Iconography and Hand painted icons

Saint John the Baptist From your heart, grant me the strength of a lion, From your spirit, grant me angelic whiteness. Saint Nikolai Velimirovič

Ιωάννης ο Πρόδρομος_св.Иоанна Предтечи_ St. John the Forerunner _032_Icon_georgiy-ioann-predtecha-zosima-prichashchaet-mariyu-egip-1552 (1)The Beheading of Saint John, the Glorious Prophet, Forerunner and Baptist of the Lord

Commemorated on August 29

«Repent ye: for the kingdom of heaven is at hand», (Matthew 4, 17).

Hymn of Praise
Saint John the Baptist
by Saint Nikolai Velimirovič

O Saint John, wonderful Baptizer,
Of the Savior, you were the glorious Forerunner,
You, with your purity, touched human souls
And, as an awesome trumpet, from the Jordan resounded
From sleep and idle vices, awakening men,
When the axe was near to the root.
To you I bow, to you I pray:
Every temptation, help me to resist.
Prophet most powerful, to you I bow,
And before you kneel and before you I weep:
From your heart, grant me the strength of a lion,
From your spirit, grant me angelic whiteness.
Grant me your strength that by practice to attain
To God be submissive and to rule over myself,
To baptize by fasting, to purify by all-night vigils,
To sweeten by prayer and heavenly vision,
And to every martyrdom, walk without fear
With your courage and with a strong faith.
O Saint John, God’s chosen one,
And glorious martyr for supreme justice,
You, of whom the godless armies are afraid
To my prayers, do not turn a deaf ear,
But, strengthen me by your prayers,
That as a true candle before the Lord, I stand.

Αποτομή Ιωάννου Προδρόμου-Άγιοι_Απόστολοι_Θεσσαλονίκης._Ο_χορός_της_Σαλώμης._Τοιχογραφία_της_δεύτερηIf you observe how men die, you would see that the death of a man usually resembles his sin. As it is written: “For all they that take the sword shall perish with the sword” (St. Matthew 26:52). Every sin is a knife and men usually are slain by that sin which they most readily committed. An example of this is given to us by Salome, the foul daughter of Herodias who asked for and received from Herod the head of John the Baptist on a platter. Living in Spain in the town of Lerida [Loredo] with the exiled Herod and Herodias, Salome set out one day across the frozen river Sikaris. The ice broke and she fell into the water up to her neck. Icebergs squeezed around her neck and she wiggled, dancing with her feet in the water as she once danced at the court of Herod. However, she was unable either to raise herself up or to drown until a sharp piece of ice severed her head. The water carried her body away and her head was brought to Herodias on a platter as was the head of John the Baptist at one time. Behold how terrible a death resembles the sin committed.

The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for Old Calendar date August 29, and New Calendar date September 11.
http://livingorthodoxfaith.blogspot.gr/2010/04/prologue-august-29-september-11.htmlΙωάννης ο Πρόδρομος_св.Иоанна Предтечи_ St. John the Forerunner _0747_freska-dionisiat-16Beheading of Saint John the Forerunner. Today is a little Great Friday, a second Great Friday. Saint Justin Popovich of Celije

Homily on the Feast of the Beheading of St John, the Glorious Prophet, Forerunner and Baptist of the Lord, St. Justin Popovic of Celije

Grant unto me then, Lord, a pure heart and unchangeable repentance, leading to salvation; grant that I may find favour in Thy sight during the remainder of my life!

I thank Thee, Lord, for bestowing new life upon me each time, when, with tears of repentance and gratitude, I celebrate the Divine Liturgy and partake of Thy most pure and life-giving Mysteries. 

“If you fall, rise and you shall be saved.” You are a sinner, you continually fall, learn also how to rise; be careful to acquire this wisdom. This is what the wisdom consists in: learning by heart the psalm, “Have mercy upon me, O God, after Thy great goodness,” inspired by the Holy Spirit to the king and prophet David, and say it with sincere faith and trust, with a contrite and humble heart. After your sincere repentance, expressed in the words of King David, the forgiveness of your sins shall immediately shine upon you from the Lord, and your spiritual powers will be at peace. The most important thing in life is to be zealous for mutual love, and not to judge anyone. Everybody shall answer for himself to God, and you must look to yourself. Beware of malice.
Excerpts from the diary of St. John of Kronstadt

Troparion of the Forerunner: In Tone II:

   The memory of the just is celebrated with hymns of praise, * but the Lord’s testimony is enough for thee, O Forerunner * for thou wast shown to be more wonderful than the Prophets * since thou wast granted to baptize in the running waters * Him whom thou didst proclaim. * Then having endured great suffering for the Truth, * thou didst rejoice to bring, even to those in hell, * the good tidings that God Who had appeared in the flesh * takes away the sin of the world and grants us the great mercy.

The Kontakion for the Beheading of St John the Baptist,:
In Tone V:

The beheading of the glorious Forerunner * was a divine dispensation * that the coming of the Savior might be preached to those in hell. * Lament then, Herodias, * that thou didst demand a murder * despising the law of God and eternal life.

The Ikos:
Beginning an ode unto thee, O God-hymned blessed John, I am full of joy and yet also full of dread, for I fear that I shall not find words, O Forerunner to worthily praise thee, but do thou thyself strengthen me and grant that I may worthily speak of thee saying:
Rejoice, thou by whom gladness came;
Rejoice, thou by whom the curse was destroyed;
Rejoice, teacher of the ends of the world;
Rejoice, proclaimer of Christ’s wonders;
Rejoice, height of conscience that reacheth unto the heavens;
Rejoice, breadth of purity that cleanseth all the earth;
Rejoice, since thou hast seen the Holy Trinity;
Rejoice, thou who despised the deceit of fallen nature;
Rejoice, star that revealeth the Sun;
Rejoice, luminary that illuminates all that are under the sun;
Rejoice, thou by whom Christ hath been proclaimed;
Rejoice, thou by whom Satan was rejected;
Rejoice, O proclaimer of grace.

Αββάς Μωυσής ο Αιθίοπας Όλος ο αγώνας πρέπει να αποβλέπει στο να μην κρίνουμε τον πλησίον.

Όσιος Αββάς Μωυσής ο Αιθίοπας (332-407)
Εζεκίας ο Δίκαιος, Βασιλιάς του Ιούδα (691 π.Χ).
Σουσανίκ βασίλισσα Γεωργίας μάρτυρος (458)
Άννα η Θεοδόχος και προφήτιδα της Ιερουσαλήμ, θυγατέρα του Φανουήλ (3/2 και 28/8, +1ος αι.)
Σύναξις 52 Οσίων Πατέρων των Μακρινών Σπηλαίων της Λαύρας του Κιέβου (της Σκήτης του Αγίου Θεοδοσίου)

Εορτάζουν στις 28 Αυγούστου

Φήσεις το ρητόν και θανών, Μωσή μέλα.
«Άνθρωπος όψιν, και Θεός την καρδίαν».
Θάψαν εν εικάδι Μωσήν ογδόη Αιθιοπήα.

Μωυσής ο Αιθίοπας_Saint abba Moses the Ethiopian_Авва Моисей Мурин_74636.bΚάποιος αδελφός της Σκήτης έσφαλε. Έγινε συγκέντρωση στην οποία κάλεσαν τον αββά Μωυσή αλλ’αυτός δεν θέλησε να πάει. Του παρήγγειλε τότε ο πρεσβύτερος: «Έλα, γιατί σε περιμένουν όλοι». Κι εκείνος σηκώθηκε και πήγε κρατώντας στην πλάτη ένα καλάθι τρύπιο που το γέμισε με άμμο. Οι Πατέρες που βγήκαν να τον προϋπαντήσουν του λένε: «Τι είναι αυτό, πάτερ;» «Οι αμαρτίες μου―απαντά ο Γέροντας―που κυλούν και πέφτουν πίσω μου και δεν τις βλέπω και ήλθα εγώ σήμερα να κρίνω τα σφάλματα άλλου». Όταν τ’άκουσαν αυτά οι Πατέρες, δεν είπαν τίποτε εναντίον του αδελφού αλλά τον συγχώρεσαν .

Είπε πάλι ο αββάς Μωυσής: Από την στιγμή που ο άνθρωπος θα επιρρίψει την μομφή πάνω στον εαυτό του και πει «αμάρτησα», αμέσως τον σπλαγχνίζεται ο Κύριος.

Είπε ο αββάς Μωυσής: «Εάν ο άνθρωπος δεν κρατά μέσα στην καρδιά του ότι είναι αμαρτωλός, ο Θεός δεν τον εισακούει».
«Και τι σημαίνει -ρωτάει ο αδελφός- να κρατάς στην καρδιά σου ότι είσαι αμαρτωλός;»
Και απαντά ο Γέροντας: «Εκείνος που σηκώνει συνειδητά τις αμαρτίες του, δεν βλέπει τις αμαρτίες του πλησίον του».

– «Σε κάθε κόπο που κάνει ο άνθρωπος, τι είναι αυτό που θα τον βοηθήσει;»
– «Ο Θεός, -του απαντά ο Γέροντας- είναι αυτός πού βοηθάει, διότι είναι γραμμένο στη Γραφή: Ο Θεός είναι καταφυγή και δύναμή μας και βοηθός πανίσχυρος στις θλίψεις πού μας βρίσκουν» (Ψαλμός 45:2).
– «Και οι νηστείες -ξαναρωτά ο αδελφός- και οι αγρυπνίες που κάνει ο άνθρωπος, τι σκοπό έχουν;»
– «Αυτές -του λέει ο Γέροντας- ταπεινώνουν την ψυχή. Και η Γραφή λέει: Δές την ταπείνωσή μου και τον κόπο μου και συγχώρεσε όλες τις αμαρτίες μου (Ψαλμ. κδ΄ 18). Και εάν η ψυχή θα φέρει τους καρπούς αυτούς, θα την σπλαχνιστεί ο Θεός χάρη σ΄αυτά».

Κάποτε ο αββάς Μωυσής πολεμήθηκε πολύ από τον πειρασμό της πορνείας. Μη μπορώντας άλλο να καθίσει στο κελλί του, πήγε και το είπε στον αββά Ισίδωρο.
Ο γέροντας τον παρακάλεσε να επιστρέψει στο κελλί του, αυτός όμως δεν δέχτηκε λέγοντας: «Δεν μπορώ, αββά». Τον πήρε τότε μαζί του ο γέροντας, τον ανέβασε στη στέγη του κελλιού και του είπε: «Κοίταξε προς τη δύση». Αυτός κοίταξε και είδε ένα αναρίθμητο πλήθος από δαίμονες όλο ταραχή και θόρυβο, έτοιμους για πόλεμο. Του είπε πάλι ο αββάς Ισίδωρος: «Δες και προς την ανατολή».
Κοιτώντας αυτός είδε αναρίθμητα πλήθη αγίων αγγέλων γεμάτων δόξα. Και του είπε ο αββάς Ισίδωρος: «Να, αυτοί είναι που στέλνει ο Κύριος να βοηθήσουν τους αγίους, ενώ στη δύση είναι εκείνοι που τους πολεμούν. Αυτοί λοιπόν που είναι μαζί μας είναι περισσότεροι». Και έτσι ευχαρίστησε τον Θεό ο αββάς Μωυσής, πήρε θάρρος και γύρισε στο κελλί του.

Ένας αδελφός επισκέφτηκε στη Σκήτη τον αββά Μωυσή και του ζήτησε να του πει κάποιον λόγο. Και ο Γέροντας του λέει: «Πήγαινε, κάθισε στο κελί σου, και το κελί σου θα σου τα διδάξει όλα».

Είπε ο Αββάς Μωϋσής: «Ο άνθρωπος που αγαπά τη σιωπή και φεύγει, μοιάζει με ώριμο σταφύλι. Αυτός δε οπού μένει ανάμεσα στους ανθρώπους, σαν αγουρίδα είναι».

Είπε ο Αββάς Μωϋσής στον Αββά Μακάριο, όταν ήταν στη σκήτη: «Θέλω να ησυχάσω και δεν μ’ αφήνουν οι αδελφοί». Και του λέγει ο Αββάς Μακάριος: «Βλέπω ότι η φύση σου είναι απαλή, και δεν μπορείς να αποστραφής αδελφό. Αλλά αν θέλης να ησυχάσης, πήγαινε στα ενδότερα της ερήμου, στην Πέτρα. Και εκεί ησυχάζεις». Αυτό και έκαμε και βρήκε ανάπαυση.

Ο Αββάς Μωϋσής κάποτε αποφάσισε να κατοικήση σε μια απρόσιτη σπηλιά, στη ρίζα μιας απότομης προεξοχής του βουνού στην Πέτρα. Ανέβαινε και συλλογιζόταν:
«Πως μπορώ εδώ να συνάξω το νερό που μου χρειάζεται;»
Και του ήλθε φωνή όπου έλεγε:
«Είσελθε και καθόλου να μη φροντίσεις».
Εισήλθε λοιπόν. Και τον επισκέφθηκαν μερικοί πατέρες και δεν είχε παρά ένα λαγήνι νερό. Και παίρνοντας απ’ αυτό με μικρο τάσι, σώθηκε το νερό. Ο δε γέρων στενοχωριόταν. Μπαίνοντας λοιπόν και βγαίνοντας, προσευχόταν στον Θεό. Και να, σύννεφο βροχής ήλθε ακριβώς πάνω στην Πέτρα. Και γέμισε όλα του τα αγγεία. Και λέγουν ύστερα στον γέροντα: «Πες μας, γιατί έμπαινες και έβγαινες;». Και τους απαντά ο γέρων: «Παραπονιόμουν στον Θεό, λέγοντας του, ότι με έφερε εδώ και να, δεν έχω νερό για να πιουν οι δούλοι σου. Γι’ αυτό έμπαινα και έβγαινα, παρακαλώντας τον Θεό, ωσότου μας έστειλε νερό».

Είπε επίσης: «Όλος ο αγώνας πρέπει να αποβλέπει στο να μην κρίνουμε τον πλησίον. Γιατί όταν το χέρι του Κυρίου φόνευσε όλα τα πρωτότοκα στη χώρα της Αιγύπτου, δεν έμεινε σπίτι που να μην είχε νεκρό (Έξ. 12,29-30)». Τον ρωτάει ο αδελφός: «Τι σημαίνουν τα λόγια αυτά;» «Σημαίνουν―είπε ο Γέροντας―ότι, εάν όλα εκείνα που μας εμποδίζουν μας αφήσουν να δούμε τις αμαρτίες μας, δεν θα βλέπουμε τις αμαρτίες του πλησίον. Άλλωστε είναι ανοησία, ενώ έχει δικό του νεκρό ο άνθρωπος, να τον αφήσει και να πάει να κλάψει το νεκρό του πλησίον.

Και το να πεθάνεις έναντι του πλησίον σημαίνει να έχεις μπροστά σου τη δική σου αμαρτία και να μην έχεις μέριμνα για κανένα άνθρωπο ότι αυτός είναι καλός ή εκείνος είναι κακός. Μην κάνεις κακό σε κανένα άνθρωπο, ούτε να σκέφτεσαι πονηρά για κανένα. Μην εξευτελίσεις κάποιον που κάνει το κακό αλλά και να μην συμφωνήσεις μ’εκείνον που κάνει κακό στον πλησίον ούτε να χαίρεσαι μ’αυτόν που βλάπτει τον πλησίον. Αυτό σημαίνει το να είμαστε νεκροί έναντι του πλησίον.

Μην κατακρίνεις κανένα· αλλά να λες: Ο Θεός γνωρίζει τον καθένα και να μη συμφωνείς μ’αυτόν που κατηγορεί· να μη χαίρεσαι που κατηγορεί αλλά ούτε και να τον μισείς. Αυτό είναι το νόημα του να μην κρίνουμε.

Μην εχθρεύεσαι κανέναν άνθρωπο· και να μην κρατήσεις έχθρα μέσα στην καρδιά σου, αλλά μη μισήσεις και αυτόν που εχθρεύεται τον πλησίον. Αυτή είναι η ειρήνη. Να παρακινείς τον εαυτό σου σ ’αυτά. Ο κόπος είναι προσωρινός, ενώ η ανάπαυση είναι αιώνια με τη χάρη του Θεού Λόγου. Αμήν.»

Έλεγε ο αββάς Μωυσής στη Σκήτη: «Εάν φυλάξωμε τις εντολές των πατέρων μας, εγώ σας εγγυώμαι ότι βάρβαροι δεν θα έλθουν εδώ. Εάν όμως δεν τις φυλάξωμε ο τόπος αυτός οπωσδήποτε θα ερημωθεί».

Είπε ο αββάς Μωϋσής: «Οφείλει τινας να πεθάνει απέναντι του συντρόφου του, ώστε να μην τον κατακρίνει σε τίποτε ».

 «Η συναίσθησις της αμαρτίας ημών είναι μέγα δώρον του Ουρανού, μεγαλύτερον και της οράσεως των αγγέλων… Η μετάνοια είναι ανεκτίμητον δώρον προς την ανθρωπότητα… Δια της μετανοίας συντελείται η θέωσις ημών. Τούτο είναι γεγονός ασυλλήπτου μεγαλείου» (Αρχιμ. Σωφρονίου, Οψόμεθα τον Θεόν καθώς εστι, σελ. 40 και 46).

Όσιος Αββάς Μωυσής ο Αιθίοπας Προφητεία περί των Μοναχών της εσχάτης γενεάς.

Όσιος Αββάς Μωυσής ο Αιθίοπας

Οσιομάρτυς Σουσανίκ βασίλισσα της Γεωργίας (440-475), θυγατέρα Αγίου Βαρτάν της Αρμενίας

Απολυτίκιον Αββά Μωυσέως του Αιθίοπος. Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.

Των παθών καταλείψας Πάτερ την Αίγυπτον, των αρετών εν τω όρει ανήλθες πίστει θερμή, τον Σταυρόν τον του Χριστού άρας επ’ ώμων σου, και δοξασθείς περιφανώς τύπος ώφθης Μοναστών, Μωσή Πατέρων ακρότης, μεθ’ ων απαύστως δυσώπει ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.

Κανών α’, Ωδή δ’
Ήχος πλ. δ’ Εισακήκοα Κύριε

Μεταθείς την διάνοιαν, προς τα υπέρ νούν τε και λόγον Όσιε, της ασκήσεως τον καύσωνα, ώσπερ θείαν δρόσον καθυπέφερες.

Θεωρίαις και πράξεσιν, εκλελαμπρυσμένη Πάτερ πανόλβιε, η καρδία σου του Πνεύματος, καθαρόν εδείχθη ενδιαίτημα.

Κανών α’, Ωδή ς’
Ήχος πλ. δ’ Ιλάσθητί μοι Σωτήρ

Ως μέλισσα φιλεργός, τω σίμβλω της διανοίας σου, τα άνθη των αρετών, αθροίσας ανέβλυσας, γλυκασμόν αθάνατον, την πικρίαν Πάτερ, των δαιμόνων απελαύνοντα.

Ερήμοις εγκαρτερών, την άνω πόλιν κεκλήρωσαι, την σάρκα δουλαγωγών, νηστείαις θαυμάσιε, τρυφήν προς αδάπανον, και προς Παραδείσου, τας σκηνώσεις εξεδήμησας.

Κανών α’, Ωδή θ’
Ήχος πλ. δ’ Έφριξε πάσα ακοή

Στάζουσι Πάτερ γλυκασμόν, ωφελείας οι των πόνων ιδρώτές σου, και την πικρίαν ημών των παθημάτων αποδιώκουσιν, αναβλυστάνουσιν ημίν ιάσεις τα λείψανα, και σηπεδόνας κακών, και ψυχών τον μολυσμόν εκκαθαίρουσιν.

Στεφάνοις έστεψε Χριστός, αμαράντοις σου την κάραν θεσπέσιε, νενικηκότος στερρώς, τας παρατάξεις του κοσμοκράτορος, και των Οσίων τοις χοροίς, οσίως ηρίθμησε, μεθ’ ων ικέτευε, λυτρωθήναι πειρασμών τους τιμώντάς σε.

Abba Moses the Ethiopian of Scete said, ‘The man who flees and lives in solitude is like a bunch of grapes ripened by the sun.

Saint abba Moses the Ethiopian of Scete
Saint Shushanik Queen and Martyr (440-475)
Righteous Hezekiah (721-691 B.C.)
Synaxis of the Saints of the Kiev Caves whose relics repose in the Far Cave of Venerable Theodosius

Commemorated on August 28

Μωυσής ο Αιθίοπας_Saint abba Moses the Ethiopian_Авва Моисей Мурин_74636.bAbba Moses said, ‘The man who flees and lives in solitude is like a bunch of grapes ripened by the sun, but he who remains amongst men is like an unripe grape.’

A brother came to Scetis to visit Abba Moses and asked him for a word. The old man said to him, ‘Go, sit in your cell, and your cell will teach you everything.’

Abba Moses said to Abba Macarius at Scetis, ‘I should like to live in quiet prayer and the brethren do not let me.’ Abba Macarius said to him, ‘I see that you are a sensitive man and incapable of sending a brother away. Well, if you want to live in peace, go to the interior desert, to Petra, and there you will be at peace.’ And so he found peace.

It was said of Abba Moses at Scetis that when he had arranged to go to Petra, he grew tired in the course of the journey and said to himself, ‘How can I find the water I need there?’ Then a voice said to him, ‘Go, and do not be anxious about anything.’ So he went. Some Fathers came to see him and he had only a small bottle of water. He used it all up in cooking lentils for them. The old man was worried, so he went in and came out of his cell, and he prayed to God, and a cloud of rain came to Petra and filled all the cisterns. After this, the visitors said to the old man, ‘Tell us why you went in and out.’ The old man said to them, I was arguing with God, saying, “You brought me here and now I have no water for your servants.” This is why I was going in and out; I was going on at God till he sent us some water.’

Abba Moses asked Abba Silvanus: ”Can a man make a new beginning every day?” The Elder replied: ”If he is a true laborer, he can make a new beginning at every moment.”

Abba Poemen said that a brother asked Abba Moses how someone could consider himself as dead towards his neighbor. The old man said to him, ‘If a man does not think in his heart that he is already three days dead and in the tomb, he cannot attain this saying.’

The monk must die to his neighbour and never judge him at all, in any way whatever.

Affliction,” [Abba] Moses once said, “lasts for a short time, while peace is forever, by the grace of God the Word.”

A brother at Scetis committed a fault. A council was called to which Abba Moses was invited, but he refused to go to it. Then the priest sent someone to say to him, ‘Come, for everyone is waiting for you.’ So he got up and went. He took a leaking jug, filled it with water and carried it with him. The others came out to meet him and said to him, ‘What is this, Father?’ The old man said to them, ‘My sins run out behind me, and I do not see them, and today I am coming to judge the errors of another.’ When they heard that they said no more to the brother but forgave him.

Another day when a council was being held in Scetis, the Fathers treated Moses with contempt in order to test him, saying, ‘Why does this black man come among us?’ When he heard this he kept silence. When the council was dismissed, they said to him, ‘Abba, did that not grieve you at all? ‘He said to them, ‘I was grieved, but I kept silence.’

It happened that Abba Moses was struggling with the temptation of fornication. Unable to stay any longer in the cell, he went and told Abba Isidore. The old man exhorted him to return to his cell. But he refused, saying, ‘Abba, I cannot.’ Then Abba Isidore took Moses out onto the terrace and said to him, ‘Look towards the west.’ He looked and saw hordes of demons flying about and making a noise before launching an attack. Then Abba Isidore said to him, ‘Look towards the east.’ He turned and saw an innumerable multitude of holy angels shining with glory. Abba Isidore said, ‘See, these are sent by the Lord to the saints to bring them help, while those in the west fight against them. Those who are with us are more in number than they are.’ Then Abba Moses, gave thanks to God, plucked up courage and returned to his cell.

The Sayings of the Desert Fathers The Apophthegmata Patrum, Translated, with a foreword by Benedicta Ward, SLG- preface by Metropolitan Anthony of Sourozh

Apolytikion in the First Tone

Thou didst prove to be a citizen of the desert, an angel in the flesh, and a wonderworker, O Moses, our God-bearing Father. By fasting, vigil, and prayer thou didst obtain heavenly gifts, and thou healest the sick and the souls of them that have recourse to thee with faith. Glory to Him that hath given thee strength. Glory to Him that hath crowned thee. Glory to Him that worketh healings for all through thee.

Kontakion in the Third Tone

O all-blest and righteous Father Moses, thou didst drive away the passions’ darkness, being richly illumined with light divine; and with thy vigilant prayers, thou didst wither up the wanton pride of the flesh, and didst mount on high to the citadel above, where do thou continually entreat Christ God to grant great mercy unto us.

Αββάς Ποιμήν, ο Μέγας της διακρίσεως πατήρ. Ένας πνευματικός αιμοδότης της Μητέρας Εκκλησίας μας, Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Ποιμήν ο Μέγας-Прп. Пимена Великого-Saint Poimen Poemen the Great-Pimen_VelikijΌσιος αββάς Ποιμήν, ο Μέγας της διακρίσεως πατήρ
Άγιος Φανούριος ο Νεοφανής, ο Μεγαλομάρτυρας
Όσιος Ποιμήν της Παλαιστίνης (602)
Όσιος Ποιμήν ο Νηστευτής του Κιέβου (12ος αιών)

Εορτάζουν στις 27 Αυγούστου

Ως εκ λύκου χαίνοντος ηρπάγη βίου,
Ποιμήν, το θρέμμα του μεγίστου ποιμένος.
Ποιμένα εις μέγαν εβδόμη εικάδι ώχετο Ποιμήν.

Ένας αδελφός ηρώτησε τον Αββάν Ποιμένα, λέγων:
Μαζί μου κατοικούν αδελφοί. Ορίζεις να τους διατάξω;
Του λέγει ο Γέρων Όχι, αλλά γίνε εις αυτούς παράδειγμα και όχι νομοθέτης.

Ένας αδελφός ηρώτησε τον Αββάν Ποιμένα, λέγων: Εάν ίδω σφάλμα του αδελφού μου, καλόν είναι να το σκεπάσω;
Του λέγει ο Γέρων: Όποιαν ώραν σκεπάσωμεν το σφάλμα του αδελφού μας και ο Θεός σκεπάζει το ιδικόν μας.

Όποιος πειρασμός κι αν βρη τον ταπεινόφρονα, λέγει ο Αββάς Ποιμήν, νικά γιατί σωπαίνει.

Είπε ο αββάς Ποιμήν:
«Πολλοί από τους Πατέρες μας έγιναν ανδρείοι στην άσκηση, αλλά στη λεπτότητα των λογισμών ελάχιστοι».

Όσιος Ποιμήν ο Μέγας. Ο ποιμένας των ψυχών. Ο Αββάς της Αγάπης και της Διακρίσεως.

Όποια ώρα σκεπάσουμε το σφάλμα του αδελφού μας, σκεπάζει και ο Θεός το δικό μας. αββάς Ποιμήν
https://iconandlight.wordpress.com/2014/08/27/%CF%8C%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B1-%CF%8E%CF%81%CE%B1-%CF%83%CE%BA%CE%B5%CF%80%CE%AC%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%86%CE%AC%CE%BB%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%B4%CE%B5/Ποιμήν ο Μέγας-Прп. Пимена Великого-Saint Poemen Poimen the Great-16089Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Εάν δεν μπορούμε να μιμηθούμε τους Αγίους Πατέρες της Αιγύπτου, με την μεγάλη τους Μοναχική ακρίβεια, ας μιμηθούμε τουλάχιστον τις γκαμήλες, οι οποίες, ενώ τρώνε λίγο, σηκώνουν όμως πολύ βάρος, και από το πολύ γονάτισμα ροζιάσανε τα γόνατά τους, και βαρυφορτωμένες ακολουθούν ταπεινά πίσω από ένα μικρό γαϊδουράκι. Έχουν δε και το εξής τυπικό: τον ευεργέτη τους ποτέ δεν τον ξεχνάνε και του χρεωστούν ευγνωμοσύνη.

Πατέρες της Εκκλησίας
Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Οι Άγιοι Πατέρες, παλαιά, έφευγαν στην έρημο πρώτα και ερημώνονταν από τα πάθη τους αγωνιζόμενοι και χωρίς σχέδια και προγράμματα δικά τους αφήνονταν στα χέρια του Θεού και απέφευγαν τα αξιώματα και την εξουσία, ακόμη και όταν έφθαναν σε μέτρα Αγιότητος – εκτός, όταν η Μητέρα Εκκλησία είχε ανάγκη, έκαναν υπακοή στο θέλημα του Θεού, και δοξαζόταν το Όνομα του Θεού με την αγία τους ζωή. Γίνονταν δηλαδή πνευματικοί αιμοδότες, αφού αποκτούσαν καλή κατάσταση πνευματικής υγείας στην έρημο, με την καλή πνευματική τροφή και την άγρυπνη Πατερική παρακολούθηση.

Στην εποχή μας όμως, πολλοί από εμάς, επηρεασμένοι δυστυχώς από την κοσμική αγάπη, που δεν έχει πνευματικό αντίκρισμα, πάμε δήθεν να κάνουμε καλό, να δώσουμε αίμα, ενώ το αίμα μας είναι γεμάτο από πνευματικά μικρόβια, και βλάπτουμε περισσότερο.

Εάν όμως θα ζούσαμε Πατερικά, θα είχαμε όλοι πνευματική υγεία, την οποία θα ζήλευαν και όλοι οι ετερόδοξοι και θα άφηναν τις αρρωστημένες τους πλάνες και θα σώζονταν δίχως κήρυγμα. Διότι τώρα δεν συγκινούνται από την Αγία μας Πατερική παράδοση, γιατί θέλουν να ιδούν και την Πατερική μας συνέχεια, την πραγματική συγγένεια με τους Αγίους μας.

Μωϋσής Προφήτης_ Prophet Moses the God-seer_ Моисей пророк Икона_ Byzantine Orthodox Icon_prophet-mosesΣτην εποχή μας, πλήθυναν δυστυχώς τα λόγια και τα βιβλία, και λιγόστεψαν τα βιώματα, διότι επηρεάστηκαν οι άνθρωποι πάλι από το κοσμικό πνεύμα, που επιδιώκει όλο τις ευκολίες και αποφεύγει τον σωματικό κόπο. Αναπαύονται δηλαδή οι περισσότεροι από εμάς στο πολύ διάβασμα και στην λίγη ή καθόλου εφαρμογή. Θαυμάζουμε μόνον τους Αγίους Αθλητάς της Εκκλησίας μας, χωρίς να καταλαβαίνουμε το πόσο κοπίασαν, διότι δεν κοπιάσαμε, για να μπορέσουμε να καταλάβουμε τον κόπο τους, για να τους αγαπήσουμε και να αγωνισθούμε από φιλότιμο να τους μιμηθούμε.

Όσοι όμως αγωνίζονται φιλότιμα και δεν αναπαύουν τον εαυτό τους και βγάζουν τον εαυτό τους από την κάθε ενέργεια τους, βοηθάνε πολύ θετικά, γιατί τότε μόνον αναπαύονται οι ψυχές που έχουν ανάγκη βοηθείας, και τότε μόνο θα αναπαυθή εσωτερικά η ψυχή τους και σ’ αυτήν την ζωή και στην αιώνια.

Εκείνοι που επιδιώκουν εξουσίες, ενώ εξουσιάζονται από τα πάθη, και παρουσιάζουν τα ατομικά τους συμφέροντα για πνευματικά και καταφεύγουν ακόμη και στις κοσμικές αρχές, για να τους λύσουν τα Εκκλησιαστικά τους θέματα, είναι πια εγκαταλελειμένοι από την Χάρη του Θεού.

Μη μας ξεγελάη ο πονηρός με το Καίσαρα επικαλούμαι[1], διότι ο Απόστολος Παύλος ήταν παραδομένος στην εξουσία του Καίσαρος και, επειδή είχε λάβει προηγουμένως πληροφορία από τον Θεό ότι θα κηρύξη τον Χριστό και στην Ρώμη, ζήτησε τον Καίσαρα, για να τον μεταφέρουν στην Ρώμη (να του βάλουν τα ναύλα).

Όταν κανείς προσπαθή να τοποθετήση τα Εκκλησιαστικά θέματα με Ορθόδοξο τρόπο, και ο σκοπός του είναι το να τοποθετήση καλύτερα τον εαυτό του, πώς θα ευλογηθή από τον Θεό;

Ούτε πάλι θα πρέπη να συγκινήται κανείς και από εκείνους που τοποθετούν τα Εκκλησιαστικά θέματα πολύ καλά, Ορθόδοξα, εάν οι ίδιοι δεν είναι καλά τοποθετημένοι στην Εκκλησία και την ταράσσουν με αδιάκριτες ακρότητες ή ελαφρότητες.

Τα δύο άκρα πάντα ταλαιπωρούν την Μητέρα Εκκλησία, και οι ίδιοι που τα κρατούν ταλαιπωρούνται, διότι τα δύο άκρα συνήθως καρφώνουν … Είναι δηλαδή σαν να κρατάη το ένα άκρο δαιμονισμένος, όταν έχη αναίδεια πνευματική (περιφρόνηση για όλα), το δε άλλο άκρο σαν να το κρατάη τρελός, όταν έχη μωρό ζήλο με στενοκεφαλιά, και τότε – Θεός φυλάξοι! – μπορεί να χτυπιένται συνέχεια τα δύο άκρα, και «άκρη να μην τους βρίσκη» κανείς.

Εκείνοι που θα μπορέσουν να λυγίσουν τα δύο αυτά άκρα, να ενωθούν, θα στεφανωθούν από τον Χριστό με δύο αμαράντινα στεφάνια.

Δεν πρέπει να δημιουργούμε θέματα στην Εκκλησία ούτε να μεγαλοποιούμε τις μικρές ανθρώπινες αταξίες που γίνονται, για να μη δημιουργούμε μεγαλύτερο κακό, και χαίρεται ο πονηρός.

Όποιος για μικρή αταξία ταράσσεται πολύ και ορμάει απότομα, να την διορθώση δήθεν, (με ορμή και οργή), μοιάζει με ελαφρόμυαλο Νεωκόρο που βλέπει να στάζη ένα κερί και ορμάει απότομα, με φόρα, για να το διορθώση δήθεν, αλλά παίρνει σβάρνα ανθρώπους και μανουάλια και δημιουργεί την μεγαλύτερη αταξία την ώρα της Λατρείας.

Δυστυχώς, στην εποχή μας έχουμε πολλούς που ταράσσουν την Μητέρα Εκκλησία. Όσοι από αυτούς είναι μορφωμένοι, έπιασαν το Δόγμα με το μυαλό και όχι με το Πνεύμα των Αγίων Πατέρων. Οι δε άλλοι που είναι αγράμματοι, το έπιασαν και αυτοί με τα δόντια το Δόγμα, γι’ αυτό και τρίζουν τα δόντια, όταν συζητούν Εκκλησιαστικά θέματα, κι έτσι δημιουργείται η μεγαλύτερη ζημία στην Εκκλησία από αυτούς παρά από τους πολέμιους της Ορθοδοξίας μας.

Όσοι δικαιολογούν την κακία τους με τον δήθεν έλεγχο στους άλλους και όχι στον εαυτό τους, ή με το να δημοσιεύουν στον κόσμο Εκκλησιαστικές καταστάσεις – ακόμη και πράγματα που δεν λέγονται – προφασιζόμενοι το ειπέ τη Εκκλησία[2], ας κάνουν πρώτα αρχή από την μικρή τους Εκκλησία, την οικογένεια τους ή την Αδελφότητα τους και, εάν τους φανή καλό, τότε ας ρεζιλέψουν και την Μητέρα Εκκλησία. Τα καλά παιδιά, νομίζω, ποτέ δεν κατηγορούν την μάνα τους. Δυστυχώς όμως, πολλοί απερίσκεπτοι δίνουν άφθονο πολεμικό υλικό στους αιρετικούς, και καταλαμβάνουν Ορθόδοξες πόλεις και χωριά οι Ιεχωβάδες κ.λπ. και αυξάνουν το ιεραποστολικό τους έργο.

Το ότι πολλούς έχουν κάνει Ιεχωβάδες με αυτό το δαιμονικό τυπικό (να θεατρίζουν τον Κλήρο και την Εκκλησία) είναι γνωστό στους Πνευματικούς, διακριτικούς Πατέρες, όπως επίσης είναι γνωστό σε όλο τον κόσμο το ότι δεν έκαναν ούτε έναν Ιεχωβά Ορθόδοξο με αυτόν τον τρόπο, τον μη Ορθόδοξο.

Ποιμήν ο Μέγας-Прп. Пимена Великого-Saint Poimen Poemen the Great—ΑΡΣΕΝΙΟΣ67542Ενώ ο Καλός Θεός μας ανέχεται με αγάπη και δεν θεατρίζει κανέναν, αν και γνωρίζη τα χάλια μας σαν Καρδιογνώστης – όπως και οι Άγιοι ποτέ δεν προσβάλανε αμαρτωλό άνθρωπο μπροστά στον κόσμο, αλλά με αγάπη και λεπτότητα πνευματική και μυστικό τρόπο βοηθούσαν για την διόρθωση του κακού – εμείς, παρ’ όλο που είμαστε αμαρτωλοί, κάνουμε το αντίθετο (σαν υποκριτές).

Μόνο στον άνθρωπο που έχει δαιμόνιο αρχικό δικαιολογείται να θεατρίζη τους ανθρώπους μπροστά στον κόσμο, να τους λέη το παρελθόν (σε όσους βέβαια έχει δικαιώματα το δαιμόνιο), για να κλονίζη αδύνατες ψυχές. Το ακάθαρτο πνεύμα, φυσικά, δεν βγάζει στην φόρα τις αρετές των ανθρώπων αλλά τις αδυναμίες τους. Οι ελευθερωμένοι όμως άνθρωποι από τα πάθη τους, επειδή δεν έχουν κακία, το κακό το διορθώνουν με καλοσύνη. Εάν ιδούν καμιά φορά κάπου λίγη ακαθαρσία που δεν καθαρίζεται, την σκεπάζουν με πλάκα, για να μην αηδιάση και ο άλλος που θα την έβλεπε. Ενώ εκείνοι που ξεσκαλίζουν σκουπίδια, μοιάζουν με τις κότες …

Δεν είναι ειλικρινής και ευθύς εκείνος που λέει κατά πρόσωπο την αλήθεια ούτε εκείνος που την δημοσιεύει, αλλά εκείνος που έχει αγάπη και αληθινή ζωή και μιλάει με διάκριση, όταν πρέπη, και λέει εκείνα που πρέπει στην πρέπουσα ώρα.

Εκείνοι που ελέγχουν με αδιακρισία, έχουν πνευματική σκότωση και κακία και τους ανθρώπους, δυστυχώς, τους βλέπουν σαν κούτσουρα. Και, ενώ τους πελεκάνε αλύπητα, και υποφέρουν οι άνθρωποι, αυτοί χαίρονται για το τετραγώνισμα που τους κάνουν (τον κυβισμό)!

Όσοι βιάζονται να κάνουν τον Πνευματικό Πατέρα, ενώ έχουν πολλές τοξίνες πνευματικές ακόμη, μοιάζουν με τα άγουρα στυφά κυδώνια, που όση ζάχαρη και εάν ρίξουμε, πάλι γλυκό της προκοπής δεν γίνονται, αλλά και να γίνη, γρήγορα ξινίζει. Τα γλυκά λόγια και οι μεγάλες αλήθειες έχουν αξία, όταν βγαίνουν από αληθινά στόματα, και πιάνουν τόπο μόνο στις καλοπροαίρετες ψυχές και στους μεγάλους ανθρώπους που έχουν καθαρό νου.

Η εσωτερική καθαρότητα της όμορφης ψυχής του αληθινού ανθρώπου ομορφαίνει και τον εξωτερικό του άνθρωποι, και γλυκαίνει και την όψη του ακόμη η θεία εκείνη γλυκύτητα της αγάπης του Θεού. Η εσωτερική ομορφιά της ψυχής, εκτός που ομορφαίνει πνευματικά και αγιάζει τον άνθρωπο ακόμη και εξωτερικά και τον προδίδει με την θεία Χάρη, ομορφαίνει και αγιάζει και αυτά τα άσχημα ρούχα που φοράει ο χαριτωμένος άνθρωπος του Θεού.

Μεγαλύτερη αξία έχει ένας ευλογημένος άνθρωπος που άλλαξε εσωτερικά και αγίασε και εξωτερικά, παρά όλοι οι άνθρωποι που αλλάζουν συνέχεια μόνον τα εξωτερικά (τα ρούχα τους) και διατηρούν εσωτερικά τον παλαιό τους άνθρωπο με αρχαιολογικές αμαρτίες.

Μεγαλύτερη αξία έχει ένας λόγος ταπεινού ανθρώπου με βιώματα, που βγαίνει με πόνο από τα βάθη της καρδιάς του, παρά ένας σωρός φιλολογίες εξωτερικού ανθρώπου, που βγαίνουν με ταχύτητα από την εκπαιδευμένη του γλώσσα, η οποία δεν πληροφορεί τις ψυχές, γιατί είναι σάρκα και όχι πύρινη γλώσσα της Αγίας Πεντηκοστής.

[1] Πράξ. 25, 11.

[2] Ματθ. 18, 17.

Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου, Επιστολές

Στιχηρά, Ήχος πλ. δ’ Τι υμάς καλέσωμεν

Τι σε νυν Ποιμήν πρεσφθεγξώμεθα; της ερήμου πολιστήν, και ησυχίας εραστήν, των παθών εκμειωτήν, και μοναστών καθηγητήν, πλημμύραν, διδαγμάτων θείου Πνεύματος, φωστήρα, διακρίσεως ακοίμητον, θαυματουργόν αληθέστατον, πάθη ποικίλα ιώμενον, ικέτευε, του σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Λύχνος διακρίσεως γέγονας, καταυγάζων τας ψυχάς των προσιόντων σοι πιστώς, και την τρίβον της ζωής, υποδεικνύς αυτοίς σοφέ· διό σε εν αινέσει μακαρίζομεν, τελούντες, την αγίαν σου πανήγυριν, Ποιμήν Πατέρων το καύχημα, ασκητών εγκαλλώπισμα, ικέτευε, του σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Κάθισμα Ήχος γ’ Θείας πίστεως

Ποιμαινόμενος υπό Κυρίου, τούτου πρόβατον, ωράθης πράον, εναντίους λύκους μάκαρ τροπούμενος, και εκτελέσας τον θείον αγώνά σου, προς την ουράνιον μάνδραν εσκήνωσας, Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Ωδή ε’, Ήχος πλ. δ’ Ορθρίζοντες βοώμέν σοι

Ασκήσεως λειμώνι ηδύπνοον, έφυς ρόδον, οσμαίς θείας γνώσεως, ευωδιάζον τα πέρατα.

Ωδή ζ’, Ήχος πλ. δ’ Παίδες Εβραίων

Θείαις σχολάζων θεωρίαις, λαμπρυνόμενος αΰλοις θεαυγίαις, και ημέρας υιός, και φως των εν σκότει, ως αληθώς γεγένησαι, θεοφόρε εις αιώνας.

Ποιμήν, Πατέρων το καύχημα, ασκητών εγκαλλώπισμα, ικέτευε του σωθήναι τας ψυχάς ημών᾽

Saint Pimen (Poemen) the Great. The shepherd of the souls. The Abbot of Love and Distinction. A spiritual blood donor of the Mother Church, Saint Paisios of Mount Athos

Ποιμήν ο Μέγας-Прп. Пимена Великого-Saint Poimen Poemen the Great-Pimen_VelikijSaint Pimen (Poemen) the Great (450)
St. Phanourius the Great Martyr
Venerable Pimen of Palestine

Commemorated on August 27

As the hart panteth after the water brooks, so panteth my soul after thee, O God.’ (Psalm 42:1)

A brother asked Abba Poemen, ‘Some brothers live with me; do you want me to be in charge of them?’ The old man said to him, ‘No, just work first and foremost, and if they want to live like you, they will see to it themselves.’ The brother said to him, ‘But it is they themselves, Father, who want me to be in charge of them.’ The old man said to him, ‘No, be their example, not their legislator.

Abba Poemen said, “Many of our Fathers have become very courageous in asceticism, but in fineness of perception there are very few.”

A brother questioned Abba Poemen saying, ‘If I see my brother committing a sin, is it right to conceal it?’ The old man said to him, ‘At the very moment when we hide our brother’s fault, God hides our own and at the moment when we reveal our brother’s fault, God reveals ours too.’

A brother came to see Abba Poemen and said to him, Abba, I have many thoughts and they put me in danger.’ The old man led him outside and said to him, ‘Expand your chest and do not breathe in.’ He said, ‘I cannot do that.’ Then the old man said to him, ‘If you cannot do that, no more can you prevent thoughts from arising, but you can resist them.’

Abba Poemen said, ‘Teach your mouth to say that which you have in your heart.’

He also said, ‘The beginning of evil is heedlessness.’

He also said, ‘Compunction has two sides: it is a good work and a good protection.’

He also said, All bodily comfort is an abomination to the Lord.’

He also said, ‘If man remembered that it is written: “By your words you will be justified and by your words you will be condemned,” (Matt. 12.37) he would choose to remain silent.’

Abba Poemen the Great, The shepherd of the souls.
https://iconandlight.wordpress.com/2017/08/26/abba-poemen-the-great/Ποιμήν ο Μέγας-Прп. Пимена Великого-Saint Poemen Poimen the Great-16089Fathers of the Church 
Saint Paisios of Mount Athos

In former days, the Holy Fathers first withdrew into the desert, becoming themselves a desert void of their passions by struggling. Without plans or programs of their own, they left themselves in the hands of God, avoiding honors and power, even when they arrived at measures of sanctity — unless Mother Church had need of them. They did obedience to the will of God, and they glorified the name of God with their holy life. They became spiritual blood donors, for they had acquired good spiritual health in the desert with good spiritual food and vigilant patristic watchfulness.

In our day, however, many of us, who are unfortunately influenced by worldly love, which can make no spiritual pledge, supposedly venture to do good, to donate blood, but our blood is full of spiritual bacteria and we do more harm than good.

If, however, we were living patristically, we would all have spiritual health, which even all the heterodox would envy, leaving their sick delusions aside to be saved without preaching. Now, however, they are not moved by our Holy Patristic Tradition, for they want to see how we continue the Patristic Tradition, to see our true kinship with our Saints.

Unfortunately, in our day, words and books have multiplied and experiences have diminished, because the worldly spirit, which pursues all conveniences and avoids all bodily effort, influences people. Most of us find rest in much reading but little or no implementation. We simply marvel at the holy athletes of our Church without realizing how much they’ve labored, for we have not toiled so as to be able to understand their toil, to love them and to struggle out of philotimo in order to imitate them.

Those, however, who struggle with philotimo and do not give themselves rest, removing their egos from every one of their actions, help very positively. For only then are the souls in need of help given rest, and only then will their own souls find inner rest, in this life as well as in eternity.

Those who pursue power while being overpowered by passions, who pass off their personal interests as spiritual, and who resort to worldly authorities in order to solve their ecclesiastical problems are left abandoned by the Grace of God….

When someone tries to settle ecclesiastical matters in an Orthodox way, but his goal is to better establish himself, how can he be blessed by God?

Neither should anyone be impressed by those who settle ecclesiastical matters exceptionally well — even “orthodoxically” — if these same people are not well situated in the life of the Church, but rather trouble Her with imprudent excessiveness or frivolity.

The two extremes always weary Mother Church, as well as those who hold to them, because the two extremes as a rule stab one another… . In other words, it is as if the one extreme is held by a possessed man who is spiritually insolent (and feels contempt for everything), and the other extreme is held by a madman who is childishly zealous with narrow-mindedness. God forbid — these two ends could strike at one another continually and no one could find an “end to it all.”

Those who are able to bend these two extremes and make them unite, will be crowned by Christ with two imperishable crowns.

We should neither create problems in the Church nor magnify the minor human disorders that occur, so as not to create greater evil and make the wicked one rejoice.

He who is irritated about a minor disorder and abruptly rushes to ostensibly correct it (with vehemence and petulance) resembles the light-headed sacristan who sees a candle dripping and abruptly dashes to fix it, stumbling over people and candlesticks, and thus causing an even greater disorder during the Divine Service.

Μωϋσής Προφήτης_ Prophet Moses the God-seer_ Моисей пророк Икона_ Byzantine Orthodox Icon_prophet-mosesUnfortunately, in our day, there are many who weary Mother Church. Among these, those who are educated have grasped the dogma with their mind and not with the spirit of the Holy Fathers.

Others, who are unlearned, have grasped the dogma with their teeth, which explains why they grate their teeth when discussing ecclesiastical themes. Hence it is that they cause more serious harm to the Church than the enemies of our Orthodoxy.
There are people who justify their wickedness by examining others and not themselves, or by publicizing predicaments of the Church to the world — even things that should not be said in public — using as a pretext the “tell it unto the church” (Matthew 18:17) of the Gospel. Let them do this first for their small church, their family, or their brotherhood; if they think this is good, let them then disgrace Mother Church as well. Good children, I believe, never accuse their mothers. Unfortunately, however, many inconsiderate people offer a wealth of live ammunition to heretics, enabling Jehovah’s Witnesses and other heretics to seize Orthodox cities and villages and expand their missionary work.

It is well known to discerning spiritual fathers that this demonic practice (namely, deriding the clergy and the Church) has turned many people into Jehovah’s Witnesses. It is also known to the whole world that not even one Jehovah’s Witness has become Orthodox thanks to this un-Orthodox practice.

Ποιμήν ο Μέγας-Прп. Пимена Великого-Saint Poimen Poemen the Great—ΑΡΣΕΝΙΟΣ67542The Good God, on the other hand, endures us lovingly without ridiculing anyone, even though, as the Beholder of hearts, He knows our pitiful state well. The same thing applies to Saints who never insulted a sinful person in the presence of others, but with love, spiritual nobility, and in a hidden way, helped in the correction of the evil. We, notwithstanding the fact that we are sinners, do the opposite (like hypocrites).

Only a man possessed by a demon is justified to mock people in the presence of others and tell them about their past (inasmuch as the demon has rights, of course), in order to make weak souls falter. The unclean spirit, naturally, does not reveal people’s virtues, but only their weaknesses. Those who are liberated from their passions, however, since they no longer possess wickedness, correct the evil by their kindness. If sometimes they see a little uncleanness that is not easily cleaned, they cover it up with a plate, so that others who might see will not be disgusted by it. Those, on the contrary, who re investigate the rubbish, resemble scavengers…

An honest and straightforward person is neither he who speaks the truth to your face nor he who publicizes it, but rather he who has love, lives a true life, and speaks with discernment, when he should, saying the right word at the right time.

Those who admonish others without discernment are spiritually darkened and hardened and haplessly view people as lifeless logs. And, although they hack at them unmercifully, and the people suffer, they rejoice over the “rectangle” they’ve made out of their lifeless logs (cubism!).

Those who rush to play the role of the spiritual father, while still being filled with many spiritual toxins, resemble the unripe, sour quince fruit: no matter how much sugar one adds, sufficient sweetness cannot be produced, or if it is produced, it quickly turns sour. Sweet words and great truths have value when they come out of truthful mouths and find a place within good-intentioned souls and those great people who have pure minds.

The internal purity of the true man’s beautiful soul beautifies his external person as well, and the divine sweetness of God’s love sweetens even his countenance. The internal beauty of the soul, apart from spiritually beautifying and sanctifying man externally, with Divine Grace revealing him to others, also beautifies and sanctifies the ugly clothes the graced man of God wears.

Of greater worth is the blessed man who has changed internally and been sanctified also externally, than those who continually change externally (their clothes) but internally maintain the old man with his “antiquated” sins.

Of greater value is one word of a humble man who has spiritual experience, coming with pain from the bottom of his heart, than a whole array of learned words from a superficial man, coming with great speed from his learned tongue. His tongue does not enlighten souls for it is fleshly and not that fiery tongue of Holy Pentecost… (Epistles, by Saint Paisios of Mount Athos, published by Holy Monastery “Evangelist John the Theologian”, Souroti, Thessaloniki, Greece; distributed in the U.S.A. by St. Herman of Alaska Monastery )

Troparion — Tone 8

By a flood of tears you made the desert fertile, and your longing for God brought forth fruits in abundance. By the radiance of miracles you illumined the whole universe! Our Father Pimen, pray to Christ God to save our souls!

Kontakion in Tone 4

The most holy memory, O righteous Father, of thy many valiant deeds is come today and maketh glad the souls of pious and godly folk, our righteous Father, great Pimen of godly mind.

Ode IV, Irmos: I have heard,

Making thy soul a temple of the Holy Spirit, thou didst become an heir of the Heavenly Kingdom, together with the hosts on high.

Thou, O Father, sprouted forth like a preeminent blossom in the temple of God, adorned with virtues and filled with the sweet fragrance of a most grace-filled fruit.

Ο Αββάς Τιθόης όταν προσεύχονταν, εάν δεν πρόφθανε να κατεβάση τα χέρια του, αρπαζόταν ο νούς του στα ουράνια, εις θείας αρπαγάς.

Ερημίτης_Hermit_отшельник- еремит_askites_ΣΑΒΒΑ ΗΓΙΑΣΜ ΚΟΜΗΣΗ_0_10d9c5_bc128601_orig - CopyΌσιος αββάς Tιθόης της Θηβαΐδος Αιγύπτου, μαθητής του Αγίου Παχωμίου του Μεγάλου (4ος αιών).
Όσιος αββάς Ιβιστίων ασκητής και ομολογητής της Αιγύπτου
Οσία Μαρία του Ντιβέεβο (Fedina), η δια Χριστόν σαλή (†1931)

Εορτάζουν στις 26 Αυγούστου

Oυκ είχεν, οίμαι, σάρκα Tιθόης όλως,
Kαν είχε, τήξας ουκ εά βρώσιν τάφω.
(Δεν είχε, νομίζω, ο Τιθόης καθόλου σάρκα
και αν ακόμη είχε, την έλιωσε ώστε δεν έμεινε τίποτα για να φαγωθεί στον τάφο)

Κάποτε καθόταν ο αββάς Τιθόης και κοντά του ήταν ένας αδελφός, και μη γνωρίζοντας ότι κάποιος βρίσκονταν κοντά του, στέναξε, ήταν σε έκσταση· Όταν το κατάλαβε, έβαλε μετάνοια λέγοντας: «Συγχώρεσέ με, αββά, δεν έγινα ακόμα μοναχός, γιατί στέναξα μπροστά σου».

Είπε ακόμη: «Προτιμότερο είναι να τρώει κανείς κρέας και να πίνει κρασί, παρά να τρώει τις σάρκες των αδελφών του με την καταλαλιά».

Λένε για τον Αββά Τιθόη πως πολλές φορές ερχόταν σε έκστασι και αρπαζόταν ο νούς του στα ουράνια, όταν ύψωνε τα χέρια του στην προσευχή, αν δεν πρόφταινε να τα κατεβάζη εγκαίρως.

Ένας αδελφός ρώτησε τον αββά Τιθόη: «Πώς να περιφρουρήσω την καρδιά μου;» Κι ο Γέροντας του λέει: «Πώς να φυλάξουμε την καρδιά μας, όταν είναι ανοικτές η γλώσσα και η κοιλιά μας;»

Είπε ο ίδιος: «Το φίδι με όσα ψιθύρισε έβγαλε την Εύα από τον Παράδεισο (Γεν.3, 1-5). Μ’αυτό λοιπόν μοιάζει κι εκείνος που φλυαρεί κατά του πλησίον. Γιατί και την ψυχή αυτού που ακούει την οδηγεί στην καταστροφή και τη δική του τη διακινδυνεύει.»

Είπε πάλι: «Εκείνος που δεν κυριαρχεί στη γλώσσα του σε ώρα οργής, αυτός ούτε στα πάθη του θα κυριαρχήσει ποτέ».

Αληθινή ξενιτεία είναι να γνωρίζη να συγκρατή ο άνθρωπος τη γλώσσα του όπου κι αν βρίσκεται, έλεγε ο Αββάς Τιθόης.

Ένας αδελφός ρώτησε τον αββά Τιθόη: “Ποιός είναι ο δρόμος που οδηγεί στην ταπείνωση;”. Απαντά ο γέροντας “Ο δρόμος που οδηγεί στην ταπείνωση είναι αυτός: “εγκράτεια , προσευχή και να θεωρείς τον εαυτό σου έσχατο σ’ όλη τη δημιουργία”.

Τα ρήματα του οσίου είναι από το Γεροντικό και τον Ευεργετινό


Ερημίτης_Hermit_отшельник- еремит_6304289_bae09c_z_1_000-1avgΟ Όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης γράφει στον Συναξαριστή του:
Περί του Aββά Tιθόη τούτου γράφεται στον Παράδεισον των Πατέρων, ότι ήταν φίλος άκρος της ησυχίας.
Όθεν εκ της άκρας ησυχίας εις τόσην τελειότητα έφθασεν ο αοίδιμος, ώστε οπού γράφεται εν τω αυτώ Παραδείσω των Πατέρων, ότι όταν επροσηύχετο, εάν δεν επρόφθανε να κατεβάση τας χείρας του, αρπάζετο ο νους του εις θείας αρπαγάς. Όθεν όταν ετύχαινε να προσεύχεται μαζί με άλλους αδελφούς, εσπούδαζε να κατεβάζη ογλίγωρα τας χείρας του, ίνα μη αρπαχθή ο νους του και αργοπορήση εις την προσευχήν, και ούτω γνωρισθή εις τους άλλους η αρετή του.

Κι ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος γράφει στον 29 λόγο του, Περι απαθείας :

Αυτή λοιπόν η απάθεια«η τελεία των τελείων ατέλεστος τελειότης», καθώς μου εξήγησε κάποιος πού την είχε δοκιμάσει, τόσο πολύ αγιάζει τον νου και τον αρπάζει από τα υλικά, ώστε το περισσότερο μέρος της επιγείου ζωής του, μετά την άφιξι βεβαίως στο ουράνιο λιμάνι της ησυχίας, το ζή κανείς σαν να ευρίσκεται στον ουρανό, και ανυψώνεται εκστατικός σε ουράνιες θεωρίες∙ πράγμα για το οποίο ομιλεί κάπου επιτυχώς και ο Ψαλμωδός πού το είχε γευθή: «Ότι του Θεού οι κραταιοί, της γης σφόδρα επήρθησαν» (Ψαλμ. μς΄ 10). Ως τέτοιον γνωρίζομεν και τον Αιγύπτιον εκείνον (ασκητή), ο οποίος δεν άφηνε επί πολύ τα χέρια του απλωμένα στην προσευχή όταν προσευχόταν μαζί με άλλους*.

*Εννοεί τον αββά Τιθόη, για τον οποίον το «Γεροντικόν» γράφει: «Ει μη ταχέως κατέφερε τας χείρας αυτού, ότε ίστατο εις προσευχήν, ηρπάζετο ο νους αυτού άνω» – Η αρπαγή του νοός στην προσευχή υποδηλοί ύψιστο σημείο πνευματικής προόδου – («Γεροντικόν» εκδ. Π. Πάσχου, σελ. 122).

Ήλθε κάποτε αδελφός προς τον αββά Ποιμένα και του λέει. Τι να κάνω πάτερ που θλίβομαι από τον λογισμό της πορνείας; Πήγα στον αββά Ιβιστίωνα και μου λέει δεν πρέπει να την αφήσεις να χρονίσει πάνω σου.
Του λέει ο αββάς Ποιμήν. Ο αββάς Ιβιστίωνα έχει πράξεις που τον ανεβάζουν πάνω με τους αγγέλους και του ξεφεύγει ότι εγώ και συ είμαστε μέσα στην πορνεία. Εάν κρατήσει ο μοναχός την κοιλιά και την γλώσσα, έχε θάρρος, δεν αποθνήσκει.

Απολυτίκιον Oσίου Tιθόη,  Ήχος πλ. δ’

Εν σοι Πάτερ ακριβώς διεσώθη το κατ’ εικόνα, λαβών γαρ τον Σταυρόν, ηκολούθησας τω Χριστώ, και πράττων εδίδασκες, υπεροράν μεν σαρκός, παρέρχεται γαρ, επιμελείσθαι δε ψυχής, πράγματος αθανάτου, διό και μετά Αγγέλων συναγάλλεται, Όσιε Τιθόη το πνεύμα σου.

The Holy Confessors of Edessa, all the Christians set out happily to the field, rejoicing that they will suffer and die for the True Faith.

Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_3673665551%81Saints Barses (378) and Eulogius (c. 386), Bishops of Edessa, and St. Protogenes, Bishop of Carrhae (c. 387), Confessors

Commemorated on August 25

Saint Barses and Eulogius, Bishops of Edessa, and Protogenes the Confessor, Bishop of Carrhae, suffered from the Arians in the second half of the fourth century. The emperor Valentius (364-378), wishing to propagate the Arian heresy, fiercely persecuted the Orthodox.

In the city of Edessa he removed Saint Barses, a champion for Orthodoxy, from the bishop’s throne. He sent him for confinement on the island of Arad. The Orthodox population there received the exiled saint with great honor. They banished him farther, to the Egyptian city of Oxyrhynchos, but there also the warm welcome was repeated. Then Saint Barses was banished to the very frontier of the imperial realm, to the faraway city of Thenon where, exhausted by his exiles, he died.

At Edessa, the emperor Valentius placed the Arian pseudo-bishop Lupus upon the episcopal cathedra. Wolflike in name and deed, he scattered the sheep of Christ’s flock. The Orthodox population of Edessa, both clergy and laity, ceased to attend their church, which had been seized by the Arians. They gathered outside the city and celebrated the divine services in an open area.

After he learned of this, the emperor ordered the eparch Modestus to kill all the Orthodox who met for divine services outside the city. The eparch pitied the city, and he informed the Orthodox that they should not attend divine services. The Orthodox, fervent with the desire to receive a martyr’s crown for Christ, went as one to the place where they usually gathered for prayer.

Eparch Modestus, obeying his orders, went there with his armed soldiers. Along the way he saw a woman who hastened to the services with her small child, so as not to deprive him of the martyr’s crown. Shaken, Modestus turned back with his soldiers. Appearing before the emperor Valentius, he urged him to cancel the decree to kill all the Orthodox and to apply it only to the clergy.

They led persons of spiritual rank to the emperor, and in the lead the oldest presbyter Eulogius. The emperor urged them to enter into communion with the pseudo-bishop Lupus, but none of them agreed. After this they sent eighty men of clerical rank in chains to prison in Thrace. The Orthodox met them along the way, revering them as confessors, and furnished them all the necessities. Learning of this, the emperor ordered the martyrs to be taken two by two, and to disperse them to remote areas.

The holy presbyters Eulogius and Protogenes were sent to the Thebaid city of Antinoe in Egypt. There by their preaching they converted many idol-worshippers to Christ and baptized them. When the emperor Valentius perished and was succeeded on the throne by the holy emperor Theodosius (379-395) and the Orthodox confessors remaining alive after the persecution were returned from exile. The holy presbyters Eulogius and Protogenes returned to Edessa. In place of the dead and banished Saint Barses, presbyter Eulogius was elevated to Bishop of Edessa, and the holy presbyter Protogenes was made bishop in the Mesopotamian city of Carrhae. Both saints guided their flocks until their death, which occurred at the end of the fourth century.


About the opened prison and the lighted darkness
by Saint Nikolai Velimirovič

“That you may say to the prisoners, Go forth; to them that are in darkness, Show yourselves” (Isaiah 49:9).

Παναγια_Божией Матери Икона_Virgin Mary –Byzantine Orthodox Icon_156Who is the greater prisoner than he who is bound by sin? Is there a greater darkness than the darkness of sin, death and hell? Who can loose from sin? “God alone”. Even the Scribes and Pharisees themselves acknowledged this. “Who can forgive sins but God alone?” (St. Mark 2:7). Christ released many from sin, and made them free and whole. Therefore, if “God alone” is able to release prisoners from sins, then why did not the Jews acknowledge Him as God? The reason being is that they were bound by sin and were unable logically to reflect to the end, nor yet did they allow the Lord to release them from the bonds of sins. Look and see into what kind of stupidity the wise men of the Jews fall: while on the one hand, they confirm that “God alone” is able to loose man from sin while, on the other hand, they accuse Christ that He works with the help of the devil! The devil is the one who binds, so how can the devil lose? The devil is the one who destroys man, how then will he save him? Where there are devils, there also is prison: sin, death and hell. “Christ alone” had the power, the divine, unequaled power to lead and to save the souls of men out from prison. “My son, your sins are forgiven you!” (St. Mark 2:5). “Young man arise!” (St. Luke 7:14) “Lazarus, come forth!” (St. John 11:43). By His mighty word He removed the bonds of the sinners and led the dead into the light of life. By His descent into Hell, he destroyed the throne of Satan and freed the souls of the righteous ones. By His resurrection, He fully and completely revealed His irresistible authority over all the diabolical bonds of the devil, over all the intrigues of hell and over the “last enemy death”: “The last enemy that will be destroyed is death” (1 Corinthians 15:26).
O Lord, Victor over demons, Liberator from sin, Raiser of the dead, You do we worship and to You do we pray: free us, resurrect us and bless us.
To Thee be glory and praise forever. Amen.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič


The superhuman courage and readiness of our Christian foretellers to endure all sufferings and voluntary death for Christ, evoked fear on their tormentors. Emperor Maximian, a fierce and merciless persecutor of Christians, ordered his pro-consul in Antioch to release St. Andrew Stratelates from prison to freedom out of fear that the people, who respected Andrew more than they did the emperor, would rebel. Emperor Valens ordered his eparch in Edessa to slay all Christians who opposed Arius. The eparch had more human compassion than the emperor and secretly warned the Christians at night not to come out of the city the following day into the field where they usually held services (since the Arians had seized all the churches in the city) so that they would not be killed. The next day, contrary to this warning, all the Christians set out happily to the field, rejoicing that they will suffer and die for the True Faith. The eparch, going with the soldiers from the city, saw a Christian woman with a child in her arms as she hurried past the soldiers toward the field. The eparch said to her: “Have you not heard that the eparch, with his soldiers, will come and kill all that he finds there?” The woman answered: “I heard and, because of that, I am hurrying that I may die for Christ with the others.” The eparch further asked: “And why are you taking this child with you?” The woman replied: “I also want my child to become worthy of martyrdom together with me.” Hearing and seeing this, the eparch became frightened and returned and informed the emperor. The emperor became greatly frightened and revoked his order concerning the massacre.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič

St. Tithoes of the Thebaid, disciple of St. Pachomius the Great.

If an Idiomelon be appointed. Glory …, In Tone VI:

Preserving within thee the original image untainted, * and through fasting setting thy mind as master over the pernicious passions, * thou didst ascend as far as man is able unto heights of the divine likeness; * manfully restraining thy human nature, * and taking care to subdue the weaker unto the higher, * thou didst make the flesh subject to the spirit, * wherefore thou, O hermit, wast revealed as an instructor of monks, * a teacher of the blessed life, * and a most certain rule of virtue. * And now, in the heavens, no longer ‘seeing through a glass, darkly’ * thou, O Father Tithoes, * clearly beholdeth the Holy Trinity, * do thou ever entreat God, on behalf of those who in faith and love honor thee.