iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα τις την ψυχήν αυτού θη υπέρ των φίλων αυτού. Αντώνιος Bloom Μητροπολίτης Σουρόζ

Ιωάννης ο Θεολόγος-_Saint John the Theologian_Святой Иоа́нн Богосло́в_6ad3022a887a3940Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος και Ευαγγελιστής
Γεδεών ο δίκαιος, κριτής της Π. Διαθήκης
Χήρα αγία μάρτυς
Νειλος ο Καλαβρός, του Ροσσάνο της Μονής Κρυπτοφέρρης Crotlaferrata Ιταλίας (1004)
Βαρούχ ο ερημίτης της νήσου Μπάρι Ουαλλίας (26/9 καί 29/9, +577)

Εορτάζουν στις 26 Σεπτεμβρίου

«Τεκνία, αγαπάτε αλλήλους» (παιδιά μου, να αγαπάτε ο ένας τον άλλο).
«Ο Θεός αγάπη εστί, και ο μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει και ο Θεός εν αυτώ» (Α´ Ιωάννου, δ´, 16).
Μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα τις την ψυχήν αυτού θη υπέρ των φίλων αυτού. (Ιω. 15,13)

Για την Αγάπη
Αντώνιος Bloom Μητροπολίτης Σουρόζ

Μερικές φορές φοβούμαστε ν’ ακούσουμε προσεκτικά κάποιο πρόσωπο, διότι το ν’ ακούσεις σημαίνει ν’ ανταποκριθείς κι όχι μόνο για ένα λεπτό όσο η καρδιά είναι συγκινημένη και με μια περαστική σκέψη αλλά για πάντα. Με τον τρόπο που ο Χριστός ανταποκρίθηκε στην ανθρώπινη θλίψη και τη φρίκη της στέρησης του Θεού κι έγινε για πάντα άνθρωπος…

Κανείς δεν μπορεί ν’ αγαπά έναν αόρατο Θεό αν πρώτα δε μάθει ν’ αγαπά το συγκεκριμένο, ζωντανό, πραγματικό πρόσωπο το οποίο έχει απέναντί του. Πριν λοιπόν θέσουμε το ερώτημά του πως θα φτάσουμε στο Θεό, ας ρωτήσουμε τους εαυτούς μας ποιά είναι η στάση μας απέναντι στον πλησίον μας• αν η καρδιά μας είναι κρύα, επιφυλακτική και κλεισμένη, αν μας τρομοκρατεί ακόμη και η ιδέα ότι ο πλησίον μας μπορεί να απαιτήσει την καρδιά και τη ζωή μας δεν υπάρχει κανένας λόγος να επιζητούμε συνάφεια με το Θεό. Θα πρέπει πρώτα να μάθουμε το πως ν’ αποκτήσουμε μια καρδιά ζεστή, μια καρδιά ζωντανή, μια καρδιά που να ανταποκρίνεται στον πλησίον μας και η καρδιά εκείνη τότε, ανοιγμένη, με την καθαρότητά της θα δει το Θεό.

Η αγάπη δε γνωρίζει όρια. Δεν είναι ποτέ δυνατό να πούμε ότι έχουμε αγαπήσει, ότι έχουμε κάνει πράξη την κάθε παρακίνηση της καρδιάς μας, ότι έχουμε αγαπήσει με τρόπο τέλειο γιατί τέλεια αγάπη ήταν εκείνη με την οποία ο Χριστός αγάπησε τους μαθητές Του. Με τα λόγια του Αγίου Ιωάννη του Ευαγγελιστή (Ιω. 15.13): «μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα τις την ψυχήν αυτού θη υπέρ των φίλων αυτού»
(Anthony Bloom Metropolitan of Sourozh , Ἡμέρα Κυρίου, ἐκδόσεις Ἀκρίτα, 1987)

***

’Μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει…’’
Ναταλία
Αντώνιος Bloom του Σουρόζ

Ιωάννης ο Θεολόγος- _ Saint John the Theologian _ Ritzos_Andreas_-_Two_scenes_from_the_life_of_St_John_the_Divine_-_Google_Art_ProjectΣε κάποιο επαρχιακό χωριουδάκι, που µόλις είχε αλλάξει χέρια µεταξύ των εµπολέµων, την εποχή του Α’ παγκόσµιου πολέµου και του εµφυλίου πολέµου στη Ρωσία, τότε που η χώρα αυτή είχε εµπλακεί σε πολεµικές επιχειρήσεις εντός και εκτός των συνόρων της, µιά νέα γυναίκα είκοσι επτά περίπου ετών είχε παγιδευτεί µέ τα δύο της παιδιά. Ο άντρας της ήταν µέ το στρατό που είχε αποχωρήσει. Εκείνη δεν είχε κατορθώσει να ξεφύγει εγκαίρως και έµεινε κρυµµένη προσπαθώντας να σώσει τις ζωές των παιδιών της και τη δική της.

Πέρασε µιά µέρα και µιά νύχτα µεγάλου τρόµου ώσπου το απόγευµα της εποµένης η πόρτα της κρυψώνας της άνοιξε και µιά συγχωριανή, στην ηλικία της, µπήκε µέσα. Ήταν απλή, χωρίς κάτι το ξεχωριστό στο παρουσιαστικό της. Της είπε: «Αυτό είναι τ’ όνοµά σου;» Η µητέρα απάντησε, κατατροµαγµένη: «Ναι». «Σε ανακαλύψανε, και θα ’ρθουν απόψε να σε σκοτώσουν. Πρέπει να φύγεις». Η µητέρα κοίταξε τα παιδιά της και είπε: «Και που να πάω, πως µπορώ να φύγω µ’ αυτά εδώ τα παιδιά; Δεν είναι δυνατό να περπατήσουν ούτε πολύ µακριά ούτε γρήγορα για να µπορέσουµε να γλιτώσουµε». Και τότε η συγχωριανή έγινε ξαφνικά ο πλησίον µ’ όλη την ευαγγελική σηµασία της λέξης. Πλησίασε τη µητέρα και χαµογελώντας της είπε: «Δε θα σ’ ακολουθήσουν, γιατί θα µείνω εγώ στη θέση σου». Η µητέρα θα πρέπει να είπε: «Μα θα σκοτώσουν εσένα», και η άλλη ν’ απάντησε: «Ναι, µα εγώ δεν έχω παιδιά. Εσύ πρέπει να γλιτώσεις». Και η µητέρα έφυγε.

Η νεαρή συγχωριανή της έµεινε στη θέση της. Την έλεγαν Ναταλία. Δε θέλω να προσπαθήσω να φανταστώ τι συνέβη εκείνο το βράδυ. Θα ήθελα απλώς να επισηµάνω µερικές οµοιότητες… Έπεφτε το βράδυ, ένα φθινοπωρινό βράδυ που όσο προχωρούσε γινόταν πιο κρύο, πιο υγρό και πιο σκοτεινό. Αυτή η νεαρή γυναίκα, µόνη, χωρίς να περιµένει από κανένα το παραµικρό, εκτός από το θάνατο, που σε λίγο θα αντιµετώπιζε χωρίς φανερό λόγο.

Ήταν νέα, υγιής και κανείς δεν την κυνηγούσε. Θυµηθείτε το όρος των Ελαιών. Κάποιο δειλινό ήταν κάποιος άνδρας, επίσης νέος στην ηλικία, τριαντάρης, που περίµενε το θάνατο. Oι φίλοι Του γύρω είχαν πέσει σε ύπνο. Εκείνος περίµενε τους δηµίους Του γιατί είχε αποδεχτεί να πεθάνει στη θέση µας. Την ευαγγελική ιστορία την ξέρουµε, την οδύνη Του, την κραυγή προς τον Πατέρα Του, τον ιδρώτα τον ανακατεµένο µέ αίµα… Ξέρουµε πως όταν κάποια στιγµή δεν µπορούσε άλλο ν’ αντέξει τη µοναξιά Του, πήγε να δει αν οι µαθητές Του είχαν ξυπνήσει, και επέστρεψε για ν’ αντιµετωπίσει το θάνατο µόνος. Ένα θάνατο προς χάριν των άλλων, απίθανο, αλλόκοτο. Αυτή είναι η εικόνα: Η Ναταλία σαν τον Χριστό.

Η Ναταλία θα πρέπει να πλησίασε κάµποσες φορές την πόρτα και να σκέφτηκε: «Δεν έχω παρά να της δώσω µιά ν’ ανοίξει και αµέσως θα πάψω να είµαι κάποια άλλη. Θα ξαναγίνω η Ναταλία που δεν έχει καταδικαστεί σε θάνατο». Αλλά δεν έφυγε. Μπορούµε να φανταστούµε την αγωνία της, αν θυµηθούµε την αυλή στο σπίτι του Καϊάφα. Ο Πέτρος, ο θεµέλιος λίθος της Εκκλησίας, ο δυνατός που είχε δηλώσει στον Χριστό ότι κι αν όλος ο κόσµος Τον αρνιόταν, εκείνος δε θα Τον άφηνε, αλλά θα πέθαινε γι Αυτόν, συνάντησε εκείνη την παιδούλα που δε χρειάστηκε να πει παρά µόνο «Και συ µαζί Του ήσουν», για ν’ απαντήσει: «Ουκ οίδα τον άνθρωπον» και ν’ αρνηθεί τον Χριστό δύο φορές ακόµη, έτσι που ο Χριστός να γυρίσει να τον κοιτάξει…

Και η Ναταλία θα µπορούσε νάχει υποκύψει και να είχε πει: «Δε θα πεθάνω, θα πάω να φύγω». Οµως δεν το ‘κανε. Η νεαρή γυναίκα, γύρω στα τριάντα, υπέµεινε εν Χριστώ, όταν ο Πέτρος Τον είχε προδώσει.

Και θα πρέπει η ίδια να αναρωτήθηκε µήπως ο θάνατός της ήταν µάταιος. Καλά κι άξια να πεθάνει κανείς για να σώσει µιά γυναίκα και τα παιδιά της. Αλλά τι θα γινόταν αν τελικά την έπιαναν και τη σκότωναν κι εκείνη;

Αλλά η Ναταλία δεν έλαβε απαντήση. Θα µπορούσα να της πω σήµερα ότι η άλλη σώθηκε και πως τα παιδιά της είναι πάνω από πενήντα ετών. Θα µπορούσα να της πω και άλλα που δεν τα έµαθε ποτέ — γιατί εκείνο το βράδυ εκτελέστηκε.

Υπάρχει και κάτι άλλο στη µεσιτεία, εκτός από τη θυσία. Μαζί µέ το σταυρό και τον κήπο της Γεσθηµανής υπάρχει κι η ανάσταση, µιά αναστάση προσαρµοσµένη στα µέτρα της συµµετοχής µας στο µυστήριο του Χριστού, αλλά και στην ανθρώπινη µικρότητά µας.

Ιωάννης ο Θεολόγος-_Saint John the Theologian_Святой Иоа́нн Богосло́в_6163168_origΘα θυµάστε το χωρίο όπου ο Απόστολος Παύλος λέει: «Ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εµοί Χριστός» (Γαλ. 2, 20). Απορούµε συχνά τι τάχα να σηµαίνουν αυτά τα λόγια. Η «άλλη» και τα παιδιά της ένα πράγµα γνωρίζουν, πως από κείνη την ώρα και µπρός ζουν µέ δανεισµένες ζωές. Οι δικές τους ζωές πέθαναν µε τη Ναταλία, κι εκείνη συνεχίζει να ζει µέσα απ’ τα σώµατά τους. Ζουν γιατί εκείνη πέθανε. Πήρε το θάνατό τους επάνω της και τους έδωσε τη ζωή της. Ζουν µε µιά ζωή που της ανήκει.

Αυτή η ανθρώπινη ιστορία δείχνει και κάτι άλλο πολύ σηµαντικό σχετικά µε τη σωτηρία. Μας δείχνει τη σκληρή πραγµατικότητα της µεσιτείας. Συχνά µεσιτεύουµε: Προσευχόµαστε στον Θεό να συγχωρέσει και να ελεήσει όσους βρίσκονται σε ανάγκη. Εν τούτοις η µεσιτεία είναι κάτι πολύ περισσότερο. Στα λατινικά η λέξη intercessio (= µεσιτεία) υποδηλώνει ότι κάνουµε ένα βήµα µπρός που µας τοποθετεί στο επίκεντρο µιάς καταστάσεως, όπως όταν κάποιος επεµβαίνει ανάµεσα σε δύο πρόσωπα έτοιµα να αντιδικήσουν. Ανάλογη είναι κι η ερµηνεία της ελληνικής λέξης.

Η πρώτη εικόνα που έρχεται στο νου είναι από τον Ιώβ, (κεφ. 9). Ο άνθρωπος εκείνος που είχε υποφέρει τόσο σκληρά λέει: «Πως γαρ έσται δίκαιος βροτός παρά Κυρίω;» (Ιώβ 9, 2). Που θα βρεθεί ο άνθρωπος που µέ θάρρος θα σταθεί ανάµεσα στον Θεό και στο άτυχο πλάσµα Του για να τους χωρίσει, αλλά και να τους ενώσει: Να τους χωρίσει από την αντίθεση που κάνει τον καθένα τους δέσµιο του άλλου και να τους ενώσει στην ελευθερία της αρµονικής αποκαταστάσεως των σχέσεών τους;

Αυτός ο άνθρωπος είναι ο Χριστός. Ο Χριστός που είναι Θεός, ο σαρκωθείς Λόγος, που θα τολµήσει να σταθεί ανάµεσα στον πεπτωκότα άνθρωπο και στον Θεό. Είναι ίσος προς τον Θεό και ίσος προς τον άνθρωπο, ένα µέ τον Θεό, γιατί είναι Θεός, και ένα µέ τον άνθρωπο, γιατί είναι άνθρωπος, έτοιµος να αποδεχτεί τις συνέπειες που η θεία αγάπη Του θα έχει πάνω στην ανθρώπινη σάρκα Του.

Αυτό είναι µεσιτεία! Αυτό σηµαίνει να κάνει κανείς την κινήση που θα τον φέρει στο επίκεντρο µιάς καταστάσεως για πάντα, και εις τους αιώνες των αιώνων, αφού ο Χριστός, ο εκ Παρθένου τεχθείς, είναι συγχρόνως αυτός που πέθανε στο σταυρό κι αυτός που ηγέρθη εκ νεκρών και µέ την Ανάληψή Του έφερε την ανθρώπινη φύση Του στο επίκεντρο του µυστηρίου της Αγίας Τριάδος.

Με το παράδειγµα της Ναταλίας καταλαβαίνουµε ότι ο Χριστός είναι η Οδός, ο τρόπος ζωής, η ίδια η ζωή του χριστιανού, η µόνη ανθρώπινη και θεία πραγµατικότητα. Είναι η οδός της ζωής, µιάς ζωής τόσο γεµάτης και πληθωρικής, ώστε να χαρίζει την αιωνιότητα — και σε κείνον που τη βιώνει και στους γύρω του, µε τίµηµα το σταυρό. Είναι η νίκη του µαρτυρίου, η νίκη του αδύνατου πάνω στον ισχυρό, η νίκη του ευάλωτου – µιά ανθρώπινη και θεία αγάπη πάνω σ’ ο,τι είναι φαινοµενικά ανίκητο — στο µίσος που µ’ όλ’ αυτά εξαντλείται και δεν ξαναγεννιέται.
Έκδοση: Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh), Θέλει τόλµη η προσευχή, εκδ. Ακρίτας 1989

Ιωάννης ο Θεολόγος-_Saint John the Theologian_Святой Иоа́нн Богосло́в__________20130209_2077948770Αγαπάτε αλλήλους γιατί η αγάπη θα μας πάει στον Παράδεισο. Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2017/09/26/%ce%b1%ce%b3%ce%b1%cf%80%ce%ac%cf%84%ce%b5-%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%ae%ce%bb%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%84%ce%af-%ce%b7-%ce%b1%ce%b3%ce%ac%cf%80%ce%b7-%ce%b8%ce%b1-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%cf%80/

Είδα το γεγονός της Αποκαλύψεως. Είδα τον άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο… Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης
https://iconandlight.wordpress.com/2019/05/07/%CE%B5%CE%AF%CE%B4%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%B3%CE%B5%CE%B3%CE%BF%CE%BD%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%8D%CF%88%CE%B5%CF%89%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%B4%CE%B1/

Οσία Δοσιθέα του Κιέβου, η έγκλειστη που ευλόγησε τον όσιο Σεραφείμ του Σάρωφ
https://iconandlight.wordpress.com/2018/09/25/%ce%bf%cf%83%ce%af%ce%b1-%ce%b4%ce%bf%cf%83%ce%b9%ce%b8%ce%ad%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ba%ce%b9%ce%ad%ce%b2%ce%bf%cf%85-%ce%b7-%ce%ad%ce%b3%ce%ba%ce%bb%ce%b5%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b7-%cf%80%ce%bf/

Απολυτίκιον του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, Ήχος β΄

Απόστολε, Χριστώ τω Θεώ ηγαπημένε, επιτάχυνον, ρύσαι λαόν αναπολόγητον δέχεταί σε προσπίπτοντα, ο επιπεσόνα τω στήθει καταδεξάμενος όν ικέτευε Θεολόγε, και επίμονον νέφος εθνών διασκεδάσαι, αιτούμενος ημίν ειρήνην, και το μέγα έλεος.

Δόξα… Ήχος δ’
Βυζαντίου

Αναπεσών εν τω στήθει του Διδασκάλου Χριστού, εν τω δείπνω Κυρίου, ηγαπημένε Μαθητά, εκείθεν έγνως τα άρρητα, και την ουράνιον πάσιν εβρόντησας φωνήν· Εν αρχή ην ο Λόγος, και ο Λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ην ο Λόγος, το φως το αληθινόν, το φωτίζον πάντα άνθρωπον, εις τον κόσμον ερχόμενον, Χριστός ο Θεός, και Σωτήρ των ψυχών ημών.


Saint John the Theologian, Greater love has no man than this, that he lay down his life for his friends. By Metropolitan Anthony of Sourozh

Ιωάννης ο Θεολόγος-_Saint John the Theologian_Святой Иоа́нн Богосло́в__________20130209_2077948770Saint John the Theologian, Apostle and Evangelist

Commemorated on September 26

Beloved, let us love one another; for love is of God, and he who loves is born of God and knows God. God is love, and he who abides in love abides in God, and God abides in him.(1 Jn 4.7,14).
Greater love has no man than this, that he lay down his life for his friends. You are my friends if you do what I command you. (St. John 15: 13).
Christ laid down His life for us; and we ought to lay down our lives for the brethren. (1 John 3:16)

‘Greater love has no man than this…”
Natalya
By Metropolitan Anthony of Sourozh

I want to tell you about one woman who, in ordinary people’s judgment, perished in vain. For a believing and understanding heart, however, this woman gained a victory of eternal life for herself and others. The woman’s name was Natalya and she was less than thirty at the time. There was a war. A woman, Zoya by name, and her two little children Andrey and Tatyana were hiding in the outskirts of a certain town. She was being searched for. She was unwanted on earth. She was hiding in an empty hut, in order to avoid death and save her children. In the evening somebody knocked on the door. In fear, she opened the door and saw Natalya, whom she had never met before. “Is your name Zoya?” asked Natalya. “Yes.” “They are looking for you, you need to go, somebody has betrayed you…” Zoya looked at Natalya (they were of the same age) and said, “Where am I to go? The small ones can’t walk a long distance, and we’ll be recognized.” And then from being just a neighbor Natalya became what the Gospel calls one’s ‘neighbor’. She said, “Zoya, nobody will be after you, as I’ll stay here instead.” “But you’ll be executed!” said Zoya. “This doesn’t matter, I don’t have kids like you…” So Zoya left, and Natalya stayed.

We cannot imagine what was happening that night. We cannot make up what people feel and how they struggle before their death. But we can look into the Gospel and ask ourselves about what was happening in Natalya’s heart while she, in Christ’s image, was laying down her life for somebody else, sacrificing herself so that other people could be saved.

Ιωάννης ο Θεολόγος-_Saint John the Theologian_Святой Иоа́нн Богосло́в_6163168_origDo you remember the garden of Gethsemane? It was a night, a dark and cold night. Christ was alone in that night. His death, seemingly unnecessary, was coming. It was not His death, if we may say so, as He was dying our death. For there was nothing in Him worth dying or that might compel Him to die. He had no sin, He had no unrighteousness, and the dark world had nothing of its own in Him. He was waiting for our death, in order to pull us out of eternal death. Oh, we do continue to die on earth, but it is no longer the same death! Before Christ death meant the breaking of the connection with God, the feeble connection of faith, the connection with the cries of one’s soul, the connection of longing. Before Christ both the righteous and the sinful went away from God’s face. That death has not existed anymore ever since Christ died and was risen. He shared with us all the depth of people’s being forsaken by God, as he gave that terrifying cry, “My God, my God, why hast thou forsaken me?” He descended to hell, much like any dying person, gave Himself up for captivity, but tore apart this hell, bringing eternal life into the sphere of finite death…

Christ was dying, waiting for death for the sake of others. Natalya, too, was waiting in the thickening darkness for death to come, not her death, but Zoya’s. Christ was fighting the death horror, “Let this cup pass from me.” Do you really think that the thirty-year-old girl Natalya was not crying before God? Christ was looking for human help, a glance, a touch of a hand. It was three times that He came up to the three disciples who He had chosen, who He asked, “Watch with Me,” and it was three times that He found them sleeping. Nobody gave Him a hand, nobody said a word to Him, nobody looked at Him with human eyes. Natalya, too, must have really wanted somebody to tell her, “Don’t be afraid, Natasha! There is eternal life after death. Don’t be afraid, Natasha, I’m with you!” But the darkness was silent, and nobody told her that.

It was a similar night when Peter, the most devoted of the disciples, went after Christ, when He was taken to the unjust court. Together with John they went as far as the high priest’s palace. They were let in not as Christ’s disciples. The Gospel uses a terrifying word, they were let in because John was known there. They were welcomed, while Christ, their Master and God, was being dragged there to be condemned to death, to be spat on, beaten, humiliated, slandered and given away for crucifixion. They entered and there was no danger for them. However, hardly had a young maid and some men warming themselves at the fire said, “We recognize you, you were in the garden of Gethsemane, too. You are a Galilean, your speech betrays you,” when Peter denied Christ three times. He said, “I do not know this Man! I’m not with Him, I’m with you…” Peter did not actually say, “I’m with you,” but is it really possible to say, “I’m not with Him,” and not to join the other party? Peter left, and he was scared… And Christ looked back through the open window from where He was being judged, and beaten, and spat on. He looked at Peter, and Peter wept bitterly. But Peter came out, he was free, he was no longer where death was breathing… Natalya could have opened the door and gone outside. And if the door had been opened and she had left, at that very moment she would have become Natalya, not Zoya, again. Death would not have been threatening her anymore… But she did not leave. A fragile girl, she turned out to be stronger than Peter.

Remember one more person, the strongest and greatest man of all born on earth, John the Baptist, Christ’s friend. He was in prison, in death horror. He was waiting for death to come, when suddenly his soul, the strongest of all that had ever lived on earth, started to doubt. He sent his disciples to ask Jesus, “Are You the one we had been waiting for, or should we wait for another?” A seemingly simple question, but it means the following, “If You are the one we had been waiting as the Savior of the world, it was worthwhile that I wasted my youth in the desert, came back, was hated by everybody and a stranger to everybody, and that now I’m waiting for my death” (as he himself said, “I must decrease, so that Christ would increase in full”). But if this Jesus whom he had baptized in Jordan is not the one, not the real Savior, then everything turns into madness, into the nightmare of senselessness. Then the young years are indeed wasted, he should not have been a stranger among people, a lonely outcast, what is he to die for now, having been fooled by his dream and God… Jesus did not give him a direct answer. To a prophet, He gave a prophetic answer, “Go and tell John what you see, the blind receive their sight, the lame walk, and to the poor the gospel is preached, blessed is he who shall not be offended in Me…” And John died.

In the thickening darkness and piercing cold, Natalya, too, must have been thinking while waiting for her death, “What if it’s all in vain? What if I die, but Zoya will be captured and her children will be killed anyway?” And nobody answered her anything. “Have faith only, Natasha,” her soul was saying, “have faith only and die.” And in the morning she died…

And if that was it, that would only be a story about a great Russian soul that was able to come to love and become as perfect as Christ. But it was not the end. I know Zoya, she is an old woman, Andrey is the same age I am, Tanya is younger. Once one of them was telling me about Natalya and said, “You know, her death wasn’t in vain. It is for many years that we have been living with only one thought in mind, that she died our death. And we must live her life, how she would have lived it on earth, as perfectly as Christ did.” Do you remember the apostle’s words, “Nevertheless I live; yet not I, but Christ liveth in me!” This is in the full measure of Christ. She seemed to die on earth, but she is living three lives in the three people’s memory and spirit, as their strength and inspiration. They are trying to live their lives so that her death would be a living seed in the soil, not the death of what God hoped for.

So when it is dark around you, when you are scared, when you seem to be absolutely exhausted, when you think that our human, ecclesiastical and Christian fragility will not stand anymore, remember Natalya. She defeated hell’s forces with her fragility, defeated human infirmity, became perfect like Christ. She gave a new life, I believe, an eternal one, to the three people, and not only to them, but perhaps, to you as well, if my words have reached your soul. She gave it to me, as I could not help crying while listening to this story, and she also gave it to many, many others. And now she, a fragile girl, is praying to God with an immensely powerful prayer. Oh, God, let us accept this seed of life, cultivate it and yield fruit.
source http://www.pravmir.com/article_450.htmlΙωάννης ο Θεολόγος-_Saint John the Theologian_Святой Иоа́нн Богосло́в_6ad3022a887a3940

Apolytikion of the Saint John the Theologian (Second Tone)

Beloved Apostle of Christ our God, hasten to deliver a people without defense. He who permitted you to recline upon His bosom, accepts you on bended knee before Him. Beseech Him, O Theologian, to dispel the persistent cloud of nations, asking for us peace and great mercy.

The Ikos.

To learn wholly the high secrets of heaven, to investigate the depths of the sea is rash and beyond comprehension; as therefore it is wholly impossible to number all the stars and the sand on the sea shore, so it is to tell the graces of the Theologian, with so many crowns Christ has garlanded the one he loved; the one who leant on his breast and feasted with him at the mystical supper, as Theologian and friend of Christ.

9th Ode of the Canon of the Saint. Glory. Tone 8.

Now not dimly, but face to face, you have been granted to see the flood of delight, the river of peace, and the fount of immortality; drawing from which you divine life.

You asked to receive an earthly seat from Christ; but he himself gave you his breast, O Theologian, leaning on which, the only sure stay, you were enriched with goodness, O ornament of Apostles.

You quenched the godlessness of Greek wisdom, wise Apostle, when you proclaimed: In the beginning was the Word, and the Word was with God and the Word was truly God, though whom all things came to be, both visible and invisible.

Theotokion.

Like early dawn you were found, blazing in the night of life with the rays of virginity, revealing to us the dawn of the spiritual Sun of justice, O all-honoured Mother of God.


Ο πατήρ Ραφαήλ Νόϊκα μιλά για τον Άγιο Σιλουανό τον Αθωνίτη, Ο καλός Θεός ήθελε να μας χαϊδέψει και να μας γλυκάνει με τα λόγια του, πολλοί βρήκαν παρηγοριά και λύτρωση σ’ αυτά τα λόγια.

Σιλουανός ο Αγιορείτης_st.Silouan the Athonite_прп. Силуан Афонский-10Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Το καλύτερο έργο είναι να παραδοθούμε στο θέλημα του Θεού και να βαστάζουμε τις θλίψεις με ελπίδα.

Οι καλοί Γέροντες είναι ταπεινοί και μοιάζουν στον χαρακτήρα με τον Χριστό. Με τη ζωή τους δίνουν ζωντανό παράδειγμα. Απέκτησαν την ειρήνη και, σαν το ξύλο της ζωής του παραδείσου, τρέφουν πολλούς με τους καρπούς τους, δηλαδή με τους καρπούς της αγίας ειρήνης τους.

Μερικοί φιλονικούν για την πίστη και δεν υπάρχει τέλος στις φιλονικίες αυτές, ενώ, αντί να φιλονικούμε, πρέπει μόνο να προσευχόμαστε στον Θεό και στην Παναγία, και ο Κύριος θα δώσει χωρίς φιλονικίες το φωτισμό, και μάλιστα γρήγορα.

Αν εγνώριζαν οι βασιλιάδες και οι κυβερνήτες των λαών την αγάπη του Θεού, δεν θα έκαναν ποτέ πόλεμο. Ο πόλεμος προέρχεται από τις αμαρτίες και όχι από την αγάπη. Αν οι άρχοντες τηρούσαν τις εντολές του Κυρίου και ο λαός και οι υπήκοοι υπάκουαν με ταπείνωση, θα υπήρχε μεγάλη ειρήνη και αγαλλίαση πάνω στη γη. Εξαιτίας όμως της φιλαρχίας και της ανυπακοής των υπερήφανων υποφέρει όλη η οικουμένη.

Η αμαρτία διαπράττεται προπαντός στο μυστικό βάθος του ανθρωπίνου πνεύματος, αλλά το αντίτιμο αυτής πλήττει τον όλον άνθρωπον. Συνεπώς, κοσμικής σημασίας δεν είχε μόνον το αμάρτημα του Προπάτορος Αδάμ. Κάθε αμάρτημα, φανερό ή αφανές, εκάστου ενός από εμάς, επηρεάζει τα πεπρωμένα όλου του κόσμου. 

Αν ένας λαός ή μία πολιτεία υποφέρουν, τότε πρέπει να μετανοήσουν οι πάντες κι ο Θεός θα τα εξομαλύνει όλα προς το καλό.

Μετά την εμπειρία των βασάνων του άδη, μετά την υπόδειξη του Θεού «κράτα τον νου σου στον άδη», ήταν ιδιαίτερα χαρακτηριστική για τον γέροντα Σιλουανό η προσευχή για τους νεκρούς, που «υπάρχουν εν βασάνοις». Προσευχόταν επίσης για τους ζωντανούς και τις μέλλουσες γενεές.

Θυμόμαστε τη συνομιλία του με κάποιον ερημίτη, ο οποίος έλεγε:

-Ο Θεός θα τιμωρήσει όλους τους αθέους. Θα καίγονται στο πυρ το αιώνιο.

Προφανώς η ιδέα πως οι άθεοι θα τιμωρούνταν στο αιώνιο πυρ τού προκαλούσε ικανοποίηση, κατά το ψαλμικό: «Εὐφρανθήσεται δίκαιος, ὅταν ἴδῃ ἐκδίκησιν» (Ψαλμ. νγ’, 11-12)*.

Με ολοφάνερη συγκίνηση ο Γέροντας απήντησε:

-Πες μου, όμως, σε παρακαλώ, αν σε βάλουν στον παράδεισο και δεις από εκεί πως κάποιος καίγεται στις φλόγες του άδη, θα μπορούσες τάχα να έχεις ανάπαυση;

-Αλλά τι μπορεί να γίνει; Αυτοί οι ίδιοι φταίνε, λέει εκείνος.

Τότε ο γέροντας είπε με θλιμμένο βλέμμα:

Η αγάπη δεν μπορεί να το υποφέρει… Πρέπει να προσευχόμαστε για όλους.

Και πράγματι εκείνος προσευχόταν για όλους. Ήταν παράξενο γι’ αυτόν να προσεύχεται μόνο για τον εαυτό του· «πάντες γὰρ ἥμαρτον καὶ ὑστεροῦνται τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ» (Ρωμ. γ’ 23). Γι’ αυτόν που είδε, στο μέτρο που του δόθηκε, τη δόξα του Θεού που βίωσε τη στέρησή της, ακόμη και η σκέψη της στερήσεως αυτής έγινε αβάστακτη. Η ψυχή του «έλειωνε» στη σκέψη ότι πολλοί άνθρωποι ζουν, χωρίς να γνωρίζουν τον Θεό και την αγάπη Του, και προσευχόταν εκτενώς να γνωρίσουν όλοι τον Θεό και ο Κύριος, κατά την άφατή Του αγάπη, να δώσει να Τον γνωρίσουν με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος…

Κύριε, δώσε την ειρήνη Σου στον λαό Σου».
«Κύριε, δώσε στους δούλους Σου το Πνεύμα Σου το Άγιο, για να θάλπει τις ψυχές τους με την αγάπη Σου και να τους οδηγεί σ ‘ όλη την αλήθεια και σε κάθε αγαθό».

***

Ο πατήρ Ραφαήλ Νόϊκα του Έσσεξ μιλά για τον Άγιο Σιλουανό τον Αθωνίτη

Πάτερ, μιλήσατε τόσο όμορφα για τον Άγιο Σιλουανό τον Αθωνίτη. Μπορείτε να μας πείτε περισσότερα γι’αυτόν;

Ο Άγιος Σιλουανός γεννήθηκε στη Ρωσία σ’ ένα χωριό το 1866. Μετά που τελείωσε το στρατιωτικό στην Στανγκπέτεσμπουργκ, πήγε στο Άγιο Όρος, για να γίνει μοναχός. Στα νιάτα του μορφώθηκε πολύ λίγο, πήγε μόνο 2 χειμώνες στο σχολείο του χωριού του. Στην περίπτωση του μπορούμε να λέμε ότι τον μόρφωσε ο Θεός. Σε λίγο χρονικό διάστημα μετά τον ερχομό του στο Άγιο Όρος, είχε μια μεγάλη πνευματική εμπειρία μέσα στην οποία του παρουσιάστηκε ο Χριστός. Ο ίδιος περιγράφει αυτό το όραμα στα γραπτά του μέσα στα οποία λέει ότι εκείνη τη στιγμή γέμισε με το Άγιο Πνεύμα το σώμα και η ψυχή του, από εκείνη τη στιγμή άρχισε να προσεύχεται για όλους τους ανθρώπους. Σιγά – σιγά άρχισαν να τον πολεμάνε οι δαίμονες και για περίπου 15 χρόνια έδωσε μάχη εναντίον τους με τις ασκητικές μεθόδους της παράδοσης. Παρόλα αυτά δεν τα κατάφερε να ελευθερωθεί απ’ αυτόν τον πόλεμο. Τότε προσευχήθηκε στον Χριστό ζητώντας Του να τον ελευθερώσει από αυτόν τον πόλεμο και έλαβε μέσα στην καρδιά του αυτήν την διδαχή; «Κράτα το νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι».

Σιλουανός ο Αγιορείτης_st.Silouan the Athonite_прп. Силуан Афонский---001_thumb2Λαμβάνοντας αυτά τα λόγια από το Χριστό, έμαθε πώς να προχωρήσει στο δρόμο της μετάνοιας, επειδή ακριβώς μέσα από την «υπερηφάνεια», ανοίγουμε την πόρτα στους δαίμονες. Αντίθετα, μέσα από την ταπείνωση γλιτώνουμε. Μπορούμε να λάβουμε τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, η οποία μόνη μας προστατεύει από τον πειρασμό των δαιμόνων. Και από εκείνη τη στιγμή άρχισε να ακολουθεί την συμβουλή του Χριστού και έμαθε πώς να γλιτώνει από αυτόν τον πόλεμο με τους δαίμονες.

Ξαναβρήκε τη Χάρη που την έλαβε στην αρχή και αυτή είναι η δεύτερη περίοδος της ζωής του από την οποία έφτασε στην ησυχία και στη νίκη πάνω στις δυνάμεις του σκότους. Η ζωή του μοιράζεται σε τρεις περιόδους, από 15 χρόνια η καθεμιά. Πέθανε το 1938 και τον αγιοποίησαν από το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 1988.

Ένα σημείο στο οποίο επιμένει πάρα πολύ, είναι η αγάπη για τον πλησίον, ιδιαίτερα η αγάπη για τους εχθρούς. Χωρίς τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος ο άνθρωπος είναι ανίκανος να αγαπά τους εχθρούς. Και λέει ότι η αγάπη για τους εχθρούς, είναι ένα κριτήριο, μέσα από το οποίο μπορούμε, να καταλάβουμε, αν βρισκόμαστε στο σωστό δρόμο. Επίσης επιμένει πάρα πολύ στο ρόλο του Αγίου Πνεύματος. Πιστεύω ότι είναι ένας από τους Αγίους της Εκκλησίας ο οποίος τονίζει περισσότερο αυτό και ιδιαίτερα τη γνώση του Χριστού ως αληθινού Θεού και σαν Αληθινού Ανθρώπου. Η μεγάλη του μαρτυρία είναι για την αγάπη. Την αγάπη προς τον Θεό και προς τον πλησίον.

Για να επανέλθω πάνω σ’ αυτό το πρόβλημα της οικουμενικότητας, χωρίς να εκφράζομαι θεολογικά, ο Άγιος τονίζει την ενότητα ολόκληρης της ανθρωπότητας. Και κατ’ αυτόν τον τρόπο ερμηνεύει την εντολή του Κυρίου (ν’ αγαπάμε τον πλησίον σαν τον εαυτόν μας). Δεν μιλάει για το πόσο πολύ τον αγαπάμε. Πρέπει να τον αγαπάς επειδή είναι η ζωή σου

***

Αν δεν υπάρχει η ενότητα της ανθρωπότητας τι Χριστιανικό νόημα, έχει η εσχατολογική προσευχή του Αγίου Σιλουανού για ολόκληρη την ανθρωπότητα;

Σιλουανός ο Αγιορείτης_st.Silouan the Athonite_прп. Силуан Афонский-14a-wall-detail-untitled-shoot-6919Πρώτα απ’ όλα θέλω να σας κάνω γνωστό το γεγονός με το οποίο ο Άγιος Σιλουανός έλαβε τη χάρη της προσευχής για όλους τους ανθρώπους. Μετά από 15 χρόνια δυσκολιών και μάχης κατά των παθών, όταν βρισκόταν στο Άγιον Όρος, του φανερώθηκε ο Σωτήρ μας, σε όραμα, στη Θεία Λειτουργία μέσα στην εκκλησία και όπως διηγείται ο ίδιος, εκείνη τη στιγμή είχε γεμίσει από τη Χάρη του Αγί­ου Πνεύματος, ολόκληρος και στην ψυχή και στο σώμα. Και βίωσε την κατάσταση της Αναστάσεως. Την πασχαλι­νή κατάσταση. Και μέσα σ’ αυτή την κατάσταση άρχισε να προσεύχεται για όλους τους ανθρώπους. Μπορούμε να σκεφτούμε, ότι αυτή τη χάρη της προσευχής για όλους τους ανθρώπους, του την έδωσε ο Ίδιος ο Θεός, «αυτήν την πασχαλινή κατάσταση» και είναι εξ’ ολοκλήρου αλή­θεια ότι στην ανθρωπότητα υπάρχει μια ουσιαστική ενότη­τα. Μπορούμε να λέμε ότι ο Θεός δημιούργησε τον άν­θρωπο κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση, όχι ομοούσιο της Αγίας Τριάδος. Δηλαδή όπως ο ένας Θεός με τρία Πρόσω­πα. Η ανθρωπότητα είναι ένα πλήθος από άτομα, αλλά στην κατάσταση της πτώσεως, δεν μιλάμε πια για μια ενό­τητα προσώπων, αλλά για έναν καταμερισμό ατόμων. Εί­μαστε μια έκρηξη ατόμων. Στην πτωτική μας κατάσταση δεν είμαστε μια στενή ένωση προσώπων. Και μπορούμε να λέμε ότι ο σκοπός της Χριστιανικής ζωής είναι το να γίνουμε πρόσωπα δηλαδή να είμαστε συγχρόνως σε από­λυτη κοινωνία με το Θεό και ταυτόχρονα με ολόκληρη την ανθρωπότητα. Αυτό που πραγματοποιεί αυτή την ένωση είναι η αγάπη. Γι’ αυτό ο Σωτήρ μας, ο Χριστός έδωσε τις δύο εντολές: «Το να αγαπάς το Θεό και τον πλησίον». Και όπως εξηγεί ο άγιος Σιλουανός το να αγαπάς τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου δεν δείχνει το μέτρο με το οποίο πρέπει να αγαπάς τον πλησίον, αλλά ότι πρέπει να τον αγα­πάς σαν την δική σου ζωή. Στον Παράδεισο, στη Βασιλεία του Θεού, κάθε πρόσωπο ζει στο σύνολο της ανθρωπότη­τας. Όπως κάθε πρόσωπο της Αγίας Τριάδας ζει σαν σύνο­λο της Θεϊκής φύσης. Και τότε εκείνη τη στιγμή αυτή η απελπισμένη ανθρωπότητα γίνεται μια ενότητα προσώπων

Τον Άγιο Σιλουανό δεν τον εκτιμούσαν πολλοί. Έζησε σε μια μονή με 2500 μοναχούς και κανένας δεν είδε κάτι το ξεχωριστό στον Άγιο Σιλουανό. Λίγοι τον εκτιμούσαν. Μέσα σ’ αυτούς ήταν και ο π. Σωφρόνιος ο οποίος από την αρχή είχε μεγάλη ευλάβεια για «τον χωριάτη, που είχε μόνο δυο χειμώνες μόρφωση», δηλαδή πήγε μόνο δυο χει­μώνες σχολείο στην Ρωσία ίσα που έμαθε να γράφει και λίγα μαθηματικά. Ο Σωφρόνιος, άνθρωπος με μεγάλη κουλτούρα και σπουδαία μόρφωση έτρεφε βαθύ σεβασμό προς τον Σιλουανό και γι’αυτό ο Κύριος του φανέρωσε ποιος πραγματικά ήταν αυτός ο άνθρωπος. Χωρίς τον π. Σωφρόνιο η ιστορία θα είχε θάψει τον όσιο Σιλουανό. Τώ­ρα τον γνωρίζει όλος ο κόσμος μέσα από το βιβλίο του π. Σωφρονίου, ο οποίος αποθησαύρισε σ’ αυτό την εσωτερι­κή ζωή και τα χειρόγραφα του Αγίου Σιλουανού και οι Χριστιανοί σ’ όλο τον κόσμο το αγάπησαν τόσο, ώστε μεταφράστηκε σε 14 και πλέον γλώσσες. Αν και έζησε απομονωμένος, αν και την εσωτερική του ζωή δεν την υποψιαζόταν σχεδόν κανείς, όμως η δυναμική ενέργεια της εν αγίω πνεύματι προσευχής του, θα έμενε στην εκκλησία και τον κόσμο σαν σπουδαίος πνευματικός θησαυρός.

Ο καλός Θεός ήθελε να μας χαϊδέψει και να μας γλυκάνει με τα λόγια του, πολλοί βρήκαν παρηγοριά και λύτρωση σ’ αυτά τα λόγια.

Σιλουανός ο Αγιορείτης_st.Silouan the Athonite_прп. Силуан Афонский-623Ο μεγάλος Άγιος του αιώνα μας, ο όσιος Σιλουανός ο Ρώσος πολλές φορές λέει μέσα στα γραπτά του πως: «οι δυσκολίες και οι τραγωδίες έρχονται στη ζωή των ανθρώπων επειδή δεν προσεύχονται». Πράγματι κι εμείς με την ευσπλαχνία του Θεού συναντηθήκαμε εδώ, και είμαστε ενωμένοι πρώτα δια της προσευχής, δηλαδή με τα λόγια της Εκκλησίας προς την Παναγία (με τον Ακάθιστο Ύμνο που προ ολίγου ψάλλαμε). Αυτά τα λόγια αν προσπαθήσουμε να τα κατανοήσουμε -πράγμα που συμβαίνει μερικές φορές, – ξυπνάει ο νους και γεμίζει η καρδιά μας και μας αλλάζει για πάντα. Κάθε λέξη της εκκλησίας είναι ένα μαργαριτάρι με μεγάλη αξία. Γι’ αυτό να προσέχουμε ιδιαίτερα κάθε λέξη της Θείας Λειτουργίας. Αλλά και κάθε λόγος που διαβάζεται στην εκκλησία και κάθε λόγος προσευχής να γίνει δικός μας λόγος στην προσωπική μας προσευχή.

Να μην θεωρούμε τα ιερά λόγια της Εκκλησίας σαν κάτι που το έγραψαν άλλοι, και τα διαβάζουν άλλοι, αλλά να γίνουν και δικά μας λόγια. Κάθε φορά, που έχουμε ευκαιρία για προσευχή, είναι καλό να λέμε έστω και μια λέξη απ’ αυτά, στη σκέψη μας, επειδή ο Θεός ακούει και την σκέψη και ακούει πολλές φορές και τις επιθυμίες, τις οποίες ο άνθρωπος δεν ξέρει να τις διατυπώνει πάντα με λόγια.

Κάθε στιγμή της ζωής μας, είναι ευκαιρία για προσευχή. Έχουμε ένα βάρος; να ζητάμε βοήθεια από το Θεό. Βρισκόμαστε σε κίνδυνο; Να ζητάμε βοήθεια για να μας φυλάει ο Θεός. Πέσαμε στην αμαρτία; Ν’ ανοίγουμε την καρδιά μας και να εξομολογούμαστε εκείνη τη στιγμή στο Θεό, πριν πάμε στον πνευματικό για εξομολόγηση, για να πάρουμε από το πετραχήλι τη χάρη της θεραπείας. Να προσευχόμαστε για όλους τους αδελφούς μας, επειδή όπως δεν θέλουμε να χαθούμε εμείς, ούτε τα αδέλφια μας να χαθούν.

Το πιο δύσκολο, το πιο φοβερό είναι, να βλέπετε εμάς τους λειτουργούς του Αγίου Βήματος και να πιστεύετε πως αυτό που κάνουμε δεν είναι καλό ή δεν είναι σωστό μπροστά στα μάτια σας, μπροστά στο Θεό.

Προσευχηθείτε για μας και μη σκανδαλίζεσθε! Εμάς μόνο με τις προσευχές σας, δηλαδή με τις προσευχές του λαού του Θεού, θα μας φωτίσει και θα μας καθοδηγήσει σωστά το Άγιον Πνεύμα. Έχουμε λοιπόν ανάγκη από τη δύναμη της προσευχής σας, όπως και εσείς έχετε ανάγκη από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος την οποία λαμβάνετε μέσα από την Ιεροσύνη μας.

Έτσι η Εκκλησία θα γίνει ένας άνθρωπος, μια ψυχή, ένας άνθρωπος με περισσότερα πρόσωπα, όπως και ο Θεός είναι τρία πρόσωπα.

Πηγή «Η Ορθοδοξία σήμερα (Ομιλίες με τον π.Ραφαήλ Νόικα και π.Συμεών) Εκδ.ΣπηλιώτηΣιλουανός ο Αγιορείτης_st.Silouan the Athonite_прп. Силуан Афонский-Προσευχη_im3351589655Ήχος β’. Οίκος του Έφραθά

Δίψαν την του Θεού, κατάσβεσον γραφαίς σου, και δρόσισον καρδίας, Σιλουανέ ως οίσθα, τη δρόσω τη του Πνεύματος.

Ήχος πλ. α’. Χαίροις ασκητικών.

Χαίροις, ο συναφθείς τω Χριστώ, τη ενεργεία δωρεών των της Χάριτος, την άρσιν αυτής μη φέρων, ουδόλως Σιλουανέ, ην ζωήν σου έγνως αψευδέστατα, ευχήν εργαζόμενος, μέχρις αίματος Όσιε, κλαυθμόν ωσαύτως, υπέρ πάσης της κτίσεως, εξαιρέτως δε των νεκρών ω φιλόψυχε, πρόβλημα εις διήγησιν, ο βίος σου πρόκειται, ημίν μακάριε ότι, αέρα άλλον του Πνεύματος, ανέπνεις ημείς δε, ταίς του βίου πραγματείαις, εγκυλινδούμεθα.

Ήχος πλ. δ’. Ω του παραδόξου θαύματος.

Πλήρωμα Νόμου και Χάριτος, αγάπη έστι Θεού, ην λαβών εν καρδία σου, Θεός θέσει γέγονας, καθ’ εκάστην φλεγόμενος, θυσίαν φέρων ολοκαυτώσεως, ευχάς απείρους, δάκρυα άμετρα, άπερ ο Κύριος, μύρα προσδεξάμενα ως λογικά, στέφανόν σοι δέδωκε, της αγιότητος.

Επιστημών επιστήμονα, την επιστήμην ορθώς, επιγνόντα γινώσκομεν, ένδυμα θεώσεως, την ταπείνωσιν Όσιε, δι’ ης Κυρίω ηνώθης Πνεύματι, εν μέσω πλήθους βιών ως έρημον, άλλοι κατώκησαν, όθεν σε δοξάζομεν Σιλουανέ, θήκην των Λειψάνων σου, κατασπαζόμενοι.

Μεγαλυνάριον

Έσπειρας εν δάκρυσι δαψιλώς, Πάτερ θεοφόρε, όθεν δράγματα νυν κρατών, αρετών των θείων, χορήγει τοις αιτούσι, Σιλουανέ θεόφρον, καρπούς της Χάριτος.Αγιον όρος_παντελεημωνος ρωσικό_Пантелеймонов233


God and Us, Fr. Rafail Noica

Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_ΕΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΩ-233333God and Us
By Fr. Rafail Noica

What God would like for man to do is to be a humble receiver of Him. For the reason why the Lord commands us, among other things, to be humble, is to allow Him – the Almighty God – to humble Himself before us. Didn’t Christ say that “you call me a master and a teacher – and that I am – but I have washed your feet… and I have thus given you an example of how you should treat each other”?

…Now isn’t that philokalic? Isn’t that godly humbleness philokalic? What about God’s humbleness, when, as He makes man, Adam, in His image and likeness – so much so, so truly a god, that when it comes to Adam’s freedom, the Almighty Himself steps back…? That is the frightening thing, to man: the fact that God – and most of all, this God that one so often calls out to and appears to be nowhere, like calling into thin air, and does not hear one – this God, who, when He made man in His image and likeness, did it so thoroughly – well, even He respects in man that element of likeness to Him, which is man’s freedom.

And what I was driving at was this: if to perish is still possible for man nowadays, it is precisely in the context of that freedom – as a godly creature that God Almighty honours -, that we can still refuse [to perish]. And what we see throughout history very often is people’s refusal of God, to the point where Christ said that: “if I had not come and they had not seen things that no one else has done, they would have no fault; but now…” – listen to that terrible comment: “…now they have seen and they have hated – both my Father and Myself”.

As we stand in the midst of our freedom, it is these types of things that we should avoid. The Philokalic culture is about how we can use our freedom to save ourselves. Because if we have the power, in our freedom, to reject Him and cast Him off, we have all the more power to become like the Almighty, who stands as a command to us: the command to become like Him.

Another thought I had on freedom, regarding this rapport between God and man… Speaking of God’s commands – we call them “commands” because on the one hand, they are the ultimate authority: it is God Himself Who speaks through them. On the other hand, if we actually lived according to that English saying I was mentioning earlier (“Your wish is my command”), our love could not but receive God’s smallest wish as a command.

Ευαγγελισμός_ Εὐαγγελισμὸς τῆς Θεοτόκου_Благовещение Пресвятой Богородицы_The AnnunciationUbisi_ უბისის მონასტერიGjXqp1QljRsWhen the angel comes to the Mother of God and tells her that “you will be the one who will bear the Son of God, Who will become the Son of Man, through you” (I’m paraphrasing, you know [the part in the New Testament] I mean), after she considers the angelic visit carefully, to determine whether it is truly an angel or a deception, and realizes it is an angel from God, she says: “Here is the handmaiden of God. May Your will be done”. Now, that is the reaction I am talking about: if the word is from God, if it is a godly word, then it is my command.

I would like to end this by pointing out another aspect related to what we call God’s commands. I have stated that God’s command is in fact a revelation of the godly life. As I was saying earlier, if God tells us: “See that you do not look down on one of these little ones”, it means that God Himself does not look down upon one; similarly, if God tells us: “Do not judge”, it means that He does not judge… Christ Himself tells us that somewhere: “I have not come to judge the world; I have come so that the world can save itself through Me”. At this point I feel like adding, in this philokalic spirit of God’s love: of course He can judge us. Yet God is not a judge as are the judges sitting in our earthly courts. In our prayers, we speak of the “un-bribable Judge” – that means that we cannot pay Him a bribe, because He knows everything and He can do everything; there is no way we can deceive Him.

Dear brothers and sisters, let us not be fooled… the “bribe” has already been paid. The “bribe” is the Judge; His Blood is the bribe with which He “deceives” Himself into saving us, due to His great love, in spite of it all.

That is why it is a shame – and a sin – to deprive ourselves of such a God. Speaking of sin, I would like to add that we must not understand sin objectively – as an object or as an unfulfillment, or a violation of a convention. To the Christian conscience, sin is always something that hurts Love. If God did not love us, whatever we would do wrong would not be a sin, but an unfulfillment at most.

But let’s return to God’s command, through which He wants to make us resemble Him completely. Please forgive me here, as I must go back to what I was saying in the beginning – when God made man, He said: “let us make man in Our image and likeness”.

Σιλουανός ο Αγιορείτης_st.Silouan the Athonite_прп. Силуан Афонский-1_33We have two things here: “image” and “likeness”. The “image” is something that has been imprinted in our nature: that is the difference between man and the other beasts, as otherwise, biologically speaking, we would be just a beast like all beasts; perhaps more intelligent or more who knows how. But the real difference between man and beasts is that somewhere within him, man carries God’s image, which manifests itself in various ways, of which reason is the most apparent; but above all, this “image” has a potential that all the other animals like us do not have: the potential for theosis.

What does theosis mean? It means to build or acquire that likeness and – as Fr. Sophrony* used to say, as well as the entire Philokaly, for that matter – to do that up to the point where one becomes identical to God.

Through the godly commandments, man becomes a god that resembles his Maker, up to the point of complete identity to Him. Now, was Fr. Sophrony that “bold”, to think like that…? Well, of course that the fact that man is a creature and God is uncreated remains valid – this is something that man will never be able to share with God; we will never be uncreated. That godly condition is not ours.

But as created beings – Fr. Sophrony used to say – we become as if we were without beginning, because the life which lives inside the saved man is the godly Life, which is not only endless, but also without beginning… So that is how far we go in becoming identical to God…! As, although we remain created beings, we become as if we were uncreated. And we achieve that by fulfilling God’s commands.
Excerpt from a conference by Fr. Rafail Noica, entitled “What Does the Philokaly Prepares Us for?”, held in Bucharest, Nov. 19, 2002
https://valahia.wordpress.com/2010/05/23/god-and-us/#more-504

We stay in love… touch eternity. St .Silouan the Athonite
https://iconandlight.wordpress.com/2014/01/01/we-stay-in-love-touch-eternity/

Troparion  Tone 3

Thou wast given to the world to declare the love of Christ, O blessed Silouan, most comforting of divines. For thou didst see Him that is meek and lowly and didst learn of Him the same heart. Wherefore all we, enlightened by the words inspired of God, glorify the Spirit that hath glorified thee.

Holy Father Silouan, pray to God for us.

Being thirsty for the grace of the Lord Jesus, we run to you in faith. O holy Father Silouan through your holy intercessions give us the gifts of the Holy Spirit.

Megalynaria

You are the instructor in repentance, and the true initiator in the uncreated light; teacher and the dwelling place of the Holy Spirit; O blessed Father Silouan, in hymns do we honor you.

Through your prayers implant within those who honor you with reverence, O Father Silouan, the All Holy Spirit, and make the whole world to be worthy to be filled with the knowledge of the Lord, most blessed One.

Through the intercessions, O Lord, of all the Saints and the Theotokos, grant us your peace and have mercy on us, sinceYou alone are compassionate.


Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, Να, τέτοιον Γέροντα ήθελα να έχω. Το άγιο παράδειγμα του πατέρα του.

Σιλουανός ο Αγιορείτης_st.Silouan the Athonite_прп. Силуан Афонский-sf_siluan_athonitu--23lΣύναξη της Παναγιάς της Μυρτιδιώτισσας
Σύναξη της Παναγίας της Φιλερήμου ή «των Χαρίτων»
Όσιος Κόπρις ερημίτης στη Μονή του Αγ. Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου (+530)
Δωροθέα οσία στο Κασίν Ρωσίας (6/2 & 24/9, +1620)
Ανάμνησι της πρώτης αφίξεως Ορθοδόξων ιεραποστόλων στην Αμερική κατά το έτος 1794 απ’ τους Αγίους Γερμανό, Ιωάσαφ, Ιουβενάλιο κλπ. (1794)
Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης (1938)

Εορτάζουν στις 24 Σεπτεμβρίου

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

«Ω, Κύριε, αξίωσέ μας με τη δύναμη της χάριτος του Αγίου Πνεύματος να ζούμε σύμφωνα με το άγιο θέλημά Σου».

Κάποτε θέριζαν στο χωράφι και ήταν η σειρά του νεαρού Συμεών (του μετέπειτα αγίου Σιλουανού) να μαγειρέψη. Ξέχασε ότι ήταν Παρασκευή και μαγείρεψε χοιρινό κρέας από το οποίο έφαγαν όλοι. Μετά από έξι μήνες, μια γιορτινή μέρα, ο πατέρας του του είπε μειδιώντας με πραότητα:

«Θυμάσαι, παιδί μου, που μου έβρασες χοιρινό κρέας στο χωράφι; Ήταν Παρασκευή, ξέρεις, και το έτρωγα σαν να ήταν πτώμα». Και ο Συμεών του είπε· «Και γιατί δεν μου το είπες τότε, πατέρα;». «Δεν ήθελα να σε συγχύσω, παιδί μου», απάντησε ο πατέρας του. Το περιστατικό αυτό το διηγείτο πολύ αργότερα ο άγιος Σιλουανός στον Άγιον Όρος και έλεγε· «Να, τέτοιον Γέροντα ήθελα να έχω. Ποτέ του δεν θύμωνε και ήταν πάντοτε μετρημένος και ήσυχος. Σκεφθείτε, έκανε υπομονή μισό χρόνο και βρήκε την κατάλληλη στιγμή, ώστε να με διορθώσει και να μην με συγχύσει»! (Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου, Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας 1988, σελ. 10-11)

***

Ο Άγιος Σιλουανός μιλούσε πάντοτε με πολύ σεβασμό για τον πατέρα του, έλεγε για αυτόν: “Εγώ εις το μέτρον του πατρός μου δεν έφθασα. Εκείνος ήτο εντελώς αγράμματος και το “Πάτερ ημών” εισέτι απήγγελλεν εσφαλμένως έμαθεν αυτό έξ ακοής εν τω ναώ, αλλ’ ήτο πράος και σοφός άνθρωπος”.

Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης θυμάται με πολλή συγκίνηση την φράση του πατέρα του σε μια παιδική του απροσεξία, και τον τρυφερό τρόπο με τον οποίο τον διόρθωσε. Του είπε με ιλαρότητα: «Πού ήσουν χθες παιδί μου; Με πονούσε η καρδιά μου».

***

Άγιος Σιλουανός:
Ο παγκόσμιος άγιος της Αγάπης

Σιλουανός ο Αγιορείτης_st.Silouan the Athonite_прп. Силуан Афонский-1_33Παράτολμο να αγγίξει κανείς τα βιώματα του μεγάλου Οσίου του Χριστού, του Οσίου της θείας Αγάπης, του «Παγκόσμιου» Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου. Ο βιογράφος του Αγίου Σιλουανού, μακαριστός γέρων Σωφρόνιος, έλεγε ότι το εγχείρημα δεν είναι εύκολο για άνθρωπο που δεν έχει ούτε το χάρισμα, ούτε την πείρα του γράφειν. Όμως με τη βοήθεια του Θεού και τις πρεσβείες του Αγίου Σιλουανού θα προσπαθήσουμε να σκιαγραφήσουμε τον βίο και την πολιτεία του. 

Ο πατήρ Σιλουανός, κατά κόσμον Συμεών Ιβάνοβιτς Αντονώφ, χωρικός από την επαρχία Λεμπεντιάσκ, γεννήθηκε το 1866 και προσήλθε στον Άθωνα το 1892. Έλαβε τον μανδύα το 1896 και έγινε μεγαλόσχημος το 1911. 

Γεγονότα που στάθηκαν σταθμοί στη ζωή του κατά κόσμον Συμεών ήταν η επιρροή που είχε από το άγιο παράδειγμα του πατέρα του. Όπως χαρακτηριστικά έλεγε ο Όσιος «Ποτέ δεν θύμωνε, ήταν πάντοτε μετρημένος και ήσυχος με μεγάλη υπομονή, διάκριση και πραότητα. Να, ένα τέτοιο γέροντα ήθελα να έχω!». Ο Συμεών νέος και δυνατός όντας, εργαζόταν σ’ ένα κτήμα ενός πρίγκηπα, όταν ο Θεός οικονόμησε να πάει για προσκύνημα στον τάφο του Αγίου Ιωάννου Σεζένωφ του έγκλειστου. Τότε εκεί η ψυχή του δέχτηκε τη χάρη του Θεού και γεύτηκε την θεία αγάπη. Από τότε προσευχόταν θερμά και με πολλά δάκρυα και του γεννήθηκε για πρώτη φορά ο πόθος για μοναχικό βίο. Όμως για τρεις μήνες, -τόσο διήρκεσε η χάρις στον νεαρό τότε Συμεών- επανήλθε στις διασκεδάσεις με τους φίλους του και έχασε τελείως την Θεία Χάρη και την προσευχή του. Σιγά-σιγά έπεσε στα δίκτυα του κόσμου τούτου και έφτασε να πίνει και βότκα σε σημείο μέθης μαζί με την παρέα του, ώσπου μια μέρα κτύπησε έναν νεαρό μέθυσο, σχεδόν μέχρι θανάτου. Όμως η Θεομήτωρ επενέβηκε με θαυμαστό τρόπο σώζοντάς τον από το βούρκο που ζούσε και φέρνοντας τον σε πραγματική μετάνοια και αλλαγή τρόπου ζωής. Στον ύπνο του είδε να καταπίνει ένα μεγάλο φίδι και ταράχτηκε τόσο από την αηδία που ένιωσε, που πετάχτηκε πάνω τρομαγμένος. Τότε άκουσε τη φωνή της Θεοτόκου να του λέει: «Όπως δεν σου άρεσε που κατάπιες το φίδι, έτσι δεν μου αρέσουν κι εμένα τα έργα σου». Η γλυκιά και γεμάτη πόνο φωνή της Παναγίας μας τον συγκλόνισε και ήταν η αφορμή ν’ αλλάξει αμέσως τρόπο ζωής και να ξαναγεννηθεί στην ψυχή του ο πόθος για τον μοναχισμό που κράτησε και σε όλη τη στρατιωτική του θητεία. Κατά το τέλος της στρατιωτικής του θητείας επισκέφτηκε τον Άγιο Ιωάννη της Κροστάνδης και εκεί αφήνοντας ένα ολιγόλογο γράμμα στον άγιο, ο Συμεών έλεγε: «Άγιε πάτερ θέλω να γίνω μοναχός. Προσευχηθείτε να μην με κρατήσει ο κόσμος». 

Έφυγε αλλά από εκείνη τη στιγμή άρχισαν να βουΐζουν γύρω του οι φλόγες του Άδη και αυτό το αισθανόταν από τότε σ’ όλη τη μετέπειτα μοναχική του ζωή. Μετά από λίγο μετάβηκε στον Άθωνα, όπου εκεί άρχισε ο μεγάλος αγώνας του. Αλλεπάλληλες μεταπτώσεις από τη Χάρη στην πλήρη εγκατάλειψη του Θεού, μαρτύριο ανείπωτο για όσους το βίωσαν. Χαρακτηριστικά έλεγε ο Άγιος ότι «αυτός που δέχτηκε την αγάπη του Θεού στην ψυχή του δεν αντέχει την εγκατάλειψη της Χάριτος και πονεί άχρι θανάτου».

Έτσι λοιπόν ο Άγιος Σιλουανός μέχρι να γίνει δοχείο της Χάριτος του Χριστού και να πληρωθεί Πνεύματος Αγίου πέρασε δια πυρός και σιδήρου: θλίψεις, απόγνωση, βίωσε το σκοτάδι της κολάσεως, βρέθηκε στα έγκατα του Άδη! Όταν έφτασε στα όρια της θλίψεως και το εξέφρασε με το να πει στον Θεό ότι είναι αδυσώπητος, τότε γεύτηκε και τη χάρη ως «πυρ καταναλίσκον» στην καρδιά του από τη στιγμή που είδε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό και του είπε τον κορυφαίο λόγο «Κράτα τον νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι». Από τότε έκαιγε μέσα του ο άσβεστος πόθος, ο θείος έρωτας γι’ Αυτόν.

Η ευχή του Ιησού έκαιγε αδιαλείπτως στην ψυχή του, αφού του δόθηκε για τον ανδρείο αγώνα του από την ίδια τη Θεοτόκο! Πλέον τα δάκρυα έτρεχαν ασταμάτητα για όλο τον κόσμο και η καρδιά του πονούσε για όλη την κτίση, που ζούσε μακριά από τον Ποιητή και δημιουργό της. Η προσευχή του με πόνο βαθύ έβγαινε προς τον Θεό και έλεγε: «Δέομαι ουν σου Κύριε, ίνα γνωρίσωσίν Σε εν πνεύματι Αγίω πάντες οι λαοί της γης». Γι’ αυτό άλλωστε αγαπήθηκε πολύ ο Άγιος Σιλουανός από όλα σχεδόν τα έθνη και έγινε Παγκόσμιος Άγιος στις ψυχές όλων. Λίγες γραμμές δεν μπορούν να περιγράψουν τις αρετές ενός γίγαντα Αγίου, όπως την ανεξικακία του, την αγάπη του και ιδιαίτερα την αγάπη του προς τους εχθρούς, την αδιάλειπτη νοερά προσευχή του για όλα τα έθνη, τη χριστομίμητο ταπείνωσή του και την πλήρη υπακοή του σε κάθε αδερφό, όχι μόνο στον πνευματικό. Αρετές που ο Άγιος ήξερε να τις κρύβει πολύ καλά. (περιοδικό Καθ’ οδόν, τεύχ. 23, έκδ. Ι. Μ. Λεμεσού)

Απολυτίκιον  αγ. Σιλουανού του Αθωνίτου. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.

Κήρυξ δέδοσαι, τη οικουμένη, συ γλυκύτατος, εν θεολόγοις, της του Χριστού αγάπης τρισόλβιε• τον Ταπεινόν γαρ και Πράον εώρακας, και την Εκείνου καρδίαν κατέμαθες. Όθεν άπαντες, Σιλουανέ ελλαμπόμενοι, τοις θεογλώσσοις ρήμασι, δοξάζομεν το Πνεύμα το δοξάσαν σε.

Ήχος α’. Των ουρανίων ταγμάτων.

Η του Θεού Βασιλεία, εντός ανθρώπου εστί, καθώς φησίν αψεύστως, ο ημών Νομοθέτης, διό σφοδρώς εγκύψας, Σιλουανέ, εύρες ταύτης τα ρεύματα, καταδροσίζοντα γην σου την νοητήν, και τα σπέρματα αυξάνοντα.

Ήχος β’. Ότε εκ του ξύλου σε.

Δος μοι, την του Πνεύματος χαράν, δος μοι της αγάπης ω Πάτερ, την τελειότητα, δος την επιπόθησιν, του γλυκυτάτου Χριστού, αρετών την πληρότητα, ταπείνωσιν θείαν, ίνα πνευματέμφορος, όλως δοξάζω σε, Όρους του Αγίου η δόξα, και της Εκκλησίας το στόμα, ω Σιλουανέ θεομακάριστε.

Μεγαλυνάριον.

Πνεύμα το Πανάγιον σαις ευχαίς, εγκαίνισον Πάτερ, τοις τιμώσί σε ευλαβώς, και τον κόσμον πάντα, αξίωσον πλησθήναι, της γνώσεως Κυρίου, μακαριώτατε.

Ο Μητροπολίτης Αντώνιος Σουρόζ (Anthony Bloom Metropolitan of Sourozh), και αναφέρει διάφορα περιστατικά που βίωσε σαν παιδί ο Άγιος Σιλουανός.


St Silouan the Athonite tells us that for fourteen years he prayed and prayed desperately to God, to become aware of His presence. Anthony Bloom Metropolitan of Sourozh

Σιλουανός ο Αγιορείτης_st.Silouan the Athonite_прп. Силуан Афонский-sf_siluan_athonitu--23lIcon of the Mother of God of “The Myrtle Tree”
Protomartyr and Equal of the Apostles Thekla (1st c.)
Venerable Copres of Palestine (530)
Saint Dorothy of Kashin (6/2 & 24/9, 1629)
On the anniversary of the arrival of the Russian missionaries in Alaska (1794)
Saint Silouan the Athonite (+1938)

Commemorated on September 24 

Elder Silouan (St Silouan the Athonite)
Sunday, 24th September, 1995.
Anthony Bloom Metropolitan of Sourozh

Time and again, however strong our faith may be at moments when it is not challenged, when pain or fear or bereavement challenges it, so often we give way and doubt the love of God, we doubt the fact that He cares. And in these moments it is good for us to remember how others, women, men, children at times, of greater strength than we, responded to the challenge. And I would like to give you a few examples of it.

The first one that comes to my mind is that of a child whom I knew when he was a boy of ten, dying in hospital from a painful, exceedingly painful disease. Making his round in the ward my senior asked him: “How is it that in spite of the pain you feel you are always so patient and even cheerful?” And the child, a child of ten or so, answered: “I have suffered so much and for so long that I have learned no longer to remember yesterday’s pain and not to anticipate tomorrow’s, but to cope only with today’s pain.”

Isn’t this an example that we could take to heart whether it is physical pain or any other form of agony that pierces out hearts, shakes us to the very foundation of our soul?

Σιλουανός ο Αγιορείτης_st.Silouan the Athonite_прп. Силуан Афонский-im3351And today we remember Father Silouan of Mount Athos, who was canonised both by the Greek Church and the Russian Church, a Russian who spent his life on Mount Athos. He tells us that for fourteen years he prayed and prayed desperately to God, to become aware of His presence. And he says in one of his letters that a moment came when despair was stronger than faith in him; and, having prayed for hours for a meeting face to face, for a sense of the Divine Presence, he said: “Your indifference cannot be overcome.” And at that moment when a last string broke in his heart, suddenly, when he no longer counted on his prayer, on his longing, on anything that came from him, of a sudden he saw the Lord Jesus Christ before him. And he said that in His eyes he read such love, such compassion, that he understood that one can live a whole life for His sake whether in His absence or in His presence.

And again I remember the way in which a man of great spiritual stature spoke to me of his ordeal. Ten or fifteen years ago I met in Latvia, in a small hermitage, where he lived alone, Father Tavrion, a Russian. He sat in front of me, a man of my generation, with eyes shining with gratitude and wonder, and said to me: “You cannot imagine how incredibly good God has been to me! At a moment in the Revolution, when no priest was allowed into either a prison or into a camp, He chose me, not only an unworthy but a totally inexperienced priest, and sent me to be a priest where the need was greatest. I was arrested, spent a year in prison and the next twenty-six years in concentration camp, among the very people who needed me, who needed God, who needed a priest.” And all he brought out of this ordeal was an infinite gratitude to the Lord who had chosen him to be crucified that others might live.

Let us ponder on those examples: on that of Father Silouan, whose memory we keep today, and of those whom I have mentioned; and the thousands and thousands whom we don’t even know, but who have shown a calm, grateful fortitude, because, as another sufferer of the last generation has said in his notes: “I have always prayed for God to forgive those people who were my tormentors in prison and concentration camp, because they were only fulfilling for my benefit what God had judged to be best.”

If we compare ourselves, our destiny, our agonies, at times with these examples can’t we learn to face the pain, the fear, the bereavement, the illness, all that befalls us, with a fortitude which we do not always show? And this fortitude can be born not of a training of the will, but of an abandonment to the will of God, a sense of gratitude that He is our Shepherd, He is the keeper of our lives, He knows what is best for us. And if we only abandon ourselves into His hands, if we only allow His grace to act in us freely, all things will be all right. Amen.
http://masarchive.org/Sites/texts/1995-09-24-1-E-E-S-EM04-094FaithChallenged.html

Troparion  Tone 1

By prayer didst thou receive Christ for thy teacher In the way of humility and the Spirit bare witness to salvation in thy heart. Wherefore all peoples called unto hope rejoice this day of thy memorial; O sacred Father Silouan, pray unto Christ our God for the salvation of our souls.

Troparion St Silouan the Athonite, Tone 4

By thy prayers thou didst receive Christ as thy Master on the path of humility; and in thy heart the Holy Spirit witnessed unto thy salvation. For this cause all people called to live in hope are now rejoicing and celebrating thy memory. O holy Father Silouan, pray to Christ to save our souls.

Troparion St Silouan the Athonite (Tone 4)

On the path of humility,
By your prayers you received Christ as your Master.
In your heart the Holy Spirit witnessed to your salvation.
Therefore all people called to live in hope rejoice and celebrate your memory!
Holy Father Silouan, pray to Christ God to save our souls.

Kontakion St Silouan the Athonite (Tone 2)

O Silouan, beloved of God,
Truly amazing preacher of humility
And radiance warmed by the love for mankind of the Holy Spirit:
The Russian Church rejoices in your labors.
All monks on the Athonite mountain
And all Christian people are rejoicing as well,
Turning themselves towards God with the love of children.
Beseech Him for us, you who have seen God and are equal to the angels,
That burning with your love our souls may be saved.

Holy Father Silouan, pray to God for us.

Being thirsty for the grace of the Lord Jesus, we run to you in faith. O holy Father Silouan through your holy intercessions give us the gifts of the Holy Spirit.


Να ένα υπέροχο παράδειγμα, ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ προσεύχονταν για πολύ καιρό να τους χαρισθεί τέκνο… Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Ζαχαρίας Ιωάννη Προδρόμου_Zechariah priest_Захария отец Иоанна Крестителя_0_8963e_fe156ac6_Σύλληψη του Τιμίου Προδρόμου
Άγιος Ανδρέας , Ιωάννης με τα δύο παιδιά του Πέτρο και Αντώνιο (867 μ.Χ.)
Αγία Ραΐς η παρθένος
Οσίες Ξανθίππη και Πολυξένη
Άγιος Νικόλαος ο παντοπώλης ο Νεομάρτυς εκ Καρπενησίου (1672)
Άγιος Ιωάννης ο Νεομάρτυς, ο εξ Αγαρηνών εν Βραχωρίω (Αγρίνιο) της Αιτωλίας (1814)
Άγιος Adamnan εκ Σκωτίας

Εορτάζουν στις 23 Σεπτεμβρίου

Δος μας, Τίμιε Πρόδρομε, φωνή συ που υπήρξες η φωνή του Λόγου. Δος μας την αυγή εσύ που είσαι το λυχνάρι του θεϊκού φωτός. Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Το Πνεύμα αναπαύεται μέσα στον αληθινό χριστιανό και τον περιβάλλει από παντού. Και τούτο συμβαίνει με την πίστη στο Χριστό. Αυτή είναι η πορεία. Η πίστη προσελκύει το Άγιο Πνεύμα, ενώ το Άγιο Πνεύμα ενισχύει την πίστη, φροντίζει για σένα, σε ενισχύει, ενθαρρύνει τη διακαή επιθυμία σου για τη βασιλεία του Θεού … Σ’ αυτούς οι οποίοι δεν γεύθηκαν ακόμα την αληθινή χάρη οι λόγοι μου θα φανούν ακατανόητοι.

Θέλετε να με καταλάβετε; Θέλετε να λάβετε πείρα της χάριτος του Χριστού; Τότε ζητήστε αυτή τη χάρη από το Θεό που μπορεί να σας την δώσει. Κι αν αυτό σας φαίνεται αδύνατο, αφού δεν μπορείτε να το πιστέψετε, σας συμβουλεύω να βάλετε την καρδιά σας στην πίστη και θα μπορέσετε να πιστέψετε. Δια της πίστεως θα φθάσετε στην πίστη. Επιμένετε να επιζητάτε πίστη και θα σας δοθεί.

***

Ασπασμός Παναγίας Ελισάβετ 2009 (50 ΕΠΙ 40)Ο ρόλος της γυναίκας στην Εκκλησία είναι μεγάλος, και όλοι μας πρέπει να σκεφτούμε το φαινόμενο αυτό. Στη χριστιανική μας διδασκαλία για τον άνθρωπο, μιλώντας θεολογικά, η γυναίκα παρουσιάζεται στο ίδιο ακριβώς μέτρο ως άνθρωπος, όπως και ο άνδρας. Οι δυνατότητες της διακονίας της μέσα στην ιστορία είναι απεριόριστες. Το γεγονός ότι ο Θεός Λόγος σαρκώθηκε από γυναίκα καταδεικνύει ότι η γυναίκα δεν είναι καθόλου μειωμένη ενώπιον του Θεού.

Εδώ όμως θέλω να εκφράσω το βασικότερο νόημα της ομιλίας μου. Όλα, όσα είπα μέχρι τη στιγμή αυτή, ήταν μόνο εισαγωγικά, για να σταθούμε όλοι σε σαφή πορεία σκέψεως. Αν μιλάμε για τη μεγάλη σπουδαιότητα της γυναίκας, τότε και οι ίδιες οι γυναίκες οφείλουν να δικαιώσουν τη σπουδαιότητά τους αυτή να δικαιώσουν τον εαυτό τους σε όλα τα επίπεδα της ζωής της ανθρωπότητος. Το ουσιωδέστερο όμως γι’ αυτές έργο, το σπουδαιότερο λειτούργημά τους, είναι η Μητρότητα: «Και εκάλεσεν Αδάμ το όνομα της γυναικός αυτού Ζωή, ότι αύτη μήτηρ πάντων των ζώντων» (Γεν. 3,20). Για να ανυψώσουν την ανθρωπότητα οι γυναίκες, πρέπει να φέρνουν στον κόσμο παιδιά με τον τρόπο που μας διδάσκει ο λόγος του Θεού. Υπάρχουν όμως δύο είδη γεννήσεως το ένα κατά σάρκα, το άλλο κατά πνεύμα. Ο Χριστός είπε στον Νικόδημο: «Το γεγεννημένον εκ της σαρκός σαρξ έστι, και το γεγεννημένον εκ του Πνεύματος πνεύμα έστι. Μη θαυμάσης ότι είπόν σοι, δει υμάς γεννηθήναι Άνωθεν» (Ιωάν. 3,6-7).

Επειδή οι γυναίκες της εποχής μας έχασαν την υψηλή αυτή συνείδηση, άρχισαν να γεννούν προπαντός κατά σάρκα. Τα παιδιά μας έγιναν ανίκανα για την πίστη. Συχνά αδυνατούν να πιστέψουν ότι είναι εικόνα του Αιωνίου Θεού. Η μεγαλύτερη αμαρτία στις ήμερες μας έγκειται στο ότι οι άνθρωποι βυθίστηκαν στην απόγνωση και δεν πιστεύουν πια στην Ανάσταση. Ο θάνατος του ανθρώπου εκλαμβάνεται από αυτούς ως τελειωτικός θάνατος, ως εκμηδένιση, ενώ πρέπει να θεωρείται ως στιγμή αλλαγής της μορφής της υπάρξεώς μας ως ημέρα γεννήσεώς μας στην ανώτερη ζωή, σε ολόκληρο πλέον το πλήρωμα της ζωής που ανήκει στο Θεό. Αλήθεια, το Ευαγγέλιο λέει:

«Ο πιστεύων εις τον Υιόν έχει ζωήν αιώνιον ο δε απειθών τω Υιώ ουκ όψεται ζωήν» (Ιωάν. 3,36). «Αμήν, αμήν λέγω υμίν ότι … ο πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον, και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ιωάν. 5,24). «Αμήν, αμήν λέγω υμίν, εάν τις τον λόγον τον εμόν τηρήση, θάνατον ου μη θεωρήση εις τον αιώνα» (Ιωάν. 8,51).
Παρόμοιες λοιπόν εκφράσεις μπορούμε να αναφέρουμε πολλές.

Συχνά ακούω από τους ανθρώπους: Πώς ή γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Γιατί η πλειονότητα των ανθρώπων έχασε την ικανότητα να πιστεύει; Δεν είναι άραγε η νέα απιστία συνέπεια της ευρύτερης μορφώσεως, όταν αυτό που λέει η Γραφή γίνεται μύθος, απραγματοποίητο όνειρο;

Η πίστη, η ικανότητα για την πίστη, δεν εξαρτάται πρωτίστως από τον βαθμό μορφώσεως του ανθρώπου. Πράγματι παρατηρούμε ότι στην εποχή μας, κατά την οποία διαδίδεται η μόρφωση, η πίστη ελαττώνεται, ενώ θα έπρεπε ουσιαστικά να συμβαίνει το αντίθετο όσο δηλαδή πλατύτερες γίνονται οι γνώσεις του ανθρώπου, τόσο περισσότερες αφορμές έχει για να αναγνωρίζει τη μεγάλη σοφία της δημιουργίας του κόσμου. Σε τί λοιπόν συνίσταται η ρίζα της απιστίας;

Πριν απ’ όλα οφείλουμε να πούμε ότι το θέμα αυτό είναι πρωτίστως έργο των γονέων, των πατέρων και των μητέρων. Αν οι γονείς φέρονται προς την πράξη της γεννήσεως του νέου άνθρωπου με σοβαρότητα, με τη συνείδηση ότι το γεννώμενο βρέφος μπορεί να είναι αληθινά «υιός άνθρωπου» κατ’ εικόνα του Υιού του Ανθρώπου, δηλαδή του Χριστού, τότε προετοιμάζονται για την πράξη αυτή όχι όπως συνήθως γίνεται αυτό. Να ένα υπέροχο παράδειγμα, ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ προσεύχονταν για πολύ καιρό να τους χαρισθεί τέκνο … Και τί συνέβη λοιπόν;

Ζαχαρίας Προδρόμου_ Zechariah (priest)_ Захария отец Иоанна Крестителя _3041-0_cee62_41669557_orig«Ώφθη δε αυτώ (τω Ζαχαρία) άγγελος Κυρίου εστώς εκ δεξιών του θυσιαστηρίου του θυμιάματος. Και εταράχθη Ζαχαρίας ιδών, και φόβος επέπεσεν επ’ αυτόν. Είπε δε προς αυτόν ο άγγελος μη φοβού, Ζαχαρία διότι εισηκούσθη η δέησίς σου, και η γυνή σου Ελισάβετ γεννήσει υιόν σοι, και καλέσεις το όνομα αυτού Ιωάννην και έσται χαρά σοι και αγγαλίασις, και πολλοί επί τη γεννήσει αυτού χαρήσονται. Έσται γαρ μέγας ενώπιον του Κυρίου … και Πνεύματος Αγίου πλησθήσεται έτι εκ κοιλίας μητρός αυτού, και πολλούς των υιών Ισραήλ επιστρέψει έπι Κύριον τον Θεόν αυτών» (Λουκ. 1,11-16).

Βλέπουμε μάλιστα στη συνέχεια ότι ο Ιωάννης, ευρισκόμενος ακόμη στην κοιλιά της μητέρας του, αναγνώρισε την επίσκεψη της μητέρας του Χριστού, σκίρτησε από χαρά και η χαρά του μεταδόθηκε στη μητέρα του. Τότε εκείνη γέμισε με προφητικό πνεύμα. Άλλο παράδειγμα είναι η προφήτιδα Άννα.

Έτσι και τώρα αν οι πατέρες και οι μητέρες θα γεννούν παιδιά συναισθανόμενοι την άκρα σπουδαιότητα του έργου αυτού, τότε τα παιδιά τους θα γεμίζουν από Πνεύμα Άγιο, ήδη από την κοιλιά της μητέρας και η πίστη στον Θεό, τον Δημιουργό των απάντων, ως προς τον Πατέρα τους, θα γίνει γι’ αυτά φυσική, και καμία επιστήμη δεν θα μπορέσει να κλονίσει την πίστη αυτή, γιατί «το γεννώμενον εκ Πνεύματος πνεύμα έστιν».

Η ύπαρξη λοιπόν του Θεού και η εγγύτητά του σε μας είναι για μια τέτοια ψυχή οφθαλμοφανές γεγονός. Και η απιστία των πολυμαθών ή των αμαθών στα μάτια των τέκνων αυτών του Θεού θα είναι απλώς απόδειξη ότι οι άνθρωποι εκείνοι δεν γεννήθηκαν ακόμη Άνωθεν, και ακριβώς εξαιτίας του γεγονότος αυτού δεν πιστεύουν στον Θεό, διότι είναι εξολοκλήρου σάρκα, γεννημένοι από σάρκα.

Εκείνο όμως που αποτελεί πραγματικό πρόβλημα για την Εκκλησία, τον προορισμό της, είναι το πώς να πείσει τους ανθρώπους ότι είναι αληθινά τέκνα και θυγατέρες του αιωνίου Πατρός, πώς να δείξει στον κόσμο τη δυνατότητα μιας άλλης ζωής, όμοιας προς τη ζωή του ιδίου του Χριστού, ή τη ζωή των προφητών και των αγίων. Η Εκκλησία οφείλει να φέρει στον κόσμο όχι μόνο την πίστη στην ανάσταση, αλλά και τη βεβαιότητα γι’ αυτήν. Τότε περιττεύει η απαίτηση για οποιεσδήποτε άλλες ηθικιστικές διδασκαλίες.
Αρχιμ. Σωφρονίου, Το Μυστήριο της χριστιανικής ζωής, σ.180-189, Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ 2010.Ιωάννης Πρόδρομος_St. John the Forerunner_св.Иоанна Предтечи_Greek Byzantine Orthodox Iconc_b8%d0b5%d1%87

Απολυτίκιον Συλλήψεως του Προδρόμου
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Η πρώην ου τίκτουσα, στείρα ευφράνθητι, ιδού γαρ συνέλαβες, Ηλίου λύχνον σαφώς, φωτίζειν τον μέλλοντα, πάσαν την οικουμένην, αβλεψίαν νοσούσαν, χόρευε Ζαχαρία, εκβοών παρρησία, Προφήτης του Υψίστου εστίν, ο μέλλων τίκτεσθαι.

Ωδή η΄. Εν καμίνω παίδες Ισραήλ.

Άγγελε χρηστότητος ηθών, Σωφρόνιε όσιε, τιμώντες σην θείαν μνήμην εκ μυχίων της ψυχής θερμώς δυσωπούμέν σε· Μη ελλίπης πρεσβεύων Χριστώ τω Ζωοδότη υπέρ των σε υμνούντων εις πάντας τους αιώνας.

Εξαποστειλάριον. Γυναίκες ακουτίσθητε.

Ως βρύσις θείου Πνεύματος και ποταμός θεόβρυτος ρείθροις των σων συγγραμμάτων αρδεύεις προς ευκαρπίαν τους σε τιμώντας άϋλον, Σωφρόνιε θεόληπτε, θεολογίας πάγχρυσον στόμα και κάλαμε θείε της του Θεού παρουσίας.


The Conception of Saint John the Baptist is the first joy sent down by God to the human race, the beginning of its deliverance from the power of the devil, sin and eternal death.

Ζαχαρίας Ιωάννη Προδρόμου_Zechariah priest_Захария отец Иоанна Крестителя_0_8963e_fe156ac6_The Conception of the Honorable, Glorious Prophet, Forerunner and Baptist John.
Saint Linus, the first Pope of Rome (c. 79)
Venerables Xanthippa and Polyxena (109), disciples of the Apostles, who died in Spain.
Virgin-martyr Irais (Rhais) of Alexandria (308).
“Slovensk” Icon of the Mother of God (1635).
“Hawaiian” Myrrh-streaming Iveron Ikon of the Theotokos (2007).
New Martyr Nicholas Pantopolis at Constantinople (1672) (Greek).
Venerable Adamnan, abbot of Iona, biographer of St. Columba (704) (Celtic & British).
Saint John the New Martyr of Vrachori, formerly a Muslim (+ 1814)

Commemorated on September 23

Verses
Archangel’s message to a Prophet was:
Prophet you will beget and more than that.

The Synaxarion:
The Conception of Saint John the Baptist

Ζαχαρίας Προδρόμου_ Zechariah (priest)_ Захария отец Иоанна Крестителя _3041-0_cee62_41669557_origOn this day the mercy, miracles and wisdom of God are celebrated: His mercy toward the devout and righteous parents of St. John, the aged Zacharias and Elizabeth, who all their lives had wished for and begged a child from God; His miracle, that of John’s conception in the aged womb of Elizabeth; His wisdom, in the dispensation of man’s salvation. God had an especially great intention for John: namely, that he be the Prophet and Forerunner of Christ the Lord, the Savior of the world. Through His angels, God announced the births of Isaac to the childless Sarah, Samson to the childless wife of Manoah, and John the Forerunner to the childless Zacharias and Elizabeth. All of these were those for whom He had special intentions, and he foretold their birth through his angels. How could children be born of aged parents? If someone desires to understand this, he should not ask men about it, for men do not know; nor should he study natural law, for this is beyond natural law. Rather, he should turn his gaze upon the power of the Almighty God, Who created the whole world from nothing, and Who needed no parents-old or young-for the creation of the first man, Adam. Instead of being curious, let us give thanks to God, Who often reveals His power, mercy and wisdom to us in ways that are beyond natural law-in which we would be imprisoned without these special miracles of God, and would fall into despair and forgetfulness of God.
Prologue of Ochrid : Lives of Saints by St Nikolai Velimirovich
http://www.orthodox.cn/prologue/September23.htm

***

Apolytikion of Conception of the Forerunner
Fourth Tone

Rejoice, O thou barren one who hadst not borne until now; for lo, in all truth thou hast conceived the lamp of the Sun, and he shall send forth his light over all the earth, which is afflicted with blindness. Dance, O Zacharias, and cry out with great boldness: The one to be born is the blest Prophet of God Most High.

The Gospel According to Luke 1:5-25

At that time, in the days of Herod, king of Judea, there was a priest named Zacharias, of the division of Abijah; and he had a wife of the daughters of Aaron, and her name was Elizabeth. And they were both righteous before God, walking in all the commandments and ordinances of the Lord blameless. But they had no child, because Elizabeth was barren, and both were advanced in years.

Now while he was serving as priest before God when his division was on duty, according to the custom of the priesthood, it fell to him by lot to enter the temple of the Lord and burn incense. And the whole multitude of the people were praying outside at the hour of incense. And there appeared to him an angel of the Lord standing on the right side of the altar of incense.

And Zacharias was troubled when he saw him, and fear fell upon him. But the angel said to him, “Do not be afraid, Zacharias, for your prayer is heard, and your wife Elizabeth will bear you a son, and you shall call his name John.

And you will have joy and gladness, and many will rejoice at his birth; for he will be great before the Lord, and he shall drink no wine nor strong drink, and he will be filled with the Holy Spirit, even from his mother’s womb. And he will turn many of the sons of Israel to the Lord their God, and he will go before him in the spirit and power of Elijah, to turn the hearts of the fathers to the children, and the disobedient to the wisdom of the just, to make ready for the Lord a people prepared.” And Zacharias said to the angel, “How shall I know this? For I am an old man, and my wife is advanced in years.” And the angel answered him, “I am Gabriel, who stands in the presence of God; and I was sent to speak to you, and to bring you this good news. And behold, you will be silent and unable to speak until the day that these things come to pass, because you did not believe my words, which will be fulfilled in their time.” And the people were waiting for Zacharias, and they wondered at his delay in the temple. And when he came out, he could not speak to them, and they perceived that he had seen a vision in the temple; and he made signs to them and remained dumb. And when his time of service was ended, he went to his home.

After these days his wife Elizabeth conceived, and for five months she hid herself, saying, “Thus the Lord has done to me in the days when he looked on me, to take away my reproach among men.”
https://www.goarch.org/chapel/lectionary?type=G&code=371&event=215&language=en

from the Canons of the Saint Forerunner.
A composition of John of Damascus.
Ode 6. As I watch the sea of life.

My mind is full of doubt and I do not believe your words, the priest said to the Archangel; for I asked salvation for the people, not fruit from my loins.

The Fashioner of nature, King of the Angels, replied the minister, has been well-pleased for you to beget the Messenger of his coming; do not disbelieve my words, my friend.

Your form is of fire, your appearance terrifying and your word wondrous, said Zachary to the minister; but yet I do not believe you as you speak strange words beyond nature.

Theotokion.

The lamp, recognizing the Sun hidden in the cloud of his mother’s womb, himself in the sombre dwelling of the womb, rejoicing worshipped him and leapt for joy.

Ode 7. The Angel made the furnace like dew.

As you have not believed my words receive dumbness for all to see; and when you see the voice of the Word being brought to birth, receive your voice again, crying out: Blessed are you, the God of Israel.

United to the moon, Elizabeth, Zachary, shining brightly like the sun, begot the resplendent lamp of the light which shines for us who are dreadfully held fast in the darkness of the passions.

Using his leapings as words, Christ’s great Prophet worshipped you in the Virgin’s womb, carried himself in Elizabeth’s womb, O Jesu, God of our Fathers.

Theotokion.

The moon, Elizabeth, carrying within her a divine star, the Forerunner, worshipped Mary, the cloud of light, who bore the Sun, Christ, incarnate of you to save us.

By the intercessions of Your Saints, O God, have mercy on us. Amen.


Αυτοί είναι αποκαλυπτικοί καιροί. Ο κόσμος βρίσκεται βυθισμένος στον ύπνο της αμαρτίας. Κι ο Θεός τον ξυπνάει με πολέμους, επιδημίες, πυρκαγιές, καταιγίδες, σεισμούς… Άγιος Ιωάννης της Σύχλας – Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης

Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_θάλασσα_θαυμαστή αλιεία_The Miraculous Catch of Fish_323333Φωκά ιερομάρτυρος του Θαυματουργού εκ Σινώπης (117), Φωκά του κηπουρού, μάρτυρος εκ Σινώπης (320).
Κοσμάς του Ζωγραφίτου, της Μονής Ζωγράφου Αγ. Όρους (1323)
Είκοσι εξ μοναχών-μαρτύρων του Ζωγράφου των υπό των Λατίνων μαρτυρησάντων (1276).
Ιωνά του πρεσβυτέρου Σαββαΐτου, πατρός των αγίων Θεοφάνους του υμνογράφου και Θεοδώρου του Γραπτού (9ος αιών).
Μαυρικίου λεγεωναρίου και των 6.600 στρατιώτων μάρτυρων στο Saint Moritz Ελβετίας (287)
Οσίας Παρασκευής Ιβάνοβνα του Ντιβέγιεβο (Πάσας του Σάρωφ),της δια Χριστόν Σαλής (1915 )

Εορτάζουν στις 22 Σεπτεμβρίου

Κυριακή Α’ Λουκᾶ:
Η μεγάλη ψαριά (Λουκ. ε’ 1-11)
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Δοτήρας κάθε αγαθού είναι ο Κύριος. Κι όλα τα δώρα του Θεού είναι τέλεια. Έχουν τέτοια τελειότητα, που κάνουν τους ανθρώπους να θαυμάζουν… . «Εάν μη Κύριος οικοδομήση οίκον, εις μάτην εκοπίασαν οι οικοδομούντες» (Ψαλμ. ρκστ’ 1). Όταν οι «οικοδομούντες» οικοδομούν στο όνομα του Θεού, θα φτιάξουν παλάτι, ακόμα κι αν τα χέρια τους είναι αδύνατα και τα υλικά τους φτωχά. Αν όμως οι οικοδομούντες χτίζουν στο δικό τους όνομα, αδιαφορώντας για το Θεό, το έργο των χεριών τους θα πέσει, όπως έγινε με τον πύργο της Βαβέλ… 

«Όπως μη καυχήσηται πάσα σαρξ ενώπιον του Θεού» (Α’ Κορ. α’ 29). Είθε ο παντοδύναμος Κύριος να μας φυλάξει όλους από τη σκέψη πως είναι δυνατό να κάνουμε κάτι καλό χωρίς τη βοήθεια και την ευλογία Του… οι προσπάθειες των ανθρώπων είναι μάταιες, αν ο Θεός δεν βοηθήσει. Οι απόστολοι του Χριστού ψάρευαν, μα δεν έπιαναν τίποτα. Όταν ο Χριστός όμως τους είπε να ξαναρίξουν τα δίχτυα στη θάλασσα, έπιαναν τόσα ψάρια, ώστε τα δίχτυα δεν άντεχαν το βάρος τους και σκίζονταν. 

Ο Πέτρος είπε: Έξελθε απ’ εμού… ότι ανήρ αμαρτωλός ειμι. Ο λόγος που ζήτησε ο Πέτρος από τον Κύριο να φύγει από κοντά του, ήταν η αίσθηση της αμαρτωλότητας και της αναξιότητάς του.
Η αίσθηση αυτή της αμαρτωλότητας ενώπιον του Θεού είναι μια πολύτιμη πέτρα για την ψυχή. Ο Κύριος την εκτιμά περισσότερο απ’ όλους τους τυπικούς ύμνους δοξολογίας κι ευχαριστίας. Όταν ο άνθρωπος ψάλλει πολλούς τέτοιους ύμνους στο Θεό χωρίς την αίσθηση της αμαρτωλότητάς του, δεν ωφελείται καθόλου. Η αίσθηση της αμαρτωλότητας οδηγεί στη μετάνοια, η μετάνοια οδηγεί στο Χριστό κι ο Χριστός πραγματοποιεί την αναγέννηση. Η αίσθηση της αμαρτωλότητας είναι το ξεκίνημα στο δρόμο της σωτηρίας του ανθρώπου.

Στο φόβο που ένιωθε ο Πέτρος, καθώς γονάτιζε μπροστά Του, ο εύσπλαχνος και πάνσοφος Κύριος απάντησε: «μη φοβού• από του νυν ανθρώπους έση ζωγρών» (Λουκ. ε’ 10). Ο κόσμος αυτός είναι μια θάλασσα γεμάτη πάθη, η Εκκλησία Μου είναι πλοίο και το Ευαγγέλιό μου δίχτυ, όπου θ’ αλιεύσεις ανθρώπους. Χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα.

«Και καταγαγόντες τα πλοία επί την γην, αφέντες άπαντα ηκολούθησαν αυτώ» (Λουκ. ε’ 11). Εγκατέλειψαν τα πλοιάρια. Ας τα πάρουν άλλοι κι ας τα κάνουν ό,τι θέλουν. Ο Πέτρος άφησε και το σπίτι του και τη γυναίκα του. Ο Ιάκωβος κι ο Ιωάννης άφησαν το σπίτι και τον πατέρα τους. Κι όλοι τους τον ακολούθησαν. Για ποιό λόγο να στενοχωρηθούν; Εκείνος που μπορεί να κάνει τα πάντα, θα μπορούσε να θρέψει κι αυτούς και τις οικογένειές τους. Εδώ ο Κύριος τους καλεί στο μέγιστο: στη βασιλεία του Θεού. Όταν μπορεί να τους δώσει το μέγιστο, είναι δυνατό να μην μπορέσει να τους δώσει το ελάχιστο; Ο ίδιος ο απόστολος Πέτρος έγραψε αργότερα: «πάσαν την μέριμναν υμών επιρρίψαντες επ’ αυτόν, ότι αυτώ μέλλει περί υμών» (Α Πέτρ. ε’ 7)…

Τα βάθη της θάλασσας σημαίνουν το βάθος της ψυχής του ανθρώπου. Όταν ο Κύριος κατοικεί σ’ έναν υπάκουο άνθρωπο, τότε ο άνθρωπος αυτός απομακρύνεται από την ακτή του υλικού κόσμου και πηγαίνει από τις αισθητικές σκιές στα πνευματικά βάθη. Στα βάθη αυτά ο Κύριος του αποκαλύπτει τ’ αμέτρητα πλούτη των δωρεών Του, για τις οποίες αγωνιζόταν μάταια σ’ ολόκληρη τη ζωή του. Οι δωρεές αυτές είναι τόσο μεγάλες, ώστε το παλιό πνεύμα δεν μπορεί να τις αντέξει και σχίζεται. Γι’ αυτό είπε ο Κύριος πως δε βάζουν καινούργιο κρασί σε παλιά ασκιά…

Ο πράος Κύριος στέκεται δίπλα στο πλοίο του καθενός μας και μας καλεί. Εκείνος, ο παντογνώστης Δημιουργός, ζητάει από τον καθένα μας να τον αφήσουμε να μπει στο πλοίο και να ταξιδέψουμε μαζί Του μακριά από τις σκιές και τις φουρτούνες της ζωής, στα μεγάλα βάθη της πνευματικής θάλασσας. Εκεί θα γεμίσουμε το πλοίο μας με όλα τα αγαθά που επιθυμούμε. Ας τον υπακούσουμε τώρα, την ώρα που μας καλεί, γιατί όταν χαράξει η μέρα δε θα τον δούμε πια ως αιτούντα, αλλ’ ως Κριτή. Ας μην απορρίψουμε το αίτημά Του να μπει στην καρδιά και στην ψυχή μας, όπως δεν το απέρριψε ο Πέτρος… Αδελφοί μου, ας αφουγκραστούμε τη φωνή που μας καλεί, προτού φτάσει στ’ αυτιά μας η φωνή του Κριτή.
(Αποσπάσματα από το βιβλίο «Κυριακοδρόμιο Β’ – Ομιλίες Ε’ Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς», Αθήνα 2013)

***

Άγιος Ιωάννης, επίσκοπος, ερημίτης της Σύχλας

Ερημίτης_Hermit_отшельник- еремит_20140601_153429s— Πάτερ Θεόδουλε εγνωρίσατε κανέναν ησυχαστή στα γύρω βουνά της Αγαπίας, αφ’ότου ήλθατε σ’ αυτό τον τόπο;
— Μέχρι το 1945 δεν εγνώριζα κανέναν. Αλλά μου εδιηγούντο για κάποιον ησυχαστή ονόματι Ιωάννη. Ο ηγούμενος της μονής του Σέκου Βασσιανός Σκρίπκα ήταν Πνευματικός του από το 1930-1940. Οι τσοπάνηδες και υλοτόμοι μου έλεγαν γι’ αυτόν ότι περπατούσε με ένα μαθητή του, που τον ακολουθούσε στα 20 περίπου μέτρα για να μπορούν και οι δύο να προσεύχωνται. Εβάδιζε με το κεφάλι σκεπασμένο, τα μαλλιά του ριγμένα στην ράχη του, ντυμένος με ρούχα παλαιά, άσπρη γενειάδα, φωτεινό και γαλήνιο πρόσωπο και με ένα μπαστούνι στο χέρι. Όσοι τον έβλεπαν ευλαβικά τον χαιρετούσαν και εκείνος τους ευλογούσε προχωρώντας κατόπιν στον δρόμο του.

— Το καλοκαίρι του 1945 επήρα το ραβδί μου και επήγαινα για την μονή Συχαστρία προς εξομολόγησι στον π. Κλεόπα. Πριν φθάσω, στις όχθες ενός ξέφωτου, τον είδα, ωσάν να με επερίμενε. ‘Ηταν κοντός στο ανάστημα, με το κεφάλι σκεπασμένο και ντυμένος με ένα παλαιό μακρύ ζωστικό, δεμένος στην μέση με ένα σχοινί από καναβάτσο και χωρίς παπούτσια στα πόδια. Δεν είχε ράβδο, ούτε ντορβά στην πλάτη, ενώ στα χέρια του έπαιζε ένα κομποσχοίνι με κόκκινους κόμπους. Όταν με είδε, με ευλόγησε με τα δυό του χέρια και μου είπε:
– Πάτερ Θεόδουλε, πηγαίνεις στην Συχαστρία στον π. Κλεόπα; Πόσες φορές και εγώ πηγαίνω εκεί για τις ακολουθίες της εκκλησίας, αλλά δεν με βλέπει κανείς! Γνωρίζω ότι η πανοσιότης σου θέλεις να φύγης από την Αγαπία και να εγκατασταθής οριστικά στην Συχαστρία, αλλά δεν θα έλθης. Μείνε στην Αγαπία και κάνε εκεί υπακοή, διότι δεν σε εστειλε εκεί ο Θεός εις μάτην. Εκεί θα εύρης την σωτηρία σου!

Όταν είδα ότι ήξερε το ονομά μου και τους λογισμούς μου, κυριεύθηκα από ένα φόβο και θαυμασμό, ώστε δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξι. Εγώ μέχρι τότε δεν τον εγνώριζα ποιός ήταν. Τα λόγια του όμως μπήκαν στην καρδιά μου και μου προξένησαν μία ανείπωτη χαρά, την οποία δεν είχα αισθανθή ουδέποτε.

– Θεοφιλέστατε, τον ερώτησα, γιατί τόσοι πόλεμοι και χαλεποί καιροί συμβαίνουν στον κόσμο σήμερα;
Πάτερ Θεόδουλε, αυτοί είναι αποκαλυπτικοί καιροί. Για να καταλάβης καλλίτερα, διάβασε το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, στα κεφάλαια 24 καί 25 και στον Λουκά το 21 κεφάλαιο. Τώρα άρχισαν να εκπληρώνονται αυτά που εγράφησαν τότε.

Πριν αναχωρήσουμε μου είπε: Πάτερ Θεόδουλε, σε παρακαλώ να μου φέρης ένα πακέτο χαρτί και ένα κιλό μελάνι.
– Τί τα θέλεις αυτά, Θεοφιλέστατε;
– Μου χρειάζονται, θέλω κάτι να γράψω.
– Να σας φέρω και κονδυλοφόρο;
– Δεν χρειάζομαι παρά μόνο μία πέννα. Κοίταξε πόσους κονδυλοφόρους έχω. Και μου έδειχνε τα κλαδιά ενός ελάτου, που ήταν εκεί κοντά.
– Πού και πότε συγκεκριμένα να σας φέρω αυτά;
Μην έχης έννοια για το που και το πότε. Έχει ο Κύριος φροντίδα γι’ αυτά.
– Θεοφιλέστατε, θέλετε να σας φέρω και λίγο παξιμάδι ή κάτι άλλο φαγώσιμο;

Δεν χρειάζομαι τίποτε, διότι ο Θεός φροντίζει για όλα όσα μου χρειάζονται.
Κατόπιν ασπαζόμενος το χέρι του, του είπα:
– Ευλόγησέ με, θεοφιλέστατε!
– Ο Κύριος να σε ευλογή και μένα να συγχωρήση!
Αφού με ευλόγησε με τα δυό του χέρια εγώ ανέβηκα την κοιλάδα για την Συχαστρία και εκείνος σαν το αγρίμι του δάσους ανηφόρησε και χάθηκε μέσα στο βάθος του βουνού.

Από το βιβλίο «Πνευματικοί διάλογοι με Ρουμάνους Πατέρες» του Αρχιμ. Ιωαννικίου Μπάλλαν
Περί συντελείας, Αντιχρίστου και Β΄ Παρουσίας του Χριστου, επιμελεία Στυλ.Ν. Κεμεντζετζίδη, εκδ. «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 1991,σελ 221-225.

 

Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης.

Ιησούς Χριστός ο Καλός ΠοιμέναςChrist the Good Shepherd-epherd_19_5_25_1Ο κόσμος βρίσκεται σε κατάσταση αδράνειας, είναι βυθισμένος στον ύπνο της αμαρτίας. Κοιμάται βαθιά. Κι ο Θεός τον ξυπνάει με πολέμους, θανατικές επιδημίες, πυρκαγιές, καταστροφικές καταιγίδες, σεισμούς, πλημμύρες, κακούς θερισμούς…

Τα κρίματα του Θεού είναι απροσμέτρητη άβυσσος, όπως είπε ο προφήτης, και οι ενέργειές Του ανεξιχνίαστες και ακατανόητες και δεν μπορεί ο άνθρωπος να γνωρίζει τα πάντα με ακρίβεια. Ο Θεός είναι δίκαιος και δεν κάνει καμμία αδικία. Όσα επιτρέπει να γίνονται, όλα δικαίως γίνονται.

«Τις γαρ έγνω νουν Κυρίου;», ρωτάει ο Απόστολος Παύλος.«Τα κρίματα σου, άβυσσος πολλή» (Ψαλμ. λε’, 7) Την απόλυτη εξήγηση γνωρίζει μόνον Εκείνος. Δεν είναι καθόλου εύκολο να ερμηνεύσουμε τα κρίματα του Θεού, το θέλημα Του.Όπως λέει ο Προφήτης Ησαΐας, τα κρίματα του Θεού απέχουν από τα κρίματα των ανθρώπων, όσο απέχει ο ουρανός από τη γη.Και ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος λέει Η Θεία Πρόνοια είναι ανεξήγητη και η φροντίδα του Θεού ακατανόητη. Τα κρίματα του Θεού είναι άβυσσος πολλή.Είναι αξιοθαύμαστο πράγμα ότι ο Θεός μας ευεργετεί όχι με αυτά που φαίνονται ευνοϊκά, αλλά με αυτά που είναι αντίθετα και εχθρικά. Όταν τα κακά αυξηθούν και οι δούλοι Του κακοποιούνται και οι εχθροί επιπίπτουν εναντίον τους με σφοδρότητα, σαν μεθυσμένοι, τότε δείχνει την μεγάλη Του δύναμι….Όταν ο Θεός θελήση, τίποτε δεν μπορεί να Τον εμποδίση από το να μας στείλη την ενίσχυσί Του και την συμπαράστασί Του. Αρκεί τότε ένα όπλο του Θεού, ένας στρατιώτης του Θεού, η δύναμις του Θεού, το νεύμα μόνο του Θεού. Και οι ισχυροί εχθροί εκμηδενίζονται. Εμείς ας προσευχηθούμε στον Χριστόν και ας πούμε: «Χριστέ, πες έναν λόγο και θα διασκορπισθούν οι εχθροί Σου. Πες έναν λόγο, και θα ελεήσης την πόλι Σου. Πες ένα λόγο, και θα οικτειρήσης τον κόσμο Σου». Ας Του πούμε: «Να, οι εχθροί Σου κάνουν κρότο, και αυτοί που Σε μισούν σήκωσαν το κεφάλι τους» (Ψαλμ. πβ’, 3). Και τότε αρκεί μια γυναίκα σαν την Ιαήλ, σαν την Δεβώρα, σαν την άλλη που με τεμάχιο από μυλόπετρα εξουδετέρωσε τον αδελφοκτόνο βασιλέα Αβιμέλεχ (Κριτ. θ’, 50-53), να φέρη την νίκη.
Ο Θεός είναι «ευμήχανος» και έχει πολλών ειδών φάρμακα για την σωτηρία μας.Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_θάλασσα_αλιεια23db855-alieia2

Η μεγάλη υποκρισία κυριάρχησε στους ηγέτες των χριστιανικών λαών, που αν και μιλούσαν διαρκώς για την ειρήνη στην πραγματικότητα κρυφά έκλειναν συμφωνίες, Και κάθε κρυφή συμφωνία τους σήμαινε πόλεμο. Παντού βρυχώνται οι προετοιμασίες για τον πόλεμο… Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2019/01/11/%CE%B7-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%B7-%CF%85%CF%80%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%AC%CF%81%CF%87%CE%B7%CF%83%CE%B5-%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B7/

Οσία Παρασκευή (Πάσα του Σάρωφ), η δια Χριστόν Σαλή, μαθήτρια του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ
https://iconandlight.wordpress.com/2015/09/22/%CE%BF%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%B5%CF%85%CE%AE-%CF%80%CE%AC%CF%83%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%86-%CE%B7-%CE%B4%CE%B9%CE%B1-%CF%87%CF%81/

Οι δια Χριστόν Σαλοί, είναι μεγάλοι Άγιοι. Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
https://iconandlight.wordpress.com/2017/01/30/%ce%bf%ce%b9-%ce%b4%ce%b9%ce%b1-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%8c%ce%bd-%cf%83%ce%b1%ce%bb%ce%bf%ce%af%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%ac%ce%bb%ce%bf%ce%b9-%ce%ac%ce%b3%ce%b9/

Οι δια Χριστόν σαλοί, δεν τους νοιάζει το τι θα πουν οι άλλοι, οι δήθεν σωστοί χριστιανοί που μένουν στην επιφάνεια των πραγμάτων
https://iconandlight.wordpress.com/2017/09/21/19276/

«Σσσσσώπα!…Είναι ο Άγιος ιερομάρτυς Φωκάς!…», Άγιος Νικόλαος (Πλανάς)
https://iconandlight.wordpress.com/2017/09/22/18873/

Ευαγγέλιο Κυριακής: Λουκ. ε’ 1-11

 Τω καιρώ εκείνω,  εστώς ο Ιησούς παρά την λίμνην Γεννησαρέτ, 2 και είδε δύο πλοία εστώτα παρά την λίμνην· οι δε αλιείς αποβάντες απ᾿ αυτών απέπλυναν τα δίκτυα. 3 εμβάς δε εις εν των πλοίων, ο ην του Σίμωνος, ηρώτησεν αυτόν από της γης επαναγαγείν ολίγον· και καθίσας εδίδασκεν εκ του πλοίου τους όχλους. 4 ως δε επαύσατο λαλών, είπε προς τον Σίμωνα· επανάγαγε εις το βάθος και χαλάσατε τα δίκτυα υμών εις άγραν. 5 και αποκριθείς ο Σίμων είπεν αυτώ· επιστάτα, δι᾿ όλης της νυκτός κοπιάσαντες ουδέν ελάβομεν· επί δε τω ρήματί σου χαλάσω το δίκτυον. 6 και τούτο ποιήσαντες συνέκλεισαν πλήθος ιχθύων πολύ· διερρήγνυτο δε το δίκτυον αυτών. 7 και κατένευσαν τοις μετόχοις τοις εν τω ετέρω πλοίω του ελθόντας συλλαβέσθαι αυτοίς· και ήλθον και έπλησαν αμφότερα τα πλοία, ώστε βυθίζεσθαι αυτά. 8 ιδών δε Σίμων Πέτρος προσέπεσε τοις γόνασιν  Ιησού λέγων· έξελθε απ᾿ εμού, ότι ανήρ αμαρτωλός ειμι, Κύριε· 9 θάμβος γαρ περιέσχεν αυτόν και πάντας τους συν αυτώ επί τη άγρα των ιχθύων η συνέλαβον, 10 ομοίως δε και  Ιάκωβον και  Ιωάννην, υιούς Ζεβεδαίου, οι ήσαν κοινωνοί τω Σίμωνι. και είπε προς τον Σίμωνα ο  Ιησούς· μη φοβού· από του νυν ανθρώπους έση ζωγρών. 11 και καταγαγόντες τα πλοία επί την γην αφέντες άπαντα ηκολούθησαν αυτώ.


O, enlightened one, “Put out into the deep” mysterious sea of life, but do not set out without Christ in your boat. St. Nikolai Velimirovich

 

Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_θάλασσα_θαυμαστή αλιεία_The Miraculous Catch of Fish_323333First Sunday of Luke
‘The miracle of the fish‘(St. Luke 5:1-11)

Blessed Praskovya Ivanovna (Pasha of Sarov) fool for Christ’s of Diveyevo and the disciple of St. Seraphim of Sarov

Commemorated on September 22

Homily:
Travelling with Christ into the deep
by St Nikolai Velimirovich

“Put out into deep water” (St. Luke 5:4).

This is how our Lord commanded Peter and the rest of the apostles “after He had finished speaking” (St. Luke 5:4). This means that He first gave instructions and immediately following that, He called them to action. This is also important for us. For as soon as we learn something from the Gospels, we immediately need to go out and implement it. The works of the disciple are dear to the Lord, not only the disciple. “Put out into deep water.” Along the shore, from the shallow waters, our Lord spoke to the people who were less enlightened in the mysteries of God’s Kingdom. He invited the apostles out into the deep. There is less danger in the shallow waters, but the catch is also smaller. In the shallow waters there are snakes, frogs and other lesser repulsive water creatures. That is all the danger. In shallow waters there are only small fish; that is the entire catch. But in the greater depths, the danger is also greater. There you have large sea creatures and great storms. That is dangerous

But there are also much larger and better fish in enormous quantity; that is the catch. O, enlightened one, come therefore into the deep! “Put out into the deep” mysterious sea of life, but do not set out without Christ in your boat. By no means. You might spend the entire night of your life not catching anything, as Peter said, “We have toiled all night and have taken nothing” (St. Luke 4:5). Not only that, but you could face far worse if Christ is not in your boat. Perhaps the winds could carry you away and cast you into an abyss. Perhaps the monstrous and enormous beasts of the sea will consume you. The winds, O enlightened one, those are your own passions which accompany you unavoidably if you set out into the deep without Christ. The enormous and monstrous beasts of the sea are demons who, with the blinking of an eye, can destroy you as with the blinking of an eye “the herd of about two thousand swine rushed down a steep bank into the sea, where they were drowned” (St. Mark 5:13).

However, if you are going out with Christ into the deep, do not be afraid of anything; but go rejoice fully and courageously glued to Christ. You will lay hold of the best catch; and you will fill both boats with it, the physical and the spiritual. You will snare the best catch, O dedicated one, and, without any dangers, you will arrive to theshore, to the shore of the Kingdom of Christ. Nowhere without Christ! Neither in shallow places nor into the deep. In the shallow places you will become vexed by hunger and by many minor disgusts, but into the deep a greater evil will befall you.

O, my Almighty Savior, You are our Helmsman, our Defense, our Harbor.
(Taken from the “Prolog from Ochrid”, Lenten Meditations by St Nikolai Velimirovich)
http://prologue.orthodox.cn/March5.htmΙησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_θάλασσα_αλιεια23db855-alieia2Why do some people, well educated and baptized as Christians, fall away from Christianity and give themselves over to philosophy and to learned theories, pretending these to be something more truthful than Christianity?
They do so for two principal reasons: either out of a totally superficial understanding of Christianity or because of sin.
A superficial understanding of Christ rejects Him and flees from Christ as does a criminal from a judge. Superficial and sinful Christians were as often enraged and infuriated with Christianity as were the pagans.
To the superficial and culpable, it was more comfortable for them to bathe in the shallow swamp of human thoughts than in the perilous depth of Christ. For those who sincerely follow Christ, He constantly calls them to a greater and greater depth; as He once said to the Apostle Peter, “Put out into deep water (St. Luke 5:4).
St. Mark the Ascetic writes that the law of God is understood in accordance with the fulfillment of the commandments of God: “Ignorance compels a person to speak in opposition to that which is beneficial and insolence multiplies vice.”
Prologue of Ochrid
http://prologue.orthodox.cn/March5.htm

St. Praskovya Ivanovna (Pasha of Sarov) fool for Christ’s of Diveyevo, yes, yes, indeed we are fools for Christ’s sake! Saint Nikolai Velimirovič
https://iconandlight.wordpress.com/2018/09/21/25297/

Blessed Praskovya Ivanovna ”Pasha of Sarov”,Fool-for Christ of Diveyevo
https://iconandlight.wordpress.com/2015/09/22/he-who-gives-to-the-poor-gives-to-christ-saint-bishop-nikolai-velimirovic/

Gospel: Luke 5 : 1 – 11

So it was, as the multitude pressed about Him to hear the word of God, that He stood by the Lake of Gennesaret, 2 and saw two boats standing by the lake; but the fishermen had gone from them and were washing their nets. 3 Then He got into one of the boats, which was Simon’s, and asked him to put out a little from the land. And He sat down and taught the multitudes from the boat. 4 When He had stopped speaking, He said to Simon, “Launch out into the deep and let down your nets for a catch.”5 But Simon answered and said to Him, “Master, we have toiled all night and caught nothing; nevertheless at Your word I will let down the net.” 6

And when they had done this, they caught a great number of fish, and their net was breaking. 7 So they signaled to their partners in the other boat to come and help them. And they came and filled both the boats, so that they began to sink.8 When Simon Peter saw it, he fell down at Jesus’ knees, saying, “Depart from me, for I am a sinful man, O Lord!”9 For he and all who were with him were astonished at the catch of fish which they had taken; 10 and so also were James and John, the sons of Zebedee, who were partners with Simon. And Jesus said to Simon, “Do not be afraid. From now on you will catch men.” 11 So when they had brought their boats to land, they forsook all and followed Him.