Iconography and Hand painted icons

Over me, face to face, hovered an angel beating its wings. “Dimitri,” he said severely, “where is your vow to God? I heard you make it in your field, I saw you pray. And now you’re again back to your old ways?”

άγγελος_Ανάληψη_Παντάνασσα, Μυστράςimg24Fr. Seraphim Rose

The time of the end, though it seems to be near, we do not know. However close, it is still future, and in the present we have only the same age-old fight against the unseen powers, against the world, and against our own passions, upon the outcome of which our eternal fate will be decided. Let us then struggle while it is still day, with the time and the weapons which our All-merciful God has given us!

Do you have a notebook for taking down quotes from Holy Fathers in your reading? Do you always have a book of Holy Fathers that you are reading and can turn to in a moment of gloom? Start now—this is essential!

It’s later than you think! Hasten therefore to do the work of God.


The Death of a Repentant Sinner

From my birthplace where I had been occupied for nearly twenty years, it pleased the Lord to move me first to St. Petersburg and then to that blessed corner of the Novgorod province, to that quiet and God-fearing little town of Valdai, where only recently one could still hear the forlorn tinkling of the bell affixed to the arch of the coachman’s troika, (which has since given way, alas! to a new railroad). There my wife and I developed a close friendship with one of the local priests who also became our spiritual father. Once, during confession with my wife, he had occasion to say to her: “But you know, even in this day and age some people are bestowed the gift of seeing their guardian angel!”

Our dear priest communicated no details and I decided to question him properly at the first opportunity. Here is what I discovered, as I recorded in my notebook.

Today (April 25, 1907) I reminded our spiritual father about my wife’ s confession and asked: “Batiushka, what was it that you told my wife during confession about an angel appearing to one of your spiritual children?”

“Yes,” he replied, “that actually happened, but I learned of it through the confession of one of my parishioners, and confessions are to be kept secret.”

I wasn’t deterred and began to press:

“But,” I asked, “is this parishioner still living?”

“No, he died.”

“In that case,” I said, “what can hinder you from making it known, especially if what you have to tell can serve to benefit us sinners?’’

My spiritual father thought and thought, and then related to me the following:

I had among my parishioners in the village a man by the name of Dimitri. He was a peasant and led a bad life; he stole, he cursed, he was a drunkard and a debauch. In short, he appeared to be at the bottom of the barrel. He had been living this way for a long time and there was no hope for any change. Then one day, as he was preparing to go to the fields to do some tilling, he came into the passage which led out from his dwelling, and suddenly he felt as though someone with tremendous force hit him on the back of the head. The blow was such that one minute he was standing upright and the next minute he was lying with his face smashed flat to the floor. There had been no one in the passageway at the time and Dimitri was perfectly sober. The swiftness of what had happened stunned and terrified him.

άσωτος γιος_ the Prodigal Son_ Притча о блудном сыне___20120211_1359867634“I arrived at the field,” Dimitri later told me in confession, “my face a bloody mess, I washed it in the stream, but couldn’t seem to get down to work; my mind was fixed on puzzling out what had happened. I sat at the edge of the field lost in thought; I recalled my wicked life. For a long time I sat, turning this over in my mind until finally I determined that I was done with my sinful habits and that I will begin a new life as pleases God and befits a Christian. In tears I stood on my knees in the middle of my field. Making the sign of the cross, I loudly cried out to God: ‘In Thy Name I vow to Thee that from henceforth I shall sin no more!’ And since then I have become a different man; I broke loose from my old ways: I stole no more, I stopped drinking, stopped swearing, ceased my wanton behavior…”

“Do you mean to say,” I asked Dimitri, “that since making your vow you haven’t even met with any temptations?

“How could that be! Of course I have, Batiushka. Often times I have felt a strong pull towards my old habits, but God has helped me and I have been able to resist. Once, however, it did happen that I gave in, the neighboring village was celebrating its parish feast and holding a fair. There I was making my way when what should I see lying in the road but someone’s wallet. It was stuffed tight and without thinking twice I snatched it up and into the pocket, l didn’t even stop to count the money—I was afraid someone might be watching. I had time only to see that the wallet contained a lot of bills and a lot of silver. I continued on my way, thinking to myself: Well, I certainly won’t return this wallet, and if I should meet its owner… Hey, but isn’t this a tidy sum that’s come my way! And suddenly… BAM! I was down flat against the stoney surface of the road. And just as before, my whole face was cut and bleeding, and I hadn’t been drinking. Getting to my feet, I saw—where the dickens!—a monstrous rock lying in the middle of the road where it had no business. I must have tripped over it. Here I let out with the blackest, most foul curse, and at that very moment, above me, directly over my head, something suddenly made a noise, like some gigantic bird. I glanced upwards and froze: over me, face to face, hovered an angel beating its wings. “Dimitri,” he said severely, “where is your vow to God? I heard you make it in your field, I saw you pray. And now you’re again back to your old ways?”

My entire body was shaking when suddenly I found courage to cry out to him: “Who are you? One of hell’s demons, or an angel from heaven?”

Άγγελοι_Angels_ангел_000b5%ce%bf%cf%86“I am from those above, not from those below!” replied the angel and became invisible.

“It was awhile before I came to myself. When I did, I took from my pocket the wallet and flung it away from me as far as I could.

I did not continue to the festival but returned home pondering what I had seen.”

“That,” said Batiushka, “is what Dimitri told me in confession. And here is what later happened. To the amazement of all who knew him, reports began to spread of Dimitri’s goodness, his kindness. He became utterly transformed to the good down to the very soles of his feet. Ten years passed since the angel’s appearance. Dimitri remained true to his vow. In the eleventh year I was called to Dimitri’s village. ‘Batiushka! Dimitri has fallen ill; he asks that you come to see him.” I went without delay. Coming into his cottage I found Dimitri in bed, his eyes closed. I called to him and was startled when he suddenly sat bolt upright and thrust his arms towards me. I moved away, frightened, as I was carrying the Holy Gifts.

“’Watch yourself!’ I said, ‘don’t you see, I have the Holy Gifts! I all but dropped them!’

“’Batiushka!’ cried Dimitri gasping excitedly, ‘just now before you came I again saw the angel. He told me to prepare myself as I am to die this very night.’

“What was he like?” I asked.

“I was blinded by his light!” replied Dimitri in a tone of spiritual rapture.

“Did you ask him if God will forgive your sins?”

“God will forgive that which a spiritual father absolves ,” replied Dimitri firmly. “Whatever you loose here will also be loosed there!”

I prepared to hear his confession.

I gave him Holy Communion and, sinner that I am, I didn’t think he looked so very sick. He was still a robust peasant, not yet old. I left him fully persuaded that he would recover. About the angel—I didn’t know what to think.

That night Dimitri reposed…

This is what I was told, according to his priestly conscience, by the kind pastor of one of the churches in the peaceful town of Valdai.
Source: “On the Banks of God’s River,” by St. Nilus (translated by the St. Herman Brotherhood, 1969).Άγιον Πνεύμα_Holy Spirit_Святой Дух_unnamed (1)In the Holy Spirit, * every soul is quickened, * and, through cleansing, is exalted * and made radiant by the Triple Unity in a hidden sacred manner.

Virgin, Mother of God, Hail, Mary full of grace, the Lord is with you; blessed are you among women, and blessed is the fruit of your womb, for you have given birth to the Saviour of our souls.

Most glorious, ever virgin, blessed Theotokos, present our prayers to your Son and our God, and plead with him, that through you he may save our souls.

My hope is the Father; my refuge, the Son; my protection, the Holy Spirit. Holy Trinity, glory to You.

My every hope I place in you, Mother of God, keep me under your protection.

Στον ύπνο σου εμφανίστηκε η μητέρα σου και σε έσωσε κατά την πρόνοια του Θεού από την αυτοκτονία. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

ΠΕΙΡΑΣΜΟΙ ΚΥΡΙΟΥ_Ιησους Χριστὸς_Jesus-Christ_Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon000Искушения Христа в пустыне89575.bΑγαπήσω σε, Κύριε, η ισχύς μου. Κύριος στερέωμα μου και καταφυγή μου και ρύστης μου. Ο Θεός μου, βοηθός μου και ελπιώ επ΄ αυτόν• υπερασπιστής μου … (Ψαλμός ΙΖ΄. 17 )

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς,
απάντηση στον καφετζή Σ.Μ., που έπρεπε να επιλέξει ανάμεσα στην αυτοκτονία και την επαιτεία

…Μου γράφεις ότι όλη σου η περιουσία πωλήθηκε σε τρίτους. Όταν βρέθηκες στον δρόμο χωρίς τίποτα και κανέναν κατευθύνθηκες προς το νεκροταφείο αποφασισμένος να αυτοκτονήσεις. Δεν είχες αμφιβολία ούτε δεύτερη σκέψη επ’ αυτού….
Εξουθενωμένος από την ταλαιπωρία ξάπλωσες πάνω στον τάφο των γονιών σου και αποκοιμήθηκες.
Στον ύπνο σου εμφανίστηκε η μητέρα σου που σε απείλησε λέγοντάς σου ότι στο Βασίλειο του Θεού υπάρχουν πολλοί από εκείνους που επαιτούσαν στη γη, αλλά ούτε ένας από εκείνους που αφαίρεσαν μόνοι τους τη ζωή τους.

Αυτό το όνειρο σ’ έσωσε από την αυτοκτονία. Όντως η αγαπημένη σου μητέρα σε έσωσε κατά την πρόνοια του Θεού. Άρχισες να επαιτείς και από την επαιτεία να ζεις. Και ρωτάς αν μ’ αυτό καταπατάς τον νόμο του Θεού;

Θάρρος άνθρωπε!

Ο Θεός έδωσε εντολή: ου κλέψεις! Αλλά δεν έδωσε εντολή: μην επαιτείς!
Η επαιτεία χωρίς πραγματική ανάγκη είναι κλοπή, αλλά στη δική σου περίπτωση δεν είναι κλοπή.

Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская_αγγελος3188Ο στρατηγός και αυτοκράτορας Ιουστινιανός, στα γεράματα έμεινε χωρίς περιουσία, χωρίς φίλους και τυφλός.
Καθόταν τυφλός έξω από την αυλή του θρόνου και επαιτούσε για λίγο ψωμί. Σαν χριστιανός δεν επέτρεψε στον εαυτό του ούτε καν να σκεφτεί την αυτοκτονία.
Γιατί όπως η ζωή είναι καλύτερη από τον θάνατο έτσι και είναι καλύτερα ζητιάνος παρά αυτόχειρας.

Λες πως σε κυριεύει ντροπή και πως η θλίψη σου είναι βαθειά. Στέκεις τα βράδια έξω από το καφενείο που κάποτε ήταν δικό σου και ζητάς ελεημοσύνη από όσους μπαίνουν και βγαίνουν. Θυμάσαι πως πριν λίγο καιρό ήσουν το αφεντικό του καφενείου και πως τώρα δεν τολμάς να μπεις ούτε σαν πελάτης. Και κοκκινίζουν τα μάτια σου από το κλάμα και τον οδυρμό.
Ω καλέ μου άνθρωπε παρηγορήσου!
Οι άγγελοι του Θεού δεν είναι μακριά σου. Γιατί κλαις για το καφενείο; Δεν έχεις ακούσει για ένα καφενείο στην άκρη του Βελιγραδίου που λέγεται «όποιου δεν ήταν, όποιου δεν θα είναι»; Πράγματι ήταν μεγάλος φιλόσοφος αυτός που έγραψε αυτές τις λέξεις. Αφού αυτό ισχύει για όλα τα καφενεία, όλα τα σπίτια, όλους τους πύργους και όλα τα παλάτια του κόσμου.

Τι έχασες; Εκείνο που δεν ήταν δικό σου όταν γεννήθηκες και δεν είναι ούτε τώρα δικό σου.

Ήσουν το αφεντικό, τώρα είσαι φτωχός. Αυτό δεν είναι απώλεια.
Απώλεια είναι όταν κάποιος άνθρωπος γίνεται κτήνος.
Αλλά εσύ ήσουν άνθρωπος και παρέμεινες άνθρωπος.
Υπέγραψες κάποιες συναλλαγματικές σε κάποιους επιφανείς πελάτες σου και γι’ αυτό το καφενείο σου έγινε καφενείο κάποιου ξένου. Τώρα βλέπεις από το παράθυρο πως όλοι εκείνοι γελούν στο καφενείο όπως και πριν, ενώ εσύ περιφέρεσαι στους δρόμους με δάκρυα στα μάτια και σκεπάζεις τη ντροπή.

Μην φοβάσαι, ο Θεός έχει δικαιοσύνη. Όλοι αυτοί θα απολογηθούν για τα αδικήματά τους.
Όταν όμως αυτοί αποπειραθούν να αυτοκτονήσουν, ποιος ξέρει αν ο δίκαιος Θεός θα επιτρέψει στην μητέρα τους να τους παρουσιαστεί από εκείνον τον κόσμο και να τους αποτρέψει από αυτό το έγκλημα;
Μην βλέπεις ούτε στιγμή την επιτυχία τους. Αφού δεν γνωρίζεις το τέλος τους.
Ένας αρχαίος Έλληνας σοφός είπε κάποτε: «μηδένα προ του τέλους μακάριζε», δηλαδή ποτέ μην αποκαλείς κάποιον ευτυχισμένο πριν δεις το τέλος του!

Είναι δύσκολο να είσαι επαίτης; Αλλά μήπως δεν είμαστε όλοι επαίτες;
Μήπως δεν εξαρτώμεθα όλοι, κάθε μέρα και κάθε ώρα, από το έλεος Εκείνου που μας δίνει ζωή να ζούμε;
Εσύ και τώρα έχεις σημαντική αποστολή στον κόσμο: στρέφεις την προσοχή τον ανθρώπων στο να θυμούνται τον Θεό και την ψυχή και να είναι ελεήμονες.

Αναγκασμένος λοιπόν να ζεις στη σιωπή εμβάθυνε στην ψυχή σου και συζήτα μέσω της προσευχής με τον Θεό.
Η ζωή του επαίτη είναι πιο ηρωική από αυτήν του αφεντικού. «Ότι εν πυρί δοκιμάζεται χρυσός και άνθρωποι δεκτοί εν καμίνω ταπεινώσεως» (Σειράχ. 2,5). Αλλά εσύ ήδη έδειξες ηρωισμό με το να νικήσεις τη μαύρη σκέψη της αυτοκτονίας. Αυτό είναι νίκη πάνω στο πνεύμα της απογοήτευσης.
Μετά από αυτή τη νίκη όλες οι άλλες για σένα θα είναι εύκολες. Ο Κύριος ας είναι δίπλα σου.

Ειρήνη και παρηγοριά από τον Κύριο
Από το βιβλίο του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Δρόμος χωρίς Θεό δεν αντέχεται…, ιεραποστολικές επιστολές Α΄, Β΄ έκδοση, εκδόσεων Εν πλώ, επιστολή 50, σελ. 121.Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская_429594_600

Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

Ασφαλίσου, βρέ παιδάκι μου, στον Θεό. Μόνον την ασφάλεια του αυτοκινήτου ξέρεις; Την ασφάλεια του Θεού δεν την ξέρεις; Κάνε τον σταυρό σου καί, πριν κάνης οτιδήποτε, πές: «Χριστέ μου, Παναγία μου, βοήθησέ με». Υπάρχει μεγαλύτερη ασφάλεια από την εμπιστοσύνη στον Θεό; Όταν ο άνθρωπος εμπιστεύεται τον εαυτό του στον Θεό, δέχεται συνέχεια από τον Θεό βενζίνη «σούπερ» και το πνευματικό του όχημα δεν σταματάει ποτέ· τρέχει συνέχεια. Όσο μπορείς, να προσέχης, να προσεύχεσαι και να εμπιστεύεσαι στον Θεό, και Εκείνος θα σε βοηθήση σε κάθε σου δυσκολία. Απλοποίησε την ζωή σου με την απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό, για να ελευθερωθής από το άγχος και την αγωνία. Αν ο άνθρωπος δεν εμπιστευθή στον Θεό, ώστε να εγκαταλείψη τελείως τον εαυτό του στα χέρια Του, θα βασανίζεται. Δεν φθάνει η πίστη στον Θεό· χρειάζεται και η εμπιστοσύνη στον Θεό. Η εμπιστοσύνη στον Θεό ελκύει την βοήθειά Του. Ο Χριστιανός πιστεύει και εμπιστεύεται τον εαυτό του στον Θεό μέχρι θανάτου, και τότε βλέπει καθαρά το χέρι του Θεού που τον σώζει. Ο άνθρωπος μπορεί να κάνη την ζωή του παραδεισένια, εάν έχη εμπιστοσύνη στον Θεό, Τον δοξάζη για όλα και δέχεται να τον κυβερνάη σαν καλός Πατέρας. 

Όταν εµπιστευώµαστε τον εαυτό µας στον Θεό, ο Καλός Θεός µας παρακολουθεί και µας οικονοµάει. Σαν καλός οικονόµος δίνει στον καθέναµας ο,τι του χρειάζεται και µας φροντίζει ακόµη και σε λεπτοµέρειες για τις υλικές ανάγκες µας. Και για να καταλάβουµε την φροντίδα Του, την πρόνοια Του, µας δίνει ακριβώς ο,τι µας χρειάζεται.

Με την εμπιστοσύνη στον Θεό και με την ταπείνωση όλα τα προβλήματα λύνονται. Να κάνης αυτό που μπορείς εσύ και μετά να αφήνεσαι στην θεία Πρόνοια, στο θείο θέλημα. Η ελπίδα στον Θεό είναι τονισμένη πίστη είναι η μεγαλύτερη ασφάλεια για τον άνθρωπο.

Όταν κανείς αφήνεται στον Θεό, ο Θεός δεν τον αφήνει. Έχω παρατηρήσει ότι, αν µου χρειασθή λ.χ. κάτι αύριο, ο Θεός το έχει προνοήσει από σήµερα• πριν δηλαδή το σκεφθώ εγώ, το έχει σκεφθή ο Θεός πιο νωρίς καί το παρουσιάζει την ώρα πού το χρειάζοµαι. Γιατί από εκεί πού έρχεται, γιά να φθάση σ’ εµενα ακριβώς την ώρα πού το χρειάζοµαι, βλέπω πόσος χρόνος απαιτείται. Άρα ο Θεός το φρόντισε νωρίτερα.

Πρέπει να αφήνουμε τον εαυτό μας στα χέρια του Θεού με απόλυτη εμπιστοσύνη και να βλέπουμε την κάθε δοκιμασία σαν δώρο σταλμένο από την αγάπη του Θεού. Ο άνθρωπος που έχει μεγάλη εμπιστοσύνη στον Θεό χαίρεται τα πάντα. Είτε είναι άρρωστος, είτε μένει νηστικός, είτε τον αδικούν, είτε…, είτε…, πιστεύει ότι ο Θεός τα έχει επιτρέψει, ελπίζει στον Θεό και είναι πάντα ασφαλισμένος στο λιμάνι της ελπίδος του Θεού.

Ο άνθρωπος, αν θέλη να μη βασανίζεται, πρέπει να πιστέψη στο «χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν», που είπε ο Χριστός. Να απελπισθή δηλαδή από τον εαυτό του με την καλή έννοια και να πιστέψη στην δύναμη του Θεού. Όταν κανείς απελπισθή με την καλή έννοια από τον εαυτό του, τότε βρίσκει τον Θεό. «Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι»Δεν έχουμε καταλάβει την δύναμη και την καλωσύνη του Θεού. Δεν αφήνουμε το Θεό νοικοκύρη να μας κυβερνάει• γι’ αυτό ταλαιπωρούμαστε. Πρέπει να αφήσουμε εν λευκώ τον εαυτό μας και το μέλλον μας στη Θεία Πρόνοια, στο θείο θέλημα, και ο Θεός θα μας φροντίσει. Να έχουµε απόλυτη εµπιστοσύνη.

Ας αναθέσουμε τον εαυτό μας, τα παιδιά μας, την οικογένειά μας, την ζωή μας ολόκληρη στον Χριστό ο οποίος σαν Θεός που είναι μπορεί να μας περάσει μέσα από την φωτιά και την τρικυμία χωρίς να πάθουμε το παραμικρό.


π. Κλεόπας Ηλίε

Τι είναι η απελπισία και ποιες είναι οι συνέπειές της στην ζωή τον ανθρώπων;

– Απελπισία είναι η απώλεια της εμπιστοσύνης στην αγαθοσύνη και ελεημοσύνη του Θεού. Αυτή είναι μία αμαρτία κατά του Αγίου Πνεύματος. Η απελπισία, κατά τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, είναι η ενδέκατη βαθμίδα της κακίας. Οι συνέπειές της, οδηγούν τον άνθρωπο στην δωδέκατη βαθμίδα, που είναι η αυτοκτονία, όπως συνέβη με τον Ιούδα.

Ο άνθρωπος φθάνει στην αυτοκτονία κυρίως λόγω της απιστίας, της υπερηφάνειας, της απολύτου εμπιστοσύνης στον εαυτό του και της στερήσεως ενός καλού Πνευματικού.

Η απελπισία και η σκέψη της αυτοκτονίας θεραπεύονται με την επίμονη προσευχή (Ιακώβ 5,13 Ιούδα 20). Επίσης ο άνθρωπος θεραπεύεται από την απελπισία με την εξομολόγηση και την Θεία Κοινωνία.Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_4c47bd7e456e8974ba4a5ce385d6dc79

Ψαλμός ΙΖ΄. 17

Αγαπήσω σε, Κύριε, η ισχύς μου. Κύριος στερέωμα μου και καταφυγή μου και ρύστης μου. Ο Θεός μου, βοηθός μου και ελπιώ επ΄ αυτόν• υπερασπιστής μου και κέρας σωτηρίας μου και αντιλήπτωρ μου. Αινών επικαλέσομαι τον Κύριον και εκ των εχθρών μου σωθήσομαι. Περιέσχον με ωδίνες θανάτου και χείμαρροι ανομίας εξετάραξαν με. Ωδίνες άδου περιεκύκλωσαν με, προέφθασαν με παγίδες θανάτου. Και εν τω θλίβεσθαι με επεκαλεσάμην τον Κύριον και προς τον Θεόν μου εκέκραξα. ΄Ηκουσεν εκ ναού αγίου αυτού φωνής μου και η κραυγή μου ενώπιον αυτου εισελεύσεται εις τα ώτα αυτού. Και εσαλεύθη και έντρομος εγενήθη η γη και τα θεμέλια των ορέων εταράχθησαν και εσαλεύθησαν, ότι ωργίσθη αυτοίς ο Θεός. Ανέβη καπνός εν οργή αυτού και πυρ από προσώπου αυτού κατεφλόγισεν, άνθρακες ανήφθησαν απ΄ αυτού. Και έκλινεν ουρανούς και κατέβη και γνόφος υπό τους πόδας αυτού. Και επέβη επί Χερουβίμ και επετάσθη• επετάσθη επί πτερύγων ανέμων. Και έθετο σκότος αποκρυφήν αυτού, κύκλω αυτού η σκηνή αυτού, σκοτεινόν ύδωρ εν νεφέλαις αέρων. Από της τηλαυγήσεως ενώπιον αυτού αι νεφέλαι διήλθον, χάλαζα και άνθρακες πυρός. Και εβρόντησεν εξ ουρανού ο Κύριος και ο ΄Υψιστος έδωκε φωνήν αυτού. Εξαπέστειλε βέλη και εσκόρπισεν αυτούς και αστραπάς επλήθυνε και συνετάραξεν αυτούς. Και ώφθησαν αι πηγαί των υδάτων και ανεκαλύφθη τα θεμέλια της οικουμένης από επιτιμήσεως σου, Κύριε, από εμπνεύσεως πνεύματος οργής σου. Εξαπέστειλεν εξ ύψους και έλαβε με• προσελάβετο με εξ υδάτων πολλών. Ρύσεται με εξ εχθρών μου δυνατών και εκ των μισούντων με, ότι εστερεώθησαν υπέρ εμέ. Προέφθασαν με εν ημέρα κακώσεως μου• και εγένετο Κύριος αντιστήριγμα μου. Και εξήγαγε με εις πλατυσμόν• ρύσεται με, ότι ηθέλησε με. Και ανταποδώσει μοι Κύριος κατά την δικαιοσύνην μου και κατά την καθαριότητα των χειρών μου ανταποδώσει μοι. Ότι εφύλαξα τας οδούς Κυρίου και ουκ ησέβησα από του Θεού μου. Ότι πάντα τα κρίματα αυτού ενώπιον μου και τα δικαιώματα αυτού ουκ απέστησαν απ΄ εμού. Και έσομαι άμωμος μετ΄ αυτού και φυλάξομαι από της ανομίας μου. Και ανταποδώσει μοι Κύριος κατά την δικαιοσύνην μου και κατά την καθαριότητα των χειρών μου, ενώπιον των οφθαλμών αυτού. Μετά οσίου όσιος έση και μετά ανδρός αθώου αθώος έση• και μετά εκλεκτού εκλεκτός έση• και μετά στρεβλού διαστρέψεις. Ότι συ λαόν ταπεινόν σώσεις και οφθαλμούς υπερηφάνων ταπεινώσεις. Ότι σύ φωτιείς λύχνον μου, Κύριε ο Θεός μου, φωτιείς το σκοτος μου. Ότι εν σοι ρυσθήσομαι από πειρατηρίου και εν τω Θεώ μου υπερβήσομαι τείχος. Ο Θεός μου, άμωμος η οδός αυτού• τα λόγια Κυρίου πεπυρωμένα, υπερασπιστής έστι πάντων των ελπιζόντων επ΄ αυτόν. Ότι τίς Θεός πάρεξ του Κυρίου; ή τίς Θεός πλην του Θεού ημών; Ο Θεός ο περιζωννύων με δύναμιν και έθετο άμωμον την οδόν μου. Καταρτιζόμενος τους πόδας μου ωσεί ελάφου και επί τα υψηλά ιστών με. Διδάσκων χείρας μου εις πόλεμον• και έθου τόξον χαλκούν τους βραχίονας μου. Και έδωκας μοι υπερασπισμόν σωτηρίας και η δεξιά σου αντελάβετο μου. Και η παιδεία σου ανώρθωσε με εις τέλος και η παιδεία σου αυτή με διδάξει. Επλάτυνας τα διαβήματα μου υποκάτω μου και ουκ ησθένησαν τα ίχνη μου. Καταδιώξω τους εχθρούς μου και καταλήψομαι αυτούς και ουκ αποστραφήσομαι, έως άν εκλίπωσιν. Εκθλίψω αυτούς και ου μη δύνωνται στήναι• πεσούνται υπό τους πόδας μου. Και περιέζωσας με δύναμιν εις πόλεμον, συνεπόδισας πάντας τους επανισταμένους επ΄ εμέ υποκάτω μου. Και τους εχθρούς μου έδωκας μοι νώτον και τους μισούντας με εξωλόθρευσας. Εκέκραξαν και ουκ ην ο σώζων, προς Κύριον και ουκ εισήκουσεν αυτών. Και λεπτυνώ αυτούς ωσεί χνούν κατά πρόσωπον ανέμου, ως πηλόν πλατειών λεανώ αυτούς. Ρύση με εξ αντιλογίας λαού, καταστήσεις με εις κεφαλήν εθνών. Λαός, όν ουκ έγνων, εδούλευσε μοι• εις ακοήν ωτίου υπήκουσε μου. Υιοί αλλότριοι εψεύσαντο μοι• υιοί αλλότριοι επαλαιώθησαν και εχώλαναν από των τρίβων αυτών. Ζή Κύριος και ευλογητός ο Θεός μου και υψωθήτω ο Θεός της σωτηρίας μου. Ο Θεός, ο διδούς εκδικήσεις εμοί και υποτάξας λαούς υπ΄ εμέ• ο ρύστης μου εξ εχθρών μου οργίλων. Από των επανισταμένων επ΄ εμέ υψώσεις με, από ανδρός αδίκου ρύση με. Δια τούτο εξομολογήσομαι σοι εν έθνεσι, Κύριε και τω ονόματι σου ψαλώ. Μεγαλύνων τας σωτηρίας του βασιλέως αυτού και ποιών έλεος τω χριστώ αυτού, τω Δαυίδ και τω σπέρματι αυτού έως αιώνος.
Δόξα…. Και νυν…. Αλληλούια.

Your beloved mother appeared to you in your sleep and did save you, by God’s providence, from suicide. Saint Nikolai Velimirovich

ΠΕΙΡΑΣΜΟΙ ΚΥΡΙΟΥ_Ιησους Χριστὸς_Jesus-Christ_Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon000Искушения Христа в пустыне89575.bI will love thee, O Lord, my strength. The Lord is my firm support, and my refuge, and my deliverer; my God is my helper, I will hope in him; (Psalm 17:2-3)

Saint Nikolai Velimirovich letter

You write that all your worldly goods were sold off to a third party. When you found yourself out on the street with nothing and nobody, you headed to the cemetery, bent on killing yourself. You had no doubts or second thoughts about this. Exhausted by the vexations, you lay down on your parents’ grave and fell asleep. Your mother appeared to you in your sleep and berated you, saying that in the Kingdom of God there were plenty of people who had been beggars, but not a single one of those who had done away with themselves. That dream saved you from suicide. Your beloved mother really did save you, by God’s providence. You began to beg and to live off begging. And you’re asking if, by doing so, you’re transgressing God’s law.

Take courage. God gave the commandment: ‘Don’t steal’. He didn’t give any commandment ‘Don’t beg’. Begging without any real need is stealing, but in your case it isn’t. The general and emperor Justinian was left blind in his old age, with no possessions or friends. He would sit, blind, outside the courtyard of the throne and beg for a little bread. As a Christian, he didn’t permit himself to consider suicide. Because, just as life’s better than death, so it’s better to be a beggar than a suicide.

Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская_αγγελος3188You say that you’re overcome with shame and that your sorrow’s deep. You stand at night outside the coffee-shop that used to be yours and ask for money from those who go in and out. You remember that, until recently, you were the owner of the coffee-shop and now you don’t dare go in even as a customer. Your eyes are red from weeping and lamentation. Comfort yourself. God’s angels aren’t far from you. Why are you crying about the coffee-shop? Haven’t you heard of the coffee-shop at the other end of Belgrade where it says: ‘Someone’s it wasn’t; someone’s it won’t be’? Whoever wrote those words was a true philosopher. Because that’s true of all the coffee-shops, all houses all the castles and all the palaces in the world.

What have you lost? Something that you didn’t have when you were born and which isn’t yours now. You were the boss, now you’re poor. That’s not loss. Loss is when a person becomes a beast. But you were a person and have remained so. You signed some papers for certain of your prominent customers and now your coffee-shop’s in the hands of a stranger. Now you look through the window and see everybody laughing, just the way they used to, and you’re wandering the streets with tears in your eyes and covered in shame. Never fear, God’s just. They’ll all have to answer for their misdeeds. But when they attempt to commit suicide, who’s to say whether the merciful Lord will allow their mothers to appear to them from the other world in order to keep them from the crime? Don’t consider them successful even for a moment. Because you don’t know how they’ll end up. A wise man in ancient Greece said: ‘Never call anybody happy before the end’. It’s difficult to be a beggar? But aren’t we all? Don’t we all depend, every hour of every day, on the mercy of Him Who gives us a life to lead? Now you’ve got an important mission in the world: to engage people’s attention so that they remember God and their soul and to be charitable. Since you’re forced to live in silence, delve into your soul and talk to God through prayer. The life of a beggar’s more heroic than that of a boss. ‘For gold is tested in the fire and accepted people in the furnace of humility’ (Sir. 2, 5). But you’ve already demonstrated heroism by rejecting the black thought of suicide. This is a victory over the spirit of despondency. After this victory, all the others will be easy for you. The Lord will be at your side.

Peace and comfort from the Lord!
Source: Missionary Letters of Saint Nikolai Velimirovich: Letters 1–100Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская_429594_600

Saint Paisios of Mt. Athos

“When we believe in God and have trust in His fatherly providence and concern, then we do not think of ourselves; instead we know that God is aware of our needs and looks after our problems, from the simplest to the most serious one. The only things we must want is to allow God’s love and providence to function for us. When we have this kind of faith and inner disposition, we are able to see God’s miracles––God himself––who is always close to us under all circumstances. In order to experience this we must reject any form of worldly assistance or human hope, and with a pure heart, unhesitatingly and trustfully devote our mind to God. Then the grace of Christ will fill our souls at once…

We must totally rely on God’s providence as this is the only way to be relieved of our anxiety and worries… To trust divine providence one must free himself from all worldly concerns and wait for God to look after him…. He must overcome his love for money and trust in it and then rest all his hopes on God and he cannot do both at the same time.”

The wrongly accused are the most beloved children of God… those who have been wrongly accused have within their hearts the wrongly accused Christ, and rejoice in exile and in prison as if they are in Paradise, because wherever Christ is, there is Paradise. 

God loves His creation, His image, and provides the things which man needs.
If one does not believe this and struggles by himself to acquire these earthly gifts, he will suffer. But even if God does not provide some of these earthly, material things, a person who is leading a spiritual life will not worry about it. If we seek first the Kingdom of God and this is our only concern, all the other things will be given to us, as well. Will God abandon His creation? The manna which God provided for the Israelites in the desert would spoil if they kept it for the next day. (Cf. Ex 16:19-20.) God arranged things this way so that the people would have confidence in His divine providence.
We have not yet understood the words of Jesus “Seek first the Kingdom of God”. (Cf. Mt 6:33).

Those who withdraw themselves from Christ are deprived of divine enlightenment, for like fools they forsake sun-drenched places so as to retire to the shade. Hence, it is natural for them to be cold and fall spiritually ill. God has endowed us all with gifts, but not all of us utilize them for the salvation of our souls and the salvation of our fellow men. Instead, most of us, most of the time, use them to the detriment of others and ourselves.

Geronda, while many times we have felt the om­nipotence of God, why is it that we do not also see His divine providence for us?

  – This is a trap of the devil. The devil throws ashes in man’s eyes so he won’t see God’s providence. For when man sees the providence of God, his granite heart will soften, become sensitive and burst out in praise of God, and this is not what the devil wants.

We have not understood the power and goodness of God. We do not allow Him as Lord to govern us, and this is why we are tormented. (…)Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_4c47bd7e456e8974ba4a5ce385d6dc79Psalm 17

2 I will love thee, O Lord, my strength. 3 The Lord is my firm support, and my refuge, and my deliverer; my God is my helper, I will hope in him; [he is] my defender, and the horn of my salvation, and my helper. 4 I will call upon the Lord with praises, and I shall be saved from mine enemies. 5 The pangs of death compassed me, and the torrents of ungodliness troubled me exceedingly. 6 The pangs of hell came round about me: the snares of death prevented me. 7 And when I was afflicted I called upon the Lord, and cried to my God: he heard my voice out of this holy temple, and my cry shall enter before him, [even] into his ears. 8 Then the earth shook and quaked, and the foundations of the mountains were disturbed, and were shaken, because God was angry with them. 9 There went up a smoke in his wrath, and fire burst into a flame at his presence: coals were kindled at it. 10 And he bowed the heaven, and came down: and thick darkness was under his feet. 11 And he mounted on cherubs and flew: he flew on the wings of winds. 12 And he made darkness his secret place: round about him was his tabernacle, [even] dark water in the clouds of the air. 13 At the brightness before him the clouds passed, hail and coals of fire. 14 The Lord also thundered from heaven, and the Highest uttered his voice. 15 And he sent forth [his] weapons, and scattered them; and multiplied lightnings, and routed them. 16 And the springs of waters appeared, and the foundations of the world were exposed, at thy rebuke, O Lord, at the blasting of the breath of thy wrath. 17 He sent from on high and took me, he drew me to himself out of many waters. 18 He will deliver me from my mighty enemies, and from them that hate me; for they are stronger than I. 19 They prevented me in the day of mine affliction: but the Lord was my stay against [them]. 20 And he brought me out into a wide place: he will deliver me, because he has pleasure in me. 21 And the Lord will recompense me according to my righteousness; even according to the purity of my hands will he recompense me. 22 For I have kept the way of the Lord and have not wickedly departed from my God. 23 For all his judgments were before me, and his ordinances departed not from me. 24 And I shall be blameless with him, and shall keep myself from mine iniquity. 25 And the Lord shall recompense me according to my righteousness, and according to the purity of my hands before his eyes. 26 With the holy thou wilt be holy; and with the innocent man thou wilt be innocent. 27 And with the excellent [man] thou wilt be excellent; and with the perverse thou wilt shew frowardness. 28 For thou wilt save the lowly people, and wilt humble the eyes of the proud. 29 For thou, O Lord, wilt light my lamp: my God, thou wilt lighten my darkness. 30 For by thee shall I be delivered from a troop; and by my God I will pass over a wall. 31 [As for] my God, his way is perfect: the oracles of the Lord are tried in the fire; he is a protector of all them that hope in him. 32 For who is God but the Lord? and who is a God except our God? 33 [It is] God that girds me with strength, and has made my way blameless: 34 who strengthens my feet as hart’s feet, and sets me upon high places. 35 He instructs my hands for war: and thou hast made my arms [as] a brazen bow. 36 And thou hast made me secure in my salvation: and thy right hand has helped me, and thy correction has upheld me to the end; yea, thy correction itself shall instruct me. 37 Thou has made room for my goings under me, and my footsteps did not fail. 38 I will pursue mine enemies, and overtake them; and I will not turn back until they are consumed. 39 I will dash them to pieces and they shall not be able to stand: they shall fall under my feet. 40 For thou hast girded me with strength for war: thou hast beaten down under me all that rose up against me. 41 And thou hast made mine enemies turn their backs before me; and thou hast destroyed them that hated me. 42 They cried, but there was no deliverer: [even] to the Lord, but he hearkened not to them. 43 I will grind them as the mud of the streets: and I will beat them small as dust before the wind. 44 Deliver me from the gain sayings of the people: thou shalt make me head of the Gentiles: a people whom I knew not served me, 45 at the hearing of the ear they obeyed me: the strange children lied to me. 46 The strange children waxed old, and fell away from their paths through lameness. 47 The Lord lives; and blessed [be] my God; and let the God of my salvation be exalted. 48 [It is] God that avenges me, and has subdued the nations under me; 49 my deliverer from angry enemies: thou shalt set me on high above them that rise up against me: thou shalt deliver me from the unrighteous man. 50 Therefore will I confess to thee, O Lord, among the Gentiles, and sing to thy name. 51 [God] magnifies the deliverances of his king; and deals mercifully with David his anointed, and his seed, for ever.

Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα τις την ψυχήν αυτού θη υπέρ των φίλων αυτού. Αντώνιος Bloom Μητροπολίτης Σουρόζ

Ιωάννης ο Θεολόγος-_Saint John the Theologian_Святой Иоа́нн Богосло́в_6ad3022a887a3940Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος και Ευαγγελιστής
Γεδεών ο δίκαιος, κριτής της Π. Διαθήκης
Χήρα αγία μάρτυς
Νειλος ο Καλαβρός, του Ροσσάνο της Μονής Κρυπτοφέρρης Crotlaferrata Ιταλίας (1004)
Βαρούχ ο ερημίτης της νήσου Μπάρι Ουαλλίας (26/9 καί 29/9, +577)

Εορτάζουν στις 26 Σεπτεμβρίου

«Τεκνία, αγαπάτε αλλήλους» (παιδιά μου, να αγαπάτε ο ένας τον άλλο).
«Ο Θεός αγάπη εστί, και ο μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει και ο Θεός εν αυτώ» (Α´ Ιωάννου, δ´, 16).
Μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα τις την ψυχήν αυτού θη υπέρ των φίλων αυτού. (Ιω. 15,13)

Για την Αγάπη
Αντώνιος Bloom Μητροπολίτης Σουρόζ

Μερικές φορές φοβούμαστε ν’ ακούσουμε προσεκτικά κάποιο πρόσωπο, διότι το ν’ ακούσεις σημαίνει ν’ ανταποκριθείς κι όχι μόνο για ένα λεπτό όσο η καρδιά είναι συγκινημένη και με μια περαστική σκέψη αλλά για πάντα. Με τον τρόπο που ο Χριστός ανταποκρίθηκε στην ανθρώπινη θλίψη και τη φρίκη της στέρησης του Θεού κι έγινε για πάντα άνθρωπος…

Κανείς δεν μπορεί ν’ αγαπά έναν αόρατο Θεό αν πρώτα δε μάθει ν’ αγαπά το συγκεκριμένο, ζωντανό, πραγματικό πρόσωπο το οποίο έχει απέναντί του. Πριν λοιπόν θέσουμε το ερώτημά του πως θα φτάσουμε στο Θεό, ας ρωτήσουμε τους εαυτούς μας ποιά είναι η στάση μας απέναντι στον πλησίον μας• αν η καρδιά μας είναι κρύα, επιφυλακτική και κλεισμένη, αν μας τρομοκρατεί ακόμη και η ιδέα ότι ο πλησίον μας μπορεί να απαιτήσει την καρδιά και τη ζωή μας δεν υπάρχει κανένας λόγος να επιζητούμε συνάφεια με το Θεό. Θα πρέπει πρώτα να μάθουμε το πως ν’ αποκτήσουμε μια καρδιά ζεστή, μια καρδιά ζωντανή, μια καρδιά που να ανταποκρίνεται στον πλησίον μας και η καρδιά εκείνη τότε, ανοιγμένη, με την καθαρότητά της θα δει το Θεό.

Η αγάπη δε γνωρίζει όρια. Δεν είναι ποτέ δυνατό να πούμε ότι έχουμε αγαπήσει, ότι έχουμε κάνει πράξη την κάθε παρακίνηση της καρδιάς μας, ότι έχουμε αγαπήσει με τρόπο τέλειο γιατί τέλεια αγάπη ήταν εκείνη με την οποία ο Χριστός αγάπησε τους μαθητές Του. Με τα λόγια του Αγίου Ιωάννη του Ευαγγελιστή (Ιω. 15.13): «μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα τις την ψυχήν αυτού θη υπέρ των φίλων αυτού»
(Anthony Bloom Metropolitan of Sourozh , Ἡμέρα Κυρίου, ἐκδόσεις Ἀκρίτα, 1987)


’Μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει…’’
Αντώνιος Bloom του Σουρόζ

Ιωάννης ο Θεολόγος- _ Saint John the Theologian _ Ritzos_Andreas_-_Two_scenes_from_the_life_of_St_John_the_Divine_-_Google_Art_ProjectΣε κάποιο επαρχιακό χωριουδάκι, που µόλις είχε αλλάξει χέρια µεταξύ των εµπολέµων, την εποχή του Α’ παγκόσµιου πολέµου και του εµφυλίου πολέµου στη Ρωσία, τότε που η χώρα αυτή είχε εµπλακεί σε πολεµικές επιχειρήσεις εντός και εκτός των συνόρων της, µιά νέα γυναίκα είκοσι επτά περίπου ετών είχε παγιδευτεί µέ τα δύο της παιδιά. Ο άντρας της ήταν µέ το στρατό που είχε αποχωρήσει. Εκείνη δεν είχε κατορθώσει να ξεφύγει εγκαίρως και έµεινε κρυµµένη προσπαθώντας να σώσει τις ζωές των παιδιών της και τη δική της.

Πέρασε µιά µέρα και µιά νύχτα µεγάλου τρόµου ώσπου το απόγευµα της εποµένης η πόρτα της κρυψώνας της άνοιξε και µιά συγχωριανή, στην ηλικία της, µπήκε µέσα. Ήταν απλή, χωρίς κάτι το ξεχωριστό στο παρουσιαστικό της. Της είπε: «Αυτό είναι τ’ όνοµά σου;» Η µητέρα απάντησε, κατατροµαγµένη: «Ναι». «Σε ανακαλύψανε, και θα ’ρθουν απόψε να σε σκοτώσουν. Πρέπει να φύγεις». Η µητέρα κοίταξε τα παιδιά της και είπε: «Και που να πάω, πως µπορώ να φύγω µ’ αυτά εδώ τα παιδιά; Δεν είναι δυνατό να περπατήσουν ούτε πολύ µακριά ούτε γρήγορα για να µπορέσουµε να γλιτώσουµε». Και τότε η συγχωριανή έγινε ξαφνικά ο πλησίον µ’ όλη την ευαγγελική σηµασία της λέξης. Πλησίασε τη µητέρα και χαµογελώντας της είπε: «Δε θα σ’ ακολουθήσουν, γιατί θα µείνω εγώ στη θέση σου». Η µητέρα θα πρέπει να είπε: «Μα θα σκοτώσουν εσένα», και η άλλη ν’ απάντησε: «Ναι, µα εγώ δεν έχω παιδιά. Εσύ πρέπει να γλιτώσεις». Και η µητέρα έφυγε.

Η νεαρή συγχωριανή της έµεινε στη θέση της. Την έλεγαν Ναταλία. Δε θέλω να προσπαθήσω να φανταστώ τι συνέβη εκείνο το βράδυ. Θα ήθελα απλώς να επισηµάνω µερικές οµοιότητες… Έπεφτε το βράδυ, ένα φθινοπωρινό βράδυ που όσο προχωρούσε γινόταν πιο κρύο, πιο υγρό και πιο σκοτεινό. Αυτή η νεαρή γυναίκα, µόνη, χωρίς να περιµένει από κανένα το παραµικρό, εκτός από το θάνατο, που σε λίγο θα αντιµετώπιζε χωρίς φανερό λόγο.

Ήταν νέα, υγιής και κανείς δεν την κυνηγούσε. Θυµηθείτε το όρος των Ελαιών. Κάποιο δειλινό ήταν κάποιος άνδρας, επίσης νέος στην ηλικία, τριαντάρης, που περίµενε το θάνατο. Oι φίλοι Του γύρω είχαν πέσει σε ύπνο. Εκείνος περίµενε τους δηµίους Του γιατί είχε αποδεχτεί να πεθάνει στη θέση µας. Την ευαγγελική ιστορία την ξέρουµε, την οδύνη Του, την κραυγή προς τον Πατέρα Του, τον ιδρώτα τον ανακατεµένο µέ αίµα… Ξέρουµε πως όταν κάποια στιγµή δεν µπορούσε άλλο ν’ αντέξει τη µοναξιά Του, πήγε να δει αν οι µαθητές Του είχαν ξυπνήσει, και επέστρεψε για ν’ αντιµετωπίσει το θάνατο µόνος. Ένα θάνατο προς χάριν των άλλων, απίθανο, αλλόκοτο. Αυτή είναι η εικόνα: Η Ναταλία σαν τον Χριστό.

Η Ναταλία θα πρέπει να πλησίασε κάµποσες φορές την πόρτα και να σκέφτηκε: «Δεν έχω παρά να της δώσω µιά ν’ ανοίξει και αµέσως θα πάψω να είµαι κάποια άλλη. Θα ξαναγίνω η Ναταλία που δεν έχει καταδικαστεί σε θάνατο». Αλλά δεν έφυγε. Μπορούµε να φανταστούµε την αγωνία της, αν θυµηθούµε την αυλή στο σπίτι του Καϊάφα. Ο Πέτρος, ο θεµέλιος λίθος της Εκκλησίας, ο δυνατός που είχε δηλώσει στον Χριστό ότι κι αν όλος ο κόσµος Τον αρνιόταν, εκείνος δε θα Τον άφηνε, αλλά θα πέθαινε γι Αυτόν, συνάντησε εκείνη την παιδούλα που δε χρειάστηκε να πει παρά µόνο «Και συ µαζί Του ήσουν», για ν’ απαντήσει: «Ουκ οίδα τον άνθρωπον» και ν’ αρνηθεί τον Χριστό δύο φορές ακόµη, έτσι που ο Χριστός να γυρίσει να τον κοιτάξει…

Και η Ναταλία θα µπορούσε νάχει υποκύψει και να είχε πει: «Δε θα πεθάνω, θα πάω να φύγω». Οµως δεν το ‘κανε. Η νεαρή γυναίκα, γύρω στα τριάντα, υπέµεινε εν Χριστώ, όταν ο Πέτρος Τον είχε προδώσει.

Και θα πρέπει η ίδια να αναρωτήθηκε µήπως ο θάνατός της ήταν µάταιος. Καλά κι άξια να πεθάνει κανείς για να σώσει µιά γυναίκα και τα παιδιά της. Αλλά τι θα γινόταν αν τελικά την έπιαναν και τη σκότωναν κι εκείνη;

Αλλά η Ναταλία δεν έλαβε απαντήση. Θα µπορούσα να της πω σήµερα ότι η άλλη σώθηκε και πως τα παιδιά της είναι πάνω από πενήντα ετών. Θα µπορούσα να της πω και άλλα που δεν τα έµαθε ποτέ — γιατί εκείνο το βράδυ εκτελέστηκε.

Υπάρχει και κάτι άλλο στη µεσιτεία, εκτός από τη θυσία. Μαζί µέ το σταυρό και τον κήπο της Γεσθηµανής υπάρχει κι η ανάσταση, µιά αναστάση προσαρµοσµένη στα µέτρα της συµµετοχής µας στο µυστήριο του Χριστού, αλλά και στην ανθρώπινη µικρότητά µας.

Ιωάννης ο Θεολόγος-_Saint John the Theologian_Святой Иоа́нн Богосло́в_6163168_origΘα θυµάστε το χωρίο όπου ο Απόστολος Παύλος λέει: «Ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εµοί Χριστός» (Γαλ. 2, 20). Απορούµε συχνά τι τάχα να σηµαίνουν αυτά τα λόγια. Η «άλλη» και τα παιδιά της ένα πράγµα γνωρίζουν, πως από κείνη την ώρα και µπρός ζουν µέ δανεισµένες ζωές. Οι δικές τους ζωές πέθαναν µε τη Ναταλία, κι εκείνη συνεχίζει να ζει µέσα απ’ τα σώµατά τους. Ζουν γιατί εκείνη πέθανε. Πήρε το θάνατό τους επάνω της και τους έδωσε τη ζωή της. Ζουν µε µιά ζωή που της ανήκει.

Αυτή η ανθρώπινη ιστορία δείχνει και κάτι άλλο πολύ σηµαντικό σχετικά µε τη σωτηρία. Μας δείχνει τη σκληρή πραγµατικότητα της µεσιτείας. Συχνά µεσιτεύουµε: Προσευχόµαστε στον Θεό να συγχωρέσει και να ελεήσει όσους βρίσκονται σε ανάγκη. Εν τούτοις η µεσιτεία είναι κάτι πολύ περισσότερο. Στα λατινικά η λέξη intercessio (= µεσιτεία) υποδηλώνει ότι κάνουµε ένα βήµα µπρός που µας τοποθετεί στο επίκεντρο µιάς καταστάσεως, όπως όταν κάποιος επεµβαίνει ανάµεσα σε δύο πρόσωπα έτοιµα να αντιδικήσουν. Ανάλογη είναι κι η ερµηνεία της ελληνικής λέξης.

Η πρώτη εικόνα που έρχεται στο νου είναι από τον Ιώβ, (κεφ. 9). Ο άνθρωπος εκείνος που είχε υποφέρει τόσο σκληρά λέει: «Πως γαρ έσται δίκαιος βροτός παρά Κυρίω;» (Ιώβ 9, 2). Που θα βρεθεί ο άνθρωπος που µέ θάρρος θα σταθεί ανάµεσα στον Θεό και στο άτυχο πλάσµα Του για να τους χωρίσει, αλλά και να τους ενώσει: Να τους χωρίσει από την αντίθεση που κάνει τον καθένα τους δέσµιο του άλλου και να τους ενώσει στην ελευθερία της αρµονικής αποκαταστάσεως των σχέσεών τους;

Αυτός ο άνθρωπος είναι ο Χριστός. Ο Χριστός που είναι Θεός, ο σαρκωθείς Λόγος, που θα τολµήσει να σταθεί ανάµεσα στον πεπτωκότα άνθρωπο και στον Θεό. Είναι ίσος προς τον Θεό και ίσος προς τον άνθρωπο, ένα µέ τον Θεό, γιατί είναι Θεός, και ένα µέ τον άνθρωπο, γιατί είναι άνθρωπος, έτοιµος να αποδεχτεί τις συνέπειες που η θεία αγάπη Του θα έχει πάνω στην ανθρώπινη σάρκα Του.

Αυτό είναι µεσιτεία! Αυτό σηµαίνει να κάνει κανείς την κινήση που θα τον φέρει στο επίκεντρο µιάς καταστάσεως για πάντα, και εις τους αιώνες των αιώνων, αφού ο Χριστός, ο εκ Παρθένου τεχθείς, είναι συγχρόνως αυτός που πέθανε στο σταυρό κι αυτός που ηγέρθη εκ νεκρών και µέ την Ανάληψή Του έφερε την ανθρώπινη φύση Του στο επίκεντρο του µυστηρίου της Αγίας Τριάδος.

Με το παράδειγµα της Ναταλίας καταλαβαίνουµε ότι ο Χριστός είναι η Οδός, ο τρόπος ζωής, η ίδια η ζωή του χριστιανού, η µόνη ανθρώπινη και θεία πραγµατικότητα. Είναι η οδός της ζωής, µιάς ζωής τόσο γεµάτης και πληθωρικής, ώστε να χαρίζει την αιωνιότητα — και σε κείνον που τη βιώνει και στους γύρω του, µε τίµηµα το σταυρό. Είναι η νίκη του µαρτυρίου, η νίκη του αδύνατου πάνω στον ισχυρό, η νίκη του ευάλωτου – µιά ανθρώπινη και θεία αγάπη πάνω σ’ ο,τι είναι φαινοµενικά ανίκητο — στο µίσος που µ’ όλ’ αυτά εξαντλείται και δεν ξαναγεννιέται.
Έκδοση: Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh), Θέλει τόλµη η προσευχή, εκδ. Ακρίτας 1989

Ιωάννης ο Θεολόγος-_Saint John the Theologian_Святой Иоа́нн Богосло́в__________20130209_2077948770Αγαπάτε αλλήλους γιατί η αγάπη θα μας πάει στον Παράδεισο. Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Είδα το γεγονός της Αποκαλύψεως. Είδα τον άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο… Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Οσία Δοσιθέα του Κιέβου, η έγκλειστη που ευλόγησε τον όσιο Σεραφείμ του Σάρωφ

Απολυτίκιον του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, Ήχος β΄

Απόστολε, Χριστώ τω Θεώ ηγαπημένε, επιτάχυνον, ρύσαι λαόν αναπολόγητον δέχεταί σε προσπίπτοντα, ο επιπεσόνα τω στήθει καταδεξάμενος όν ικέτευε Θεολόγε, και επίμονον νέφος εθνών διασκεδάσαι, αιτούμενος ημίν ειρήνην, και το μέγα έλεος.

Δόξα… Ήχος δ’

Αναπεσών εν τω στήθει του Διδασκάλου Χριστού, εν τω δείπνω Κυρίου, ηγαπημένε Μαθητά, εκείθεν έγνως τα άρρητα, και την ουράνιον πάσιν εβρόντησας φωνήν· Εν αρχή ην ο Λόγος, και ο Λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ην ο Λόγος, το φως το αληθινόν, το φωτίζον πάντα άνθρωπον, εις τον κόσμον ερχόμενον, Χριστός ο Θεός, και Σωτήρ των ψυχών ημών.

Saint John the Theologian, Greater love has no man than this, that he lay down his life for his friends. By Metropolitan Anthony of Sourozh

Ιωάννης ο Θεολόγος-_Saint John the Theologian_Святой Иоа́нн Богосло́в__________20130209_2077948770Saint John the Theologian, Apostle and Evangelist

Commemorated on September 26

Beloved, let us love one another; for love is of God, and he who loves is born of God and knows God. God is love, and he who abides in love abides in God, and God abides in him.(1 Jn 4.7,14).
Greater love has no man than this, that he lay down his life for his friends. You are my friends if you do what I command you. (St. John 15: 13).
Christ laid down His life for us; and we ought to lay down our lives for the brethren. (1 John 3:16)

‘Greater love has no man than this…”
By Metropolitan Anthony of Sourozh

I want to tell you about one woman who, in ordinary people’s judgment, perished in vain. For a believing and understanding heart, however, this woman gained a victory of eternal life for herself and others. The woman’s name was Natalya and she was less than thirty at the time. There was a war. A woman, Zoya by name, and her two little children Andrey and Tatyana were hiding in the outskirts of a certain town. She was being searched for. She was unwanted on earth. She was hiding in an empty hut, in order to avoid death and save her children. In the evening somebody knocked on the door. In fear, she opened the door and saw Natalya, whom she had never met before. “Is your name Zoya?” asked Natalya. “Yes.” “They are looking for you, you need to go, somebody has betrayed you…” Zoya looked at Natalya (they were of the same age) and said, “Where am I to go? The small ones can’t walk a long distance, and we’ll be recognized.” And then from being just a neighbor Natalya became what the Gospel calls one’s ‘neighbor’. She said, “Zoya, nobody will be after you, as I’ll stay here instead.” “But you’ll be executed!” said Zoya. “This doesn’t matter, I don’t have kids like you…” So Zoya left, and Natalya stayed.

We cannot imagine what was happening that night. We cannot make up what people feel and how they struggle before their death. But we can look into the Gospel and ask ourselves about what was happening in Natalya’s heart while she, in Christ’s image, was laying down her life for somebody else, sacrificing herself so that other people could be saved.

Ιωάννης ο Θεολόγος-_Saint John the Theologian_Святой Иоа́нн Богосло́в_6163168_origDo you remember the garden of Gethsemane? It was a night, a dark and cold night. Christ was alone in that night. His death, seemingly unnecessary, was coming. It was not His death, if we may say so, as He was dying our death. For there was nothing in Him worth dying or that might compel Him to die. He had no sin, He had no unrighteousness, and the dark world had nothing of its own in Him. He was waiting for our death, in order to pull us out of eternal death. Oh, we do continue to die on earth, but it is no longer the same death! Before Christ death meant the breaking of the connection with God, the feeble connection of faith, the connection with the cries of one’s soul, the connection of longing. Before Christ both the righteous and the sinful went away from God’s face. That death has not existed anymore ever since Christ died and was risen. He shared with us all the depth of people’s being forsaken by God, as he gave that terrifying cry, “My God, my God, why hast thou forsaken me?” He descended to hell, much like any dying person, gave Himself up for captivity, but tore apart this hell, bringing eternal life into the sphere of finite death…

Christ was dying, waiting for death for the sake of others. Natalya, too, was waiting in the thickening darkness for death to come, not her death, but Zoya’s. Christ was fighting the death horror, “Let this cup pass from me.” Do you really think that the thirty-year-old girl Natalya was not crying before God? Christ was looking for human help, a glance, a touch of a hand. It was three times that He came up to the three disciples who He had chosen, who He asked, “Watch with Me,” and it was three times that He found them sleeping. Nobody gave Him a hand, nobody said a word to Him, nobody looked at Him with human eyes. Natalya, too, must have really wanted somebody to tell her, “Don’t be afraid, Natasha! There is eternal life after death. Don’t be afraid, Natasha, I’m with you!” But the darkness was silent, and nobody told her that.

It was a similar night when Peter, the most devoted of the disciples, went after Christ, when He was taken to the unjust court. Together with John they went as far as the high priest’s palace. They were let in not as Christ’s disciples. The Gospel uses a terrifying word, they were let in because John was known there. They were welcomed, while Christ, their Master and God, was being dragged there to be condemned to death, to be spat on, beaten, humiliated, slandered and given away for crucifixion. They entered and there was no danger for them. However, hardly had a young maid and some men warming themselves at the fire said, “We recognize you, you were in the garden of Gethsemane, too. You are a Galilean, your speech betrays you,” when Peter denied Christ three times. He said, “I do not know this Man! I’m not with Him, I’m with you…” Peter did not actually say, “I’m with you,” but is it really possible to say, “I’m not with Him,” and not to join the other party? Peter left, and he was scared… And Christ looked back through the open window from where He was being judged, and beaten, and spat on. He looked at Peter, and Peter wept bitterly. But Peter came out, he was free, he was no longer where death was breathing… Natalya could have opened the door and gone outside. And if the door had been opened and she had left, at that very moment she would have become Natalya, not Zoya, again. Death would not have been threatening her anymore… But she did not leave. A fragile girl, she turned out to be stronger than Peter.

Remember one more person, the strongest and greatest man of all born on earth, John the Baptist, Christ’s friend. He was in prison, in death horror. He was waiting for death to come, when suddenly his soul, the strongest of all that had ever lived on earth, started to doubt. He sent his disciples to ask Jesus, “Are You the one we had been waiting for, or should we wait for another?” A seemingly simple question, but it means the following, “If You are the one we had been waiting as the Savior of the world, it was worthwhile that I wasted my youth in the desert, came back, was hated by everybody and a stranger to everybody, and that now I’m waiting for my death” (as he himself said, “I must decrease, so that Christ would increase in full”). But if this Jesus whom he had baptized in Jordan is not the one, not the real Savior, then everything turns into madness, into the nightmare of senselessness. Then the young years are indeed wasted, he should not have been a stranger among people, a lonely outcast, what is he to die for now, having been fooled by his dream and God… Jesus did not give him a direct answer. To a prophet, He gave a prophetic answer, “Go and tell John what you see, the blind receive their sight, the lame walk, and to the poor the gospel is preached, blessed is he who shall not be offended in Me…” And John died.

In the thickening darkness and piercing cold, Natalya, too, must have been thinking while waiting for her death, “What if it’s all in vain? What if I die, but Zoya will be captured and her children will be killed anyway?” And nobody answered her anything. “Have faith only, Natasha,” her soul was saying, “have faith only and die.” And in the morning she died…

And if that was it, that would only be a story about a great Russian soul that was able to come to love and become as perfect as Christ. But it was not the end. I know Zoya, she is an old woman, Andrey is the same age I am, Tanya is younger. Once one of them was telling me about Natalya and said, “You know, her death wasn’t in vain. It is for many years that we have been living with only one thought in mind, that she died our death. And we must live her life, how she would have lived it on earth, as perfectly as Christ did.” Do you remember the apostle’s words, “Nevertheless I live; yet not I, but Christ liveth in me!” This is in the full measure of Christ. She seemed to die on earth, but she is living three lives in the three people’s memory and spirit, as their strength and inspiration. They are trying to live their lives so that her death would be a living seed in the soil, not the death of what God hoped for.

So when it is dark around you, when you are scared, when you seem to be absolutely exhausted, when you think that our human, ecclesiastical and Christian fragility will not stand anymore, remember Natalya. She defeated hell’s forces with her fragility, defeated human infirmity, became perfect like Christ. She gave a new life, I believe, an eternal one, to the three people, and not only to them, but perhaps, to you as well, if my words have reached your soul. She gave it to me, as I could not help crying while listening to this story, and she also gave it to many, many others. And now she, a fragile girl, is praying to God with an immensely powerful prayer. Oh, God, let us accept this seed of life, cultivate it and yield fruit.
source http://www.pravmir.com/article_450.htmlΙωάννης ο Θεολόγος-_Saint John the Theologian_Святой Иоа́нн Богосло́в_6ad3022a887a3940

Apolytikion of the Saint John the Theologian (Second Tone)

Beloved Apostle of Christ our God, hasten to deliver a people without defense. He who permitted you to recline upon His bosom, accepts you on bended knee before Him. Beseech Him, O Theologian, to dispel the persistent cloud of nations, asking for us peace and great mercy.

The Ikos.

To learn wholly the high secrets of heaven, to investigate the depths of the sea is rash and beyond comprehension; as therefore it is wholly impossible to number all the stars and the sand on the sea shore, so it is to tell the graces of the Theologian, with so many crowns Christ has garlanded the one he loved; the one who leant on his breast and feasted with him at the mystical supper, as Theologian and friend of Christ.

9th Ode of the Canon of the Saint. Glory. Tone 8.

Now not dimly, but face to face, you have been granted to see the flood of delight, the river of peace, and the fount of immortality; drawing from which you divine life.

You asked to receive an earthly seat from Christ; but he himself gave you his breast, O Theologian, leaning on which, the only sure stay, you were enriched with goodness, O ornament of Apostles.

You quenched the godlessness of Greek wisdom, wise Apostle, when you proclaimed: In the beginning was the Word, and the Word was with God and the Word was truly God, though whom all things came to be, both visible and invisible.


Like early dawn you were found, blazing in the night of life with the rays of virginity, revealing to us the dawn of the spiritual Sun of justice, O all-honoured Mother of God.

Ο πατήρ Ραφαήλ Νόϊκα μιλά για τον Άγιο Σιλουανό τον Αθωνίτη, Ο καλός Θεός ήθελε να μας χαϊδέψει και να μας γλυκάνει με τα λόγια του, πολλοί βρήκαν παρηγοριά και λύτρωση σ’ αυτά τα λόγια.

Σιλουανός ο Αγιορείτης_st.Silouan the Athonite_прп. Силуан Афонский-10Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Το καλύτερο έργο είναι να παραδοθούμε στο θέλημα του Θεού και να βαστάζουμε τις θλίψεις με ελπίδα.

Οι καλοί Γέροντες είναι ταπεινοί και μοιάζουν στον χαρακτήρα με τον Χριστό. Με τη ζωή τους δίνουν ζωντανό παράδειγμα. Απέκτησαν την ειρήνη και, σαν το ξύλο της ζωής του παραδείσου, τρέφουν πολλούς με τους καρπούς τους, δηλαδή με τους καρπούς της αγίας ειρήνης τους.

Μερικοί φιλονικούν για την πίστη και δεν υπάρχει τέλος στις φιλονικίες αυτές, ενώ, αντί να φιλονικούμε, πρέπει μόνο να προσευχόμαστε στον Θεό και στην Παναγία, και ο Κύριος θα δώσει χωρίς φιλονικίες το φωτισμό, και μάλιστα γρήγορα.

Αν εγνώριζαν οι βασιλιάδες και οι κυβερνήτες των λαών την αγάπη του Θεού, δεν θα έκαναν ποτέ πόλεμο. Ο πόλεμος προέρχεται από τις αμαρτίες και όχι από την αγάπη. Αν οι άρχοντες τηρούσαν τις εντολές του Κυρίου και ο λαός και οι υπήκοοι υπάκουαν με ταπείνωση, θα υπήρχε μεγάλη ειρήνη και αγαλλίαση πάνω στη γη. Εξαιτίας όμως της φιλαρχίας και της ανυπακοής των υπερήφανων υποφέρει όλη η οικουμένη.

Η αμαρτία διαπράττεται προπαντός στο μυστικό βάθος του ανθρωπίνου πνεύματος, αλλά το αντίτιμο αυτής πλήττει τον όλον άνθρωπον. Συνεπώς, κοσμικής σημασίας δεν είχε μόνον το αμάρτημα του Προπάτορος Αδάμ. Κάθε αμάρτημα, φανερό ή αφανές, εκάστου ενός από εμάς, επηρεάζει τα πεπρωμένα όλου του κόσμου. 

Αν ένας λαός ή μία πολιτεία υποφέρουν, τότε πρέπει να μετανοήσουν οι πάντες κι ο Θεός θα τα εξομαλύνει όλα προς το καλό.

Μετά την εμπειρία των βασάνων του άδη, μετά την υπόδειξη του Θεού «κράτα τον νου σου στον άδη», ήταν ιδιαίτερα χαρακτηριστική για τον γέροντα Σιλουανό η προσευχή για τους νεκρούς, που «υπάρχουν εν βασάνοις». Προσευχόταν επίσης για τους ζωντανούς και τις μέλλουσες γενεές.

Θυμόμαστε τη συνομιλία του με κάποιον ερημίτη, ο οποίος έλεγε:

-Ο Θεός θα τιμωρήσει όλους τους αθέους. Θα καίγονται στο πυρ το αιώνιο.

Προφανώς η ιδέα πως οι άθεοι θα τιμωρούνταν στο αιώνιο πυρ τού προκαλούσε ικανοποίηση, κατά το ψαλμικό: «Εὐφρανθήσεται δίκαιος, ὅταν ἴδῃ ἐκδίκησιν» (Ψαλμ. νγ’, 11-12)*.

Με ολοφάνερη συγκίνηση ο Γέροντας απήντησε:

-Πες μου, όμως, σε παρακαλώ, αν σε βάλουν στον παράδεισο και δεις από εκεί πως κάποιος καίγεται στις φλόγες του άδη, θα μπορούσες τάχα να έχεις ανάπαυση;

-Αλλά τι μπορεί να γίνει; Αυτοί οι ίδιοι φταίνε, λέει εκείνος.

Τότε ο γέροντας είπε με θλιμμένο βλέμμα:

Η αγάπη δεν μπορεί να το υποφέρει… Πρέπει να προσευχόμαστε για όλους.

Και πράγματι εκείνος προσευχόταν για όλους. Ήταν παράξενο γι’ αυτόν να προσεύχεται μόνο για τον εαυτό του· «πάντες γὰρ ἥμαρτον καὶ ὑστεροῦνται τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ» (Ρωμ. γ’ 23). Γι’ αυτόν που είδε, στο μέτρο που του δόθηκε, τη δόξα του Θεού που βίωσε τη στέρησή της, ακόμη και η σκέψη της στερήσεως αυτής έγινε αβάστακτη. Η ψυχή του «έλειωνε» στη σκέψη ότι πολλοί άνθρωποι ζουν, χωρίς να γνωρίζουν τον Θεό και την αγάπη Του, και προσευχόταν εκτενώς να γνωρίσουν όλοι τον Θεό και ο Κύριος, κατά την άφατή Του αγάπη, να δώσει να Τον γνωρίσουν με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος…

Κύριε, δώσε την ειρήνη Σου στον λαό Σου».
«Κύριε, δώσε στους δούλους Σου το Πνεύμα Σου το Άγιο, για να θάλπει τις ψυχές τους με την αγάπη Σου και να τους οδηγεί σ ‘ όλη την αλήθεια και σε κάθε αγαθό».


Ο πατήρ Ραφαήλ Νόϊκα του Έσσεξ μιλά για τον Άγιο Σιλουανό τον Αθωνίτη

Πάτερ, μιλήσατε τόσο όμορφα για τον Άγιο Σιλουανό τον Αθωνίτη. Μπορείτε να μας πείτε περισσότερα γι’αυτόν;

Ο Άγιος Σιλουανός γεννήθηκε στη Ρωσία σ’ ένα χωριό το 1866. Μετά που τελείωσε το στρατιωτικό στην Στανγκπέτεσμπουργκ, πήγε στο Άγιο Όρος, για να γίνει μοναχός. Στα νιάτα του μορφώθηκε πολύ λίγο, πήγε μόνο 2 χειμώνες στο σχολείο του χωριού του. Στην περίπτωση του μπορούμε να λέμε ότι τον μόρφωσε ο Θεός. Σε λίγο χρονικό διάστημα μετά τον ερχομό του στο Άγιο Όρος, είχε μια μεγάλη πνευματική εμπειρία μέσα στην οποία του παρουσιάστηκε ο Χριστός. Ο ίδιος περιγράφει αυτό το όραμα στα γραπτά του μέσα στα οποία λέει ότι εκείνη τη στιγμή γέμισε με το Άγιο Πνεύμα το σώμα και η ψυχή του, από εκείνη τη στιγμή άρχισε να προσεύχεται για όλους τους ανθρώπους. Σιγά – σιγά άρχισαν να τον πολεμάνε οι δαίμονες και για περίπου 15 χρόνια έδωσε μάχη εναντίον τους με τις ασκητικές μεθόδους της παράδοσης. Παρόλα αυτά δεν τα κατάφερε να ελευθερωθεί απ’ αυτόν τον πόλεμο. Τότε προσευχήθηκε στον Χριστό ζητώντας Του να τον ελευθερώσει από αυτόν τον πόλεμο και έλαβε μέσα στην καρδιά του αυτήν την διδαχή; «Κράτα το νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι».

Σιλουανός ο Αγιορείτης_st.Silouan the Athonite_прп. Силуан Афонский---001_thumb2Λαμβάνοντας αυτά τα λόγια από το Χριστό, έμαθε πώς να προχωρήσει στο δρόμο της μετάνοιας, επειδή ακριβώς μέσα από την «υπερηφάνεια», ανοίγουμε την πόρτα στους δαίμονες. Αντίθετα, μέσα από την ταπείνωση γλιτώνουμε. Μπορούμε να λάβουμε τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, η οποία μόνη μας προστατεύει από τον πειρασμό των δαιμόνων. Και από εκείνη τη στιγμή άρχισε να ακολουθεί την συμβουλή του Χριστού και έμαθε πώς να γλιτώνει από αυτόν τον πόλεμο με τους δαίμονες.

Ξαναβρήκε τη Χάρη που την έλαβε στην αρχή και αυτή είναι η δεύτερη περίοδος της ζωής του από την οποία έφτασε στην ησυχία και στη νίκη πάνω στις δυνάμεις του σκότους. Η ζωή του μοιράζεται σε τρεις περιόδους, από 15 χρόνια η καθεμιά. Πέθανε το 1938 και τον αγιοποίησαν από το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 1988.

Ένα σημείο στο οποίο επιμένει πάρα πολύ, είναι η αγάπη για τον πλησίον, ιδιαίτερα η αγάπη για τους εχθρούς. Χωρίς τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος ο άνθρωπος είναι ανίκανος να αγαπά τους εχθρούς. Και λέει ότι η αγάπη για τους εχθρούς, είναι ένα κριτήριο, μέσα από το οποίο μπορούμε, να καταλάβουμε, αν βρισκόμαστε στο σωστό δρόμο. Επίσης επιμένει πάρα πολύ στο ρόλο του Αγίου Πνεύματος. Πιστεύω ότι είναι ένας από τους Αγίους της Εκκλησίας ο οποίος τονίζει περισσότερο αυτό και ιδιαίτερα τη γνώση του Χριστού ως αληθινού Θεού και σαν Αληθινού Ανθρώπου. Η μεγάλη του μαρτυρία είναι για την αγάπη. Την αγάπη προς τον Θεό και προς τον πλησίον.

Για να επανέλθω πάνω σ’ αυτό το πρόβλημα της οικουμενικότητας, χωρίς να εκφράζομαι θεολογικά, ο Άγιος τονίζει την ενότητα ολόκληρης της ανθρωπότητας. Και κατ’ αυτόν τον τρόπο ερμηνεύει την εντολή του Κυρίου (ν’ αγαπάμε τον πλησίον σαν τον εαυτόν μας). Δεν μιλάει για το πόσο πολύ τον αγαπάμε. Πρέπει να τον αγαπάς επειδή είναι η ζωή σου


Αν δεν υπάρχει η ενότητα της ανθρωπότητας τι Χριστιανικό νόημα, έχει η εσχατολογική προσευχή του Αγίου Σιλουανού για ολόκληρη την ανθρωπότητα;

Σιλουανός ο Αγιορείτης_st.Silouan the Athonite_прп. Силуан Афонский-14a-wall-detail-untitled-shoot-6919Πρώτα απ’ όλα θέλω να σας κάνω γνωστό το γεγονός με το οποίο ο Άγιος Σιλουανός έλαβε τη χάρη της προσευχής για όλους τους ανθρώπους. Μετά από 15 χρόνια δυσκολιών και μάχης κατά των παθών, όταν βρισκόταν στο Άγιον Όρος, του φανερώθηκε ο Σωτήρ μας, σε όραμα, στη Θεία Λειτουργία μέσα στην εκκλησία και όπως διηγείται ο ίδιος, εκείνη τη στιγμή είχε γεμίσει από τη Χάρη του Αγί­ου Πνεύματος, ολόκληρος και στην ψυχή και στο σώμα. Και βίωσε την κατάσταση της Αναστάσεως. Την πασχαλι­νή κατάσταση. Και μέσα σ’ αυτή την κατάσταση άρχισε να προσεύχεται για όλους τους ανθρώπους. Μπορούμε να σκεφτούμε, ότι αυτή τη χάρη της προσευχής για όλους τους ανθρώπους, του την έδωσε ο Ίδιος ο Θεός, «αυτήν την πασχαλινή κατάσταση» και είναι εξ’ ολοκλήρου αλή­θεια ότι στην ανθρωπότητα υπάρχει μια ουσιαστική ενότη­τα. Μπορούμε να λέμε ότι ο Θεός δημιούργησε τον άν­θρωπο κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση, όχι ομοούσιο της Αγίας Τριάδος. Δηλαδή όπως ο ένας Θεός με τρία Πρόσω­πα. Η ανθρωπότητα είναι ένα πλήθος από άτομα, αλλά στην κατάσταση της πτώσεως, δεν μιλάμε πια για μια ενό­τητα προσώπων, αλλά για έναν καταμερισμό ατόμων. Εί­μαστε μια έκρηξη ατόμων. Στην πτωτική μας κατάσταση δεν είμαστε μια στενή ένωση προσώπων. Και μπορούμε να λέμε ότι ο σκοπός της Χριστιανικής ζωής είναι το να γίνουμε πρόσωπα δηλαδή να είμαστε συγχρόνως σε από­λυτη κοινωνία με το Θεό και ταυτόχρονα με ολόκληρη την ανθρωπότητα. Αυτό που πραγματοποιεί αυτή την ένωση είναι η αγάπη. Γι’ αυτό ο Σωτήρ μας, ο Χριστός έδωσε τις δύο εντολές: «Το να αγαπάς το Θεό και τον πλησίον». Και όπως εξηγεί ο άγιος Σιλουανός το να αγαπάς τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου δεν δείχνει το μέτρο με το οποίο πρέπει να αγαπάς τον πλησίον, αλλά ότι πρέπει να τον αγα­πάς σαν την δική σου ζωή. Στον Παράδεισο, στη Βασιλεία του Θεού, κάθε πρόσωπο ζει στο σύνολο της ανθρωπότη­τας. Όπως κάθε πρόσωπο της Αγίας Τριάδας ζει σαν σύνο­λο της Θεϊκής φύσης. Και τότε εκείνη τη στιγμή αυτή η απελπισμένη ανθρωπότητα γίνεται μια ενότητα προσώπων

Τον Άγιο Σιλουανό δεν τον εκτιμούσαν πολλοί. Έζησε σε μια μονή με 2500 μοναχούς και κανένας δεν είδε κάτι το ξεχωριστό στον Άγιο Σιλουανό. Λίγοι τον εκτιμούσαν. Μέσα σ’ αυτούς ήταν και ο π. Σωφρόνιος ο οποίος από την αρχή είχε μεγάλη ευλάβεια για «τον χωριάτη, που είχε μόνο δυο χειμώνες μόρφωση», δηλαδή πήγε μόνο δυο χει­μώνες σχολείο στην Ρωσία ίσα που έμαθε να γράφει και λίγα μαθηματικά. Ο Σωφρόνιος, άνθρωπος με μεγάλη κουλτούρα και σπουδαία μόρφωση έτρεφε βαθύ σεβασμό προς τον Σιλουανό και γι’αυτό ο Κύριος του φανέρωσε ποιος πραγματικά ήταν αυτός ο άνθρωπος. Χωρίς τον π. Σωφρόνιο η ιστορία θα είχε θάψει τον όσιο Σιλουανό. Τώ­ρα τον γνωρίζει όλος ο κόσμος μέσα από το βιβλίο του π. Σωφρονίου, ο οποίος αποθησαύρισε σ’ αυτό την εσωτερι­κή ζωή και τα χειρόγραφα του Αγίου Σιλουανού και οι Χριστιανοί σ’ όλο τον κόσμο το αγάπησαν τόσο, ώστε μεταφράστηκε σε 14 και πλέον γλώσσες. Αν και έζησε απομονωμένος, αν και την εσωτερική του ζωή δεν την υποψιαζόταν σχεδόν κανείς, όμως η δυναμική ενέργεια της εν αγίω πνεύματι προσευχής του, θα έμενε στην εκκλησία και τον κόσμο σαν σπουδαίος πνευματικός θησαυρός.

Ο καλός Θεός ήθελε να μας χαϊδέψει και να μας γλυκάνει με τα λόγια του, πολλοί βρήκαν παρηγοριά και λύτρωση σ’ αυτά τα λόγια.

Σιλουανός ο Αγιορείτης_st.Silouan the Athonite_прп. Силуан Афонский-623Ο μεγάλος Άγιος του αιώνα μας, ο όσιος Σιλουανός ο Ρώσος πολλές φορές λέει μέσα στα γραπτά του πως: «οι δυσκολίες και οι τραγωδίες έρχονται στη ζωή των ανθρώπων επειδή δεν προσεύχονται». Πράγματι κι εμείς με την ευσπλαχνία του Θεού συναντηθήκαμε εδώ, και είμαστε ενωμένοι πρώτα δια της προσευχής, δηλαδή με τα λόγια της Εκκλησίας προς την Παναγία (με τον Ακάθιστο Ύμνο που προ ολίγου ψάλλαμε). Αυτά τα λόγια αν προσπαθήσουμε να τα κατανοήσουμε -πράγμα που συμβαίνει μερικές φορές, – ξυπνάει ο νους και γεμίζει η καρδιά μας και μας αλλάζει για πάντα. Κάθε λέξη της εκκλησίας είναι ένα μαργαριτάρι με μεγάλη αξία. Γι’ αυτό να προσέχουμε ιδιαίτερα κάθε λέξη της Θείας Λειτουργίας. Αλλά και κάθε λόγος που διαβάζεται στην εκκλησία και κάθε λόγος προσευχής να γίνει δικός μας λόγος στην προσωπική μας προσευχή.

Να μην θεωρούμε τα ιερά λόγια της Εκκλησίας σαν κάτι που το έγραψαν άλλοι, και τα διαβάζουν άλλοι, αλλά να γίνουν και δικά μας λόγια. Κάθε φορά, που έχουμε ευκαιρία για προσευχή, είναι καλό να λέμε έστω και μια λέξη απ’ αυτά, στη σκέψη μας, επειδή ο Θεός ακούει και την σκέψη και ακούει πολλές φορές και τις επιθυμίες, τις οποίες ο άνθρωπος δεν ξέρει να τις διατυπώνει πάντα με λόγια.

Κάθε στιγμή της ζωής μας, είναι ευκαιρία για προσευχή. Έχουμε ένα βάρος; να ζητάμε βοήθεια από το Θεό. Βρισκόμαστε σε κίνδυνο; Να ζητάμε βοήθεια για να μας φυλάει ο Θεός. Πέσαμε στην αμαρτία; Ν’ ανοίγουμε την καρδιά μας και να εξομολογούμαστε εκείνη τη στιγμή στο Θεό, πριν πάμε στον πνευματικό για εξομολόγηση, για να πάρουμε από το πετραχήλι τη χάρη της θεραπείας. Να προσευχόμαστε για όλους τους αδελφούς μας, επειδή όπως δεν θέλουμε να χαθούμε εμείς, ούτε τα αδέλφια μας να χαθούν.

Το πιο δύσκολο, το πιο φοβερό είναι, να βλέπετε εμάς τους λειτουργούς του Αγίου Βήματος και να πιστεύετε πως αυτό που κάνουμε δεν είναι καλό ή δεν είναι σωστό μπροστά στα μάτια σας, μπροστά στο Θεό.

Προσευχηθείτε για μας και μη σκανδαλίζεσθε! Εμάς μόνο με τις προσευχές σας, δηλαδή με τις προσευχές του λαού του Θεού, θα μας φωτίσει και θα μας καθοδηγήσει σωστά το Άγιον Πνεύμα. Έχουμε λοιπόν ανάγκη από τη δύναμη της προσευχής σας, όπως και εσείς έχετε ανάγκη από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος την οποία λαμβάνετε μέσα από την Ιεροσύνη μας.

Έτσι η Εκκλησία θα γίνει ένας άνθρωπος, μια ψυχή, ένας άνθρωπος με περισσότερα πρόσωπα, όπως και ο Θεός είναι τρία πρόσωπα.

Πηγή «Η Ορθοδοξία σήμερα (Ομιλίες με τον π.Ραφαήλ Νόικα και π.Συμεών) Εκδ.ΣπηλιώτηΣιλουανός ο Αγιορείτης_st.Silouan the Athonite_прп. Силуан Афонский-Προσευχη_im3351589655Ήχος β’. Οίκος του Έφραθά

Δίψαν την του Θεού, κατάσβεσον γραφαίς σου, και δρόσισον καρδίας, Σιλουανέ ως οίσθα, τη δρόσω τη του Πνεύματος.

Ήχος πλ. α’. Χαίροις ασκητικών.

Χαίροις, ο συναφθείς τω Χριστώ, τη ενεργεία δωρεών των της Χάριτος, την άρσιν αυτής μη φέρων, ουδόλως Σιλουανέ, ην ζωήν σου έγνως αψευδέστατα, ευχήν εργαζόμενος, μέχρις αίματος Όσιε, κλαυθμόν ωσαύτως, υπέρ πάσης της κτίσεως, εξαιρέτως δε των νεκρών ω φιλόψυχε, πρόβλημα εις διήγησιν, ο βίος σου πρόκειται, ημίν μακάριε ότι, αέρα άλλον του Πνεύματος, ανέπνεις ημείς δε, ταίς του βίου πραγματείαις, εγκυλινδούμεθα.

Ήχος πλ. δ’. Ω του παραδόξου θαύματος.

Πλήρωμα Νόμου και Χάριτος, αγάπη έστι Θεού, ην λαβών εν καρδία σου, Θεός θέσει γέγονας, καθ’ εκάστην φλεγόμενος, θυσίαν φέρων ολοκαυτώσεως, ευχάς απείρους, δάκρυα άμετρα, άπερ ο Κύριος, μύρα προσδεξάμενα ως λογικά, στέφανόν σοι δέδωκε, της αγιότητος.

Επιστημών επιστήμονα, την επιστήμην ορθώς, επιγνόντα γινώσκομεν, ένδυμα θεώσεως, την ταπείνωσιν Όσιε, δι’ ης Κυρίω ηνώθης Πνεύματι, εν μέσω πλήθους βιών ως έρημον, άλλοι κατώκησαν, όθεν σε δοξάζομεν Σιλουανέ, θήκην των Λειψάνων σου, κατασπαζόμενοι.


Έσπειρας εν δάκρυσι δαψιλώς, Πάτερ θεοφόρε, όθεν δράγματα νυν κρατών, αρετών των θείων, χορήγει τοις αιτούσι, Σιλουανέ θεόφρον, καρπούς της Χάριτος.Αγιον όρος_παντελεημωνος ρωσικό_Пантелеймонов233

God and Us, Fr. Rafail Noica

Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_ΕΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΩ-233333God and Us
By Fr. Rafail Noica

What God would like for man to do is to be a humble receiver of Him. For the reason why the Lord commands us, among other things, to be humble, is to allow Him – the Almighty God – to humble Himself before us. Didn’t Christ say that “you call me a master and a teacher – and that I am – but I have washed your feet… and I have thus given you an example of how you should treat each other”?

…Now isn’t that philokalic? Isn’t that godly humbleness philokalic? What about God’s humbleness, when, as He makes man, Adam, in His image and likeness – so much so, so truly a god, that when it comes to Adam’s freedom, the Almighty Himself steps back…? That is the frightening thing, to man: the fact that God – and most of all, this God that one so often calls out to and appears to be nowhere, like calling into thin air, and does not hear one – this God, who, when He made man in His image and likeness, did it so thoroughly – well, even He respects in man that element of likeness to Him, which is man’s freedom.

And what I was driving at was this: if to perish is still possible for man nowadays, it is precisely in the context of that freedom – as a godly creature that God Almighty honours -, that we can still refuse [to perish]. And what we see throughout history very often is people’s refusal of God, to the point where Christ said that: “if I had not come and they had not seen things that no one else has done, they would have no fault; but now…” – listen to that terrible comment: “…now they have seen and they have hated – both my Father and Myself”.

As we stand in the midst of our freedom, it is these types of things that we should avoid. The Philokalic culture is about how we can use our freedom to save ourselves. Because if we have the power, in our freedom, to reject Him and cast Him off, we have all the more power to become like the Almighty, who stands as a command to us: the command to become like Him.

Another thought I had on freedom, regarding this rapport between God and man… Speaking of God’s commands – we call them “commands” because on the one hand, they are the ultimate authority: it is God Himself Who speaks through them. On the other hand, if we actually lived according to that English saying I was mentioning earlier (“Your wish is my command”), our love could not but receive God’s smallest wish as a command.

Ευαγγελισμός_ Εὐαγγελισμὸς τῆς Θεοτόκου_Благовещение Пресвятой Богородицы_The AnnunciationUbisi_ უბისის მონასტერიGjXqp1QljRsWhen the angel comes to the Mother of God and tells her that “you will be the one who will bear the Son of God, Who will become the Son of Man, through you” (I’m paraphrasing, you know [the part in the New Testament] I mean), after she considers the angelic visit carefully, to determine whether it is truly an angel or a deception, and realizes it is an angel from God, she says: “Here is the handmaiden of God. May Your will be done”. Now, that is the reaction I am talking about: if the word is from God, if it is a godly word, then it is my command.

I would like to end this by pointing out another aspect related to what we call God’s commands. I have stated that God’s command is in fact a revelation of the godly life. As I was saying earlier, if God tells us: “See that you do not look down on one of these little ones”, it means that God Himself does not look down upon one; similarly, if God tells us: “Do not judge”, it means that He does not judge… Christ Himself tells us that somewhere: “I have not come to judge the world; I have come so that the world can save itself through Me”. At this point I feel like adding, in this philokalic spirit of God’s love: of course He can judge us. Yet God is not a judge as are the judges sitting in our earthly courts. In our prayers, we speak of the “un-bribable Judge” – that means that we cannot pay Him a bribe, because He knows everything and He can do everything; there is no way we can deceive Him.

Dear brothers and sisters, let us not be fooled… the “bribe” has already been paid. The “bribe” is the Judge; His Blood is the bribe with which He “deceives” Himself into saving us, due to His great love, in spite of it all.

That is why it is a shame – and a sin – to deprive ourselves of such a God. Speaking of sin, I would like to add that we must not understand sin objectively – as an object or as an unfulfillment, or a violation of a convention. To the Christian conscience, sin is always something that hurts Love. If God did not love us, whatever we would do wrong would not be a sin, but an unfulfillment at most.

But let’s return to God’s command, through which He wants to make us resemble Him completely. Please forgive me here, as I must go back to what I was saying in the beginning – when God made man, He said: “let us make man in Our image and likeness”.

Σιλουανός ο Αγιορείτης_st.Silouan the Athonite_прп. Силуан Афонский-1_33We have two things here: “image” and “likeness”. The “image” is something that has been imprinted in our nature: that is the difference between man and the other beasts, as otherwise, biologically speaking, we would be just a beast like all beasts; perhaps more intelligent or more who knows how. But the real difference between man and beasts is that somewhere within him, man carries God’s image, which manifests itself in various ways, of which reason is the most apparent; but above all, this “image” has a potential that all the other animals like us do not have: the potential for theosis.

What does theosis mean? It means to build or acquire that likeness and – as Fr. Sophrony* used to say, as well as the entire Philokaly, for that matter – to do that up to the point where one becomes identical to God.

Through the godly commandments, man becomes a god that resembles his Maker, up to the point of complete identity to Him. Now, was Fr. Sophrony that “bold”, to think like that…? Well, of course that the fact that man is a creature and God is uncreated remains valid – this is something that man will never be able to share with God; we will never be uncreated. That godly condition is not ours.

But as created beings – Fr. Sophrony used to say – we become as if we were without beginning, because the life which lives inside the saved man is the godly Life, which is not only endless, but also without beginning… So that is how far we go in becoming identical to God…! As, although we remain created beings, we become as if we were uncreated. And we achieve that by fulfilling God’s commands.
Excerpt from a conference by Fr. Rafail Noica, entitled “What Does the Philokaly Prepares Us for?”, held in Bucharest, Nov. 19, 2002

We stay in love… touch eternity. St .Silouan the Athonite

Troparion  Tone 3

Thou wast given to the world to declare the love of Christ, O blessed Silouan, most comforting of divines. For thou didst see Him that is meek and lowly and didst learn of Him the same heart. Wherefore all we, enlightened by the words inspired of God, glorify the Spirit that hath glorified thee.

Holy Father Silouan, pray to God for us.

Being thirsty for the grace of the Lord Jesus, we run to you in faith. O holy Father Silouan through your holy intercessions give us the gifts of the Holy Spirit.


You are the instructor in repentance, and the true initiator in the uncreated light; teacher and the dwelling place of the Holy Spirit; O blessed Father Silouan, in hymns do we honor you.

Through your prayers implant within those who honor you with reverence, O Father Silouan, the All Holy Spirit, and make the whole world to be worthy to be filled with the knowledge of the Lord, most blessed One.

Through the intercessions, O Lord, of all the Saints and the Theotokos, grant us your peace and have mercy on us, sinceYou alone are compassionate.