iconandlight

Iconography and Hand painted icons

Ο π. Αμβρόσιος ακτινοβολούσε την ειρήνη και τη χαρά της Βασιλείας του Θεού. π. Αμβρόσιος Κουργκάνοφ (Kurganov), Πνευματικός πατέρας του Γέροντος Θαδδαίου της Βιτόβνιτσας

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы_beliandjeoΧριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскресВоистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგაჭეშმარიტადაღსდგა!
Cristo ha resucitado! Verdaderamente, ha resucitado!
Kristos (İsa) dirildi! Gerçekten dirildi!
Al-Masih-Qam! Hakkan Qam!

«Χαίρετε»! «Ειρήνη υμίν»

Ο Στάρετς Αμβρόσιος Κουργκάνοφ (Kurganov), Πνευματικός πατέρας του Γέροντος Θαδδαίου της Βιτόβνιτσας

Εκοιμήθη στις 17/30 Μαΐου 1933 στην Μονή Μίλκοβο της Σερβίας

Αμβρόσιος Κουργκάνοφ_Амвросий (Курганов)-Schema-Archimandrite Amvrosy (Kurganov)_ 17-30 Μαΐου 1933_21120_900Ο μεγαλόσχημος αρχιμανδρίτης Αμβρόσιος Κουργκάνοφ* (1933), ήταν πνευματικό παιδί των Πατέρων της Όπτινα, του Γέροντα Anatoly (Potapov). Ο Μεγαλόσχημος Μοναχός Αμβρόσιος ήταν ο ζωντανός ήλιος της Μονής Μίλκοβο και ζούσε αγία ζωή. Είχε το χάρισμα της αδιάλειπτης προσευχής και ζούσε μέσα σε αδιάκοπη μνήμη θανάτουΕξέπεμπε την ειρήνη και τη χαρά της Βασιλείας του Θεού. Ο π. Θαδδαίος, που μέχρι τέλους της επίγειας ζωής του έτρεφε φλογερή αγάπη για τον πνευματικό του δάσκαλο, έλεγε: «Ο π. Αμβρόσιος ακτινοβολούσε μια απίστευτη και καθαρή αγάπη. Είχε λάβει την πολυτιμότερη δωρεά από όλους τους Γέροντες της Όπτινα — το χάρισμα της αγάπης.
Ποτέ δεν νευρίαζε με οποιονδήποτε απ’ τους μοναχούς ή τους δοκίμους, και ποτέ δεν τους απευθυνόταν με λόγια αιχμηρά. Ανεχόταν τα πάντα με υπομονή και συγχωρούσε τους πάντες. Απόθετε όλες τις φροντίδες και τα βάρη του στα πόδια του Κυρίου και μόνο σε Εκείνον εμπιστευόταν τις θλίψεις του. Αγωνιζόταν να το περάσει αυτό στην αδελφότητα της μονής του, και πολλοί από τους μοναχούς έμαθαν πώς να καλλιεργούν και να τηρούν στην καθημερινή τους ζωή μια τέτοια απαθή αγάπη, που αγκαλιάζει τους πάντες».

Μπορούσες να δεις ότι τον απασχολούσε πάρα πολύ η φροντίδα του μοναστηριού, αλλά ποτέ δεν παραπονέθηκε σε κανέναν, εμπιστευόμενος τα πάντα στον Θεό μόνο. Ουδέποτε τιμώρησε κάποιον ή είχε κακό λογισμό για τον οποιονδήποτε, ούτε βέβαια κοίταξε ποτέ κάποιον με θυμό. Αγαπούσε τον καθένα όπως ακριβώς ήταν, και προσευχόταν στον Θεό για τον φωτισμό ενός εκάστου. Δίδαξε τους άλλους κυρίως με το παράδειγμα του, δια του οποίου αγωνίστηκε να οδηγήσει όλους στην οδό της σωτηρίας».

Ο π. Αμβρόσιος ήταν πολύ υπομονετικός και τα ελαττώματα τα οποία είχαν οι άλλοι άνθρωποι, τα διόρθωνε με την αγάπη του. Το να μην κατηγορούμε τους άλλους ανθρώπους, θεωρούνταν στο μοναστήρι Μίλκοβο, η μεγαλύτερη αρετή.

 Έλεγε το να κατηγορούμε κάποιον είναι χειρότερο και από την πορνεία! Για να μην κατηγορούμε άλλους ο πατήρ Αμβρόσιος μας δίδασκε να ψάχνουμε να βρούμε σε κάθε ψυχή το καλό…

***

Ερώτηση: Θα θέλαμε να μας πείτε κάτι για τον πατέρα Αμβρόσιο, τον πρώτο σας πνευματικό;

Πατήρ Θαδδαίος: Ο αρχιμανδρίτης Αμβρόσιος δίδασκε αυτό, που ο ίδιος είχε διδαχθεί από τους γέροντες του, δηλαδή ότι ο Κύριος ζητάει από μας να έχουμε αγάπη. Αυτήν την αγάπη την είχε ο πατήρ Αμβρόσιος. Είχε αγάπη και υπομονή για όλους. Δεν κατηγορούσε, ούτε διόρθωνε ποτέ κανέναν, ούτε μοναχό ούτε δόκιμο. Δεν τιμωρούσε, ούτε κατέκρινε κανένα, παρ’ όλο που στο μοναστήρι του υπήρχανε πολλά προβλήματα και ενοχλητικά γεγονότα, σαν αυτά που υπάρχουν σε κάθε σπίτι. Ποτέ, για παράδειγμα δεν επέπληττε κανένα για τον τρόπο που εργαζόταν.

Ο πατήρ Αμβρόσιος όλα τα άφηνε στον ΚύριοΔεν προσπαθούσε να αλλάξει κανένα. Αυτό το έζησα κι εγώ ο ίδιος προσωπικά. Όταν πρωτοήρθα στο μοναστήρι, η πρώτη υπακοή που έπρεπε να κάνω, ήταν να προσέχω το αμπέλι. Παρ’ όλο όμως που το πρόσεχα, ήρθανε κάποιοι και έκλεψαν σταφύλια. Στη συνέχεια, αφού απέτυχα να προσέχω το αμπέλι μου ανέθεσαν να προσέχω τα πρόβατα.

Το μοναστήρι είχε ένα λιβάδι δίπλα στο ποτάμι Μόραβα και εκεί μου ανέθεσαν να οδηγήσω τα πρόβατα για να βοσκήσουν. Την ώρα όμως που τα πρόσεχα, επειδή είχα ένα βιβλίο να διαβάζω, αποκοιμήθηκα. Ξαφνικά ξύπνησα. Κοιτάω και τι να δω! Τα πρόβατά έγιναν άφαντα. Έφυγαν! Πήγαν στο διπλανό χωράφι και έφαγαν όλα τα φασόλια!

Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα_Elder Thaddeus of Vitovnica_Старец Фаддей Витовницкий_свети Тадеј Витовнички_IMG_20150801_105118 - CopyΉξερα μετά από αυτό ότι θα έρθει ο χωριάτης, που είχε μισό μισό το χωράφι με το μοναστήρι και θα παραπονεθεί γι’ αυτό στον ηγούμενο Αμβρόσιο.

Έφτασε λοιπόν ο χωριάτης και παραπονέθηκε στον ηγούμενο. Εμένα κανένας δεν μου παραπονέθηκε. Ήρθε μόνο ο άνθρωπος, που ήταν υπεύθυνος για τα οικονομικά και μου είπε: «Ο ηγούμενος σε ευλόγησε για άλλη υπακοή. Σε στέλνει να φυλάγεις τις αγελάδες».

Έτσι ανέλαβα να προσέχω τις αγελάδες. Και με αυτή όμως την υπακοή δεν τα πήγα καλύτερα. Την ώρα που πρόσεχα τις αγελάδες, επειδή διάβαζα το προσευχητάρι, μια γριά αγελάδα μου έφυγε. Πέρασε σε ένα χωράφι, που μόλις είχαν αρχίσει να φυτρώνουν τα λάχανα. Τα έφαγε, με αποτέλεσμα ο ιδιοκτήτης να έρθει αργότερα στο μοναστήρι και να παραπονεθεί για τον κατεστραμμένο κήπο.

Εμένα όμως πάλι κανείς δεν μου παραπονέθηκε. Ήρθε μόνο ο άνθρωπος που φρόντιζε για τα οικονομικά του μοναστηρίου και μου είπε: «ο ηγούμενος σε ευλόγησε με άλλη υπακοή. Θα βοηθάς στην κουζίνα και θα φέρνεις στην εκκλησία θυμιατό. Εγώ απόρησα πως δεν ήρθε κανείς να μου παραπονεθεί. Δεν ήρθε κανείς να μου πει: «Βρε άνθρωπε, γιατί δεν πρόσεχες τις αγελάδες; Τι έκανες εκείνη την ώρα;»

Από τον πατέρα Αμβρόσιο πάντα ξεχείλιζε μία ξεχωριστή και απίστευτη αγάπη! Αυτήν την αγάπη ο πατήρ Αμβρόσιος την διδάχτηκε από τους γέροντες στο μοναστήρι της Όπτινα. Εκεί διδάχθηκε πως το πιο σημαντικό από όλα είναι η αγάπη.

από το βιβλίο: Πνευματικές Συζητήσεις, του Γέροντος Θαδδαίου Βιτόβνιτσας, εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη,σελ. 144-145

***

Οι πρώτες ημέρες στο μοναστήρι ήταν, για τον Αδελφό Τόμισλαβ, (π. Θαδδαῖος) ημέρες πολύ μεγάλης χαράς. «Ο,τιδήποτε και εάν κάνεις, πάντοτε σιωπηλα να επαναλαμβάνεις τα λόγια, «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησον με τον αμαρτωλόν!». Ήμουν νέος, και έκανα υπακοή με όλη μου την καρδιά. «Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, λόγω της ολοκληρωτικής παράδοσής μου στο θέλημα του Θεού και του ειλικρινούς πόθου μου για Εκείνον, με φώτισε η χάρις του Θεού γεννώντας μέσα μου ένα απερίγραπτο αίσθημα χαράς και ειρήνης. Άκουγα εντός της καρδιάς μου τον λόγο, «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλον». Προσπάθησα να θυμηθώ κάποια περιστατικά του παρελθόντος, και δεν μπορούσα. Όλοι μου οι λογισμοί ήταν σε κατάσταση ειρήνης, και ένα αίσθημα άφατης χαράς και πόθου βασίλευε σ᾿ όλο μου το είναι. Αυτή είναι η κατάσταση των αγγέλων και των αγίων, κατάσταση πλήρους και τέλειας Χάριτος. Μόνον εκείνοι που έχουν βιώσει τη δωρεά της Χάριτος κατανοούν την κατάσταση των αγγέλων και των αγίων, τους οποίους καθοδηγεί το Άγιο Πνεύμα». Έτσι, ο Τόμισλαβ έγινε το ταπεινό δοχείο του ησυχαστικού πνεύματος της Εκκλησίας, στολισμένος με το εύοσμο άνθος της καρδιακής προσευχής.

Αργότερα, ο π. Θαδδαίος θα μιλούσε συχνά στα πνευματικά του παιδιά για την «αδάπανη Χάρη», ως μια ανεκτίμητη δωρεά του Θεού, διά της οποίας μας καθοδηγεί ο Κύριος στην πνευματική ζωή: στο μεν ξεκίνημα μας δείχνει δια αυτής τον σκοπό της ζωής (που είναι η εν Χριστώ θέωση εντός της Εκκλησίας) και αργότερα, σε καιρούς θλιψεων και δοκιμασιών, μας δίνει με αυτή δύναμη και παρηγοριά. Όντας άπειρος στην πνευματική ζωή, ο αδελφός Τόμισλαβ νόμιζε ότι όλοι οι μοναχοί κατείχαν αυτήν την θεόσταλτη αδάπανη Χάρη, αλλά μόνο πολύ αργότερα κατάλαβε ότι η αγάπη του Θεού του είχε χαρίσει μεγάλο δώρο, για το οποίο δεν ήταν άξιος, προκειμένου να τον προετοιμάσει για τον Γολγοθά της μελλοντικής του διακονίας ως ηγουμένου και πνευματικού πατέρα πολλών. «Νόμιζα ότι όλοι οι μοναχοί, ιερείς, επίσκοποι είχαν τη δωρεά της αδάπανης Χάριτος και -θα το πιστέψετε;- έχω περάσει τόσα χρόνια μεταξύ μοναχών και ιερέων, και έχω γνωρίσει έναν μόνο μοναχό που είχε αυτό το δώρο. Έναν μόνο! Ωστόσο, μεταξύ των λαϊκών ανθρώπων που ζουν με τις οικογένειές τους, συνάντησα πολλούς που έχουν δεχθεί αυτή τη δωρεά της Χάριτος».

***

Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα_Elder Thaddeus of Vitovnica_Старец Фаддей Витовницкий_свети Тадеј Витовнички__Витовнички_faddei-3Όπως τόσο συχνά συμβαίνει στη ζωή, αυτή η κατάσταση της ουράνιας χαράς δεν θα κρατούσε πολύ, γιατί ο Θεός -όπως έλεγε ο π. Θαδδαίος- δεν επιτρέπει σε κάποιο άπειρο άνθρωπο να απολαύσει την κατάσταση της Χάριτος για πολύ, έτσι ώστε να μην την καταχραστεί. Ο γέρων Αμβρόσιος εκοιμήθη εν Κυρίω το 1933, έναν μόλις χρόνο μετά την άφιξη του Τόμισλαβ στο μοναστήρι. Ο π. Θαδδαίος βίωσε πολύ μεγάλο πόνο, έχασε την καρδιακή προσευχή του, και η Χάρη του Θεού τον εγκατέλειψε. «Όταν πέθανε ο πνευματικός μου, πέρασα πολλά χρόνια μέσα σε οδύνη και θλίψη. Την ψυχή μου διέλυε η στενοχώρια. Οι φόβοι που με βασάνιζαν όταν ήμουν παιδί, επανήλθαν».

Σε μια προσπάθεια, να θεραπεύσει την ψυχή του, έπαιρνε το ακορντεόν του και πήγαινε στους λόφους, όπου περνούσε ώρες στη μοναξιά, παίζοντας μουσική. «Πάντοτε αγαπούσα τη μουσική και το άκουσμά της λειτουργούσε παρηγορητικά». Αναζητούσε επίσης παρηγοριά σε ἀλλους γέροντες, αλλά η ψυχή του δεν μπορούσε να βρει ανάπαυση. Ακριβώς όταν κάθε ελπίδα τον είχε εγκαταλείψει, ο Θεός του έστειλε παρηγοριά μέσα από ένα αντίγραφο της Οδού της Σωτηρίας του αγίου Θεοφάνους του Εγκλείστου. Έτσι, η εμπειρία των Αγίων Πατέρων επιβεβαιώθηκε ακόμα μία φορά στη ζωή του Τόμισλαβ. «Όταν δεν υπάρχει άνθρωπος να μας φέρει παρηγοριά, τότε έρχεται ο Θεός και μας φέρνει τη χαρά, μέσα από ένα βιβλίο».

Απόσπασμα από το βιβλίο: «Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα – Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας, Eκδόσεις «ΕΝ ΠΛῼ»

Αμβρόσιος Κουργκάνοφ_Амвросий (Курганов)-Schema-Archimandrite Amvrosy (Kurganov)_ 17-30 Μαΐου 1933_Spomenik* Ο μεγαλόσχημος αρχιμανδρίτης Αμβρόσιος Κουργκάνοφ (Kurganov), ήταν πνευματικό παιδί των Πατέρων της Όπτινα, του Γέροντα Anatoly (Potapov). Ως υποτακτικός, είχε ζήσει υπό την καθοδήγηση του γέροντος Θεοδοσίου, οικονόμου της Σκήτης της Όπτινα. 
Γεννήθηκε σε ιερατική οικογένεια στην επαρχία Πένζα την 1/14 Ιανουάριο το 1894. Στις 22 Μαρτίου/ 4 Απρ 1923, εκάρη μοναχός με το όνομα Αμβρόσιος στη Μονή Petkovica. Και στις 24 Ιανουαρίου/ 4η του Φεβρουαρίου 1926, χειροτονήθηκε ηγούμενος στην αρχαία σερβική μονή Μίλκοβο όπου έγινε μια πραγματική πνευματική εστία.
Συνδέθηκε με πνευματικές μορφές, όπως τον Μητροπολίτη Αντώνιο Κραποβίτσκυ (Khrapovitsky) του Κιέβου και Γαλικίας, Επίσκοπο Άγιο Νικόλαο (Βελιμίροβιτς) και τον Αρχιεπίσκοπο Θεοφάνη (Bystrov) της Πολτάβα. 
Γύρω από τον π. Αμβρόσιο συγκεντρώθηκαν πολλοί νέοι με δίψα για πνευματική καθοδήγηση. Μεταξύ αυτών εκάρη μοναχός στο Μίλκοβο ο μετέπειτα άγιος Ιωάννης (Maximovich) της Σαγκάης, οι μελλοντικοί ιεράρχες Αντώνιος (Senkevich) από το Λος Άντζελες και Αντώνιος (Μεντβέντεφ) του Σαν Φρανσίσκο. Επίσης ο Επίσκοπος Λεόντιος της Γενεύης, ο Αρχιεπίσκοπος Αντώνιος (Bartoshevich) της Δυτικής Ευρώπης, ο Αρχιμανδρίτης Θεοφάνης (Shishmanov), ο Αρχιμανδρίτης Νίκανδρος (Belyakov), ο Αρχιμανδρίτης Ζωσιμάς (Valyaev), ο Ηγούμενος Λουκάς (Rodionov), ο οποίος διαδέχθηκε τον π. Αμβρόσιο, ο Ιβάν (Philipp) Gardner, μελετητής της αρχαίας ρωσικής λειτουργική μουσική, ο Αρχιμανδρίτης Kyprian (Kern), καθηγητής στο Θεολογικό Ινστιτούτο του αγίου Σεργίου και πολλοί άλλοι.
Προείδε το θάνατό του. Εκοιμήθη στις 17/30 Μαΐου 1933 στην Μονή Μίλκοβο από φυματίωση.

Δεν ανοίγει κάποιος την καρδιά του μπροστά σε απειλές. Την ανοίγει μέσα στην αγάπη… π. Βασίλειος Γοντικάκης
https://iconandlight.wordpress.com/2014/06/15/%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%AF%CE%B3%CE%B5%CE%B9-%CE%BA%CE%AC%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B4%CE%B9%CE%AC-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CF%80%CF%81/

Αληθινά μεγάλος είναι εκείνος κοντά στον οποίο, ο αδύνατος, αισθάνεται μεγάλος. π. Βασίλειος Γοντικάκης
https://iconandlight.wordpress.com/2014/05/30/%CE%B1%CE%BB%CE%B7%CE%B8%CE%B9%CE%BD%CE%AC-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AC-%CF%83/
Μίλκοβο μονη_ Monastery Milkovo- Мильков монастырь_ Миљков манастир-333333

Comments are closed.