Iconography and Hand painted icons

Exhort everyone and reconcile the embittered with life, pour into them the principles of the radiant life according to the Gospel of Christ… so that those who have become disillusioned here might find a living haven and good repose in the Church and amidst believers. Saint Martyr Andronik (Nikolsky) of Perm

πολεμος 64d28f7258dc6e23f0a39c05cb201d552On 28 July 1914, Austria-Hungary declared war on Serbia, effectively beginning the First World War. And Germany declared war on Russia on 1 August 1914.

Saint Martyr Andronik (Nikolsky), Archbishop of Perm.

Commemorated on July 7

Vladyka Andronik (Nikolsky) ascent up the Urals Golgotha began on July 30, 1914 with hisappointment as Bishop of Perm and Solikamsk (renamed Perm and Kunguron July 1, 1916). On July 19/August 1, 1914, the feast of St. Seraphim of Sarov, World War I began.

In August Perm heard the voice of Bishop Andronicus: “Amidst today’sterrible events the Lord has decreed that I should occupy the see of theenlightener of Perm, St. Stephen. There, in the west, blood-red clouds have already gathered… Yes, this war is terrible, it will demand muchblood, manyvictims. But truly it is allowed by the Providence of God…

“This is a great mercy of God after all the heavy trials and humiliations which our Homeland has undergone in recent times. And it is all our fault, because we have willingly given our souls into captivity to every kind offoreign import, as if we even rejoiced to become complete Europeans andwere leaving behind our so-called Russian backwardness. Now we see from bitter experience that this foreign forwardness is in fact complete barbarism, moral bankruptcy and spiritual perversion.

»Modern wars with the perfect war means, held by the peoples, are terrible. More terrible is such a great war. For us, however, it is sacred because we are called upon to defend our Orthodox faith and our national identity. Of course, it is also important for other peoples as it carries a deep dividing line between the past and the future. When this war is over, the map of Europe will have radically changed. Spontaneously, one thinks that this is a revealing war, one of the wars that will precede the second presence of the Lord, as the Prophet Himself said: “One nation will rise against each other and one kingdom against each other will come hunger, sickness and earthquakes in various places “(Matthew 24: 7).
That is why, my beloved spiritual children, we must gather all our strengths to prevent the enemy triumph. First and foremost, let’s all admit, like the ancient Nineautes. how we are worthy of such a terrible test, which was given by the Lord for our sins. Indeed, our malice is so blatant, which has ascended to the heavens (cf. John 1: 2).

“People have always been wrong and sinned, but never as they are now. Today’s people not only sin, they not only abdicate God but also boast of their sinfulness and rejection, pointing them as right and reasonable. Instead of the true God they bow to the gods of corruption. of drunkenness, of glory, of wealth, of pleasure. With this idolatry they are glad, like the ancient Jews, who were punished by the Lord and scattered throughout the world.
“There was always sin, there always was apostasy from God, there was always a violation of His law both in our own country and in other countries. But the current situation is worse than any previous one. The saintly traditions of our fathers, our virtuous life, our beloved faith …

“Let’s confess, then, how we have sinned heavily before God. Let us renounce the sinful pleasures and let us escape from the shallowness of our everyday life. Let us armed with spiritual courage in front of the great events taking place according to divine providence. Let the centers of entertainment and corruption empty. There is no time for such. No feast when the plague is reaping! We can not sin sinfully when our own brothers and siblings shed their blood on us at the borders of our homeland! For their bloody sacrifices, let us be strict with ourselves. Let us live faithfully with fasting, prayer, temperance, charity, fear of God … ». (Translation Google)

Παναγία η πραύνουσα καρδίας κακάς-Icon of the Mother of God Softener of Evil Hearts-“Prophecy of Symeon”-Умягчение злых сердец- Симеоново проречение_a2“And so, beloved,” said Vladyka to his flock, “do not complain aboutsorrows as if they were a terrible misfortune. They wash away our sins, while giving extra holiness to virtue. It is not sorrows that are terrible, but carelessness, which destroys the man even while he remains at rest.”

He would say the following about the events in Russia: “It is a question… of a struggle between faith and faithlessness, between Christianity and Antichristianity… Masonry… will openly drive out Christianity… and pour into one man of iniquity, the son of perdition, the Antichrist. This is the clue to our most recent liberties: their aim is the destruction of Christianity in Rus’.”

It is necessary to work in such a way as to organize the whole people intoone family, firmly and consciously standing for the holy, historical heritage ofthe people-the Christian Faith and the autocratic Tsar. It is necessaryobstinately and assiduously to steer clear of all parties, and to preserve the people precisely as a people, foreign to all party spirit, for wherever there is party spirit, there is division, there is struggle, there order is not to be looked for, and the whole is bound to disintegrate. And for that reason, when they say that amongst the partiesthere is a Russian party, this is either a lie or amisunderstanding. No, it is the Russian people itself, plucking up courage, consciously looking round on all sides and deciding firmly to stand for itstreasure and not give in to the cunning schemes of its enemies…

A contemporary remembered: “Already at first sight his thin figure, assiduous prayer and cordial words made a most pleasantimpression… Vladyka mixed his zealous, tireless service with heartfelt sermons, his lofty position-with simple, close relations with the Orthodox worshippers. Fear of society’s displeasure did not embarrass the bishop-preacher. In his sermons Vladyka often reproved the frenzy of worldly spectacles with great boldness.

On the national question Vladyka wrote: “We [the Russians] have notviolated and do not violate any of the peoples which are subject to us; we giveto all, as before, freedom in all affairs of life on the basis of a common law thatis equal for everyone, as also freedom of confession of his native faith for everyone. But we are the masters of the country and we wish to be such infact, and therefore nobody must dare to mock us, or acquire power over us, orencroach on our higher rights. Still less shall we allow the dignity of our spiritual wealth and most important heritage-the Orthodox Faith and the Autocratic Tsar-to be mocked… In past times the Georgians themselves asked to be received into submission to Russia; for they saw that other wisethey would perish in intestinal warfare in the Caucasus or would be seized by their neighbours, the Turks or the Persians. And let the other nationalities of our great Kingdom remember that if they separate from Russia they willperish, being seized by their very strong neighbours, who are just waiting forthis. And what kind of power these neighbours have let the Poles sincerelydescribe, remembering their brethren in Germany. A special word concerning the Jews: we did not accept them in our land and did not even conquer them. We cannot and will not give them equal rights, in accordance with the prophetic word of warning of the great writer of the Russian land, F.M.Dostoyevsky: ‘The Jews will destroy Russia.’ They do not wantto use ourtolerating them in our midst-so let them go wherever they want: we will notdetain them at the gates; and we can live freely and prosperously without them. But if they remain among us, they will be as foreigners for us, nothaving the right to participate in the building of the people and the state.”Ανδρόνικος Πέρμ Andronik, Archbishop Of Perm Андроник (Никольский) архиепископ Пермский_d09fc01b6aShortly before his arrest, on May 5, 1918, a priest tried to dissuade Vladyka from his martyric course: “How can you save the flock from the wolves who are destroying it and yourself not fall into despondency from the brutality in the people and the coming defilement of the holy things?” Vladyka replied: “Believe me, Father, all this atheism and robbery is an assault of the enemy, a foul abuse of the good and God-fearing Russian soul. For the time being, because of their violation of their oath [to the tsar], God has removed the people’s reason and will, until they repent… It will be slow, but they will repent, at first gradually, but then they will completely recover their spiritual sight, they will feel strength and, like Ilya Muromets, will cast off this horror which has wrapped round the whole of our country… Perhaps I will no longer be in this world, but I am not deprived of the hope and certainty that Russia will be resurrected and return to God. Exhort everyone and reconcile the embittered with life, pour into them the principles of the radiant life according to the Gospel of Christ. Our work is to gather the flock of Christ… so that those who have become disillusioned with every kind of party here might find a living haven and good repose in the Church and amidst believers. The soul of the people will be resurrected-and its body, our healthy statehood, will also be resurrected. May the Lord help us. Forgive and pray for the sinful Archbishop Andronicus who invokes the blessing of God upon you…”.”

1,500 Red Army soldiers were summoned by the Bolsheviks for the arrestof Vladyka Andronicus. At three o’clock in the morning on June 4/17 he was arrested and put into a droshky taking him to the police in Motovilikhi. Allthose in the hierarchical house were also arrested.

On the next day, June 5/18, he was taken tothe Perm Cheka, where hespent the night. In reply the superiors of all the churches of Perm andMotovilikhi carried out the order of their archpastor: “I am closing down forDivine services all the churches of Perm and Motovilikhi, and I forbid thecarrying out of any Divine services except baptism and the last rites for the dying.” From the night of Vladyka’s arrest the Perm clergy went on strike. Thecity was in turmoil. Orthodox Christians gathered on the streets, demandingthe release of Archbishop Andronicus and cursing the Bolsheviks.

Meetings organized by the Bolsheviks blamed the clergy for everything,and the Bolshevik press claimed that Vladyka had called on the worshippersto shoot the Bolsheviks, and that he was only trying to save his own skin.

Vladyka had been arrested by an armed detachment of Bolsheviks underthe leadership of the former convict Myasnikov, who surrounded the home ofthe archpastor. “On the third night [June 6 to 7],” recalled Myasnikov, “wewent for five versts along the Siberian highway, turned left into the forest,went on for about a hundred metres and stopped the horses. I gaveAndronicus a spade and ordered him to dig a grave. Andronicus dug out asmuch as was required-we helped him. Then I said: ‘Go on, lie down.’ Thegrave turned out to be short, he dug out a bit more at his feet and lay down asecond time. It was still too short, he dug some more-the grave was ready. Iallowed him to pray. Andronicus prayed in all directions for about tenminutes. Thenhe said he was ready. I said that I would not shoot him, butbury him alive unless he repealed his decrees, but he said that he would notdo this and would not refrain from attacking the Bolsheviks. Then we coveredhim with earth and I shot a few times.”

Myasnikov’s account more or less accords with the testimony of two Permchekists Dobelas and Padernis, both of them Latvians, and was corroboratedby a baptized Jew, a former communist party member who became a priestand was shot by the Bolsheviks. According to them, Vladyka Andronicus wasburied alive and shot near the road from Perm to Motoviliha (the workmen’ssuburbs) on June 7/20. According to another account, he had his cheekshollowed, his ears and nose cut off, and his eyes gouged out, and wasthenthrown into the river to drown.

One of the archbishop’s executioners, Lashevich, was once dying in ahospital in Harbin, China. As he turned restlessly on his bed, he was heardshouting: “Why are you standing here, Andronicus, what do you want?Ididn’t bury you, I was ordered to do it. You’ve come for me, don’t oppress me.You know, I’m not guilty.” And again he would say: “Andronicus, blood,Perm… Don’t. Go away! Don’t torment me!”

Η θεραπεία του παραλυτικού της Καπερναούμ (Ματθ θ, 1-8), Αντώνιος (Bloom) Μητροπολίτης Σουρόζ

ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ Καπερναούμ_paralytic in Capernaum –decani-310405-Kυριακή ΣΤ’ Ματθαίου
Η θεραπεία του παραλυτικού της Καπερναούμ (Ματθ θ, 1-8)
Αντώνιος (Bloom) Μητροπολίτης Σουρόζ
10 Ιουλίου 1988

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος

Ποιά σχέση έχει το γεγονός που αναφέρεται στο σημερινό Ευαγγέλιο με μας; Ποιός έχει την πίστη, την ηρεμία, την βεβαιότητα ότι κανένας άλλος παρά μόνο ο Θεός μπορεί να ξαναδώσει ελευθερία στις κινήσεις μας;

  Η ιστορία δεν είναι μια παραβολή, είναι γεγονός· αλλά επίσης μας μεταφέρει κάτι περισσότερο από την δύναμη του Θεού να θεραπεύει τις φυσικές ασθένειες, εάν Τον πλησιάσουμε με πίστη· έχοντας παραμερίσει κάθε άλλη ελπίδα,αλλά γνωρίζοντας με βεβαιότητα ότι η ζωή και ο θάνατος μας, η υγεία και η ασθένεια μας είναι στα χέρια του Ζωντανού Θεού, που διάλεξε να γίνει άνθρωπος και να ζήσει ανάμεσά μας, να μοιραστεί μαζί μας τα πάντα, τον θάνατο και τον πόνο, την αγωνία του νου και τον τρόμο που ίσως μας πολεμά όταν βλέπουμε τον κόσμο γύρω μας, τον κόσμο που δημιουργήσαμε και δημιουργούμε.

  Αλλά σ’ αυτήν την ιστορία υπάρχει μία άλλη διάσταση που θέλω να προσέξετε. Ποιός από εμάς μπορεί να πει ότι δεν είναι παράλυτος; Παράλυτος από φόβο, από την επιθυμία να δει τον εαυτό του να δέχεται τα πιο λαμπρά φώτα της δόξας, παράλυτος από τους υπολογισμούς που δεν μας επιτρέπουν να δράσουμε, ν’ αναπνεύσουμε ελεύθερα δίχως φόβο; Πόσοι από μας θα τολμούσαμε να πούμε ότι δεν διακατεχόμαστε από την επιθυμία να δούμε τους εαυτούς μας καλύτερους απ’ ο,τι είναι, να τους βλέπουμε όπως δεν είναι, όπως δεν μας βλέπει ο Θεός; Πόσοι από μας θα μπορούσαμε να πούμε, «θέλω να δω τον εαυτό μου, όπως είναι – όχι μονάχα σ’ όλη μου την αδυναμία, αλλά στην πτώση, την δολιότητα, την ασχήμια μου, γεμάτος από φόβο, από ματαιότητα, και αυτό εξαιτίας της επιθυμίας μου να κρίνομαι από τα εξωτερικά πράγματα και όχι με βάση την πραγματικότητα;

  Και όμως ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος λέει ότι αυτός που διακατέχεται από την ματαιότητα είναι υπερήφανος στα μάτια του Θεού, ενώ για τους ανθρώπους είναι δειλός.

    Πόσοι από μας ζουν συνεχώς μετρώντας τις κουβέντες τους, υπολογίζοντας τις πράξεις τους, αναλογιζόμενοι το αποτέλεσμα τους· όχι μόνο προσβλέποντας σ’ ένα καλό αποτέλεσμα, αλλά με το φόβο πως θα μας κρίνουν οι άνθρωποι; Πόσο φοβόμαστε να κοιτάξουμε τον εαυτό μας και να δούμε την αλήθεια, να μην κοιτάζουμε πια στον παραμορφωτικό καθρέφτη που δείχνει σε μας και στους άλλους τους εαυτούς μας όμορφους, αποδεκτούς, ευγενείς, αγνούς -αλλά σ’ έναν άλλον καθρέφτη, τον καθρέφτη της συνείδησης μας, τον καθρέφτη των λόγων του Θεού και της κρίσης Του, που γνωρίζουμε, αλλά απ’ όπου αποστρέφουμε το βλέμμα μας; Πόσοι από μας όταν έχουμε την ελάχιστη εικόνα του ποιοί είμαστε, δεν επιτρέπουμε αυτή την ακτίνα φωτός να πάει πέρα από μια φοβισμένη συνειδητοποίση και να καταδυθεί στην καρδιά μας, να ψάξει στις πιο σκοτεινές γωνιές της, εκεί όπου δεν έχει διεισδύσει το φως, που η αγάπη δεν έχει ποτέ φτάσει, εκεί που δεν έχει ακουστεί ποτέ η αλήθεια; Πόσοι από μας είναι αρκετά τίμιοι για να κρίνουν τους εαυτούς τους, τις πράξεις τους στο φως της αλήθειας;

  Είμαστε όλοι παράλυτοι: Παράλυτοι εξαιτίας του φόβου, των υπολογισμών, εξαιτίας της απόφασης να μην βλέπουμε, επειδή φοβόμαστε αυτό που ίσως δούμε. Ακόμα φανταζόμαστε όλοι ότι μπορούμε να ζήσουμε τη ζωή ενός παραλυτικού και να πεθάνουμε υγιείς. Ότι ίσως ζήσουμε μια ολόκληρη ζωή χωρίς να έχουμε δει ποτέ την αλήθεια, να σταθούμε ενώπιον του Θεού, που είναι η Αλήθεια και να μας δεχτεί. Δεν είναι ζήτημα του Θεού να μας απορρίψει! Το θέμα είναι ότι θα ανακαλύψουμε ξαφνικά με τρόμο, ότι δεν έχουμε καμιά θέση στο βασίλειο της Αλήθειας, στο βασίλειο της τολμηρής Αλήθειας, της ομορφιάς, της ηρωικής ομορφιάς.

    Ας προβληματιστούμε πάνω σ’ αυτό· ας μην σκεφτόμαστε τον άνθρωπο που ήταν παράλυτος και του οποίου η πίστη ενεργοποίησε τη δύναμη του Θεού να τον θεραπεύσει· ας σκεφτούμε τη δική μας παραλυσία.

   Σε μια από τις τελευταίες μου ομιλίες, ρωτήθηκα από κάποιον· «γιατί το τελευταίο σας κήρυγμα ήταν τόσο αυστηρό;» Μπορώ να απαντήσω με κάθε τιμιότητα: επειδή επί μήνες έψαχνα την ψυχή μου, ήλθα αντιμέτωπος με τη συνείδηση μου, και βλέποντας με τρόμο ότι ζω ένα ψέμα, ότι δεν είμαι Χριστιανός σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, ότι δεν με καταδικάζει μόνο το Ευαγγέλιο, αλλά αυτό που μοιάζει να είμαι σαν Χριστιανός. Ναι, αυτό που εννοώ είναι αυτό που νοιώθω για τον εαυτό μου· αλλά νοιώθετε παρόμοια πράγματα, ακόμα και αν είστε απείρως πιο άξιοι για τον Θεό από εμένα; Δεν νοιώθετε ότι, όλοι, περισσότερο η λιγότερο, αμαρτάνουμε κατά τον ίδιο τρόπο, ότι όλοι προδίδουμε τον εαυτό μας που καλείται να γίνει αποκάλυψη της ζωής του Θεού, μια ορατή εικόνα, μια θεϊκή παρουσία που ενσαρκώνεται στην ψυχή, στο σώμα, σε έργα και λόγια, σε σκέψεις και αισθήματα, σε προθέσεις και αποτελέσματα- δεν το βλέπουμε αυτό; Εγώ το βλέπω! Και αυτό που λέω δεν είναι παρά μια εξομολόγηση- ναι μια εξομολόγηση που απευθύνεται σε όλους εσάς: αυτό είναι που βλέπω στον εαυτό μου- εξετάστε τον εαυτό σας: ίσως έχουμε ακόμα χρόνο να γίνουμε αληθινοί και πραγματικοί όπως ο Θεός μας θέλει, να γίνουμε ο,τι ονειρεύεται για μας ο Θεός, να ανταποκριθούμε στην αγάπη Του όχι προδίδοντας τον εαυτό μας, ο ένας τον άλλον και Εκείνον.

Και υπάρχει ελπίδα• υπάρχει ελπίδα επειδή ο Θεός έχει τη δύναμη να θεραπεύει, ο Θεός έχει τη δύναμη να συντρίψει την παράλυση μας εάν στραφούμε σ’ Εκείνον με πίστη, ελπίδα και κουράγιο! Αμήν.
Απόδοση κειμένου: http://www.agiazoni.gr/article.php?id=27794549735152341907

Να φέρουμε τις ανάγκες των ανθρώπων στον Θεό, με πίστη και αγάπη. Anthony Bloom Μητροπολίτης του Σουρόζ

The healing of the Paralytic of Capernaum, Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh)

ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ Καπερναούμ_paralytic in Capernaum –decani-310405-Sixth Sunday of Matthew – Matthew 9:1-8

The healing of the Paralytic of Capernaum
Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh)
10 July 1988

In the name of the Father, the Son and the Holy Ghost.

What has the event related today in the Gospel (St. Matthew IX: l-8) to do with us? Who of us is aware of being paralysed? And who of us has the faith, a calm and yet passionate certainty that no one but God can give us again the freedom of our movements?

This story is not a parable, it is an event; but it also conveys to us something more than the power of God to heal physical sickness if we come to Him with faith; that is having put aside all other hope but knowing for certain that our life and our death, our health and our sickness are in the hand of the Living God Who has chosen to become man in our midst, to share with us everything, including death and pain, including agony of mind and all the horror which may strike us when we look at the surrounding world, the world which we have made and are making.

But there is another aspect in this story to which I want to attract your attention. Who of us can say that he is not paralysed? Paralysed by fear, paralysed by the desire to be seen in the best of lights, paralysed by our calculations that do not allow us to act freely, to breathe freely, to be fearless? How many of us could dare say that they are not possessed of the desire to be seen better than they are, to be seen as they are not, as God does not see us? How many of us could say, «I want to be seen as I am — not only in all my frailty (this, others could accept), but in my deceitfulness, in my ugliness, full of fear, full of vanity», that is, of the desire to be judged on appearances and not on the reality?

And yet, Saint John of the Ladder says that one who is possessed of vanity is arrogant in the face of God while he is a coward in the face of men.

How many of us live continuously measuring our words, calculating our actions, thinking of the result; not only aiming at a good result but afraid of how people will judge us? How afraid we are to look at ourselves and see the truth about our own selves, no longer to look into the distorted mirror that shows us to ourselves and others as beautiful, acceptable, noble, pure — but in another mirror, the mirror of our conscience, the mirror of God’s words and of God’s judgement of which we are aware, but from which we avert our gaze? How many of us, when we catch a glimpse of what we are, do not allow this shaft of light to go beyond a frightened awareness and fall into our hearts to search the darkest corners of it, the deepest corners to which light has not penetrated, which love has never reached, in which the truth has never sounded? How many of us are honest enough to judge themselves, their actions, incipient or fulfilled, in the light of truth?

We are all paralysed: paralysed by fear, paralysed by calculations, paralysed by the determination not to see because we are afraid of what we may see. We still, all of us, imagine that we can live the life of a paralytic and die whole; that we may live a whole life never having faced the truth, and stand before God Who is the Truth — and be acceptable. Oh, it is not a matter of God rejecting us! It is a matter of suddenly discovering, with horror, that we have no place in the realm of Truth, in the realm of daring Truth, in the realm of beauty, of heroic beauty.

Let us reflect on this; let us not think of the man who was paralysed and whose faith healed his body by the power of God; let us think of our own paralysed condition. After one of my last sermons, I was asked by someone, «Why is it that your last sermon was so stern?» I can answer in all honesty: because for months and months I have been searching my own soul, confronting my own conscience, and seeing with horror that I live a lie, that I am not a Christian according to the Gospel, that I stand condemned not only by the Gospel itself, but by what I look like as a Christian. Yes, what I am saying is what I feel about myself; but do you not feel similar things, even if you are infinitely more worthy of God than I am? Do you not feel that, more or less, we all sin in the same way, that we all betray our own self which is called to be a revelation of God, a visible image, a divine presence incarnate in soul, in body, in action and word, in thought and feeling, in intention and result — do we not see that? I do! And what I say is a confession — yes, but a confession which is addressed to all of you: this is what I see in myself — LOOK at yourselves: we still perhaps have time to become true and real as God has willed us, to be what God dreams we should be, to respond to His love by not betraying ourselves, one another and Him.

And there is hope, there is hope because God has the power to heal, God has the power to break our palsy if we turn to Him with faith, and hope and courage! Amen

Note: See the Gospels of Matthew 9:1-8; Mark 2:1-12; Luke 5:17-26.

Apolytikion Ήχος Πλ. A – 5th
Τόν συνάναρχον λόγον…

Eternal with the Father and the Spirit is the Word, Who of a Virgin was begotten for our salvation. As the faithful we both praise and worship Him, for in the flesh, did He consent to ascend unto the Cross, and death did He endure and He raised unto life the dead through His all glorious resurrection.

Epistle Reading
St. Paul’s Letter to the Romans 12:6-14

BRETHREN, having gifts that differ according to the grace given to us, let us use them: if prophecy, in proportion to our faith; if service, in our serving; he who teaches, in his teaching; he who exhorts, in his exhortation; he who contributes, in liberality; he who gives aid, with zeal; he who does acts of mercy, with cheerfulness. Let love be genuine; hate what is evil, hold fast to what is good; love one another with brotherly affection; outdo one another in showing honor. Never flag in zeal, be aglow with the Spirit, serve the Lord. Rejoice in your hope, be patient in tribulation, be constant in prayer. Contribute to the needs of the saints, practice hospitality. Bless those who persecute you; bless and do not curse them.

Gospel Reading Matthew 9:1-8

At that time, getting into a boat Jesus crossed over and came to his own city. And behold, they brought to him a paralytic, lying on his bed; and when Jesus saw their faith he said to the paralytic, “Take heart, my son; your sins are forgiven.” And behold, some of the scribes said to themselves, “This man is blaspheming.” But Jesus, knowing their thoughts, said, “Why do you think evil in your hearts? For which is easier, to say ‘Your sins are forgiven,’ or to say ‘Rise and walk?’ But that you may know that the Son of man has authority on earth to forgive sins” he then said to the paralytic — “Rise, take up your bed and go home.” And he rose and went home. When the crowds saw it, they were afraid, and they glorified God, who had given such authority to men.

Βλέπει σε όραμα τον Άγιο Παντελεήμονα να είναι γονατιστός μπροστά στον θρόνο του Θεού και να παρακαλεί… συμφέρει πολλές φορές το σώμα να είναι άρρωστο για να σωθεί η ψυχή.

ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ ΕΡΜΟΛΑΟς ΟΡΦΑΝΟΣ_Παντελεήμων_St. Panteleimon the Unmercenary Healer_ Пантелеймон Целитель_2323232Άγιος Παντελεήμων ο Μεγαλομάρτυς και Ιαματικός

Εορτάζει στις 27 Ιουλίου

«Τάζ’νε λαμπάδας σον Αέρ’, ελάδ’ στην Παναϊαν και τριπόπαδοι λουτρούεμαν σον Αε – Παντελεήμον» (δηλ. τάζουν λαμπάδες στον άγιο Γεώργιο, λάδι στην Παναγία και λειτουργία από τρεις παπάδες στον άγιο Παντελεήμονα). –Ποντιακό

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

– Γέροντα, εγώ είμαι άρρωστος. Κάνε προσευχή να γίνω καλά.
– Δε σε συμφέρει να κάνω προσευχή γι’ αυτό το θέμα. Αν κάνεις υπομονή με πίστη στο Θεό, τότε θα πάρεις σύνταξη από το “υγειονομικό” που είναι μεγαλύτερη από του ΟΓΑ!
Κάποτε, ένας άρρωστος παρακαλούσε τον Άγιο Παντελεήμονα να τον κάνει καλά. Ο Άγιος, όμως, δεν τον έκανε. Εκείνος επέμενε και παρακαλούσε συνέχεια. Στο τέλος, τον θεράπευσε.
Όταν αυτός πέθανε και πήγε στην άλλη ζωή, είδε ότι έχασε πολλά στεφάνια ένεκα της θεραπείας του. Τότε λέει στον Άγιο Παντελεήμονα:
“Γιατί με έκανες καλά; Εσύ γνώριζες ότι θα χάσω τα στεφάνια, γι’ αυτό δεν έπρεπε να με θεραπεύσεις”.
Έτσι, βρήκε και το μπελά του ο Άγιος Παντελεήμων!


Παντελεήμων_St. Panteleimon the Unmercenary Healer_ Пантелеймон Целитель бессребреник_23234Στην Καλύβα «Άγιος Χρυσόστομος» της Κουτλουμουσιανής Σκήτης του Αγίου Παντελεήμονος, βρίσκεται ακόμη στη ζωή και ασκητικά αγωνίζεται ο Μοναχός Δανιήλ, ο οποίος, όπως μας βεβαίωσε ο ίδιος και από άλλους Πατέρες, πληροφορηθήκαμε, είκοσι και πλέον χρόνια είναι άρρωστος, πονεί το κεφάλι, η μέση, τα νεφρά, η καρδιά, τα πόδια και πολλές φορές όλο το σώμα. Σε πολλούς γιατρούς πήγε, πολλές εξετάσεις, ακτινοσκοπήσεις και ακτινογραφίες έκανε, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Οι γιατροί δεν βρίσκουν καμιά σωματική οργανική βλάβη ή πάθηση, ο αδελφός όμως ακόμη υποφέρει από ανεξήγητη ασθένεια, στην οποία δεν μπορούν να τον βοηθήσουν οι γιατροί και η επιστήμη.

Πριν από λίγα χρόνια, την 27 Ιουλίου, στην αγρυπνία του Αγίου Παντελεήμονος, ο αδελφός Δανιήλ, με πίστη πολύ και δάκρυα στα μάτια, παρακάλεσε τον Άγιο Παντελεήμονα, προς τον οποίο είπε : «Άγιε του Θεού και προστάτη της Σκήτης μας, συ που είσαι γιατρός και για την αγάπη του Χριστού μαρτύρησες και έχυσες το αίμα σου, κάμε αγάπη και παρακάλεσε τον Δεσπότη Χριστό να μου δώσει την υγεία μου, να μπορώ κι εγώ υγιής να δοξάζω το όνομά Του και να ψάλλω στις αγρυπνίες».

Λέγοντας αυτά, ο μοναχός Δανιήλ, από τον πόνο και την κούραση, τον πήρε λίγο ο ύπνος και βλέπει σε όραμα τον Άγιο Παντελεήμονα να είναι γονατιστός μπροστά στον θρόνο του Θεού και να παρακαλεί για την υγεία του αδελφού.

Ο μοναχός Δανιήλ, άκουσε τον Δεσπότη Χριστό να λέει στον Άγιο Παντελεήμονα : «Αδελφέ μου μεγαλομάρτυρα Παντελεήμονα, μήπως εσύ είσαι πιο σπλαχνικός από μένα ; Ή αγαπάς πιο πολύ από μένα τους ανθρώπους ; Γνωρίζω πως για την αγάπη μου έχυσες το αίμα σου, αλλά μήπως εγώ δεν έχυσα και για την ψυχική σωτηρία των ανθρώπων δε χύνω κάθε μέρα το αίμα μου; Μάθε ότι θέλημά μου είναι και συμφέρει πολλές φορές το σώμα να είναι άρρωστο για να σωθεί η ψυχή. Έτσι θέλω πολλοί άνθρωποι να σωθούν».

Όταν άκουσε αυτά, ο αδελφός Δανιήλ, ξύπνησε και δόξασε το όνομα του Θεού, ευχαρίστησε και τον Άγιο Παντελεήμονα για την προσπάθεια και μεσιτεία του, κι αμέσως, όπως μας είπε ο ίδιος, έφυγε ένα βάρος από πάνω του και πληροφορήθηκε, πως πρέπει να φέρει με υπομονή, με χαρά και με ευχαρίστηση τον Σταυρό και την κατάσταση της ασθένειάς του.
Απόσπασμα από το βιβλίο: “Το Γεροντικό του Αγίου Όρους”, Ανδρέου Μοναχού Αγιορείτου, τομ. Α΄, ΑΘΗΝΑΙ 1980, σσ. 287 – 288.


Παντελεήμων_St. Panteleimon the Unmercenary Healer_ Пантелеймон Целитель-s1660007Κατ’ αρχήν ο Άγιος Νικόλας Πλανάς έγινε εφημέριος εις τον Άγιον Παντελεήμονα, εις τον Νέον Κόσμον. Η ενορία του απηρτίζετο από… 13 οικογένειας. Εις το διάστημα της εφημερίας του, τον επεσκέφθη ένας ιερεύς άνευ ενορίας, τον παρεκάλεσε να συλλειτουργήσουν, και αυτός ως καλός και αγαθός τον εδέχθη ολοψύχως. Αυτός όμως ο ιερεύς τα συνεφώνησε με τούς τότε επιτρόπους της εκκλησίας του Αγίου Παντελεήμονος, τον έδιωξαν και τον έστειλαν εις την εκκλησίαν τού Αγίου Ιωάννου της οδού Βουλιαγμένης (τον «Κυνηγόν», ως τον έλεγαν τότε). Η ενορία της εκκλησίας αυτής απηρτίζετο από… οχτώ οικογενείας! Και η πληρωμή τού ιερέως ήτανε ένα κομμάτι κρέας από το μανάρι των Απόκρεω ή των Χριστουγέννων. Αυτό δεν τον πείραζε, είχε κεφάλαιον την νηστείαν. Αρκεί να είχε εκκλησία να λειτουργή.

Αυτός ο διωγμός από την εκκλησία τού Αγίου Παντελεήμονος του έφερε μεγάλο ψυχικό πόνο. Μια βραδιά, φεύγοντας από τον Άγιο Ιωάννη για να πάη στο σπίτι του, έκλαιγε στο δρόμο. Έρημος ο τόπος τότε.

Βλέπει άξαφνα στο δρόμο ένα νεαρό παλληκάρι και του λέγει: Τι κλαις, πάτερ μου;

– Κλαίω, παιδί μου, γιατί με διώξανε από τον Άγιο Παντελεήμονα.

– Μη λυπείσαι, πάτερ μου, και εγώ είμαι πάντοτε μαζί σου.

Του λέγει: Ποιος είσαι συ, παιδί μου;

– Εγώ, τού λέγει, είμαι ο Παντελεήμων, πού μένω στον Νέο Κόσμο- και τον έχασε αμέσως από εμπρός του. Αυτήν την οπτασίαν την διηγείτο ο ίδιος επί λέξει εις μίαν κόρη της συνοδείας του.

Κάποτε ξεκίνησε να πάει μόνος του σ’ ένα ερημοκλήσι στο Περιστέρι όπου θα γινόταν αγρυπνία. Σύντομα όμως έχασε το δρόμο και άρχισε να περιπλανιέται στα μονοπάτια μες στα χωράφια. Καθώς προχωρούσε προσευχόμενος, βλέπει μπροστά του ένα όμορφο νέο που του είπε! « Έχασες το δρόμο σου, πάτερ; Θα σε οδηγήσω εγώ». Μόλις όμως έφτασαν στο ερημοκλήσι και γύρισε να ευχαριστήσει τον νέο, «αμέσως εκείνος ηλαμψένε [έλαμψε] και τον έχασα», έλεγε ο ίδιος στα πνευματικά του παιδιά.
ΜΑΡΘΑ μοναχή
Πηγή: από το βιβλίο: Ο παπα Νικόλας Πλανάς Εκδόσεις «ΑΣΤΗΡ» Αθήνα 1979.Παντελεήμων ο Ιαματικός ¬¬_ St Pantaleon all-compassionate_ Святой Пантелеймон целителяSts. George and Panteleimon the Great MartyrsΟ πατήρ Ευάγγελος Χαλκίδης κατάγονταν από την Μαγνησία της Μικράς Ασίας. Είχε Πνευματικό του τον εσχάτως ανακηρυχθέντα άγιον Γεώργιον Καρσλίδην, ο οποίος τον καθωδηγούσε και τον προετοίμαζε για την ιερωσύνη. Ήταν εφημέριος στον ιερό ναό αγίου Γεωργίου της Κοινότητος Αγίου Βασιλείου Λαγκαδά. Ο παπα-Βαγγέλης ήταν κατ’ εξοχήν άνθρωπος της προσευχής και της ησυχίας. Ήταν όντως ενάρετος και μοσχοβολούσε αγιότητα.

Παντελεήμων ο Ιαματικός_ St Pantaleon all-compassionate_ Святой Пантелеймон целителя-vmch_PanteleimonΈνα καλοκαιριάτικο μεσημέρι ο π. Ευάγγελος ήρθε με το λεωφορείο από την ενορία του στην Θεσσαλονίκη. Είχε ένα σπιτάκι κοντά στην Παναγία Φανερωμένη, όπου έμεναν οικογενειακώς. Η ζέστη ήταν ανυπόφορη και ο ευλογημένος ιερεύς, κουρασμένος και ιδρωμένος καθώς ήταν, άνοιξε το παράθυρο και ξάπλωσε λίγο να ξεκουραστή. Καθώς το παράθυρο ήταν ανοιχτό, έμπαινε ο αέρας και ανέμιζε την κουρτίνα. Όπως ήταν σε κατάσταση ημιεγρήγορσης βλέπη να μπαίνη ξαφνικά από το παράθυρο ένα παλληκάρι και του λέει: «Πάτερ, ήρθα να μείνω εδώ». Του απαντά τότε ο παπα-Βαγγέλης: «Βρε, παιδί μου, πού να μείνης εδώ; Το σπίτι είναι μικρό. Έχω έξι παιδιά και δύο εγώ και η παπαδιά, είμαστε οκτώ άτομα. Εμείς δύσκολα χωράμε. Πού να σε βάλω να μείνης;». Το παλληκάρι επανέλαβε: «Πάτερ, ήρθα να μείνω στο σπίτι σου και θα μείνω».

 Εκείνη την ώρα χτύπησε το κουδούνι του σπιτιού. Πήγε και άνοιξε. Ήταν μία ηλικιωμένη μοναχή κι ένας επίσης ηλικιωμένος ιερέας. Η μοναχή κρατούσε στα χέρια της μία λειψανοθήκη. Του είπε: «Πάτερ, εδώ έχουμε το χέρι του αγίου Παντελεήμονος. Το είχαμε στο μοναστήρι μας. Εμείς κάποια μέρα θα πεθάνουμε και το Μοναστήρι θα κλείσει. Έχουμε ακούσει για σένα. Μάθαμε πως αγαπάς πολύ τους Αγίους και φέραμε το χέρι του αγίου Παντελεήμονος να σου το παραδώσουμε για να το φυλάξης». Τότε ο π. Ευάγγελος κατάλαβε ότι ο νέος που του είχε παρουσιασθή προ ολίγου ήταν ο άγιος Παντελεήμων.

Όταν πήγαινε σε αρρώστους έπαιρνε μαζί του και το Λείψανο του αγίου Παντελεήμονος για να τους σταυρώνη. Όποτε άνοιγε την λειψανοθήκη, τα Λείψανά του ευωδίαζαν.

Είχε αρκετά άγια Λείψανα που ήρθαν στην κατοχή του με θαυμαστό τρόπο. Συνήθως ενεφανίζοντο στον ύπνο του οι άγιοι και στον κάτοχο των ιερών λειψάνων και μ’ αυτόν τον τρόπο εγίνοντο οι γνωριμίες και οι ανταλλαγές των λειψάνων. (Από το βιβλίο: Ασκητές μέσα στον κόσμο Β’ – Πατήρ Ευάγγελος Χαλκίδης)


Απολυτίκιον Αγίου Παντελεήμονος. Ήχος γ’

Αθλοφόρε άγιε, και ιαματικέ Παντελεήμον, πρέσβευε τω ελεήμονι Θεώ, ίνα πταισμάτων άφεσιν, παράσχη ταις ψυχαίς ημών.

Saint Panteleimon and Father Evangelos Chalkidis

Παντελεήμων_Γεώργιος_Sts. George and Panteleimon the Great Martyrs_Св Пантелеймон целителя_232323Holy Panteleimon the Great Martyr and Unmercenary Healer

Commemorated on July 27

“Honour a physician with the honour due unto him for the uses which ye may have of him: for the Lord hath created him. For of the most High cometh healing, and he shall receive honour of the king. The skill of the physician shall lift up his head: and in the sight of great men he shall be in admiration. The Lord hath created medicines out of the earth; .” Wisdom of Sirach 38:1-15

Father Evangelos Chalkidis
Saint Panteleimon and the irreverent doctor:

Our presvytera had a tumor and had surgery. As soon as they removed the tumor, they gave a piece to her husband, Father Evangelos, to go for a biopsy and bring back the results immediately. After receiving the results of the examination the doctors did not give even six months to the afflicted.

The daughter of Papa-Vangeli fainted, while he himself lost it. In his hands however he squeezed the hand of Saint Panteleimon, which he brought with him, and prayed.

 Presvytera returned from surgery. With longing Father Evangelos placed on top of the bandages where the breast surgery of presvytera took place the hand of the Saint, and he knelt down in prayer. At that time the surgeon entered with his mask on. Beholding the scene, he began to yell:

Παντελεήμων_St. Panteleimon the Unmercenary Healer_ Пантелеймон Целитель бессребреник_23234“What is this bone, my Father? Get it out of here and head on home.” The poor priest was dizzy; he gathered the holy relic and sought the door. Though he was dizzy, he heard the nurse call the doctor on the telephone saying that his wife was asking for him.

 In the evening a car stopped outside the home of the priest. Surprised, Papa-Vangeli saw the doctor emerge. “My! My!”, he thought, “the doctor is even chasing me to my house!” With horror, however, he also sees emerge from the car a young disfigured boy; his mouth went all the way to his ear. The doctor approached the priest and said:

 “My Father, that bone, do you have it? Forgive me, I got carried away. At the moment I kicked you out my wife called me saying that my child, as he was taking an exam, came down suddenly with the palsy you see.

I realized that I was to blame, which is why I beg you much to read for us a prayer. Your presvytera gave me your address to the village.”

Father Evangelos replied: “Gladly my child. Come to the small church. My son, hold the hand of the Saint and kneel.” Father Evangelos then explained what happened next, saying: “I lay my stole on the head of the youth and I began to read the prayer. As I read I heard a noise, crack! crack! I thought, what is going on? I finished, and when the child got up, what did we see, but the mouth of the child came back in place!
From the Wondrous Life of Fr. Evangelos Halkidi, Parish Priest of Saint Basil’s in Langada) by Orthodoxos Kypseli


A Vision of the Holy Unmercenaries by Elder Theophylactos of New Skete (amateur translation)

“Another time I had the same battle and despair afflicted me terribly. I knew of course what a battle was, but I could not change. Because of my inexperience I did not fight with it from the beginning, when this passion first appeared to me, and this became my personal cross. As I sat to rest, I saw a band of men of different ages climbing the road up from the Kyriakon, and heading to where my kalyve was; they were talking among themselves. I tried to see who they were and where they were going. When they passed the cross in the road, and approached my outer gate, they stopped for a short time and I heard them clearly say:

“Won’t we pass by our dwelling place?”

In reality, they opened my door and entered in line chanting their apolytikion:

“The twenty-numbered godly phalanx, that shines with heavenly grace, the radiant band of Unmercenaries let us hymn…”

Leading them all was St. Panteleimon: young, blonde, magnificent and with a physician’s medal on his chest. The rest followed him chanting their hymn melodiously. They climbed the stairs of the kalyve above where the church is, and entering, they stood in two lines as two choirs and began to chant hymns from their service. When they finished the psalmody, they returned and exited towards the upper area of the Skete, having left me their blessing and much consolation; for many days I was full of joy and spiritual happiness.”


St. Paisios of the Holy Mountain

Παντελεήμων_St. Panteleimon the Unmercenary Healer_ Пантелеймон Целитель-s1660007God wants our willingness, our good inclination expressed, even if only a little bit, but through a praiseworthy deed. He also wants us to admit our sinfulness. Everything else He gives. Biceps are not necessary in spiritual life. We will humbly toil, ask God’s mercy and thank Him for everything. God’s plan is fulfilled in a person who, without any plan of his own, puts himself into God’s hands. A person is left behind in accordance with how much he holds onto his “I.” He does not succeed spiritually, because he hinders God’s mercy. In order to succeed, a lot of faith in God is needed.

Every minute God caresses the hearts of all people with His love, but we do not feel this, because our hearts are crusted over. By purifying their heart, a person feels deeply, melts, goes crazy, seeing the goodness and kindness of God, equally loving all men. Such a person is pained for those who suffer, he feels joy for those who lead a spiritual life. If a praiseworthy soul ponders only the good acts of God, they can send it flying up, and what can one say, if it ponders the multitude of its sins and the great mercy of God! If a person’s spiritual eyes are cleansed, then he, seeing God’s care (for himself and others}, feels and experiences all of the Divine Providence with his sensitive exposed soul, he melts from thankfulness, he becomes crazy in the good meaning of this word. Because God’s gifts, when a person senses them, crack open the heart, burst it. And then, when caressing the praiseworthy heart, God’s hand touches this crack, the person soars internally, and his thanks to God become great. Those who toil, feeling both their own sinfulness as well as the goodness of God, and trust themselves to His compassion (see above), lift their souls to heaven with greater hope and less physical effort.

St. Panteleimon the All-Compassionate, Sickness and Pain Are A Gift of God

Healing of St. Panteleimon to St. Silouan the Athonite

Apolytikion of St. Panteleimon the Great Martyr – Third Tone

Holy Passion-bearer and healer Panteleimon, entreat the merciful God, to grant our souls forgiveness of transgressions.

Canon to St. Panteleimon the Great Martyr and Unmercenary
Written by St. Joseph the Hymnographer (+883AD)
First Tone
Ode IX

Your appearance was made handsome by your holy martyrdom, O Martyr Panteleimon, and you stand beside the King of the Heavens full of beauty, and you partake of divine light, and ceaselessly intercede on behalf of us.

You, O steadfast of heart, traveled the paths of martyrdom unflinchingly, O Champion Panteleimon, and were beheaded on an olive tree, and was reborn, O all-joyous one, as a compassionate and merciful healer of every sickness, in Christ.

You blossomed as a fragrant rose in the field through your struggles, and gave the fragrance to the earth of the fragrance of your wonders. Therefore we cry out to you, O wise one, deliver us from our passions, through your intercessions, taking away every stench and terrible thing.


Being in a frenzy of sins, and endless wrath, I am hearding towards worse things, but lift me up, O greatly-merciful God, through the intercessions of Your Spotless Mother, that I might partake of eternal life.

Η Αγία Παρασκευή εμφανίζεται και προλέγει στον Άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη: «Στη ζωή σου θα δεις δόξες και τιμές πολλές και το χρυσάφι θα περνάει από τα χέρια σου, αλλά δεν θα σ’ αγγίζει».

Ιάκωβος της Εύβοιας_ St. elder Iakovos of Evia_Старец Иаков (Тсаликис) Эвбейский - Γ.ΙΑΚΩΒΟΣΑγία Παρασκευή η Οσιομάρτυς

Εορτάζει στις 26 Ιουλίου

Θεώ παρεσκεύασας αγνόν ως δόμον,
Σαυτήν άγουσα, Σεμνή, εις κατοικίαν.
Παρασκευήν έκτανεν εικάδι χαλκός εν έκτη.

Η εμφάνιση της Αγίας Παρασκευής στον Άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη

Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης οΠαρασκευὴ ἡ Ὁσιομάρτυς _St. Paraskevi the Great_ Святая Параскева Пятница _ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 2Έξω από το χωριό τους την Φαράκλα υπήρχε σε κάποιο λόφο το εξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής, αυτό ήταν και το σχολείο του στα πρώτα χρόνια. Εκεί πήγαινε πολύ τακτικά ο μικρός Ιάκωβος και προσηύχετο στην Αγία.

Αφηγείται λοιπόν ο ίδιος ο  Άγιος Γέροντας Ιάκωβος την συνάντηση με την Αγία: «Με τα χέρια μου έσκαψα το χώμα και δημιούργησα λαξευτή σκάλα, για να μπορούν άνετα οι προσκυνητές να ανεβαίνουν στο εξωκλήσι. Έκοβα έναν φουντωτό θάμνο, σκούπιζα την εκκλησία, άναβα και τα καντηλάκια και καθόμουνα και κοίταζα τις εικόνες, μέσα στην απόλυτη σιωπή της νύκτας πάνω στο ερημικό λόφο.

Ούτε φοβόμουν μόνος, ούτε λογισμός δειλίας μ’ ενόχλησε ποτέ.

Έβλεπα τότε την Αγία σαν μοναχή, να βγαίνει από το Ιερό, να διασχίζει το ναό της και έξω στην αυλή να σκύβει και να πλένει τα καντήλια της. Με το παιδικό μου το μυαλό έλεγα ότι η Αγία πλένει τα πιάτα της, όπως η μητέρα μου κάθε βράδυ, όσο κουρασμένη και να ήταν, πάντα έπλενε τα πιάτα , γιατί σκεφτόταν μην τυχόν πεθάνει τη νύκτα και το πρωί βρουν οι γυναίκες άπλυτα πιάτα και σκανδαλιστούν για την έλλειψη νοικοκυροσύνης.

Έχοντας υπ’ όψιν μου το γεγονός αυτό, νόμιζα ότι και η Αγία τη νύκτα έπλενε τα πιάτα της.

Ένα βράδυ καθώς πήγαινα ως συνήθως στο εξωκλήσι και ενώ βρισκόμουν λίγα μέτρα μακριά από την εκκλησία, βλέπω την Αγία σαν μοναχή να στέκεται απ’ έξω και να μου λέει:

– Έλα εδώ, Ιάκωβε, να σου μιλήσω!

Εγώ δείλιασα, κόπηκαν τα πόδια μου και της λέω:

– Φοβούμαι να έρθω κοντά σου. Πες μου από εδώ που στέκομαι, τι θέλεις να μου πεις. Κοντά σου φοβούμαι να έρθω.

Τότε μου λέει η Αγία:

Γιατί με φοβάσαι; Εσύ τόσο καιρό έρχεσαι και περιποιείσαι την εκκλησία μου και μου ανάβεις τα καντήλια μου! Θέλω πολλά να σου πω. Ζήτησέ μου τι χάρη θέλεις από μένα, τι χάρισμα να σου δώσω.

Τότε της λέω:

Να ρωτήσω την μητέρα μου και θα σου πω, και αμέσως γύρισα και έφυγα τρέχοντας για το σπίτι μου.

Λέω στην μητέρα μου ότι είδα την Αγία Παρασκευή και μου ζήτησε να της πω τι χάρη θέλω να μου κάνει.

– Είδες παιδί μου την Αγία Παρασκευή; Πως την είδες; Τι συνέβη ακριβώς; Με ρώτησε η μητέρα μου.

Αφού λοιπόν της εξήγησα λεπτομερώς τα γεγονότα, μου είπε:

– Παιδί μου, να ζητήσεις από την Αγία την τύχη σου να σου δώσει.

Παρασκευή_Paraskevi_Параскева Римская_001Το άλλο βράδυ πήγα στο εξωκκλήσι και βλέπω πάλι την Αγία σαν μοναχή να με περιμένει έξω από το ναό της. Στέκομαι λίγο μακριά και της λέω:

– Την τύχη μου θέλω να μου δώσεις.

Τότε η Αγία μου λέει:

Η τύχη σου…; Στη ζωή σου θα δεις δόξες και τιμές πολλές και το χρυσάφι θα περνάει από τα χέρια σου (και έκανε μια κίνηση με το χέρι της η Αγία δείχνοντας τη μεγάλη ποσότητα, την αφθονία), αλλά δεν θα σ’ αγγίζει.

Και πράγματι, έλεγε ο γέροντας, αμέτρητα χρήματα πέρασαν από τα χέρια μου, αλλά όλα πήγαν στον προορισμό τους, στους πάσχοντες, στους φτωχούς, στους έχοντες ανάγκη. Και άλλα πολλά μου είπε η Αγία Παρασκευή και πάλι τρέχοντας γύρισα στο σπίτι μου».

«Εύρισκα σπηλιές και μέσα κεί προσευχόμουν…»

Μ’ όλ’ αυτά, από εννέα περίπου ετών, το Ιακωβάκι το φωνάζανε πάντοτε να διαβάσει ευχές και να σταυρώσει. Ο παπα-Θοδόσης ήτανε σε άλλο χωριό. Τον καλούσανε στις αρρώστιες και σε κάθε δύσκολη περίσταση. Αρρώσταιναν τα ζώα; φωνάζανε το Ιακωβάκι να τα διαβάσει  και γινόσανε καλά. Στα παιδάκια πάλι το ίδιο. Ακόμα και για τις γυναίκες, που δυσκολευόσανε να γεννήσουν, καλούσανε το Ιακωβάκι. Πήγαινε με λαδάκι της αγίας Παρασκευής, σταύρωνε την πόρτα του σπιτιού, προσευχότανε κι έφευγε. Η γυναίκα ελευθερωνόταν.

Από την Εκκλησία του χωριού είχε το Ευχολόγιο και από το σπίτι τους τη Σύνοψη. Αλλά στις περιπτώσεις ασθενειών, που τον φωνάζανε να διαβάσει ευχές, διάβαζε, όσο ήτανε κάτω από δέκα-έντεκα ετών, ό,τι τύχαινε, ό,τι πρωτοάνοιγε στα δύο τούτα βιβλία, γιατί δεν μπορούσε να κρίνει κάθε φορά ποια ευχή ακριβώς χρειάζεται στην περίπτωση.

Αργά το απόγευμα κάθε μέρα μετά το σχολείο πήγαινε και άναβε τα καντηλάκια στο εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής (το σχολείο του). Πήγαινε μόνο του και του άρεσε να μένει μέχρι το νύχτωμα.

Από το βιβλίο: «Ένας άγιος γέροντας – ο μακαριστός π. Ιάκωβος» (Έκδοση Ιεράς Μονής Οσίου Δαβίδ Γέροντος,1996)


Στο Γεροντικό του Αγίου Όρους διαβάζουμε:

Παρασκευὴ ἡ ὉσιομάρτυςЦърква Св. Параскева, с. Видраре - икона на Св. Параскева«Από το χωριό «Αγία Παρασκευή» της Χαλκιδικής, πριν από πολλά χρόνια (το 1860) στην ιερά Μονή Δοχειαρίου, μόναζε, ένας περίφημος και πολύ καλλίφωνος ψάλτης με το όνομα Συνέσιος.

Ο Μοναχός αυτός ιδιαίτερη ευλάβεια είχε στην Αγία Παρασκευή και πάντοτε μετά από τον καθορισμένο κανόνα της προσευχής του — μετάνοιες και κομβοσχοίνια — που ήταν υποχρεωμένος να κάνει, απαραίτητα έκανε και ιδιαίτερη προσευχή στην Αγία Παρασκευή. Στην προσευχή του αυτή παρακαλούσε την Αγία να τον βοηθήση, για να σώση την ψυχή του, κι αν σαν άνθρωπος έχη επάνω του κάτι που είναι εμπόδιο για την ψυχική του σωτηρία, να του το αφαιρέση με όποιο τρόπο γνωρίζει εκείνη.

Πολλά χρόνια συνέχιζε να λέη αυτή την προσευχή και ένα πρωί, μετά την πανηγυρική ιερή Ακολουθία και τη θεία Λειτουργία, στην μνήμη του μαρτυρίου της Αγίας Παρασκευής (26 Ιουλίου) αισθάνθηκε λίγο μία μικρή ενόχληση στο λαρύγγι του, κι από την ενόχληση αυτή λίγο λίγο άρχισε η φωνή του να γίνεται βραχνή.

Από τότε έκανε πολλές προσπάθειες, για να καθαρίση τη φωνή του, αλλά βελτίωση και θεραπεία δεν υπήρχε, απεναντίας όσο πήγαινε και χειροτέρευε η βραχνάδα στη φωνή του.

Επειδή ήταν καλός μουσικός και περίφημος ψάλτης λυπήθηκε ο ίδιος κι όλοι οι αδελφοί της Μονής αυτής, αλλά και όλοι οι πατέρες που τον γνώριζαν σ’ ολόκληρο το Άγιον Όρος.

Έκαναν όλοι θερμή προσευχή στο Θεό, για την θεραπεία του αδελφού αυτού Συνεσίου, οπόταν μετά από ικανό διάστημα, φανερώθηκε στον ύπνο του ηγουμένου της Μονής η αγία Παρασκευή και του είπε: «Γιατί, πάτερ, ενοχλείτε τον Κύριο, με τις καθημερινές προσευχές σας, για τον αδελφό Συνέσιο; Και γιατί παραπονείστε, εφ’ όσον ο ίδιος με παρακαλούσε τώρα και πολλά χρόνια να του αφαιρέσω εκείνο που είναι εμπόδιο στην ψυχική του σωτηρία;».

Ο ηγούμενος κάλεσε τον αδελφό Συνέσιο και τον ρώτησε, για ποιό πράγμα παρακαλούσε την Αγία Παρασκευή; Ο π. Συνέσιος είπε πως παρακαλούσε την Αγία να του αφαιρέση ό,τι πράγμα εμποδίζει την σωτηρία της ψυχής του και πρόσθεσε στον ηγούμενο πως, όταν έψαλε, αισθάνονταν μία ιδιαίτερη ευχαρίστηση και γλυκαίνονταν επάνω στην μελωδική φωνή του τόσο, που ξεχνιόταν ο νους του και ξέφευγε από την έννοια των θείων λόγων και αντί να δοξολογή, με τους θείους ύμνους αυτούς τον Ύψιστον, όπως ο Ψαλμός του Δαυίδ λέγει: «Ηδυνθείη αυτώ η διαλογή μου, εγώ δε ευφρανθήσομαι επί τω Κυρίω» (Ψαλμ. ΡΓ’ 103) αυτός γλυκαινόταν για την φωνή του που ήταν γλυκιά και μελωδική, κι έμπαινε μέσα στην ψυχή του, στο λογισμό του ένα είδος κρυφής υπερηφάνειας και με τον τρόπο αυτόν, κατάφερνε ο δαίμων της υπερηφάνειας, να χάνη αυτός την επαφή των ψαλλομένων και την ένωση του νου του με το Θεό, σαν ψάλτης, και έτσι μετατρεπόταν η προσευχή του σε αμαρτία, όπως και πάλι λέγει το Πνεύμα το Άγιον «και η προσευχή αυτού γενέσθω εις αμαρτίαν…» (Ψαλμ. ΡΗ 7).


Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

”Είναι ζωντανή η παρουσία των Αγίων! Και όταν ακόμη εμείς δεν τους βρίσκουμε, εκείνοι μας βρίσκουν!

Παρασκευή_Paraskevi_Параскева Римская_ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ-ΚΙΝΟΠΙΑΣΤΕς-λείψανα της δεξιάς χειρός της ΑγίαςdesnicaΓέροντα, διάβασα κάπου ότι οι Άγιοι την ημέρα της μνήμης τους δίνουν δώρα σε όσους τους επικαλούνται. Έτσι είναι;
– Ναι, κερνούν πνευματικά κανταΐφια! Άμα γλυκαίνουμε τους Αγίους με την ζωή μας, μας κερνούν γλυκά πνευματικά.
Οι Άγιοι με την πολλή τους αγάπη μας προσφέρουν από τον ουράνιο άρτο και από το παραδεισένιο μέλι.

– Μόνον ο Θεός είναι πανταχού παρών· οι Άγιοι πηγαίνουν από το ένα μέρος στο άλλο με τέτοια ταχύτητα, που οι αποστάσεις καταργούνται· δεν υπάρχουν γι’ αυτούς κοντινές ή μακρινές αποστάσεις. Όταν ήμουν στο Σανατόριο, ήταν ένας, ο καημένος, χρόνια άρρωστος – Χαράλαμπο τον έλεγαν. Είχε αρραβωνιασθή και μια νοσοκόμα από το Σανατόριο. Τότε οι γιατροί δεν είχαν τα μέσα για την θεραπεία της φυματίωσης, και κινδύνευε να πεθάνη. Η μάνα του, πάνω στον πόνο της, πήγε σε ένα Μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής, για να προσευχηθή. Εν τω μεταξύ αυτόν τον είχαν στην εντατική και δεν άφηναν ούτε την αρραβωνιαστικιά του να μπή μέσα. Κάποια στιγμή την παίρνει τηλέφωνο η μάνα του και της λέει: «Μη στενοχωριέσαι. Η Αγία Παρασκευή μου είπε ότι ο Χαράλαμπος θα γίνη καλά. Μου είπε ακόμη: “Τώρα πάω και στο Σανατόριο της Λαμίας· κινδυνεύει κι εκεί κάποιος”». Εκείνη την ώρα ο άρρωστος έγινε καλά. Τηλεφωνεί μετά η νοσοκόμα στο Σανατόριο της Λαμίας και ακριβώς εκείνη την ώρα κάποιος που κινδύνευε εκεί έγινε καλά ως εκ θαύματος. Με τί ταχύτητα πήγε η Αγία! Αν έτρεχε ένα αυτοκίνητο με τέτοια ταχύτητα, θα είχε διαλυθή. Εκείνη ούτε βενζίνη σούπερ έκαψε, ούτε τα λάστιχα χάλασαν!

Αυτή είναι και η δουλειά όλων γενικά των Αγίων∙ να βοηθούν και να προστατεύουν εμάς τους ταλαίπωρους ανθρώπους από τους ορατούς και αοράτους πειρασμούς. Δική μας δουλειά είναι, όσο μπορούμε, να ζούμε πνευματικά, να μη στεναχωρούμε τον Χριστό, να ανάβουμε το καντηλάκι στους Αγίους και να τους παρακαλούμε να μας βοηθούν. Σε αυτήν την ζωή έχουμε ανάγκη βοηθείας, για να μπορέσουμε να πάμε κοντά στον Χριστό. Στην άλλη ζωή, εάν ο Θεός μας αξιώση και πάμε κοντά Του, ούτε και τους Αγίους θα «κουράζουμε», αλλά ούτε και θα υπάρχη λόγος να τους παρακαλούμε να μας βοηθήσουν. Το θαύμα είναι μυστήριο· μόνο ζήται και δεν εξηγείται· το μυαλό δεν μπορεί να το ερμηνεύση. (Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου. Λόγοι ΣΤ’. Περί Προσευχής)ΠαρασκευήςHoly Skull of St. Paraskevi, Moni PetrakiΟ Άγιος Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης μικρός βλέπει την Αγία Παρασκευή

Αγία Παρασκευή Οσιομάρτυς, θυγατέρα του Φωτός, ”δός μοι το φως των οφθαλμών μου”.

Κοίμηση της Αγίας Άννης

Απολυτίκιον Αγίας Παρασκευής. Ήχος α’.

Την σπουδήν σου τη κλήσει κατάλληλον, εργασαμένη φερώνυμε, την ομώνυμόν σου πίστιν, εις κατοικίαν κεκλήρωσαι, Παρασκευή Αθληφόρε, όθεν προχέεις ιάματα, και πρεσβεύεις υπέρ των ψυχών ημών.

Απολυτίκιον Αγίου Ιακώβου Τσαλίκη. Ήχος α΄. Της ερήμου πολίτης.

Λιβισίου τον γόνον, και Ευβοίας το καύχημα, εν εσχάτοις χρόνοις φανέντα, μοναστών φίλον γνήσιον, Ιάκωβον τιμήσωμεν πιστοί, τον νέον ησυχίας εραστήν, τον παρέχοντα ιάσεις παντοδαπάς, τοις ευλαβώς κραυγάζουσι• Δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, Δόξα τω σε θαυμαστώσαντι, Δόξα τον εν εσχάτοις χρόνοις και καιροίς σε αγιάσαντι.

Saint Virgin-Martyr Parasceva, daughter of Light, “Give me the light of my eyes.”

Saint Martyr Parasceva of Rome

Commemorated on July 26

Saint Jacob Netsvetov, Enlightener of Alaska
Commemorated on July 26
Born 1802 Atka Island, Alaska
Died July 26, 1864 Sitka, Alaska

And He said unto me, “My grace is sufficient for you: for my strength is made perfect in weakness.” Therefore most gladly I will rather boast in my infirmities, that the power of Christ may rest upon me. -2 Cor. 12:9


 THE venerable Female martyr Parasceva (Parasceve) by Saint Nikolai Velimirovič

Παρασκευή_Paraskevi_Параскева Римская_001Parasceva was born in Rome of Christian parents and from her youth was instructed in the Faith of Christ. With great fervence, St. Parasceva endeavored to fulfill all the commandments of God in her life. Believing strongly and living according to her faith, Parasceva directed others on the path [of salvation] with the help of the True Faith and pious living. When her parents died Parasceva distributed all of her property to the poor and was tonsured a nun. As a nun she preached the Faith of Christ with an even greater zeal, not hiding from anyone, even though at that time the Roman authorities bloodily persecuted the Faith of Christ. First the pernicious Jews accused St. Parasceva of preaching the prohibited Faith. She was brought to trial before Emperor Antoninus. All the flatteries of the emperor did not help in the least to cause her to waver in the Faith. They then subjected her to fiery torments and placed a red-hot helmet on her head. The Lord miraculously saved her and Parasceva was delivered and left Rome. She again traveled from city to city to convert the pagan people there to the True Faith. In two more cities she was brought before princes and judges and was tortured for her Lord, at the same time working great miracles and by the power of God quickly recuperated from her pains and wounds. The pagans, as always, ascribed her miracles to magic and her power of recovery to the mercy of their gods. St. Parasceva once said to the prince who tortured her: “It is not your gods, O prince, who healed me but my Christ the True God.” Finally Prince Tarasius beheaded her. Thus this saint gloriously ended her fruitful life. Her relics were later translated to Constantinople. She suffered honorably for Christ in the second century.

The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for Old Calendar date July 26, and New Calendar date August 8.

Saint Paraskevi the Virgin Martyr
By Saint Kosmas Aitolos

Let us say something about the good earth. St. Paraskevi was a twelve year old maiden from a noble house. Left an orphan, she divided up all her possessions among the poor, and with these she purchased Paradise.
In place of cosmetics, she wore tears, remembering her sins. In place of earings, she kept her ears open to hear the Sacred Scriptures. In place of a necklace, she fasted often, which made her neck shine like the sun. In place of rings, she acquired calluses on her fingers from the many prostrations she made. In place of a golden belt, she had her virginity which she guarded all her life. In place of a dress, she was covered by modesty and fear of God. This is how the Saint decked herself.

If there is any maiden who wishes to adorn herself, let her consider what this Saint did and let her do the same if she wishes to be saved.
In this way, brethren, St. Paraskevi acquired learning and became very wise. Because of her purity, God found her worthy to perform miracles. She cured the blind, the deaf and she raised the dead…. This woman yielded a hundred-fold, according to the Lord’s word.


The Appearance of Saint Paraskevi
“Today is My Feast”

Παρασκευή_Paraskevi_Параскева Римская_ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ-ΚΙΝΟΠΙΑΣΤΕς-λείψανα της δεξιάς χειρός της ΑγίαςdesnicaThis event occurred on a recent 26th of July in Koropi, Athens. The family described this event as follows:

In Koropi, there was a married couple where the husband was very religious and the wife was a non-believer and mocker of the faith. The husband had great respect and devoutness for Saint Paraskevi. And always, on the day before we celebrate her memory, he lit a candle at his house. His wife would never light it herself.

So the next day, he got up very early in the morning, washed and dressed up as quietly as he could so he wouldn’t disturb his sleeping wife and mother-in-law, locked the door (twice) and left to go to church.

When he got back from church he found the two women very scared and in great panic.

“What’s wrong?” he asked.

They told him: “As you left this morning, a little later we heard someone unlocking our door. Two times we heard the sound of the door unlocking..klak, klak…We froze!!! Then a woman entered our house with black clothes, tall, very beautiful, and appeared in front of us, looking at us without saying a word. She then went into the room where the candle was. She goes there, takes the candle into the kitchen, adds oil and lit it. Then she takes the candle and puts it back into the room. She comes back to us, she looks at us and says, “Today is my feast”, and she left the house!”

The women were in shock, but he man was touched by this miracle of Saint Paraskevi to his wife, who was a non-believer and mocker of the Faith.


A Contemporary Miracle of Saint Paraskevi Healing An eye Ailment

The following account comes from a woman named Georgia from Corinth, Greece.

Παρασκευὴ ἡ Ὁσιομάρτυς _St. Paraskevi the Great_ Святая Параскева Пятница _-96-4ba2d7f459From the age of two I suffered from a severe form of being cross-eyed, and according to the doctors who examined me in Athens and Corinth, I had to wear glasses for the rest of my life. It became customary for my parents to bring me every year, on the eve of the feast of Saint Paraskevi, to a small chapel of Saint Paraskevi which is found in Ancient Corinth. It was there, from the age of three, that I would make this small but serious prayer: “My Saint Paraskevi, make my eyes well.” I would light my candle and I had much hope in her.

At the age of eight, Saint Paraskevi eventually worked her miracle outside her small chapel. A thought came into my head, like lightning, that urged me to remove my glasses and I was assured that I would not need them again. I removed my glasses and believed that I truly did not have the slightest problem. I could see very well, and I did not have the slightest problem of being cross-eyed. I gave the glasses to my mother and told her I will never wear them again. Initially my parents believed I was displaying child-like enthusiasm, but over the next few days they believed in the truth of the miracle.

Today I am a mature woman with excellent vision. I never ceased to visit that chapel every year to thank Saint Paraskevi for her miraculous intervention, and for hearing my humble child-like prayer. The Saints are always near us. It is enough to invoke them with faith, and they are ready to rush to our aid. (Source: Orthodox Wiki and Mystagogy Resource Center).


The Miracle at Foufas

In 1932 a pious woman from Foufas named Chrysa Kypti had a son named Tryphon who was blind. She was told that there was a spring of Holy Water nearby, though did not know its origins or the Saint associated with it. Upon receiving some Holy Water from the friend who told her about it, she had her son wash his face with it. When he did, the son received his sight back. That night Chrysa saw Saint Paraskevi in her sleep, who pointed out to her where she was buried and asked her to dig her out. After telling the villagers, they did not believe her. Saint Paraskevi appeared again in her sleep and told her to seek the help of the residents of Milochori. The president of the village responded and helped her dig at the place indicated with other villagers: “Among the brambles where a rose bush is.” There they discovered the foundations of an old church, a roofing tile, the icon of Saint Paraskevi and some Roman coins. The finding confirmed the word of Saint Paraskevi that this was an ancient church. Under the order of the bishop of Ptolemaida, a small church had been built Chrysa Kypti stayed next to the church in cells that had been constructed until April of 1959, when she died on Good Friday.ΠαρασκευήςHoly Skull of St. Paraskevi, Moni PetrakiSaint Parasceva of Rome appearing to a young Elder Iakovos (Tsalikis) of Evia

Saint Martyr Parasceva of Rome by Saint Nikolai Velimirovič

Dismissal Hymn Saint Paraskevi the Righteous Martyr of Rome (First Tone)

Appropriate to your calling, O Champion Paraskevi, you worshipped with the readiness your name bears. For an abode you obtained faith, which is your namesake. Wherefore, you pour forth healing and intercede for our souls.

Apolytikion of St. Paraskevi the Great Martyr (Mode 1)

Your diligence corresponded to your name, Paraskevi, which denotes preparedness. Through faith you inherited the promised dwelling that was prepared for you, O prize-winning Martyr. Therefore you pour out cures and healings, and you intercede on behalf of our souls.

Prosomoia of the Praises – 1st Tone. For the celestial orders.

Dancing in chorus in heaven and in the courts of the Lord * with those renowned wise virgins, O devout holy Martyr, * most wise Paraskevi, you were given the grace * from the Lord to cure illnesses, * and to expel the unclean spirits and to heal * those who come to you for this with faith.

You dashed the might of the godless impious kings to the ground, * and unto God, O Virgin, * you directed your footsteps. * Therefore you were not frightened by the lead * hammers pounding you, nor the fire, * nor by the scraping of your body, nor by the heat * of the cauldron, nor the death by sword.