iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Κωνσταντίνος Οπρισάν νεομάρτυς, κάθε λόγος που έβγαινε από το στόμα του ήταν άγιος – Προσευχόταν αδιαλείπτως. Δεν είπε ποτέ τίποτε εναντίον των βασανιστών του, μόνο μας μιλούσε για το Χριστό.

Φυλακισμένοι άγιοι Ρουμανίας_Martyr of Romania's Communist Prisons_icoana_Maica_Domnului_sfintii_marturisitori_din_inchisoriΚωνσταντίνος Οπρισάν νεομάρτυς στην φυλακή της Ζιλάβα Ρουμανίας

Εκοιμήθει εν Χριστώ στις 26 Ιουλίου +1958

Ο νέος μάρτυρας του Ιησού Κωνσταντίν Οπρισάν έζησε σε αυτή τη κοιλάδα του κλαυθμώνος 37 χρόνια. Γεννήθηκε το 1921 στο Ονέστι – Μπακάου. Ήταν προικισμένος με ένα μεγάλο φιλοσοφικό και ποιητικό ταλέντο και μαθήτευσε στο Φράιμπουργκ κοντά στο μεγαλύτερο φιλόσοφο του 20ου αιώνα Μάρτιν Χάιντεγκερ. Συνελήφθη στο Κλούζ το 1948 μαζί με το άνθος της ρουμανικής νεολαίας, επειδή αγαπούσε το Χριστό και επιθυμούσε η πατρίδα του να είναι χριστιανική.

Άφησε την καριέρα του, τα νιάτα του, τη γυναίκα του, την οικογένεια και ό,τι σημαίνει εγκόσμια χαρά, για να ενδυθεί την αιώνια δόξα του σταυρού στις κουμμουνιστικές φυλακές.

Εκοιμήθει εν Χριστώ στις 26 Ιουλίου 1958 στα μπουντρούμια της Ζιλάβα.

Το όνομα του είναι σύμβολο της χριστιανικής και ανθρώπινης αξιοπρέπειας για τη γενιά του, γι’ αυτό ο εχθρός της σωτηρίας τον πολέμησε δυνατά θέλοντας να χαθούν όσο πιο πολλές ψυχές. Στο Πιτέστι, στη Γκέρλα, στη Ζιλάβα, ο Κωνσταντίν Οπρισάν υπέφερε φρικτά βασανιστήρια, αληθινές σελίδες του ρουμανικού μαρτυρολογίου.

***

π. Γεώργιος Κάλτσιου και Κωνσταντίνος Οπρισάν

Ο π. Γεώργιος… φυλακίζεται και βασανίζεται σε κάποιες από τις χειρότερες φυλακές της Ρουμανίας. Σε μία από αυτές, στην Jilava, όπου τα κελλιά ήταν επτά μέτρα κάτω από τη γη, γνώρισε έναν ετοιμοθάνατο συγκρατούμενο, τον Κωνσταντίνο Oprisan. Η βαθειά πίστι και χριστιανική ταυτότητα του Κωνσταντίνου βοήθησε να αναστηθούν οι ψυχές του Γεωργίου και των συγκρατουμένων του, οι οποίοι, πέρα από το ασθενικό αδυνατισμένο σώμα του Κωνσταντίνου, είδαν έναν άνθρωπο μεταμορφωμένο καθ’ ομοίωσιν του Χριστού. Αργότερα μας λέει ο π. Γεώργιος:

Φυλακισμένοι άγιοι Ρουμανίας_Martyr of Romania's Communist Prisons_icoana-noilor-martiri«Ήμουν πολύ τυχερός, γιατί ήμουν ένας από τους δεκαέξι φυλακισμένους της φυλακής της Jilava, κι εκεί άρχισε η πνευματική μου θεραπεία. Η φυλακή αυτή ήταν σε ένα ημικυλινδρικό σχήμα και ήμασταν επτά μέτρα κάτω από τη γη. Στον κύλινδρο αυτό υπήρχαν τέσσερα κελλιά χωρίς παράθυρα, και μόνο μία πόρτα. Είχαμε μία ηλεκτρική λάμπα αναμμένη μέρα – νύχτα. Το νερό έτρεχε στους τοίχους, η υγρασία ήταν διαρκής, τα στρώματα μούχλιαζαν από κάτω μας. Σε κάθε κελλί υπήρχαν τέσσερις φυλακισμένοι και σε κάθε κελλί έβαζαν ή έναν άρρωστο ή έναν τρελλό. Εκεί που υπήρχε ενότητα, βαθιά πίστη και προσευχή, επιβίωσαν. 

Στο κελλί μας είχαμε τον Κωνσταντίνο Oprisan, που τα πνευμόνια του ήταν αδυνατισμένα πλήρη από φυματίωσι. Δύο φορές την ημέρα ο Κωνσταντίνος έβγαζε φλέγματα και αίμα από το στόμα του. Ήταν φοβερό θέαμα. Την πρώτη φορά αηδίασα. Το παρατήρησε ο Κωνσταντίνος και μου είπε- «Συγχώρεσέ με». Ντράπηκα τόσο πολύ! Γιατί ήμουν και φοιτητής της ιατρικής. Έτσι ανέλαβα να τον φροντίζω. Δεν μπορούσε να κουνηθή και έκανα τα πάντα γι’ αυτόν. Τον τάιζα και τον καθάριζα.

Αυτός ήταν σαν άγιος. Ήταν πρώτη φορά που γνώριζα έναν τέτοιον άνθρωπο. Δεν μιλούσε πολύ. Μας μιλούσε κάθε μέρα, μία ή δύο ώρες, αλλά κάθε λόγος που έβγαινε από το στόμα του ήταν άγιος – μόνο για το Χριστό, για την αγάπη, για τη συγχώρησι. Προσευχόταν δυνατά κι αυτό είχε μια μεγάλη επιρροή επάνω μας, γιατί ξέραμε πόσο υποφέρει.

Εκτός από την ψυχική του ευγένεια, ο Κωνσταντίνος πάντοτε προσπαθούσε να μας φυλάξει, να μην βήχει πολύ, για να μη σκορπίσει βακίλους στην ατμόσφαιρα. Ήταν σαν ένας άγιος μαζί μας στο κελλί. Αισθανόμασταν το άγιο Πνεύμα να τον περιβάλλη. Ήταν ευγενικός ακόμα και τις τελευταίες μέρες της ζωής του. Διαβάζαμε στα μάτια του την εσωτερική φώτιση και την αγάπη. Το πρόσωπό του ήταν σαν ένα ξεχείλισμα αγάπης. Προσευχόταν αδιαλείπτως. Μας μιλούσε για το πώς εργαζόταν με τη νεολαία στον κόσμο ως πρόεδρος της αδελφότητος «Σταυρός».

Δεν ήταν εύκολο να είσαι στο ίδιο κελλί με τα ίδια άτομα συνέχεια. Όποτε ξεκινούσε μια παρεξήγησι μεταξύ των τριών μας, αυτός προσευχόταν και η προσευχή του ήταν πολύ αποτελεσματική. Δεν προσευχόταν δυνατά, αλλά η μορφή του άλλαζε εντελώς. Εμείς ντρεπόμασταν και σταματούσαμε να μαλώνουμε.

Η κατάστασί του ήταν τέτοια, γιατί είχε βασανιστή στις φυλακές της Pitesti για τρία χρόνια. Τον είχαν χτυπήσει στο στήθος, στην πλάτη, και είχαν καταστρέψει τα πνευμόνια του. Αλλά εκείνος προσευχόταν όλη μέρα. Δεν είπε ποτέ τίποτε εναντίον των βασανιστών του, μόνο μας μιλούσε για το Χριστό. Τότε δεν κατάλαβα πόσο σημαντικός ήταν ο Κωνσταντίνος Οπρισάν για μας. Αυτός ήταν η αιτία για την οποία ήμασταν ακόμη στην ζωή σ’εκείνο το κελλί.

Η αγιότητα αυτής της ψυχής ήταν το φως που διέλυε το σκοτάδι και τη μιζέρια της φυλακής. Μου έμαθε να είμαι καλός, να συγχωρώ, να μην καταριέμαι αυτόν που με βασανίζει, και να μη θεωρώ θησαυρό τίποτα στον κόσμο τούτο. Αυτός ζούσε σε άλλο επίπεδο. Το φαντάζεσαι; Ζούσαμε σε ένα κελλί χωρίς παράθυρα, χωρίς αέρα, υγρό, λερωμένο, κι όμως ζούσαμε τέτοιες στιγμές χαράς, που δεν ζήσαμε ποτέ ως ελεύθεροι. Δεν μπορώ να το εξηγήσω».

Μετά το θάνατο του Κωνσταντίνου ο Γεώργιος και οι δύο συγκρατούμενοί του μεταφέρθηκαν στη φυλακή της Aiud, στο τέλος της δεκαετίας του 1950. Εκεί γνώρισε ιερείς που είχαν κι αυτοί συλληφθή. «Ήρθαν ως παρηγοριά για τις καρδιές μας. Μας έφεραν τη συγχώρησι. Με τον τρόπο αυτό, σιγά – σιγά, οι καρδιές και οι ψυχές μας θεραπεύτηκαν και η πίστι μας επέστρεψε». (π.Γκεόργκε Κάλτσιου-Ντουμιτρεάσα)Φυλακισμένοι άγιοι Ρουμανίας_Martyr of Romania's Communist Prisons_ - π. Καλτσίου, Οπρισιάνου

Δε μιλούσε πολύ. Κάθε λέξη που έβγαινε από το στόμα του ήταν μια λέξη αγιασμένη – μόνο για το Χριστό, την αγάπη, τη συγχώρεση.

«Ενστικτωδώς όλοι μαζεύτηκαν γύρω από τον Οπρισάν σαν να ήταν η τελευταία σανίδα σωτηρίας που έπρεπε να σωθεί. Ο Τσουρκάνου πλησίασε τον Οπρισάν θέλοντας να τον διαλύσει. Πλησιάζοντάς τον τα δόντια του έτριζαν. Ο Οπρισάν τον κοίταζε χωρίς να ανοιγοκλείσει τα μάτια του. Από το μυαλό μου σαν αστραπή πέρασαν τα λόγια του Αρχάγγελου Μιχαήλ [Ιούδα 9 (εκεί ο άγιος απόστολος Ιούδας τονίζει πως ο αρχάγγελος Μιχαήλ, στη διαμάχη του με το σατανά για το σώμα του Μωυσή, δεν τον έβρισε, αλλά είπε “ο Κύριος να σε μαλώσει”)].

Κωνσταντίνος Ὀπριζάν Ρουμανίας_Constantin Oprisan, New Martyr of Romania's Communist Prisons_Costache Oprişan_3Ο Τσουρκάνου έκανε σήμα στους συνεργάτες του, οι οποίοι πλησίασαν. Έπειτα είπε στον Οπρισάν: «Ξάπλωσε». Πολλοί έσκυψαν το κεφάλι τους, άλλοι έκλεισαν τα μάτια. Ο Πουσκάσου και ο Λιβίνσκι πέρασαν από τη μια και την άλλη πλευρά του Οπρισάν. Ο Τσουρκάνου στηρίχθηκε στους ώμους του και αφέθηκε με όλο το βάρος στο θώρακα του, μέχρι που έβγαλε όλο τον αέρα και μετά στο λαιμό του. Το θύμα φαινόταν να πεθαίνει από ασφυξία. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι που άρχισε να τρέχει αίμα από τη άκρη του στόματός του, που έβγαινε από τα πνευμόνια. Έπειτα ο Τσουρκάνου τον πάτησε άλλη μια φορά δυνατά στο στήθος και με τα δυο πόδια και με δαιμονική ικανοποίηση του είπε: «Σήκω! Έτσι θα πεθάνεις σιγά – σιγά, σταγόνα – σταγόνα». (Virgil Maxim “Im pentru crucea purtata”).

…Τον Κωνσταντίν Οπρισάν τον βασάνισαν σαν το Χριστό, εβδομάδες ολόκληρες, υποχρεώνοντας (με φριχτά βασανιστήρια, σ.σ) όλους όσους συνεργάστηκαν μαζί του στις ορθόδοξες αδελφότητες και οι οποίοι τον θαύμαζαν απεριόριστα, να τον χτυπήσουν, να τον φτύσουν, να τον βασανίσουν και να πουν γι’ αυτόν ψέματα.
Μια φορά που μας είχαν βγάλει έξω, βγάζοντας το πουκάμισό του είδα ότι η πλάτη του ήταν γεμάτη ρίγες, σαν μια ζέβρα, σαν να τον είχαν γδάρει, κάψει ή μαστιγώσει, ο Θεός ξέρει (Εουτζέν Ματζιρέσκου – Moara Dracilor, Edit Fronde).

Άγιοι Νέοι Μάρτυρες του Χριστού, πρεσβεύσατε υπερ ημών!

Απολυτίκιον.
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.

Φυλακών Ρουμανίας* εγκλείστους μέλψωμεν* διά Χριστού την αγάπην* εν τοις εσχάτοις καιροίς,* Ιωάννην, Ιλαρίωνα, Βαλέριον* συν σμήνει Ομολογητών* και Μαρτύρων, Δανιήλ,* αθέων τους καθαιρέτας,* στερρά αθλήσει το κράτος* της ευσεβείας μεγαλύναντας.

Ήχος β’. Ότε εκ του Ξύλου.

Νέοι Ρουμανίας Αθληταί,* οι εν φυλακαίς θείαν κλήσιν* ομολογήσαντες* του Χριστού την πάνσεπτον* και υπομείναντες* ζοφερά κολαστήρια,* δεινός κακουχίας* και στερρόν μαρτύριον,* μη διαλίπητε* πάσιν ιλεούμενοι Κτίστην*τοις υμών τιμώσι την μνήμην* ύμνοις την φωσφόρον και πανέορτον.

Μεγαλυνάριον

Πλήσατε φρονήματος ταπεινού* τους υμάς τιμώντας,* Νεομάρτυρες ευκλεείς*των δεσμωτηρίων* της Ρουμανίας, ύμνοις,* τυράννους αθεΐας* οι καταισχύναντες.


Constantin Oprisan, New Martyr of Romania, ”He was like a saint! We felt the presence of the Holy Spirit around him; we felt it.

Φυλακισμένοι άγιοι Ρουμανίας_Martyr of Romania's Communist Prisons_icoana_Maica_Domnului_sfintii_marturisitori_din_inchisoriBlessed Constantin Oprisan, New Martyr of Jilava of Romania’s Communist Prisons
(1921 – 26th of July 1959)

‘Many who were imprisoned looked like angels. The one who impressed me the most, was Constantin Oprisan .We were in the same cell for one year. He was a man of an extraordinary complexity: he mastered various fields, from music and art, to mathematics and philosophy. His nature was very affectionate, living everything at the highest.
Constantin was forced to the toughest punishments – no one else was so much subjected to such ordeals. He was beaten for every young one, heroically enduring long lasting tortures.’
(Dumitru Bordeianu– Confessions from the Swamp of Dispair)

***

The following is an excerpt from a lengthy interview with Fr. George Calciu, conducted in California on November 6, 1996. The complete interview is contained in the new book by Fr. George, “Christ is Calling You”!
In this interview, he remembers a prisoner named Constantin Oprisan. Excerpt:

I was very fortunate because I was among the sixteen people that the Securitate took to Jilava prison, where my [spiritual] healing began (*).  In Jilava they built a special cell in a half-cylindrical shape. It was like a cylinder cut in two. We were underground; Jilava is built underground. Above the cell were seven meters of earth. You cannot see Jilava-the whole prison is underground. In this cylinder they built four cells with no windows, only a door. We had an electric bulb, day and night. They put four of us in each cell. In each cell there would be either a very sick man or a mad man. In my cell, I had a man – Constantine Oprisan – whose lungs were completely emaciated by tuberculosis. Twice a day he had to cough up fluid from his lungs. We would help him by giving him a hat or something, and he would cough and bring up all the discharge from his lungs-blood and everything. It was horrible to see him. On the first day I entered this cell, with me were Constantine Oprisan, my friend who saved me from suicide, and another student younger than us. Constantine began to cough up the fluid in his lungs. I was leaning against the door – surprised because I had never seen anything like that. The man was suffocating. Perhaps a whole liter of phlegm and blood came up, and my stomach became upset. I was ready to vomit. Constantine Oprisan noticed this and said to me: “Forgive me.” I was so ashamed! Since I was a student in medicine, I decided then to take care of him.

So I decided to take care of him and told the others that I would take care of Constantine Oprisan. He was not able to move, and I did everything for him. I put him on the bucket to urinate. I washed his body. I fed him. We had a bowl for food. I took this bowl and put it in front of his mouth.

He was like a saint. It was the first time that I was in contact with such a man.

Can you tell us more about him? How he taught and strengthened you?

He did not talk much. He talked to us everyday for about one or two hours because he was not able to talk very much. But every word which came out of his month was a holy word-only about Christ, only about love, only about forgiveness. He said his prayers, and [what a deep impact it had on us] hearing him say those prayers, knowing how much he was suffering. It was not so easy. Out of his gentleness of soul -he wanted to protect us- not to cough too much to spread the germs in the atmosphere. He was like a saint in the cell with its. We felt the presence of the Holy Spirit around him; we felt it. Even during his last days when he was no longer able to talk, he never lost his kindness toward us. We could read in his eyes the spiritual light and the love. It was like a flood of love in his face.

Did he tell you stories about when he was head of “The Brotherhood of the Cross”?

Φυλακισμένοι άγιοι Ρουμανίας_Martyr of Romania's Communist Prisons_icoana-noilor-martiriYes, he did. He told us about how he worked with the youth. I am sure he loved the youth and that he was loved by them. He was completely dedicated to man. He was a very clever man -amazingly clever. He was so kind with us. He did not talk much about himself. He talked about faith, about love, about prayer. He was praying all the time. It was not so easy to be in the cell all the time with the same people, you know. When there arose some conflict between us, he prayed. And his prayer was very effective. We were ashamed, just because he was praying, and we knew it. He was not praying in a loud voice, but his face was completely transformed. We understood that he was praying for us and we stopped [arguing].

He was in [such a terrible physical] condition because he had been tortured in Pitesti for three years. They had beaten him on his chest, on his back and had destroyed his lungs. But he prayed the whole day. He never said anything bad against his torturer, and he spoke to us about Jesus Christ. All the while, we did not realize how important Constantine Oprisan was for us. He was the justification of our life in this cell. Over the course of a year, he became weaker and weaker. We felt that he had finished his time here and would die.

Once a week we were obliged to shave. I would watch Constantine Oprisan, and my friends would shave. Afterwards, I began to shave and one of the others would watch Constantine Oprisan, because we watched him day and night. When anything happened, they would tell me to go to Constantine Oprisan, because I had told them that I should be the only one to take care of him, since I had hurt him that first day. I was sure that I had hurt him, and I felt very, very guilty. While I was shaving, Marcel, the student who was younger than us, saw that Constantine was ready to die. He said, “Go and see Constantine Oprisan; he is dying.” I looked at him. His face was completely emaciated. His eyes were open, but I saw that over his eyes there seemed to be a curtain of mist. His eyes turned inside himself. I was so scared, so afraid. I felt that he would die and I would be alone in his cell. I put my hand on his and said, “Constantine, don’t die; don’t die! Come back; come back!” I cried with a great voice! Immediately he came back. His eyes became clear. He looked at me. I was right in front of his eyes, you know, bent over him. I don’t know what happened in his soul, but I saw an immense terror in his face. His eyes were full of terror and he started to cry. I had the feeling that he had been ready to enter the spiritual world, and I had asked him to come back to the cell. This was a great terror, and so he started to cry. Tears were flowing out of his eyes. His face became the face of a child, a newborn child. He was crying like a newborn child coming out of the womb of his mother. Constantine Oprisan cried because I forced him to come back. In a couple of minutes he died.

How long were you with him in that cell?

One year.

Κωνσταντίνος Ὀπριζάν Ρουμανίας_Constantin Oprisan, New Martyr of Romania's Communist Prisons_Costache Oprişan_3After he died, everyone of us felt that something in us had died. We understood that, sick as he was and in our care like a child, he had been the pillar of our life in the cell. Then we were alone without Constantine Oprisan.

We took a towel and washed his body to prepare it properly to be buried in the earth. Then we knocked at the door and told the guards that Constantine Oprisan had died. They came after three hours. We had never left that cell before – that cell which had neither light nor windows. The water, was seeping into the walls; the straw mattresses were putrid under our bodies. So, after two hours, for the first time, the guard commanded me and my friend to take the body of Constantine Oprisan and go outside.

Outside it was so beautiful. Flowers and trees and blue sky. As long as we were in the cell, we forgot about the beautiful world. When we went out, we saw that the world had not changed. This vegetation, these flowers-hurt us. It was like an insult to us, because we were suffering, dying… but the universe did not care about us! The sun was going down and there was a golden light. Everybody was shining like gold. We put Constantine Oprisan on the ground. He was completely naked because we had to give his prison clothes back. His body was completely emaciated. We could not believe that he was a human being. He was completely emaciated; only bones, only bones. And I think that the bile at the moment of death must have entered the bloodstream, because he was completely yellow. My friend took a flower and put it on his chest -a blue flower. The guard started to cry out to us and forced us to go back into the cell. Before we went into the cell, we turned around and looked at Constantine Oprisan -his yellow body and this blue flower. This is the image that I have kept in my memory -the body of Constantine Oprisan completely emaciated and the blue flower on his chest. He was nothing but bones and skin -no muscle. Nothing else… his body lying on the ground with a blue flower.

Afterwards, it was very difficult. I may have sinned because Constantine Oprisan, before he died, said, “I will die, but after death, I will pray to God for you. All my prayers will be for you, because I do not want you to die to this cell.” And I am sure he prayed for us, because all three of us succeeded in leaving this prison to go to Aiud [Prison]. I am sure that Constantine Oprisan was praying to God for us. The sin I committed was that all the time I was thinking and invoking the soul of Constantine Oprisan to come and give us light. He never came, though for months I asked him to come and give us light. I think this was a sin I committed, for perhaps it gave him some unrest. I am sure he was very grateful to me that I took care of him. I am sure he loved me very much. He loved everybody. But I think for me he had a special love because I had a special love for him.

Was he older than you?

Yes, he was about six or seven years older. And I never had a repulsion for him after that first time. I took care of him with love and respect. He was like a child in my hands. I had to put him on the toilet, to wash him -to do everything for him. I was thinking that for this love through which we were connected, he had to come to me to give us the light of God… When I took care of Constantine Oprisan in the cell, I was very happy. I way very happy because I felt his spirituality penetrating my soul. I learned from him to be good, to forgive, not to curse your torturer, not to consider anything of this world to be a treasure for you. In fact, he was living on another level. Only his body was with us – and his love. Can you imagine? We were in a cell without windows, without air, humid, filthy – yet we had moments of happiness that we never reached in freedom. I cannot explain it.

 (*) This was during Fr. George’s first imprisonment (1948-1965), after he underwent the horrible “reeducation” experiment in Pitesti prison, which attempted to dismantle the human personality and replace with the communist “new man.”

Interview with Father Gheorghe Calciu, recorded by Nun Nina of St. Nilus from Alaska
(“The Orthodox Word”, Vol 33, No 6/197, 1997)
http://www.marturisitorii.ro/2014/07/26/parintele-gheorghe-calciu-despre-un-sfant-martir-al-inchisorilor-comuniste-constantin-oprisan-16-martie-1921-26-iulie-1958/
http://www.miscarea.net/1-constantin-oprisan-martyr.htm

Φυλακισμένοι άγιοι Ρουμανίας_Martyr of Romania's Communist Prisons_ - π. Καλτσίου, Οπρισιάνου

VESPERS
Constantin_Oprişan

A lonely flute is singing,
The elegy’s blown off the road.
And yet, it is you I am seeking,
Oh, Mary – the Mother of God!

As tree leaves are carried asunder,
They lose the colour they’ve got.
My singing heart does flounder,
Oh, Mary – the Mother of God!

The battered Soul is breaking,
Like tree leaves on Golgotha’s road.
As a prayer, a lone flute is singing,
Oh, Mary – the Mother of God!
(Rendered in English by Constantin ROMAN, London)

Holy New Martyr Constantine Oprisan, pray to God for us all!


Ήταν τρεις Ευρωπαίοι: ο ένας γιατρός, ο άλλος μετεωρολόγος κι ο τρίτος ωρολογοποιός. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης _Преподобный старец Паисий Святогорец_ St.Paisios of the Holy Mountain_Παισιος ο αγιορείτηςgerontas-paisios-agioreitis-231Ένα καλοκαιρινό μεσημέρι έξω από την καλύβη του Γέροντα και κάτω από τον ίσκιο μιας γέρικης ελιάς μια ομάδα προσκυνητών του εξέθετε ανησυχίες σχετικά με την Ευρώπη και τους Ευρωπαίους. Τους άκουγε προσεκτικά κι όταν τελείωσαν και περίμεναν ν” ακούσουν την γνώμη του, τους είπε:
Θα σας διηγηθώ μια ιστορία που θα “ναι και η απάντηση στις ανησυχίες σας:

«Ήταν τρεις Ευρωπαίοι: ο ένας γιατρός, ο άλλος μετεωρολόγος κι ο τρίτος ωρολογοποιός. Σκέφτηκαν, λοιπόν, και οι τρεις ότι, έτσι όπως ήταν σπουδασμένοι και με πολλές γνώσεις, θα τους συνέφερε να πάνε στην Ελλάδα. Εκεί θα έπιαναν «μεγάλα πόστα» και θα κέρδιζαν πολλά χρήματα. Ξεκίνησαν, λοιπόν, να έρθουν στην πατρίδα μας. Πέρασαν τα σύνορα, μπήκανε στην Ελλάδα και νυχτωθήκανε σε ένα μύλο.

Ο μυλωνάς, μόλις τους είδε, γεμάτος χαρά τους υποδέχτηκε και τους προσκάλεσε να περάσουν μέσα, στο φτωχικό του, για να τους φιλοξενήσει. Άρχισε να μαγειρεύει μπόλικο και νόστιμο φαγητό κι όταν ετοιμάστηκε, έστρωσε το τραπέζι και τους προσκάλεσε να καθίσουν όλοι μαζί να φάνε. Οι Ευρωπαίοι έφαγαν με μέτρο, πολύ συντηρητικά, αφού άλλωστε χαρακτηρίζονται ως λιτοδίαιτοι. Ο μυλωνάς συνέχεια τους παρότρυνε να φάνε, εκείνοι όμως τον ευχαριστούσαν και του δήλωναν πως έφαγαν πολύ καλά. Ο μυλωνάς όμως είχε άλλο «τυπικό». Έφαγε, όπως λέμε εμείς εδώ, «του σκασμού» και δεν άφησε καθόλου περισσεύματα στο τραπέζι. Ήπιε και πάρα πολύ νερό και σαν να μην έφτανε αυτό, πήγε και έφερε μια λεκάνη βερίκοκα. Οι Ευρωπαίοι αρκέστηκαν να πάρουν από ένα, ενώ ο μυλωνάς έφαγε όλα τα υπόλοιπα βερίκοκα της λεκάνης. Και τότε έκανε κάτι, που γέμισε έκπληξη τους Ευρωπαίους. Πήγε και έφερε 2 πέτρες και έσπασε και τα κουκούτσια από τα βερίκοκα και τα έτρωγε!

Έσκυψε, λοιπόν, διακριτικά ο γιατρός προς τους άλλους δυο και τους είπε:
-Αν μας πει να κοιμηθούμε μέσα στο μύλο, να μην δεχτείτε. Αυτός, από το πολύ φαγητό και το νερό, σίγουρα θα σκάσει απόψε και μπορεί να μας κατηγορήσουν ότι συντελέσαμε και εμείς σε αυτό.

Ενώ λοιπόν, οι Ευρωπαίοι συζητούσαν μεταξύ τους, λάλησε απ” έξω ο πρώτος κόκορας και ο μυλωνάς τους λέει:
-Άντε αδέλφια, η ώρα είναι δώδεκα, τα μεσάνυχτα! Άντε να κοιμηθούμε, γιατί και εγώ έχω το πρωί δουλειά και εσείς έχετε ταξίδι.

Του δήλωσαν την πρόθεσή τους να βολευτούν έξω σε κάποια μεριά, όπου και κοιμόντουσαν.
Αλλά ο μυλωνάς είχε τις αντιρρήσεις του.
-Βρε ευλογημένοι, γιατί να κοιμηθείτε έξω χώρια που υπάρχει άνετος χώρος μέσα στο μύλο, απόψε θα βρέξει κιόλας πολύ, «θα ρίξει καρεκλοπόδαρα».

-Όχι, επέμεναν εκείνοι.
Και τελικά κοιμήθηκαν έξω. Τη νύχτα έβρεξε καταρρακτωδώς και έγινα μούσκεμα. Όταν χάραξε, βγήκε έξω ο μυλωνάς και τους είπε:
-Δε σας το “λεγα εγώ, ότι θα βρέξει και θα γίνετε μούσκεμα; Τέλος πάντων, περάστε μέσα, γιατί είναι έξι η ώρα, να στεγνώσετε και να πάρετε ένα πρωινό.

-Δεν έσκασε! Είπε με θαυμασμό, μόλις τον είδε, ο γιατρός.

Και γυρνώντας προς τον μυλωνά:
-Πως τα κατάφερες με τόσο φαγητό και δεν έπαθες τίποτα με τόσο φαγητό;

-Ευλογημένε, δεν με είδες που έπινα συνεχώς νερό; Το νερό εδώ είναι πολύ χωνευτικό και μετά, όλα τα εκείνα πικρά κουκούτσια από τα βερίκοκα που έφαγα, βοήθησαν και χώνεψα και μάλιστα σε λίγες ώρες πεινούσα κιόλας!

Τότε, πήρε τον λόγο ο μετεωρολόγος:
-Καλά με το φαγητό! Θέλω όμως και εγώ να σε ρωτήσω κάτι: Έχω φάει τα χρόνια μου στο Πανεπιστήμιο, σπούδασα μετεωρολόγος και εχθές δεν κατάλαβα ότι θα βρέξει. Εσύ πως το κατάλαβες και μάλιστα ήσουν τόσο σίγουρος γι” αυτό;

-Ε, ευλογημένε, χαρά στο πράμα! Χθες όλη την ημέρα τα γουρούνια κυλιόντουσαν μέσα στη λάσπη!

Τέλος μίλησε και ο ωρολογοποιός. Τον ρώτησε πως, χωρίς να “χει ρολόι, ήξερε το προηγούμενο βράδυ ότι ήταν δώδεκα τα μεσάνυχτα – και τους είπε να πάνε για ύπνο – και τώρα, το πρωί, ότι ήταν έξι τα χαράματα.

-Ε, ευλογημένε, κάνεις και εσύ κάτι ερωτήσεις! Το βράδυ, που τρώγαμε λάλησε ο πρώτος πετεινός: Τότε η ώρα ήταν δώδεκα τα μεσάνυχτα. Όταν λαλήσει ο δεύτερος, Είναι τρεις και όταν λαλήσει ο τρίτος, είναι έξι τα χαράματα.

Οι Ευρωπαίοι κοιτάχτηκαν μεταξύ τους με ένα βλέμμα που δήλωνε πλήρη απογοήτευση και είπαν:
Πάμε να φύγουμε από την Ελλάδα! Εδώ δεν πρόκειται να στεριώσουμε! Αν ένας αγράμματος μυλωνάς τα ξέρει όλα, τότε οι άλλοι τι θα “ναι;

Και επέστρεψαν στην Ευρώπη».

Εδώ ο Γέροντας τελείωσε την χαριτωμένη ιστοριούλα και βέβαια, ενώ το κλίμα της παρέας, όταν ήρθε, ήταν βαρύ, τώρα είχε αλλάξει. Όλη η παρέα, «σπαρταρούσε» από το γέλιο και έλαμπαν τα πρόσωπά τους από χαρά. Ο Γέροντας δεν έκανε ποτέ το δάσκαλο, δεν ήθελε να συμβουλεύει καταφεύγοντας σε διάφορες διδασκαλίες και δεν έδινε ανθρώπινες εντολές. Ήξερε να μιλάει απλά και εν παραβολαίς, όπως ο Κύριός μας και να αλλάζει προς το καλύτερο την διάθεση των ανθρώπων.

Χιλιάδες ήταν αυτοί πού κατέβαιναν το μονοπάτι, προς την καλύβη του με βαριά καρδιά και με πόδια πού ϊσα – ϊσα τους κρατούσαν” όμως, εκ των υστέρων ομολογούσαν ότι στο γυρι­σμό τους, πού φυσικά ήταν και ανήφορος, είχαν φτερά στα πό­δια τους, καθώς και στην καρδιά τους! 1

Από το βιβλίο «ΣΚΕΥΟΣ ΕΚΛΟΓΗΣ» του ιερομόναχου Χριστοδούλου Αγιορείτου Έκδοση Ιερού Γυναικείου Ησυχαστηρίου Παναγία η Φοβερά Προστασία σελ. 34-37.

***

Παΐσιος ο Αγιορείτης _ св. Паисий Святогорец_ St.Paisios of the Holy Mountain_Άγιος-79352_256655_7785352_n– Παλιά, Γέροντα, ήταν καλύτερος ο κόσμος;

– Όχι πώς ήταν καλύτερος, μόνον που οι παλαιοί άνθρωποι είχαν την απλότητα και τον καλό λογισμό. Σήμερα οι άνθρωποι τα βλέπουν όλα με πονηριά, γιατί τα μετρούν όλα μόνο με το μυαλό. Το ευρωπαϊκό πνεύμα πολύ κακό έκανε. Αυτό είναι που σακά­τεψε τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι τώρα θα ήταν σε πολύ καλή πνευματική κατάστα­ση, γιατί οι πιο πολλοί λίγο-πολύ είναι μορφωμένοι, και θα μπορούσες να συνεννοη­θής. Αλλά τους δίδαξαν την αθεΐα, όλα αυτά  τα σατανικά, όποτε τους αχρήστεψαν και δεν μπορείς να συνεννοηθής. Παλιά δεν μπορούσες να συνεννοηθής με κάποιον, αν δεν είχε ευλάβεια, δεν είχε και μόρφωση. Θυμάμαι, ένας καλόγερος μία φορά, όταν άκουσε στην Προηγιασμένη να μνημονεύουν «Γρηγορίου, Πάπα Ρώμης»[1], νόμιζε ότι μνημόνευαν τον Πάπα της Ρώμης και σκανδαλίσθηκε. «Δεν το περίμενα, είπε. Παπι­στές γινήκατε!», και σηκώθηκε και έφυγε από την Εκκλησία! Νά, βλέπεις τί κάνει η άγνοια! Η άγνοια είναι φοβερό. Το μεγαλύτερο κακό κάνουν αυτοί που έχουν ευλάβεια και βλάβη μαζί. Χωρίς να εξετάζουν, δημιουργούν προβλήματα.

[1]. Ο Όσιος Γρηγόριος ο Διάλογος, Πάπας Ρώμης (540-604), είναι Άγιος της Εκκλησίας μας. Η μνήμη του εορτάζεται στις 12 Μαρτίου….

***

Μεγαλύτερη αξία έχει ένας λόγος ταπεινού ανθρώπου με βιώματα, που βγαίνει με πόνο από τα βάθη της καρδιάς του, παρά ένας σωρός φιλολογίες εξωτερικού ανθρώπου, που βγαίνουν με ταχύτητα από την εκπαιδευμένη του γλώσσα, η οποία δεν πληροφορεί τις ψυχές, γιατί είναι σάρκα και όχι πύρινη γλώσσα της Αγίας Πεντηκοστής.

Πρέπει να γνωρίση κανείς τις ευεργεσίες του Θεού. Να καταλάβη τί του έχει δοθή. Το μυαλό γιατί μας το έδωσε ο Θεός; Για να εξετάζουμε, να μελετούμε, να παρακολουθούμε τον εαυτό μας κ.λπ. Το μυαλό ο Θεός δεν το έδωσε στους ανθρώπους, για να καταγίνωνται συνέχεια με το πώς να βρουν ταχύτερο μέσο να πηγαίνουν από την μία χώρα στην άλλη, αλλά για να καταγινώμαστε με το κυριώτερο, πώς να φθάσουμε στον προορισμό μας, κοντά στον Θεό, στην αληθινή χώρα, στον Παράδεισο.

Το μυαλό το έδωσε ο Θεός, για να βρη ο άνθρωπος τον Δημιουργό του. Οι Ευρωπαίοι το ζάλισαν το μυαλό, έπαθαν σύγχυση και πάνε στον γκρεμό, γιατί έβγαλαν τον Θεό από την ζωή τους.

Ο ταπεινός άνθρωπος συνήθως είναι πολυμαθής, ενώ ο εγωιστής, επειδή δεν ταπεινώνεται να ρωτήση, δεν έχει γνώσεις. Ο Μέγας Αρσένιος ήταν ο πιο μορφωμένος σ΄ όλη την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ο Μέγας Θεοδόσιος τον είχε δάσκαλο στα παιδιά του, τον Αρκάδιο και Ονώριο. Όταν όμως πήγε στην έρημο για μοναχός, κάθησε κοντά στον Αββά Μακάριο τον αγράμματο και έλεγε: «Ούτε το αλφάβητο αυτού δεν ξέρω»!

Όσοι απομακρύνονται από τον Χριστό, στερούνται τον θείο φωτισμό, γιατί αφήνουν το προσήλιο σαν τους ανόητους και πηγαίνουν στο ανήλιο. Έτσι είναι επόμενο να είναι κρυολογημένοι και αρρωστημένοι πνευματικά. Αν δεν εξαγνισθή ο άνθρωπος, αν δεν έρθη ο θείος φωτισμός, όσο σωστή και αν είναι η άλλη γνώση –αυτό βλέπω – είναι ένας ορθολογισμό και τίποτε παραπάνω. Και αν λείψη ο θείος φωτισμός, και αυτά που θα πούν και θα γράψουν, δεν θα βοηθήσουν.

Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου: Λόγοι Α΄ Με πόνο και Αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο.Παναγούδα-κελλί Αγίου Παϊσίου_Panagouda-Cell Elder Paisios_ Панагуда келлии Паисий __62030


A porter of the port of Thessaloniki had such simplicity!!! And such profound faith, as he resurrected with his prayer his dead father-in-law. St.Paisios of the Holy Mountain

St.Paisios of the Holy Mountain

Παΐσιος ο Αγιορείτης _Преподобный старец Паисий Святогорец_ St.Paisios of the Holy Mountain_Cuviosul-Paisie-229-300-paisiosSecular people say, “How lucky are the wealthy people who live in palaces and have all kinds of conveniences:” In truth, blessed are those who have succeeded in sim­plifying their lives and freeing themselves from the yoke of worldly progress, of the many conveniences that have become inconveniences, and have consequently rid themselves of the dreadful anxiety that plagues so many, people today. If man does not simplify his life, he will end up tormenting himself. But if he simplifies it, all his anxiety will go away.

These days I stress simplicity to lay people too, be­cause many of the things they do are not necessary and they end up being consumed by anxiety. I speak to them of austerity and asceticism. I constantly scold them, “If you want to get rid of anxiety, simplify your lives!” That is how most divorces start. People have to do too many things, too many obligations and they get dizzy. Both parents work and abandon the children. The result is fa­tigue and nervousness, which causes small issues to turn into large quarrels and then to automatic divorces; that’s “where they end up. But if they simplified their lives, they would find rest and joy. Stress is catastrophic. (Taken from “With Pain and Love for Contemporary Man”)

***

Elder Paisios told me…..

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης _Преподобный старец Паисий Святогорец_ St.Paisios of the Holy Mountain_Παισιος ο αγιορείτηςgerontas-paisios-agioreitis-231At times, when we are submerged in (what we believe to be) «profound theological perceptions», we are under the impression that we are doing something unique and significant. However, because we have lost our simplicity, we have essentially lost Holiness. We lose contact with Jesus Christ. Very often, it takes the Holiness of “the person next door” to remind us that we should be simple and humble, like the lay porter of this incident, as narrated by the Geron Paisios.

…I once met a man who was very kind and sensitive. Just imagine, he even refused to stay overnight at the monastery, because he didn’t want to be a burden to the monks… I used to be the host monk at the time, at the Iberon Scete, when I went out onto the balcony for a moment at noon and saw a man lying down on the stones outside. Well, well, I wondered, what is he doing out there? So I went down to him.

— What are you doing here, you blessed one? Why don’t you come into the monastery, where we can offer you our hospitality?

— No, no, I’m just fine here, don’t concern yourself, he said.

I pressed him to come in, but he refused. He said: “All through the night, the fathers here are on vigil prayer… they’re tired, they fast… they retire at noon to get some rest, and I’m supposed to disturb them? Its not proper!”

See what kind of good thoughts he made? That is an indication of mental and spiritual health… whereas, other visitors come here, demanding to be served, and then they have nothing but malicious thoughts…they even accuse you. I finally convinced him, and brought him into the monastery, where we became better acquainted and eventually became friends.

Now listen to what this man had done. He was orphaned from his youth. He never knew his parents; he grew up in an orphanage. When he grew up, he worked as a porter in the port of Thessaloniki.

He married, and was very happy for that, as he had found the family that he longed for. His in-laws were like parents to him. They moved into a house near his in-laws and he was extremely fond of them. Imagine that, after leaving work every day, he would first go to his in-laws to greet them, to see if they needed anything, and would afterwards go to his own home to see his wife.

He was also very pious. He would repeat the prayer “My Lord Jesus Christ, have mercy on me”. He would carry loads and pray.

He was concerned however, that his in-laws were not believers. In fact, his father-in-law blasphemed and that made him very sad… So, he prayed to God, asking Him not to take them away from this life, before they had properly repented… He even asked me to pray for this problem..

So, there came a time that his father-in-law became very ill, and had to be taken to hospital. He was in there for days. One day, after work as usual, he went directly to the hospital, without passing by his home first. He looked for his father-in-law, but didn’t find him in his room… He searched everywhere, asking for him… “Who? Him? Oh, he passed away.. He’s downstairs, in the morgue, where they keep all the deceased patients”, they told him.

It was as if lightning had struck him. “Why, my Lord, did You take him away, if he wasn’t ready, and he didn’t even have a chance to repent? Why, my God?”

He began to pray fervently, with profound pain: “What is it for God, to bring him back? Nothing!” he thought, and began to beseech God accordingly.

He found his way downstairs, and looked around in the morgue, only to find him frozen, dead. He grabbed his father-in-law by the hand, insisting, “Come on, get up, let’s go home”. The dead man immediately came alive…he got up and followed him….

— Really, Geron, did that really happen? I asked him, dumbfounded.

— Yes, it is really true.

— And is that man still alive today?

— No, he has passed away… he lived on for a few more years, he repented, he became a much kinder person… a veritable lamb, and Christ then took him into Paradise….

I was amazed.

— Do things like that actually happen in our day? I asked with wonder…

— See?… and he was an ordinary layman. But he had such simplicity!!! And such profound faith. Didn’t Christ say: «whomsoever believes in Me, can do whatever I do, and even greater things»? Why should this incident seem strange? Didn’t Christ resurrect the dead? Lazarus, the widow’s son, Jaerus’ daughter? Didn’t the Apostles resurrect the dead?… Haven’t we read so many wonders in the lives of the saints?

Why should this seem strange?

An excerpt from the book: “Father Paisios told me”, by Athan. Rakovalis, “Orthodox Hive” Publications, pages 166-168.

O Holy and God-bearing St. Paisios the Athonite, pray to Christ our God that we too may receive the Heavenly Light of Christ’s Eternal Kingdom!”Παΐσιος ο Αγιορείτης _Преподобный старец Паисий Святогорец_ St.Paisios of the Holy Mountain4cf80-cf80ceb1ce90cf83ceb9cebfcf82Kontakion 7

Perfecting thyself in absolute love, thou didst make thyself a tool of God, Who began to work through thee with great power. For He made thee a comfort for all those that were troubled and a guide for those that were darkened in sin. We all thank God, O Father, for He gave thee to us for our salvation, and we sing to Him thus: Alleluia!

Ikos 7

Let your light so shine before men, that they may see your good works and glorify your Father that is in heaven, said the Saviour of the world with true voice. For in thee too, O Father, his word was fulfilled with all power. Therefore we praise thee too, saying:
Rejoice, thou who hast taught the world through books enlightened by the Holy Spirit!
Rejoice, thou who through words of great profit hast dispelled the ignorance of our times!
Rejoice, trumpet of the Spirit, who heralded to all the joy of repentance!
Rejoice, wondrous prophet, who showed us that we live in the end times!
Rejoice, merciful healer of all diseases which cannot be healed!
Rejoice, precious carer for all whose souls are burdened with sorrows!
Rejoice, godly oil, that hast cleansed all our wounds!
Rejoice, heavenly peace, that hast brought so many broken families back together!
Rejoice, skilful guide, that hast removed all devilish snares from among the people!
Rejoice, Blessed Father Paisius, enlightener of the latter times!


Ο Χριστός ποτέ δεν εξευτέλισε οποιουσδήποτε αμαρτωλούς τόσο πολύ, όσο εξευτέλισε τους υποκριτές. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Προφήτης Ιεζεκιήλ

Εορτάζει στις 23 Ιουλίου

Ώ πωλητές του λόγου, ώ υποκριτές, πόσο άνοστη έγινε η ζωή απ’ τη σοφία σας! Πόσο βαριά και ασφυκτική έγινε η ατμόσφαιρα από τη λιπαρή σοφία σας για όλα τα πνεύματα που έχουν συνηθίσει στον αιθέρα και στο φως!
Πώς είναι δυνατόν να γίνεται σεβαστό το ψέμα; Έτσι αναρωτιέται ο άνθρωπος στου οποίου την καρδιά και το νου βρίσκεται η Αλήθεια.
Ώ πωλητές του λόγου, ώ υποκριτές! Είστε η κραυγαλέα απόδειξη εκείνης της κατάρας που κρέμεται πάνω από το ανθρώπινο γένος.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ιεζ. 34, 11 διότι τάδε λέγει Κύριος Κύριος· ιδού εγώ εκζητήσω τα πρόβατά μου και επισκέψομαι αυτά. 12 ώσπερ ζητεί ο ποιμήν το ποίμνιον αυτού εν ημέρα, όταν η γνόφος και νεφέλη εν μέσω προβάτων διακεχωρισμένων, ούτως εκζητήσω τα πρόβατά μου και απελάσω αυτά από παντός τόπου, ου διεσπάρησαν εκεί εν ημέρα νεφέλης και γνόφου.
(νεοελληνική απόδοση,11Διότι αυτά λέγει ο Κύριος Κύριος• Ιδού, εγώ θα αναζητήσω και θα φροντίσω και θα επισκεφθώ τα λογικά μου πρόβατα. 12 Όπως δε ένας στοργικός ποιμήν εις ημέραν σκότους και πυκνής νεφώσεως αναζητεί να εύρη το ποίμνιόν των ανάμεσα εις άλλα σκορπισμένα πρόβατα, έτσι και εγώ θα αναζητήσω τα πρόβατά μου. Θα τα περισυλλέξω και θα τα επαναφέρω εις την μάνδραν των από κάθε τόπον, στον οποίον έχουν διασκορπισθή κατά την ημέραν εκείνην της πυκνής νεφώσεως και του σκότους…)

Υποκρισία: Το Κέλυφος του Θανάτου
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (Επίσκοπος Αχρίδος) 

Ιεζεκιήλ Προφήτης_Prophet Ezekiel_пророк Иезекииль-p191oa6giq9ulkla10s41jrh5bs7ΟΣΟ ΟΜΟΡΦΑ ο λαός μας στα Βαλκάνια διακοσμεί αυγά! Τόσο πιο όμορφα για να στολίση το Πάσχα. Για να αυξήση την χαρά του Πάσχα. Για να κάνη τους φιλοξενουμένους του πιο ευτυχείς. Κάποτε μάλιστα τα βαμμένα αυγά αποτελούν πραγματικά έργα τέχνης. Αν τα βαμμένα αυγά διατηρηθούν πάρα πολύ, σαπίζουν εσωτερικά και αναδίδουν μια ανυπόφορη δυσοσμία ή στο τέλος στεγνώνουν εντελώς.

Τότε είναι που το χρωματισμένο κέλυφος διατηρεί μέσα του τον θάνατο.

Πιο φοβερή είναι η εικόνα του Ιησού για τους υποκριτές, οι οποίοι είναι όμοιοι «τάφοις κεκονιαμένοις, οίτινες έξωθεν μεν φαίνονται ωραίοι, έσωθεν δε γέμουσιν οστέων νεκρών και πάσης ακαθαρσίας» (Ματθ. κγ´ 27).

«Προσέχετε την ελεημοσύνην υμών μη ποιείν έμπροσθεν των ανθρώπων προς το θεαθήναι αυτοίς. ει δε μήγε, μισθόν ούκ έχετε παρά τω πατρί υμών τω εν τοις ουρανοίς» (Ματθ. στ΄ 1).

Η δικαιοσύνη που είναι ευάρεστη στον Θεό, όπως απεκαλύφθη από τον Ιησού στο όρος των Μακαρισμών, είναι η ακόλουθη: έλεος, προσευχή, εμπιστοσύνη και πίστι στον Θεό ως τον μόνο Κύριο, έλλειψις στενοχώριας για την αύριο, αναζήτησις πριν από οτιδήποτε άλλο της Βασιλείας του Θεού, ύπαρξις πίστεως που να λαμβάνη από τον Θεό ότι θέλει, να βρίσκη ότι ζητά, να ανοίγη μια κλειστή θύρα, και επίσης: να μη κρίνης αυστηρά, να μη μετράς με ψεύτικο μέτρο, ώστε να μη σου συμβεί παρομοίως να μη κοιτάς το κάρφος στο μάτι του αδελφού σου, ενώ υποκριτικά κρύβεις το δοκάρι στο δικό σου μάτι να κάνης στον συνάνθρωπό σου ότι θα ήθελες να σου κάνουν. Όχι φόβος της στενής, αλλά καθαρής και αγίας οδού, η οποία οδηγεί στην ζωή, και αποφυγή της άνετης και εύκολης και πλατειάς οδού, η οποία οδηγεί στον θάνατο. Απόδοσις αγαθών καρπών στον Θεό τον Οικοκύρη, ο Οποίος σε φύτευσε σαν καλό δένδρο. Όχι υπερηφάνια για τα μεγάλα σου έργα, αλλά επιτέλεσις του κάθε πράγματος σύμφωνα με το θέλημα του Πατρός υμών του εν τοις ουρανοίς. Εκπλήρωσις στην πράξι όλων των παραγγελιών του Χριστού, και με τον τρόπο τούτο ανέγερσις του οίκου της αιωνιότητός σου, όπως ένας σοφός άνθρωπος, ο οποίος κτίζει το σπίτι του όχι στην άμμο, αλλά στον βράχο, ώστε ούτε οι καταιγίδες, ούτε οι άνεμοι, ούτε οι βροχές να μπορούν να το βλάψουν (βλ. Ματθ., κεφ. ζ´ 24-25).
Οι Φαρισσαίοι, οι Γραμματείς και υποκριτές, κάνουν καθετί αντίθετο από τους Λόγους και την σοφία του Θεού. Όταν ελεούν, το κάνουν στα κεντρικά μέρη και στις οδούς και δεν το κάνουν αυτό για την δόξα του Θεού, ούτε για να βοηθήσουν τους πτωχούς, αλλά μόνον για να τους ιδούν οι άνθρωποι.

Όταν προσεύχωνται στον Θεό, προσεύχονται στους δρόμους, μόνον για να τους ιδούν οι άνθρωποι.

Όταν νηστεύουν, κάνουν τα πρόσωπα τους να φαίνωνται άσχημα και ατημέλητα και χλωμά, ώστε και πάλι να τους ιδούν οι άνθρωποι. Αλλοίμονον! Κάνουν τα πάντα μόνον για να τους ιδούν οι άλλοι, ότι είναι δήθεν ελεήμονες, προσευχητικοί και μεγάλοι νηστευτές.

Τα κάνουν όλα αυτά και τα κάνουν και σήμερα για δύο λόγους: για να λάβουν από τους ανθρώπους δόξα και χρήματα. Όσο για τον Θεό, δεν τον υπολογίζουν καθόλου, σαν να μην υπάρχη. Στην πραγματικότητα, οι υποκριτές είναι οι πιο εντελώς άθεοι άνθρωποι. Εξαπατώντας τους ανθρώπους, λαμβάνουν αυτό που θέλουν, και αυτό είναι η τελική πληρωμή τους. Από τον Θεό δεν έχουν να περιμένουν τίποτε, επειδή δεν Τον χρέωσαν με καμμιά από τις πράξεις τους, αλλά επέσυραν μόνον την οργήν Του.

Γι΄ αυτούς είπε ο Κύριος: «εγγίζει μοι ο λαός ούτος εν τω στόματι αυτού και εν τοις χείλεσιν αυτών τιμώσί με, η δε καρδία αυτών πόρρω απέχει απ΄εμού» (Ησ. κθ΄ 13).

Εφ΄όσον δεν τηρούν το θέλημα του Θεού Πατρός, τηρούν το θέλημα του πατρός του ψεύδους. Ο πατέρας όλων των ψευδών, ο διάβολος, τους διδάσκει ότι είναι κανονικό, φυσικό και λογικό να κάνουν έτσι, και ότι και άλλοι πριν από αυτούς έκαναν ομοίως και έζησαν θαυμάσια, κερδίζοντας από τους ανθρώπους δόξα και πλούτη. Αυτή είναι η καταστροφική οδός του κόσμου, και όμως αυτοί δεν την εγκαταλείπουν, χάριν του κόσμου. Αυτοί, άθλιοι καθώς είναι, δεν αισθάνονται πόσο πολύ ο σατανάς τους έχει εξαπατήσει με τέτοια ψεύδη και πόσο πολύ έχει μολύνει και αποξηράνει τις καρδιές τους, που ακόμη και οι άγγελοι του Θεού γυρίζουν με αποστροφή τα πρόσωπά τους από την δυσωδία των ψυχών τους.

Ολόκληρη η εξωτερική τους, περιποιημένη εμφάνισις, είναι μόνον το χρωματισμένο κέλυφος του θανάτου, ένας ασβεστωμένος τάφος. Όταν τους βρη αυτό που λέμε θάνατος, αλλοίμονον! Αυτό που θα τους έλθη τότε είναι η βεβαίωσις και η σφραγίδα της ήδη από μακρού νεκρωμένης τους ψυχής.

Αλλά σεις, μην είσθε όπως οι υποκριτές, διδάσκει ο Χριστός τους ανθρώπους. Μην είσθε σαν τους υποκριτές, όταν αγαθοεργήτε :«σου δε ποιούντος ελεημοσύνην μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου» (Ματθ. στ΄ 3).

Μην είσθε υποκριτές, όταν προσεύχεσθε στον Θεό: «συ δε όταν προσεύχη, είσελθε εις το ταμιείον σου, και κλείσας την θύραν σου πρόσευξαι τω πατρί σου τω εν τω κρυπτώ και ο πατήρ σου ο βλέπων εν τω κρυπτώ αποδώσει σοι εν τω φανερώ» (Ματθ. στ΄ 6).

Μην είσθε σαν τους υποκριτές, όταν νηστεύετε: «συ δε νηστεύων άλειψαί σου την κεφαλήν και το πρόσωπόν σου νίψαι, όπως μη φανής τοις ανθρώποις νηστεύων, αλλά τω πατρί σου εν τω κρυπτώ, και ο πατήρ σου ο βλέπων εν τω κρυπτώ αποδώσει σοι εν τω φανερώ» (Ματθ.στ΄1 ) «ου γαρ έστι κρυπτόν ο εάν μη φανερωθή, ουδέ εγένετο απόκρυφον αλλ΄ ίνα έλθη εις φανερόν» (Μαρκ. δ΄ 22).

Ο Θεός θα σου αποκαλύψη μεγάλα μυστικά, τότε που εσύ δεν θα το περιμένης. Οι Προφήτες και οι Δίκαιοι το ήξεραν αυτό, αλλά οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι δεν το ήξεραν, και ούτε το ξέρουν ακόμη και σήμερα.

Οι Προφήτες και οι Δίκαιοι εφοβούντο τον Θεό και αγαπούσαν τον λαό τους, ενώ οι Φαρισαίοι και οι Γραμματείς, οι υποκριτές, δεν φοβούνται τον Θεό και μισούν τον λαό τους.

Ο Ιησούς ευσπλαγχνίζετο μέχρι δακρύων τον λαόν Του (βλ. Ματθ. ιε΄ 32.Μαρκ. η΄ 2), τον οποίον οι Αρχιερείς και οι Άρχοντες εξαπατούσαν, έβριζαν και εκδικούνταν χωρίς έλεος. Σε προηγούμενό Του κήρυγμα, ο Χριστός κήρυξε ανοικτά πόλεμο κατά της υποκρισίας τους.
Καθώς ο Υιός του Θεού ήταν μεταξύ των ανθρώπων και ο καιρός περνούσε, αύξανε τον πόλεμό Του κατά της υποκρισίας εξευτελίζοντάς την, και της υποκρισίας των θρηκευτικών αρχηγών του καιρού εκείνου, εξευτελίζοντάς τους ενώπιόν τους και ενώπιον όλου του λαού Του.

Ποτέ δεν εξευτέλισε οποιουσδήποτε αμαρτωλούς τόσο πολύ, όσο εξευτέλισε τους υποκριτές. Τελικά, ο εξευτελισμός της υποκρισίας από τον Ιησού, κοντά στο τέλος πλέον της επιγείου παραμονής Του, μετεβλήθη σε φοβερή βροντή, η οποία κυριολεκτικά άστραψε και βρόντηξε. Δεν πρέπει να ξαφνιάζη τούτο αυτούς που γνωρίζουν, ότι ο Ιησούς δεν απευθύνθηκε μόνον σε μια γενιά ανθρώπων, αυτήν της εποχής Του, αλλά προς όλες τις γενεές έως τέλους του κόσμου.

Καθώς εξευτέλιζε τους ιουδαίους υποκριτές πρόσωπο προς πρόσωπο, εξευτέλιζε όλους τους υποκριτές όλων των εποχών όλων των γενεών.

Γιατί άραγε ο Ιησούς κτύπησε τόσο σκληρά και ανελέητα ειδικά την υποκρισία; Διότι, η υποκρισία είναι ένα σατανικό ψέμα, η υποκρισία είναι σατανική εξ αρχής είναι το ζιζάνιο που έσπειρε ο σατανάς σε όλες τις σοδειές του Θεού στην γη: στην καρδιά του ανθρώπου, στο σπίτι του, στον γάμο του, στην παρέα των φίλων του, στον λαό του και στο έθνος, στην πολιτική και στο εμπόριο, στην λύπη και στην χαρά, παντού, σε όλες τις εποχές και τους πολιτισμούς. Κανένας πολιτισμός δεν κατάφερε να ξερριζώση το ζιζάνιο της υποκρισίας, αλλά αυτό κατώρθωσε να αφανίση πολλούς από αυτούς. Αν ένας πολιτισμός έλαμπε με εξωτερική αίγλη, όπως ο Ευρωπαϊκός και ο Ιαπωνικός, αυτό δεν σημαίνει ότι είχε καταστρέψει την υποκρισία, παρά ότι την είχε υποκρύψει πιο επιδέξια κάτω από το κέλυφός του, που δεν είχε γραμμένο πάνω το όνομα του Ιησού Χριστού, όπως συμβαίνει με τα Πασχαλινά αυγά στα Βαλκάνια. Μάλλον, έγραφε στο δικό του κέλυφος: ευγένεια, τρόποι, σοφιστεία, λόγους δηλαδή που οι δαίμονες δεν φοβούνται, και έτσι το ζιζάνιο της υποκρισίας, ανεμπόδιστο, βλάστανε οργιαστικά.

Ο Ιησούς Χριστός, ο ενσαρκωμένος Λόγος του Θεού, διεκήρυξε εξ αρχής δύο πολέμους: κατά του σατανά και κατά της υποκρισίας. Οι άνθρωποι Τον αγαπούσαν και Τον τιμούσαν με τεράστιο θεοφοβούμενο σεβασμό, ως Σωτήρα. «Εν γαρ διδάσκων αυτούς ως εξουσίαν έχων, και ούχ ως οι γραμματείς» (Ματθ. ζ΄ 29).

Οι θρήσκοι άνθρωποι είναι το πιο επικίνδυνο είδος μέσα στην εκκλησία. Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος
https://iconandlight.wordpress.com/2016/03/17/%CE%BF%CE%B9-%CE%B8%CF%81%CE%AE%CF%83%CE%BA%CE%BF%CE%B9-%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CE%B9-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B9%CE%BF-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%BA%CE%AF/

Απολυτίκιον  Προφήτου Ιεζεκιήλ, Ήχος γ’. θείας πίστεως.

Θείου Πνεύματος, τη επιπνοία, προκατήγγειλας, Θεού Προφήτα, εσομένων μυστηρίων την έκβασιν την του Σωτήρος απόρρητον κένωσιν, και αιωνίων νεκρών την ανάστασιν Ιεζεκιήλ ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Μεγαλυνάριον

Έσοπτρον εδείχθης ειλικρινές, Τρισηλίου δόξης, ω Προφήτα Ιεζεκιήλ, και των εσομένων, εδέξω τας εμφάσεις, Χριστού προαγορεύσας την ενανθρώπησιν.

Ιεζεκιήλ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 34- Ο ένας και στοργικός ποιμένας.
http://users.sch.gr/aiasgr/Palaia_Diathikh/Iezekihl/Iezekihl_kef.33-39.htm
http://www.imgap.gr/file1/AG-Pateres/AG%20KeimenoMetafrasi/PD/48.%20Iezekiil.htm

ΙΕΖΕΚΙΗΛ ΟΡΑΜΑ 27-Vision-of-Ezekiel-illumination-879-883AD-Ιεζ. 34,10 -16 : 10 τάδε λέγει Κύριος Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ ἐπὶ τοὺς ποιμένας καὶ ἐκζητήσω τὰ πρόβατά μου ἐκ τῶν χειρῶν αὐτῶν καὶ ἀποστρέψω αὐτοὺς τοῦ μὴ ποιμαίνειν τὰ πρόβατά μου, καὶ οὐ βοσκήσουσιν ἔτι οἱ ποιμένες αὐτά· καὶ ἐξελοῦμαι τὰ πρόβατά μου ἐκ τοῦ στόματος αὐτῶν. καὶ οὐκ ἔσονται αὐτοῖς ἔτι εἰς κατάβρωμα. 11 διότι τάδε λέγει Κύριος Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ ἐκζητήσω τὰ πρόβατά μου καὶ ἐπισκέψομαι αὐτά. 12 ὥσπερ ζητεῖ ὁ ποιμὴν τὸ ποίμνιον αὐτοῦ ἐν ἡμέρᾳ, ὅταν ᾖ γνόφος καὶ νεφέλη ἐν μέσῳ προβάτων διακεχωρισμένων, οὕτως ἐκζητήσω τά πρόβατά μου καὶ ἀπελάσω αὐτὰ ἀπὸ παντὸς τόπου, οὗ διεσπάρησαν ἐκεῖ ἐν ἡμέρᾳ νεφέλης καὶ γνόφου. ….15 ἐγὼ βοσκήσω τὰ πρόβατά μου καὶ ἐγὼ ἀναπαύσω αὐτά, καὶ γνώσονται ὅτι ἐγώ εἰμι Κύριος. τάδε λέγει Κύριος Κύριος· 16 τὸ ἀπολωλὸς ζητήσω καὶ τὸ πλανώμενον ἐπιστρέψω καὶ τὸ συντετριμμένον καταδήσω καὶ τὸ ἐκλεῖπον ἐνισχύσω καὶ τὸ ἰσχυρὸν φυλάξω καὶ βοσκήσω αὐτὰ μετὰ κρίματος.

Ιεζ. 34,10 : αυτά λέγει ο Κύριος Κύριος• Θα επέλθω εγώ τιμωρός εναντίον των αστόργων ποιμένων και θα ζητήσω τα πρόβατά μου από τα χέρια των, θα τους καθαιρέσω και θα τους εκδιώξω, ώστε να μη ποιμαίνουν πλέον τα πρόβατά μου και οι κακοί αυτοί ποιμένες δεν θα τα βοσκήσουν. Θα αποσπάσω τα πρόβατά μου από την εκμετάλλευσίν των και δεν θα τα κατατρώγουν πλέον αυτοί. 11Διότι αυτά λέγει ο Κύριος Κύριος• Ιδού, εγώ θα αναζητήσω και θα φροντίσω και θα επισκεφθώ τα λογικά μου πρόβατα. 12 Όπως δε ένας στοργικός ποιμήν εις ημέραν σκότους και πυκνής νεφώσεως αναζητεί να εέρη το ποίμνιόν των ανάμεσα εις άλλα σκορπισμένα πρόβατα, έτσι και εγώ θα αναζητήσω τα πρόβατά μου. Θα τα περισυλλέξω και θα τα επαναφέρω εις την μάνδραν των από κάθε τόπον, στον οποίον έχουν διασκορπισθή κατά την ημέραν εκείνην της πυκνής νεφώσεως και του σκότους…. 15 Εγώ θα βοσκήσω τα πρόβατά μου, εγώ θα τα αναπαύσω και θα μάθουν, ότι εγώ είμαι ο Κύριος. Αυτά ακόμη λέγει ο Κύριος Κύριος. 16 Το χαμένον προβάτον θα το αναζητήσω, το περιπλανηθέν θα το επαναφέρω εις την μάνδραν, αυτό που έχει υποστή κάταγμα θα το περιποιηθώ με επιδέσμους. Το εξησθενημένον και έτοιμον να σβήση θα το ενισχύσω. Το υγιές και ισχυρόν θα το προφυλάξω, και θα ποιμάνω αυτά μετά δικαιοσύνης.


Prophet  Ezekiel, The greatest martyrs were the prophets! Saint Nikolai Velimirovič – Saint Paisios of the Holy Mountain

Prophet  Ezekiel

Commemorated on July 23

Hymn of praise
The Holy Prophet Ezekiel
by Saint Nikolai Velimirovič

Ιεζεκιήλ Προφήτης_Prophet Ezekiel_пророк Иезекииль-p191oa6giq9ulkla10s41jrh5bs7The vision of Ezekiel, by God’s will:
Wide, wide, immense field,
Overfilled, overfilled with the bones of the dead,
And a voice from heaven to Saint Ezekiel came:
Son of man, these bones do you see?
Living guests on earth were they at one time
At My table, I served them well
But very few of them worthily repaid Me.
Will they come alive, these dead bones?
The prophet became frightened, over to melancholy gave himself:
Lord, Lord, that You can know,
They must arise, if You command.
A rumble and shock and trembling then began,
The resurrection of the dead, the prophet, a miracle saw!
The bones rose up and bone next to bone lay
Then flesh, then sinews and the skin tightened,
At this miracle, the terrified prophet gazed
And glorified God with his heart and soul.
What the prophet of God discerned in the spirit
The resurrected Lord clearly showed.
When the Spirit wills, the dead will resurrect,
As in a new garment, all in a living body
And with Christ, the faithful will rejoice,
To reign eternally, in His kingdom.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič
http://livingorthodoxfaith.blogspot.com/2010/04/prologue-july-21-august-3.html

***

Elder Paisios of the Holy Mountain

One can see tempests and great agitation in all the nations. I can now appreciate the torment which the prophets suffered. The greatest martyrs were the prophets! They were martyrs to a greater extent than all the known martyrs, despite the fact that not all of them died a martyric death. This is because martyrs suffered comparatively briefly, while the prophets witnessed the doing of evil and suffered constantly. They cried out and cried out, but the others continued to blow their own horns. And when, due to these others, God’s wrath came down on people, the prophets suffered together with all the rest. But at least in those times men’s minds were limited, and they simply left God to worship idols. Now, when people abandon God consciously, – this leads to the greatest idolatry and paganism.
We have not yet realized that the devil has hurled himself forth to destroy God’s creations. The devil is enraged because the world has begun experiencing concern over the loss of goodness. He is in a frenzy, because he knows that he has little time left to act. He is now behaving like a criminal, who, upon being caught, cries out: “I can’t save myself, they’ll catch me,” – and begins wrecking everything both right and left. The world is burning! Do you realize that? The devil has lit such a conflagration that even if all the firemen were to gather together, they could never extinguish this fire. In a spiritual fire nothing remains undamaged. The only thing left for us is to pray that God have mercy upon us.
The entire world is coming to a single end. Universal destruction. We cannot say: “A window or something like that is slightly broken in the house, let me fix it.” The entire house has fallen apart. The state of affairs has already spun out of control. Only God can do something from above.

“Live simply and without thinking too much, like a child with his father. Faith without too much thinking works wonders. The logical mind hinders the Grace of God and miracles. Practice patience without judging with the logical mind.”

Ιάκωβος_Παΐσιος_Πορφυριος_св. Iakovos-JacobTsalikis of Evia_Паисий Святогорец_St.Paisios 0268_4522486_n“Do not forget there we are going through difficult times and much prayer is needed. You must remember the great need that people have for prayer today and the great expectation God has of us to pray. Praying for the general outrageous condition of the whole world that Christ may have  pity on his creations for they are heading for destruction. Pray for his divine intervention in our outrageous time for the people are heading into general confusion, into madness, and an impasse.

God has called for us to pray for the people, who have so many problems.  The poor people don’t even have time to cross themselves. If we who are monks and nuns don’t pray then who will? The soldier in wartime is on alert always ready with his boots on. The monk must also be on alert. How I would have loved to be a Maccabee, to withdraw to the mountains and pray constantly for the world.

We must help everyone with our prayer and not let the devil have his way with them. The devil has acquired rights. Not because God has given him permission, but because he doesn’t want to violate man’s free will. This is why we can help through prayer. When one is pained over the prevailing condition of the world and prays, then people can be helped, without violating free will. If you continue with the grace of God a little further we can begin to make some progress on the issue of prayer, to put into effect a certain order, to be a radar station of prayer, for the urgency of the times require it. We must organize a prayer task force. You must wage war with the komboschini (prayer rope). Pray with pain in your heart for the world. Do you know what great power such prayer has? 

I am deeply hurt to see monks acting in human ways and not with prayer through God in matters which are difficult to achieve by human means. God can put everything in order.When one does good spiritual work, then, through prayer alone, one can build monasteries, equip them with all the necessary things and help the whole world. There is no need to even work, as long as one prays. A monk must try not to worry over every little difficulty, whether it is personal or affects a fellow human being, or even the general state of society, but should instead resort to prayer and send, through God, many divine powers. After all, a monk’s work is precisely the work of prayer, and if any monk has not realized this, his life is without meaning. For this reason, he must know that every worry which urges him to seek human solutions to various problems, the suffering and headaches, is a result of demonic temptation. When you see yourself worried about matters which have no human solution you don’t put them in God’s hands, you must understand that this is a machination of the devil, to distract you from prayer, which God can send not only divine power but many divine powers, and this help will not then be simply divine help but a miracle from God.  From the moment we begin to be troubled and anxious we prevent God from intervening. We tend to put our reasoning first rather than God, the divine will, so that we may deserve divine help. The devil tries by craftily misdirecting a monk’s love, to limit him into a worldly love, to a human way of helping his fellow human beings, whereas the monk can move in his own space in his own field, which is to be a wireless operator of prayer, the unique service God has given him to do. All the other things a monk may do through his human efforts are of secondary importance. 

Spiritual Awakening, St. Paisios of the Holy Mountain

Prophecy Against the Shepherds of Israel
EZEKIEL 34
https://www.ellopos.net/elpenor/greek-texts/septuagint/chapter.asp?book=48&page=34

Apolytikion of Prophet Ezekiel in the Second Tone

As we celebrate the memory of Thy Prophet Ezekiel, O Lord, through him we beseech Thee to save our souls.

Kontakion in the Fourth Tone

O divine Ezekiel, as God’s true Prophet, thou foretoldest unto all the Incarnation of the Lord, the Lamb of God, the Artificer, the Son of God, the Eternal made manifest.


Η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή έφερε μέσα στην καρδιά της το μύρο το ακένωτο, τον Χριστό γι’ αυτό είχε πνευματική παλληκαριά

Αγία Μαρία η Μαγδαληνή η μυροφόρος και Ισαπόστολος

Εορτάζει στις 22 Ιουλίου

”Η Αγία Μαγδαληνή, όπως γνωρίζουμε από την Καινή Διαθήκη, ήτανε η πιο θαυμάσια, η πιο σεμνή, η πιο δραστήρια,η πιο τολμηρή, η πιο αφοσιωμένη, και η πιο πλούσια σε αισθήματα αφιερώσεως και σεβασμού στο Χριστό μας γυναίκα. Όσες φορές δε, μνημονεύεται με άλλες μαθήτριες, από τους Ευαγγελιστές, αναφέρεται πάντα πρώτη, (πλην μιας φοράς και δικαιολογημένα. Ιωαν.19,25 )”
Γέροντας Ιγνάτιος Καπνίσης

Ν‘ αγαπήσεις τον Χριστό μας, όπως Τον αγάπησαν οι Άγιοι, οι μάρτυρες και ακόμη πιο πολύ, όπως η Μαρία η Μαγδαληνή.
Γέροντας Ιερώνυμος της Αιγίνης

***

Μαρία Μαγδαληνή_Mary Magdalene, the Holy Myrrh-bearer_ΜΑΡΙΑ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ (8)Η αγία ένδοξος και πανεύφημος Μαρία η Μαγδαληνή υπήρξε η πιστή και αφοσιωμένη Μαθήτρια του Ιησού, η ακόλουθος της Υπεραγίας Θεοτόκου, η Διακόνισσα του Κυρίου και των Αποστόλων, η εκλεκτή Μυροφόρος, η Ευαγγελίστρια της Αναστάσεως, η Ισαπόστολος και κήρυκας της πίστεως. Σ’ αυτήν δόθηκε η χάρις να δει πρώτη μετά την Ανάσταση, μαζί με την Θεοτόκο, τον Αναστάντα Ιησού. Αυτή μετέφερε τη χαρμόσυνη είδηση στους Αποστόλους για την Ανάσταση του Κυρίου. Η αγία Μαρία η Μαγδαληνή υπήρξε ωραίο και ευγενικό παράδειγμα γυναικείας αφοσιώσεως, που φθάνει στην αυταπάρνηση και τον ηρωισμό.

Η αγία Μαρία η Μαγδαληνή έχει μία ξεχωριστή θέση μέσα στον όμιλο των Μυροφόρων και Μαθητριών. Βλέπουμε ότι και οι τέσσερις Ευαγγελιστές την αναφέρουν πρώτη από όλες τις άλλες Μυροφόρες.

 Έζησε ζωή ισάγγελη και έγινε σεβαστή και σ’ αυτούς τους Αγγέλους. Υπερτέρησε όλων των αγίων ως τότε γυναικών που ευαρέστησαν τον Θεό, αλλά και όλων των μεταγενέστερων αγίων μαρτύρων γυναικών και ασκητριών, επειδή είδε και γνώρισε και υπηρέτησε τον ίδιο τον Χριστό, τον αληθινό Νυμφίο των ψυχών τους. Και ότι είναι οι Απόστολοι μεταξύ όλων των Αγίων, έτσι είναι και η Μαγδαληνή μεταξύ όλων των αγίων Γυναικών που ευαρέστησαν τον Θεό.

Ύστερα από την Επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος την ημέρα της Πεντηκοστής, οι Απόστολοι διασκορπίσθηκαν σε διάφορους τόπους για να κηρύξουν το Ευαγγέλιο, σ’ όλα τα έθνη και σ’ όλους τους λαούς, όπου τους κατηύθυνε το Άγιο Πνεύμα. Και η μακαρία Μαρία, όπως λέει κάποια παράδοση, ξεκίνησε να φτάσει στη Ρώμη, για να ζητήσει από τον Καίσαρα Τιβέριο να αποδώσει δικαιοσύνη για τον άδικο θάνατο του Ιησού Χριστού. Ακολουθώντας τον δρόμο και την ζωή των Αποστόλων, αρχίζει την μακρινή οδοιπορία, καταφρονώντας κόπους, εμπόδια και δυσκολίες. Καθ’ οδόν διδάσκει και κηρύττει. Διηγείται και διακηρύττει την Ανάσταση του Κυρίου. Αφού δικάστηκαν και τιμωρήθηκαν οι σταυρωτές του Κυρίου, η μακαρία Μαρία η Μαγδαληνή κατήχησε τους πιστούς στη Ρώμη και τους στερέωσε στην πίστη. Και αφού κήρυξε στην Ρώμη, περιηγήθηκε όλη την Ιταλία και Γαλλία. Και επέστρεψε στα Ιεροσόλυμα, αφού πρώτα πέρασε από την Αίγυπτο, την Φοινίκη, την Συρία και την Παμφυλία. Σ’ όλες αυτές τις χώρες δίδασκε και κήρυττε το Ευαγγέλιο και την πίστη στον Αναστάντα Ιησού. Στα Ιεροσόλυμα παρέμεινε για μικρό διάστημα  μαζί με την Υπεραγία Θεοτόκο, ως την Κοίμησή της.

Κατά την παράδοση της Εκκλησίας μας, η αγία Μαρία Μαγδαληνή μετέβη κατόπιν στην Έφεσο, όπου ζούσε και δίδασκε ο αγαπημένος μαθητής του Ιησού ο Ιωάννης. Στην Έφεσο συναντήθηκε με τον Ιωάννη, συμμετείχε στο κήρυγμά του και έγινε βοηθός του και συμπαραστάτης του στις δοκιμασίες και στις θλίψεις του, στην φυλάκισή του και σε όλα του τα δεινά. Στην Έφεσο, η Αγία, οδήγησε πολλούς στην πίστη και στην επίγνωση της αλήθειας. Ο λαός της Εφέσου την τίμησε και την ευλαβήθηκε δεόντως. Μετά τον θάνατό της το πάντιμο και πάνσεπτο σώμα της ενταφιάσθηκε οσιοπρεπώς από τον άγιο Απόστολο και Ευαγγελιστή Ιωάννη, σ’ ένα σπήλαιο κοντά στην Έφεσο, όπου αργότερα εκοιμήθηκαν οι επτά παίδες εν Έφέσω. Κατά την ώρα της ταφής, επιτελέσθηκαν πολλά θαύματα, καθώς και τους μετέπειτα χρόνους, μέχρι σήμερα, η Αγία δεν σταμάτησε να θαυματουργεί.

Το έτος 890 μ.Χ. ο βασιλεύς Λέων Στ’ ο Σοφός (886-912), έκανε ανακομιδή του αγίου λειψάνου της και το μετέφερε από την Έφεσο στην Κωνσταντινούπολη. Μαζί με τον αδελφό του Αλέξανδρο, το έλαβε επάνω στους ώμους του και το απέθεσε με ευλάβεια στον Ναό που αυτός έκτισε επ’ ονόματι του Αγίου και Τετραημέρου φίλου του Χριστού Λαζάρου στην Κωνσταντινούπολη. Το άγιο λείψανο τοποθετήθηκε μάλιστα στο αριστερό μέρος του Ιερού Βήματος, μέσα σε ασημένια θήκη.

***

Ο Άγιος Παΐσιος για το θάρρος και την παλληκαριά των Μυροφόρων

– Οι Μυροφόρες είχαν μεγάλη εμπιστοσύνη στον Χριστό, είχαν πνευματική κατάσταση, γι’ αυτό δεν υπολόγισαν τίποτα. Αν δεν είχαν πνευματική κατάσταση, θα έκαναν αυτό που έκαναν; Ξεκίνησαν χαράματα, ώρα που απαγορευόταν η κυκλοφορία, με αρώματα στα χέρια για τον Πανάγιο Τάφο του Χριστού, από αγάπη προς το Χριστό. Γι’ αυτό και αξιώθηκαν να ακούσουν από τον Άγγελο το χαρμόσυνο μήνυμα της Αναστάσεως.
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι ΣΤ΄, Περί προσευχής, εκδ. Ιερ. Ησυχαστήριον Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος, Σουρωτή Θεσσαλονίκης 2012, σελ. 203.

***

Οτιδήποτε συμβαίνει, πρέπει να προσευχηθή, να σκεφθή και να ενεργήση κανείς. Το καλύτερο είναι να προσπαθή με πνευματικό τρόπο να αντιμετωπίζη μια δύσκολη κατάσταση. Σήμερα λείπουν και οι δυό παλληκαριές· ούτε πνευματική παλληκαριά υπάρχει, η οποία γεννιέται από την αγιότητα και την παρρησία στον Θεό, για να αντιμετωπισθή μια δυσκολία με πνευματικό τρόπο, ούτε φυσική παλληκαριά υπάρχει, ώστε να μη δειλιάση κανείς σε έναν κίνδυνο. Πρέπει να έχη κανείς πολλή αγιότητα, για να φρενάρη ένα μεγάλο κακό, αλλιώς που να στηριχθή;

Μια ψυχή σε ένα μοναστήρι αν έχη πνευματική παλληκαριά, να δης, τον άλλον που έρχεται με κακό σκοπό θα τον καθηλώνη με το ένα πόδι μέσα από την μάνδρα και με το άλλο απ᾿ έξω! Θα τον χτυπάη στο κεφάλι με πνευματικό τρόπο, με το κομποσχοίνι, με την ευχή, και όχι με το πιστόλι. Λίγη προσευχή θα κάνη, και ο άλλος θα μένη εκεί έξω ακίνητος! Θα μένη για… σκοπός! Μια ψυχή, αν έχη πνευματική κατάσταση, και το κακό θα φρενάρη και τον κόσμο θα βοηθήση, και για το μοναστήρι θα είναι ασφάλεια. Οι Μυροφόρες δεν υπολόγισαν τίποτε, γιατί είχαν πνευματική κατάσταση και εμπιστεύθηκαν στον Χριστό. Αν δεν είχαν πνευματική κατάσταση, που θα εμπιστεύονταν, για να κάνουν αυτό που έκαναν;

Στην πνευματική ζωή και ο πιο δειλός μπορεί να αποκτήση πολύ ανδρισμό, αν εμπιστευθή τον εαυτό του στον Χριστό, στην θεία βοήθεια. Μπορεί να πάη στην πρώτη γραμμή να πολεμήση και να νικήση. Ενώ οι καημένοι οι άνθρωποι που θέλουν να κάνουν το κακό, και παλληκαριά να έχουν, φοβούνται, διότι αισθάνονται την ενοχή τους και μόνο στην βαρβαρότητά τους στηρίζονται. Ο άνθρωπος του Θεού έχει θεϊκές δυνάμεις, έχει και το δίκαιο με το μέρος του. Βλέπεις, ένα κουταβάκι κάνει «γαβ-γαβ» και φεύγει ο λύκος, γιατί αισθάνεται ενοχή. Οικονόμησε ο Θεός και ο λύκος να φοβάται από ένα κουταβάκι, γιατί αυτό έχει δικαιώματα στο σπίτι του νοικοκύρη του, – πόσο μάλλον ο άνθρωπος που πάει να κάνη κακό μπροστά στον άνθρωπο που έχει Χριστό μέσα! Γι’ αυτό μόνον τον Θεό να φοβώμαστε, όχι τους ανθρώπους, όσο κακοί και να είναι. Ο φόβος του Θεού και τον πιο δειλό τον κάνει παλληκάρι. Όσο ενώνεται κανείς με τον Θεό, τόσο δεν φοβάται τίποτε.

Ο Θεός θα βοηθήση στις δυσκολίες. Αλλά για να δώση ο Θεός την θεϊκή δύναμη, πρέπει και ο άνθρωπος να δώση αυτό το λίγο που μπορεί.
Αγίου Παισίου Αγιορείτου, Λόγοι Β΄, «Πνευματική αφύπνιση», εκδ. Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Βασιλικά Θεσσαλονίκης 1999

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы_μη μου απτου_Icon_of_Noli_me_tangere-Не прикасайся ко МнеAN00453552_001_l

Το θαύμα των κόκκινων αυγών της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής

Το γεγονός αυτό μαρτυρείται στο Ρωσικό Μοναστήρι της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής που βρίσκεται στα Ιεροσόλυμα. Το Ρωσικό Μοναστήρι της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής χτίστηκε το 1885 από τον Ρώσο Αυτοκράτορα Αλέξανδρο τον Γ’ και τους αδελφούς του εις μνήμη της μητέρας του αυτοκράτειρας Μαρίας και το οποίο βρίσκεται στη Γεθσημανή.

Η θαρραλέα Αγία δεν φοβήθηκε τίποτε και έχοντας όπλο της την αλήθεια, το δίκαιο και την Πίστη πήγε μαζί με τη Μαρία του Κλωπά στη Ρώμη, στον ίδιο τον Αυτοκράτορα Τιβέριο για να καταγγείλει τις αυθαιρεσίες των Πιλάτου, Άννα και Καϊάφα εναντίον του Χριστού!

Και πραγματικά καταφέρνει να ιστορήσει στον Καίσαρα όλα τα θαυμαστά γεγονότα και την άδικη καταδίκη του αθώου! Όταν δε φτάνει στο σημείο που αναφέρει την Ανάσταση του Χριστού, λέγεται πως ο Τιβέριος αντέδρασε και είπε:

«Όλα να τα πιστεύσω για Αυτόν τον Ιησού. Αλλά για Ανάσταση πως να πιστέψω»; Εκείνη την ώρα περνούσε μια υπηρέτρια με ένα καλαθάκι γεμάτο αυγά και ο Καίσαρας βρήκε την ευκαιρία να προσθέσει: «Να! Εάν αυτά τα αυγά γίνουν κόκκινα, τότε και εγώ θα πιστέψω πως ο Χριστός Αναστήθηκε»!

Αμέσως τότε και αδίστακτα η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή, πλησίασε την σκλάβα και άγγιξε τα αυγά, που αστραπιαία και θαυματουργικά έγινα όλα κόκκινα! Πήρε τότε ένα και το έδειξε στον έκθαμβο Τιβέριο λέγοντας:

«Χριστός Ανέστη»! Τότε συγκλονισμένος ο καλοπροαίρετος Τιβέριος ομολογεί “Αληθώς Ανέστη” και δίνει άμεσα εντολή να φέρουν το γρηγορότερο μπροστά του στη Ρώμη από τα Ιεροσόλυμα τον Πιλάτο, τον Άννα και τον Καϊάφα!!!

Από εδώ έχουμε το έθιμο του κόκκινου αυγού! Διότι «Αληθώς Ανέστη ο Κύριος»! Και τα αυγά πρέπει να βάφονται κόκκινα και μόνον.

***

Άγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς)

Μαρία Μαγδαληνή_Mary Magdalene, the Holy Myrrh-bearer_ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ-Христа-Марии-Магдалине.-Роспись-кафоликона-монастыря-Дионисиат-на-Афоне.-Сер.-XVI-в.-e1407026652957Στο Άσμα Ασμάτων λέγεται: «Μύρον ακένωτον όνομά σου» (α’ 3).

«Μύρον ακένωτον» το Όνομα “ ΙΗΣΟΥΣ ”, δόξα και χαρά ανερμήνευτος, κάλλος αμήχανον, τιμή ακατανόητος, θεία αγάπη ανέκφραστος. Να, λοιπόν, το έαρ το μυροβόλον και άκτιστον της Νοεράς Καρδιακής προσευχής. Και πάντα ταύτα από το «εκκενωθέν μύρον» του Παναγίου Πνεύματος, του Ονόματος του Ιησού, του λαλουμένου εντός ημών εκ της καθαράς καρδίας, της τετρωμένης εκ του θείου έρωτος…»

Έτσι μυροφόροι δεν είναι μόνο οι γυναίκες εκείνες, που πήγαν στον Τάφο του Χριστού με μύρα, αλλά είναι όλη η ανθρώπινη φύση και ιδιαιτέρως όσοι ζουν μυστηριακά μέσα στην Εκκλησία. Αυτοί δεν κρατούν απλώς στα χέρια τους τα μύρα, αλλά έχουν μέσα στην καρδιά τους το μύρο το ακένωτο, τον Χριστό. Δεν έχουν απλώς τις αρετές της καλωσύνης, της αγάπης, της αληθείας, αλλά τον Ίδιο τον Χριστό, που είναι η Καλωσύνη, η Αγάπη και η Αλήθεια. Η Χάρη του Χριστού που υπάρχει στην καρδιά τους ξεχύνεται και στο σώμα, ώστε δεν είναι απλά μυροδοχεία, αλλά και αυτά τα σώματά τους μεταμορφώνονται σε μύρα. Μυροφόρος είναι εκείνος που έχει εσωτερική αδιάλειπτη προσευχή, που φέρει μέσα στην καρδιά του το μύρο το ακένωτο, τον Χριστό και τέτοιοι ήταν και είναι όλοι οι άγιοι.

Κύριε, είσαι το μόνο άρωμα της ανθρώπινης ύπαρξης … Πόσο πλούσια και θαυμαστά αποζημιώνεις τις αφοσιωμένες ψυχές που δεν σε ξέχασαν νεκρό μέσα στο μνήμα Σου!
Έκανες τις Μυροφόρες γυναίκες φορείς του αγγέλματος της Ανάστασης και της δόξας Σου. .. Εσύ έχρισες τις ζωντανές ψυχές τους με το μύρο της χαράς. Εκείνες που θρηνούσαν το νεκρό Κύριο, έγιναν χελιδόνια της καινούργιας άνοιξης, άγιοι στην ουράνια βασιλεία Σου.
Αναστημένε Κύριε, με τις προσευχές τους ελέησέ μας, σώσε μας, ώστε να σε δοξάζουμε μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα τώρα και πάντα και τους αιώνες των αιώνων. Αμήν. Μαρίας της Μαγδαληνής Holy Incorrupt Right Hand of St. Mary MagdaleneΑπολυτίκιον Αγίας Μυροφόρου Μαρίας της Μαγδαληνής, Ήχος α’. Τον τάφον σου Σωτήρ

Χριστώ τω δι’ ημάς, εκ Παρθένου τεχθέντι, σεμνή Μαγδαληνή, ηκολούθεις Μαρία, αυτού τα δικαιώματα, και τους νόμους φυλάττουσα • όθεν σήμερον, την παναγίαν σου μνήμην, εορτάζοντες, αμαρτημάτων την λύσιν, ευχαίς σου λαμβάνομεν.

Κοντάκιον
Ήχος δ’. Ο υψωθείς.

Ο υπερούσιος Θεός εν τω κόσμω, μετά σαρκός επιφοιτών Μυροφόρε, σε αληθή Μαθήτριαν προσήκατο, όλην σου την έφεσιν, προς αυτόν κεκτημένην, όθεν και ιάματα, απετέλεσας πλείστα• και μεταστάσα νυν εν ουρανοίς, υπέρ του κόσμου πρεσβεύεις εκάστοτε.