ο Χριστός Ελκόμενος επί σταυρού_242_dionisiatΣτην γιορτή, για να νιώση κανείς το γεγονός, δεν πρέπει να δουλεύη. Την Μεγάλη Παρασκευή λ.χ., εάν θέλη να νιώση κάτι, δεν πρέπει να κάνη τίποτε άλλο εκτός από προσευχή. Στον κόσμο οι καημένοι οι κοσμικοί την Μεγάλη Εβδοβάδα έχουν δουλειές. Μεγάλη Παρασκευή να δίνουν ευχές. «Χρόνια πολλά! Να ζήσετε! Με μια νύφη!»… Δεν κάνει! Εγώ την Μεγάλη Παρασκευή κλείνομαι στο Καλύβι. Όπως και μετά το Αγγελικό Σχήμα η εβδομάδα της ησυχίας που ακολουθεί, βοηθάει, γιατί ποτίζει η θεία Χάρις την ψυχή και καταλαβαίνει ο μεγαλόσχημος τι έγινε, έτσι και στις γιορτές η ησυχία πολύ βοηθάει. Μας δίνεται περισσότερη ευκαιρία να ξεκουρασθούμε λίγο, να μελετήσουμε και να προσευχηθούμε. Θα έρθη ένας καλός λογισμός, θα εξετάσουμε τον εαυτό μας, θα πούμε λίγο την ευχή και θα νιώσουμε έτσι κάτι από το θείο γεγονός της ημέρας.

Οι αληθινοί μοναχοί όμως κάθε μέρα ζουν τα θεία γεγονότα και αγάλλονται συνέχεια. Κάθε εβδομάδα ζουν την Μεγάλη Εβδομάδα. Κάθε Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή ζουν την Μεγάλη Τετάρτη, την Μεγάλη Πέμπτη, την Μεγάλη Παρασκευή, δηλαδή τα Πάθη του Χριστού, και κάθε Κυριακή το Πάσχα, την Ανάσταση. Τι, θα πρέπη να έρθη η Μεγάλη Εβδομάδα, για να θυμηθή κανείς τα Πάθη του Χριστού;.. Να μελετάη και να ζη τα θεία γεγονότα συνέχεια. Όταν κανείς μελετάη τα γεγονότα της κάθε γιορτής, φυσιολογικά θα συγκινηθή και με ιδιαίτερη ευλάβεια θα προσευχηθή. (Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου, Τόμος Α: Με πόνο και αγάπη για το σύγχρονο άνθρωπο.)

Όσοι πέρασαν πρώτα από την Σταύρωση και αναστήθηκαν πνευματικά, ζουν την πασχαλινή χαρά. «Πάσχα, Κυρίου Πάσχα» ! Και μετά έρχεται η Πεντηκοστή!… Και όταν φθάσουν πια στην Πεντηκοστή και δεχθούν την πύρινη γλώσσα, το Άγιο Πνεύμα, τότε όλα τελειώνουν …

Στην πνευματική ζωή συμβαίνει κάτι το παράδοξο: Όταν ο άνθρωπος υπομένη για την αγάπη του Χριστού, ακόμη και μαρτύριο, πλημμυρίζει η καρδιά του από θεία ηδονή. Το ίδιο, και όταν συμμετέχη στο Πάθος του Κυρίου. Όσο δηλαδή σκέφτεται ότι ο Χριστός σταυρώθηκε για τις αμαρτίες μας και πονάει, τόσο ανταμείβεται με θεία αγαλλίαση. Πονάει-αγάλλεται, πονάει-αγάλλεται. Και όσο περισσότερο πονάει, τόσο μεγαλύτερη χαρά έχει. Νιώθει σαν να τον χαϊδεύη ο Χριστός και να του λέη: «Μη στενοχωριέσαι, παιδάκι μου, για μένα».

Η σταύρωση προηγείται πάντοτε της αναστάσεως και φέρνει νίκη. Ο σταυρός φέρνει δόξα. Ο Χριστός, αφού ανέβηκε πρώτα στον Γολγοθά με τον Σταυρό και αφού σταυρώθηκε, μετά από τον Σταυρό ανέβηκε στον Πατέρα. Και τώρα ο Εσταυρωμένος Χριστός γλυκαίνει τις πίκρες των ανθρώπων και ο σταυρωμένος άνθρωπος μιμείται τον Θεάνθρωπο Ιησού.

Ο Καλός μας Ιησούς πήρε μαζί με όλη την αμαρτία του κόσμου και όλες τις πίκρες και μας άφησε την χαρά και την αγαλλίαση, την οποία αισθάνεται όποιος έχει απεκδυθή τον παλαιό του άνθρωπο και ζη πλέον μέσα του ο Χριστός. Τότε ζη μέρος της χαράς του Παραδείσου επί της γης, καθώς λέει το Ευαγγέλιο: «Η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστιν».
(Από το βιβλίο: Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι Ε’- Πάθη και Αρετές, κεφ. 4, εκδ. Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή)

***

«Προσκυνούμέν Σου τα πάθη, Χριστέ»
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

– Γέροντα, πώς θα αποκτήσω ευλάβεια στα Πάθη του Χριστού;

Ανέβασμα στον σταυρό-Восхождение на Крест_1302285140_st.-nicholas-in-prilep-034– Κατ’ αρχάς να σκέφτεσαι την θυσία του Χριστού και την δική σου αχαριστία και αμαρτωλότητα. Ένα σχε­τικό πατερικό κείμενο θα σε βοηθήση λίγο και αυτό. Αλλά αυτό που θα σε βοηθήση περισσότερο, είναι το ίδιο το Πάθος, η θυσία του Κυρίου. Ο Χριστός δεν δί­δαξε απλώς μερικά πράγματα, αλλά θυσιάσθηκε για το ανθρώπινο γένος, βασανίστηκε, σταυρώθηκε, υπέ­μεινε τόσα.

– Ο σταυρικός θάνατος, Γέροντα, ήταν ατιμωτικός;

– Ναι, ο πιο ατιμωτικός. Είναι φοβερό! Όλοι οι Προφήτες να προφητεύουν για τον Χριστό, και τελικά οι Εβραίοι να Τον δέρνουν, να Τον φτύνουν, να Τον εμπαίζουν, να Τον σταυρώνουν! Όλα αυτά συγκλονί­ζουν τον άνθρωπο, αν τα σκεφθή. Ακόμη και στον πιο αδιάφορο, αν έχη λίγη καλή διάθεση και τα σκεφθή, κινούν το ενδιαφέρον το πνευματικό.

– Γέροντα, το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης, μετά την Ακολουθία των Παθών, δεν μένω στον ναό.

– Κρίμα, κι εγώ νόμιζα ότι έχεις λίγη ευλάβεια! Καλά, δεν μένετε στον ναό το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης; Αφήνετε τον Εσταυρωμένο μόνον και πηγαίνετε στα κελλιά σας;

– Οι περισσότερες αδελφές, Γέροντα, μένουν στον ναό, αλλά εγώ, με τον λογισμό ότι είμαι εξωστρεφής και δεν θα μπορέσω να συγκεντρωθώ, αγρυπνώ στο κελλί μου.

Αν είναι έτσι, καλά. Να έχης στο κελλί σου μία εικό­να της Σταυρώσεως και να λές: «Δόξα τη αγία σταυ­ρώσει σου, Κύριε» και «Υπεραγία Θεοτόκε, προσκυ­νούμεν τα Πάθη του Υιού σου». Παράλληλα να κάνης και όσες μετάνοιες μπορείς. Αυτήν την ημέρα πρέπει να την ζήση κανείς. Εγώ την Μεγάλη Παρασκευή κλειδώ­νομαι, για να την ζήσω.

– Φέτος, Γέροντα, την Μεγάλη Παρασκευή δεν έφαγα τίποτε και το βράδυ στην Ακολουθία του Επιταφίου δεν μπορούσα να σταθώ όρθια. Αν είχα την απαι­τούμενη ευλάβεια στα Πάθη του Κυρίου, θα έφθανα σε αυτό το σημείο;

– Καλός ήταν και αυτός ο αγώνας. Τέτοια μέρα πώς να φάη κανείς; Αν κάποιος δεν αντέχη, θα πάρη λίγο παξιμάδι. Παλιά στα μοναστήρια μόνον κανένας άρρωστος ή κανένα γεροντάκι θα έπαιρναν το βράδυ ένα τσάι με λίγο παξιμάδι. Μερικοί πίνουν ξίδι αυτήν την ημέρα, γιατί χολή και ξίδι έδωσαν οι Εβραίοι στον Χριστό επάνω στον Σταυρό[1]. Όταν πήγα στην Μονή Φιλοθέου, την πρώτη Μεγάλη Εβδομάδα δεν έφαγα τί­ποτε. Την Μεγάλη Παρασκευή, επειδή είχα ακούσει ότι κάποιοι είχαν την συνήθεια να πίνουν ξίδι, ήπια κι εγώ. Ήταν όμως πολύ δυνατό, κι έπεσα κάτω λιπόθυμος.

– Γέροντα, γιατί την Μεγάλη Εβδομάδα μπορώ να κάνω τριήμερο, ενώ καθημερινά δυσκολεύομαι να εγκρατευθώ;

Σταύρωσις_The Crucifixion_Greek-Byzantine-Orthodox-Icon_Распятие_ИИСУСА_ХРИСТА_‚22– Την Μεγάλη Εβδομάδα είναι ο πόνος για το Πάθος του Χριστού. Αν πεθάνη, ας υποθέσουμε, ένα αγαπη­τό σου πρόσωπο, μπορείς να έχης τον νού σου για φαγητό; Τότε όχι μόνο να φας δεν μπορείς, αλλά ούτε και νερό να πιής.

– Φέτος, Γέροντα, ψάλαμε τα Εγκώμια στιχολογώ­ντας τον Άμωμο[2].

– Τα άκουσα. Θέλω όμως να μου πήτε την αλήθεια: Όταν ψέλνατε, είχατε τον νου σας στον Χριστό, στον Επιτάφιο; Γιατί και η αδελφή που έλεγε τον στίχο του Αμώμου και οι αδελφές που έψαλλαν, ήταν σαν συνε­παρμένες! Από τί ήσασταν συνεπαρμένες; Επειδή λέγα­τε κάτι καινούργιο; Αυτό είναι τελείως κοσμικό. Το καταλαβαίνετε; Επιτάφιος θρήνος λέγονται τα Εγκώμια! Θρήνος είναι! Σε άλλα μπορεί να φύγη και λίγο ο νους, αλλά εδώ βασάνισαν τον Χριστό, Τον έδειραν, Τον έφτυσαν, Τον σταύρωσαν, και τώρα γίνεται η κηδεία. Αν ούτε και αυτήν την ημέρα δεν αισθάνεται μια ψυχή αυτά που ψάλλει, τότε τί να πω;

– Γέροντα, στο Άγιον Όρος την Μεγάλη Παρασκευή χτυπούν πένθιμα οι καμπάνες;

– Χτυπούν καμπάνες, όταν βγαίνη ο Επιτάφιος.

– Χτυπούν, Γέροντα, και όλη την ημέρα;

– Ξέρω κι εγώ αν χτυπούν; Εγώ κοιτάζω να χτυπήση η καρδιά!

[1] Βλ. Ματθ. 27, 34· Ιω. 19, 28-29.

[2] Κατά την αρχαία εκκλησιαστική τάξη τα Εγκώμια ψάλ­λονται «μετά του Αμώμου», δηλαδή πριν από κάθε τροπάριο των Εγκωμίων ψάλλεται και ένας στίχος του Αμώμου (118ου Ψαλμού).

Από το βιβλίο «Λόγοι Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου ΣΤ΄», εκδ. Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλλονίκης

Να αντιδρούμε σε κάθε περίπτωση της ζωής μας με τον τρόπο που αντιδρούσε ο Χριστός. Γέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2014/04/16/%CE%BD%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B4%CF%81%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5-%CF%83%CE%B5-%CE%BA%CE%AC%CE%B8%CE%B5-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF%CF%80%CF%84%CF%89%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B6%CF%89/

«Πάτερ, άφες αυτοίς• ου γαρ οίδασι τι ποιούσι». Αρχιμ. Ζαχαρία (Ζάχαρου)
https://iconandlight.wordpress.com/2016/04/28/6887/

Ο Άγιος Πορφύριος είδε ολοζώντανα την Σταύρωση και άκουσε το «Ηλί, Ηλί, λιμά σαβαχθανί˙ τουτ’ έστι Θεέ μου, Θεέ μου, ινατί με εγκατέλιπες;»
https://iconandlight.wordpress.com/2018/04/05/%CE%BF-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%BF%CF%81%CF%86%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%B4%CE%B5-%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B6%CF%8E%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD/

Η ζωή του χριστιανού είναι κατ’ ουσίαν πορεία οπίσω του Χριστού. Γέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2015/04/08/6756/

Ο πάσχων «υπέρ Αυτού» ευρίσκεται εις αδιάκοπον σχέσιν μετά του Ιησού Χριστού, γίνεται θεοφόρος. Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2014/10/18/%CE%BF-%CF%80%CE%AC%CF%83%CF%87%CF%89%CE%BD%CF%85%CF%80%CE%AD%CF%81-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CF%8D%CE%B5%CF%85%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%BA%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B1/

Γνωρίζουν» τον Χριστόν μόνον εκείνοι των οποίων η εσωτερική ζωή είναι ομοία προς την επίγειον Αυτού ζωήν. Γέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2016/04/12/%CE%B3%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%82-%CF%83%CF%89%CF%86%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%AD%CF%83%CF%83%CE%B5%CE%BE/

Ήχος πλ. δ’

Τοις συλλαβούσί σε παρανόμοις, ανεχόμενος ούτως εβόας Κύριε· Ει και επατάξατε τον ποιμένα, και διεσκορπίσατε τα δώδεκα πρόβατα τους Μαθητάς μου, ηδυνάμην πλείους, η δώδεκα λεγεώνας, παραστήσαι Αγγέλων· αλλά μακροθυμώ, ίνα πληρωθή, α εδήλωσα υμίν διά των Προφητών μου, άδηλα και κρύφια. Κύριε δόξα σοι.

Δόξα… Και νυν… Ήχος πλ. β’

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου, ο εν ύδασι την γην κρεμάσας. (εκ γ’ ). Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται, ο των Αγγέλων Βασιλεύς. Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται, ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις. Ράπισμα κατεδέξατο, ο εν Ιορδάνη ελευθερώσας τον Αδάμ. Ήλοις προσηλώθη ο Νυμφίος της Εκκλησίας. Λόγχη εκεντήθη, ο Υιός της Παρθένου. Προσκυνούμέν σου τα Πάθη Χριστέ. (εκ γ). Δείξον ημίν και την ένδοξόν σου Ανάστασιν.

Αντίφωνα του Όρθρου της Μεγάλης Πέμπτης

Αντίφωνον Θ΄

«Έστησαν τα τριάκοντα αργύρια την τιμήν του τετιμημένου, ον ετιμήσαντο από υιών Ισραήλ. Γρηγορείτε και προσεύχεσθε, ίνα μη εισέλθητε εις πειρασμόν· το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σαρξ ασθενής· διά τούτο γρηγορείτε!»

«Έδωκαν εις το βρώμά μου χολήν και εις την δίψαν μου επότισάν με όξος· συ δε, Κύριε, ανάστησόν με, και ανταποδώσω αυτοίς».

Αντίφωνον Ι’

 «Ο αναβαλλόμενος φως ως ιμάτιον γυμνός εις κρίσιν ίστατο και εν σιαγόνι ράπισμα εδέξατο υπό χειρών ων έπλασεν· ο δε παράνομος λαός τω σταυρώ προσήλωσε τον Κύριον της δόξης· τότε το καταπέτασμα του ναού εσχίσθη· ο ήλιος εσκότασε, μη φέρων θεάσασθαι Θεόν υβριζόμενον, ον τρέμει τα σύμπαντα. Αυτόν προσκυνήσωμεν».

 «Ο μαθητής ηρνήσατο, ο ληστής εβόησε∙ Μνήσθητί μου, Κύριε, εν τη βασιλεία σου».

Αντίφωνον ΙΒ΄

«Τάδε λέγει Κύριος τοις Ιουδαίοις· Λαός μου, τι εποίησά σοι ή τι σοι παρηνώχλησα; τους τυφλούς σου εφώτισα, τους λεπρούς σου εκαθάρισα, άνδρα όντα επί κλίνης ηνωρθωσάμην. Λαός μου, τι εποίησά σοι, και τι μοι ανταπέδωκας; Αντί του μάννα χολήν∙ αντί του ύδατος όξος· αντί του αγαπάν με σταυρώ με προσηλώσατε. Ουκέτι στέγω λοιπόν· καλέσω μου τα έθνη κακείνα με δοξάσουσι συν τω Πατρί και τω Πνεύματι· καγώ αυτοίς δωρήσομαι ζωήν την αιώνιον».

Αντίφωνον ΙΕ’

«Σήμερον κρεμάται επί ξύλου ο εν ύδασι την γην κρεμάσας (τρις). Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται ο των αγγέλων βασιλεύς. Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις. Ράπισμα κατεδέξατο ο εν Ιορδάνη ελευθερώσας τον Αδάμ. Ήλοις προσηλώθη ο Νυμφίος της Εκκλησίας. Λόγχη εκεντήθη ο Υιός της Παρθένου. Προσκυνούμέν σου τα πάθη, Χριστέ (τρις). Δείξον ημίν και την ένδοξόν σου ανάστασιν».


Όλη η Δημιουργία συστέναζε για την άρρητη οδύνη του Υιού του Θεού- για τον πόνο Του που έκανε τους ιερείς στα Ιεροσόλυμα να χαίρουν! Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

‘’και η γη εσείσθη και αι πέτραι εσχίσθησαν ‘’ (Ματθ. 27,51)

Σταύρωσις_The Crucifixion_Greek-Byzantine-Orthodox-Icon_Распятие_ИИСУСА_ХРИСТА1Cruce HristosΩ, τι φοβερή μομφή εναντίον του ανθρωπίνου γένους! Ακόμη και η νεκρή Φύση αναγνώρισε Αυτόν, τον οποίο οι άνθρωποι ήταν ανίκανοι να αναγνωρίσουν! Όλα τα βουβά πλάσματα της Φύσεως έτρεμαν κι άρχισαν να διαμαρτύρονται, το καθένα με τον δικό του τρόπο, στη δική του γλώσσα. Η βουβή γη σείεται – αυτή είναι η γλώσσα της. Οι πέτρες σχίζονται – αυτή είναι η γλώσσα τους. Ο ήλιος συστέλλει το φως του – αυτή είναι η γλώσσα του. Όλη η κτίση αντιδρά με τον δικό της τρόπο. Όλη η κτίση συγκαταβαίνει σ’ Εκείνον – όπως άλλοτε, στον Παράδεισο, υποτασσόταν στον Αδάμ.

Πως συμβαίνει και η άλογη κτίση Τον γνωρίζει και υποτάσσεται σ’ Αυτόν; Δεν το γνωρίζουμε είναι κάποιο είδος εγγενούς ενστίκτου της άλογου κτίσεως, προερχόμενο από τον Λόγο του Θεού που τη δημιούργησε. Το ένστικτο αυτό της αλόγου φύσεως είναι πιο πολύτιμο από τον νου του έλλογου ανθρώπου, όταν είναι σκοτισμένος από την αμαρτία!

Απ’ όλα τα όντα επί της γης, κανένα δεν είναι πιο τυφλό από τον άνθρωπο, όταν ο νους του είναι σκοτισμένος από την αμαρτία! Ο άνθρωπος, όχι μόνον αποτυγχάνει να δει αυτό που πλάστηκε για να είναι ορατό, αλλά επίσης βλέπει εκείνο που είναι αντίθετο προς την ύπαρξη, αντίθετο προς τον Θεό και αντίθετο προς την αλήθεια! Αυτή είναι διαβάθμιση τυφλότητας πιο πέρα από την τυφλότητα: είναι βαθμούς κάτω από το μηδέν! Αυτός είναι ο άνθρωπος, όταν πέφτει πιο χαμηλά από την άλογη φύση. Διότι, όταν οι αρχιερείς του Θεού στα Ιεροσόλυμα δεν αναγνώριζαν τον Θεό τους, όμως οι καταιγίδες και οι άνεμοι Τον αναγνώριζαν• τα φυτά και τα ζώα Τον αναγνώριζαν• οι θάλασσες, τα ποτάμια, η γη, οι πέτρες, τα αστέρια, ο ήλιος, μέχρι και αυτοί οι δαίμονες Τον αναγνώριζαν. ’Ω! τι ντροπη για την ανθρωπότητα!

Η γη, σαλεύθηκε, οι πέτρες σχίσθηκαν και ο ήλιος έκρυψε τις ακτίνες του, με οργή μαζί και θλίψη. Όλη η Δημιουργία συστέναζε για την άρρητη οδύνη του Υιού του Θεού- για τον πόνο Του που έκανε τους ιερείς στα Ιεροσόλυμα να χαίρουν! Διαμαρτυρία, στεναγμός, θλίψη και φόβος! Όλη η κτίση έντρομη έγινε με τον θάνατο Εκείνου, ο όποιος την είχε καλέσει εκ του μη όντος εις το είναι, προστάζοντάς την να γεννηθεί και να χαίρει για την ύπαρξή της. Σαν να ήθελαν να πουν τα κτίσματα: «Σε ποιόν θα υποτασσόμαστε και ποιος θα διακρατεί και θα συντηρεί τα σύμπαντα, τώρα που ο Παντοδύναμος Δημιουργός παρέδωσε το πνεύμα Του;».

Ω, αδελφοί μου, ας αισχυνθούμε γι’ αυτή τη διαμαρτυρία, γι’ αυτή την οδύνη, τον στεναγμό και τον φόβο της βουβής και άλογης κτίσεως! Ας αναβοήσουμε εν μετανοία προς τον Κύριό μας, τον Νικητή του θανάτου: «Συγχώρεσέ μας, μακρόθυμε και πολυεύσπλαχνε Κύριε, διότι πραγματικά, όποτε αμαρτάνουμε και προσβάλλουμε Εσένα, δεν γνωρίζουμε τι κάνουμε!».

Σοι πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις εις τους αιώνας των αιώνων! Αμήν.
(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος της Αχρίδος, εκδ. Άθως).κοκκινολαίμης ή καλογιάννος 33545KOKKINOLAIMHSΗ παπαρούνα και ο κοκκινολαίμης ή καλογιάννος, το «αηδόνι του χειμώνα» συμπάσχουν με τον σταυρωμένο Χριστό.

παπαρούνες_άνθη_3cfaf03e79b878449b5a1c43931ef5d9Την ημέρα που σταυρώθηκε ο Χριστός ολόκληρη η φύση συγκλονίστηκε. Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση ένα μικρό καφετί πουλάκι με άσπρο λαιμό όταν είδε τον Χριστό σταυρωμένο και πληγωμένο πήγε και έκατσε πάνω στο ξύλο του Σταυρού. Έβλεπε το άγιο κεφάλι του Κυρίου που αιμορραγούσε από το αγκάθινο στεφάνι και πονούσε πολύ και θέλησε να Του απαλύνει τον πόνο.
Πέταξε κοντά Του, κι άρχισε να τραβά με αγάπη με το μικρό του ράμφος τα αγκάθια από το μέτωπο Του που Τον πλήγωναν. Σταλαγματιές από το αίμα του Χριστού κυλούσαν στο λαιμό του πουλιού και αμέσως ο λαιμός του βάφτηκε κόκκινος!.

Στην ρίζα δε του Σταυρού είχε ανθίσει μια παπαρούνα που τότε είχαν όλες άσπρο χρώμα. Στάλες από το αίμα του Χριστού έπεφταν πάνω στο λουλούδι το οποίο άνοιξε αμέσως τα πέταλά του όσο πιο πολύ γινόταν για να τις δεχτεί μέσα του. Μονομιάς τα πέταλα του λουλουδιού έγιναν κόκκινα!.
Έτσι το αίμα του Χριστού χάρισε στο κοκκινολαίμη και στην παπαρούνα το κόκκινο χρώμα!