iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Μόνο με την καρδιά μπορούμε να δούμε αληθινά. Να βλέπουμε με τα μάτια της αγάπης… Η ουσία ξεφεύγει σαν ψάχνεις με τα μάτια. Ο τυφλός της Ιεριχούς- Βαρτίμαιος, π.Αντώνιος Bloom του Σουρόζ

Γέννηση του Ιησού Χριστού_ Рождество Христово_ Nativity of Christ333prazd-5-009 (1)Κυριακὴ ΙΔ’ Λουκά
Τυφλός της Ιεριχούς- Βαρτίμαιος (Λουκά κεφ. ιη’, 35-43).

Η ιστορία του Βαρτίμαιου
π.Αντώνιος Bloom του Σουρόζ

Πιστεύω πως μια από τις αιτίες που μας εμποδίζουν να γνωρίζουμε τον πραγματικό εαυτό μας και να βρίσκουμε τον προσωπικό μας δρόμο είναι το ότι δεν έχουμε συναίσθηση πόσο τυφλοί είμαστε!

Πόσο επίμονα θ’ αναζητούσαμε τη θεραπεία αν ξέραμε ότι είμαστε τυφλοί! Θα την αναζητούσαμε όπως, ίσως, έκανε ο Βαρτιμαίος: από τους ανθρώπους, τους γιατρούς, τους ιερείς, τους θεραπευτές, υστέρα, μη έχοντας πια καμιά ελπίδα στους «άρχοντες, τους υιούς των ανθρώπων εν οίς ουκ εστί σωτηρία» (Ψάλμ. ρμε΄ 3) μπορεί να γυρίζαμε στο Θεό. Αλλά η τραγωδία είναι ότι δεν αναγνωρίζουμε την τύφλωσή μας.Τόσα πολλά πράγματα ξεπηδούν μπροστά στα μάτια μας, που μας κάνουν να μη  βλέπουμε τα αόρατα για τα οποία είμαστε τυφλοί. Ζούμε σ’ ένα κόσμο πραγμάτων που αποσπούν την προσοχή μας και μας επιβάλλονται. Δεν είναι ανάγκη εμείς να τα προσέξουμε. Εκείνα από μόνα τους στέκονται μπροστά μας! Τα μη ορατά όμως δεν επιβάλλονται μόνα τους, πρέπει εμείς να τα αναζητήσουμε και να τα ανακαλύψουμε. Ο γύρω κόσμος απαιτεί την προσοχή μας, ο Θεός μας προσκαλεί διακριτικά. Θυμάμαι κάτι που ένας γέροντας μοναχός μου είπε κάποτε:

«Το Άγιο Πνεύμα μοιάζει σαν ένα μεγάλο δισταχτικό πουλί που κατέβηκε κάπου κει κοντά μας. Όταν το βλέπεις να έρχεται πιο κοντά, μην κουνιέσαι για να μην το τρομάξεις. Άφησέ το να ρθεί δίπλα σου».

Αυτό ίσως μπορεί να μας θυμίσει την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, «εν είδει περιστεράς». Αυτή η εικόνα ενός πουλιού που κατεβαίνει δισταχτικό και ταυτόχρονα έτοιμο να προσφερθεί είναι μια βιβλική εικόνα γεμάτη βαθιά νοήματα — αν και ένας Ιάπωνας κάποτε μου έλεγε: «στη χριστιανική θρησκεία νομίζω ότι μπορώ να καταλάβω τον Πατέρα και τον Υιό, αλλά δε μπορώ ν’ ανακαλύψω τη σπουδαιότητα του ”αξιότιμου” περιστεριού!»

Για να συνεχίσουμε λίγο ακόμα με τα σύμβολα της διακριτικότητας που είναι το χαρακτηριστικό μιας καρδιάς πού προσφέρεται αλλά δεν εξευτελίζεται, ας ξαναρίξουμε μια ματιά στο «Μικρό Πρίγκιπα» του Αntoine de Saint-Exupery. Στο σημείο όπου η αλεπού περιγράφει πώς ο μικρός Πρίγκιπας θα μπορούσε να την εξημερώσει. Θα χρειαστεί να είναι πολύ υπομονετικός, να κάθεται λίγο μακριά της, να την κοιτάζει με την άκρη του ματιού του και να μην λέει τίποτε, γιατί τα λόγια προκαλούν παρεξηγήσεις. Μέρα με τη μέρα θα κάθεται πιο κοντά και σιγά σιγά θα γίνουν φίλοι. Βάλε το «Θεό» στη θέση της αλεπούς και θα δεις την αγάπη, την παρθενική σεμνότητα,τη διακριτικότητα που προσφέρεται αλλά δεν εξευτελίζεται. Ο Θεός δε δέχεται μια γλειώδη, αβασάνιστη σχέση, ούτε επιβάλλει την παρουσία Του, την προσφέρει. Κι η προσφορά Του αυτή δε μπορεί να γίνει δεχτή παρά μόνο με ίσους όρους. Δηλαδή με την αντίστοιχη προσφορά μιας ταπεινής, γεμάτης αγάπη καρδιάς. Μιας προσφοράς κι απ’ τους δυο που σεμνά και διακριτικά θ’ αναζητούν ο ένας τον άλλο με βαθύ κι αμοιβαίο σεβασμό και με επίγνωση της αγιότητας και της άφατης ομορφιάς που χαρίζει η αμοιβαία αγάπη.

Ο εξωτερικός κόσμος μας επιβάλλεται. Ο εσωτερικός κόσμος μπορεί να γίνεται αντιληπτός, αλλά δεν εκλιπαρεί την προσοχή μας: πρέπει να προχωρούμε σιγά και προσεκτικά. Να καιροφυλαχτούμε για τον εσωτερικό μας κόσμο, σαν το θαυμαστή των πουλιών που για να τα παρατηρήσει παίρνει μια θέση στο δάσος ή στους αγρούς και κάθεται σιωπηλός, αλλά γεμάτος ένταση. Στέκει ακίνητος, αλλ’ όμως άγρυπνος και παρατηρητικός.

Αυτή την ένταση της προσοχής που μας επιτρέπει ν’ αντιληφτούμε όσα αλλιώτικα μας διαφεύγουν, την αποδίδουν τα λόγια αυτού του παιδικού τραγουδιού:

Μια γέρικη σοφή κουκουβάγια
ζούσε σε μια βελανιδιά
Όσο έβλεπε περσότερο,
τόσο μιλούσε λιγότερο.
Κι Όσο μιλούσε λιγότερο,
τόσο άκουγε περσότερο.
Αχ! να μοιάζαμε και μείς
της γέρικης της κουκουβάγιας της σοφής!

Τυφλωμένοι από τον κόσμο των γύρω πραγμάτων ξεχνάμε ότι αυτός δε φτάνει το βάθος στο όποιο ο άνθρωπος είναι ικανός να διεισδύσει. Ο άνθρωπος είναι μικρός και ταυτόχρονα μεγάλος. Όταν αναλογιζόμαστε τον εαυτό μας μέσα στο σύμπαν που συνεχώς απλώνεται — αμέτρητα μεγάλο ή άπειρα μικρό — τον βλέπουμε σαν έναν κόκκο σκόνης παροδικό, εύθραυστο και χωρίς σημασία. Αλλά όταν στραφούμε προς τα μέσα μας, ανακαλύπτουμε ότι τίποτε σ’ αυτή την απεραντοσύνη δεν είναι αρκετά μεγάλο για να μας γεμίσει εντελώς. Όλη η δημιουργία είναι σαν ένας κόκκος άμμου στα βάθη του είναι μας. Είμαστε απέραντα μεγάλοι για να μας γεμίσει ή ικανοποιήσει ο κόσμος αυτός. Μόνο ο Θεός που μας έπλασε για να γίνουμε «κοινωνοί θείας φύσεως» μπορεί να μας γεμίσει. Όπως λέει ο Αngelus Sillesius: «Είμαι τόσο μεγάλος όσο ο Θεός. Εκείνος είναι τόσο μικρός όσο εγώ».

Ο υλικός κόσμος έχει αδιαφάνεια, πυκνότητα, βάρος και όγκο, άλλά δεν έχει βάθος. Μπορούμε να εισδύσουμε στην καρδιά των πραγμάτων και όταν φτάσουμε στο πιο βαθύ σημείο τους — που είναι το τελικό σημείο — δε βρίσκουμε δρόμο προς το άπειρο. Το κέντρο μιας σφαίρας, λόγου χάρη, είναι το εσωτερικότερο σημείο της. Αν προσπαθήσουμε να πάμε πέρα άπ’ αυτό ξαναγυρίζουμε στην επιφάνεια της σφαίρας, στον αντίποδα.

Η Αγία Γραφή μιλάει για το βάθος της ανθρώπινης καρδιάς. Πρόκειται για ένα βάθος που είναι αμέτρητο από τη φύση του. Είναι απέραντο και ξεπερνάει κάθε όριο μέτρησης. Το βάθος αυτό είναι ριζωμένο στην απεραντοσύνη του ίδιου του Θεού.

Τυφλού-Christ-healing-the-blind_Исцеление слепорожденного_-263_dionisiat8Πότε άραγε μπορούμε να αρχίσουμε την έρευνα για να γνωρίσουμε μέχρι ποιο σημείο είμαστε τυφλοί, τυφλωμένοι δηλαδή από τα ορατά που μας εμποδίζουν να συλλάβουμε τ’ αόρατα; Μόνο όταν καταλάβουμε τη διαφορά ανάμεσα σε μια παρουσία που επιβάλλεται και σε μια άλλη που πρέπει να την αναζητήσουμε επειδή τη νιώσαμε στην καρδιά μας. Ακόμα, όταν καταλάβουμε τη διαφορά ανάμεσα στο βάρος, την αδιαφάνεια και την πυκνότητα των αντικειμένων του γύρω μας κόσμου και στο ανθρώπινο βάθος που μόνο ο ίδιος ο Θεός μπορεί να γεμίσει. Θα τολμούσα να πω και στο βάθος κάθε δημιουργήματος που προορισμός του είναι να γίνει τόπος της θείας παρουσίας, όταν στη συντέλεια ο Θεός θα είναι «τα πάντα εν πάσι».

Το να είναι κανείς τυφλός στα αόρατα και να βλέπει μόνο το «χειροπιαστό» κόσμο σημαίνει ότι βρίσκεται έξω από την πληρότητα της γνώσης, έξω από την εμπειρία της καθολικής αλήθειας, δηλαδή έξω από τον κόσμο που βρίσκεται μέσα στο Θεό και που ο Θεός είναι η καρδιά του.

Ο τυφλός Βαρτιμαίος είχε οδυνηρή εμπειρία αυτού του πράγματος, γιατί εξ αιτίας της φυσικής τυφλότητάς του δεν είχε επαφή με τον ορατό κόσμο. Μπορούσε να επικαλείται τον Κύριο γεμάτος απογοήτευση, με όλη την απεγνωσμένη ελπίδα που ένιωθε όταν περνούσε πλάι του η σωτηρία, καθώς αισθανόταν τον εαυτό του αποκομμένο.

Ο λόγος για τον οποίο όλοι εμείς πολύ συχνά δε μπορούμε να επικαλεστούμε το Θεό μ’ αυτό τον τρόπο είναι γιατί δεν καταλαβαίνουμε πόσο απομονωμένοι είμαστε με το να μένουμε τυφλοί στην καθολική θέα του κόσμου — μια θέα εν τούτοις που θα μπορούσε να δώσει ολοκληρωμένη υπόσταση και στόν ίδιο τον ορατό κόσμο.

Πόσο καλά θα ήταν αν μπορούσαμε να μάθουμε να είμαστε τυφλοί στα ορατά για να βλέπουμε πέρα απ’ αυτά, να βλέπουμε στο βάθος, να βλέπουμε το αόρατο να διαπερνάει με την παρουσία του μέσα και γύρω μας όλα τα πράγματα! Αυτή η τύφλωση είναι πολύμορφη. Συμβαίνει όχι φυσικά σ’ εμάς, αλλά στους άγιους από την εμπειρία μιας εκθαμβωτικής λάμψης. Ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, μιλώντας για το θείο σκότος, λέει ότι είναι περίσσεια φωτός, ενός φωτός τόσο εκτυφλωτικού, ώστε αυτός που το έχει δει να μη μπορεί να δει τίποτε άλλο.

Μπορεί επίσης να είναι κανείς τυφλός ενώ έχει ανοιχτά μάτια. Ο Τολστόι στο βιβλίο του «Πόλεμος και Ειρήνη» μιλάει για τον Pierre Bezuhov που κοιτάζει μέσα στα μεγάλα ωραία μάτια της Ελένης και δε βλέπει σ’ αυτά τίποτε άλλο παρά τον ίδιο του τον εαυτό, απαλλαγμένο μάλιστα απ’ όλα τα σφάλματα, έτσι ακριβώς όπως τον έβλεπε εκείνη η φτωχή! Εκείνος κοίταζε στα μάτια της αλλά δεν έβλεπε παρά μόνο τον εαυτό του — η εικόνα της χανόταν εντελώς! Και μείς το ίδιο κάνουμε ακόμα και με τον υλικό κόσμο: ανάλογα με το πού συγκεντρώνεται το βλέμμα μας όταν κοιτάζουμε πρός το παράθυρο, μπορούμε να δούμε ή το είδωλο μας ή το τζάμι ή τη θέα πέρα απ’ αυτό.

Μπορεί ακόμα να βλέπουμε με μάτια αδιαφορίας, Όπως έκαναν οι διαβάτες που προσπερνούσαν το Βαρτιμαίο. Μπορεί να βλέπουμε με μάτια άπληστα σαν το λαίμαργο του Dickens, που βλέποντας τις αγελάδες να βόσκουν στα λιβάδια το μόνο που σκεπτόταν ήταν το «θαυμάσιο βοδινό κρέας»! Μπορεί να βλέπουμε με μάτια γεμάτα μίσος όταν γίνουμε επιτήδειοι, το ίδιο επιτήδειοι όπως ο διάβολος που δε βλέπει παντού τίποτε άλλο παρά το κακό, μεταμορφώνοντας τα πάντα σε μια απαίσια γελοιογραφία.

Τέλος μπορεί να βλέπουμε με τα μάτια της αγάπης, με καθαρή καρδιά ικανή να βλέπει το Θεό και την εικόνα Του στο πρόσωπο των ανθρώπων: ακόμα και κείνων όπου η εικόνα Του, κάτω από στρώματα προσωπείων και παραποιήσεων, μόνο αμυδρά πια απεικονίζει την αληθινή και βαθιά μυστική ταυτότητα του ανθρώπου. Όπως λέει και η αλεπού στο μικρό Πρίγκιπα: «μόνο με την καρδιά μπορούμε να δούμε αληθινά. Η ουσία ξεφεύγει σαν ψάχνεις με τα μάτια».

Πρέπει να ομολογήσουμε ότι δεν έχουμε συνειδητοποιήσει το βάθος των πραγμάτων, την απεραντοσύνη και το κάλεσμα της αιωνιότητας πού υπάρχει σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Και το συνειδητοποιούμε μόνο εφ’ όσον, υστέρα από μια υπαρξιακή εμπειρία, βεβαιωθούμε ότι πραγματικά υπάρχει εσωτερικός κόσμος.

Κι είναι με την πίστη μόνο που μπορούμε να έχουμε σταθερή βεβαιότητα ότι ο αόρατος κόσμος είναι πραγματικός, παρών και αξίζει να τον αναζητήσει κανείς πέρα από τον ορατό κόσμο και μέσα απ’ αυτόν. Αυτή η κίνηση πίστης σημαίνει αποδοχή της μαρτυρίας εκείνων που είδαν τον αόρατο κόσμο, έστω κι αν δεχτούμε τη μαρτυρία τους σαν υπόθεση προσωρινή ίσως, ώσπου να κάνουμε την έρευνά μας. Χωρίς αυτή την υπόθεση τίποτε δεν είναι δυνατό, γιατί δε μπορούμε ν’ αρχίσουμε μια έρευνα για τα αόρατα πράγματα αν είμαστε από πριν σίγουροι ότι δεν υπάρχουν. Μπορούμε να δεχτούμε τη μαρτυρία όχι μόνο από έναν ή δύο ανθρώπους, αλλά από εκατομμύρια που, μέσα στην πορεία της ιστορίας (τόσο στη χριστιανική όσο και στις άλλες θρησκείες), είχαν αυτή την εμπειρία και ομολόγησαν την παρουσία του αόρατου κόσμου.
Από το βιβλίο του π. Anthony Bloom, Πορεία και συνάντηση, σελ 35-40, Εκδ. ΑκρίταςΓέννηση του Ιησού Χριστού_ Рождество Христово_ Nativity of Christ-icon-Студенице, Сербияba7ffe05bcf346fd

Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον: ιη’, 35 – 43.

Τ ω καιρώ εκείνω, Εγένετο δε εν τω εγγίζειν αυτόν εις Ιεριχώ τυφλός τις εκάθητο παρά την οδόν προσαιτών· ακούσας δε όχλου διαπορευομένου επυνθάνετο τι είη ταύτα. απήγγειλαν δε αυτώ ότι Ιησούς ο Ναζωραίος παρέρχεται. και εβόησε λέγων· Ιησού υιέ Δαυΐδ, ελέησόν με· και οι προάγοντες επετίμων αυτώ ίνα σιωπήση· αυτός δε πολλώ μάλλον έκραζεν· υιέ Δαυΐδ, ελέησόν με. σταθείς δε ο Ιησούς εκέλευσεν αυτόν αχθήναι προς αυτόν. εγγίσαντος δε αυτού επηρώτησεν αυτόν λέγων· τι σοι θέλεις ποιήσω; ο δε είπε· Κύριε, ίνα αναβλέψω. και ο Ιησούς είπεν αυτώ· ανάβλεψον· η πίστις σου σέσωκέ σε. και παραχρήμα ανέβλεψε, και ηκολούθει αυτώ δοξάζων τον Θεόν· και πας ο λαός ιδών έδωκεν αίνον τω Θεώ.

Ήχος γ´. Η Παρθένος σήμερον.

Η Παρθένος σήμερον, τον προαιώνιον Λόγον,
εν Σπηλαίω έρχεται, αποτεκείν απορρήτως.
Χόρευε η οικουμένη ακουτισθείσα,
δόξασον μετά Αγγέλων και των Ποιμένων,
βουληθέντα εποφθήναι,
παιδίον νέον, τον προ αιώνων Θεόν.

Δεύτε ίδωμεν πιστοί, που εγεννήθη ο Χριστός˙ ακολουθήσωμεν λοιπόν, ένθα οδεύει ο αστήρ, μετά των Μάγων Ανατολής των βασιλέων. Άγγελοι υμνούσιν, ακαταπαύστως εκεί. Ποιμένες αγραυλούσιν, ωδήν επάξιον, Δόξα εν υψίστοις λέγοντες, τω σήμερον εν Σπηλαίω τεχθέντι, εκ της Παρθένου, και Θεοτόκου, εν Βηθλεέμ της Ιουδαίας.


We may see with the eyes of love, with a pure heart that can see God and his image in people; Healing the blind Bartimaeus of Jericho. Anthony (Bloom) Metropolitan of Sourozh

Γέννηση του Ιησού Χριστού_ Рождество Христово_ Nativity of Christ333prazd-5-009 (1)14th Sunday of Luke.
Healing of the Blind man Bartimaeus of Jericho (Luke18:35-43)

The Church gives us the prayer of Blind Bartimaeus – the Jesus prayer – as an antidote to our great spiritual blindness. “Lord Jesus Christ, Son of God have mercy on me a sinner.”
Let us ask God continually to heal our blindness, “Lord, Enlighten my darkness, Enlighten my darkness…!”

Healing of the Blind man
The story of Bartimaeus
Anthony (Bloom) Metropolitan of Sourozh

I believe that one of the reasons which prevent us from being truly ourselves and finding our own way is that we do not realise the extent to which we are blind! If only we knew that we were blind, how eagerly would we seek healing: we should seek it, as Bartimaeus probably did, from men, doctors, priests, healers; and then, having lost all hope ‘in princes, in the sons of men in whom there is no salvation’, we might, perhaps, turn to God. But the tragedy is that we do not realise our blindness: too many things leap to our eyes for us to be aware of the invisible to which we are blind. We live in a world of things which command our attention and assert themselves: we have no need to affirm them, they are there. Things invisible do not assert themselves – we have to seek them out and discover them. The outside world demands our attention: God entreats us diffidently. <…>

Blinded by the world of things we forget that it does not match the depth of which man is capable. Man is both small and great. When we think of ourselves in an ever-expanding universe – immeasurably big or infinitely small – we see ourselves as a speck of dust, frail, of no account; but when we turn inwards we discover that nothing in this immensity is great enough to fill us to the brim – the whole created world falls like a grain of sand into the depth of our being: we are too vast for it to fill or fulfil us. God alone, who has made us for himself, on his scale, can do that. <…>

Τυφλού-Vindecarea-orbului-15The world of things has an opacity, a density, weight and volume, but it has no depth. We can always penetrate to the heart of things, and when we have reached their deepest point, it is a terminal point, there is no way through to infinity: the centre of a sphere is its innermost point but if we try to go beyond that we return to the surface at the antipodes. But Holy Scripture speaks of the depth of the human heart. It is not a depth that can be measured; its very nature is immensity, it goes beyond all bounds of measurement. This depth is rooted in the immensity of God himself. It is only when we have understood the difference between a presence that asserts itself and a presence we have to seek because we sense it in our hearts, when we have understood the difference between the heavy, opaque density of the world around us and the human profundity which only God can fill – and I would go so far as to say the profundity of every created thing whose vocation it is to become the place of the divine presence, when, all things accomplished, God will be all in all things – it is only then that we can begin our search in the knowledge that we are blind, blinded by the visible which prevents us grasping the invisible. To be blind to the invisible, to be aware only of the tangible world, is to be on the outside of the fullness of knowledge, outside the experience of total reality which is the world in God and God at the heart of the world. The blind man Bartimaeus was painfully aware of this because owing to his physical blindness, the visible world escaped him. He could cry out to the Lord in utter despair, with all the desperate hope he felt when salvation was passing him by, because he felt himself cut off. The reason why all too often we cannot call to God in this way is that we do not realise how much we are cut off by being blind to the total vision of the world – a vision which could afford complete reality to the visible world itself. If only we could learn to be blind to the visible in order to see beyond, in depth, the invisible, in and around us, penetrating all things with its presence!

Blindness is manifold: it may, never with us, but with the saints, result from having seen a light too bright. St Symeon the New Theologian, speaking of the Divine Darkness, says that it is excess of light, of a light so blinding that he who has seen it, sees no more. It may also be blindness with open eyes. <…> We can see with the eyes of indifference as the passers-by saw Bartimaeus. We can see with the eyes of greed as the glutton in Dickens who, seeing cattle grazing in the fields, could only think ‘live beef!’ We can see with the eyes of hatred when we become horribly clear-sighted but with the perspicacity of the devil, seeing nothing but evil, making a vile caricature of things. And lastly, we may see with the eyes of lovewith a pure heart that can see God and his image in people; even in those where his image is dimmed – through layers of appearances and counter evidence, to the true, deep secret self of man. <…>

The instant we realise we are blind and therefore outside the Kingdom, we can occupy in relation to the Kingdom and to God, a situation which is real – not the imaginary one in which we constantly place ourselves, outside in the street, picturing the eternal abode, trying to warm our hands at the fire burning in the hearth on the other side of the door, endeavouring here and now to share in the life which is still out of our reach, imagining already that the tiny spark which shines in us is even now all the Kingdom. It is not yet the Kingdom, it is only an earnest pledge of life eternal, a promise, an appeal lodged in us to make us continue in hope as we take our stand where the Gospel tells us to begin – before a door which is still shut to us, never wearying of knocking at it until it opens. We must hold ourselves before the mystery not yet penetrated and call, cry out towards God, seeking the way until it unfolds before us like a straight path to heaven, in the certainty that the moment will come when God will grant our prayer. I purposely do not say ‘hear’ because we are always heard although a perceptible response is not always given to us. God is not deaf to our prayers but we are not always capable of understanding God’s silence in response to our cry. If we realised we were outside a closed door, we could measure both our human solitude and also how far we still are from the joy to which we are called, from the fullness which God offers us, and we could at the same time appreciate – and this is very important – how rich we are despite our infinite poverty. We know so little of the things of God, we live so little in him yet what wealth there is for us in this spark of Presence, of knowledge, of communion shining at the heart of the darkness that we are! If the darkness is yet so rich in light, if absence is so rich in presence, if life which but dawns is such fullness, with what hope, with what mounting joy, can we stand before this closed door, in the happy thought that one day it will open and we shall know an outburst of life such as we cannot yet contain within ourselves. <…>
From “Meditation on a Theme”.
http://www.mitras.ru/eng/eng_42.htm

Γέννηση του Ιησού Χριστού_ Рождество Христово_ Nativity of Christ-icon-Студенице, Сербияba7ffe05bcf346fdKontakion of Forefeast of the Nativity
Third Tone

On this day the Virgin cometh to a cave to give birth to God the Word ineffable, Who was before all the ages. Dance for joy, O earth, on hearing the gladsome tidings; with the Angels and the shepherds now glorify Him Who is willing to be gazed on as a young Child Who before the ages is God.

Kathisma. Tone 4.

Come, believers, let us see where Christ is has been born. Let us follow where the star guides with the Magi, kings of the East. Angels sing praises there without ceasing. Shepherds abiding in the fields offer a fitting hymn, saying: Glory in the highest to him who has been born today in a cave from the Virgin and Mother of God, in Bethlehem of Juda.

Exapostilarion. Model melody.

Our Saviour, the Dayspring from the east, has visited us from on high; and we who were in darkness and shadow, have now found the truth; for the Lord is born of a Virgin.

Jesus Christ Healing Blind Man, detail of a fresco from Serbian wall Сербия (10 Часть). Богородица Левишка (Сербия)1390025681--6114th Sunday of Luke
The Gospel According to Luke 18:35-43
Healing of the Blind man Bartimaeus near Jericho

At that time, as Jesus drew near to Jericho, a blind man was sitting by the roadside begging; and hearing a multitude going by, he inquired what this meant. They told him, “Jesus of Nazareth is passing by.” And he cried, “Jesus, Son of David, have mercy on me!” And those who were in front rebuked him, telling him to be silent; but he cried out all the more, “Son of David, have mercy on me!” And Jesus stopped, and commanded him to be brought to him; and when he came near, he asked him, “What do you want me to do for you?” He said, “Lord, let me receive my sight.” And Jesus said to him, “Receive your sight; your faith has made you well.” And immediately he received his sight and followed him, glorifying God; and all the people, when they saw it, gave praise to God.
https://www.goarch.org/chapel/lectionary?type=gospel&code=259&event=806


Αββάς Πιτηρούν (ή Πιτηρούμ) της Θηβαΐδος για την οσία Ισιδώρα τη δια Χριστόν Σαλή, αυτή είναι δική μου και δική σας Αμμά, και εύχομαι να βρεθώ αντάξιός της την ημέρα της Κρίσεως.

Αββάς Πιτηρούν (ή Πιτηρούμ) ασκητής στο όρος Πορφυρίτη της Θηβαΐδος (4ος αι.), και μαθητής του Μεγάλου Αντωνίου
Ουρβανός ο Απόστολος, απ’ τους 70 Αποστόλους (1ος αι.)
Άβιβος Επίσκοπος Νέκρεσι Γεωργίας, (6ος αι.)
Φιλούμενος ο Αγιοταφίτης ιερομάρτυς στο Φρέαρ του Ιακώβ (1979)
Άβελ ο “προφήτης”, διά Χριστόν σαλός, στη Μονή Valaam Ρωσίας (1831)

Εορτάζουν στις 29 Νοεμβρίου

Στίχοι
Tη ση θελήσει προς σε χωρεί Xριστέ μου,
O σων Πιτυρούν εργάτης θελημάτων.

Παρέστη ούν άγγελος τω αγίω Πιτηρούμ εν τω Πορφυρίτη

“μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτών εστιν η βασιλεία των ουρανών” (Ματθαίος ε, 3).

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
”Να συναναστρέφεσαι με …παλαβούς, για να σου μεταδώσουν την τρέλλα τους την πνευματική!” Οι ταπεινοί διαφυλάσσουν τον πνευματικό τους πλούτο στο θησαυροφυλάκιο του Θεού…

Ασκητης_asketes-Ερημίτης_Hermit_отшельник- еремит_i1030deee8735ed5fccce4bff62d261e38ΣΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ Μονή του Μεγάλου Παχωμίου στην Ταβέννησι έζησε άλλη μια Μοναχή, η Ισιδώρα, που υποκρινόταν ότι ήταν τρελλή και δαιμονισμένη για χάρη του Χριστού.

Τόσο πολύ τη σιχάθηκαν οι άλλες, που δεν έτρωγαν μαζί της, πράγμα που η ίδια είχε διαλέξει. Τριγύριζε στην κουζίνα, έκανε κάθε είδους αγγαρεία και ήταν, όπως λένε, το σφουγγαρόπανο του Μοναστηριού, εφαρμόζοντας στην πράξη το ρητό• «Όποιος από σας νομίζει πως είναι σοφός με τα μέτρα αυτού του κόσμου, ας γίνει μωρός, για να γίνει πραγματικά σοφός».

Υπηρετούσε τη Μονή έχοντας δέσει στο κεφάλι της ένα κουρέλι, ενώ όλες οι άλλες έχουν κόψει σύρριζα τα μαλλιά τους και φορούν κουκούλλες.

Καμμιά από τις τετρακόσιες Μοναχές δεν την είδε ποτέ να τρώει κανονικά ούτε μια φορά στη ζωή της. Σκούπιζε την τραπεζαρία και έπλενε τις κατσαρόλες• τα ψίχουλα και τα περισσεύματα της ήταν αρκετά, γιατί ποτέ δεν κάθησε σε τραπέζι ούτε άγγιξε κομμάτι ψωμί.

Δεν έβρισε ποτέ κανέναν, δεν βαρυγκόμησε, δεν ξεστόμισε περίσσια λόγια, παρόλο που και την χαστούκιζαν και την έβριζαν και την καταριόντουσαν και την έφτυναν.

Παρουσιάστηκε άγγελος στον άγιο Πιτηρούμ *, άνδρα δοκιμασμένο στην αρετή, που ασκήτευε στο βουνό Πορφυρίτη, και του λέει•

«Γιατί καυχιέσαι ότι είσαι ευλαβής και μένεις σε τέτοιο τόπο; Θέλεις να γνωρίσεις μια γυναίκα που είναι πιο ευσεβής από σένα; Πήγαινε στο γυναικείο Μοναστήρι των Ταβεννησιωτών και θα βρείς εκεί μια Μοναχή που φοράει στέμμα στο κεφάλι της. Αυτή είναι καλύτερη από σένα. Με τόσο πλήθος αντιμάχεται και η καρδιά της ποτέ δεν απομακρύνθηκε από τον Θεό. Συ κάθεσαι εδώ και ο νους σου πλανιέται στις πόλεις». Έτσι αυτός, που ποτέ δεν είχε βγει από το κελλί του, σηκώθηκε και πήγε ως εκεί και παρακάλεσε τους πνευματικούς να του επιτρέψουν να επισκεφθεί το Μοναστήρι των γυναικών. Επειδή ήταν φημισμένος και Γέροντας, του δόθηκε η άδεια. Όταν μπήκε μέσα, ζήτησε να δει όλες τις Μοναχές, εκείνη όμως δεν παρουσιαζόταν. Τελικά τις λέει· «Φέρτε μου τες όλες, λείπει μία». Του απαντούν· «Υπάρχει μια ακόμη στην κουζίνα, είναι σαλή», έτσι αποκαλούν αυτές που έχουν μέσα τους το δαιμόνιο. Τις λέει· «Να μου την φέρετε και αυτή. Αφήστε με να την δω». Πηγαίνουν και τη φωνάζουν, εκείνη όμως δεν υπάκουσε είτε επειδή κατάλαβε τι πρόκειται να γίνει είτε γιατί της αποκαλύφθηκε. Τη σέρνουν λοιπόν με τη βία και της λένε· «Ο άγιος Πιτηρούμ θέλει να σε δει», ήταν βέβαια ξακουστός.

Ισιδώρα η δια Χριστόν Σαλή της Ταβέννης_ Saint Isidora the Simple of Tabenna_ святая Исидо́ра Тавеннийская _ΙΣΙΔΩΡΑ ΤΑΒΕΝΌταν παρουσιάστηκε, διέκρινε ο Άγιος το κουρέλι στο μέτωπό της [το «στέμμα» της], της πρόσπεσε και είπε· «Ευλόγησέ με, Αμμά». Όμοια και εκείνη έπεσε στα πόδια του λέγοντας· «Συ να με ευλογήσεις, Κύριε». Κατάπληκτες όλες του λένε· «Αββά, μη ξευτελίζεσαι, είναι σαλή». Τις αποστομώνει ο Πιτηρούμ· «Εσείς είστε σαλές, αυτή είναι δική μου και δική σας Αμμά», έτσι αποκαλούν τις πνευματικές Μητέρες, «και εύχομαι να βρεθώ αντάξιός της την ημέρα της κρίσης». Ακούγοντας αυτά οι Μοναχές έπεσαν στα πόδια του και εξομολογούνταν η κάθε μια τους τις προσβολές που της έκαναν· μια είπε ότι την περιέλουσε με τα βρωμόνερα των πιάτων, άλλη πως την χτύπησε με γροθιές, κι άλλη ότι της πασάλειψε τα ρουθούνια με σινάπι. Όλες ομολόγησαν τις προσβολές που έκαναν σε βάρος της. Ο άγιος Πιτηρούμ προσευχήθηκε για χάρη τους και έφυγε. Κάμποσες μέρες κύλισαν και η σαλή μην αντέχοντας τις δόξες και τις τιμές των αδελφών της και τις συγγνώμες τους, εγκατέλειψε το Μοναστήρι κρυφά. Κανένας δεν έμαθε που πήγε, που κρύφθηκε ή πως πέθανε. (κοιμήθηκε με ειρήνη το έτος 365 μ.Χ.)

* Όσιος Πιτηρούν, θείος ανήρ, ασκητής στο όρος Πορφυρίτη της Θηβαΐδος και μαθητής του Μεγάλου Αντωνίου. Πληροφορήθηκε από τον Κύριο για την αρετή της Οσίας Ισιδώρας της δια Χριστόν Σαλής η οποία ασκήτευε θεοφιλώς στη μονή της Ταβέννης της Αιγύπτου, κοιμήθηκε με ειρήνη το έτος 365 μ.Χ και Εορτάζει στις 1 Μαΐου.

Οι δια Χριστόν Σαλοί κρύβονται στην αφάνεια, Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2016/05/03/%CE%BF%CE%B9-%CE%B4%CE%B9%CE%B1-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8C%CE%BD-%CF%83%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%AF-%CE%BA%CF%81%CF%8D%CE%B2%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CF%86/

Οσία Ισιδώρα η δια Χριστόν Σαλή. Είθε να με αξιώσει ο Θεός να βρεθώ στο πλευρό της την ημέρα της κρίσης “!
https://iconandlight.wordpress.com/2018/04/30/23421/

Η Αγία Τσαρική Οικογένεια κι οι προφητείες αγίων και στάρετς για το μαρτύριο τους
https://iconandlight.wordpress.com/2017/07/17/%CE%B7-%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%B7%CF%84/

«Γεννήθηκα την ίδια μέρα που εόρταζε ο Δίκαιος Ιώβ ο Πολύαθλος…» Και όλη του η ζωή ήταν ένας Γολγοθάς. Άγιος Τσάρος Νικόλαος Β’ Ρομανώφ της Ρωσίας
https://iconandlight.wordpress.com/2018/05/06/23097/

Ήχος δ΄. Ως γενναίον εν μάρτυσιν.

Πιτυρούν ο θαυμάσιος, σε Οσία εθαύμασε, θησαυρόν πολύτιμον βλέπων σχήματι, εν ταπεινώ υποκρύπτουσαν, μιμήσει του πλάσαντος, ος εν σώματι φθαρτώ, τον εχθρόν ετροπώσατο και εθέωσε, την αδύναμον φύσιν των ανθρώπων, τη φρικτή οικονομία, συγκαταμίξας τον χούν πυρί.

Στιχηρά προσόμοια. Ήχος α΄. Των ουρανίων ταγμάτων.

Όσον οι έξω ερώσι, δοξομανίας ψευδούς, τοσούτον συ Οσία, κατεφίλησας σφόδρα, ατίμως κακουχείσθαι δι’ Ιησούν, δι’ ημάς υπομείναντα, τα επονείδιστα πάθη, υπογραμμόν, γεγονότα δε προς μίμησιν.

Ωδή ε’, Της των παθών με αχλύος

Αξιοχρέως τιμάσθω, ο περίδοξος όντως Παφνούτιος, Πίωρ, Πατερμούθιος Παύλος ο απλούστατος, Πιτυρούν ο μέγας και Πατέρων έξοχος.

Ωδή ε΄. Ορθρίσωμεν όρθρου βαθέος.

Νικήσασα μνησικακίαν, ταίς πειραζούσαις χάριν Μήτερ απέτιες, συγχωρούσα άπαντα, τα χαλεπά ραπίσματα, είχες κατά νούν γαρ το άφες, και αφεθήσεται πάντως τα πταίσματα.

Ωδή στ΄. Κατήλθες εν τοις κατωτάτοις.

Ως λίθος, απεδοκιμάσθης σεμνή, αχρηστότατος τοις έξω ορώσιν, υπάρχουσα όμως αρετών, θησαυρός υπερτελής εκ Θεού, εις γωνίαν ετέθης.

Ωδή θ΄. Φωτίζου, φωτίζου

Ο μέγας ασκήσει, και τη φρονήσει Πιτυρούμ, εξεπλάγη ιδών σου, την κρυφίαν άθλησιν, όθεν ως λίθον εύρων θαυμαστόν, χαίρων σεπτή προσεκύνησέ σε, ως του Κυρίου θησαύρισμα.


St. Abba Pitirim of Thebaid about St. Isidora, Fool for Christ, “She is our spiritual mother, and I pray to be equal to her on the Day of Judgment.”

St. Abba Pitirim of Egypt (4th century), disciple of St. Anthony the Great an anchorite of the Thebaid on Mt. Porphyrite .
Saint Apostle Urban is numbered among the Seventy Apostles, bishop of Macedonia.
Martyr Paramon and 370 Martyrs in Bithynia (250).
Hieromartyr Abibus, bishop of Nekresi in Georgia (6th c.).
Martyr Philumenus of Ancyra, and with him Martyrs Valerian and Phædrus (ca. 274).
New Hieromartyr Philoumenos (Hasapis) of Jacob’s Well (1979)
Repose of Blessed Abel “the Prophet,” of Valaam (1831).

Commemorated on November 29

Hymn of Praise
The Venerable Pitirim
by Saint Nikolai Velimirovič

Ασκητης_asketes-Ερημίτης_Hermit_отшельник- еремит_i1030deee8735ed5fccce4bff62d261e38In the desert, the ascetic Pitirim
Prays to God and asks himself:
In the world, is there anyone equal to me?
Then appeared, an angel of God,
Gently reproached Pitirim:
In thoughts, you magnify yourself O Elder
As though, in the world, there is no better!
Come, follow me, O Elder Pitirim,
Come, follow me to see the aged woman,
Isidora makes herself a “fool for Christ,”
To see her and then to be amazed:
She, from God her heart does not separate,
All her thoughts, to God, she binds,
And not like you, who, in the body, are here,
And thoughts, in the ends of the world!
And all of her mortifications that you see
That by shame, of the woman to be ashamed!
And the wisdom of God that you glorify
Which, in the weeds, nurses the roses!
From the Prologue
http://www.orthodox.cn/prologue/May10.htm

***

Abba Pitirim and blessed Isidora, Fool for Christ.

Ισιδώρα η δια Χριστόν Σαλή_Saint Isidora, the Fool for Christ_Исидора Тавенская, Христа ради юродивая_2d0c29feff00c5d955bb3fbOnce one Angel came to Saint Pitirim, who was a famous Egyptian man of faith and told him: “Why do you praise your exploits so much and think you are devout, when with your thoughts you wander all over the world? If you want to see a really devout woman you need to go to the Tavennis nunnery where you will find a humble laborer who wears a bandage on her head. She is better then you are, because she serves everyone in various ways though everyone despises her. And though she is surrounded by many people she never steps away from God in her heart.” The Angel was talking about venerable Isidora.

Great Pitirim immediately went to that nunnery and wanted to see the virgins who lived there. Everyone came to him except Isidora. Then Pitirim said: “She who the Angel told me about is not here” — they answered him: “There is one mad woman here who works at the kitchen.” — “Bring her, — says Pitirim, — maybe she is the one who I am looking for.” When they started calling Isidora she refused to come, probably knowing what the matter was, and she did not want to open her secret exploit of foolishness for Christ. Then they started to bring her by force explaining that Abba Pitirim wanted to see her and Pitirim was very respected by everyone. When she was brought to the Abba and when he saw her with a shabby cloth on her head he fell to her feet and said: “Bless me, mother.” But she fell to his feet and answered: “You bless me, my master!” When everyone saw that they were amazed and began to say: “Abba, do not shame yourself, she is mad!” —“You are all mad, — exclaimed the holy elder, — and she is better than you and me. She is our spiritual mother, and I pray to be equal to her on the Day of Judgment.”

After those words everyone fell to the feet of Abba Pitirim with tears, confessing how often they had afflicted this holy woman. Many laughed at her and scoffed over her humble appearance, others rudely insulted her, some beat her and once even poured slops over her. Saint Isidora suffered everything humbly, pretending to be mad. Saint Pitirim accepted their confession and together with the Saint Isidora prayed for them. Then he consoled Saint Isidora and returned to his monastery.

A few days later blessed Isidora, who could not bear the honors, services and apologies of the sisters secretly left the nunnery. Thus nobody knew where she went and how she ended her days.
Selected stories from “Lavsaik.”
http://www.fatheralexander.org/booklets/english/lavsaik_e.htm#_Toc22606290

***

HOMILY
About how the righteous endures ridicule because of the words of the Lord
by Saint Nikolai Velimirovič

“The word of the Lord has brought me derision and reproach all the day” (Jeremiah 20:8).

Ισιδώρα η δια Χριστόν Σαλή της Ταβέννης_ Saint Isidora the Simple of Tabenna_ святая Исидо́ра Тавеннийская _For Christ_ESSEX_Who are they who reproach the prophet of God, the bearer of God’s word and the bearer of the power and wisdom of God? His people reproach him and say to him: you preach to us a steep path; even if it is from God, we cannot walk upon it because for us, it is too steep.

Who are they who reproach the trumpeter of the voice of the Lord when he sounds the alarm because of fire which smokes in the distance and draws closer to the city? The elders of the people reproach him and say to him: why do you not keep your mouth closed; for you it would be warmer and for us a clearer sky. That which seems to you is not a fire but it is fog from the mountain dew!

Who are they who still deride the man of God when he comes from God and proclaims the will of God? He is reproached by his wife and is derided by his brethren. They say to him: you abandon your work which feeds you and you follow after someone else’s work which humiliates you.

The word of the Lord has brought me derision and reproach all the day.” Thus the prophet could have said, so could the apostle, so the martyr, so every zealot of the word of the Lord and of the law of the Lord. Not one of them was frightened by reproach nor by derision, nor turned away from witnessing nor led from the road to wayward paths. The entire outside world reproached them and were sarcastic to them. But the Lord strengthened and made them inwardly joyful. The Lord overcame the world, and the saints of God overcame those who reproached and derided them.

O Lord All-good, strengthen us internally in our hearts so that the reproaches do not disturb nor the derisions, hinder us for the sake of Your Name.
To Thee be glory and praise forever. Amen.
From the Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič
http://prologue.orthodox.cn/May10.htm

St. Abba Pitirim of the Thebaid of Egypt, Troparion in Tone VIII

 In thee, O Father, was preserved unimpaired that which is according to God ‘s image; for thou didst take up the Cross and follow Christ. By thine actions thou hast taught us to despise the flesh for it passes away, but to care for the soul which is thing immortal. Wherefore thy spirit holy Pitirim rejoices with the angels.

Ode VI
Irmos: Whirled about in the abyss of sin, I appeal to the unfathomable abyss of thy compassion, from corruption raise me up, O God.

When the Lord chastened Saint Pitirim for ‘traveling in the cities’ mentally while living as a solitary, he was instructed to seek you, O Isidora, fool for Christ.

The nuns, seeing only foolishness, did not discern your unceasing prayer to Christ God whom you loved with your heart, soul, mind and strength. Focusing on the rags upon your head, they missed your resplendent crown of love.


Από πού λοιπόν το σκοτάδι αυτό στην Εκκλησία μας; Από πού αυτά τα σχίσματα; Στον εσκοτισμένο μας κόσμο ο πλούτος των γνώσεων εκτιμάται περισσότερο, παρά η αγιότητα! Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Άγιος Φιλούμενος του Φρέατος του Ιακώβ

Εορτάζει στις 29 Νοεμβρίου

Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Σωφρόνιος του Έσσεξ_Elder Sophrony of Essex_მამა სოფრონი_ Старец Софроний (Сахаров) Эссекс_ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ2333Συνεπώς, όταν σας αφήσω, παρακαλώ να προφυλάσσεσθε από την παρεκτροπή αυτή των Ακαδημαϊκών διπλωμάτων. Κάποτε συνάντησα εδώ, στον δρόμο της Μονής μας, κάποιον άνθρωπο που μου είπε ότι πήρε τον τίτλο του διδάκτορος της θεολογίας. Και εγώ του απάντησα;

«Ε, λοιπόν; Στον εσκοτισμένο μας κόσμο αυτό εκτιμάται περισσότερο, παρά η αγιότητα!».
Πού όμως μας οδήγησαν αυτές οι σχολές; μας οδήγησαν στο να κατασκευάσουμε κάποια τυποποιημένα όντα, που μιλούν για πράγματα τα οποία ποτέ δεν βίωσαν.

Από πού λοιπόν το σκοτάδι αυτό στην Εκκλησία μας; Από πού αυτά τα σχίσματα;
Σας έχω μιλήσει ήδη πολλές φορές, αλλά το Πνεύμα με ωθεί να το επαναλάβω. Πριν ακόμη φύγω από σας -και το τέλος της ζωής μου είναι βέβαια εγγύς- θα ήθελα να γλιτώσετε από την πλάνη, από την οποία πάσχει ο σύγχρονος κόσμος στο επίπεδο της θεολογίας, ώστε κανένας να μη δημιουργεί λανθασμένες θεωρίες για τον Θεό, που να διαιρούν τον χριστιανικό κόσμο.

Αναλογισθείτε ότι στο Κέντρο της Γενεύης, στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, υπάρχουν περισσότεροι από διακόσιους διδάκτορες θεολογίας με διαφορετικές αντιλήψεις! Από πού αυτό; ο Θεός είναι ένας.
Πώς γίνεται λοιπόν να υπάρχουν ομολογίες που να μισούν και να καταδιώκουν τις άλλες;

Τώρα παρατηρείται διωγμός των Ορθοδόξων σε όλο τον κόσμο. Και πώς προκαλούμε το μίσος αυτό; Εμείς φοβόμαστε «και μύγα να προσβάλουμε». Μας μισούν όμως περισσότερο από ό,τι τους εγκληματίες. Και αυτό δεν είναι καθόλου φαντασία, όπως γνωρίζουμε από την πείρα μας.

Αλλά «ας μη ταράσσεται η καρδιά σας, πιστεύετε στον Θεό, πιστεύετε στον Χριστό»1 και συνεχίστε τη ζωή αυτή. Αυτός είπε: «Όπως μίσησαν εμένα άδικα2, έτσι θα μισήσουν και εσάς για το όνομά μου»3. Συνεπώς, μη χάνετε τη βασική θεωρία: της ζωής χωρίς αμαρτία!
Δεν λαμβάνω μέρος στην οικουμενική κίνηση. Η ιδέα μου όμως ήταν η εξής: να συγκεντρώνεσθε και να εξετάζετε πώς είναι δυνατόν να ζήσουμε χωρίς αμαρτία. Έρχονται διακόσιοι διδάκτορες θεολογίας και ο καθένας λέει τις θεωρίες του, φανερώνοντας έτσι την άγνοια και την αμάθειά του.

1.Βλ. Ιωάν. 14.1
2.Βλ. Ιωάν. 15,25
3.Βλ.Μαρκ. 13,13
(Σωφρονίου Σαχάρωφ,Οικοδομώντας το ναό του Θεού, τόμος Α, σελ. 309-311)

***

Σωφρόνιος του Έσσεξ_Elder Sophrony of Essex_მამა სოფრონი_ Старец Софроний (Сахаров) Эссекс_233339777Πώς να περάσουμε μια μέρα χωρίς αμαρτία, δηλαδή αγία; Να το καθημερινό πρόβλημά μας. Πώς να μεταμορφώσουμε το είναι μας, το φρόνημα, τα αισθήματα, τις ίδιες τις φυσικές αντιδράσεις μας, ώστε να μην αμαρτήσουμε ενάντια στον Ουράνιο Πατέρα μας, στον Χριστό, στο Άγιο Πνεύμα, στην ανθρώπινη υπόσταση, στον αδελφό μας και σε κάθε πράγμα σ’ αυτή τη ζωή;

«Καταξίωσον, Κύριε, εν τη ημέρα ταύτη αναμαρτήτους φυλαχθήναι υμάς». Πολλές φορές επανέλαβα αυτή την προσευχή της Εκκλησίας. Η επί γης αναμάρτητη ζωή μας ανοίγει τις πύλες του Ουρανού. Δεν είναι ο πλούτος των γνώσεων που σώζει τον άνθρωπο. Είναι η αναμάρτητη ζωή που μας προετοιμάζει για τη ζωή με τον Θεό στον μέλλοντα αιώνα. Η χάρη του Αγίου Πνεύματος μας διδάσκει τις αιώνιες αλήθειες κατά το μέτρο που ζούμε σύμφωνα με τις εντολές: «Αγαπήσεις τον Θεό σου, τον Δημιουργό σου, με όλο το είναι σου και αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν». Ναι, κρατείτε πάντοτε αυτές τις εντολές.

Μαθαίνοντας να ζούμε με ένα πρόσωπο, μαθαίνουμε να ζούμε με εκατομμύρια προσώπων που του μοιάζουν. Έτσι, προοδευτικά, εισχωρούμε σε βαθύ πόνο για όλη την ανθρωπότητα. Το πνεύμα μας πρέπει ν’ αναπτυχθεί σε όλες τις διαστάσεις του ανθρωπίνου είναι, και όχι μόνο στο επίπεδο των καθημερινών φροντίδων και δυσκολιών. Οι μικρές αυτές εργασίες, οι προστριβές που τις συνοδεύουν, είναι ασφαλώς αναπόφευκτες, αλλά δεν είναι ο τελικός σκοπός της ζωής μας. Ο προορισμός μας είναι να γίνουμε «καθ’ ομοίωσιν» του Χριστού. Εάν όμως «εγώ» δεν μπορώ να φέρω μέσα μου μια μικρή αδελφότητα, πώς θα μπορούσα να αγκαλιάσω, όπως ο Χριστός, το σύνολο της ανθρωπότητας μέσα στο χρόνο και το χώρο;

Για να φυλάξουμε τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, οφείλουμε ν’ απέχουμε από κάθε λογισμό που δεν αρέσει στον Θεό, μας λέει ο Γέροντας Σιλουανός. Ιδού το έργο μας. Ιδού η πνευματική μας καλλιέργεια. Εφόσον πρόκειται για την αιώνια σωτηρία, αυτό δεν τελειώνει ποτέ. Αρχίζουμε και ξαναρχίζουμε χωρίς τέλος.

Ο Γέροντας Σιλουανός μου πρότεινε να πάω σε αυτόν μετά την επίσκεψη που μου έκανε ο ερημίτης πατήρ Βλαδίμηρος. Και εγώ πήγα στον Γέροντα με μεγάλη ευλάβεια. Προσκυνούσα νοερά την γή που πατούσε ο άνθρωπος αυτός, και ίσως γι’ αυτό δεν αντιστάθηκα σε κανέναν από τους λόγους του, αλλά τον αποδεχόμουν με βαθειά ευγνωμοσύνη και σεβασμό. Και γι’ αυτό αποφάσισα να γράψω οτι σε τέτοιες περιπτώσεις ο πνευματικός ή ο Γέροντας ανοίγεται ίσως μέχρι τέλους. “

Πιστέυουμε ότι σε κάθε δεδομένη ιστορική στιγμή είναι δυνατό να βρεθούν ζωντανοί μάρτυρες της γνώσεως του Θεού και μέχρι του τέλους του ανθρωπίνου γένους δε θα λείψουν.

Στην Δευτέρα Παρουσία του Χριστού οι δίκαιοι θα εκπλαγούν, αλλά το ίδιο και οι αμαρτωλοί θα εκπλαγούν. Οι μεν γιατί δεν ανέμεναν να σωθούν, οι δε γιατί δεν ανέμεναν να καταδικασθούν.
– Οι δίκαιοι στην Δευτέρα Παρουσία θα λένε: “Πότε Κύριε, κάναμε αυτό, πότε κάναμε το άλλο;”. Δεν θα ξέρουν τι καλό έκαναν, διότι πέρασαν όλη την ξηρασία της παρούσης ζωής με υπομονή και πίστη, εμπιστεύθηκαν τους λόγους της Αγίας Γραφής.

Το πρόβλημα έγκειται στο πώς να δώσουμε στους ανθρώπους να εννοήσουν ότι η ταπείνωση είναι θεϊκό ιδίωμα, κατηγόρημα της Θείας αγάπης, που παραδίδει τον εαυτό της χωρίς μέτρο, χωρίς σύγκριση, χωρίς επιφύλαξη. Η αγάπη και η ταπείνωση αποτελούν κάτι το ενιαίο. Έξω από την ταπείνωση ή χωρίς την ταπείνωση δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει αγάπη.
Τους ανθρώπους του καιρού μας τους έπληξε κάποια φοβερή ασθένεια, η πνευματική αχρωματοψία (δαλτωνισμός). Βλέπουν στο χρώμα το διαμετρικά αντίθετο προς την αυθεντική πραγματικότητα. Βλέποντας λοιπόν το «πράσινο» στη θέση του «κόκκινου», είναι βέβαιοι ότι βλέπουν όπως πρέπει, και άρχισαν να θεωρούν τους φυσιολογικούς ανθρώπους ως «άρρωστους» και «παράφρονες».

***

Σωφρόνιος του Έσσεξ_Elder Sophrony of Essex_მამა სოფრონი_ Старец Софроний (Сахаров) Эссекс_ (†1993)ss2-copysofronie-de-la-essex-icoanaΣήμερα θέλω να πω στους νέους αδελφούς και στις αδελφές μας ότι η δύναμη της σωτηρίας δεν έγκειται στο πλήθος των γνώσεων αλλά στον τρόπο της ζωής.

Και είναι πολύ πικρό να διαπιστώνουμε ότι ανάμεσά μας ζει η φοβερή τάση για κυριαρχία και υπεροχή, έτσι ώστε να βλέπουμε τον άλλο ως κατώτερο, πράγμα που εξολοθρεύει τον άνθρωπο. Συχνά αντιμετωπίζουμε την κατάσταση, κατά την οποία άνθρωποι που είναι γεμάτοι από πληροφορίες κάθε είδους στους τομείς της γνώσεως δεν έμαθαν εσωτερικά να αγαπούν.

«Μεγάλο είναι μόνο ένα: να ταπεινωθεί κανείς, να αποκρούσει την υπερηφάνεια που εμποδίζει να αγαπάμε».

Αν υπήρχε Αγάπη, όλος ο χριστιανικός κόσμος θα ήταν ένα πράγμα, κατ’ εικόνα της ενότητος της Αγίας Τριάδος. Αν ο χριστιανικός κόσμος κατατεμαχίζεται, αυτό γίνεται επειδή οι χριστιανοί δεν τηρούν τις εντολές του Κυρίου. Από τότε που άρχισαν οι παγκόσμιες κινήσεις των χριστιανών, τόσοι διάλογοι, τόσες διανοητικές προσπάθειες από κάθε πλευρά, για να πείσουν ότι η καθεμιά κατέχει το καλύτερο, δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα στον αιώνα μας.

Το μεγάλο αυτό μυστήριο της θείας αγάπης το διδασκόμαστε βαθμηδόν. Και ο μοναχισμός μας στηρίζεται στις αρχές εκείνες που οδηγούν στον σκοπό αυτό.
Η ζωή μας είναι γεμάτη ένταση. Όλες οι ημέρες και οι νύχτες περνούν με τη φροντίδα πώς να αποφύγουμε την αμαρτία.

Από εξωτερικής απόψεως, μπορούμε να παρομοιάσουμε τους μοναχούς με ηλεκτροφόρα καλώδια υψηλής τάσεως, επάνω στα οποία μπορούν να κάθονται ήσυχα μικρά πουλιά, ενώ από τα καλώδια αυτά διέρχεται ενέργεια που κινεί τραίνα, φωτίζει σπίτια, θερμαίνει τα πάντα, και όλη η ζωή κινείται μόνο με αυτά.

Δεν σώζει η αφθονία των γνώσεων αυτών αλλά η αγάπη• η αγάπη εκείνη που παρήγγειλε ο Κύριος.
Θέλω να κλείσω τον μικρό μου αυτό λόγο και να επιστήσω την προσοχή σας στο να σταθείτε σταθερά στην οδό αυτή. Αυτό αποτελεί την καλύτερη μέθοδο για να αφομοιώσετε τις εντολές του Χριστού.

Οι εντολές που μας έδωσε ο Κύριος είναι ο οδηγός μας…
Κάποια μοναχή από τη Σερβία γράφει: «Ω, πόσο ευγνώμων είμαι στον Θεό!». Η μοναχή αυτή εγκατέλειψε το Πανεπιστήμιο διακόπτοντας την εργασία της και πήγε σε μοναστήρι. «Και τώρα», λέει αυτή, «μπήκα στην ανώτερη σχολή, στην υψηλότερη σχολή, και η καρδιά μου είναι γεμάτη από την επιθυμία να μου δώσει ο Κύριος τη δύναμη να παραμείνω ως το τέλος στην κατάσταση αυτή». Γράφει ακόμη: «Σκεφθείτε, το τέλος της ζωής αυτής είναι η αιώνια ζωή κοντά στον Θεό! Τι περισσότερο μπορεί να περιμένει κανείς;». Εύχομαι λοιπόν σε όλους σας να βιώσετε την εμπειρία αυτή…

από το βιβλίο «Οικοδομώντας τον ναό του Θεού μέσα μας και στους αδελφούς μας», Αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος Σαχάρωφ, Τόμος Γ, Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας, 2014

Άγιος Φιλούμενος του Φρέατος του Ιακώβ, «Αδερφέ μου με σκοτώνουν…».
https://iconandlight.wordpress.com/2015/11/28/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%86%CF%81%CE%AD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8E/

Η μετάνοια είναι ένα ανεκτίμητο δώρο, με τη μετάνοια συντελείται η θέωσή μας. Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2019/03/10/%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B5%CF%83%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BD%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%83%CF%85%CE%B3%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AE%CF%83%CE%B5%CF%89%CF%82-%CE%B1/

Μετάνοια για τον Γέροντα Σωφρόνιο ειναι να καταλάβει ο άνθρωπος το προαιώνιο σχέδιο του Θεού γι’ αυτόν. Αρχ. Ζαχαρίας Ζάχαρου
https://iconandlight.wordpress.com/2015/02/22/%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CE%B9%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B3%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1-%CF%83%CF%89%CF%86%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%BF-%CE%B5%CE%B9%CE%BD/

Μεφιτισμός – συμπεριφερόμενοι με περιφρόνηση απέναντι στους άλλους, πιέζοντάς τους ψυχολογικά, καταστρέφετε τη ζωή. Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2018/07/08/24424/

Απολυτίκιον Οσίου Σωφρονίου του Έσσεξ. Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον.
Ποίημα Χ.Μ.Μπουσια

Τον αρτίως αρθέντα εις ύψος νήψεως, πνευματικής θεωρίας και αενάου ευχής δυσαντίβλεπτον τιμήσωμεν, Σωφρόνιον, ώσπερ θεόπνευστον αυλόν σωστικών μελωδιών και θείαν γραφίδα όντως πνευματοκίνητον πόθω αυτού πρεσβείας εξαιτούμενοι.

Ήχος α΄. Των ουρανίων ταγμάτων.

Τον απλανή ποδηγέτην πιστών προς θέωσιν και μύστην θεωρίας του φωτός του ακτίστου, Σωφρόνιον, του βίου του νηπτικού ζηλωτήν ευφημήσωμεν, ως εργαστήριον πάνσεπτον προσευχής και πηγήν χαρίτων άφθονον.

Ωδή ε΄. Ο φωτίσας τη ελλάμψει.

Λάμψας σου των συγγραμμάτων ακτίσι, Σωφρόνιε, και σοφών νουθεσιών σου παμφώτοις πυρσεύμασιν ηύγασας χορείας μοναστών και δήμους ευσεβούντων, ζωής αμέμπτου διδάσκαλε.

Ωδή ζ΄. Σε νοητήν.

Μόνον Χριστόν φιλών εξ όλης καρδίας σου και εντολάς Αυτού τηρών εν βίω σω τας σωστικάς, ιερέ Σωφρόνιε, της Αυτού λαμπρότητος επαπολαύεις γηθόμενος εν ταις σκηναίς θείας δόξης και ουρανίοις δώμασιν.


When life seems dire, do yourself a tea and drink it in the prettiest cup, Saint Arsenie Boca of Romania

Saint Philoumenos of Jacob’s Well in Nablus, West Bank

Commemorated on November 29th

God knows what He makes from each of us.
Saint Arsenie Boca of Romania

Αρσένιος Μπόκα_Arsenie Boca-icoana-parintele-arsenie-boca- Арсений Бока_234564564“One family went on a trip to England to buy something from a beautiful antique shop, for the celebration of their 25th anniversary of marriage. The husband and wife liked antiques and clay products, ceramics, especially cups of tea. They observed an exceptional cup and asked: “Can we see that cup? We’ve never seen anything so beautiful!”

While the selling lady gave them what they had demanded, the cup of tea began to speak: – You can not understand. I was not from the beginning a cup of tea. Once, I was just a lump of red clay. My Lord took me and I ran, I fought hard, I kneaded repeatedly, and I shouted: “Do not do that!”, “I don’t like it!”, “Leave me alone!”. But he just smiled and said gently: “Not yet.” Then, ah! I was seated on a wheel and I was spun, spun, spun. “Stop! I feel dizzy! I will be sick! “I cried. But my Lord just shook his head and said quietly: “Not yet.” He swirled me, kneaded me and hit me and he shaped up my form until He liked it… and then I was put in the oven. I never felt so much warmth! I cried, I knocked and slammed the door … “Help! Get me out of here! “I could see my Lord through an opening and I could read his lips while he slowly shook his head from side to side:” Not yet. “

When I thought I will not stand another minute more, the door was opened. Carefully He pulled me out and put me on the shelf … I started to cool off. Oh, I felt so good! “Well, so much better”, I thought. But after I cooled down, He took me, brushed and stained me all over … the smells were horrible. I thought I will not breathe anymore. “Oh, please, stop, stop!” I cried. He just nodded and said, “Not yet!” Then suddenly I was put back in the oven. But now it was not as the first time. It was twice as hot and I felt I would suffocate. I asked him. I insisted. I screamed. I cried … I was convinced that I will not escape! I was ready to quit. Just then… the door opened and He pulled me out and again placed me on the shelf, where I cooled and waited and waited, wondering, “What will He do with me next?”

An hour later, he gave me a mirror and said: “Now look at you.” And I looked. “That’s not me; it can not be me … It’s beautiful. I’m beautiful! He spoke to me softly: “I want you to remember, I know you were hurt when you were mingled, hit, spun… but if I would have left you alone, you’d be dry. I know you felt dizzy when I spun the wheel… but if I had stopped, you would be broken into pieces, you would have crumbled. I know it hurt and it was very hot and uncomfortable in the oven… but I had to put you there, otherwise you would have cracked. I know it did not smell good when I brushed and I stained all over, but if I had not done that, you’d never really hardened. You would not have glow in your life. If I would not have stuck you for the second time in the oven, you would not have survived much, because that reinforcement would not hold. Now you are a finished product. You’re what I had in mind the first time I started working with you. “

The moral of the story, said the confessor Arsenie Boca, is this:
God knows what He makes from each of us. He is the potter and we are His clay. He will mold us, He will do and He will expose us to the needed pressures to be perfect to do his good, pleasant and holy will. If life seems hard and you are hurt, beaten, and pushed mercilessly; when your world seems spinning uncontrollably; when you feel that you are in a terrible suffering, when life seems dire, do yourself a tea and drink it in the prettiest cup, sit down and think about what you read here and then discusses a little with The Potter “.

***

Prior to the sailors throwing Jonah into the sea, the Lord had beautifully prepared a great big fish to protect him from drowning.

Prior to Joseph being thrown into the pit by his brothers, the Lord had beautifully prepared a caravan of Ishmaelites to escort him to Pharaohs palace.

Prior to Jochabed (Moses mum) placing Moses into the river, the Lord had beautifully prepared Pharaoh’s daughter to rescue him at the river bed.

Prior to God testing Abraham by requesting Isaac as a sacrifice, the Lord had beautifully prepared in a thicket a ram.

Enter your tribulation with faith my friend as the Lord has beautifully prepared an exit and a solution prior to you entering the tribulation.

***

Before God sent you
the cross that you bear,
he looked at it with his omniscient eye
examined it with his divine logic
checked it with his infinite justice
warmed it in his loving heart
weighted it up well with his affectionate hands
lest your cross be heavier
than you can lift.
And when he calculated your courage,
he blessed your cross,
and put it on your shoulders.
You can lift it!
Carry it and rise,
marching from Golgotha
to the Resurrection!
https://throughthegraceofgod.wordpress.com/carrying-our-cross/

Stand on the edge of the abyss and when you feel that it is beyond your strength, break off and have a cup of tea. Elder Sophrony(Sakharov) of Essex
https://iconandlight.wordpress.com/2014/12/15/stand-on-the-edge-of-the-abyss-and-when-you-feel-that-it-is-beyond-your-strength-break-off-and-have-a-cup-of-tea/

Saint Philoumenos of Jacob’s Well in Nablus
https://iconandlight.wordpress.com/2015/11/28/saint-philoumenos-of-jacobs-well-in-nablus/

Troparion of Saint Philoumenos (Tone 4)

At Jacob’s Well you were proved well named:
loving Christ, confessing Him, pouring out your sacred blood.
Being faithful in small things you were set over great.
Worshipping in Spirit and in Truth,
you are now Guardian of the Holy Places forever.


Βάδιζε εδώ στη γη όχι σαν θνητός, αλλά σαν Ουράνιος άνθρωπος! Οι καλλίτερες αποδείξεις για την ύπαρξη του Θεού πρέπει να είναι οι ζωές μας Όσιος Αρσένιος Μπόκα

άγιος Αρσένιος Μπόκα (Boca) της Ρουμανίας

εκοιμήθη στις 28 Νοεμβρίου 1989

Αρσένιος Μπόκα-Arsenie Boca-sf-arsenie-boca1-Арсений (Бока) -sf-serafim-si-parintele-arsenie-boca2333Ερχόντουσαν επίσης πολλοί φοιτητές της θεολογικής σχολής, οι οποίοι και τον ρωτούσαν:
-Πάτερ, ο κόσμος είναι πολύ αδύνατος στην πίστη και, εάν εμείς γίνουμε ιερείς, θα μας ζητούν επιχειρήματα για την ύπαρξη του Θεού. Πώς εμείς μπορούμε να τους δίνουμε καλές και σαφείς αποδείξεις;
Και ο Πατήρ τους απαντούσε:
Οι καλλίτερες αποδείξεις για την ύπαρξη του Θεού πρέπει να είναι οι ζωές μας, έτσι όπως το αποδείκνυαν οι Άγιοι Πατέρες και μας λέει και ο Απόστολος Πέτρος: «Άγιοι γίνεσθε, ότι εγώ άγιος ειμί» (Α’ Πέτρ. 1, 16) και «ότι εγώ ειμί Κύριος ο αναγαγών υμάς εκ γης Αιγύπτου είναι υμών Θεός, και έσεσθε άγιοι, ότι άγιος ειμί εγώ Κύριος» (Λευϊτ. 11, 45).

***

Ο π. Αρσένιος γνώριζε, μόνο από την εξωτερική τους μορφή, την εσωτερική κατάσταση των ανθρώπων και ποιοί σώζονται. Σ’ αυτούς που προσεύχονται αδιάκοπα και έχουν νου Χριστού, ζωγραφιζόταν στη μορφή τους η μορφή του Χριστού και ο Πατήρ έβλεπε το Χριστό στα μάτια αυτών των πιστών Χριστιανών….

Όποιος αποφεύγει την υπομονή, αποφεύγει και την Σωτηρία. Η Σωτηρία δεν είναι μόνο να μην κάνεις το κακό, αλλὰ και να υπομένεις με ανδρεία το κακό.

Καλύτερα μιά προσευχή γι’ αυτόν που σε βρίζει, παρά μιά παρατήρηση που σχεδόν πάντοτε δεν ωφελεί.

Να προσεύχεσαι πάντοτε με δύναμη και ελπίδα και μήν ανησυχείς για τίποτε! Η προσευχή σου θα σε κάνει σοφό και θα είσαι χαρούμενος και ειρηνικός στο πνεύμα.

Όποιος θέλει να νικήσει τον κόσμο, ας προσεύχεται στον Πατέρα ή μυστικά ή με το νου του για όποιον ζει στο σκοτάδι της άγνοιας και της αμαρτίας. Η υπομονή στην πίεση του κακού, η συγχώρηση των αδελφών μας και η μυστική προσευχή γι’ αυτούς ενώπιον του Θεού είναι οι πνευματικές δυνάμεις, με τις οποίες μεταστρέφουμε προς το καλύτερο τον κόσμο με τις κακίες του. Επιμένοντας σ’ αυτό το έργο μπορείς να γίνεις αιτία σωτηρίας και των εκ του κόσμου αδελφών σου.

Το Αίμα του Αμνού της Θείας Μεταλήψεως συντηρεί την ψυχή βαθύτατα και στηρίζει τον κόσμο να στέκεται στα πόδια του. […] Ιδού γιατί όλος ο κόσμος θα έπρεπε να είναι στη Θεία Λειτουργία, διότι η παράταση της ζωής του είναι δώρο της Θείας Λειτουργίας. […] Συνεπώς όσο καιρό θα υπάρχουν άνθρωποι που θα ζητούν τη μετάνοια και τη Θεία Κοινωνία, ο σατανάς δεν θα έχει δύναμη. Τον εμποδίζει η δύναμη του Θεού. Αλλά, αφ’ ότου σκοτεινιάσει υπερβολικά ο νους των ανθρώπων, ώστε να αρνούνται με τη θέλησή τους τη Θεία Λειτουργία, λόγω της απιστίας τους, τις ημέρες εκείνες θα καταπαύσει να τελείται η θυσία αυτή και θ’ αρχίσει το «βδέλυγμα της ερημώσεως».

Βάδιζε εδώ στη γη όχι σαν θνητός, αλλά σαν Ουράνιος άνθρωπος! Ας κατευθύνεις τα μάτια σου κάτω για τις ανάγκες που αντιμετωπίζεις αλλά με την ψυχή σου να ταξιδεύει στον Ουρανό!

***

Ο Ιησούς θέλει το καλό έργο να πηγάζη φυσιολογικά, με τρόπο ανιδιοτελή, όπως αυξάνει ο κόκκος του σίτου και όπως εκπηγάζει το νερό από τον βράχο, χωρίς να υποχρεώνεται από την καλωσύνη τους.

Το καλό έργο είναι καλό, εάν σκεπάζεται με την ταπείνωσι. Όχι να σκεπάζεται από πονηρίες ή από άλλα ενδιαφέροντα. Η ταπείνωσις, όπως και η αγάπη δεν ζητεί κάτι δικό της.

Θέλει να είναι ο άνθρωπος καλός, ακόμη κι αν δεν υπάρχει παρά­δεισος ή κόλασις. Η θέλησις μιάς καλής φύσεως είναι να κάνη το καλό, αφού το κατανοή από μέσα της.

Μία καλωσυνάτη φύσις απλοποιεί για τον εαυτό της τα πρωτεία και τα όρια. Πλησιάζουν μία τέτοια φύσι ανθρώπου, η οποία εμφανίζει τα χαρακτηριστικά της εικόνος του Θεού, κυρίως τα παιδιά, τα οποία και έχουν αυτή τη απρόσβλητη από την κακία εικόνα στην ζωή τους.

Πηγή:«Πνευματικά Μαργαριτάρια» – Γέροντος Αρσενίου Μπόκα, Ρουμάνου Ιερομόναχου (1910-1989).

***

Αρσένιος Μπόκα-Arsenie Boca-sf-arsenie-boca1-Арсений (Бока) -icoana-23334566_v4nFuΕίστε δυσαρεστημένοι με τους ιερείς σας;
Εσείς άραγε τι κάνατε για τους ιερείς για να είστε ευχαριστημένοι; Ζητήσατε από το Θεό ένα τουλάχιστον παιδί για να το αφιερώσετε σ’Αυτόν; Νομίζετε ότι φταίνε μόνο οι ιερείς; Μα είναι παιδιά σας! Όπως τους γεννήσατε έτσι τους έχετε. Γιατί ρίχνετε το φταίξιμο μόνο σ’ εκείνους;
Χρειάζεται καλύτερους ιερείς; Γεννήστε τους! Όλος ο λαός είναι υπεύθυνος. Ο λαός έχει τους ορμηνευτές [=διδασκάλους] που του αξίζουν.
Επαναλαμβάνω: Χρειάζεστε καλύτερους ιερείς; Γεννήστε τους!
Μη σκοτώνετε τα παιδιά σας, επειδή δεν ξέρετε τι θα γίνει αυτό το παιδί και θα δώσετε λογαριασμό στο Θεό. Γεννήστε τα παιδιά σας με τη σκέψη ότι θα γίνουν λειτουργοί του Θεού.

Ήμουν στην εκκλησία Ντραγκανέσκου. Ο π. Αρσένιος αγιογραφούσε επάνω και εγώ ήμουν κάτω κοντά στη σκαλωσιά. Λέγει κάποια στιγμή: «Είναι αλήθεια ότι οι ιερείς είναι άπληστοι;». Εγώ δεν είπα τίποτα. Ο π. Αρσένιος με ρώτησε δεύτερη και τρίτη φορά: «Είναι αλήθεια ότι οι ιερείς είναι άπληστοι». Πάλι δεν έβγαλα μιλιά. Τότε έσκυψε να δει εάν είμαι κοντά στη σκαλωσιά και μου λέει: «Καλά εσύ δεν ακούς τι σε ρωτάω;» Τότε εγώ απάντησα «Μα πάτερ, τώρα δεν είπα τίποτα για τους ιερείς». «Ναι τώρα δεν συζητήσαμε τίποτα, αλλά όταν είσαι με άλλους και μιλάτε για τους ιερείς μόνο άσχημα πράγματα λέτε. Λέτε ότι είναι άπληστοι. Να τι συμβουλή σου δίνω εγώ: «μην κατακρίνετε τους ιερείς, επειδή είναι λειτουργοί του Θεού και δεν έχετε εσείς το δικαίωμα να τους δικάσετε».

Όταν γύρισα σπίτι μου άνοιξα την Αγίου Γραφή ακριβώς στο σημείο που λέει.’‘Ποιός είσαι εσύ άνθρωπε για να κρίνεις τον δούλο του άλλου;” Ακριβώς όπως μου είπε ο π. Αρσένιος! Από τότε δεν έκρινα κανέναν, κυρίως τους ιερείς, επειδή ο Θεός είναι ο μόνος που μπορεί να τους κρίνει ( μαρτυρία Matei Biliboaca, Savastirni).

***

Ετάφη στο προαύλιο της γυναικείας Μονής Πρίσλοπ, πού ήταν Πνευματικός. Ένα θαυμαστό και συνεχές σημείο που συμβαίνει στο τάφο του, οδηγεί χιλιάδες Χριστιανούς εκεί για να προσευχηθούν και να λάβουν τη θεραπεία και λύση στα προβλήματά τους. Ποιο είναι αυτό το σημείο; Ενώ η παγωνιά εκεί φθάνει στους 20 βαθμούς το χειμώνα υπό το μηδέν, τα λουλούδια που έχουν φυτρώσει στο τάφο του ουδέποτε μαραίνονται ή καίγονται από την παγωνιά! Χειμώνα-καλοκαίρι ο τάφος του είναι πάντα ανθισμένος και μυρωμένος από τα πολύχρωμα λουλούδια. Συνδυασμένες και οι μυρωμένες προσευχές των πιστών συγκινούν τον Πολυεύσπλαγχνο Θεό μας, ο οποίος δόξασε το δούλο Του ιερομόναχο Αρσένιο για να γίνει και μετά θάνατον ο τάφος του κολυμβήθρα του Σιλωάμ, όχι με ένα θεραπευμένο κατ’ έτος, αλλά κατά δεκάδες…
Ο π. Αρσένιος ήταν ο άνθρωπος του Θεού. Ήταν και θα παραμείνει ένα φως στον ουρανό της ορθοδόξου ρουμανικής Εκκλησίας. Γοήτευε τα πλήθη των πιστών, όλων των ηλικιών και των κοινωνικών τάξεων. Ιδιαίτερα τον αγάπησε η σπουδάζουσα νεολαία, η οποία επιθυμούσε να γευθεί τα πνευματικά του βιώματα και ενεργήματα της θείας Χάριτος για την διατήρηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και στον αγώνα εναντίον κάθε εμποδίου που τους έκλεινε την οδό για τη βίωση της Αλήθειας. ( Γέροντος Αρσενίου Μπόκα, Ρουμάνου Πνευματικού : Βίος, Λόγοι, Νουθεσίες. Εκδ. «Ορθόδοξος Κυψέλη», 2004).τάφος του Αγίου Αρσένιος Μπόκα-Arsenie Boca-sf-arsenie-boca1-Арсений (Бока)221899.b


All the diamonds of the world are trash compared to one moment in God’s light! Saint Arsenie Boca of Prislop (of Romania)

Saint Arsenie Boca of Prislop (of Romania)

Reposed in the Lord in 28 November 1989

“All the diamonds of the world are trash compared to one moment in God’s light!” 

Αρσένιος Μπόκα_Arsenie Boca-icoana-parintele-arsenie-boca- Арсений Бока_234564564At Prislop Monastery of the land of Hatzeg, a grave covered by flowers that seem never to wither is the destination for thousands of pilgrims.
Here rests Father Arsenie Boca.

One miracle which everyone can see is that the flowers over his grave never die or wither, neither in the hot summer or the frigid winter.

Fr. Arsenie Boca was born on 29th of September 1910, in the village of Vatza de Sus in the Western Carpathians. Zian spends his childhood among flowers and woods. On the hilltop, even the presence of other children was a rare thing. Maybe this is why Fr. Arsenie enjoyed silence that much.

In the fall of 1936, Zian Boca is ordained celibate deacon In March 1939, Metropolitan Nicolae Balan sends Deacon Zian Boca to the Holy Mount Athos. Years after, Father Arsenie says: “When I kissed the hand of St John the Baptist, I understood my destiny.” The story goes that at the Holy Mountain, Zian Boca prayed heartily to the Mother of God, with persistance and tears, to bring to his path a spiritual father who would initiate him in the mysteries of the Holy Spirit.

He returns home on June 8th 1939. Metropolitan Nicolae Balan desiring a monastic revival sends the young Zian Boca to the Sambata de Sus Monastery, founded by Constantin Brancoveanu, which was recently rebuilt. In the Friday of the Life-Giving-Spring, after the Holy Pascha of 1940, during a soul moving service, the Deacon Zian Boca is tonsured into monahism under the name of Arsenie.

he was ordained priest. It was war, we were confronted by many problems, especially material needs, and when we got to Sambata Monastery it was such a sould relief! When we saw Fr. Arsenie surrounded by people like a shephard in the midst of his flock, truly it made such a good impression on me, that I kept that good impression for the rest of my life.
He was dressed in that white cassock with a nice, broad belt, with his hair cut but not bound in a tail with an extraordinary posture and a gaze that went right through you. It made you feel he descended from the world of the Saints, from the world of those who worship God incessantly. His sight attracted you and gained over you. He had a very lively gaze. You could not hide from it. And what he was telling you was like a Gospel.

His love for beauty and harmony transformed the monastery into a piece of Heaven.

The thousands of lay people who want to know a powerful prophet by word and by deed, are joined by political and cultural figures of our nation. King Michael and Princess Ileana, the sister of King Carol II also visit Brancoveanu Monastery. Impressed by the personality of Father Arsenie, Princess Ileana invites him at the Bran Castle where the Father preaches on religious themes and interprets parts of the scriptures. Departing Romania, Princess Ileana leaves Fr. Arsenie a letter of gratitude confessing that he was a beacon in her life.
A lover of solitude, Fr. Arsenie starts digging a cell in the rock, up in the mountains at 1700m, on Sambata Valley.
This brings him into the attention of Military Police which starts monitoring and reporting on him, under the suspicion that he hides iron-guardists, hostile to the political regime of Antonescu. For the same unfounded suspicion he is also accused by the new communist regime, and will be under surveillance for the rest of his life.

Openly confessing Christ in those times is a risk that Father Arsenie assumes. Without explicitly naming the communists, he speaks openly against those without God, and this fact upsets the authorities.

On November 25th 1948 he arrives to Prislop Monastery of the land of Hatzeg. Father Arsenie remains there as spiritual father. Again, numerous people come looking for him and the political police [Securitate] is back on alert. On January 16th, 1951 at 5AM a group of ten agents of Securitate break into the monastery and arrest Father Arsenie.

A reserve officer told :
There was there in a cell a priest who told people what happened at their homes. In a week or two they received a letter confirming what the priest said. one day two went to the prison’s commander and reported:
“Sir! In one of the cells we have a priest who sees through the walls of the prison!”

An old Christian man recounted with deep emotion how Fr. Arsenie was once praying in the cell where he was arrested, and the guard could see through the window how he was wrapped in fire during the prayer and raised from the ground like St. Mary of Egypt as she was seen by Abba Zosimas, or how Abba Arseny of Pateric was seen by his disciple while praying in his cell from the desert of Egypt.
Being released from the cellars of Securitate after other six months of detention, Fr. Arsenie returns to Prislop, from where he is eventually expelled under the pressure of authorities.
In May 1959, by a decision of the Episcopate of Arad, Fr. Arsenie is defrocked, and is forbidden to wear monastic clothes and to service in the altar as a priest.
The greatest preacher of Transylvania is thus silenced, Prislop Monastery is closed and the nuns are thrown back into the world.

From Prislop, Fr. Arsenie returns to Bucharest where he comes under even stricter observation as it results from the 1200+ pages of his surveillance file.

This happening, this unusual circumstance of August 1968. Father Savian goes to the church to invite him for dinner, and he finds him in the altar, to the right of the Holy Table, on his knees, praying, and on the floor there is a pool of tears. And he asks him with spiritual daring: “What are you doing, Father?” The Father answers:”Our country is facing a crucial and very difficult moment for its destiny and we have to pray for it and for the good of its people.” I believe that for his prayers as well, God saved us from a tragedy

In 1976 Prislop Monastery reopens under the abess Apolinaria. In the summertime, Fr. Arsenie spends a few weeks in reclusion at Bucura Lake of Retezat Mountains, He is nostalgic for the summers of his childhood spent on the hills of Bujoara, feels well in the midst of nature, and longs for being a hermit. People say that he speaks with the bears and the wolves who listen to him, with the deers and the birds.

On November 28th 1989 at Sinaia, the earthly being of Fr.Arsenie departs from this world. One month later the communist order collapses in a bloodshed and after a brief trial the Ceausescu couple is executed at Targoviste. 

As Fr. Arsenie prophetised, his grave became a place for pilgrimage. Each year, on the day of his death, at the end of November when the weather warms up miraculously, unending rows of flower bearing pilgrims come to Prislop to share their troubles and find solace, to repent for their sins and straighten their path.
People do not believe that Fr. Arsenie ever died. He is there with them, among them. They feel his presence as a breeze. They ask the questions in their mind and there they find the answers. They touch his cross and start crying out of the blue, flooded by that happiness and inner peace that only Fr. Arsenie could intercede for them.
He is a saint in the hearts of the thousands of people who love and follow him, and whom he blesses with his larger-than-world love.

***

A disciple calmly walking across the stormy seas, an unmoving pillar against the troubled waves, a man among people, providing guidance and strength with otherworldly serenity, unflinching in the belief that God alone is ruler of our world. An unequaled personality, a magnet for thousands of people in all walks of life, and also a target for suspicion for the authorities of his day, who failed to understand the source of his exceptional power to gather people around him.”

As one person interviewed in this documentary says: “Fr. Arsenie made Christ transparent to us.” He still does. His presence in the midst of us after his passing is a reminder of the proximity of Heaven. This film is an opportunity to (re)discover it for ourselves.

***

 


Υπέφερα πολύ με το να πληγώνω τον πατέρα μου στους λογισμούς μου, και δεν μπορώ να μετανοήσω επαρκώς γι’ αυτό. Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

Ιγνάτιος ο Θεοφόρος _Christ and child St. Ignatios_ Христос и ребенок Св. Игнатий Богоносец 19443Ο γέροντας Θαδδαίος (Στρμπούλοβιτς) της Βιτόβνιτσα γεννήθηκε στις 6/19 Οκτωβρίου του 1914 στο χωριό Βιτόβνιτσα του Πέτροβατς της Σερβίας, πρόωρα, γι’ αυτό έσπευσαν να το βαπτίσουν και του ΄δωσαν το όνομα Θωμάς, προς τιμήν του Αποστόλου Θωμά. Η μητέρα του πέθανε όταν ήταν μικρός. Έγινε ένας από τους μεγαλύτερους Σέρβους ασκητές του 20ού αιώνα.

Ένα παιδί πρέπει να μάθει να είναι υπάκουο στους γονείς του όπως και στον Θεό. Θα θυμάται τα λόγια των γονιών του για όλη του τη ζωή και θα σέβεται πάντοτε τους γέροντες, κι όχι μόνο αυτούς αλλά και τους νεότερούς του. Θα είναι ευγενικός και προσεχτικός με τους πάντες. Δυστυχώς, υπάρχουν πολύ λίγες οικογένειες που ανατρέφουν τα παιδιά τους έτσι.

Τα πνεύματα του κακού προκαλούν περισπασμό στον νου των παιδιών μας… και προσπαθούν να τα αναστατώσουν. Ένα παιδί πρέπει να διδαχτεί την υπακοή, ιδίως πριν τα πέντε του χρόνια, διότι σ’ αυτή την ηλικία είναι που διαμορφώνεται ο χαρακτήρας ενός παιδιού. Έτσι, τα ίχνη της διαπαιδαγώγησης του χαρακτήρα του παραμένουν για το υπόλοιπο της ζωής του. Οι γονείς θα πρέπει να διδάσκουν τα παιδιά τους απόλυτη υπακοή σ’ αυτή την περίοδο της ζωής τους. Όταν ένας γονιός λέει κάτι, η απάντηση πρέπει να είναι. «Αμήν, Γένοιτο». Αλλά σήμερα δυστυχώς, οι γονείς δεν το γνωρίζουν αυτό και διδάσκουν τα παιδιά τους τελείως το αντίθετο. Και μ’ αυτό τον τρόπο τα μεγαλώνουν…

Αν πας να διορθώσεις κάποιον όταν είσαι οργισμένος, δεν θα πετύχεις τίποτα. Θα πληγώσεις τόσο τον άνθρωπο που έχεις απέναντι σου όσο και τον εαυτό σου. Αν θέλεις να βάλεις κάποιον στο σωστό δρόμο, να τον διδάξεις και να τον συμβουλεύσεις. θα πρέπει πρώτα να ταπεινωθείς και να του μιλήσεις με πολλή αγάπη. Θα δεχτεί τη συμβουλή σου, διότι θα νιώσει ότι του τη δίνεις με αγάπη. Αν όμως θέλεις να γίνει το δικό σου πάση θυσία, δεν θα πετύχεις τίποτα. Να πως χτίζεται μέσα στο παιδί η αντιδραστικότητα. Όταν ένα παιδί είναι ανυπάκουο, η λύση δεν είναι να του «τις βρέχουμε».

Οι γονείς κατσαδιάζουν τα παιδιά τους για το παραμικρό. Είναι σαν να μην ξέρουν πώς γίνεται να τους μιλάει κανείς ήσυχα και τρυφερά. Όταν είναι αναγκαίο να θέσει ένας γονιός όρια πειθαρχίας σε ένα παιδί, το παιδί πρέπει να νιώθει ότι πίσω από την αυστηρότητα υπάρχει αγάπη. Είναι μεγάλο λάθος να τιμωρείς τα παιδιά τη στιγμή που κάνουν κάτι κακό, διότι τίποτα δεν πετυχαίνεις έτσι.

***

Ένας από τους επισκέπτες του π. Θαδδαίου διηγούνταν: «Μια γριά γυναίκα ρώτησε τον π. Θαδδαίο τι έπρεπε να κάνει προκειμένου να γίνουν τα εγγόνια της ευσεβείς άνθρωποι. Ο π. Θαδδαίος απάντησε, ‘’Να είναι πάντοτε η γιαγιά τους πράα και καλή’ να μην οργίζεται ποτέ και να είναι πάντοτε χαρούμενη. Να υπακούει τους πάντες, κι όταν ακόμη δεν κάνει κανείς υπακοή στην ίδια. Ίσως τα εγγόνια της να μην γίνουν ευσεβείς άνθρωποι, αλλά κάποια μέρα θα θυμούνται τη γιαγιά τους και η ανάμνησή της θα τους κάνει καλύτερους ανθρώπους’’».

Πώς καταλαβαίνουν οι γονείς μας ότι είμαστε καλά παιδιά και τους αγαπάμε; Όταν βλέπουν ότι τους σεβόμαστε και υπακούμε στα λόγια τους.

ΑΦΕΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ-παιδια_children-προσευχη_praying_Молитва_Икона-Благословение-детей6167edΕρώτηση: Πώς μπορεί κανείς να μην αμαρτάνει ενάντια στους γονείς του, όταν αυτοί αντιτίθενται στην Εκκλησία, βλασφημούν τον Χριστό και απειλούν ακόμα-ακόμα ότι θα τον αποκληρώσουν;

Απάντηση: Οι γονείς έχουν μεγάλη επιρροή στα παιδιά τους. Αν είναι καλά ή κακά είναι δικό τους πρόβλημα και θα δώσουν λόγο στον Θεό γι’ αυτό.

Υπάρχει πολύ κακό στον κόσμο επειδή οι άνθρωποι έχουν χάσει τον σεβασμό τους για τον ουράνιο Πατέρα και τους γονείς τους. Αυτό δεν το ήξερα όταν ήμουν νέος. Έχω μοιάσει στη μητέρα μου, όπως εξάλλου και πολλοί άνδρες, κι έτσι είμαι υπερβολικά ευαίσθητος.
Πίστευα ότι ο πατέρας μου έπρεπε να κάνει περισσότερα για τα παιδιά του. Εγώ ήμουν ο μεγαλύτερος γιος του. Γεννήθηκα το 1914. Αυτού του είδους οι λογισμοί κατέστρεψαν σχεδόν τη ζωή μου. Δεν έπρεπε να έχω τέτοιους λογισμούς για τον πατέρα μου. Αυτοί οι λογισμοί είχαν τόσο αρνητική επιρροή στη ζωή μου. Και το γεγονός ότι ήμουν ζωηρό παιδί δεν βοηθούσε καθόλου.

Πρέπει να προσευχόμαστε στην Υπεραγία Θεοτόκο να μας δώσει τη δύναμη και τη θέληση να αγαπάμε τους γονείς μας, και τότε αυτές οι δυσκολίες θα εξαφανιστούν από τη ζωή μας. Ο Κύριος θα μας ανοίξει δρόμο και θα μας παράσχει ότι είναι καλύτερο για μας. Ο Κύριος είναι μεγάλος και είναι αγαθός. Θα συγχωρήσει όλες μας τις αμαρτίες. Πρέπει να αγαπάμε τους γονείς μας ανεξάρτητα του πώς είναι. Αν οι λογισμοί μας είναι καλοί, θα έχουν θετική επιρροή πάνω τους. Θα πρέπει να έχουμε καλούς λογισμούς για ολόκληρο τον κόσμο. Αν μαλώνουμε με τους δασκάλους μας ή τους γονείς μας, θα έχουμε κόλαση στην ψυχή μας. Έχει συμβεί πολλές φορές: μαθαίνει κάποιος να αγαπάει τον δάσκαλο του κι εκείνος του βάζει καλούς βαθμούς. Αν αμαρτάνεις ενάντια στους γονείς σου, θα υποστείς πολύ άσχημες συνέπειες. Οι γονείς μας έχουν μεγάλη επιρροή στη ζωή μας.

Οι Άγιοι Πατέρες λένε: «Είναι αδύνατον να έχεις ειρήνη κι ωστόσο να είσαι γεμάτος φθόνο και κακία». Αυτά είναι χαρακτηριστικά του Άδη. Αν μπορούμε να ελευθερωθούμε από αυτά. μπορούμε να ζήσουμε μια χαρούμενη ζωή. Ας προσευχηθούμε στον Κύριο, διότι Εκείνος μόνος μπορεί να αλλάξει την κατάσταση της ψυχής μας.

Είναι προτιμότερο να σε προσβάλλει κάποιος, παρά να προσβάλλεις εσύ κάποιον άλλο. Διότι αν αντέξουμε μια προσβολή, μπορούμε να διατηρήσουμε την ειρήνη μας’ αν όμως προσβάλλουμε κάποιον, η συνείδηση μας δεν θα μας επιτρέψει να έχουμε ειρήνη.
(«Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας», Βίος και διδαχές του γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα, εκδ. Εν πλω.)

***

ΑΦΕΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ- παιδια_children-προσευχη_praying_Молитва_53-Икона-Благословение-детей- 0043-1000Μπορείτε να δείτε και μόνοι σας πώς μπορεί κανείς να δημιουργήσει αρμονία ή δυσαρμονία μέσα σε μια οικογένεια, ανάλογα με το είδος των λογισμών και των ευχών που κάνει. Αν η κεφαλή της οικογένειας είναι φορτωμένη με σκοτούρες και λογισμούς σχετικούς με κάποια δυσκολία, τότε η ειρήνη σε κείνη την οικογένεια διαταράσσεται.
Όλα τα μέλη της οικογένειας καταθλίβονται – δεν έχουν ειρήνη και παραμυθία. Η κεφαλή της οικογένειας πρέπει να ακτινοβολεί αγαθότητα προς όλα τα μέλη της οικογένειάς του. Έτσι λειτουργεί η «μηχανή των λογισμών» μας.
Όταν ήμουν νέος δεν ήξερα ότι δεν πρέπει ποτέ να κάνουμε αρνητικούς λογισμούς για τους βιολογικούς ή πνευματικούς μας γονείς. Δεν πρέπει ποτέ να τους πληγώνουμε, ούτε καν στους λογισμούς μας.
Εκείνο τον καιρό, δεν ήξερα ότι η προσβολή προς τον άλλο έχει τέτοιες αρνητικές συνέπειες προς όλους μας. Υπέφερα πολύ με το να πληγώνω τον πατέρα μου στους λογισμούς μου, και δεν μπορώ να μετανοήσω επαρκώς γι’ αυτό.
Ο πατέρας μου ήταν ένας ήσυχος άνθρωπος απίστευτα αγαθός προς τον καθένα. Ουδέποτε στη ζωή του αρρώστησε, διότι είχε πάντοτε ειρήνη και τα εσώτερα όργανα του σώματός του λειτουργούσαν χωρίς άγχος. Στοχαζόταν τη ζωή του σαν να ήταν ένα φίλμ. Όταν τον προσέβαλε ενίοτε κάποιος, εκείνος δεν το έπαιρνε κατάκαρδα – ήταν ήσυχος και πράος άνθρωπος. Θα ήμουν ευτυχής αν είχα κληρονομήσει τον χαρακτήρα του.

***

προσευχομενος_praying_Молитва_Μητερα πηγαινει στην εκκλησια το παιδι της122940714_9241_Ο σεβαστός πάτερ Θαδδαίος αναφερόταν συχνά στους Αγίους Πατέρες.
Πολύ συχνά όμως έλεγε στον κόσμο και αληθινές Ιστορίες. Για παράδειγμα την παρακάτω ιστορία την ανέφερε, όταν συμβούλευε τούς νέους πώς πρέπει να υπακούσουν τούς γονείς τους πριν από το γάμο:

Υπήρχαν δύο φοιτήτριες από επαρχία πού η μία έμεινε έγκυος και η άλλη της είπε να μην κάνει έκτρωση γιατί ήθελε εκείνη να αναλάβει να αναθρέψει το παιδί πού θα γεννούσε. Έτσι και έγινε. Η φίλη της κοπέλας, πού περίμενε το παιδί, υιοθέτησε το παιδί. Ενώ η γυναίκα πού το γέννησε έφυγε στην Αγγλία και εκεί παντρεύτηκε έναν πολύ πλούσιο άνθρωπο.

Πριν πεθάνει η φυσική μάνα ήθελε να πει την αλήθεια στην κόρη της λόγω ότι ήθελε να της αφήσει μία μεγάλη κληρονομιά. Συνάντησε λοιπόν την κόρη της και της τα είπε όλα.

Η κόρη από τότε πού γνώρισε την φυσική της μητέρα και έμαθε την αλήθεια, άρχισε να έχει προβλήματα. Σταμάτησε τις σπουδές της, λίγο πριν από το πτυχίο, παρόλο πού της είχαν απομείνει λίγα μαθήματα. Γνώρισε μάλιστα και κάποιους ανθρώπους πού άρχισαν να της «τρώνε» την κληρονομιά της.

Η κοπέλα αυτή ήρθε κάποια στιγμή σε μένα και μου είπε για τη ζωή της. Αναρωτιόμουνα για ποιό λόγο από τότε πού μίλησε με τη φυσική μάνα της, πηγαίνανε όλα στραβά. Στην συνέχεια κατάλαβα πώς η μικρή χτυπούσε με τις σκέψεις της τη φυσική μητέρα της, γι’ αυτό και όλα άλλαξαν στη ζωή της. Δεν συγχωρούσε τη φυσική μητέρα της πού την άφησε.
από το βιβλίο: Πνευματικές Συζητήσεις, γέροντος Θαδδαίου Βιτόβνιτσας, εκδ. ορθόδοξος Κυψέλη

Έχει τεράστια σημασία να υπάρχει κάποιος που να προσεύχεται πραγματικά μέσα στην οικογένεια. Η προσευχή προσελκύει τη Χάρη του Θεού και την αισθάνονται όλα τα μέλη της οικογένειας, ακόμα κι εκείνοι των οποίων η καρδιά έχει παγώσει. Πάντα να προσεύχεστε.


This is the way we should raise our children. With love. Catholicos-Patriarch Ilia II of All Georgia

Ιγνάτιος ο Θεοφόρος _Christ and child St. Ignatios_ Христос и ребенок Св. Игнатий Богоносец 19443Staritsa Anastasia Andreeva Vladikavkaz

Reposed in the Lord in December 24,  1932

Catholicos-Patriarch Ilia II of All Georgia

Tbilisi, December 6, 2014

On the feast of the Presentation (Entry) of the Mother of God into the Temple Catholicos-Patriarch Ilia II of All Georgia greeted the congregation and said:

“This is one of the greatest feasts. When the Theotokos was led into the Holy of Holies that could be entered once a year only by the high-priest, it was a sign that She was an extraordinary person …

Today I want to talk to you of the significance of the Church in our lives. The Church is the gateway to the Heavenly Kingdom. And blessed is the family or the person who stands before these gates. Blessed is he who feels the significance of the Church. A special grace is present in the Church. The grace of the Holy Spirit…

“I recall the time when we started construction on the Holy Trinity Cathedral in Tbilisi, how we dug out the foundations. Many people thought what to fill the trench with, and whether we were really able to build a church.

Even when there was still nothing there, we felt the presence of a special grace on that spot.

I recollect those days when people even did not want to leave the spot. There was just a pit there… But God filled everything. And He built this church for us, and our people together with Him. This was to become the Church of the Holy Trinity. Whatever a man does is his (or her) self-portrait… This means the power of the Holy Spirit has been poured out in abundance on Georgia”.

Patriarch Ilia II went on: “I want to recall my childhood. There was no Sunday or Saturday, when our father, mother, and all of us children missed a church service. We attended the Church of Holy Prophet Elijah in Vladikavkaz. Once during the service mother said to us, children: “Stay here, and I will go out.”

Αναστασία Αντρέγιεβνα-Св.Анастасия Владикавказская-Anastasia Andretevna, Fool-for-Christ Vladikavkaz (March 1)-732338_originalShe went to the grave that was and still is there—the grave of Anastasia Andreyevna. Her surname was Andreyeva. She was Greek by birth. Her ancestors were Greeks. She was a wonder-worker. Died in 1932. She worked miracles. Mother came to the grave and saw people there flocked together, kneeling and praying. She wondered why they were crying… “Don’t you see anything?” she was asked. “Nothing,” she replied. “Then make a sign of the cross and kneel down.” It was in the afternoon during a church service. She knelt down and saw the Mother of God with the Savior on Her arm. She bent over to kiss the Feet of the Theotokos but the Latter suddenly disappeared and then reappeared. 17 people witnessed this miraculous event.

The personal keys and staff of St. Anastasia that she always took with her are kept at our Patriarchate. They had been given to my father and he gave them to me.

Anastasia was a wonderful person. During the war the Germans were about to enter the city, when one soldier saw an old woman walking with a staff in a cemetery situated on the outskirts of the city. He stopped her and cried: “Who are you?” She answered: “I am Anastasia; I am guarding over this city.” The Germans failed to enter the city.

I remember how my parents prepared before going to church. How they prepared our clothes, cooked the meal… When we departed on Saturday and returned on Sunday, dinner was ready…

I do not remember a day when we did not stand in prayer together in the evening.

This is the way we should raise our children. With love. I cannot remember any loud word in our family, nor a shout. There always was peace and quiet, and we, children, inherited this from parents.”

The patriarch has also interceded for the people who mortgaged their houses and now are subject to eviction.

At the end of the sermon, Patriarch Ilia blessed the people: “May the Lord send us patience and peace. May He grant us His Divine grace, which heals the infirm and completes imperfection.”
http://orthochristian.com/75842.html

Prayer- To the Most Holy Theotokos

Open unto us the door of thy loving-kindness, O blessed Mother of God, in that we set our hope on thee, may we not go astray; but through thee may we be delivered from all adversities, fix thou art the salvation of all Christian people.

O Theotokos, Virgin, rejoice;O Mary, full of grace, the Lord is with thee.Blessed art thou among women, and blessed is the Fruit of thy womb, for thou has borne the Savior of our souls.

All my hope I place in You, O Mother of God, Keep me under Your protection.